payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسرش جهانگیر در سال ۱۶۱۳م (۱۰۲۲ ش) به اتمام رسید. مشخصات بنا. این آرامگاه همچون اغلب آثار گورکانی با الهام از معماری ایرانی در مرکز باغی به شیوهٔ چهارباغ قرار دارد. خطوط افقی به‌کار رفته در نمای آن از مقبره همایون در دهلی بیش‌تر است. زیرا در ساخت این بنا ردیف‌هایی از ماسه سنگ (قهوه‌ای مایل به قرمز) با یک تراس مرمرین در نمای فوقانی ساختمان به جای گنبد به کار رفته‌است. تأثیر بسیار مهم‌تر با دروازه جنوبی یه سمت باغ ایجاد شده که نقوش گیاهی برجسته و طرح‌های هندسی آن با ترصیع مرمر سفید و سنگ تزئین شده و سر آن
آن با ترصیع مرمر سفید و سنگ تزئین شده و سر آن (نوک آن) با چهار مناره مرمرین پوشانده شده‌است. مقبره اصلی مانند اغلب آرامگاه‌ها در زیرزمین بنا واقع است. عناصر تزئینی این بنا در مقبره‌ای که نورجهان (۱۵۷۷–۱۶۴۵) همسر جهانگیر در اگرا برای پدرش اعتمادالدوله (متوفی به سال ۱۶۲۲م/۱۰۳۲ ش) ساخت یک‌باره در اندازه‌ای کوچکتر اما با تأثیری عالی و استادانه آورده شده‌است.
نقشهٔ جهان، نقشه‌ای از سطح کرهٔ زمین است که با بهره از یکی از روش‌های نقشه‌کشی ساخته شده‌است. بیشتر نقشه‌های جهان سیاسی یا فیزیکی (طبیعی) هستند. مهم‌ترین هدف یک نقشهٔ سیاسی نشان دادن مرزهای سیاسی و سرزمینی می‌باشد. هدف یک نقشهٔ فیزیکی نشان دادن ویژگی‌های گیتاشناسی همچون کوه‌ها، نوع خاک یا زمین است. نقشه‌های زمین‌شناسی علاوه بر نشان دادن سطح فیزیکی، ویژگی‌های لایه‌های زیرین سنگ‌ها، خطوط گسل، و ساختارهای زیرلایه را نیز نشان می‌دهند. نقشه پیری رئیس. نقشه پیری رئیس در سال ۱۹۲۹ (میلادی) به وسیله گروهی از تاریخ
رئیس در سال ۱۹۲۹ (میلادی) به وسیله گروهی از تاریخ شناسان در کاخ سلطنتی استانبول کشف شد. این نقشه توسط ناخدا پیری رئیس از مشهورترین کشتیران‌های ترکیه رسم شده‌است. جزایر، دره‌ها، رودها و خلیج‌های ساحل قطب جنوب را هم نشان می‌دهد. نقشه پیری رئیس بر روی پوست یک غزال کشیده شده‌است و تاریخ آن به سال ۱۵۱۳ (میلادی) برمی‌گردد. نقشه جهان سال ۱۶۸۹. خرارد فان اسخاخن (Gerard van Schagen) نقشه‌نگار هلندی در سال ۱۶۸۹ (میلادی) در آمستردام نقشه‌ای از جهان ترسیم کرد. این نقشه به سبک کنده‌کاری با فلز مس و رنگ‌کاری دستی تزئین
به سبک کنده‌کاری با فلز مس و رنگ‌کاری دستی تزئین شده‌است. مپا موندی. مپا موندی نقشه‌ای از جهان است که در قرون وسطی (اواخر قرن سیزدهم میلادی) ترسیم شده‌است. این نقشه در کلیسای هرفورد انگلستان نگهداری می‌شود.
دیمتریوس سوم اوکائروس (مرگ ۸۸ (پیش از میلاد)) پادشاه سلوکی و پسر آنتیوخوس هشتم بود. لقب او به معنای خوش‌زمان می‌باشد. لقب دیگر او فیلوپاتر به معنای پدردوست است. او در نزدیک به ۹۵ با پشتیبانی بطلمیوس نهم پادشاه مصر باستان توانست بر بخشی از سرزمین‌های پدرش در سوریه چیره‌شود. او پایتخت خود را در دمشق قرار داد و از آنجا کوشید تا دامنهٔ چیرگیش را افزایش دهد. وی در جنوب الکساندر یانئوس پادشاه مکابی را شکست‌داد، ولی دشمنیش با یهود سبب شد تا پیروزیش دیری نپاید و پس نشیند. او زمانی که می‌کوشید تا برادرش فیلیپ یکم را
او زمانی که می‌کوشید تا برادرش فیلیپ یکم را کنار بزند از عربها و اشکانیان شکست خورد. سپس به بند اشکانیان افتاد و تا زمان مرگش در سال ۸۸ پیش از زایش مسیح در زندان مهرداد دوم بود.
