payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن از پیش مشخص نبود قرار می‌گرفت. به همین منظور، جبهه برای طرح همه‌پرسی یک فرایند دومرحله‌ای را پیشنهاد داد. بر اساس این طرح، برای شکل‌گیری نظام سیاسی-حقوقی نوین، لازم بود که ابتدا نظام دیکتاتوری سلطنتی را به همه‌پرسی گذاشت و آن را با در نظر گرفتن اراده‌ی جمعی به‌طور رسمی و قانونی نفی کرد. سپس و در مرحله‌ی دوم، باید گزینه‌های مطلوب که در سطح جامعه و از سوی گروه‌های سیاسی مطرح شده‌ بودند را به رأی گذاشت تا مردم بتوانند به‌معنای حقیقی فرصت گزینش‌گری آزاد پیدا کنند و حکومت مورد نظر خود را در یک فرایند شفاف
کنند و حکومت مورد نظر خود را در یک فرایند شفاف انتخاب کنند. به همین علت بود که جبهه با سازوکار همه‌پرسی دوازده فروردین به شدت مخالفت و در نهایت‌ از مشارکت در این فرایند خودداری کرد. بنا به تحلیل ففغوری آذر و نصیری، این موضع‌گیری علنی، فشارها و تهدیدها را از سوی حاکمیت بر جبهه دوچندان کرد. البته، این فشارها نتوانست فعالان جبهه را از مسیر خود منحرف کند و به سکوت وادارد. در سرفصل‌ سرنوشت‌سازِ پایه‌ریزیِ قانون اساسی، جبهه تأکید داشت که نگارش قانون‌ اساسی بدون برگزاری انتخابات آزاد برای تشکیل مجلس مؤسسان،
برگزاری انتخابات آزاد برای تشکیل مجلس مؤسسان، مشارکت‌دهی نمایندگان واقعی مردم و بازتاب حقوق زنان و مطالبات ملیت‌ها، پوچ و بی‌معناست. پیش از تدوین قانون اساسی از سوی مجلس خبرگان، شکرالله پاک‌نژاد، یکی از رهبران جبهه، این سند را به‌ دلیل گنجاندن اصل ولایت فقیه و هیچ‌انگاشتن حقوق زنان و ملیت‌ها ، «دست‌پخت» انحصارطلبانِ واپسگرا و «لکه‌ی ننگی بر دامان انقلاب» دانست که با «بزرگ‌ترین دهن‌کجی» مهمترین ضربه را «بر پیکر دموکراسی و وحدت ملی» زده است. پیوستن به شورای ملی مقاومت ایران. پس از درگیری‌های سال ۱۳۶۰و گسترش
مقاومت ایران. پس از درگیری‌های سال ۱۳۶۰و گسترش موج سرکوب مخالفان سیاسی، جبهه‌ی دموکراتیک ملی به شورای ملی مقاومت ایران پیوست. جبهه برخلاف برخی از احزاب و شخصیت‌های عضو شورا که پس از انتقال مجاهدین به عراق و همکاری با صدام حسین در جنگ با ایران از این شورا جدا شدند، همچنان به عضویت و همکاری در این شورا و پذیرش ریاست جمهوری مریم رجوی و حضور در کابینه تبعیدی وی ادامه داد. پس از روی کار آمدن دولت اصلاح طلب محمد خاتمی، جبهه دموکراتیک ملی ایران در سال ۱۳۷۷ از عضویت در این شورا کناره‌گیری کرد .
هدایت‌الله متین‌دفتری (زاده ۱۳۱۲ خورشیدی در تهران) بنیان‌گذار جبهه دموکراتیک ملی ایران (منشعب شده از جبهه ملی ایران در اسفند ۱۳۵۷) است. وی نوه محمد مصدق و فرزند احمد متین‌دفتری، پسر میرزا محمود خان اعتضاد لشکر (عین‌الممالک) است. زندگی‌نامه. متین‌دفتری در سال ۱۳۱۲ در تهران متولد شد. او فرزند منصوره مصدق دومین دختر دکتر مصدق است که در حادثه سقوط هواپیما در سن ۶۰ سالگی درگذشت. پدرش احمد متین‌دفتری یکی از صاحب منصبان دوران پهلوی بود که از نمایندگی مجلس تا نخست‌وزیری را تجربه کرد. در دوران صدارت دکتر مصدق در
را تجربه کرد. در دوران صدارت دکتر مصدق در اروپا تحصیل می‌کرد اما درست در زمان کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ در ایران بود و حمله طرفداران شاه به منزل محمد مصدق را به چشم دیده‌است. در سال ۱۳۴۳ به جرمی که از آن تحت عنوان (آموزش تدابیر حقوقی به زندانیان سیاسی) یاد شد، مورد ضرب و شتم ساواک قرار گرفت. او که به واسطه نسبت فامیلی خود با مصدق مطرح شده بود با همراهی افرادی نظیر نجف دریابندری، منوچهر هزارخانی، بهمن نیرومند و… جبهه دموکراتیک ملی ایران را تشکیل داد. او در نخستین نطق خود بعد از تشکیل این حزب -۱۴اسفند ۵۷ سر مزار
نطق خود بعد از تشکیل این حزب -۱۴اسفند ۵۷ سر مزار مصدق- می‌گوید «خلق‌های ایران مرحله اول پیکار خود را علیه استبداد داخلی و حامیان امپریالیست خارجی آن پشت سر گذاشته‌اند و اکنون باید مرحله بعدی را که انحلال ارتش، رفع ستم از دهقانان، افشای ساواکی‌ها و… را دنبال کنند.» وی و حزب متبوعش در آغازین روزهای تأسیس شورای ملی مقاومت ایران بدان پیوست و تا سال ۱۳۷۶ نیز به همکاری با سازمان مجاهدین خلق ادامه داد و پس از آن با بیان اینکه مجاهدین، دموکراسی را مُمیّزی می‌کنند از شورای ملی مقاومت ایران کناره گرفت.
