payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نشانهٔ شیر؛ مظهر علی، شمشیر؛ نماد شمشیر علی یعنی ذوالفقار و خورشید؛ به نشانهٔ خورشید نبوت و اتحاد شیعه و سنی برای پرچم ایران به کار برند و آن را رواج داد. دوبیتی زیر از شاعری ناشناخته است که در زمان فتحعلی‌شاه قاجار به نشانهٔ شیر و خورشید اشاره کرده است: «لویی دوبو» نویسندهٔ فرانسوی قرن نوزدهم در کتاب تاریخ ایران می‌نویسد: «یکی از امتیازات پادشاه ایران حق برافراشتن بیرق‌های متعدد است. روی یکی از آن‌ها شمشیر ذوالفقار علی، نقش شده و روی دیگری خورشید در حال ورود به برج اسد دیده می‌شود. شیر خوابیده و خورشید
ورود به برج اسد دیده می‌شود. شیر خوابیده و خورشید طالع بر پشت او قرار دارد. این علامت در حضور پادشاه منقوش و در بیرق‌ها دیده می‌شود.» ملک‌الشعرای صبوری، شاعر عهد ناصری هم دربارهٔ نشان شیر و خورشید سروده است: «لویی دوبو» همچنین در کتاب خود با نام «La Perse»، که در زمان محمدشاه قاجار نوشته است، آورده: «یکی از شیوه‌های پادشاه ایران این است که درفش‌های بسیار به کار می‌برد و بر این درفش‌ها، دو نقش نگاشته می‌شود؛ یکی نقش تیغ دو سر علی، و دیگری صورت شیر خوابیده‌ای که خورشید از پشت او درمی‌آید. این دو نقش را در
که خورشید از پشت او درمی‌آید. این دو نقش را در کوشک پادشاهی نیز نگاشته‌اند. همچنین بر نشانه‌ای که شاه ایران به سپاهیان و سرکردگان و نمایندگان اروپایی، به نام نواختن ایشان می‌دهد، نیز این دو نقش هست». لانگله از دیگر مؤلفان فرانسوی نیز در زمان فتح‌علی شاه، کتاب کوچکی به نام «Aperçu Général de La Perse» دربارهٔ ایران نوشته است. او نیز از شیر و خورشید یاد کرده است. لانگله بر این باور است که شیر و خورشید از بازمانده‌های ایران باستان و یادگار آتش و آفتاب‌پرستی ایرانیان دیرینه است. او می‌نویسد: «به هم چشمی سلطان
دیرینه است. او می‌نویسد: «به هم چشمی سلطان سلیم سوم عثمانی، که نشان هلال را اختراع نموده و پادشاهان عثمانی آن را به اروپاییان و دیگران از ترسایان می‌بخشند، فتح‌علی شاه هم نشان مهر و شیر را درست نموده است.» تغییرات گسترده در شکل و تعبیر شیر و خورشید. گاسپار دروویل که در ۱۸۱۲–۱۸۱۳ در ارتش ایران خدمت کرده بود، گزارش می‌دهد که پرچم‌ها و نشان‌های ایرانیان دارای نشان زرهی کشور، یعنی یک شیر خوابیده و خورشید در حال طلوع همراه با عبارت سلطان بن سلطان فتحعلی‌شاه قاجار است. لویی دوبو گزارش می‌دهد که محمدشاه قاجار
است. لویی دوبو گزارش می‌دهد که محمدشاه قاجار (جانشین فتحعلی‌شاه) دو پرچم داشته است: «یکی با نقش شمشیر علی، که دو لبه است» و دیگری «با نقش یک شیر خوابیده و خورشیدی که از پشت آن طلوع می‌کند». پرچم دوم پرچم اصلی کشور بود. دروویل تصاویر جالبی از پرچم ایران آورده است. در یکی از این تصاویر شیر با شمشیری در دست تصویر شده است. به گفتهٔ شاپور شهبازی این نخستین باری است که با شیر شمشیر در دست روبه‌رو می‌شویم؛ نمادی که از عصر محمدشاه قاجار به بعد به نشان متعارف ملی ایران تبدیل شد. گویا از اواخر دوران فتحعلی‌شاه
ایران تبدیل شد. گویا از اواخر دوران فتحعلی‌شاه به‌تدریج دو پرچم شیر و خورشید و ذوالفقار علی با هم تلفیق می‌شود و شیر که مظهر علی بوده است شمشیر دریافت می‌کند. افسانه نجم‌آبادی تغییرات نشان شیر خورشید از زمان فتحعلی‌شاه را متأثر از تغییراتی می‌داند که در عرصه اجتماعی سیاسی ایران از زمان فتحعلی‌شاه شروع می‌شود که بر نحوه تفسیر نشان شیر و خورشید نیز تأثیر می‌گذارد. افسانه نجم‌آبادی می‌نویسد که از زمان فتحعلی‌شاه به‌تدریج جنبه مذهبی حکومت و شاهان ایران کمرنگ می‌شود و به دنبال آن تفسیر شیعی شیر و خورشید جایش را
