payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهر انجام شد. جمعیت آن پس از ورود آوارگان فلسطینی رانده‌شده بر اثر جنگ و نکبت پسین، به‌تندی افزایش یافت. غزه در جنگ شش‌روزهٔ ۱۹۶۷ به اشغال اسرائیل درآمد و در ۱۹۹۳ به تشکیلات خودگردان فلسطین واگذار شد. در ماه‌های پس از انتخابات ۲۰۰۶، درگیری مسلحانه‌ای میان جناح‌های سیاسی فلسطینی فتح و حماس درگرفت که منجر به قدرت گرفتن حماس در غزه شد. پس از آن، نوار غزه در معرض محاصره‌ای به رهبری اسرائیل و با پشتیبانی مصر قرار گرفت‏.&lt;ref name="IBRAHIM BARZAK 07/ 5/11 08:34 AM ET"&gt;Gaza Benefiting From Israel Easing
AM ET"&gt;Gaza Benefiting From Israel Easing Economic Blockade&lt;/ref&gt; اسرائیل در ژوئن ۲۰۱۰ با اجازهٔ ورود کالاهای مصرفی از سخت‌گیری محاصره کاست و مصر در ۲۰۱۱ گذرگاه رفح را برای عبور عابران پیاده گشود‏.&lt;ref name="IBRAHIM BARZAK 06/21/11 08:13 AM ET"&gt;Gaza Border Opening Brings Little Relief&lt;/ref&gt; از زمان آغاز جنگ غزه در اکتبر ۲۰۲۳، شهر تا حد زیادی بر اثر حملات هوایی اسرائیل ویران شده است و بخش بزرگی از میراث فرهنگی مهم بافت کهن غزه نیز آسیب دیده یا نابود شده است. فعالیت‌های اقتصادی اصلی شهر
یا نابود شده است. فعالیت‌های اقتصادی اصلی شهر غزه صنایع کوچک و کشاورزی است. با این حال، محاصره و درگیری‌های مکرر اقتصاد را زیر فشار شدید گذاشته است. اکثریت ساکنان فلسطینی غزه مسلمان‌اند، هرچند اقلیتی مسیحی نیز وجود دارد. ساختار جمعیتی شهر بسیار جوان است و حدود ۷۵٪ جمعیت زیر ۲۵ سال دارند. تا سپتامبر ۲۰۲۵، بسیاری از ساکنان یا گریخته یا به جنوب نوار غزه تخلیه شده‌اند، یا در نتیجهٔ اقدامات اسرائیل در شمال کشته شده‌اند. از این‌رو، آمارها یا برآوردهای جمعیت قبلی منسوخ شده‌اند. تاریخ. تاریخ سکونت در غزه به ۵۰۰۰
منسوخ شده‌اند. تاریخ. تاریخ سکونت در غزه به ۵۰۰۰ سال پیش برمی‌گردد و آن را به یکی از قدیمی‌ترین شهرهای جهان تبدیل می‌کند. این شهر که در مسیر ساحلی مدیترانه بین شمال آفریقا و شام واقع شده است، در بیشتر تاریخ خود به عنوان یک مرکز اصلی تجارت در جنوب فلسطین و یک توقفگاه مهم در مسیر تجارت ادویه که از دریای سرخ عبور می‌کند، عمل می‌کرد. اوایل عصر برنز. سکونت در منطقه غزه به قلعهٔ باستانی مصر که در قلمرو کنعانی‌ها در تل السکان، در جنوب غزه امروزی ساخته شده بود، برمی‌گردد. این مکان تا حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد
برمی‌گردد. این مکان تا حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مسکونی بود. در حدود ۲۶۰۰ سال قبل از میلاد، این سکونتگاه دوباره ساخته شد و این بار کنعانی‌ها در آن ساکن شدند. تل السکان حدود ۲۳۰۰ سال قبل از میلاد دوباره متروکه شد. میانهٔ عصر برنز. مرکز شهری دیگری به نام تل العجول در امتداد بستر رودخانه وادی غزّه شروع به رشد کرد. اواخر عصر برنز. در زمان سلطنت توتمس سوم (۱۴۷۹–۱۴۲۵ پیش از میلاد)، این شهر به توقفگاهی در بزرگراه پادشاه، یک مسیر تجاری حیاتی شام، تبدیل شد و در نامه‌های قرن چهاردهمی آمارنا به عنوان "آزاتو" ذکر شده