علی‌اصغر صدر حاج سیّد جوادی (۱۳۰۳ – ۵ تیر ۱۳۹۷) کنشگر سیاسی، نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی بود. او از مدافعان آزادی رسانه، پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود. زندگی. علی‌اصغر حاج‌سیدجوادی در سال ۱۳۰۳ در در قزوین به دنیا آمد. پدر او سید علی (صدر المعالی) بود. نیای پدری او «حسین مجتهد خیابانی» حاج‌سیدجوادی از روحانیون قزوین بود. او در دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران، حقوق خواند و در مقطعی هم در فرانسه ادامه تحصیل داد. اما به جای پرداختن به کارهای حقوقی، به نویسندگی و روزنامه‌نگاری پرداخت. او ابتدا در
به نویسندگی و روزنامه‌نگاری پرداخت. او ابتدا در روزنامه اطلاعات و سپس کیهان مشغول به کار شد و هر از گاهی هم در مجله نگین می‌نوشت. او از اعضای نخستین کانون نویسندگان ایران بود. یکی از نشریاتی که در آن سال‌ها با همکاری او منتشر می‌شد، هفته‌نامه «جنبش» بود. دوران پهلوی. وی به دلیل انتقاد از دودمان پهلوی ممنوع‌القلم شد. شهرت حاج‌سیدجوادی در آن زمان به خاطر دو نامه سرگشاده انتقادی خطاب به رئیس‌دفتر ویژه محمدرضا پهلوی، و دو مقاله با عنوان‌های «ارتش از چه چیزی دفاع می‌کند؟» و «گلوله در مقابل قلم» بود. نامه به
دفاع می‌کند؟» و «گلوله در مقابل قلم» بود. نامه به شاه. در نامه سرگشاده ۵۳ صفحه ای به محمدرضا پهلوی با عنوان «صدای فروریختن سقف حکومت را می‌شنوم» در سال ۱۳۵۵، وی به شدت از سیاست‌های شاه انتقاد کرد که از اسناد انقلاب به‌شمار می‌آید. بخشهایی از نامه: "طرح مسئله مبارزه با فساد، نخست از سوی اعلیحضرت و سپس اقدامات دولت به دنبال آن، سئوال‌های متعددی را مطرح می‌کند. وقتی وجود فساد پس از ۱۳ سال که از عمر انقلاب سفید می‌گذرد، همچنان در دستگاه دولت باقی است، خود بهترین دلیل بر این امر است که مردم در اعمال حقوق
بهترین دلیل بر این امر است که مردم در اعمال حقوق قانونی، سیاسی و اجتماعی خود، مخصوصا در زمینه نظارت بر اعمال دولت، چه بطور مستقیم و چه از طریق مطبوعات و وسائل ارتباط جمعی و فعالیت‌های حزبی و صنفی، و چه به صورت غیرمستقیم، یعنی از طریق مجالس قانونگذاری و انجمن‌های شهری آزادی نداشته‌اند. به عبارت دیگر، این مسئله قطعی و تردید ناپذیر است که میزان فساد مالی و اداری در سازمان‌های دولتی، با میزان شرکت و دخالت مردم در نظارت بر اعمال دولت و اعمال حقوق قانونی و اساسی آنها در امر دخل و خرج و خزانه ملت، رابطه مستقیم
آنها در امر دخل و خرج و خزانه ملت، رابطه مستقیم دارد. هر قدر نظارت مردم بر اعمال دولت بیشتر و استفاده آنها از حقوق قانونی، نظیر آزادی بیان و قلم زیادتر باشد، خود به خود، میزان فساد در دستگاه‌های دولتی، در همه سطوح کمتر خواهد بود. اگر مخالفت و اعتراض به وجود فساد، برای ابراز و بیان می‌توانست از راه‌های قانونی و حقوقی برخوردار باشد، نه تنها فساد ادامه نمی‌یافت، بلکه اصولا به صورتی از قوت و شدت درنمی‌آمد که اعلیحضرت وجود فساد و مبارزه با آن را، در سازمان‌های دولتی، آن هم پس از ۱۳ سال که از انقلاب (سفید)
دولتی، آن هم پس از ۱۳ سال که از انقلاب (سفید) می‌گذرد، مطرح کنند؛ بنابراین، نه تنها دولت با فساد و در کنار فساد زندگی کرده است و با عوامل و اسباب فساد در حال سازش دائمی و همزیستی مسالمت آمیز بوده است، بلکه در این مدت نیز، به اشکال گوناگون و طبعا با استفاده غیرقانونی از اختیارات قانونی، یا با قانونی کردن وسائل غیرقانونی، با مخالفین فساد و معتقدین به رشد و پیشرفت واقعی کشور مبارزه کرده است. در حالی که اعلیحضرت خطاب به مردم گفتند که از فساد نگذرید و فاسد را معرفی کنید وقتی دولت اصولا در زمینه فساد سازمان‌های
