payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تا در سال ۱۲۲۰ میلادی در عهد سلطنت غازان خان یغماگران فاتح مغول این شهر را ویران کردند. در میان این درگیری‌ها جماعت زردشتی به‌ سختی روزگار می‌گذراندند و در حفظ بقایای روایات و سنت‌های دینی خود می‌کوشیدند. آنچه که زرتشت بهرام از اغتشاشات سیاسی شهر خود مشاهده کرده در بعضی ابیات او به‌خوبی بازتاب یافته است. زراتشت‌نامه. اما آثار زرتشت بهرام یکی زراتشت‌نامه است و موضوع آن معجزات پیش از زادن و زمان خردسالی زرتشت پیغمبر و داستان‌هایی از زندگانی وی و رسیدنش به‌درگاه کی‌گشتاسب و برتری و غلبه یافتن بر حکمای دربار
کی‌گشتاسب و برتری و غلبه یافتن بر حکمای دربار این پادشاه کیانی و هزارهٔ او و قیام هوشیدر و روی کار آمدن بهرام ورجاوند و پایان هزارهٔ او است. نظم این منظومه را که دارای ۱۹۷۰ بیت است (ظاهراً پنج بیت آخر آن از ناسخ باشد) در روز آذر (روز نهم) از ماه آبان سال ۶۴۷ یزدگردی برابر ۶۷۷ هجری و ۱۲۷۸ میلادی آغاز کرده و دوروزه به پایان برده است. زراتشت‌نامه برگرفته از روایات قدیم و سنت کهن و به احتمال قریب به یقین از کتاب‌های پهلوی زادسپرم و کتاب‌های پنجم و هفتم دینکرد و احتمالاً برخی آثار دیگر برگرفته و بازگو شده است،
احتمالاً برخی آثار دیگر برگرفته و بازگو شده است، که کیکاوس پسر کیخسرو از مردم ری آن را به ناظم القاء کرده است. زراتشت‌نامه را چنان‌که خود شاعر می‌گوید بنا بر خواهش موبد موبدان وقت، کاووس پور کیخسرو پور داراب به نظم درآورده و در دو روز به پایان رسانده‌است: آثار دیگر. اثر دیگر زرتشت بهرام در مورد ارداویراف‌نامه و موضوع آن سیر اردای ویراف در بهشت و برزخ و دوزخ است و خبر دادن وی جهانیان را از تنعم نیکوکاران و عذاب گنهکاران در جهان دیگر. در دنبالهٔ این منظومه داستان چنگر نگهاجه حکیم هندی و آمدن وی به دربار
داستان چنگر نگهاجه حکیم هندی و آمدن وی به دربار کی‌گشتاسب و مناظره کردن در خصوص دین زرتشتی و مجاب شدن او نقل شده است. از دیگر تصانیف زرتشت بهرام پژدو داستان شاهزادهٔ ایران‌زمین با عمر بن خطاب است دارای ۶۷۳ (۵۸۸ یا ۵۰ بیت) و هم خمسه اوست که شمارهٔ ابیات آن ۹۲۹ می‌باشد.
کلر جانستن (به انگلیسی: Claire Johnston) (۱۹۴۰-۱۹۸۷) نظریه‌پرداز فمینیست سینما بود که همراه با مالی‌هاسکل، لورا مالوی، پم کوک، رزالین کوارد، کایا سیلورمن، ماری آن دوان و ترزا دلارتیس مهمترین نظریات فمینیستی دههٔ هفتاد را پدید آوردند. در این میان جانستن با نظریات پیشروی خودش در باب یک سینمای متفاوت زنان بر روی نسل فیلمسازان فمینیست دههٔ هفتاد و هشتاد بیش از همه تأثیر گذاشت. مهمترین مقالهٔ او در این باب سینمای زنان به منزلهٔ ضد سینما (۱۹۷۵) نام داشت. این مقاله برای نخستین بار در جشنوارهٔ فیلم ادینبورو ارائه
برای نخستین بار در جشنوارهٔ فیلم ادینبورو ارائه شد. نظریات. جانستن به بررسی سینمای رسمی پرداخت و نشان داد که در این سینما زنان همواره دارای نقش فرعی هستند و وجود زن در این فیلم‌ها صرفاً برای تکمیل شخصیت مرد فیلم است. او اعتقاد داشت در هالیوود و سینمای رسمی سایر کشورها مرد شخصیت فعال و زن شخصیت منفعل است. حتی لذت‌ها در فیلم به‌گونه‌ای صرفاً برای مردان طراحی شده است. او از این باب تمامی عناصر سینمای رسمی چون میزانسن، دکوپاژ، فیلمبرداری و تدوین را مردانه خواند. او برعکس از پیدایش یک سینمای زنان خبر داد.