قرن چهاردهمی آمارنا به عنوان "آزاتو" ذکر شده است. غزه بعدها به عنوان پایتخت اداری مصر در کنعان عمل کرد. غزه به مدت ۳۵۰ سال تحت کنترل مصر باقی ماند تا اینکه در قرن دوازدهم پیش از میلاد توسط فلیسطی‌ها فتح شد. عصر آهن. غزه یکی از شهرهای تاریخی فلیسطیه بود؛ فلیسطیه منطقه‌ای در جنوب‌غربی شام به‌شمار می‌رفت که شهرهایی چون اشکلون، اشدود، غزه، جت و عقرون در آن قرار داشتند و ساکنان آن را فلیسطی‌ها تشکیل می‌دادند. سنت «پنتاپولیس» (اتحادیهٔ پنج‌شهری) و استقرار فلیسطی‌ها در کرانهٔ جنوبی شام از سدهٔ دوازدهم پیش از
در کرانهٔ جنوبی شام از سدهٔ دوازدهم پیش از میلاد گزارش شده است. دورهٔ هلنیستی. در زمان هخامنشیان سردار ایرانی باتیس فرماندار غزه بود. غزه تحت امپراتوری ایران به استقلال و رفاه نسبی دست یافت. اسکندر مقدونی، غزه را که آخرین شهری که در مسیر فتح مصر در برابر او مقاومت کرد، را به مدت پنج ماه محاصره کرد و سپس در سال ۳۳۲ پیش از میلاد آن را تصرف کرد؛ ساکنان آن یا کشته شدند یا به اسارت درآمدند. اسکندر بادیه‌نشینان محلی را برای اسکان در غزه آورد و شهر را به صورت یک "پولیس" (یا «دولت-شهر») سازماندهی کرد. در دوران
"پولیس" (یا «دولت-شهر») سازماندهی کرد. در دوران امپراتوری سلوکی، سلوکوس اول نیکاتور یا یکی از جانشینان او، غزه را به "سلوکیه" تغییر نام داد تا مناطق اطراف آن را در برابر بطالسه کنترل کند.[""] در نتیجه، فرهنگ یونانی ریشه دواند و غزه به عنوان مرکز شکوفایی دانش و فلسفه هلنیستی شهرت یافت. در طول جنگ سوم دیادوخی، بطلمیوس اول سوتر، دمتریوس اول پلیورستس را در نبرد غزه در سال ۳۱۲ پیش از میلاد شکست داد. در سال ۲۷۷ پیش از میلاد، پس از لشکرکشی موفقیت‌آمیز بطلمیوس دوم علیه نبطی‌ها، قلعه بطلمیوسی غزه کنترل تجارت ادویه
علیه نبطی‌ها، قلعه بطلمیوسی غزه کنترل تجارت ادویه با جرها و عربستان جنوبی را به دست گرفت. غزه در سال ۹۶ پیش از میلاد، محاصره دیگری را توسط پادشاه حشمونایی، الکساندر یانائوس، تجربه کرد. او شهر را «کاملاً سرنگون» کرد و ۵۰۰ سناتور را که به معبد آپولو فرار کرده بودند، کشت؛ متون باستانی گزارش می‌کنند که او حومهٔ شهر را به آتش کشید و سپس با اهلِ غزه صلح کرد و گروگان‌هایی به اورشلیم فرستاد. دوره رومی. یوسیفوس خاطرنشان می‌کند که غزه تحت حکومت آنتیپاتر اسکان داده شد، که پس از انتصاب به عنوان فرماندار ادومیه توسط
شد، که پس از انتصاب به عنوان فرماندار ادومیه توسط یانائوس، روابط دوستانه‌ای با غزه‌ای‌ها، آسکالونی‌ها و شهرهای همسایه برقرار کرد. در سدهٔ نخست پیش از میلاد، غزه پس از ورود پومپه به شام (۶۳ پ. م) و اصلاحات آئولوس گابینیوس در سال ۶۱ پ.م. به‌عنوان «شهر آزاد» سازمان‌دهی شد و آغازگاه گاه‌شماری محلی غزه از همین تاریخ شمرده می‌شود. غزه که پس از الحاق به امپراتوری روم در سال ۶۳ پیش از میلاد به فرماندهی پومپه بازسازی شد، سپس بخشی از استان رومی یهودیه شد. این شهر در جریان شورش نیروهای یهودی علیه حکومت روم در سال ۶۶
