payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برآورده شدن آرزوهای قلبی خود ("حاجت")، گفتن تعداد خاصی ("به طور مثال تعداد ۱۰۰، ۲۰۰ یا ۱۰۰۰") از آن را نذر می‌کنند تا به این واسطه مورد لطف خداوند قرار گیرند و مساله‌شان حل شود. فلسفه صلوات بر پیامبر. در آیه ۵۶ سوره «احزاب» مى‌خوانیم: ، یعنی «خدا و فرشتگانش بر پیامبر درود مى‌فرستند؛ اى کسانى که ایمان آورده‌اید، بر او درود فرستید و در برابر اوامر او کاملاً تسلیم باشید». در مورد فلسفه صلوات بر پیامبر روایات و مباحث متعددی در جهان اسلام وجود دارد. اولین فلسفه صلوات بر محمد اين است كه پيامبر و مقام او نزد
صلوات بر محمد اين است كه پيامبر و مقام او نزد مردمان فراموش نشود. به اين ترتيب، ادای صلوات بر پيامبر، به نوعی به بقاى اسلام و نام پیامبر اسلام کمک می‌کند. در برخی از کتاب‌های مخصوص به دستورالعمل‌های عبادی اسلام، ذکر شده كه صلوات بر محمد پیامبر اسلام، باعث خوش اخلاق شدن و نیک‌اندیش شدن و ريزش گناهان فرد صلوات فرستنده مى‌شود؛ چنان كه در زيارت جامعه کبیره مى‌خوانيم: در روايات ديگرى نيز فرستادن صلوات به شکل «»، عامل بخشیده شدن گناهان ذکر شده است. از طرفى صلوات و درود بر پيامبر اسلام محمد و آل او، یا فرستادن
و درود بر پيامبر اسلام محمد و آل او، یا فرستادن درود بر دیگر پیامبران و دیگر بزرگواران این راه، نوعى حق‌شناسى و قدردانى از زحماتى است که این افراد براى هدايت مردم كشيده‌اند. حق‌شناسى و قدردانى در مقابل یک امر مفید، نوعی رفتار پسندیده و بزرگ منشانه است. مفهوم آل در صلوات. وقتى اصحاب و یاران پیامبر اسلام از وی سوال کردند که: «چگونه درود و صلوات و سلام بر شما بفرستیم؟» پیامبر اسلام کلمه «آل» ("به معنی خاندان") را در صلوات خود قرار داد و تمام رحمت و درودى که از خداوند براى او تقاضا مى‌شد را، براى «آل» یا
که از خداوند براى او تقاضا مى‌شد را، براى «آل» یا «خاندان» خود نیز طلبید. پیامبر اسلام محمد، بر این باور بود که صلوات و درود خداوند و ملائکه، به خاندان او نیز تعمیم می‌یابد، پس هم شامل خود پیامبر و هم شامل «آل» او مى‌شود. این مسأله نشان مى‌دهد که از نظر محمد پیامبر اسلام، دوازده امام و به قولی چهارده معصوم، مقامى همسو و در راستا با مقام خودش داشته‌اند و ماموریت الهی آن‌ها، از جهاتى شبیه ماموریت خود پیامبر اسلام بوده است، وگرنه این همه مقام تنها به خاطر خویشاوندى، ناعادلانه به نظر می‌رسد. نحوه سلام بر
خویشاوندى، ناعادلانه به نظر می‌رسد. نحوه سلام بر پیامبر اسلام بر طبق روایات. در کتاب «صحیح بخاری» نوشته محمد بخاری از «ابوسعید خدرى» نقل شده است که: «ما عرض کردیم اى رسول خدا! سلام بر تو معلوم است؛ چگونه صلوات بر تو بفرستیم؟» فرمود: یعنی: در همان کتاب و در همان صفحه، این حدیث به طور کامل‌ترى از «كعب بن عُجره» ("یکى از یاران معروف پیامبر") نقل شده است که به رسول خدا عرض کردند: «چگونگى سلام بر تو را دانسته‌ایم، امّا صلوات بر تو چگونه باید باشد؟» حضرت فرمود بگوئید: یعنی: توجّه داشته باشید که «بخارى» این
بگوئید: یعنی: توجّه داشته باشید که «بخارى» این احادیث را ذیل آیه شریفه «اِنَّ اللهَ وَ مَلائِکَتَهُ …» ذکر مى‌کند. در کتاب «صحیح مسلم» نوشته مسلم بن حجاج نیشابوری که دوّمین کتاب مرجع حدیث معروف مسلمانان اهل سنّت است از «ابى مسعود انصارى» نقل شده که: پیامبر نزد ما آمد و ما در مجلس "سعد بن عباده" بودیم، بشیر فرزند "سعد" عرض کرد: «اى رسول خدا! خداوند به ما دستور داده بر تو صلوات بفرستیم، چگونه بر تو صلوات بفرستیم؟» پیامبر نخست سکوت کرد، سپس فرمود بگوئید: یعنی: در یکی از کتب تفسیر اهل سنت به نام «الدّر