کنید وقتی دولت اصولا در زمینه فساد سازمان‌های اداری، حقایق را از مردم مکتوم می‌دارند و مجلسین شورا و سنا، بکلی در زمینه فساد مطلقا خاموش و ساکت هستند و مطبوعات به هیچ وجه اجازه ندارند از سطح ظاهری نقایص و شکایات عبور نموده و ریشه بنیادی فساد را مورد بحث و گفتگو قرار دهند؛ بنابراین مردم چگونه می‌توانند با فساد مبارزه کنند؟" حاج سید جوادی در ادامه نامه خود به سخنان هویدا نخست‌وزیر وقت اشاره می‌کند که سخنان آیت الله لاریجانی رئیس قوه قضائیه کنونی را بیاد می‌آورد. وی می‌نویسد: "آقای نخست وزیر می‌گوید "همه
وی می‌نویسد: "آقای نخست وزیر می‌گوید "همه افراد ملت در پناه قانون زندگی می‌کنند و هرگز به کسی اجازه داده نمی‌شود که بدون دلیل و مدرک تهمتی بر دیگری وارد کند" آیا آقای نخست‌وزیر نمی‌داند که اکنون افراد بسیاری در زندان‌ها هستند که با آراء دادگاه‌های نظامی محکوم شده‌اند و مدت محکومیت خود را در زندان‌ها گذرانده‌اند، اما در دولت ایشان که همه افراد ملت در پناه قانون زندگی می‌کنند، این افراد همچنان در زندان نگاه داشته شده‌اند. آیا آقای نخست‌وزیر، وزیران ایشان، که به هر حال طبق قانون اساسی دارای مسئولیت مشترک
که به هر حال طبق قانون اساسی دارای مسئولیت مشترک هستند در برابر این رسوایی‌های مالی هیچگونه مسئولیتی ندارند؟ آیا این نطق‌های پرحرارت و تائیدهای آتشین ایشان از مبارزه با فساد، ساحت ایشان را از نتایج قانونی و اخلاقی فسادهای بزرگ مبری می‌سازد؟ اگر آقای نخست‌وزیر برای این ادعاهای خود دلیلی دارد، بهتر است آن را به صورت گفت و گویی آزاد و در برابر افکار عمومی و حاضر بودن برای شنیدن جواب از طریق رابطه انسانی و دمکراتیک عرضه نمایند، نه به شکل حرف‌های یک جانبه و بدون پاسخی که وسائل ارتباط جمعی موظفند آن را بدون
بدون پاسخی که وسائل ارتباط جمعی موظفند آن را بدون انعکاس نظریات و جواب‌های واقعی مردم منتشر نمایند. اگر رژیم مدعی است که در جهت تأمین عدالت و حقوق اجتماعی برای همه گام برمی‌دارد، چه نیازی داریم که در برخورد با مخالفت‌های فکری و اعمال فشار و شکنجه‌های غیرانسانی، در زیر زمین‌های تاریک تا آنجا پیش برویم که دیگران دولت ما و رژیم ما را یکی از «فرومایه‌ترین» رژیم‌ها معرفی کنند؟ البته می‌توان با تنظیم برنامه‌های رادیوئی و تلویزیونی از طرف مبلغین سیاسی دولت و انتشار مقالات و برپا کردن مجالس سخنرانی‌ها و بیانیه‌ها
مقالات و برپا کردن مجالس سخنرانی‌ها و بیانیه‌ها و اجتماعات بزرگ و اعلامیه‌های طولانی، با امضاهای فراوان همه این مطالب را تکذیب کرد و به کمک الفاظ و امواج تبلیغاتی، طوفانی در جهت اثبات حقانیت روشها و برنامه‌های دولت، به راه انداخت، اما هیچ‌یک از این طوفانهای تبلیغاتی، قادر به مقاومت در برابر حقیقت نخواهد بود …" انقلاب. وی یکی از طرفداران ضرورت برخورد قاطع و لزوم نابودی ضدانقلاب و عوامل رژیم پهلوی بود. او در مقاله‌ای که در ۲۶ بهمن ۱۳۵۷ برابر با ۱۵ فوریه ۱۹۷۹ در روزنامه اطلاعات با عنوان «اگر شکوفه سیب به میوه
روزنامه اطلاعات با عنوان «اگر شکوفه سیب به میوه رسد… ؟» منتشر شد، بر اِعمال برخورد شدیدتر در خصوص مقامات دستگیرشده نظام پادشاهی شد که در سرکوب مردم و برقراری نظام استبدادی مؤثر بودند. او خواستار «تعقیب، محاکمه و مجازات تمامی عناصر و مجریان اساس نظام استبدادی سابق و نابودی همه عناصری که به‌طور مستقیم و مستمر در مرکز اختناق و شکنجه و سرکوبی مردم ایران قرار داشتند و مصادره اموال منقول و اموال غیرمنقول کلیه جنایتکاران و عناصری که ثروت خود را از راه غارت درآمد عمومی مملکت به چنگ آورده‌اند اعم از خانواده سلطنتی