جریان شورش نیروهای یهودی علیه حکومت روم در سال ۶۶ میلادی هدف قرار گرفت و تا حدی ویران شد. با این وجود، این شهر حتی پس از ویرانی اورشلیم در طول اولین جنگ یهودی-رومی همچنان شهری مهم باقی ماند. پس از این، و دوباره در پایان شورش بارکوخبا (۱۳۲–۱۳۶ میلادی)، اسیران به بردگی در غزه فروخته شدند. در طول دوره روم، غزه شهری مرفه بود و از چندین امپراتور کمک‌های مالی و توجه دریافت می‌کرد. یک مجلس سنای ۵۰۰ نفره بر غزه حکومت می‌کرد و طیف متنوعی از یونانیان، رومی‌ها، فنیقی‌ها، یهودیان، مصری‌ها، ایرانیان و بادیه‌نشینان در
یهودیان، مصری‌ها، ایرانیان و بادیه‌نشینان در این شهر ساکن بودند. ضرابخانه غزه سکه‌هایی مزین به مجسمه‌های خدایان و امپراتوران ضرب می‌کرد. در طول بازدید خود در سال ۱۳۰ میلادی، امپراتور هادریان شخصاً مسابقات کشتی، بوکس و سخنرانی را در تماشاخانهٔ جدید غزه افتتاح کرد.[""] این شهر با معابد بت‌پرستی بسیاری مزین شده بود؛ فرقه اصلی، فرقه مارناس بود. معابد دیگر به زئوس، هلیوس، آفرودیته، آپولون، آتنا و توخه محلی اختصاص داده شده بودند. مسیحیت در سال ۲۵۰ میلادی در سراسر غزه، از جمله در بندر مایوماس، گسترش یافت. اولین
غزه، از جمله در بندر مایوماس، گسترش یافت. اولین شواهد از اسقف غزه به اوایل قرن چهارم برمی‌گردد، زمانی که سنت سیلوان در آن سمت خدمت می‌کرد. دورهٔ بیزانس. پس از تقسیم امپراتوری روم در قرن سوم، غزه تحت کنترل امپراتوری روم شرقی باقی ماند که خود به امپراتوری بیزانس تبدیل شد. این شهر رونق گرفت و مرکز مهمی برای جنوب فلسطین بود. یک اسقف‌نشین مسیحی در غزه تأسیس شد. گرویدن به مسیحیت در غزه در زمان سنت پورفیریوس بین سال‌های ۳۹۶ تا ۴۲۰ تسریع شد. در سال ۴۰۲، تئودئوس دوم دستور تخریب هر هشت معبد بت‌پرستان شهر را داد، و
دستور تخریب هر هشت معبد بت‌پرستان شهر را داد، و چهار سال بعد، ملکه آئلیا اودوسیا دستور ساخت کلیسایی بر فراز ویرانه‌های معبد مارناس را صادر کرد. در همین دوران بود که فیلسوف مسیحی انیاس، غزه، زادگاه خود را «آتن آسیا» نامید. طبق کاوش‌های انجام شده، کنیسه بزرگ غزه در قرن ششم وجود داشته است. دوره اولیه اسلامی. در غزه توسط نیروهای مسلمان عرب به فرماندهی عمرو عاص، در سال‌های پس از نبرد اجنادین بین امپراتوری بیزانس و خلافت راشدین در فلسطین مرکزی، تصرف شد. غزه ویران نشد و ساکنان آن علیرغم مقاومت سرسختانه و طولانی
نشد و ساکنان آن علیرغم مقاومت سرسختانه و طولانی شهر، مورد حمله ارتش عمرو عاص قرار نگرفتند، اگرچه پادگان بیزانسی آن قتل‌عام شد. ورود اعراب مسلمان تغییرات قابل توجهی را در غزه به همراه داشت؛ در ابتدا، برخی از کلیساهای آن به مساجد تبدیل شدند، از جمله مسجد جامع فعلی غزه (قدیمی‌ترین مسجد شهر). این مسجد بعدها توسط سلطان بیبرس بازسازی شد که در قرن سیزدهم یک کتابخانه عظیم خطی حاوی بیش از ۲۰۰۰۰ نسخه خطی به آن اهدا کرد. بخش بزرگی از جمعیت به سرعت اسلام را پذیرفتند، و زبان عربی به زبان رسمی تبدیل شد. در سال ۷۶۷، محمد
زبان عربی به زبان رسمی تبدیل شد. در سال ۷۶۷، محمد بن ادریس شافعی در غزه متولد شد و دوران کودکی خود را در آنجا گذراند. او مکتب شافعی، یکی از چهار مکتب اصلی فقه (قانون) در اسلام سنی، را تأسیس کرد. امنیت، که در دوران اولیه حکومت مسلمانان به خوبی حفظ شده بود، عامل کلیدی در رفاه غزه بود. اگرچه الکل در اسلام ممنوع بود، اما جوامع یهودی و مسیحی اجازه داشتند تاکستان‌داری را ادامه دهند و انگور، که محصول اصلی نقدی شهر بود، عمدتاً به مصر صادر می‌شد. از آنجا که غزه با صحرای نگب هم‌مرز بود، در برابر گروه‌های عشایری