یعنی: در یکی از کتب تفسیر اهل سنت به نام «الدّر المنثور» اثر «جلال‌الدین سیوطی» که معروف‌ترین کتاب تفسیر روایى در میان اهل سنت است، همان روایت «ابوسعید خدرى» را از «صحیح بخاری» و «احمد بن شعیب نسائی» و «ابن ماجه» و «ابن مردویه» از طرف پیامبر اسلام نقل مى‌کند. در همین کتاب، عین مطلب «ابی مسعود انصارى»، از سوی «محمد ترمذی» و «احمد بن شعیب نسائی» و «ابن مردویه» نقل شده است. باز هم در همین کتاب، عین این مضمون را با مختصر تفاوتى از «مالک بن انس»، «صحیح بخاری»، «ابوداوود سلیمان»، «احمد بن شعیب نسائی»، «ابن
«ابوداوود سلیمان»، «احمد بن شعیب نسائی»، «ابن ماجه»، «ابن مردویه» و چند نفر دیگر، از «ابو احمد ساعدى» نیز نقل مى‌کنند. «احمد بن حسین بن علی بیهقی نیشابوری» نیز، در کتاب معروف خود «السنن الكبری»، روایات متعدّدى در این زمینه نقل کرده که بعضى از آنها وظیفه مسلمانان را در موقع نماز و هنگام تشهد روشن مى‌سازد. از جمله در حدیثى از «عقبة بن عمرو» نقل مى‌کند که: مردى آمد و خدمت پیامبر نشست و ما نیز نزد او بودیم. عرض کرد: «اى رسول خدا! کیفیّت سلام بر تو را مى‌دانیم؛ ولى هنگامى که نماز مى‌خوانیم چگونه بر تو صلوات
ولى هنگامى که نماز مى‌خوانیم چگونه بر تو صلوات بفرستیم؟» پیامبر [قدری] سکوت کرد، تا آنجا که ما فکر کردیم اى کاش این مرد چنین سؤالى را نمى‌کرد، سپس فرمود: یعنی: سپس از محمد بن ادریس شافعی نقل مى‌کند که: «بیهقى» احادیث متعدّد دیگرى نیز در زمینه چگونگى صلوات بر پیامبر اسلام چه در نماز و چه خارج از نماز، آورده است؛ به خصوص در حدیثى از «كعب بن عُجره» از طرف پیامبر اسلام نقل مى‌کند که: یعنی: از این حدیث روشن مى‌شود که حتّى خود پیامبر اسلام هم در نمازهایش این صلوات را مى‌فرستاد. «بیهقى» در ذیل یکى از روایاتى که
را مى‌فرستاد. «بیهقى» در ذیل یکى از روایاتى که در آن، سخنی از نماز به میان نیامده مى‌گوید: پس به این ترتیب تمام مسلمانان اعم از فرقه‌های مختلف، وظیفه دارند که سلام بر پیامبر اسلام را به صورت «» در تشهد نماز بگویند، همان گونه که خود پیامبر می‌گفت. هر چند در میان مذاهب چهارگانه اهل سنت در این مورد مختصر اختلافى دیده مى‌شود؛ شافعى مذهب‌ها و حنبلى مذهب‌ها مى‌گویند: صلوات بر پیامبر اسلام در تشهّد دوّم واجب است؛ در حالى که مالکى مذهب‌ها و حنفى مذهب‌ها آن را سنّت مى‌دانند. این در حالی است که بر طبق بیشتر روایات
مى‌دانند. این در حالی است که بر طبق بیشتر روایات از جمله روایات فوق، این صلوات بر همه مسلمانان واجب است. انواع صلوات. به گفته برخی محققان، صلوات با بیش از ۲۱۰ نوع عبارت مختلف عربی، در منابع اسلامی بیان شده است. در ادبیات. صلوات در ادبیات فارسی نیز جلوه کرده است: از ناصر خسرو: از سنائی: از خاقانی: از فردوسی: از مولوی: از سعدی:
اویس قَرَنی (درگذشته ۳۷ قمری /۶۵۷ میلادی) با عنوان کامل "ابو عمرو اُوَیْس بن عَامِرِ بنِ جَزْءِ بنِ مَالِک"، مسلمانی ساکن قَرَنْ یمن بود که در زمان محمد می‌زیست و با این که هرگز او را ملاقات نکرد از تابعین به‌شمار می‌آید. زندگی. اویس در دوران زندگی محمد مسلمان شد، ولی هرگز او را ملاقات نکرد. نقل می‌کنند وقتی برای دیدار محمد به مدینه آمد، محمد برای جنگ شهر را ترک کرده بود و اویس موفق به دیدار با او نشد. پس از مرگ محمد در سال ۶۳۲ میلادی، اویس با علی بن ابی‌طالب ملاقات کرده و باقی عمرش را صرف تبعیت از او کرد.