و به دنبال آن تفسیر شیعی شیر و خورشید جایش را به تفسیری ملی گرایانه می‌دهد. نوشته‌های بازمانده از آن زمان از جمله شعری به قلم خود شاه ایران نشان می‌دهد که خورشید در آن زمان استعاره از شاه ایران است و اشاره به جمشید، شاه اسطوره‌ای ایران در شاهنامه فردوسی داشت. در این نوشتارهای برجامانده از آن زمان، به شیر نیز استعاره‌ای برگرفته از اسطوره‌های شاهنامه نسبت داده‌اند. شیر در آن زمان اشاره به رستم داشت که شیر نشان او بود و نشانگر پهلوانان و دلاوران ایرانی داشت که آماده برای پاسداری از ایران بودند. شهبازی با نقل
آماده برای پاسداری از ایران بودند. شهبازی با نقل فرمانی از زمان محمد شاه نشان می‌دهد که چگونه در اثر مراودات ایرانیان با اروپاییان و آشنایی مجدد شاهان ایران با عظمت ایران باستان نشان شیر و خورشید تعبیری ملی گرایانه پیدا می‌کند. محمدشاه در سال ۱۲۵۲ فرمانی رسمی صادر کرد که شکل و کارکرد انواع نشان‌های شیر و خورشید را تعیین و تعبیری ملی‌گرایانه از این نشان ارائه می‌دهد و به غلط خاستگاه آن را با ایران پیش از اسلام و زردشتیگری پیوند می‌زند. برای نخستین بار از زمان محمدشاه قاجار است که در بسیاری از سکهها و
از زمان محمدشاه قاجار است که در بسیاری از سکهها و نشان‌ها تاجی بر بالای خورشید قرار داده شد. هر چند پیوند شیر خورشید به ایران پیش از اسلام توسط محمد شاه یک نابهنگامی زمانی و به اشتباه بوده است. در «دیوان غربی ـ شرقی» گوته شاعر آلمانی قطعه‌ای شعر فارسی با نام «در درفش» موجود است که عیناً به خط فارسی نقل کرده‌اند. این قطعه را حاج میرزا ابوالحسن خان شیرازی معروف به ایلچی که نخست در ربیع‌الثانی ۱۲۲۴ قمری به سفارت انگلستان مأمور شده و سپس در ۱۲۴۰ وزیر امور خارجه فتحعلی‌شاه شده بود، بر روی درفشی که با خود داشته
فتحعلی‌شاه شده بود، بر روی درفشی که با خود داشته رسم کرده بوده است و نقش این بیرق بنابر فحوای این قطعه، شیر و خورشید بوده است: از تغییراتی که در زمان سلطنت فتحعلی‌شاه در درفش و علامت دولت ایران رخ داد، تغییرات در نژاد شیر بود، بدین معنی که قبل از اواسط سلطنت فتحعلی‌شاه، همیشه شیری که در سکه‌ها و درفش‌های ایران نقش می‌گردید، شیر ایرانی بود، زیرا «شیرهای ایرانی چه نر و چه ماده، بی‌یال بوده‌اند نه همچون شیرهای آفریقا که نرهایشان یالدار و ماده‌شان بی‌یالست» از این زمان با تأثیر گرفتن از اروپاییان تصویر شیر بر
این زمان با تأثیر گرفتن از اروپاییان تصویر شیر بر اساس شیرهای نر آفریقایی که دارای یال بودند ترسیم می‌شود. پس از انقلاب مشروطه و دوران پهلوی. در پنجمین متمم قانون اساسی مشروطه نخستین قانون اساسی ایران (قانون اساسی مشروطه)، پرچم ایران به شکل شیر و خورشید بر روی سه رنگ سرخ و سفید و سبز تعیین شد. این قانون شکل نشان شیر و خورشید پرچم را ایستاده همراه با شمشیری در دست و خورشیدی در پس زمینه توصیف می‌کند. فرمانی به تاریخ ۴ سپتامبر ۱۹۱۰ توصیفی دقیق از این نشان شیر و خورشید ارائه می‌دهد. از جمله این فرمان دم شیر
و خورشید ارائه می‌دهد. از جمله این فرمان دم شیر به‌صورت "S" ایتالیک تعیین می‌شود. همچنین موقعیت اندازه شیر و پنجه او، شمشیرش و خورشید را به‌دقت توصیف می‌کند. نجم‌آبادی بر اساس یک پرده اوایل دوران رضا شاه تناظری دو به دو بین شیر-خورشید و رضا شاه و مادر وطن مشاهده می‌نماید. محتویات این پرده نشان می‌دهد که همان‌گونه که خورشید توسط شیر محافظت می‌شود، رضا شاه به مانند قهرمانی است که باید از مام وطن پاسداری نماید. هرچند شاهان پهلوی نشان شیر و خورشید قاجارها را می‌پذیرند، اما آن‌ها تاج کیانی (تاج قاجارها) شیر و