با صحرای نگب هم‌مرز بود، در برابر گروه‌های عشایری جنگجو آسیب‌پذیر بود. این شهر در پایان جنگ قیس-یمن (۷۹۳–۷۹۶) بین دو قبیله قدرتمند عربستان ویران شد. با این حال، تا قرن دهم، این شهر توسط خلافت عباسی بازسازی شد؛ در دوران حکومت عباسیان، مقدسی جغرافی‌دان، غزه را به عنوان «شهری بزرگ در جاده اصلی به مصر در مرز بیابان» توصیف کرد. در سال ۹۷۸، خلافت فاطمیان با الفتکین، حاکم ترک دمشق، توافقی منعقد کرد که به موجب آن فاطمیان غزه و سرزمین‌های جنوب آن، از جمله مصر را کنترل می‌کردند، در حالی که الفتکین منطقه شمال شهر را
می‌کردند، در حالی که الفتکین منطقه شمال شهر را کنترل می‌کرد. دوره‌های صلیبی و ایوبی. صلیبیون در سال ۱۱۰۰ غزه را فتح کردند و شاه بالدوین سوم در سال ۱۱۴۹ قلعه‌ای در این شهر برای شوالیه‌های معبد ساخت. او همچنین مسجد جامع را دوباره به کلیسا، کلیسای جامع سنت جان، تبدیل کرد. در سال ۱۱۵۴، جهانگرد عرب، الادریسی، نوشت که غزه «امروزه بسیار پرجمعیت و در دست صلیبیون است.» در سال ۱۱۸۷، ایوبیان به رهبری سلطان صلاح‌الدین ایوبی غزه را تصرف کردند و در سال ۱۱۹۱ استحکامات شهر را ویران کردند. ظاهراً ریچارد شیردل در سال ۱۱۹۲
را ویران کردند. ظاهراً ریچارد شیردل در سال ۱۱۹۲ شهر را بازسازی کرد، اما دیوارها در نتیجه معاهدهٔ یافا در سال ۱۱۹۳ دوباره برچیده شدند. حکومت ایوبیان در سال ۱۲۶۰ پس از آنکه مغولان به رهبری هولاکو خان غزه را به‌طور کامل ویران کردند، پایان یافت. غزه جنوبی‌ترین فتح هولاکو خان بود. دوره مملوک. پس از ویرانی غزه توسط مغول‌ها، سربازان برده مسلمان مستقر در مصر که به عنوان مملوک‌ها شناخته می‌شدند، شروع به اداره این منطقه کردند. در سال ۱۲۷۷، مملوک‌ها غزه را به عنوان پایتخت استانی به نام "«مملکة غزة»" (فرمانداری غزه)
استانی به نام "«مملکة غزة»" (فرمانداری غزه) برگزیدند. این منطقه در امتداد دشت ساحلی فلسطین از رفح در جنوب تا شمال قیصریه و از شرق تا ارتفاعات سامریه و تپه‌های هبرون امتداد داشت. دیگر شهرهای بزرگ این استان شامل قاقون، لود و رمله بودند. [""] غزه که در دوران مملوک‌ها وارد دوره‌ای از آرامش شده بود، توسط آنها به عنوان پایگاهی در حملاتشان علیه صلیبیون که در سال ۱۲۹۰ پایان یافت، مورد استفاده قرار گرفت در سال ۱۲۹۴ زلزله‌ای غزه را ویران کرد و پنج سال بعد مغول‌ها دوباره تمام آنچه را که توسط مملوک‌ها بازسازی شده بود،
تمام آنچه را که توسط مملوک‌ها بازسازی شده بود، نابود کردند. جغرافی‌دان سوری، الدمشقی، غزه را در سال ۱۳۰۰ به عنوان «شهری چنان پردرخت که مانند پارچه‌ای زربفت پهن شده بر روی زمین به نظر می‌رسد» توصیف کرد. در زمان حکومت امیر سنجر الجولی، غزه به شهری شکوفا تبدیل شد و بسیاری از معماری دوران مملوک‌ها به دوران سلطنت او بین سال‌های ۱۳۱۱ تا ۱۳۲۰ و دوباره در سال ۱۳۴۲ بازمی‌گردد. در سال ۱۳۴۸ طاعون خیارکی به شهر سرایت کرد و اکثر ساکنان آن را کشت و در سال ۱۳۵۲، غزه دچار سیل ویرانگری شد که در آن بخش خشک فلسطین نادر بود.