ملاقات کرده و باقی عمرش را صرف تبعیت از او کرد. شرح چگونگی ارتباط نادیده اویس قرنی و محمد و ملاقات او با علی بن ابی‌طالب و عُمَر بن خَطاب که حامل وصیت و تحویل خرقه پیغمبر به اویس قرنی بودند در کتاب تذکرة الاولیا نوشتهٔ عطار نیشابوری و کتاب‌های اهل طریقتِ اویسی درج شده است. اویس پس از مرگ محمد، قَرَنْ را به مقصد شهر کوفه ترک کرده و در سال ۶۵۷ میلادی در جنگ صفین در حالی که در سپاه علی در برابر معاویه می‌جنگید کشته شد. اویس در زمان حیات محمد، او را درک کرده و مسلمان شد، اما به خاطر سرپرستی و خدمت به مادرش، از
شد، اما به خاطر سرپرستی و خدمت به مادرش، از ملاقات با محمد بازماند. ادبیات. مسلمان شدن اویس در یمن و ناکامی او در دیدار با محمد یکی از موضوعاتی است که در عرفان و ادبیات فارسی به آن پرداخته شده. رباعی زیر از ابوسعید ابوالخیر یکی از معروف‌ترین نمونه‌ها است که رابطه اویس و محمد را یک رابطهٔ عرفانی معرفی می‌کند: سنایی گوید: در تذکرةالاولیای عطار نیشابوری در ذکر شمارهٔ ۲ در مورد اُوَیس قَرَنی آمده است: «آن قبله تابعین، آن قُدوه اربعین، آن آفتاب پنهان، آن نَفسِ رحمان، آن سُهیل یَمَنی، اُویس قَرَنی — رضی الله
رحمان، آن سُهیل یَمَنی، اُویس قَرَنی — رضی الله عنه…» نمونه ذکر اویس قرنی در تذکرة الأولیاء: پس فاروق گفت: «مرا وصیّتی کن.» گفت: «یا عُمَر! خدای را شناسی؟» گفت: «شناسم.» گفت: «اگر به‌جز از خدای هیچ‌کس را نشناسی تو را بِهْ.» گفت: «زِدنی، زیادت کن.»[= باز هم برایم بگو] گفت: «یا عُمَر! خداوند تو را می‌داند؟» گفت: «می‌داند.» گفت: «اگر به‌جز از خدای، تو را هیچ‌کس نداند تو را بِه.» آرامگاه. دربارهٔ آرامگاه وی اختلاف نظر وجود دارد؛ برخی تاریخ‌نویسان مانند حمدالله مستوفی مقبرهٔ سلطان ویس را در روستای الولک در
مستوفی مقبرهٔ سلطان ویس را در روستای الولک در قزوین متعلق به او می‌دانند، برخی آرامگاه ویس نازار در کرمانشاه را به وی نسبت می‌دهند و برخی نیز آرامگاهی در شهر رَقّه در سوریه را منتسب به وی می‌دانند. در مرداد ماه ۱۳۹۲، که هم‌زمان با شب‌های قدر ۱۴۳۴ هجری قمری بود، داعش با حملهٔ خمپاره‌ای و موشکی به حرم منسوب به اویس قرنی و عمار یاسر، بخش‌هایی از این بنا را ویران کرد که منجر به اعتراض گسترده در ایران، واکنش رهبران مذهبی و همچنین تعطیلی حوزه‌های علمیهٔ شیعه شد. در روز چهارشنبه، ۶ فروردین ۱۳۹۳/ مارس ۲۰۱۴ گروه
در روز چهارشنبه، ۶ فروردین ۱۳۹۳/ مارس ۲۰۱۴ گروه داعش، مقبره منسوب به اویس قرنی و عمار یاسر در الرقه سوریه را منفجر کرد. در این تخریب، گلدسته‌های حرم و بخش‌هایی از بنا تخریب شد. داعش در پی این اقدام اعلام کرد که این عملیات، مقدمه‌ای برای تخریب کامل این حرم خواهد بود. سلطان ویس در قزوین. در ارتفاعات شمالی شهر قزوین بقعه به نام سلطان ویس وجود دارد که حمدالله مستوفی آن را به اویس قرنی نسبت داده است. زیارتگاه سلطان اویس قرنی در ازبکستان. قبر دیگری نیز در ازبکستان وجود دارد که به اویس قرنی منسوب شده است. این قبر
وجود دارد که به اویس قرنی منسوب شده است. این قبر که زیارتگاه «سلطان اویس قرنی» نامیده می‌شود، در روستای «بالیقلی کول» در شهرستان چارتاق ولایت نمنگان کشور ازبکستان واقع شده است. در طرف جنوبی این زیارتگاه نیز قبر دیگری قرار دارد که «بی‌بی نعیمه آنا» نامیده شده و به مادر اویس قرنی منسوب می‌شود.