خواند. او برعکس از پیدایش یک سینمای زنان خبر داد. سینمایی که حتی لذت‌ها در آن برای زن طراحی شده‌اند و زن را در موقعیت سوژه فعال قرار می‌دهند.
فتح‌آباد، روستایی در دهستان ده محمد بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴ نفر (۵ خانوار) بوده است.
نصرآباد، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان دستگردان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۶خانوار) ۲۰نفر بوده است.
نصرت‌آباد، روستایی در دهستان ده محمد بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷ نفر (۴ خانوار) بوده است.
آبخورگ، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۶ نفر (۵۱ خانوار) بوده است.
بژدغر، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۱ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
بِلا بالاژ (زاده ۴ اوت ۱۸۸۴ با نام هربرت بلا باوئر، درگذشتهٔ ۱۷ مه ۱۹۴۹) نویسنده، شاعر، منتقد و کارگردان فیلم، نظریه‌پرداز سینما و کارشناس هنرهای زیبا اهل مجارستان بود. او برندهٔ جایزهٔ ملی کشوت در سال ۱۹۴۹ شد. کارنامه. مجارستان. بلا بالاژ در یک خانوادهٔ یهودی به دنیا آمد. خانوادهٔ او در سال ۱۹۰۲ به بوداپست مهاجرت کردند و او تحصیلاتش را در رشتهٔ ادبیات مجاری و آلمانی در دانشگاه اوتووش لوراند در بوداپست به پایان رساند. او در پاییز ۱۹۱۵ محفلی را با نام "حلقه یکشنبه"، به همراه لایوش فولِپ، آرنولد هاوزِ، گئورگ
به همراه لایوش فولِپ، آرنولد هاوزِ، گئورگ لوکاچ، و کارل مانهایم برای بحث‌های روشن‌فکری بنیان نهاد و این جلسات بعد از ظهر یکشنبه‌ها در آپارتمان او برگزار می‌شدند؛ در زمستان آن سال در خاطرات خود به موفقیت این گروه اشاره کرد. یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار او لیبرتوی اپرای قصر ریش آبی است. بالاژ آن را در ابتدا برای هم اتاقی‌اش زلتان کدای نوشته‌بود ولی باب آشنایی را با بلا بارتوک برای او باز کرد که آهنگساز نهایی اثر شد. این همکاری همچنین با سناریویی برای باله شاهزاده چوبی ادامه یافت. با فروپاشی جمهوری کوتاه‌مدت
چوبی ادامه یافت. با فروپاشی جمهوری کوتاه‌مدت مجارستان تحت رهبری بلا کون در ۱۹۱۹ او از مجارستان خارج شد و مدتی طولانی را در وین، آلمان و از ۱۹۳۳–۱۹۴۵ در اتحاد جماهیر شوروی گذراند. اتریش و آلمان. بالاژ در وین تبدیل به نویسندهٔ پرکار نقد فیلم شد و اولین کتابش را با عنوان "انسان مرئی" در ۱۹۲۴ نگاشت. این اثر پایه و اساس "تئوری فیلم به عنوان یک زبان" به حساب می‌آید که تأثیر عمیقی بر ایده‌ها و نظریه‌های سرگئی آیزنشتاین و وسیوالاد پودوفکین گذاشته‌است. در ۱۹۳۱، او فیلمنامهٔ اپرای سه‌پولی را بر اساس نمایشنامه‌ای از
اپرای سه‌پولی را بر اساس نمایشنامه‌ای از برتولت برشت برای گئورگ ویلهلم پابست نگاشت. بالاژ همچنین در ۱۹۳۲ فیلمنامهٔ نور آبی را با همکاری کارل مایر، فیلمنامه‌نویس اتریشی نوشت و در کارگردانی آن نیز با لنی ریفنشتال همکاری کرد. بعداً ریفنشتال نام هر دو را از عوامل فیلم به علت یهودی بودن حذف کرد. شوروی. او که در ۱۹۳۱ پیش‌تر به حزب کمونیست آلمان پیوسته بود، در پاییز آن سال به دعوت فیلمسازان اتحاد جماهیر شوروی، به مسکو سفر کرد تا در کالج فیلم سخنرانی کند و فیلمی نیز دربارهٔ جمهوری شورایی مجارستان به سفارش بلا کون
دربارهٔ جمهوری شورایی مجارستان به سفارش بلا کون بسازد که او از این کار طفره رفت. سال بعد او و همسرش در مسکو مستقر شدند. فیلم او با عنوان "تیسا می‌سوزد" در دهه ۳۰ بدون اکران ساخته‌شد. او از سال ۱۹۳۸ به عضویت مجله مجاری-زبان "صدای نو" در مسکو درآمد و در ستون دائمی "نامه‌هایی از راه دور" قلم زد. در پایان ۱۹۴۱ او و همسرش به علت پیشروی جبهه به آلماتی منتقل شدند. بازگشت به خانه. در ۱۹۴۵ به خانه بازگشت و به کار فیلم، آموزش و سردبیری مشغول شد. یکی از بهترین فیلم‌های بالاژ، "جایی در اروپا" به کارگردانی گِزا
فیلم‌های بالاژ، "جایی در اروپا" به کارگردانی گِزا رادوانْیی در ۱۹۴۷ است.