سیل ویرانگری شد که در آن بخش خشک فلسطین نادر بود. با این حال، هنگامی که ابن بطوطه، نویسنده عرب در سال ۱۳۵۵ از این شهر بازدید کرد، خاطرنشان کرد که «بزرگ و پرجمعیت است و مساجد زیادی دارد.» مملوک‌ها با ساخت مساجد، مدارس اسلامی، بیمارستان‌ها، کاروانسراها و حمام‌های عمومی به معماری غزه کمک کردند. مملوک‌ها پس از اخراج یهودیان توسط صلیبیون، به آنها اجازه بازگشت به شهر را دادند و جامعه یهودی در طول حکومت ممالیک رونق گرفت. در اواخر دوره ممالیک، جامعه یهودی در غزه پس از جوامع صفد و اورشلیم، سومین جامعه بزرگ در
پس از جوامع صفد و اورشلیم، سومین جامعه بزرگ در فلسطین بود.[""] در سال ۱۴۸۱، یک مسافر یهودی ایتالیایی، مشولام اهل ولترا، دربارهٔ غزه نوشت:این مکان زیبا و مشهور است و میوه‌های آن بسیار معروف و مرغوب هستند. نان و شراب خوب در آنجا یافت می‌شود، اما فقط یهودیان شراب درست می‌کنند. غزه محیطی چهار مایلی دارد و دیواری ندارد. حدود شش مایل از دریا فاصله دارد و در دره‌ای و تپه‌ای واقع شده است. جمعیتی به اندازه شن‌های دریا دارد و حدود پنجاه (شصت) خانه‌دار و صنعتگر یهودی در آن زندگی می‌کنند. آنها یک کنیسه کوچک اما زیبا،
در آن زندگی می‌کنند. آنها یک کنیسه کوچک اما زیبا، تاکستان‌ها، مزارع و خانه‌ها دارند. دورهٔ عثمانی. در سال ۱۵۱۶، غزه که در آن زمان شهری کوچک با بندری غیرفعال، بناهای ویران و دادوستدی کاهش‌یافته بود، در امپراتوری عثمانی ادغام شد. ارتش عثمانی یک خیزشِ کوچک را به‌سرعت و کارآمدی سرکوب کرد، و جمعیت بومی عموماً آنان را به‌عنوانِ هم‌کیشان سنی خود پذیرا شدند. سپس شهر به پایتخت سنجق غزه بدل شد که بخشی از ایالت دمشق به‌شمار می‌آمد. خاندانِ رضوان (برگرفته از نام حاکم «رضوان پاشا») نخستین دودمانی بود که بر غزه حکومت
«رضوان پاشا») نخستین دودمانی بود که بر غزه حکومت کرد و بیش از یک سده ادارهٔ شهر را در دست داشت. در روزگار احمد بن رضوان، همکاری میانِ حاکم و فقیه نامدار اسلامی خیرالدین رملی که در شهر نزدیک رمله مستقر بود، غزه را به کانونی فرهنگی و دینی بدل کرد. بر پایهٔ نوشتهٔ تئودور ادوارد داولینگ در ۱۹۱۳، در سال ۱۵۸۴ در غزه جامعه‌ای از سامریان وجود داشت. آنان یک کنیسهٔ بزرگ و دو گرمابه داشتند. «یکی از آن‌ها هنوز نام حمام سامریان را بر خود دارد.» گمان می‌رود سامریان پیش از آغاز سدهٔ هفدهم از شهر رانده شده باشند. در
پیش از آغاز سدهٔ هفدهم از شهر رانده شده باشند. در دورانِ حکومتِ حسین پاشا، کشاکش میان جمعیت یکجانشین و قبایل بدوی پیرامون به‌طور چشمگیری کاهش یافت و غزه توانست در آرامش رونق بگیرد. دورهٔ رضوان به‌عنوان «دوران طلایی» غزه وصف شده است؛ زمانی که شهر عملاً «پایتخت فلسطین» بود. مسجد اعظم مرمت شد و شش مسجد دیگر ساخته شد، و در همین حال حمام‌های ترکی و دکه‌های بازار افزایش یافت. پس از مرگ موسی پاشا بن حسن رضوان (جانشین حسین) مقام‌داران عثمانی به جای خاندان رضوان منصوب شدند. دورهٔ رضوان آخرین عصر طلایی غزه در تحت