روز مادر روزی است که به یادبود و افتخار مادران در کشورهای مختلف گرامی داشته می‌شود. روز مادر جشنی است برای گرامیداشت مادر خانواده یا فرد و همچنین مادری، پیوندهای مادری و تأثیر مادران در جامعه. این جشن در روزهای مختلف در بسیاری از نقاط جهان، بیشتر در ماه مارس یا می برگزار می‌شود. این جشن مکمل جشن‌های مشابهی مانند روز پدر، روز خواهران و برادران، و روز پدر و مادر بزرگ است که به اعضای خانواده احترام می‌گذارد. در قرن نوزدهم در جزایر بریتانیا، "یکشنبه مادرانه" (Mothering Sunday) در چهارمین یکشنبه از دوره‌ی روزه
Sunday) در چهارمین یکشنبه از دوره‌ی روزه (Lent) جشن گرفته می‌شد، سنتی که تا به امروز نیز ادامه دارد. در این روز، از روحانیون و کشیش‌ها تشویق می‌شد تا از وقت خود برای بازدید از کلیساهای مادری اصلی‌شان استفاده کنند. در حالی که سایر کشورها نیز سابقه‌ای چندصدساله از روزی برای تجلیل از مادران دارند، نسخه‌ی مدرن آمریکایی این تعطیلات در اوایل قرن بیستم در ایالات متحده و به ابتکار آنا جارویس آغاز شد. او اولین مراسم عبادت و جشن روز مادر را در کلیسای متدیست اپیسکوپال اندروز در گرافتون، ویرجینیای غربی سازماندهی کرد.
اندروز در گرافتون، ویرجینیای غربی سازماندهی کرد. این کلیسا امروزه به عنوان زیارتگاه بین‌المللی روز مادر شناخته می‌شود. نسخه آمریکایی روز مادر به دلیل تجاری شدن بیش از حد مورد انتقاد قرار گرفته است. خود جارویس که جشن را به عنوان یک مراسم مذهبی آغاز کرد، از این تجاری‌گرایی ابراز تأسف کرد و اظهار داشت که هرگز قصد او این نبوده است. در پاسخ، کنستانس آدلاید اسمیت با موفقیت از یکشنبه مادری به عنوان یادبود تعریف گسترده‌تری از مادری در بسیاری از بخش‌های دیگر دنیای انگلیسی‌زبان حمایت کرد. در ملل گوناگون. بعد از
انگلیسی‌زبان حمایت کرد. در ملل گوناگون. بعد از اینکه تعطیلات در ایالات متحده از سوی سایر فرهنگ‌ها و ملت‌ها پذیرفته شد، تاریخ این روز نیز عوض شد تا با روزی که از قدیم مربوط به مادران بود یا سایر جشن‌های ملی، یکی شود؛ مانند «یکشنبهٔ مادر» در انگلستان یا در یونان، جشن ظهور مسیح برای مسیحیان اورتودوکس (۲ فوریه). در بعضی کشورها، این روز به روزی که برای بیشتر مذهب‌ها مهم بود تغییر یافت، مانند روز مریم مقدس در کشورهای کاتولیک؛ یا روز تولد دختر پیامبر اسلام یعنی فاطمه زهرا در ایران. برخی کشورها، آن را به روزهای
فاطمه زهرا در ایران. برخی کشورها، آن را به روزهای تاریخی خود تغییر دادند، مانند بولیوی که روز جنگ ویژه‌ای را که زن‌ها نیز در آن شرکت داشتند، انتخاب کرد. در برخی از کشورهای غربی (از جمله انگلستان) دومین یکشنبه ماه مه هر سال، روز مادر نام می‌گیرد. این ایده توسط جولیا واردهو به آمریکا برده شد و اولین روز ماه ژوئن به عنوان روز مادر تعیین گردید. در سال ۱۹۲۴ کنگره آمریکا دومین روز ماه مه را به عنوان روز مادر تعیین کرد. در ژاپن، زادروز همسر وقت امپراتور به عنوان روز مادر گرامی شمرده می‌شود. در ایران پیش از انقلاب
مادر گرامی شمرده می‌شود. در ایران پیش از انقلاب ۱۳۵۷ روز ۲۵ آذر به نام روز مادر نام‌گذاری شده بود. "هشدار:" کشورهایی که در آن‌ها به‌جای روز مادر، روز جهانی زن جشن گرفته می‌شود با علامت '†' نشانه گذاری شده‌اند. پیشینه جهانی و سنت‌ها. کشورها. کشورهای آفریقایی. بیشتر کشورهای آفریقایی ابتکار داشتن یک روز مادر را از سنت‌های بریتانیا گرفتند؛ اما با وجود این در فرهنگ‌های گوناگون قارهٔ آفریقا، قبل از دورهٔ حمله اروپایی‌ها به آن، جشن‌ها و مناسبت‌های زیادی برای مادران وجود داشته است. آلمان. در دههٔ ۱۹۱۹ آلمان کمترین
وجود داشته است. آلمان. در دههٔ ۱۹۱۹ آلمان کمترین میزان زاد ولد در اروپا را داشت؛ و روند آن نیز شیب رو به پایین داشت. در آن زمان دلیل این مشکل به کار زنان در بیرون از منزل نسبت داده شد. در آن دوران راهی که به نظر گروه‌های صاحب نفوذ در جامعه (سیاست مداران چپ و راست، زنان کلیسا و گروه‌های فمینیست) رسید این بود که باید از مادران قدردانی شود اما بر سر چگونگی آن به توافق نمی‌رسیدند. تمامی گروه‌ها به این نتیجه رسیدند که مادر بودن را در جامعه با ارزش کنند و ارزش‌های مادری را در میان مردم رواج دهند. در سال ۱۹۲۳ در