اما آن‌ها تاج کیانی (تاج قاجارها) شیر و خورشید را با تاج پهلوی عوض می‌کنند. در زمان رضا شاه پهلوی شیر با چهره واقعی‌تری ترسیم می‌شد و دیگر خورشید به‌صورت زنانه ترسیم نمی‌گردید و خورشید تنها دارای پرتوهایی بود. در این زمان شیر و خورشید پرچم ایران در بسیاری از موقعیت‌ها نظیر کاربردهای نظامی، پرچم به‌همراه تاج پهلوی نیز بوده است. لاندائو زدوده شدن چهره زنانه از خورشید در سال ۱۹۳۸ و به سبب مخالفت‌های مذهبی عنوان می‌کند. شاهان پهلوی تعبیر ایرانی شیر را دوباره رواج دادند، تعبیری که در آن شیر نشان پادشاهی و
رواج دادند، تعبیری که در آن شیر نشان پادشاهی و همچنین نشان رستم در شاهنامه بوده است. تعابیر گوناگون این نشان در درازنای تاریخ، هر چند بستر نیرومندی برای شیر و خورشید به‌عنوان نشان ملی ایران فراهم آورده بود، اما زمینه مناسبی برای چالش این نشان نیز به وجود آورده بود. نمونه مهم این چالش‌ها زمانی بود که سفارت ایران در لندن از مجتبی مینوی گزارشی در مورد شیر و خورشید خواست. در این گزارش مینوی بر ریشه ترکی این نوشتار پای فشرده بود. مینوی به دولت ایران پیشنهاد نموده بود که نشان شیر و خورشید با درفش کاویانی جایگزین
بود که نشان شیر و خورشید با درفش کاویانی جایگزین نماید که این پیشنهاد مورد موافقت قرار نگرفت. این نشان پیش از این در زمان جنگ جهانی اول به چالش کشیده شد. زمانی که حسن تقی‌زاده نشریه کاوه را در برلین چاپ می‌کرد. در این زمان تقی‌زاده استدلال می‌کرد که نشان شیر و خورشید نه ریشه‌ای ایرانی دارد و نه آنچنان‌که پنداشته می‌شود نشانی قدیمی است. او بر جایگزینی نشان شیر و خورشید با نشانی ایرانی‌تر مانند درفش کاویانی پافشاری می‌کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. نشان شیر و خورشید تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به‌عنوان نشان ملی ایران
تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به‌عنوان نشان ملی ایران باقی‌ماند. در این زمان این نشان با حکمی از مکان‌های عمومی و سازمان‌های دولتی برچیده شد و با نشان فعلی جمهوری اسلامی جایگزین شد. با وجود آنکه این نشان مفهوم بسیار قدیمی شیعی داشت و شیر منسوب به علی امام اول شیعیان بود، در فضای انقلابی سال‌های اول پس از انقلاب، نشان شیر و خورشید سمبل یک «نظام سرکوبگر، غرب‌زده شاهنشاهی» بود که باید جایگزین می‌شد. در فضای هیجان زده روزهای نخست انقلاب ۱۳۵۷، بسیاری از نشان‌ها، یادبودها و بناهایی که از نگاه انقلابیون نمادی از حکومت
و بناهایی که از نگاه انقلابیون نمادی از حکومت پهلوی به‌شمار می‌رفتند نابود شده یا به روش‌های گوناگون از دید همگانی پنهان شدند. حذف این نشان تاریخی با نارضایتی بسیاری از مورخان و چهره‌های فرهنگی ایران پس از انقلاب روبرو شده است. در سال‌های اخیر گرایش‌هایی برای بازگشت این نشان در میان قانونگذاران جمهوری اسلامی نیز حس می‌شود. در سال ۱۳۸۷ تلاشی برای بازگرداندن سردر شیر و خورشید مجلس ایران صورت پذیرفت. اما با وجودی که این کار با استقبال افکار عمومی همراه بود و قانونگذاران ایران هم نسبت به این کار ابراز تمایل
قانونگذاران ایران هم نسبت به این کار ابراز تمایل کرده بودند، این شیرها پس از دو روز دوباره به زیر کشیده شد. در سال‌های اخیر شیر و خورشید هنوز توسط بسیاری از ایرانیان خارج کشور به‌عنوان نماد مخالفت با جمهوری اسلامی بکار می‌رود. بسیاری از گروه‌های مخالف نظام فعلی ایران مانند گروه‌های سلطنت طلب، سازمان مجاهدین خلق، سوسیال دموکرات‌ها و ملّیون از این نشان به‌عنوان نشان رسمی خود استفاده می‌کنند. در لس آنجلس که دارای جمعیت بزرگی از ایرانیان است نشان شیر خورشید از روی لیوان‌ها تا روی چترها بکار می‌رود. میزان