شدند. دورهٔ رضوان آخرین عصر طلایی غزه در تحت حکومت عثمانی بود و پس از برکناری این خاندان، شهر به‌تدریج رو به افول گذاشت. از اوایل سدهٔ نوزدهم، غزه از نظر فرهنگی زیر نفوذ مصر همسایه قرار گرفت؛ محمدعلی پاشا در ۱۸۳۲ غزه را فتح کرد. دانشمند آمریکایی ادوارد رابینسون در ۱۸۳۸ از شهر دیدار کرد و آن را شهری «پر جمعیت» و بزرگ‌تر از اورشلیم توصیف نمود که بافت کهن آن بر فراز تپه‌ای و حومه‌هایش در دشت مجاور قرار داشت. شهر به‌سبب جایگاه راهبردی‌اش بر سر راه کاروانی میانِ مصر و شمالِ سوریه و نیز تولید صابون و پنبه برای
مصر و شمالِ سوریه و نیز تولید صابون و پنبه برای دادوستد با دولت، قبایل عرب محلی و بدویان وادی عربه و معان از تجارت بهره‌مند بود. بازارهای غزه به‌خوبی تأمین می‌شد و رابینسون آن‌ها را «بسیار بهتر» از بازارهای اورشلیم دانست. او همچنین یاد کرد که تقریباً همهٔ یادگارهای تاریخ باستان غزه بر اثر درگیری‌ها و اشغال‌های پیاپی از بین رفته است. تا میانهٔ سدهٔ نوزدهم، بندر غزه زیر سایهٔ بندرها یافا و حیفا قرار گرفت، هرچند ناوگان ماهی‌گیری خود را حفظ کرد. طاعون خیارکی در ۱۸۳۹ بار دیگر غزه را فردا گرفت و شهر، که از ثبات
۱۸۳۹ بار دیگر غزه را فردا گرفت و شهر، که از ثبات سیاسی و اقتصادی بی‌بهره بود، به رکود فرورفت. در ۱۸۴۰ نیروهای مصری و عثمانی در بیرون غزه نبرد کردند. عثمانی‌ها بر قلمرو دست یافتند و عملاً به حکومت مصر بر فلسطین پایان دادند؛ با این‌همه، این نبردها مرگ و ویرانی بیش‌تری برای غزه در پی داشت. در اواخرِ دورهٔ عثمانی، کشتی‌های بریتانیایی که در غزه پهلو می‌گرفتند با جو بارگیری می‌شدند که عمدتاً برای بازار اسکاتلند و تولید ویسکیِ اسکاچ در نظر گرفته می‌شد. به‌سبب نبود نمایندهٔ کنسولی بریتانیا، داده‌های دقیقی دربارهٔ
نمایندهٔ کنسولی بریتانیا، داده‌های دقیقی دربارهٔ ارزش مالی و مقادیر این کالاها در دست نیست. جنگ جهانی اول. به دلیل موقعیت فلسطین در جنگ جهانی اول امپراتوری‌های بریتانیا و عثمانی برای کنترل فلسطین بسیار سخت جنگیدند و بریتانیا بعد از جنگ فلسطین و عراق را فتح کرد. بعد از جنگ جهانی اول. در پی جنگ جهانی اول، غزه به بخشی از قیمومیت بریتانیا بر فلسطین تبدیل شد. پس از شروع جنگ اول اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، مصر کنترل غزه را به دست گرفت و نواحی اطراف آن را تسخیر نمود. مصری‌ها هرگز ساکنان آن را به عنوان شهروندان
نمود. مصری‌ها هرگز ساکنان آن را به عنوان شهروندان مصری نپذیرفتند و و خروج آن‌ها را از نوار غزه ممنوع کردند. در آغاز قیام فلسطینی در سال ۱۹۸۷، که تحت عنوان انتفاضه اول شناخته می‌شود، غزه مرکز ناآرامی سیاسی و رویارویی بین اسرائیلی‌ها و فلسطینی‌ها شد و اوضاع اقتصادی در این شهر رو به وخامت گذاشت. درگیری و اشغال. بریتانیا که در طول جنگ جهانی اول، نیروهای متفقین را رهبری می‌کرد و در طول نبرد سوم غزه در سال ۱۹۱۷، کنترل شهر را به دست گرفت. پس از جنگ، غزه در فلسطین تحت قیمومیت قرار گرفت. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، غزه
قیمومیت قرار گرفت. در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰، غزه دستخوش گسترش عمده‌ای شد. محله‌های جدیدی در امتداد ساحل و دشت‌های جنوبی و شرقی ساخته شدند. سازمان‌های بین‌المللی و گروه‌های مبلغ مذهبی، بیشتر این ساخت و سازها را تأمین مالی کردند. در طرح تقسیم سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۷، غزه به عنوان بخشی از یک کشور عربی در فلسطین تعیین شد، اما پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ توسط مصر اشغال شد. جمعیت رو به رشد غزه با هجوم پناهندگان از شهرها، شهرستان‌ها و روستاهای اطراف که توسط اسرائیل تصرف شده بودند، افزایش یافت. در سال