مادری را در میان مردم رواج دهند. در سال ۱۹۲۳ در راستای این هدف همگی با (پذیرش به اتفاق آرا) هم به این نتیجه رسیدند که روزی به نام روز مادر را گرامی بدارند؛ تعطیلی در روز مادر نیز از آمریکا و نروژ گرفته شد. استرالیا. در استرالیا، روز مادر در دومین یکشنبهٔ ماه مه جشن گرفته می‌شود ولی یک تعطیلی عمومی نیست. در این کشور، سنّت دادن هدیه به مادران در روز مادر اولین بار در سال ۱۹۲۴، توسط خانم «جانت هیدن» که ساکن سیدنی بود، شروع شد. خانم هیدن در ملاقاتی که از یک بیمارستان در نویینتون داشت، بیمارانی را دید که همگی
در نویینتون داشت، بیمارانی را دید که همگی مادرانی بسیار تنها و فراموش شده بودند؛ او برای اینکه آن‌ها را خوشحال کند سعی کرد که از سوی بچه‌های مدرسه‌های اطراف و مراکز تجاری محلی، نیروی پشتیبانی جمع‌آوری کند تا کمک مالی کافی برای دادن هدیه به تمام آن مادران تنها، فراهم شود. سال به سال میزان کمک جمع‌آوری شده توسط مراکز تجاری محلی و حتی شهردار بیش تر شد تا جایی که امروزه، در روز مادر، هدیه دادن به مادران بسیار معمول شده است. مردم استرالیا، معمولاً صبحانه را برای مادر خود به رخت خواب می‌آورند و به‌طور سنتی در
مادر خود به رخت خواب می‌آورند و به‌طور سنتی در روز مادر به مادرشان گل داودی را که ویژهٔ فصل پاییز است هدیه می‌دهند. اسرائیل. در اسرائیل روز مادر در تاریخ ۳۰ شواط که روز درگذشت هنریتا سولد است، جشن گرفته می‌شود. افغانستان. در افغانستان روز مادر همه ساله در ۲۴ جوزا تجلیل می‌شود ایران. از سال ۱۳۳۹ ه‍. خ، ۲۵ آذر سالروز تأسیس کانون حمایت از مادران و نوزادان به عنوان روز مادر گرامی داشته می‌شد. این انجمن در سال ۱۳۱۹ به فرمان رضا شاه ایجاد شده بود. پس از انقلاب ۱۳۵۷ تاریخ این روز تغییر کرد، برخی معتقدند این
۱۳۵۷ تاریخ این روز تغییر کرد، برخی معتقدند این تغییر، برای جلوگیری از حرکت‌های جنبش زنان و تغییر شکل سنتی خانواده‌ها صورت گرفته است. اما بر بنیان کتاب‌های «آثارالباقیه» و «التّفهیم» ابوریحان بیرونی، «زین‌الأخبار» گردیزی، «شرف‌نامه» نظامی گنجوی و «شاهنامه» فردوسی در فرهنگ ایران روز زن و روز مادر همزمان با جشن اسفندگان در ۵ اسفند بوده است. «اسفند» یا «اسپند» در فارسی، «سپندارمت» یا «سپندارمد» در پهلوی و «سپَنتَ آرمَیتی» در گات‌ها یکی از فروزه‌های اهورامزدا و در اوستای نو نام یکی از امشاسپندبانوان است که در
در اوستای نو نام یکی از امشاسپندبانوان است که در جهان مینُوی نماد دوستداری و بردباری و فروتنی اهورامزدا و در این جهان نگهبان زمین و باروری و سرسبزی آن است. در گاه‌شماری ایرانی، دوازدهمین ماه از سال و پنجمین روز از هر ماه «اسفند» نام دارد، از این‌روی در روز اسفند از ماه اسفند یا پنجم اسفندماه، در آستانه بهار طبیعت و نو شدن زمین جشن اسفندگان برپا می‌شود. در تقویم جمهوری اسلامی به‌طور رسمی روز مادر، ۲۰ جمادی‌الثانی زادروز دختر محمد، فاطمه زهرا است. ایتالیا. روز مادر در ایتالیا برای اولین بار در ۱۲ مه سال ۱۹۵۷
مادر در ایتالیا برای اولین بار در ۱۲ مه سال ۱۹۵۷ در شهر آسیزی جشن گرفته شد. انتخاب چنین روزی، ابتکار اوتلو میگلیوسی، کشیش کلیسای محلهٔ توردیبتو بود. این جشن بسیار موفق بود به گونه‌ای که یک سال پس از آن روز مادر در سراسر ایتالیا جشن گرفته شد؛ و پس از آن نیز، همواره در دومین یکشنبهٔ ماه مه بزرگ داشته شد. بلغارستان. در بلغارستان روز مادر ۸ مارس، هم‌زمان با روز جهانی زن است. پاکستان. در پاکستان، روز مادر دومین یکشنبهٔ ماه مه است. در این روز بسیاری از رسانه‌های گروهی (شبکه‌های تلویزیونی) با ساز و آواز و
گروهی (شبکه‌های تلویزیونی) با ساز و آواز و برنامه‌های ویژه این روز را جشن می‌گیرند. پاکستانی‌ها در این روز با دادن هدیه و متن‌های زیبا به مادرانشان این روز را جشن می‌گیرند؛ و کسانی که مادرشان را از دست داده‌اند، برای آن‌ها دعا می‌کنند و به جای آن به کسانی که دوستشان دارند احترام می‌گذارند. پرتغال. در پرتغال، روز مادر یا «Dia da Mãe» یک روز تعطیلی غیررسمی است که هر سال در اولین یکشنبهٔ ماه مه برگزار می‌شود و گاهی با روز کارگر هم‌زمان می‌گردد. ترکیه. در ترکیه روز مادر در ۸ مارس جشن گرفته می‌شود. جمهوری چک.