فیلیپ یکم (مرگ ۸۳ پیش از میلاد) پادشاه سلوکی و چهارمین پسر آنتیوخوس هشتم بود. او در سال ۹۵ قبل از میلاد در کنار برادر بزرگترش آنتیوخوس یازدهم و پس از اینکه بزرگترین برادرشان سلوکوس ششم به دست پسر عمویشان آنتیوخوس دهم کشته شد، به شاهی رسید. او کوشید تا انطاکیه را نگاه دارد و تازش‌های برادر کوچکترش دیمتریوس سوم را تاب آورد. در ۸۳ پیش از میلاد و با دست‌یازی تیگران یکم شاه ارمنستان بر سوریه، پادشاهی فیلیپ هم به پایان رسید. پس از آن فیلیپ یکم از صحنهٔ تاریخ ناپدید شد، ولی تا چندی سکه‌های دارای نگارهٔ او به دست
شد، ولی تا چندی سکه‌های دارای نگارهٔ او به دست رومیان پخش می‌شد.
آنتیوخوس دوازدهم پادشاه سلوکی میان سال‌های ۸۷-۸۴ (پیش از میلاد) بود. وی پنجمین پسر آنتیوخوس هشتم بود که به شاهی رسید. او جانشین برادرش دیمتریوس سوم در بخش‌های جنوبی بازمانده از امپراتوری سلوکی و به ویژه دمشق و گرداگردش بود. او در آغاز کار از یاری دودمان بطلمیوسی سود برد. او واپسین شاه سلوکی بود که آوازه‌ای در جنگ -هرچند در حد بومی- داشت. این پادشاه لشکرکشی‌های چندی به سرزمین پادشاهان حشمونی داشت. وی همچنین کوشید تا از سربرآوردن نبطی‌ها جلوگیری کند. او در این جنگ‌ها کامیاب بود تا اینکه در یکی از همین جنگ‌ها
جنگ‌ها کامیاب بود تا اینکه در یکی از همین جنگ‌ها به دست عربی کشته شد و سپاهش متفرق و در بیابان‌ها نابود شد. اینچنین نبطیان بر دمشق تاختند و آن شهر را گشودند. منابع. Wikipedia contributors, "Antiochus XII Dionysus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Antiochus_XII_Dionysus&amp;oldid=203572580 (accessed April 29, 2008).
برده‌داری در ایالات متحده آمریکا عملی قانونی بود که بین سده‌های ۱۷ و ۱۹ میلادی در ایالات متحده انجام می‌شد. برده‌داری پیش از آن نیز تحت استعمار بریتانیا انجام می‌شد. بعدها در مستعمرات سیزده‌گانه در زمان اعلامیه استقلال ایالات متحده در سال ۱۷۷۶ نیز برده‌داری رسماً ادامه یافت. پس از جنگ‌های داخلی، تمایلات ضد برده‌داری به‌تدریج در ایالات شمالی گسترش پیدا کرد اما در جنوب، توسعهٔ سریع صنعت پنبه از سال ۱۸۰۰ باعث شد که ایالت‌های جنوبی به شدت متکی به برده‌ها شوند و بکوشند تا آن را در سرزمین‌های غربی جدید نیز شایع
بکوشند تا آن را در سرزمین‌های غربی جدید نیز شایع کنند. ایالات متحده به‌وسیلهٔ خط میسون-دیکسون که مریلند (برده‌دار) و پنسیلوانیا (آزاد) را جدا می‌کرد به دو قطب ایالت‌های برده‌دار و ایالت‌های آزاد تقسیم شده هر چند تجارت بین‌المللی برده در سال ۱۸۰۸ ممنوع شد اما تجارت داخلی در آمریکا همچنان ادامه یافت و باعث شد تا جمعیت برده‌ها تا پیش از ممنوعیت برده‌داری به چهار میلیون نفر برسد. در سال ۱۸۶۰ از میان ۱٬۵۱۵٬۶۰۵ خانواده‌ای که آزادانه در پانزده ایالت زندگی می‌کردند نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ خانواده (تقریباً یک چهارم) برده
نزدیک به ۴۰۰٬۰۰۰ خانواده (تقریباً یک چهارم) برده داشتند که مساوی با ۸٪ کل خانواده‌های آمریکایی در آن زمان بود. هر چند پس از شکل‌گیری ایالات متحده برخی از رنگین‌پوستان آزاد بودند اما وضعیت برده بودن بیشتر با رنگ پوست افرادی شناخته می‌شد که تبار آفریقایی داشتند. این مسئله باعث شد که نظامی قانونی به وجود آید که در آن نژاد نقش اصلی را بر عهده داشت. با گشایش سرزمین‌های غربی، ایالت‌های جنوبی به این باور رسیدند که باید بین تعداد ایالت‌های برده‌دار و آزاد تعادل ایجاد شود تا بتوانند در کنگره نیز به تعادل قدرت