از روی لیوان‌ها تا روی چترها بکار می‌رود. میزان محبوبیت نشان شیر و خورشید در نزد ایرانیان خارج از کشور بسیار بیش از محبوبیت نشان در ایران قبل از انقلاب ۱۳۵۷ در خود ایران است. استانداردسازی شیر و خورشید. در مقرره‌ای به تاریخ ۱۲ شهریور ۱۲۸۹ جزئیات علامت شیر و خورشید شامل نحوهٔ رسم دم شیر (مانند حرف S ایتالیک)، محل و اندازهٔ شیر، شمشیر و خورشید توصیف شد.در مقرره‌ای به تاریخ ۱۴ دی ۱۳۳۶ چنین آمده است: «نقش شیر و خورشید به رنگ زرد طلایی در وسط پرچم روی قسمت سفید و به قسمی رسم می‌شود که سر شیر به طرف چوب پرچم و
و به قسمی رسم می‌شود که سر شیر به طرف چوب پرچم و شمشیر به‌طور عمودی در دست شیر قرار گرفته و پای شیر به طرف رنگ قرمز باشد. در یک روی پرچم که سر شیر به طرف چپ بیننده است، شمشیر در دست راست شیر است و نگاه شیر متمایل به چپ و دم شیر به شکل حرف S ایتالیک است و یک خم به طرف بالا دارد. در روی دیگر پرچم عکس این وضع خواهد بود؛ یعنی شمشیر در دست چپ شیر است و نگاه شیر متمایل به راست و دم شیر وارونهٔ حرف S ایتالیک است و شیر و خورشید دو روی پرچم باید برهم منطبق باشد. زیر پای شیر از امتداد شمشیر تا نقطهٔ تقاطع عمود فرضی
پای شیر از امتداد شمشیر تا نقطهٔ تقاطع عمود فرضی که از آخرین نقطهٔ دم شیر فرود آید متناسب با ابعاد تصویر، خط مستقیمی رسم می‌شود.» در مقرره‌ای دیگر به تاریخ ۲۵ بهمن ۱۳۳۷ شیر و خورشید به جای خط افقی بر روبانی تاخورده جای داده می‌شود. به گفتهٔ یحیی ذکاء در ۱۳۴۴ کمیسیونی در «مؤسسهٔ استاندارد و تحقیقات صنعتی ایران» تشکیل شد که برای پرچم ایران استانداردهایی را تدوین نماید. بار دیگر در این استاندارد، تکیه‌گاه شیر، یک خط (به جای روبان تاخورده) توصیف شد. سرانجام نیز در دههٔ ۱۳۵۰، طراحی‌ای گرافیکی از شیر و خورشید
در دههٔ ۱۳۵۰، طراحی‌ای گرافیکی از شیر و خورشید رسمیت یافت و بر اسناد دولتی و پرچم‌ها نقش بست. تناسب پهنا به درازای پرچم: در مقرره‌ای به تاریخ ۱۳۱۴ قطع (تناسب پهنا به درازای) پرچم‌های دولتی، ملی و نظامی بر زمین ۲ به ۳ و بر کشتی‌ها ۱ به ۳ تعیین گردید. در مقرره‌های دیگری به تاریخ ۱۴ دی و ۸ بهمن ۱۳۳۶ تناسب پهنا به درازای پرچم‌های ایران بر زمین و بر کشتی‌ها ۱ به ۱٫۷۵ (یا همان ۴ به ۷) تعیین شد که این تناسب در پرچم کنونی که جمهوری اسلامی برای ایران طراحی کرد نیز رعایت می‌شود. شیر و خورشید سرخ. از سال ۱۹۲۹ شیر و
رعایت می‌شود. شیر و خورشید سرخ. از سال ۱۹۲۹ شیر و خورشید سرخ به‌عنوان یکی از نشان‌های رسمی جمعیت صلیب سرخ جهانی در کنار نشان‌های هلال احمر و صلیب سرخ پذیرفته شد. از ۴ سپتامبر ۱۹۸۰ نظام جمهوری اسلامی ایران به‌طور رسمی اعلام نمود که از این پس نشان هلال احمر را به کار خواهد گرفت، هر چند حق خود را برای بازگشت به نشان شیر و خورشید محفوظ می‌دارد. کنوانسیون ژنو همچنان نشان شیر و خورشید سرخ را یکی از نشان‌های رسمی خود می‌داند.
اوماها (به انگلیسی: Omaha, Nebraska) بزرگ‌ترین شهر در ایالت نبراسکا آمریکا و مرکز شهرستان داگلاس است. مشخصات. اوماها ۳۳۸٫۲۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴۸۶٫۰۵۱ نفر جمعیت دارد و ۳۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. وارن بافت سرمایه‌گذار و میلیاردر آمریکایی متولد این شهر است. خواهرخوانده. شهرهای براونشوایگ (آلمان)، یانتای (چین)، زالاپا (مکزیک)، نیس (ایرلند) شاولیای (لیتوانی) و شیزوئوکا (ژاپن) خواهرخوانده‌های اوماها هستند.