شمس‌آباد، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۸ نفر (۲۲ خانوار) بوده است.
کامرانیه، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۰ نفر (۳۴ خانوار) بوده است.
نوک، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۷ نفر (۵۹ خانوار) بوده است.
احمدآباد کلاته، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳ نفر (۶ خانوار) بوده است.
غنی‌آباد، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۸ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
رحیم‌آباد، روستایی در دهستان دستگردان بخش مرکزی شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
ترزا دلارتیس (به انگلیسی: Teresa de Lauretis) نظریه‌پرداز ایتالیایی در حوزهٔ سینما و ادبیات است. او در حال حاضر استاد تاریخ آگاهی در دانشگاه سانتاکروز کالیفرنیا است. او درجهٔ دکترایش را در رشته زبان و ادبیات مدرن از دانشگاه بوچونی میلان کسب کرده‌است. او پیش از تدریس در دانشگاه سانتاکروز، استاد دانشگاه‌های کلرادو و ویسکانسین بوده‌است. حوزه‌های مورد علاقهٔ او شامل نشانه‌شناسی، روانکاوی، نظریه فیلم، نظریه ادبیات، فمینیسم، همجنس‌خواهی زنان و پژوهش‌های همجنس‌خواهانه است. نظریه‌های سینمایی. دلارتیس معتقد است که
است. نظریه‌های سینمایی. دلارتیس معتقد است که جنسیت یک ماهیت حقیقی ندارد. بلکه فناوری‌های گوناگون اجتماعی آن را تولید می‌کنند. یکی از این فناوری‌ها سینما است. سینما مانند سایر فناوری‌ها انسان را قالب‌ریزی می‌کند. نقش‌های اجتماعی و جنسی را تعریف می‌کند. او در برابر آن معتقد به سینمایی است که به ماورای تفاوت‌های جنسی برود. اندیشه‌های دلارتیس بیش از همه متأثر از امبرتو اکو نظریه‌پرداز ساختارگرا، چالرز پیرس، ژاک لاکان و زیگموند فروید است.
محمود شیرازی (۱۲۳۴–۱۲۷۴ه‍. ق/۱۸۱۹–۱۸۵۸م) معروف به میرزا محمود وصال و محمود حکیم فرزند میرزا کوچک وصال (وصال شیرازی)، خوشنویس، طبیب و شاعر ایرانی در قرن سیزدهم بود. او از مشاهیر شهر شیراز به شمار می‌رود. افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا محمود حکیم در خوشنویسی خط نستعلیق صاحب‌نام است. او متخلص به «حکیم» بود و از او دیوان شعری باقی است. زندگی. میرزا محمود فرزند دوم وصال شیرازی است و در سال ۱۲۳۴ ه‍. ق در شیراز به دنیا آمد. او در جوانی زیر نظر پدر کسب
در شیراز به دنیا آمد. او در جوانی زیر نظر پدر کسب کمالات کرد و در فنون ادبی مهارت یافت و به تحصیل علم پرداخت. محمود در شاعری پیرو ناصرخسرو و سنایی بود. وی در ابتدا "طوبی" تخلص داشت و چون به آموختن حکمت الهی و طب یونانی پرداخت، "حکیم" تخلص کرد. او به رحمت علیشاه شیرازی (حاج زین العابدین قزوینی شیرازی قطب سلسله دراویش نعمت‌اللهی قبل از مونس‌علی‌شاه ذوالریاستین) دست ارادت داد و به سیر و سلوک پرداخت و رحمت علیشاه او را به دامادی خود برگزید. حکیم در زمان سلطنت محمدشاه قاجار به تهران آمد و مدتی با رضاقلیخان
محمدشاه قاجار به تهران آمد و مدتی با رضاقلیخان هدایت، مؤلف مجمع الفصحا، دوستی و همنشینی داشت. سپس به زادگاه خود شیراز برگشت و در سال ۱۲۶۶ قمری با احمد وقار، برادر بزرگترش، به هندوستان سفر کرد و در آنجا «دیوان حافظ» را به خط خود نوشت که یک سال بعد در بمبئی به چاپ رسید و پس از چندی به شیراز بازگشت. درگذشت. محمود حکیم در سال ۱۲۷۴ و در چهل سالگی بر اثر بیماری وبا در شیراز درگذشت و در مزار شاهچراغ، نزدیک به آرامگاه پدر خود، به خاک سپرده شد. آثار. از وی «دیوان» اشعاری به‌جای مانده است. برخی از آثار خوشنویسی او
اشعاری به‌جای مانده است. برخی از آثار خوشنویسی او عبارتند از:
حاج میرزا فضل‌الله ساوجی از خوشنویسان ایران در زمان فتحعلی شاه است. ساوجی از خاندان شاملو و از اولاد حسن‌خان معروف است. او در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه قاجار معلم علیخان ظل‌السلطان بود. علاوه بر نستعلیق، ثلث و نسخ را خوش می‌نوشت. فضل‌الله ساوجی در ظهر عاشورای ۱۲۷۵ه‍.ق در تهران درگذشته است. جنازه‌اش را به نجف برده در وادی‌السلام به خاک سپرده شد.