ایجاد شود تا بتوانند در کنگره نیز به تعادل قدرت برسند. سرزمین‌های جدیدی که از بریتانیا، فرانسه و مکزیک گرفته شده بودند تحت مصالحه‌های هنگفت قرار گرفتند. در سال ۱۸۵۰ سرزمین‌های جنوبی غنی از کشت پنبه اتحادیه را تهدید به کناره‌گیری می‌کردند و این موجب بروز تنش‌های زیادی شد. در حالی که کشیش‌های کلیسا زیر فشار مجبور به تبلیغ سیاست‌های مربوط بودند، کلیساهای باپتیست و متدیست تقسیم به سازمان‌های منطقه‌ای جداگانه‌ای شدند. بالاخره هنگامی که آبراهام لینکلن با شعار برچیدن برده‌داری در انتخابات ۱۸۶۰ به پیروزی رسید،
برچیدن برده‌داری در انتخابات ۱۸۶۰ به پیروزی رسید، ایالت‌های جنوبی از اتحادیه خارج شدند تا کنفدراسیون ایالات مؤتلفه آمریکا را تشکیل دهند. خروج از اتحادیه به منزلهٔ آغاز جنگ داخلی بود. این جنگ وضعیت زندگی در جنوب را به هم ریخت زیرا بسیاری از برده‌ها از کشتزارها فرار می‌کردند یا توسط نیروهای اتحادیه آزاد می‌شدند. جنگ به‌طور مؤثری باعث الغای برده‌داری شد. بعدها در دسامبر ۱۸۶۵ متمم سیزدهم قانون اساسی رسماً نهاد برده‌داری را در ایالات متحده غیرقانونی اعلام کرد. تاریخچه. هنگامی که اروپاییان استعمار قاره آمریکا را
هنگامی که اروپاییان استعمار قاره آمریکا را آغاز کردند، بردگان را برای کار کردن در کشتزارها و معادن جدید، از آفریقا بدانجا بردند. میان سال‌های ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ میلادی در حدود ۱۵ میلیون سیاهپوست آفریقایی به قاره آمریکا انتقال یافتند. تجار برده آن‌ها را از غرب آفریقا می‌خریدند. بیشتر این بردگان به وسیلهٔ دیگر سیاهپوستان آفریقایی به هنگام جنگ یا شبیخونهایی که برای شکار آنان صورت می‌گرفت، به اسارت درمی‌آمدند. بیش‌تر در زیر عرشهٔ کشتی، برده‌ها را با زنجیر بهم می‌بستند تا قادر به فرار یا پریدن به دریا نباشند تقریباً
تا قادر به فرار یا پریدن به دریا نباشند تقریباً از هر ۵ برده یک نفر در مسیر گذرگاه میانی می‌مرد (از مجموع ۳ میلیون نفر). پرتغالیها کشتی‌های حامل برده خود را tumbeirus یا تابوت می‌نامیدند. در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۸۶۲، آبراهام لینکلن «اعلامیه آزادی بردگان» را در اوج جنگ داخلی آمریکا را صادر کرد و آن را در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا مُدوّن ساخت. تجارت بردگان. متلاشی شدن خانواده‌ها. برای کار کردن در کشتزارهای گوناگون، تجار و بازرگانان اعضای خانوادهٔ آن‌ها را از هم جدا می‌کردند. چگونگی خرید و فروش. وقتی بردگان
هم جدا می‌کردند. چگونگی خرید و فروش. وقتی بردگان آفریقایی به جزایر هند غربی، برزیل یا آمریکای شمالی می‌رسیدند مستقیماً به بازار انتقال می‌یافتند. در آنجا مانند حیوانات به حراج گذاشته شده و صاحبان کشتزارها و معادن دندانهای آن‌ها را لمس می‌کردند سپس بردگان بر روی سکویی می‌ایستادند و خریدارها پیشنهاد می‌دادند و هنگامیکه از نظر قیمت به توافق می‌رسیدند برده‌های خریده شده را با خود می‌بردند. بیش‌تر اعضای خانواده‌ها از یکدیگر جدا می‌گشتند. زنجیر و شلاق. زمانیکه آن‌ها به آمریکا می‌رسیدند به مانند حیوانات در
آن‌ها به آمریکا می‌رسیدند به مانند حیوانات در حراج‌ها فروخته می‌شدند. و در کشتزارها و معادن به کار گمارده می‌شدند. هزاران برده بر روی بزرگترین کشتزارهای پنبه و نیشکر کار می‌کردند. این کار بسیار طاقت فرسا و کمر شکن بود. بسیاری از بردگان برای جلوگیری از فرار به زنجیر کشیده می‌شدند و شلاق زدن رایج‌ترین تنبیه برای کوچکترین خطاها بود. بعضی از بردگانی که قصد فرار داشتند آنقدر کتک می‌خورند تا بمیرند. دسته‌بندی. بردگان معادن. دسته‌ای از بردگان در معادن به انجام دشوارترین کارها می‌پرداختند. بردگان کشتزارها. بردگان