شهر لینکلن مرکز ایالت نبراسکا و دومین شهر معروف این ایالت در آمریکا است. بر اساس سرشماری در سال ۲۰۰۶، جمعیت این شهر ۲۴۱٬۱۶۷ می‌باشد. کاپیتول ایالت نبراسکا اینجا قرار دارد.
شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه گروهی از استانداردهای ارتباطی برای تراگسیل همزمان دیجیتال صدا، تصویر، داده، و دیگر خدمات شبکه با استفاده از مدارهای سنتی شبکه تلفن عمومی است. این سامانه، نخستین‌بار در کتاب سرخ بخش استانداردسازی مخابرات اتحادیه بین‌المللی مخابرات در سال ۱۹۸۸ (میلادی) تعریف شد. پیش از سامانه شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، از سامانه‌های تلفنی به عنوان راهی برای تراگسیل صدا و با برخی خدمات ویژه برای تراگسیل داده استفاده می‌شود. ویژگی اصلی شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، ادغام همزمان صدا و داده در یک خط
خدمات یکپارچه، ادغام همزمان صدا و داده در یک خط مخابراتی است که در سامانه‌های مخابراتی قدیمی وجود نداشت. استاندارهای شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، رابط‌های دسترسی گوناگونی مانند رابط نرخ پایه، رابط نرخ اولیه، شبکه دیجیتال خدمات یکپارچه پهن‌باند، و شبکه دیجیتال خدمات یکپارچه پهن‌باند محدود را تعریف می‌کند. شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، یک سامانه مدارگزینی شبکه تلفن است که امکان راه‌گزینی بسته کوچک را فراهم می‌کند و طراحی شده تا تراگسیل دیجیتال صدا و داده را با سیم‌های تلفن معمولی فراهم کند. در نتیجه این طراحی
سیم‌های تلفن معمولی فراهم کند. در نتیجه این طراحی دیجیتال، صدا، احتملا کیفیت بهتری از تلفن آنالوگ خواهد داشت. شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، ارتباط مدارگزینی (برای صدا و داده) را تا ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه فراهم می‌کند. در برخی کشورها شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، بازار خوبی برای دسترسی به اینترنت ایجاد کرده که پهنای باند با حداکثر ۱۲۸ کیلوبیت بر ثانیه پهنای باند را در هر دو سوی بالادست و پایین‌دست فراهم می‌کند. تراکم پیوند می‌تواند با نرخ داده بالاتر از طریق پوستن کانال‌های نوع B شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه سه
کانال‌های نوع B شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه سه یا چهار رابط نرخ پایه (۶ تا ۸ کانال ۶۴ کیلوبیت بر ثانیه) بدست آید. شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه به عنوان یک شبکه، وسیله تراگسیل داده، و لایه فیزیکی در پروتکل ارتباطی Q.931 بکار می‌رود. استفاده شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، معمولا محدود به پروتکل Q.931 و پروتکل‌های مرتبط با آن می‌شود که گروهی از پروتکل‌های تراگسیل هستند که ارتباط مدارگزینی را برقرار و قطع می‌کنند و ویژگی‌های تماس را برای کاربر، بهبود می‌بخشند. در ویدئوکنفرانس، شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، امکان
ویدئوکنفرانس، شبکه دیجیتالی خدمات یکپارچه، امکان تراگسیل همزمان صدا، تصویر، و پیام نوشتاری را بین دو طرف، فراهم می‌کند.
جان هاروود هیک (۱۹۲۲ در یورک‌شر - ۹ فوریه ۲۰۱۲) فیلسوف دین و نظریه‌پرداز کثرت‌گرایی دینی است. او در اسفندماه ۱۳۸۳ سفری به ایران داشت. زندگی. در ۱۹۲۲ (میلادی) در یورکشایر به دنیا آمد و در ۱۹۴۰ به کلیسای پروتستان در انگلیس پیوست. وی ابتدا در دانشگاه هال حقوق خواند، پس از گذراندن مدتی از خدمت سربازی برای تحصیل فلسفه به دانشگاه ادینبورگ رفت و پس از آن از دانشگاه آکسفرد دکتری فلسفه گرفت. هیک بعداً سه سال به عنوان کشیش خدمت کرد. در ۱۹۶۷ به استادی دانشگاه بیرمنگام انتخاب شد و سپس در ۱۹۸۲ به مقام استادی تمام‌وقت در
شد و سپس در ۱۹۸۲ به مقام استادی تمام‌وقت در مدرسهٔ کلارمونت منصوب شد. هیک در سال ۱۹۵۳ با جوا هازل باورز ازدواج کرد. هیک در سال ۲۰۰۹ به عضویت جامعهٔ دینی کوئیکرز در بریتانیا درآمد. وی در نهم فوریه ۲۰۱۲ در شهر بیرمنگام درگذشت. پلورالیسم. پلورالیسم برای اولین بار توسط جان هیک و ویلفرد کنت ول اسمیت مطرح شد اختلاف با سید حسین نصر. میان جان هیک و سید حسین نصر در مورد پلورالیسم اختلاف نظرهایی وجود دارد. جان هیک معتقد است که به جای واژه «خدا» باید از «واقعیت نهایی» استفاده کرد، زیرا برخی ادیان خدا را نمی‌شناسند.