داوری شیرازی یا میرزا محمد داوری (زاده ۱۲۳۸ شیراز - درگذشته ۱۲۸۳ شیراز) از خوشنویسان و شاعران قرن سیزدهم هجری بود. او در حکمت، انواع شعر، ادبیات، نقاشی، و خطوط نستعلیق و شکسته ماهر و استاد بود. و «داوری» تخلص می‌کرد. داوری شیرازی فرزند سوم میرزا کوچک وصال شیرازی است در ۱۲۳۸ در شیراز متولد و در ۱۲۸۴ وفات کرده‌است. دیوان داوری شیرازی از آن اوست. او چهارمین فرزند وصال بود که در سال ۱۲۳۸ در شیراز متولد شد. داوری به سال ۱۲۸۳ در شیراز درگذشت و در جوار پدر در بقعه شاه چراغ به‌خاک سپرده شد. افزون بر پدر، پنج برادر
شاه چراغ به‌خاک سپرده شد. افزون بر پدر، پنج برادر او نیز از خوشنویسان و شاعران صاحب‌نام سده سیزدهم هجری هستند. میرزا محمد داوری در خوشنویسی خط نستعلیق و شکسته صاحب‌نام شده‌است.
میرزا علی‌محمد لواسانی (۱۲۲۱لواسان - ۱۲۹۹ ه‍. ق) فرزند میرزا حسینعلی متخلص به «صفا» از خوشنویسان سده سیزدهم در ایران است. او برادر کوچک میرزاجعفرحکیم‌الهی از عارفان و دانشمندان مشهور دوره سلطنت محمدشاه و ناصرالدین شاه قاجار بود. میرزا علی‌محمد در علوم و فنون مختلف سررشته داشت، شعر می‌گفت و «صفا» تخلص می‌کرد. وی از مشاهیر خوشنویسی عصر خود بود و خط شکسته نستعلیق را استادانه می‌نوشت. او به سال ۱۲۹۹ ه‍. ق در سن ۷۸ سالگی در تهران درگذشت و جنازه‌اش را به عتبات منتقل کردند. آثار خطی صفا نسبتاً زیاد است و در
منتقل کردند. آثار خطی صفا نسبتاً زیاد است و در کتابخانه‌ها و مجموعه‌های خصوصی مختلف نگهداری می‌شود. نسخه‌ای از «خلاصة الحساب» اثر شیخ بهاءالدین محمد عاملی (شیخ بهائی) دانشمند قرن یازده به خط نستعلیق علی محمد لواسانی در کتابخانه مجلس شورای اسلامی موجود است، که تاریخ ۱۲۸۵ ه‍. ق را دارد.
میرزا محمدحسین ناصر شیرازی از خوشنویسان ایران در زمان ناصرالدین شاه بوده و در نستعلیق تسلط داشته است. جستارهای وابسته. محمد حسین شیرازی
محمدشفیع تبریزی از خوشنویسان ایران و مسلط به خط نسخ بوده است. او فرزند میرزا محمدعلی خوشنویس و از نسخ‌نویسان طراز اول تبریز در سده سیزدهم هجری است. قدرت قلم او را کمتر کسی از معاصرینش داشته و از آثار او بسیار در دست است. سی و دومین قرآنی که نوشته دیده شده است. درگذشتش را ۱۲۵۲ ه‍. ق گفته‌اند که خطاست و آثار تاریخ‌دارش تا سال ۱۲۶۲ه‍. ق نیز موجود است. فرزند محمد شفیع، هم‌نام پدربزرگش بود و محمدعلی نام داشت. او نیز از خوشنویسان نسخ و نستعلیق است.