مملکت به چنگ آورده‌اند اعم از خانواده سلطنتی و کلیه وزرا و معاونین و مسئولان اداری و همه وابستگان آن‌ها در بخش خصوصی» شد. دوران جمهوری اسلامی. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران به دعوت سید محمود طالقانی در کنار دیگر کسانی چون طاهر احمدزاده، حبیب‌الله پیمان و محمد مجتهد شبستری مسئول تهیه طرح جامعی دربارهٔ شوراها در «کمیته اجرایی دفاع از آزادی و حقوق بشر» شد. حاج‌سیدجوادی هر چند در ابتدا از مدافعان انقلاب ۱۳۵۷ بود اما به سرعت به مخالفان جمهوری اسلامی ایران پیوست. او در سال ۱۳۵۸ با نوشتن مقاله‌ای با عنوان «صدای پای
در سال ۱۳۵۸ با نوشتن مقاله‌ای با عنوان «صدای پای فاشیسم» به بازداشت فرزند سید محمود طالقانی اعتراض کرد. در خرداد ۱۳۵۹ حسن آیت عضو ارشد حزب جمهوری اسلامی در گفته‌های خود در نوار آیت نوشتن نامه‌های حاج سید جوادی به شاه را دستور و توطئه آمریکا دانست تا با این وسیله در انقلابیون نفوذ کند. نامه بهمن ۱۳۵۹ به خمینی در مورد استبداد. سخنان شما را دیشب از تلویزیون شنیدم؛ با لحنی عصبی از مسئولین مملکت می‌خواستید که اختلافات را کنار بگذارند و از روزنامه‌ها طلب می‌کردید که مطالب تفرقه انگیز ننویسند و سرانجام مسئولان
که مطالب تفرقه انگیز ننویسند و سرانجام مسئولان کشور را تهدید کردید که نکنند کاری را که شما مجبور شوید آنچه را که به آنها داده‌اید از آنها پس بگیرید. مشکل کار مملکت ما در همین است که مسئولان کشور منتخب مردم نیستند و در برابر مردم احساس مسئولیت نمی‌کنند؛ روزی که شما در تقریرات خود در نجف در زمینه ولایت فقیه گفتید که «قیم ملت با قیم صغار از لحاظ وظیفه و موقعیت هیچ فرقی ندارد»، سنگ بنای این دورنمای تاریک و خوفناک در سرنوشت انقلاب ایران گذاشته شد. با تکیه به همین تلقی است که امروز مسئولین اصلی امور کشور که همه
تلقی است که امروز مسئولین اصلی امور کشور که همه از منصوبین و منتخبین شما و مورد حمایت شما هستند مردم را صغاری می‌دانند که باید بدون اراده از قیم‌های خود اطاعت کنند. اگر فراموش نکرده باشید پس از تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی شخص شما بودید که با انتخاب مستقیم رئیس دیوان کشور و دادستان دیوان کشور بدون مشورت با شورای عالی قضایی نخستین گام را از راه عدول از قانون اساسی جمهوری اسلامی برداشتید؛ اگر به خاطرتان باشد در هنگامی که مسئله ولایت فقیه و شورای نگهبان در مجلس مطرح شد من نوشتم که در قانون اساسی سلطنتی هم
مجلس مطرح شد من نوشتم که در قانون اساسی سلطنتی هم قدرت و حاکمیت شاه هرگز مافوق قانون و فراتر از حاکمیت مردم و ملت نبود؛ در حالی که در قانون اساسی جمهوری قدرت فقیه و شورای نگهبان قدرتی مافوق قانون و غیرمسئول در برابر حاکمیت مردم شناخته شده است؛ من به صراحت نوشتم وضع نظامی که به قدرت مطلقه مشروعیت و حقانیت قانونی بخشیده است، در آینده انقلاب و جامعه ما را به کجا خواهد برد؟ من در همان هنگام نوشتم که قدرتی که منتخب مردم و نمایندگان واقعی آنها نیست و از هرگونه مسئولیت و پاسخگویی نسبت به اعمال و تصمیم‌های خود
مسئولیت و پاسخگویی نسبت به اعمال و تصمیم‌های خود فارغ و آزاد است چگونه می‌تواند به اصل «و شاورهم فی الامر و امرهم شوری بینهم» مقید بماند و اصولاً فرد یا افرادی که مردم را صغیر بدانند یعنی مردم را قابل و لایق دخالت و نظارت در سرنوشت خود ندانند چگونه می‌توانند مصالح مردم را تشخیص بدهند و مسایل و مشکلات اجتماعی و اقتصادی و سیاسی جامعه را حل کنند؟ و امروز می‌بینید که نه اینکه مسایل و مشکلات ناشی از سالهای طولانی حکومت فساد و غارت خانواده پهلوی در مسیر حل و فصل قرار نگرفته است، بلکه تلقی شما از حکومت و ولایت