استفاده کرد، زیرا برخی ادیان خدا را نمی‌شناسند. این واقعیت نهایی، غیرقابل توصیف است، ولی انسان نسبت به آن واکنشی دارد و بر اساس این واکنش به احساس درونی، ادیان را می‌سازد. در مقابل، سید حسین نصر معتقد است خدا ادیان مختلف را برای انسان فرستاده‌است و دین صرفاً ساخته ذهن انسان نیست. مباحثه با علی‌اکبر رشاد. در تاریخ ۳/۱۱/۸۳ ه‍.ش)، بنا به دعوت قبلی، جان هیک، در جمع اعضای هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی در تهران حضور یافت که علی‌اکبر رشاد، رئیس پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، طی بحثی فشرده به نقد
فرهنگ و اندیشه اسلامی، طی بحثی فشرده به نقد اجمالی نظریهٔ پلورالیسم دینی پرداخت. سپس جان هیک ضمن پاسخ‌گویی به برخی نقدها، مقاله‌ای را با عنوان «پلورالیسم دینی و اسلام» قرائت کرد که در شمارهٔ ۳۷ فصلنامهٔ قبسات درج شده‌است. ابتنای نظریهٔ پلورالیسم دینی بر مدل معرفت‌شناختی کانت و طبعاً تسری نقد و نقض‌های وارد بر ایمانوئل کانت به نظریه هیک؛ بیهودگی دغدغه حقیقت دین و دین حقیقی با فرض پذیرش تکثرگرایی دینی؛ ناسازگاری پلورالیسم دینی با مواضع انحصارگرایانه ادیان و ناروا بودن تمسک به شواهدی در ادیان برای توجیه
و ناروا بودن تمسک به شواهدی در ادیان برای توجیه نظریه؛ چالش معیار در دایرهٔ شمول پلورالیسم دینی؛ خلط سنت دینی و حقیقت دینی؛ ناکارآمدی تکثرگرایی دینی در تأمین دغدغه هم‌زیستی مسالمت‌آمیز پیروان ادیان و… از جملهٔ کاستی‌های نظریه است که رشاد آن‌ها را در نقد هیک، مورد تأکید قرار داد. در سال ۱۳۹۱ علی‌اکبر رشاد کتابی با عنوان «مباحثه با جان هیک» به چاپ رساند که متشکل است از مذاکرات و مکاتبات انتقادی ده‌ساله‌ای که در فاصله سال‌های ۲۰۰۲/۱۳۸۱ تا ۲۰۱۲/۱۳۹۰، میان ایشان و جان هیک، صاحب نظریه پلورالیسم دینی جریان
ایشان و جان هیک، صاحب نظریه پلورالیسم دینی جریان داشته‌است.
خودرو نظامی وسیله‌ای است معمولاً بنزینی یا گازوئیل‌سوز که در جبهه‌ها نبرد و خط مقدم و آمادگی و پشتیبانی و امداد و کمک رسانی و حمل سرباز و ادوات مورد استفاده قرار می‌گیرد. انواع خودروهای نظامی. وسایل نقلیه جنگی زمینی و حمل و نقل نظامی شامل موارد زیر است:
شرکت مهرام شرکتی است که موادِ غذایی تولید می‌کند. دفترِ مرکزیِ آن در تهران و کارخانه‌های آن در شهر صنعتی البرزاستان قزوین، تهران ، ماهدشت کرج,شیراز و جیرفت است، و دارایِ بیش از ۵۰۰ نفر پرسنل است. تاریخچه. گروه تولیدی مهرام در سال ۱۳۴۹ تأسیس شد و به بهره‌برداری رسید. تنوع تولیدات در ابتدا به شش نوع محصول خلاصه می‌شد که در میان آن‌ها سس مایونز توانست جایگاه ارزنده‌ای را در کشور به دست آورد. مهرام به‌مرور زمان و طی سالیان طولانی فعالیت، سبد کالایی خود را گسترده‌تر کرده. تعداد محصولات تولیدشده در مهرام هم‌اکنون
کرده. تعداد محصولات تولیدشده در مهرام هم‌اکنون بالغ بر ۷۲ نوع است که در گروه سس‌های سرد شامل انواع مایونز و سس‌های سالاد، گروه سس‌های گرم شامل انواع کچاپ ساده و تند، ترشیجات، چاشنی‌جات، مرباجات و کنسروهای غیر گوشتی قرار می‌گیرند. گروه تولیدی مهرام با تولید و ارایهٔ محصولات با کیفیت و مطابق با استانداردهای روز دنیا همواره در پی رعایت اصول مشتری‌مداری بوده که استقبال عموم مردم و رضایت‌مندی آنان، نشان‌دهندهٔ موفقیت در اجرای این استراتژی است. این نام که در ایران و جهان شناخته شده‌است، علاوه بر فعالیت‌های