مجید روشنگر ناشر، نویسنده، مترجم و منتقد ادبی ایرانی است. زندگی. وی در تهران و در بازارچهٔ کربلایی عباسعلی در محلهٔ سنگلج به دنیا آمد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در همان شهر گذراند و پس از فارغ‌التحصیلی از دانشکده حقوق دانشگاه تهران در دانشگاه آکسفورد و سپس دانشگاه سیدنی ادامه تحصیل داد و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ حقوق بین‌الملل با پایان‌نامه‌ای در زمینهٔ سیاست خارجی ایران دریافت کرد. وی پس از بازگشت به ایران و در سال ۱۳۳۸ با شروع همکاری با انتشارات فرانکلین وارد صنعت نشر می‌شود. در سال ۱۳۳۹ یا
فرانکلین وارد صنعت نشر می‌شود. در سال ۱۳۳۹ یا ۱۳۴۰ و در ابتدای دههٔ دوم زندگی‌اش، مدیریت سازمان کتابهای جیبی را که در حال ورشکستگی بود، برعهده گرفت. وی که مدت سه هفته در انتشارات پنگوئن انگلستان کارآموزی کرده بود و راه حل کتاب نخواندن مردم ایران را چاپ کتاب‌هایی در قطع جیبی و ارزان می‌دانست، توانست در مدت مدیریتش این سازمان را احیا می‌کند. در زمان مدیریت او بیش از ۵۰۰ عنوان کتاب در این سازمان به چاپ می‌رسد که برخی به چاپ‌های چهارم و پنجم نیز رسیدند. وی در سال ۱۳۴۰ با همکاری سه نفر از دوستانش - فریدون
در سال ۱۳۴۰ با همکاری سه نفر از دوستانش - فریدون نیکنام، منوچهر حسن‌زاده، و پرویز علی‌بیگ - انتشارات مروارید را با تأسیس کرد تا بتواند کتاب‌هایی را که نمی‌توان آن‌ها را در تیراژ بالا و زیر نظر سازمان کتابهای جیبی چاپ کرد، توسط این انتشارات و به طور مستقل به چاپ رساند. روشنگر در سال ۱۳۴۳ در وزارت امور خارجه استخدام می‌شود و تا سال ۱۳۴۷ یا ۱۳۴۸ که برای مأموریت خارج از کشور به سوئیس اعزام می‌شود، علاوه بر مسوولیت در وزارت امور خارجه، مدیریت سازمان کتابهای جیبی و مشارکت در مدیریت انتشارات مروارید را بر عهده
و مشارکت در مدیریت انتشارات مروارید را بر عهده داشت. "بررسی کتاب". روشنگر در سالِ ۱۳۴۴ انتشارِ نشریهٔ "بررسی کتاب" را در تهران آغاز کرد و تا قرنِ پانزدهمِ هجریِ خورشیدی هم در آمریکا ادامه داد. پس از انقلابِ ۱۳۵۷. وی پس از انقلاب و در دولت مهدی بازرگان به خدمت خود در وزارت امور خارجه ادامه داد و به‌عنوان سرکنسول به هنگ‌کنگ اعزام شد و در نهایت در سال ۱۳۶۰ به درخواست خود بازنشسته شد و برای زندگی نزد فرزندانش به خارج از کشور رفت.
بازارچهٔ کربلایی عباسعلی نام محله‌ای در تهران قدیم است که روبه‌روی خیابان جنوبی پارک شهر (که امروزه خیابان بهشت نام دارد) و بین خیابان شاهپور و خیابان امیریه قرار داشته است. منابع. "از کتابهای جیبی تا انتشارات مروارید و بررسی کتاب؛ گفت‌وگو با مجید روشنگر"، جهان کتاب، سال دوازدهم شماره ۵ و ۶، شهریور و مهر ۱۳۸۶، صص. ۶–۱۱.
انتشارات مروارید نام یکی از مؤسسات انتشاراتی ایرانی است. تاریخچه. این مؤسسه در سال ۱۳۴۰ به دست مجید روشنگر و فریدون نیکنام و منوچهر حسن‌زاده و پرویز علی‌بیک با سرمایهٔ اولیهٔ ۱۰ هزار تومان در دفتری در خیابان نادری راه‌اندازی شد. روشنگر، که در آن زمان مدیر سازمان کتابهای جیبی نیز بود، هدفش از تأسیس انتشارات مرواید را چنین بیان می‌کند: نخستین کاری که انتشارات مروارید چاپ کرد رمانی بود به نام "دلشکسته" کارِ ناتانیل وست که به ترجمهٔ عبدالله توکل منتشر شد. فعالیت این انتشارات با چاپ اشعار بیژن جلالی برای اولین
این انتشارات با چاپ اشعار بیژن جلالی برای اولین بار ادامه یافت. در سال ۱۳۴۱ با اجارهٔ مغازه‌ای روبه‌روی دانشگاه تهران در خیابان شاهرضا (خیابان انقلاب اسلامی بعدی) فروشگاه کتاب انتشارات مروارید با نام «خانهٔ کتاب» راه‌اندازی شد. در سال ۱۳۴۲ فروغ فرخزاد برای چاپ کتاب شعر جدیدش - "تولدی دیگر" - به مروارید مراجعه کرد. سال ۱۳۴۵ بهرام بیضایی "دنیای مطبوعاتی آقای اسراری" را برای انتشار به مروارید سپرد. بدین ترتیب فعالیت انتشارات مروارید ادامه یافت و صدها کتاب در سالیان بعد منتشر کرد. منابع. "از کتابهای جیبی تا
سالیان بعد منتشر کرد. منابع. "از کتابهای جیبی تا انتشارات مروارید و بررسی کتاب؛ گفت‌وگو با مجید روشنگر"، جهان کتاب، سال دوازدهم شماره ۵ و ۶، شهریور و مهر ۱۳۸۶، صص. ۶–۱۱.