توسط اسرائیل تصرف شده بودند، افزایش یافت. در سال ۱۹۵۷، جمال عبدالناصر، رئیس‌جمهور مصر، اصلاحاتی را در غزه انجام داد که شامل گسترش فرصت‌های آموزشی و خدمات شهری، تأمین مسکن و ایجاد نیروهای امنیتی محلی بود. اشغالگری و استعمار اسرائیل. در جنگ شش‌روزه اسرائیل بلندی‌های جولان، نوار غزه و کرانه باختری را فتح کرد و غزه تا ۳۸ سال بعد از جنگ تحت کنترل اسرائیل بود. غزه در طول جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ پس از شکست ارتش مصر توسط اسرائیل اشغال شد. از دهه ۱۹۷۰ درگیری‌های مکرری بین فلسطینی‌ها و مقامات اسرائیلی در این شهر رخ داده
فلسطینی‌ها و مقامات اسرائیلی در این شهر رخ داده است. این تنش‌ها منجر به انتفاضه اول در سال ۱۹۸۷ شد. غزه در طول این قیام مرکز رویارویی بود، و شرایط اقتصادی در این شهر بدتر شد. تحت کنترل فلسطین. در سپتامبر ۱۹۹۳، رهبران اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین توافق‌نامه اسلو را امضا کردند که خواستار اداره فلسطینی نوار غزه، و شهر اریحا در کرانه غربی می‌شد که در می ۱۹۹۴ به مرحله اجرا درآمد. بیشتر اسرائیلی‌ها در حالی غزه را ترک کردند که اداره آن را به حکومت خودگردان فلسطین برای اداره و کنترل شهر در کنار باقی نوار غزه
برای اداره و کنترل شهر در کنار باقی نوار غزه واگذار کردند. دولت فلسطینی به رهبری یاسر عرفات، غزه را به عنوان اولین مقر ایالتی خود برگزید. در سپتامبر ۱۹۹۵، اسرائیل و ساف یک توافق‌نامه صلح ثانویه امضا کردند که حکومت فلسطینی را تا برخی شهرهای کرانه غربی گسترش می‌داد. این موافقت نامه نیز یک مجمع فلسطینی با ۸۸ عضو تأسیس کرد که جلسه افتتاحی خود را در مارس ۱۹۹۶ در غزه برگزار کرد. در سال ۲۰۰۵، اسرائیل نیروهای خود را از نوار غزه خارج کرد و هزاران اسرائیلی را که در این منطقه ساکن شده بودند، از آنجا بیرون راند. (طرح
منطقه ساکن شده بودند، از آنجا بیرون راند. (طرح خروج یکجانبه اسرائیل در سال ۲۰۰۴ را ببینید) از زمان خروج اسرائیل، حماس درگیر یک مبارزه قدرت گاه خشونت‌آمیز با سازمان فلسطینی رقیب خود، فتح، بوده است. در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶، حماس در انتخابات مجلس قانون‌گذاری فلسطین، که قوهٔ مقننه تشکیلات خودگردان فلسطین است، به پیروزی غافلگیرکننده‌ای دست یافت. در سال ۲۰۰۷، حماس نیروهای فتح را در نوار غزه سرنگون کرد و در پاسخ، اعضای حماس از دولت تشکیلات خودگردان فلسطین در کرانه باختری اخراج شدند. حماس، که توسط اکثر کشورهای غربی به
اخراج شدند. حماس، که توسط اکثر کشورهای غربی به عنوان یک سازمان تروریستی شناخته می‌شود، عملاً کنترل شهر و نوار غزه را در دست دارد. در مارس ۲۰۰۸، ائتلافی از گروه‌های حقوق بشر ادعا کردند که محاصره شهر غزه توسط اسرائیل باعث شده است که وضعیت انسانی در غزه به بدترین نقطه خود از زمان اشغال این سرزمین توسط اسرائیل در جنگ شش‌روزه رسیده باشد، و حملات هوایی اسرائیل که شبه‌نظامیان را در مناطق پرجمعیت هدف قرار می‌دهد، اغلب باعث کشته شدن رهگذران نیز شده است. در سال ۲۰۰۸، اسرائیل حمله‌ای را علیه غزه آغاز کرد. اسرائیل