کارها می‌پرداختند. بردگان کشتزارها. بردگان کشتزارها آنانی بودند که در زمین‌های کشاورزی کار می‌کردند. آن‌ها در کلبه‌های محقر چوبی که سطح ان از خاک پوشیده شده بود و بدون وسایل زندگی یا با اثاثیه‌ای اندک بود، می‌خوابیدند. بردگان نوکر. بردگان خانه‌ای، آن دسته از بردگانی بودند که در خانه‌ها و زیر دست اربابان به نوکری می‌پرداختند. آن‌ها شب‌ها را در خانه می‌خوابیدند و وضعیت بهتری نسبت به بردگان کشتزارها داشتند. تجارت بردگان از راه اقیانوس اطلس. تجارت اصلی در یک مسیر مثلثی شکل صورت می‌گرفت. تجار بردهٔ اروپایی از
مثلثی شکل صورت می‌گرفت. تجار بردهٔ اروپایی از بنادری مانند بوردو و بریستول عازم آفریقای غربی می‌شدند آن‌ها محموله‌های تفنگ و پارچه خود را در ازای خرید برده به برده فروشان آفریقایی می‌دادند و سپس از اقیانوس اطلس عبور کرده و به آمریکا می‌رسیدند در آنجا برده‌ها را به فروش می‌رساندند و سرانجام کشتیهای خود را پر از شکر و پنبه می‌کردند و مجدداً به اروپا برمی‌گشتند. در بریستول و بوردو بانکدارانی که سرمایه‌گذار سفرهای دریایی بودند پول زیادی به دست می‌آوردند. ادبیات سیاه‌پوستان. ادبیات سیاه‌پوستان مملو از
ادبیات سیاه‌پوستان. ادبیات سیاه‌پوستان مملو از رنج‌نامه‌ها و بازگو کردن دورانیست که آنان به عنوان برده به انجام دشوارترین کارها می‌پرداختند. لنگستون هیوز می‌نویسد:
از نسیم خاکسار در زمينه‌هاي گوناگون (داستانِ كوتاه،رُمان، نمايشنامه، شعر، سفرنامه و نقد ادبی و ترجمه) ۳۷ جلد كتاب به فارسی منتشر شده است. از او به زبان هلندی دو مجموعه داستان: بقالِ خَرزَويل و بين دو در، یک رُمان: بادنماها و شلاق‌ها، مجموعه‌ نمايشنامهِ زيرِ سقف، یک سفرنامه (سفر تاجيكستان)، یک مجموعه شعر به نام: زیبا باش و به زبان آلمانی یک مجموعه داستان به نام: بین دو در، نیز ترجمه و چاپ شده است. این نویسنده تا كنون موفق به دريافتِ دو جايزۀ ادبي شده:‌ ديپلمِ افتخارِ بهترين كتاب براي نوجوانان، (پراگ، ۱۹۸۰)
افتخارِ بهترين كتاب براي نوجوانان، (پراگ، ۱۹۸۰) براي كتاب اگر آدم‌ها همديگر را دوست بدارند و جايزۀ بين‌المللي نويسندگان از سوي بنيادِ ليليان هلمَن و داشيل هامت (نيويورك ۱۹۹۳). شماري از كارهاي او، شعر،‌ مقاله و داستانِ كوتاه، به زبان آلماني،‌ انگليسي، هلندي، فرانسوي و سوئدي ترجمه و در جُنگ‌هاي ادبي و گزيده‌هاي داستان چاپ شده است. جدا از اجراهایی از برخی از نمایشنامه‌هایش به فارسی، نمايشنامه‌هاي‌ آخرين نامه، زيرِ سقفي ارزان، ماهي‌هاي ساردين و پناهندگان به زبانِ هلندي، در هلند نیز اجرا شده است.
جیمز مرسر لنگستون هیوز (۱ فوریهٔ ۱۹۰۲ جاپلین، میزوری – ۲۲ مهٔ ۱۹۶۷ نیویورک) شاعر، داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس، داستان‌کوتاه‌نویس، و نوشتارنویس سیاه‌پوست آمریکایی بود. او بیش‌تر به‌دلیل کارش در رنسانس هارلم نامدار است. زندگی. کودکی. جیمز لنگستون هیوز در یکم فوریهٔ ۱۹۰۲ در جاپلینِ ایالت میزوری متولد شد. هنگامی که کودکی بیش نبود، پدر و مادرش از هم جدا شدند و پدرش راهی مکزیک شد. تا ۱۳سالگی نزد مادربزرگش ماند؛ آن‌گاه برای زندگی در کنار مادرش و همسر او راهی لینکلن در ایالت ایلینوی شد و سرانجام در کلیولند، اوهایو
در ایالت ایلینوی شد و سرانجام در کلیولند، اوهایو ساکن شد در لینکلن، ایلینوی، هیوز سرودن شعر را آغاز کرد. جوانی. پس از فراغت از تحصیل یک سال در مکزیکو و یک سال را در دانشگاه کلمبیا سپری کرد در طی این سال کارهای گوناگونی از قبیل کمک‌آشپز، کارگر خشک‌شویی و گارسن انجام داد و با کار کردن در لباس ملوانی به اروپا و آفریقا سفر کرد. در سال ۱۹۲۴ راهی واشینگتن دی.سی. شد. هیوز نخستین کتاب شعرش را به‌دست آلفرد آ.ناپ با عنوان «The Weary Blues» در مجلهٔ بحران در سال ۱۹۲۶ منتشر کرد. سه سال بعد تحصیلات دانشگاهی‌اش را در