سازمان کتابهای جیبی مؤسسهٔ انتشاراتی ایرانی بود که هدف آن انتشار کتاب در قطع جیبی و بعدها در قطع پالتویی و با قیمت اندک بود. از مهم‌ترین کتاب‌های منتشرشده توسط این انتشارات مجموعهٔ ده‌جلدی "تاریخ ایران باستان" و مجموعهٔ سه‌جلدی "سیر حکمت در اروپا" است. تاریخچه. همایون صنعتی‌زاده، مدیر انتشارات فرانکلین، در سال‌های پایانی دههٔ ۱۳۳۰ به فکر افتاد که سازمان کتابهای جیبی را تأسیس کند. این مؤسسه به‌عنوان بخشی از انتشارات فرانکلین راه‌اندازی شد اما شش ماه پس از آغاز کار از نظر مالی به وضعیت ورشکستگی رسید. در ۱۳۴۰،
کار از نظر مالی به وضعیت ورشکستگی رسید. در ۱۳۴۰، زمانی که قرار بود این سازمان تعطیل شود، مجید روشنگر داوطلب شد که مدیریت آن را برعهده گیرد در حالی که این مؤسسه در آن زمان حدود ۳۰۰ هزار تومان به شرکت سهامی افست - که چاپ کتابهای جیبی را برعهده داشت - بدهی داشت. این سازمان با مدیریت روشنگر توانست بدهی را بپردازد و به وضعیت مناسبی برسد. بنابر توافقی که روشنگر با مدیران انتشارات فرانکلین انجام داده بود، در این دوران این سازمان به شکل غیرانتفاعی اداره می‌شد و سود حاصل شده در خود سازمان سرمایه‌گذاری مجدد انجام
حاصل شده در خود سازمان سرمایه‌گذاری مجدد انجام می‌شد. روشنگر مدت کوتاهی را به کارآموزی در انتشارات پنگوئن در انگلستان گذرانده بود. مدیر پنگوئن، چاپ کتاب در قطع پالتویی، در تیراژ زیاد، و با قیمت تمام‌شدهٔ کم و بهای ارزان را راه حلی برای غلبه بر مشکل کتاب نخواندن مردم پس از جنگ جهانی دوم می‌دانست. روشنگر بیان کرده‌است که در زمان مدیریت سازمان کتابهای جیبی، این ایده‌ها را راه حلی برای کتاب نخواندن مردم ایران می‌دانسته و سعی می‌کرده، آن‌ها را به کار بندد. در دوران مدیریت روشنگر بر سازمان کتابهای جیبی، بیش از
مدیریت روشنگر بر سازمان کتابهای جیبی، بیش از ۵۰۰ عنوان کتاب منتشر شد که برخی از آن‌ها به چاپ چهارم و پنجم هم رسید. در این دوران سازمان کتابهای جیبی کمتر از ۱۵ نفر کارمند داشت. او که در استخدام وزارت امور خارجه بود در سال ۱۳۴۸ برای مأموریتی سیاسی به سوئیس اعزام شد و بنابراین مدیریت سازمان به مؤسسهٔ فرانکلین بازگشت. این مؤسسه در این زمان، سازمان کتابهای جیبی را به شرکت سهامی تبدیل کرد و سهام آن را به انتشارات امیرکبیر فروخت. کتاب‌ها. تقریباً همه کتاب‌های منتشرشده از سوی سازمان کتابهای جیبی، تجدید چاپ
منتشرشده از سوی سازمان کتابهای جیبی، تجدید چاپ کتاب‌هایی بود که قبلاً در قطع متفاوت و توسط ناشری دیگر منتشر شده بودند. البته در میان کتاب‌های منتشرشده توسط این مؤسسه، استثناهایی هم به چشم می‌خورند. شیوهٔ انتخاب کتاب‌ها این طور بود که به ناشری مراجعه می‌شد و برای تجدید چاپ یکی از کتاب‌های او کسب اجازه می‌شد. کتاب با آرم سازمان کتابهای جیبی به چاپ می‌رسید ولی در آن ذکر می‌شد که چاپ کتاب با سرمایهٔ ناشر اولیه است. در این حالت تمام سود کتاب به ناشر اصلی تعلق داشت و سازمان تنها درصدی را به‌عنوان حق توزیع دریافت