قرار نگرفته است، بلکه تلقی شما از حکومت و ولایت فقیه که مردم را باید مثل صغار مرفوع القلم و نابالغ یا دیوانه‌های مهجور از عقل و شعور اداره کرد، کار مملکت و سرنوشت مردم را به صحنه جدال و نزاع بین منصوبین و منتخبین شما برای رسیدن به قدرت مطلقه و خالی کردن میدان از هرگونه مخالف و رقیب با استفاده از هر وسیله خشونت بار محدود کرده است. آن روزی که من پس از پیروزی انقلاب نوشتم که مملکت را به گونه پدر سالاری و شیوه مرسوم دوران خلفا نمی‌توان اداره کرد به خاطر اجتناب از اوضاعی بود که امروز مملکت را در گرداب تفرقه و
از اوضاعی بود که امروز مملکت را در گرداب تفرقه و جنگ و عوام فریبی و دروغ و فساد و غارت بیت المال مردم فرو برده است. چه کسانی مملکت را تبدیل به صحنه جدال بین خود کرده‌اند؟ چه کسانی امروز در راس مقامات عالی مملکت بدون اعتنا به مردم و احترام به حقوق قانونی و آزادی‌های اساسی آن‌ها بر سر تصاحب قدرت مطلقه و خفه کردن آزادی کاری جز توطئه و تبلیغ و سخنرانی و مصاحبه و تجهیز گروه‌های فشار ندارند؟ چه کسانی با شیوه‌های استالینی حکومت قرون وسطایی سلطان سعید بن تیمور را بر مردم مستقر کرده‌اند؟ چه کسانی امروز با پول مردم
مردم مستقر کرده‌اند؟ چه کسانی امروز با پول مردم و با زور چوب و چماق بر مطبوعات و رادیو و تلویزیون مسلط شده‌اند؟ چه کسانی به نام فقیه و حاکم شرع بر همه اموال و انفس مردم بیدریغ و بدون کوچک‌ترین نظارتی مسلط شده و حتی حق دفاع و استغاثه و دادخوهی را نیز از مردم بی گناه در دادگاه‌ها و زندان‌ها و ادارات گرفته‌اند؟ چه کسانی در مملکت اسلامی با تشکیل انجمن‌های اسلامی شیوه نفاق افکنی و تفرقه اندازی و کین خواهی و تسویه حساب‌های خصوصی را بر سرنوشت کارمندان سازمان‌های دولتی و دستگاه‌ها و موسسات خصوصی مسلط کرده‌اند؟ چه
و دستگاه‌ها و موسسات خصوصی مسلط کرده‌اند؟ چه کسانی با اشغال سفارت و گروگان‌گیری، راه نفوذ مجدد امپریالیزم آمریکا و نابودی میلیاردها دلار اندوخته‌های ایران را برای سرمایه داران و بانکداران آمریکا هموار کردند و سرانجام با قبول خفت و خواری در برابر آمریکا تسلیم شدند و این تسلیم و تحقیر را به زور تبلیغ و سانسور و جو اختناق و هوچیگری سفیران بزرگ‌ترین پیروزی تمامی تاریخ بشر!!! معرفی کرده‌اند؟ چه کسانی برای پیشبرد و مقاصد خود جهت تسلط بر قدرت و سوءاستفاده از نفوذ و حرمت شما در نزد مردم شما را از مرحله امامت و
و حرمت شما در نزد مردم شما را از مرحله امامت و پیامبری گذرانده و به مرحله خداگونگی رسانده‌اند؟ و شعار امام و امت را با استفاده از همان شیوه‌های تملق و چاپلوسی جایگزین شعار شاه و ملت کرده‌اند؟ شما اکنون به افرادی که خود آن‌ها را در راس مقامات مهم کشور نشانده‌اید می‌گویید که اگر اختلافهای خود را کنار نگذارند آنچه را که به آنها داده‌اید از آنها پس می‌گیرید؟ اما این دوای درد این جامعه نیست. شما بدون آن که دربارهٔ صلاحیت آنها تردید کنید؛ دربارهٔ صلاحیت کسانی که به همه اعتماد و حسن ظن شما و امید و مصلحت مردم
که به همه اعتماد و حسن ظن شما و امید و مصلحت مردم محروم جامعه ما به خاطر منافع و مقاصد خصوصی و گروهی خود پشت پا زده‌اند اکنون آن‌ها را دعوت به سازش می‌کنید. اما سازش بر سر چه؟ آن‌ها اگر به انقلاب و دستاوردهای انقلاب و رهایی مردم محروم ما از اسارت اقتصادی امپریالیزم و فقر و بیکاری و بیسوادی و استثمار ایمان و اعتقاد داشتند؛ اینچنین تا پای اضمحلال و نابودی انقلاب و استقلال ایران و پایمال کردن حقوق قانونی مردم و خونهایی پاک هزاران شهید راه آزادی ملت با یکدیگر و با مردم به ستیز برنمی‌خاستند. آنها همان‌طور که