روز مادر در ۸ مارس جشن گرفته می‌شود. جمهوری چک. در جمهوری چک روز زن تا قبل از فروریختن دیوار برلین، سال ۱۹۸۹ جشن گرفته می‌شد. پس از استقلال کشور در سال ۱۹۹۳، جمهوری چک تصمیم گرفت که روز مادر و روز ولنتاین را جشن بگیرد. اما از نظر مردم چک، این دو روز بیش تر جنبهٔ تجاری و ساختگی دارند و از محبوبیت کمی برخوردارند. البته امروزه میزان فروش گل در روز زن به میزان آن در روز مادر و روز ولنتاین نزدیک می‌شود. زلاند نو. در زلاند نو، روز مادر دومین یکشنبهٔ ماه مه است و روز تعطیلی عمومی نیست. ژاپن. در ژاپن در دوره شووا،
تعطیلی عمومی نیست. ژاپن. در ژاپن در دوره شووا، روز مادر، زادروز ملکه کوگو مادر امپراتور آکی‌هیتو بود؛ در روز ۶ مارس. گرامی داشت روز مادر در سال ۱۹۳۱ زمانی که اتحادیهٔ زنان شاهنشاهی تشکیل شد، مورد بحث قرار گرفت. در سال ۱۹۳۷ اولین جلسهٔ «ستایش مادران» در ۸ مه برگزار شد و حدود سال ۱۹۴۹، جامعهٔ ژاپن تصمیم به جشن گرفتن روز مادر در دومین یکشنبهٔ ماه مه گرفت؛ مانند دیگر کشورها. امروزه در روز مادر مردم به یکدیگر انواع گل مانند میخک و رز را به عنوان هدیه می‌دهند. جهان عرب. روز مادر در بیشتر کشورهای عربی روز ۲۱ مارس
عرب. روز مادر در بیشتر کشورهای عربی روز ۲۱ مارس (آذار) (با نام در تونس )است. این روز اولین بار در مصر توسط روزنامه‌نگاری به نام مصطفی امین در کتابی با نام Smiling America در سال ۱۹۴۳ معرفی شد؛ اما از فکر او چشم پوشی شد تا اینکه مصطفی امین داستان مادر بیوه‌ای را شنید که تمام زندگی اش را صرف بزرگ کردن پسرش کرد تا روزی که پزشک شد، ازدواج کرد و بدون آنکه یادی از مادرش کند و از او حق‌شناسی کند او را تنها گذاشت؛ این امر امین را بر آن داشت تا روزی با نام روز مادر را به همه معرفی کند. فکر او ابتدا به وسیلهٔ
مادر را به همه معرفی کند. فکر او ابتدا به وسیلهٔ رئیس‌جمهور وقت جمال عبدالناصر، به سخره گرفته شد ولی پس از آن او کم‌کم مجبور به پذیرش این روز شد و در نهایت روز مادر برای اولین بار در ۲۱ مارس ۱۹۵۶ جشن گرفته شد. این تلاش در دیگر کشورهای عربی نیز صورت گرفت. زمانی که مصطفی امین بازداشت و زندانی شد، تلاش شد تا نام «روز مادر» به «روز خانواده» تغییر کند چون همیشه حکومت سعی می‌کرد تا مانع از یادآوری نام مؤسس آن در ذهن مردم شود. در نهایت هیچ‌یک از این تلاش‌ها به نتیجه نرسید و مردم عرب روز مادر را جشن می‌گیرند و
نتیجه نرسید و مردم عرب روز مادر را جشن می‌گیرند و سرودهای سنتی نیز که در آن برای مادران می‌خوانند بسیار شهرت یافت. فرانسه. در فرانسه به دلیل هشدارهایی که به کم بودن میزان زاد ولد در این کشور بود؛ در بین سال‌های ۱۸۹۶ تا ۱۹۰۴ تصمیم گرفته شد تا از مادران خانواده‌های بزرگ قدردانی شود. سربازان آمریکایی جنگ جهانی اول که در فرانسه جنگیده بودند، تعطیلی‌های آمریکا را در فرانسه بسیار شناسانده بودند؛ آن‌ها هر سال در روز مادر تعداد زیادی نامه به کشورشان می‌فرستادند که اتحادیهٔ فرانسوی-آمریکایی‌ها برای این روز کارت