ایران و جهان شناخته شده‌است، علاوه بر فعالیت‌های تولیدی در فعالیت‌های فرهنگی، ورزشی، پژوهشی و علمی نیز مشارکت ویژه‌ای دارد که از جمله می‌توان به تأسیس دانشگاه علمی و کاربردی مهرام، درخشش باشگاه فرهنگی و ورزشی مهرام - که پرافتخارترین باشگاه خصوصی ایران و آسیا به‌شمار می‌آید - و افتخار کسب عنوان «آزمایشگاه همکار» توسط ادارهٔ استاندارد ایران اشاره کرد. این شرکت در بهمن ماه سال ۱۳۷۵ توسط هیئت پذیرش سازمان بورس اوراق بهادار پذیرفته شد و به یک شرکت سهامی عام تبدیل شد. کارخانه مهرام واقع در شهر صنعتی البرز در
شد. کارخانه مهرام واقع در شهر صنعتی البرز در استان قزوین و در زمینی به مساحت ۱۱۰۰۰ مترمربع و زیر بنای حدود ۱۲۰۰۰ مترمربع است. مدیریت شرکت مهرام در حال حاضر در اختیار خانواده گنجی است. کارخانه‌های دیگر. این گروه تولیدی کارخانه‌های دیگری نیز دارد که همگی محصولات خود را تحت نام تجارتی مهرام ارائه می‌نمایند: برند مهرام. برند مهرام در سال ۱۳۹۲ در دهمین جشنواره ملی قهرمانان صنعت ایران به عنوان یکی از ۱۰۰ برند برتر ایران شناخته شد.
نیسان پاترول یک خودروی شاسی‌بلند دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) ساخت شرکت نیسان ژاپن است. در سال ۱۹۵۱ نخستین سری از خودروهای دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) و بیابان‌گرد کمپانی نیسان به‌نام پاترول، معرفی شد. در سال ۱۹۸۰، تجهیزات لوکس بسیاری بر این خودرو افزوده شد، به‌طوری‌که از آن زمان به بعد، پاترول تنها یک خودرو بیابانی و کوهستانی نیست بلکه خودرویی است در چندین مدل برای سلیقه‌های مختلف. نیسان آمریکا تاکنون در هفت نسل مختلف تولید شده‌است و در سال ۲۰۱۰ نیسان پاترول امریکا توسط شرکت نیسان معرفی گردید. پاترول در
امریکا توسط شرکت نیسان معرفی گردید. پاترول در استرالیا، آمریکای مرکزی و جنوبی، آفریقای جنوبی، بخش‌هایی از آسیای جنوب شرقی و اروپای غربی و همچنین غرب آسیا در دسترس است. Y61 به عنوان یک وسیله نقلیه نظامی در کشورهای آسیایی و خاورمیانه تولید می‌شود. مدل‌های Y61 در کنار Y62 فعلی تولید می‌شوند. پاترول‌های Y60 و Y61 اصلی‌ترین وسایل حمل و نقل نیرو بودند که توسط ارتش ایرلند مورد استفاده قرار می‌گرفت. نسل اول (سری 4W60، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۰). به منظور جوابگویی به احتیاجات ارتش ژاپن (نیاز به خودروهای پرقدرت بیابانی) در
ارتش ژاپن (نیاز به خودروهای پرقدرت بیابانی) در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل (چهارچرخ متحرک) کمپانی نیسان به نام پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت، از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به خودرو ویلیس ام‌بی ساخت آمریکا بود. نسل دوم (سری ۶۰، از ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۰). نیسان پاترول ۶۰ (مدل دو در؛ ۲۲۰۰ میلی‌متر چرخ محور چرخ) و جی۶۰ (دو در؛ ۲٫۵۰۰ میلی‌متر (۹۸٫۴ اینچ) برای اولین بار در سال ۱۹۶۰ در استرالیا فروخته شد. پاترول‌های فرمان سمت چپ ال۶۰ / جی‌ال۶۰ در خارج از
پاترول‌های فرمان سمت چپ ال۶۰ / جی‌ال۶۰ در خارج از استرالیا فروخته می‌شدند. مشتریان آمریکایی و کانادایی می‌توانستند پاترول را فقط از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۹ بخرند. پاترول‌ها در آن دوره، از طریق نمایندگی‌های داتسون فروخته می‌شدند و این خودرو، تنها خودرو با نشان کمپانی نیسان تا اوایل دهه ۱۹۸۰ در ایالات متحده بود. نیسان استرالیا اظهار داشت که خودروهای سری ۶۰، نخستین خودروهایی بودند که تا آن زمان توانسته بودند بیابان سیمپسون را بپیمایند. نسل سوم (سری ۱۶۰، از ۱۹۸۰). پاترول ۱۶۰ از سال ۱۹۸۰ برای جایگزینی سری ۶۰ معرفی شد.