و با مردم به ستیز برنمی‌خاستند. آنها همان‌طور که اشغال سفارت آمریکا و گروگان‌گیری را به قیمت احیای قدرت نظامی و اقتصادی و سیاسی امپریالیزم وسیله تحکیم قدرت خود و سرکوب انقلابیون راستین کشور قرار دادند؛ حتی تا پای شکست ایران در جنگ با دشمن متجاوز عراق و تسلیم ایران نیز در جهت استقرار قدرت مطلقه خود بر مردم ایستاده‌اند. بنابراین اگر آنها صلاحیت ادارهٔ امور وطن بحران زده ما را داشتند کار را در توطئه چینی و نفاق افکنی و سرکوب اندیشه و تفکر انتقادی به جایی نمی‌رساندند که شما امروز آنها را به پس گرفتن آنچه که به
که شما امروز آنها را به پس گرفتن آنچه که به آنها داده‌اید تهدید کنید؛ همه تلاش آنها این است که با استفاده از نفوذ و حرمت شما زمینه را برای حکومت بلامنازع خود بعد از شما آماده کنند و شما لحظه ای این دورنما را در پیش چشمان خود مجسم کنید که این افراد که بعد از شما با آماده کردن همه طرحهای توطئه و تجاوز چه بلایی بر سر استقلال مملکت و حقوق قانونی مردم محروم آن که همه امید خود را به پیروزی انقلاب و سرنگونی رژیم جبار پهلوی بسته بود چه خواهند آورد؟ پنج شنبه ۱۶ بهمن ۱۳۵۹ مخالفت‌های او با نظام تازه تأسیس نهایتاً در
۱۳۵۹ مخالفت‌های او با نظام تازه تأسیس نهایتاً در سال ۱۳۶۰ به اختفای او در ایران و سپس خروج مخفیانه به فرانسه انجامید. او در تمام سال‌های زندگی در فرانسه به نویسندگی مشغول بود. عضویت در گروه‌های سیاسی. با آنکه برخی منابع از عضویت او در گروه‌های سیاسی گفته‌اند اما به گفته عبدالکریم لاهیجی او در هیج گروهی عضویت نداشت و فقط دوره‌ای در جوانی به حزب نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی که منشعب از حزب توده ایران بود، علاقه‌مند بود. همچنین گفته می‌شود او از اعضای جدا شده شورای ملی مقاومت ایران بود. وی یکی از نخستین کسانی
ملی مقاومت ایران بود. وی یکی از نخستین کسانی بود که در پاریس اطلاعیه‌هایی را در مورد زندان و شکنجه در قرارگاه‌های مجاهدین در عراق منتشر کرد. او از بنیانگذاران گروه «جنبش برای آزادی» شمرده شدند. از اعضای مؤثر و فعال در این گروه می‌توان به کیان کاتوزیان و ناصر کاتوزیان اشاره کرد. وی در سالیان قبل از انقلاب نشریه ای غیر علنی بنام «جنبش» ایجاد کرد و بعد از انقلاب ۱۳۵۷ برای سازمان سیاسی خود «جنبش برای آزادی» انتخاب کرد. فعالیت سیاسی این گروه بیشتر از نیمه دوم سال ۱۳۵۹ و تهاجم و اشغال دفتر این سازمان و نشریه
سال ۱۳۵۹ و تهاجم و اشغال دفتر این سازمان و نشریه ادامه نیافت. از مقالات این نشریه به نویسندگی او می‌توان به «صدای پای فاشیسم می‌آید»، «توپخانه‌ای که دروغ شلیک می‌کند» (در حمله به دانشجویان مسلمان پیرو خط امام و گروگان گرفتن ۵۲ دیپلمات آمریکایی)، «این معامله از اساس باطل است» اشاره کرد. از دیگر نویسندگان این نشریه می‌توان از منوچهر هزارخانی و ناصر کاتوزیان نام برد. حاج سید جوادی از نخستین اعضا و بنیانگذاران کانون نویسندگان ایران بود و در دوره پهلوی نیز به دلیل انتقاداتش ممنوع‌القلم شده بود. درگذشت. علی اصغر
انتقاداتش ممنوع‌القلم شده بود. درگذشت. علی اصغر صدر حاج‌سیدجوادی، در سه‌شنبه ۵ تیر ۱۳۹۷ در اثر بیماری و کهولت سن در ۹۴ سالگی در پس از یک‌ماه بستری بودن در بیمارستانی در پاریس درگذشت. بستگان. احمد صدر حاج سید جوادی برادر بزرگ‌تر او حقوقدان و وکیل و از اعضای نخستین نهضت آزادی ایران بود که در شورای انقلاب عضویت داشت و سپس وزیر کشور و وزیر دادگستری در دولت موقت ایران شد. ناصر کاتوزیان حقوقدان و از تدوین کنندگان پیش نویس اولیه قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برادر همسر او بود. حسن صدر حاج سید جوادی برادر کوچکتر
همسر او بود. حسن صدر حاج سید جوادی برادر کوچکتر او نیز روزنامه‌نگار بود که یک هفته پیش از او در تهران درگذشت.