که اتحادیهٔ فرانسوی-آمریکایی‌ها برای این روز کارت تبریک آماده کرده است. در سال ۱۹۱۸ شهر لیون تصمیم گرفت روزی به نام «روز مادران» (به فرانسه: "journée des Mères") را جشن بگیرد اما در نهایت تصمیم بر آن شد تا «روز ملی مادران خانواده‌های پرجمعیت» (به فرانسه: "Journée Nationale des Mères de familles nombreuses") جشن گرفته شود. این عنوان تأثیر مبارزه با کاهش جمعیت بیشتری نسبت به عنوان آمریکایی داشت. در سال ۱۹۲۰ دولت فرانسه با دادن نشان‌های افتخار به مادران خانواده‌های بزرگ، این روز را به عنوان روز مادران
خانواده‌های بزرگ، این روز را به عنوان روز مادران خانواده‌های بزرگ، رسمی‌کرد. در سال ۱۹۴۱ با دعوت فیلیپ پتن، دولت ویشی در زمان جنگ، این روز را به عنوان سیاستی برای تشویق خانواده‌های بزرگ، گرامی‌داشت. امروزه در روز مادر از تمامی مادران، حتی آن‌ها که خانوادهٔ کوچکی دارند قدردانی می‌شود. در سال ۱۹۵۰ قانونی تصویب شد که به واسطهٔ آن باید به‌طور رسمی از مادران فرانسوی قدردانی می‌شد و مبلغی به آن‌ها پرداخت می‌شد؛ این گرامی‌داشت باید در آخرین یکشنبهٔ ماه مه در روز جشن مادران (به فرانسه: "Fête des Mères") انجام
جشن مادران (به فرانسه: "Fête des Mères") انجام می‌شد. البته اگر روز عید پنجاهه با این روز هم‌زمان می‌شد جشن مادران به اولین یکشنبهٔ ماه ژوئن منتقل می‌شد. در سال ۱۹۵۶، بخشی از بودجه برای این کار کنار گذاشته شد. در سال ۲۰۰۴ مسئولیت این کار بر عهدهٔ وزیر مسئول خانواده گذاشته شد. در طول دههٔ ۱۹۵۰ دلایل بزرگداشت این روز، مانند حس وطن‌پرستی یا افزایش تعداد تولد فراموش شد، امروزه روز مادر بیشتر به یک رویداد تجاری تبدیل شده است. کانادا. در کانادا روز مادر در دومین یکشنبهٔ ماه مه جشن گرفته می‌شود (البته این روز یک
یکشنبهٔ ماه مه جشن گرفته می‌شود (البته این روز یک تعطیلی رسمی نیست) به این صورت که افراد به مادرشان یا مادربزرگشان یا زنان ویژه در خانواده هدیه می‌دهند و جشن کوچکی برگزار می‌کنند. در دیگر ملت‌های غربی مانند آمریکا، انگلستان و استرالیا جشن روز مادر بسیار کوچکتر است؛ مردم کانادا به مادران خود بیشتر ابراز محبت می‌کنند. مجارستان. در مجارستان روز مادر در اولین یکشنبهٔ ماه مه جشن گرفته می‌شود. نیکاراگوئه. در نیکاراگوئه، روز مادر یا «Día de la Madre» از سال‌های اول دههٔ ۱۹۴۰ در ۳۰ مه جشن گرفته می‌شود؛ این روز از
دههٔ ۱۹۴۰ در ۳۰ مه جشن گرفته می‌شود؛ این روز از سوی رئیس‌جمهور وقت «آناستازیو سوموزا گارسیا» انتخاب شده بود، چون این روز، روز تولد مادر زن او، خانم «کازیمیرا ساکازا» بود. یونان. در یونان روز مادر در دومین یکشنبه ماه مه جشن گرفته می‌شود.
حسن آذرفر سرهنگ ستاد نیروی زمینی ارتش (۱۳۱۲، بروجرد – ۱۳۶۲، تهران) اهل ایران و از اعضای سازمان مخفی نظامی حزب توده ایران بود. آذرفر در ماه اسفند ۱۳۶۱ به همراه سایر اعضای حزب توده بازداشت و بعد از ۱۲ ساعت به همراه دیگر اعضای خانواده‌اش به سلول‌های انفرادی اوین انتقال یافت و ۲۰ روز تحت شکنجه و بازجویی قرار گرفت. در فاصله هر دو «تعزیر» او را با چشم بسته، در گوشه‌ای از راهرو می‌انداختند و او، حتی در حالی که از شدت شکنجه، با بیهوشی فاصله‌ای نداشت، با صدایی آمیخته به ناله می‌گفت: «من فرزند زحمتکشانم و تا دم آخر
به ناله می‌گفت: «من فرزند زحمتکشانم و تا دم آخر با مردم می‌مانم!» حسن آذرفر در سال ۱۳۶۲/۱۲/۸ در اوین اعدام گردید.