و سازمان تنها درصدی را به‌عنوان حق توزیع دریافت می‌کرد. حداقل تیراژ کتاب‌های این مؤسسه ۱۰ هزار نسخه بود. این مؤسسه از سیاست‌های چاپ کتاب انتشارات فرانکلین پیروی نمی‌کرد و در نتیجه اجباری که فرانکلین بر حسب اساسنامه‌اش برای چاپ ادبیات آمریکایی داشت، مشمول سازمان کتابهای جیبی نمی‌شد. برخی از کتاب‌های چاپ سازمان کتابهای جیبی: توزیع کتاب‌ها. سازمان کتاب‌های جیبی، کتاب‌های خود را در طریق ۵۰۰ روزنامه‌فروشی در تهران و ۵۰۰ کتابفروشی در سراسر ایران توزیع می‌کرد. در روزنامه‌فروشی‌ها جاکتابی‌هایی در دو اندازه بزرگ
روزنامه‌فروشی‌ها جاکتابی‌هایی در دو اندازه بزرگ (با ۲۰ تا ۳۰ بخش) و کوچک (با ۹ بخش) قرار داده شده بود که کتاب‌ها در آن قرار می‌گرفت. توزیع‌کنندگان کتاب هر روز به روزنامه‌فروشی‌ها مراجعه می‌کردند و کسری‌های کتاب‌ها را در اختیار آن‌ها قرار می‌دادند. با چنین روش توزیعی گاه تیراژ ده هزار نسخه‌ای یک کتاب ظرف مدت شش ماه به فروش می‌رسید.
ابراهیم بن ماهان بن بهمن الموصلی (۱۲۵ — ۱۸۸) معروف به ابن ماهان و ابن‌ میمون، که بیشتر با نام ابراهیم موصلی به وی اشاره می‌شود، شاعر، غزل‌سرا، موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز، خواننده و عودنواز، و رهبر جنبش کلاسیک در موسیقی عرب بود. وی در کوفه و از پدر و مادری ایرانی به دنیا آمد. پدرش را در سن کم از دست داد و نزد خانواده‌ای عرب از قبیلهٔ تمیمی پرورش یافت. از جوانی به موسیقی علاقه پیدا کرد و ابتدا در موصل و سپس در ری آموزش موسیقی را پی گرفت. پس از دوره‌ای از سفرهای بسیار که به فراگیری موسیقی سپری شد، به دربار خلفای
که به فراگیری موسیقی سپری شد، به دربار خلفای عباسی در بغداد راه یافت و دورهٔ جدیدی از زندگی را آغاز کرد که همراه با عزت و ثروت فراوان بود. او در دورهٔ سه خلیفهٔ عباسی (مهدی، هادی و هارون الرشید) در دربار جایگاه داشت و در نهایت نیز زمانی که در دربار هارون بود، در بغداد درگذشت. ابراهیم موصلی و پسرش اسحاق موصلی، که خود از موسیقی‌دانان مشهور عرب شد، بنیانگذاران جنبش موسیقی کلاسیک در موسیقی عرب بودند. در مقابل، ابن جامع، موسیقی‌دان دیگری که هم‌دورهٔ ابراهیم موصلی بود و همزمان با او در دربار عباسیان جایگاه داشت،
بود و همزمان با او در دربار عباسیان جایگاه داشت، سبکی از موسیقی عربی را که در پایبندی به اصول انعطاف داشت و از نوآوری استقبال می‌کرد پایه گذاشت، و هواداران این دو با هم در رقابت بودند. موصلی همچنین پایه‌گذار شعر عربی برپایهٔ آهنگ‌های ایرانی بود. از او صدها قطعه موسیقی و بیش از یکصد بیت شعر بر جا مانده‌است. وی شاگردان بسیاری داشت، که پسرش اسحاق، منصور زلزل و مخارق از آن‌جمله هستند. همچنین وی نخستین موسیقی‌دان عربی بود که آوازخوانی را به کنیزان سفیدپوست آموزش داد. عموم آنچه در مورد وی می‌دانیم، از نوشته‌اند
داد. عموم آنچه در مورد وی می‌دانیم، از نوشته‌اند ابوالفرج اصفهانی بر می‌آید. زندگی‌نامه. ابراهیم موصلی در سال ۱۲۵ ه‍.ق در کوفه به دنیا آمد. پدرش ماهان نام داشت و از نجیب‌زادگان ایران و اهل ارجان در پارس بود. که به خاطر بیدادگری‌های فرماندار امویِ پارس ناچار به گریز از خانه شد و در میان قبیلهٔ تمیمی در کوفه در شبه‌جزیره عربستان ساکن گشت. مادرش نیز ایرانی بود و همزمان با پدر از ایران گریخته بود. در آن زمان، فرهنگ و زبان فارسی در میان قبیلهٔ عرب تمیمی نفوذ زیادی داشت و برخی از آنان نیز زرتشتی شده بودند. ماهان