منتشر کرد. سه سال بعد تحصیلات دانشگاهی‌اش را در دانشگاه لینکلن پنسیلوانیا به پایان رساند. شکوفایی و شهرت. نخستین رمانش «Not Without Laughter» نشان طلای Harmon را در ادبیات گرفت. هیوز اظهار داشت که پل لارنس دانبر، کارل سند برگ و والت ویتمن تأثیر عمده‌ای بر کار او داشتند. به ویژه او به واسطهٔ تصویرهای هنرمندانه و درخشانش از، زندگی سیاهان آمریکا بین سال‌های دههٔ ۲۰ تا ۶۰ مشهور است. او رمان‌ها، داستان‌های کوتاه و نمایشنامه‌هایش را نیز به زیبایی اشعار پدید آورده‌است. او به دلیل تعهدی که به دنیای موسیقی Jazz
او به دلیل تعهدی که به دنیای موسیقی Jazz داشت نوشته‌هایش تحت تأثیر قرار گرفت. برای نمونه در مونتاژ «رؤیای به تعویق افتاده» مشهود است برخلاف دیگر شعرای سیاه‌پوست برجستهٔ آن دوره، زندگی و کارهای او تأثیری بسزا در شکل‌گیری جنبش‌های هنری رنسانس هارلم در دههٔ ۲۰ گذاشت. مرگ. لنگستون هیوز در ۲۲ می ۱۹۶۷ در اثر سرطان در نیویورک درگذشت. کمیتهٔ حفظ و نگهداری شهر نیویورک به یاد او، محل زندگی‌اش را در کوچهٔ ۲۰ شرقی در خیابان ۱۲۷ هارلم شهر نیویورک سیتی Land mark اعلام کرد.. هیوز و سیاه‌پوستان. اما اصیل‌ترین کوشش وی از
هیوز و سیاه‌پوستان. اما اصیل‌ترین کوشش وی از میان بردن تعمیم‌های نادرست و برداشت‌های قالبی مربوط به سیاهان بود که نخست از سفیدپوستان نشات می‌گرفت و آنگاه بر زبان سیاه پوستان جاری می‌شد. تلفیق موسیقی و شعر. یکی از مهم‌ترین شگردهای شعری هیوز به کار گرفتن وزن و آهنگ موسیقی «آمریکایی ـ آفریقایی» است. در بسیاری از اشعارش آهنگ جاز ملایم، جاز تند، جاز ناب و بوگی ووگی احساس می‌شود. در برخی از آن‌ها نیز چند شگرد را درهم آمیخته آوازهای خیابانی و جاز و پاره‌ای از گفتارهای روزمرهٔ مردم را یکجا به کار گرفته‌است. از نه
روزمرهٔ مردم را یکجا به کار گرفته‌است. از نه سالگی ـ که نخستین بار جاز ملایم را شنید ـ به ایجاد پیوند میان شعر و موسیقی علاقه‌مند شد. نخستین دفتر شعرش - جاز ملایم خسته که به سال ۱۹۲۵ نشر یافت ـ سرشار از این کوشش است. مایهٔ اصلی این اشعار ترکیبی است نامتجانس از وزن و آهنگ، گرمی و هیجان، زهر خند و اشک. وی در این اشعار کوشیده‌است با کلمات همان حالاتی را بیان کند که خوانندگان جاز ملایم با نوای موسیقی، ایما و اشاره، و حرکات صورت بیان می‌کنند؛ اما جاز ناب، به دلیل آهنگین تر بودن و داشتن امکانات موسیقایی
به دلیل آهنگین تر بودن و داشتن امکانات موسیقایی گسترده‌تر برایش جاذبه‌ای بیش از جاز ملایم داشت. اشعار و آثار. از هیوز کتاب‌های و آثار زیادی برجا مانده‌است. او در شعر معروف خود به نام رؤیا می‌نویسد: همچنین در «بگذار این وطن دوباره وطن شود» می‌نویسد: ترجمه‌ها به فارسی. به غیر از ترجمه‌های پراکنده در نشریات و وب‌سایت‌های ادبی، سه مجموعه از ترجمۀ شعر هیوز به فارسی در ایران منتشر شده: &lt;small&gt;
مقاله‌نویس یا نوشتارنویس کسی است که نوشتار یا مقاله بنویسد. ارکان مقاله‌نویسی. وحدت موضوع. مقاله باید حول یک موضوع مشخص نوشته شود. نباید مرتب از این شاخه به آن شاخه پرید و خواننده را در میان داده‌های متفاوت و بی‌ربط سرگردان کرد. وحدت زمان. نویسنده باید زمان مقاله را از ابتدا تا به انتها ثابت نگاه دارد. اگر قرار است رویدادی در دوران حاضر بررسی شود نباید در میانهٔ مقاله به بررسی جوانب همان موضوع در عصر قاجار پرداخت. دقت شود این امر تناقضی با آوردن مقایسه‌های تاریخی ندارد. وحدت مکان. مکان مقاله نیز باید ثابت
تاریخی ندارد. وحدت مکان. مکان مقاله نیز باید ثابت نگاه داشته باشد. اگر مقاله دربارهٔ پدیده‌ای در ایران نوشته می‌شود نباید در پایان، سر از تحلیل همان موضوع در شیلی درآوریم! انسجام. یکپارچگی مهمترین ویژگی هر مقاله است که به تمامی بخش‌های یک نوشتار بازمی‌گردد. کلمات و جملات در یک مقاله درست مانند حلقه‌های زنجیر به یکدیگر بسته‌اند. نویسنده باید با هنر نویسندگی و قدرت استدلال خود، موضوع را بپروراند و خواننده را به نتیجهٔ دلخواه برساند. هر گونه آشفتگی و پراکندگی در ساختار مقاله و نکات و جملاتی که تکه‌تکه