قالیچه محمد قالیچه‌ای است که سفارش بافتش صد و پنجاه سال پیش در هند داده شده‌است تا پس از تکمیلش مقبره پیامبر اسلام در شهر مدینه را تزئین کند. این قالیچه در دهه شصت قرن نوزدهم بافته شده و عمدتاً قرمز و آبی رنگ است؛ نقش قالیچه نیز گل‌های رونده و گل سرخ است. در بافت این قالیچه، که به قالیچه مروارید بارودا شهرت دارد، حدود دو میلیون مروارید طبیعی به کار رفته‌است. این مرواریدهای طبیعی به بصره شهرت داشته و از آب‌های خلیج فارس صید شده بوده‌است. این قالیچه نفیس همچنین با صدها سنگ قیمتی، مانند الماس، فیروزه، زمرد و
با صدها سنگ قیمتی، مانند الماس، فیروزه، زمرد و یاقوت تزئین شده‌است. بافت قالیچه مروارید بارودا را یک مهاراجه ثروتمند سفارش داده بوده‌است تا آن را به مقبره پیامبر اسلام هدیه کند. مرگ مهاراجه باعث شد که این قالیچه هرگز به مقصد خود نرسد و در هند باقی بماند. این قالیچه بیش از صد سال پیش در نمایشگاه دهلی به نمایش گذاشته شد.
برایان پاتریک کارول که بیشتر با نام باکِت‌هِد (Buckethead) شناخته می‌شود نوازنده و ترانه‌سرای آمریکایی است. او علاوه بر کارهای تکی خودش با هنرمندان و گروه‌های موسیقی مختلف همکاری کرده‌است. باکت‌هد در نوازندگی با سازهای مختلف مهارت دارد و فعالیت موسیقی او گسترهٔ وسیعی از سبک‌ها-ترش متال تا جَز- را دربرمی‌گیرد. او در زمان اجرا یک سطل کی‌اف‌سی روی سرش می‌گذارد که بر روی آن در کنار لوگوی کی‌اف‌سی و روی یک نوار نارنجی رنگ، عبارت «تشییع جنازه» با برچسب سیاه رنگ درج شده‌است و از یک ماسک سفید رنگ-شبیه ماسک بازیگران
شده‌است و از یک ماسک سفید رنگ-شبیه ماسک بازیگران تئاتر- برای پوشاندن چهره‌اش استفاده می‌کند. نحوهٔ عجیب حضور باکت‌هد بر روی صحنه، در واقع اعتراضی است به قتل عام میلیون‌ها مرغ که برای تأمین مصرف رستوران‌های زنجیره‌ای کی‌اف‌سی، روزانه در سراسر دنیا کشته می‌شوند. باکِت‌هِد همچنین از نمایش نانچکو و رقص آدم آهنی مانند، در اجراهای زنده بهره می‌گیرد. جدا از مسئلهٔ اجراهای نمایشی، باکت‌هد عمده شهرت‌اش را به عنوان یک نوازندهٔ چیره‌دست گیتار الکتریک به‌دست آورده است. او در نظرسنجی نشریهٔ GuitarOne تحت عنوان «۲۰
است. او در نظرسنجی نشریهٔ GuitarOne تحت عنوان «۲۰ درندهٔ برتر گیتار در همهٔ زمان‌ها»، رتبهٔ ششم را به خود اختصاص داد. نام باکت‌هد همچنین در لیست پنجاه نفرهٔ نشریهٔ دنیای گیتار با عنوان «سریع‌ترین نوازندگان گیتار الکتریک همهٔ دوران» به چشم می‌خورد.