مرکز مردمی شهرستان مارین ، از آثار مشهور فرانک لوید رایت است. این بنا در شهرستان مارین در شمال کالیفرنیا قرار دارد. فیلم گاتاکا در اینجا فیلمبرداری شد.
حمزه پسر آذَرَک شاری سیستانی معروف به حمزة بن عبدالله خارجی یک ایرانی (سیستانی) است که در اواخر سدهٔ دوم هجری در سیستان (۳۳ سال قبل از یعقوب لیث) بر ضد حکومت عرب‌ها قیام کرد و به مدت ۳۰ سال بر شرق ایران به صورت خودمختار حکومت نمود. او در سال ۱۸۱ق بر هارون‌الرشید شورید و بر سیستان و کرمان و خراسان مسلط شد؛ و از سال ۱۸۱ تا ۲۱۳ق، از کابل تا فارس و از خراسان تا دریای عمان را تحت امر داشت. حمزه از خوارج بود و نسب خود را به زوِ طهماسب و پادشاهان کیانی می‌رسانْد و خود را «امیرالمؤمنین» می‌خوانْد. زندگینامه. تولد و
را «امیرالمؤمنین» می‌خوانْد. زندگینامه. تولد و نسب. تاریخ و محل تولد حمزه کاملا روشن نیست و از ابتدای زندگی او اطلاعی وجود ندارد. نام او به شکل‌های گوناگون ضبط شده است. نویسنده تاریخ سیستان نسب حمزه را به زوِ طهماسب، پهلوان داستانی ایران، رسانده است. علی بن زید بیهقی نیز اصالت خانوادگی او را تأیید کرده و نوشته‌است که پدر حمزه دهقان بود. این‌گونه نسب‌رسانی‌ها در سیستان و نواحی شرقی ایران، در سده‌های نخستین اسلامی، در میان کسانی که داعیهٔ حکومت داشتند، معمول بود. محل تولد. زادگاه حمزه احتمالا رَوِن وَجول نام
محل تولد. زادگاه حمزه احتمالا رَوِن وَجول نام داشته که باید جایی در مشرق بُست به سوی رُخّج یا رُخَد بوده باشد. درباره این محل چیزی دانسته نیست. با این‌که در تاریخ سیستان، شش ‌بار از این ناحیه یاد شده، اما گویا هیچ‌یک از جغرافیانویسان اسلامی از آن یاد نکرده‌اند. جورجو اسکارچا در مورد این مکان پژوهش فراوان کرده‌است. نام پدر. نام پدر حمزه را به تفاوت اترک، آذرک، اکرک، أدرک، ابرک و اَدْرد نوشته‌اند و در بعضی منابع، او حمزه خارجی خوانده شده است. دین پدر حمزه. آذرک، اترک و ادرک همه از یک ریشه و به معنای آتش‌اند.
اترک و ادرک همه از یک ریشه و به معنای آتش‌اند. بنابراین، پدر حمزه که در تاریخ سیستان از او با نام عبداللّه یاد شده، ابتدا آیین زردشتی داشته یا حتی از سرسپردگان ایزد زون بوده است و پس از این‌که اسلام آورده، نام عبداللّه را برای خود برگزیده است. نویسنده تاریخ سیستان، به سبب میهن‌دوستی و همدلی آشکارش با آرمان حمزه، به نام و سابقه زردشتی پدر حمزه اشاره‌ای نکرده و برخلاف بیهقی که دشمن حمزه است، از او بیزاری نجسته است. فعالیت‌ها. شروع فعالیت‌ها. درباره تاریخِ آغاز فعالیت‌های حمزه، اختلاف‌نظر وجود دارد. طبری آغاز
فعالیت‌های حمزه، اختلاف‌نظر وجود دارد. طبری آغاز قیام را در خراسان، ضمن رویدادهای سال ۱۷۹ (عهد ولایت منصور بن یزید در خراسان) دانسته و بغدادی و گردیزی نیز همین تاریخ را ذکر کرده‌اند. ابن ‌اثیر با اندکی تفصیل آن را در رویدادهای سال ۱۸۰ آورده و مؤلف تاریخ سیستان قیام حمزه را در ۱۸۱ ذکر کرده است. کشتن عامل سیستان. در سال ۱۸۰ هارون‌الرشید، منصور بن یزید را از حکومت خراسان عزل کرد و علی بن عیسی بن ماهان را عامل خراسان گرداند. در روزگار علی بن عیسی، حمزه تا پوشنگ رفت. به روایت شهرستانی، حمزه از یاران حُصین یا