۱۶۰ از سال ۱۹۸۰ برای جایگزینی سری ۶۰ معرفی شد. این سری در استرالیا با نام پاترول ام‌کیو، عرضه شد. پس از خرید بخشی از سهام کمپانی موتور ایبریکا توسط نیسان، تولید این سری خودرو در اسپانیا نیز آغاز شد. مدل فیس‌لیفتی با عنوان پاترول ۲۶۰، نیز در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۳ تولید شد. در سال ۱۹۸۰، موتورهای موجود L28، P40 و SD33 بودند. همه مدل‌ها با گیربکس دستی چهار سرعته در دسترس بودند، در حالی که یک خودرو سه سرعته در خودروهای چرخدار بلند مجهز به موتور L28 اختیاری بود. تمام ۱۶۰ سری گشت با یک مورد جابجایی افست دو
بود. تمام ۱۶۰ سری گشت با یک مورد جابجایی افست دو سرعته همراه بودند که دارای یک دنده بالا ۱: ۱ و یک دنده پایین بود. همه مدل‌ها دارای تعلیق بودند. وسایل نقلیه SD33 دارای لوازم الکترونیکی ۲۴ ولت بودند. گزینه‌ها و رنگ‌های مختلفی برای داشبورد در دسترس بود، گزینه‌هایی از جمله وینیل یا کف فرش و تریم داخلی داخلی آبی یا قهوه ای. تهویه مطبوع و فرمان هیدرولیک در مدل‌های لوکس موجود بود. دیفرانسیل جلو در تمام مدلها C200 بود. در استرالیا، دیفرانسیل استاندارد عقب H233 بود. برخی از نسخه‌ها دارای تفاوت‌های لغزش محدود (LSD)
برخی از نسخه‌ها دارای تفاوت‌های لغزش محدود (LSD) هستند. مدل سنگین دیفرانسیل عقب در برخی از کامیون‌های وانت و واگن‌های موتور P40 استفاده شده‌است. این دیفرانسیل مدل H260 بود. در بازارهای اروپا، جایی که استفاده غیرقانونی از جاده خارج از جاده انتظار می‌رفت، دیفرانسیل عقب C200 وظیفه سبک در برخی از خودروها نصب شده بود. در سال ۱۹۸۳، پاترول MQ به روز شد. اینها با عنوان MK Patrol شناخته می‌شوند، اما این کتاب در کتابچه‌های راهنمای ادبیات یا خدمات نیسان ظاهر نمی‌شود. فروشندگان قطعات نیسان این جملات را به رسمیت
فروشندگان قطعات نیسان این جملات را به رسمیت نمی‌شناسند. به روزرسانی‌ها شامل یک قسمت جلوی اصلاح شده با چراغهای مستطیل شکل و تعلیق جلو به روز شده‌است. گیربکس چهار سرعته اصلاح شد و دنده پنجم برای اکثر مدل‌ها اضافه شد. چهار سرعته هنوز در بعضی از واحدهای دارای مشخصات پایین‌تر، احتمالاً برای از بین بردن سهام مورد استفاده قرار گرفت. یک سقف بلند (هایروف) نسخه واگن در همان زمان به همراه گزینه SD5T turbodiesel اضافه شد. این پیشرانه با ۱۱۰ اسب بخار (۸۱ کیلووات) می‌تواند به ۱۴۵ کیلومتر در ساعت (۹۰ مایل در ساعت) برسد.
به ۱۴۵ کیلومتر در ساعت (۹۰ مایل در ساعت) برسد. در این زمان موتور دیزل SD33 طبیعی aspirated به روز شد. نسخه‌های تجدید شده شامل استفاده از سه حلقه پیستون به جای پنج عدد، جوخه‌های روغن پیستون و چرخش روی فیلتر روغن به جای نوع کارتریج کاغذی بود. در استرالیا و برخی دیگر از مناطق جهان، گشت‌های با موتور SD33 به الکترونیک استاندارد ۱۲ ولتی بازنگری شدند. این مدلها برای تأمین توان اضافی توربو دیزل، دارای یک کلاچ بزرگتر (۲۷۰ در مقابل ۲۴۰ میلیمتر) و کولر روغن بزرگتر (پنج ردیف در مقابل سه) نسبت به نسخه طبیعی آن بودند.
ردیف در مقابل سه) نسبت به نسخه طبیعی آن بودند. اینها آخرین گشتی بودند که برند Datsun را مطابق با بقیه صفحات Nissan همراه داشتند، پاترول در سال ۱۹۸۴ نام تجاری Datsun را در اکثر سال‌ها از دست داد. تولید این خودرو در ایران از سال ۱۳۶۴ هجری خورشیدی آغاز شد. در سال ۱۳۷۲ خورشیدی، تجهیزات بیشتری مانند هیدرولیک فرمان، کولر، رینگ پهن و گارد محافظ سپر جلو و همین‌طور زاپاس بند عقب به‌طور استاندارد توسط کارخانه به آن اضافه شد که در افزایش راحتی و همچنین زیبایی ظاهری آن سهم به‌سزایی داشت بطوری‌که در سال‌های بعد از آن