در ساختار مقاله و نکات و جملاتی که تکه‌تکه پایه‌های عرضهٔ یک اندیشه را تشکیل می‌دهند، نویسندهٔ مقاله را در موفقیت ناکام خواهد کرد. استنتاج. هر مقاله با هدف رساندن یک پیام نوشته می‌شود. ممکن است نتیجه‌گیری در پایان مقاله و پس از بهره‌گیری از دلایل مختلف، آورده شود. ممکن است نویسنده پیام مقاله را در ابتدا بیاورد و سپس به استدلال بپردازد. حتی ممکن است نویسنده زیر فشار سانسور، با زبردستی منظور خود را در لابلای پاراگراف‌های مطلب بگنجاند. اما به هر صورت مقاله باید دارای نتیجه‌گیری باشد. تفاوت مهم مقاله و یادداشت
دارای نتیجه‌گیری باشد. تفاوت مهم مقاله و یادداشت در همین‌جاست؛ زیرا لزوماً در یادداشت نتیجه‌گیری خاصی وجود ندارد بلکه بیشتر تذکر و یادآوری یک موضوع مد نظر است.
دو نوع سحابی تابان وجود دارد: نشری و بازتابی، که هر دو با تولد ستاره ارتباط دارند. گازهای سحابی نشری عمدتاً در بخش قرمز یا سبز طیف می‌تابند، زیرا با حرارت ستارگان جوان گرم درون سحابی گرم شده‌اند. غبار سحابی، نور ستارگان جوان داخل و اطراف سحابی بازتابی را پراکنده می‌کند. دو نوع سحابی تابان دیگر نیز وجود دارند: بقایای ابر نواختری و سحابی‌های سیاره‌ای. هر دو اینها از مواد دفع شده ستارگان در حال مرگ تشکیل شده‌اند.
محمدحسن فرحبخشیان معروف به ژولیدهٔ نیشابوری (زادهٔ ۱۳ اسفند ۱۳۲۰ – درگذشتهٔ ۱۹ مهر ۱۳۸۶) شاعر اهل نیشابور بود. درباره. فرحبخشیان از کودکی به امامان شیعه علاقه‌مند بود. او منشأ این علاقه را به حضورش در مراسم مذهبی در دوران کودکی مربوط می‌دانست. به گفتهٔ خودش از ۱۲ سالگی و پس از آن‌که شبی در خواب، شخصی او را به شعر گفتن تشویق کرد، سرودن شعر را آغاز کرده بود. او در وقایع خرداد سال ۴۲ به سرودن شعرهای انقلابی روی‌آورد که به خاطر آن ۳ سال و ۸ ماه را در زندان گذراند. ژولیده پس از آزادی از زندان، تا سال ۱۳۵۷، دو
ژولیده پس از آزادی از زندان، تا سال ۱۳۵۷، دو بار دیگر و در جمع، ۶ ماه دیگر زندان را تجربه کرد. طبق گفتهٔ خودش لقب «ژولیدهٔ شوریدهٔ خاکی» را سید محمود طالقانی زمانی که برای اولین‌بار او را در زندان ملاقات کرده بود برای خطاب کردنش استفاده کرده بود و در دیدارهای بعدی، لقب «ژولیده» را برای او برگزیده بود. ژولیده در دوران جنگ ایران و عراق در جبهه حضور داشت و برخی سروده‌های حماسی وی به آن دوران برمی‌گردد. سکونت در ورامین. ژولیدهٔ نیشابوری، پس از رهایی از زندان قصر مدتی در ورامین ساکن شد، و سپس به وطن مراجعت نمود
مدتی در ورامین ساکن شد، و سپس به وطن مراجعت نمود و در مرحلهٔ دوم از سال ۱۳۶۸ در ورامین سکونت گزید و تا آخر عمر آنجا باقی ماند. سرانجام، ژولیدهٔ نیشابوری، در عصرگاه روز پنجشنبه، نوزدهم مهر ۱۳۸۶ شمسی، در بیمارستان سوم شعبان تهران بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت و پیکرش در گورستان ورامین -موسوم به گلزار شهدای حسین رضا- در کنار فرزندش دفن شد. آثار ژولیدهٔ نیشابوری. درونمایهٔ اغلب سروده‌های این شاعر، مذهب، مدح اهل بیت، انقلاب و جنگ ایران و عراق می‌باشد. از او تاکنون بالغ بر ۳۰ اثر در قالب کتاب و جزوه مشتمل بر مجموعه
بر ۳۰ اثر در قالب کتاب و جزوه مشتمل بر مجموعه آثاری از قبیل: «گلبانگ عشق»، «ای قلب‌ها بسوزید»، «ای چشم‌ها بگریید»، «چه کنم، دلم می‌سوزد» و… منتشر شده و برخی از این آثار بیش از ۱۵ بار تجدید چاپ شده‌است. از دیگر آثار ژولیده کتابی است که در آن زیارت عاشورا را به زبان شعر درآورده‌است.