داشت و برخی از آنان نیز زرتشتی شده بودند. ماهان در طاعون سال ۱۲۵ ه‍.ق (همان سال تولد ابراهیم) در کوفه درگذشت. پس از آن، خاندا خُزَیمة بن خازم که از تمیمیان بودند، کفالت او و دو برادرش را برعهده گرفتند و او با فرزند ابن خازم پرورش یافت و به مکتب رفت. از آنجا که نام پدرش «ماهان» مایهٔ سرزنش عرب‌ها نسبت به او بود، وی نام پدرش را به «میمون» تغییر داد. زندگی ابراهیم را می‌توان به دو دوره تقسیم کرد. در دورهٔ اول، او به سفرهای دور و دراز رفت تا موسیقی از از استادان مختلف فرا بگیرد، و در دورهٔ دوم، او یکسره در
مختلف فرا بگیرد، و در دورهٔ دوم، او یکسره در بغداد و در دربار خلفای عباسی بود. ابراهیم ابتدا از کوفه به موصل رفت و در آنجا عود فراگرفت و به شهرت رسید، و از همین رو به نام «موصلی» معروف شد. در مورد علت سفر او از کوفه به موصل اختلاف نظر هست، چنانکه برخی منابع آن را با هدف پیگیری موسیقی دانسته‌اند اما برخی دیگر آن را پیرو آن دانسته‌اند که وی مدتی با راهزنان همراه شد و با آنان باده‌نوشی می‌کرد که منجر به سرزنش اطرافیانش در کوفه شد، پس تصمیم به ترک کوفه گرفت. همچنین از پسرش اسحاق روایت کرده‌اند که طلبِ روزی
همچنین از پسرش اسحاق روایت کرده‌اند که طلبِ روزی ابراهیم را به موصل کشاند. سفر اول وی به موصل کوتاه بود و احتمالاً سفرهای دیگری به موصل کرد. اما سفر مهم بعدی وی، به ری بود. در این سفر طولانی، او به فراگیری موسیقی ایرانی و عربی مشغول شد و در آنجا با دو زن ایرانی به نام‌های دوشار و شاهَک ازدواج کرد. گفته شده که دوشار نوازندهٔ دف بود و بیشتر مورد محبت ابراهیم قرار داشت. ابراهیم از شاهک صاحب پسری به نام اسحاق شد که خود از موسیقی‌دانان برجستهٔ آن دوران شد. ابراهیم موصلی نزد استادان ایرانی و عرب از جمله جوانویه
موصلی نزد استادان ایرانی و عرب از جمله جوانویه زرتشتی و سیاط موسیقی آموخت. در همین دوره بود که وی به دربار والی بصره راه یافت و در مقام خنیاگر (خوانندهٔ آواز)، از احترامی بالا برخوردار شد. پس از چندی، مهدی، خلیفهٔ دوم عباسی، موصلی را به بغداد فراخواند، و این سرآغاز دورن ثروت و عزت او بود، اگر چه مهدی گاه به کیفر شراب‌خواری او را به تازیانه می‌گرفت یا به سیاهچاله می‌انداخت. تاریخ ورود موصلی به بغداد مشخص نیست اما با تطابق منابع مختلف چنین بر می‌آید که وی حدود ۳۵ تا ۳۹ سالگی به بغداد رفته‌است. وی در زمان
حدود ۳۵ تا ۳۹ سالگی به بغداد رفته‌است. وی در زمان خلافت هادی، چهارمین خلیفهٔ عباسی، موصلی به شهرت رسید و بعداً مورد توجه هارون الرشید، پنجمین خلیفهٔ عباسی نیز بود چنانکه به وی لقب «الندیم» دادند که مخصوص ندمای خاص خلیفه بود. گفته شد که نخستین کسی که پس از به خلافت رسیدن هارون در حضور او آواز خواند، ابراهیم موصلی بود. موصلی که از هنرمندان طراز اول دربار هارون بود، در این دوره از یحیی مکی، دیگر هنرمند برجستهٔ دربار هارون که استادان موسیقی کهن عرب بود، سنت‌های موسیقی حجاز را فراگرفت. در دو دههٔ پایانی عمرش،