امپراتوری گوگوریو (چوسان جدید) (۳۷ ق. م – ۶۶۸ م)(; ) که به کشور قلعه‌ها شهرت داشت، و بعدها گوریو نیز نامیده شد و هم اکنون نام امروزی کره برگرفته از آن است، یک امپراتوری کره ای از سه پادشاهی باستانی کره در کنار شیلا و بکجه بود. این امپراتوری به‌دست جومونگ بنیان‌گذاری شد و در اوج خود، بخش اعظم شمال و مرکز شبه‌جزیره کره، جنوب و مرکز منچوری، و بخش‌هایی از مغولستان داخلی و شرقی و روسیه امروزی را در اختیار داشت.با گستره‌ای حدوداً ۱٫۱۰۰٫۰۰۰ کیلومتر مربع، گوگوریو پهناورترین و قدرتمندترین امپراتوری تاریخ کره و از
پهناورترین و قدرتمندترین امپراتوری تاریخ کره و از قدرت‌های اصلی شرق آسیا به‌شمار می‌رفت. تاریخچه. نام ملی. بنیان‌گذار گوگوریو، پادشاه دونگ‌میونگ (جومونگ)، این کشور را «گوگوریو» نامید، اما فرض بر این است که این نام در زمان سلطنت پادشاه جانگسو در قرن پنجم به «گوریو» تغییر یافته است. بعد از گوگوریو، تجو وانگ گان گوریو را تأسیس کرد و این نام را برای کشورش گوریو برگزید. در مورد تمایز بین سلسله‌ای با همین نام و سلسله گوریو، خاندان وانگ این سلسله را گوریو قدیم (句高麗)، به معنی «گوریویی که قبلاً وجود داشته»
قدیم (句高麗)، به معنی «گوریویی که قبلاً وجود داشته» می‌نامیدند، و در سنگ‌نبشته پادشاه سوکنامسان گوگوکسا از شیلا، آنها خود را گوریو جدید (後高麗) به معنی «گوریویی که بعداً آمد» نامیدند تا گوریو و گوگوریو را از هم متمایز کنند. کیم بوسیک، که سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی) را نوشت، این سلسله را با نوشتن «گوگوریو» که تا قرن چهارم عنوان ملی بود، از گوریو تأسیس شده توسط خاندان وانگ متمایز کرد. تلفظ گوگوری. در مورد تلفظ، این عقیده وجود دارد که تلفظ کره‌ای نام کشور «گوگوریو»، «گوگوریو» نیست بلکه «گوگوری» است. این به
«گوگوریو» نیست بلکه «گوگوری» است. این به دلیل قانون آوایی است که تلفظ 麗 هنگام اشاره به نام یک کشور به صورت «ری» تلفظ می‌شود. با این حال، طبق ادبیات هانگول که پس از ایجاد هونمین‌جئون‌گوم در سلسله چوسون پدید آمد، به صورت گوگوریو خوانده و نوشته می‌شود و در «داه‌دونگ‌جی‌جی» ثبت شده است که «(برخلاف کتاب‌های چینی یا آواشناسی) مردم ما آن را «ریو» می‌نامند.» همچنین استثنائاتی وجود دارد که در آنها 麗 هنگام اشاره به نام یک کشور به صورت «ریو» خوانده می‌شود بنابراین این استدلال اعتبار کمی دارد. سلسله‌های دشت‌های مرکزی
استدلال اعتبار کمی دارد. سلسله‌های دشت‌های مرکزی نیز مائک/گوری/گوری/پیونگ یانگ/یائودونگ و غیره نامیده می‌شوند. علاوه بر عنوان ملی، «گوگوریو» در مناطقی مانند روستای آهنگری گوگوریو و موزه علوم نجوم چونگجو گوگوریو نیز استفاده می‌شود. ریشه‌ها. در تک پژوهش‌های جغرافیایی کتاب هان، واژه گوگوریو (هانجا: 高句驪) برای اولین بار در سال ۱۱۳ق. م به عنوان یک منطقه تحت نظر فرمانداری زوانتو ذکر شده است. مورخ آمریکایی کریستوفر بکویث پیشنهاد دیگری را ارائه می‌دهد که قوم گوگوریو ابتدا در لیائوژی یا اطراف آن (لیاونینگ غربی و
ابتدا در لیائوژی یا اطراف آن (لیاونینگ غربی و بخش‌هایی از مغولستان داخلی) قرار داشتند و بعداً به سمت شرق مهاجرت کردند که به روایت دیگری در "کتاب هان" اشاره کرد. قبایل اولیه گوگوریو که نام رسمی از آنها گرفته شده است در نزدیکی یا در منطقه تحت کنترل فرمانداری زوانتو قرار داشتند. همچنین به نظر می‌رسد که رهبران قبیله‌ای آن لقب فرمانروایی مارکی را در منطقه اسمی گائوگولی/گوگوریو داشته‌اند. فروپاشی اولین فرمانداری زوانتو در سال ۷۵ قبل از میلاد به‌طور کلی به اقدامات نظامی بومیان گوگوریو نسبت داده می‌شود. در کتاب