کباب تابه‌ای آبدار.بندانگشتی|نوعی کباب تابه‌ای خیلی چرب که در تهیهٔ آن از گوشت، روغن و مقداری آب استفاده شده‌است. کباب دیگی‌ (کباب تابه ای) یکی از خوراک‌های ایرانی‌است که اغلب از گوشت گوسفندی چرخ‌کرده برای تهیهٔ این غذا استفاده می‌شود. زمان لازم برای تهیه این خوراک ۳۰ تا ۴۰ دقیقه است. روش تهیه. مواد لازم: گوشت چرخ‌کرده، پیاز، گوجه فرنگی، نمک و سماق. اول تعدادی گوجه فرنگی را دو نیم می‌کنیم و روی سطح بریده شدهٔ آن‌ها نمک و کمی سماق می‌پاشیم و می‌گذاریم کنار تا آماده باشد. سپس گوشت چرخ کرده تازه (یا یخی، که یخ
آماده باشد. سپس گوشت چرخ کرده تازه (یا یخی، که یخ آن قبلاً وارفته) را با مقداری پیاز رنده شده و مقدار کافی نمک فلفل و خوب مخلوط می‌کنیم، بعد کباب‌ها را دانه دانه به شکل دلخواه در تابه می‌چینیم و در آن کمی آب می‌ریزیم و در آن را می‌گذاریم تا در اثر گرمای آب و بخار، گوشت آب‌پز شود وقتی یک روی کباب‌ها پخت، آن‌ها را پشت و رو می‌کنیم تا روی دیگرشان نیز بپزد، سپس روی آن‌ها سماق می‌پاشیم و گوجه‌هایی را که از قبل آماده، کنار گذاشته بودیم را روی کباب‌ها می‌چینیم. در ظرف را می‌گذاریم و منتظر می‌شویم، مدت زمانی که
در ظرف را می‌گذاریم و منتظر می‌شویم، مدت زمانی که گوجه‌ها نیاز دارند تا پخته شوند و آب بیندازند، به اندازه‌ای است تا سوی دیگر کباب‌ها نیز پخته شود، پس در ظرف را باز می‌کنیم اگر گوجه‌ها به اندازهٔ کافی آب انداخته بودند و شُل شده بودند حرارت زیر ظرف را خاموش می‌کنیم. این غذا با پلو بسیار لذیذ است و به این دلیل که گوشت آن آب‌پز می‌شود به میزان کمتری از مواد مغذی گوشت ازدست می‌رود. تذکر:
کشتزار یا مزرعه که به آن «زمین کشاورزی» نیز می‌گویند، زمینی است شامل ساختارهای گوناگون که برای کشاورزی، فرآوری و مدیریت خوراک استفاده می‌شود و پایه‌ای‌ترین عنصر فرآوری و تولید است. کشت‌زارها می‌توانند یک مالک داشته باشند، یا خانواده یا گروهی از مردم یا آن‌که بنگاه یا شرکتی بر آن نظارت داشته باشد. یک کشتزار می‌تواند اندازه‌های گوناگونی داشته باشد. از چند هزار متر مربع تا چند هزار هکتار.
سحابی تاریک یا میغ‌وارهٔ تاریک، ابری از گرد و غبار و گاز است که گازش نور میدان‌های ستارگان یا سحابی‌های تابان پشت سرش را که از این ابر می‌گذرند، جذب می‌کند. سحابی‌های تاریک، که به سحابی‌های جذبی نیز معروفند، هیچ تشعشعی از خود ندارند، ولی ممکن است نورهای جذب‌شده را به شکل امواج رادیویی یا انرژی مادون قرمز دوباره بتابانند. شاید جرم سحابی‌های تاریک چندین هزار بار از جرم خورشید بیشتر باشد. اگر یک سحابی به اندازهٔ کافی جرم داشته باشد، در نقطه‌ای از زمان موادش فشرده شده و تبدیل به ستاره می‌شود. شاید سپس سحابی
فشرده شده و تبدیل به ستاره می‌شود. شاید سپس سحابی تاریک با ستارگان جوان گرم حرارت ببیند و به سحابی نشری درخشانی تبدیل شود. مشاهدات انجام گرفته بر روی دیگر کهکشان‌ها نشان می‌دهد که غبار در بازوان مارپیچ، به ویژه در لبهٔ درونی آن‌ها، تمرکز یافته‌است. افزون‌بر این، غبار در ابرهای مجزا نیز متمرکز شده‌است. این ابرها به صورت نواحی کم‌ستاره، یا سحابی‌های تاریک، در مقابل زمینهٔ کهکشان راه‌شیری دیده می‌شوند. دو نمونه از سحابی‌های تاریک عبارتند از کیسهٔ زغال در آسمان جنوبی و سحابی سر اسب در صورت فلکی جبار. سحابی‌های
جنوبی و سحابی سر اسب در صورت فلکی جبار. سحابی‌های تاریک گاهی نوارهایی گسترده و مارپیچ می‌سازند، و گاهی نیز به شکل اجسامی کوچک و تقریباً کروی در می‌آیند. اجسام اخیر در مقابل زمینه‌ای روشن، مانند یک سحابی گازی، راحت‌تر دیده می‌شوند. بارت یان بوک این اجسام را گویچه یا گلبول نامید. وی این فرضیه را مطرح کرد که آن‌ها ابرهایی هستند که تازه در حال انقباض به سمت تشکیل ستاره می‌باشند. خاموشی ایجاد شده توسط یک سحابی تاریک را می‌توان به کمک نمودار ولف توضیح داد و مورد مطالعه قرار داد.
سحابی‌های خارج کهکشانی توده‌های عظیم و پیوسته گازی نیست، بلکه مجموعه‌ای است از ستارگانی شبیه ستارگان کهکشان، رصدهای انجام شده نشان می‌دهد خاصیت طیفی نوری که از این سحابی‌ها صادر می‌شود، بسیار شبیه به نوری است که از خورشید خود ما خارج می‌گردد؛ بنابراین درجه حرارت متناظر با چنین صدور نوری نمی‌تواند با درجه حرارت سطحی خورشید اختلاف فراوان داشته باشد و این درجه حرارت بایستی به چند هزار درجه برسد. اگر این سحابی‌ها واقعاً توده‌های غول پیکر گاز پیوسته‌ای بودند که درجه حرارت سطحی آنها همان درجه حرارت سطحی خورشید
درجه حرارت سطحی آنها همان درجه حرارت سطحی خورشید بود، ناچار می‌بایستی نوری که از آنها صادر می‌شود با وسعت سطح یعنی با مربع یکی از ابعاد آنها متناسب باشد.
بادکنک کیسه‌ای است کِشسان که با گونه‌های مختلفی از گازمانند هلیوم به همراه چسب هایفلوت x جهت دوام بیشتر، هیدروژن، نیتروژن، نیترو اکسید یا هوا پُر می‌شود. نخستین بادکنک‌ها از مثانهٔ خشک‌شدهٔ حیوانات بوده‌اند. بادکنک‌های نوین را می‌توان از موادی چون رزین، لاستیک، پلیکلروپرین یا نایلون ساخت. برخی بادکنک‌ها کاملاً تزئینی هستند، در حالی که برخی برای کاربردهای ویژه چون هواشناسی، درمان، نظامی، یا ترابری به‌کار می‌روند. ویژگی‌های بادکنک، شامل چگالی کم و بهای کم، سبب کاربردهای گستردهٔ آن شده‌است. پیشینه. پیش از ورود
کاربردهای گستردهٔ آن شده‌است. پیشینه. پیش از ورود بادکنک مصنوعی، از بادکنک‌های طبیعی استفاده می‌شد. فرهنگ دهخدا در این باره می‌نویسد: «مثانه گوسفند و گاو و مانند آن که بمالند تا نازک شود و باد در آن دمند و سر آن محکم کنند بازیچه کودکان را». این گونه بادکنک‌ها حتی در اروپا نیز کاربرد داشته‌است. نخستین بادکنک نوین، بدست یک کشیش زادهٔ اهل برزیل پرتغالی، به نام بارتولومو دگوسماو (Bartolomeu de Gusmão) اختراع شد و نخستین نمایشگاه عمومی در دادگاه پرتغالی، در تالار کاسادا ایندیا(Casa da India) در لیسبون و در ۸
کاسادا ایندیا(Casa da India) در لیسبون و در ۸ اوت سال ۱۷۰۹ بود. بادکنک رزینی بدست مایکل فارادی در سال ۱۸۲۴ اختراع شد. این بادکنک با هیدروژن باد شده بود و در آزمایش‌های او با این عنصر به کار می‌رفت. شبیه‌ترین بادکنک‌ها به بادکنک‌های امروزی در لندن و در سال ۱۸۴۷ بدست ج.گ. اینگرام(J.G. Ingram) ساخته شد ولی فرآوری انبوه آن تا سال ۱۹۳۰ به تعویق افتاد. گونه‌ها. بادکنک ها امروز دارای تنوعی بیش از گذشته هستند، متفاوت بودن ماده اولیه تشکیل دهنده بادکنک و اشکال گوناگون بادکنک ها عامل های اصلی تنوع هستند. بادکنک ها
بادکنک ها عامل های اصلی تنوع هستند. بادکنک ها از لحاظ ماده اولیه عمدتا از جنس لاتکس که از صمغ درخت کائوچو به دست می آید و فویل های زر ورقی ساخته می شوند. در بازار نیز بادکنک هارا بر اساس این دو ماده اولیه با نام های بادکنک لاتکسی و بادکنک فویلی فویلی می نامند. بادکنک های لاتکسی. همان‌طور که پیشتر اشاره کردیم بادکنک های لاتکسی از جنس لاتکس که خود از صمغ درخت کائوچو به دست می آید ساخته می شود. بادکنک های از جنس لاتکس شناخته شده ترین و پرفروش ترین نوع بادکنک ها هستند. این بادکنک ها از لحاظ شکل و ظاهر دارای