اسرائیل حمله‌ای را علیه غزه آغاز کرد. اسرائیل اظهار داشت که این حملات در پاسخ به حملات مکرر موشکی و خمپاره‌ای از نوار غزه به اسرائیل از سال ۲۰۰۵، بوده است، در حالی که فلسطینی‌ها اظهار داشتند که در آن حملات موشکی و خمپاره‌ای در پاسخ به تهاجمات نظامی و محاصره نوار غزه توسط اسرائیل بوده است. در ژانویه ۲۰۰۹، حداقل ۱۳۰۰ فلسطینی در این درگیری کشته شدند. در نوامبر ۲۰۱۲، پس از یک هفته درگیری بین اسرائیل و گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی، آتش‌بس با میانجیگری مصر در ۲۱ نوامبر اعلام شد. طبق گزارش دفتر هماهنگی امور
۲۱ نوامبر اعلام شد. طبق گزارش دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) در درگیری اسرائیل و غزه در سال ۲۰۱۴، ۲۲۰۵ فلسطینی (از جمله حداقل ۱۴۸۳ غیرنظامی) و ۷۱ اسرائیلی (از جمله ۶۶ سرباز) و یک تبعه خارجی در اسرائیل کشته شدند.در طول بحران اسرائیل و فلسطین در سال ۲۰۲۱، برج ۱۳ طبقه هنادی که دفتر سیاسی حماس در آن قرار داشت، توسط یک حمله هوایی اسرائیل ویران شد. جنگ غزه. در سال ۲۰۲۳، این شهر دوباره در طول جنگ غزه هدف قرار گرفت. در ۲ نوامبر، محاصره شهر غزه آغاز شد. از ژانویه ۲۰۲۴، حمله اسرائیل ۷۰ تا ۸۰
آغاز شد. از ژانویه ۲۰۲۴، حمله اسرائیل ۷۰ تا ۸۰ درصد از کل ساختمان‌های شمال غزه را یا آسیب زده یا تخریب کرده است. غزه تا حد زیادی خالی از سکنه شد و حدود ۳۰۰۰۰۰ نفر در شهر اقامت داشتند. جمعیت باقی مانده در معرض بحران انسانی و قحطی ناشی از جنگ قرار گرفتند. هفتاد درصد از شهر در اثر حملات هوایی ویران شد، و بیش از ۳۹۰۰۰ نفر در نوار غزه کشته شدند. اسرائیل به ارتکاب نسل‌کشی فلسطینیان در غزه در طول جنگ متهم شده است. آفریقای جنوبی در دیوان بین‌المللی دادگستری، علیه اسرائیل اقامه دعوی کرده است. در ۱۰ اوت ۲۰۲۵، پنج
اسرائیل اقامه دعوی کرده است. در ۱۰ اوت ۲۰۲۵، پنج روزنامه‌نگار از جمله خدمه شبکهٔ الجزیره در شهر غزه در نتیجه حمله هوایی اسرائیل کشته شدند. مردم. جمعیت. طبق سوابق مالیاتی عثمانی در سال ۱۵۵۷، غزه ۲۴۷۷ مالیات‌دهندهٔ مرد داشت. آمار سال ۱۵۹۶ نشان می‌دهد که جمعیت مسلمانان غزه شامل ۴۵۶ خانوار، ۱۱۵ مجرد، ۵۹ فرد مذهبی و ۱۹ فرد معلول بود. علاوه بر این رقم مسلمان، ۱۴۱ "جندیان" یا «سرباز» در ارتش عثمانی وجود داشت. از مسیحیان، ۲۹۴ خانوار و هفت مجرد، در حالی که ۷۳ خانوار یهودی و هشت خانوار سامری وجود داشت. در مجموع،
یهودی و هشت خانوار سامری وجود داشت. در مجموع، تخمین زده می‌شود که ۶۰۰۰ نفر در غزه زندگی می‌کردند و این شهر را پس از اورشلیم و صفد، به سومین شهر بزرگ فلسطین عثمانی تبدیل می‌کرد. در سال ۱۸۳۸، تقریباً ۴۰۰۰ مسلمان و ۱۰۰ مسیحی مالیات‌دهنده وجود داشت که حاکی از جمعیتی حدود ۱۵۰۰۰ یا ۱۶۰۰۰ نفر است، که آن را بزرگتر از اورشلیم در آن زمان می‌کرد. تعداد کل خانواده‌های مسیحی ۵۷ نفر بود. قبل از شروع جنگ جهانی اول، جمعیت غزه به ۴۲۰۰۰ نفر رسیده بود؛ با این حال، نبردهای شدید بین نیروهای متفقین و عثمانی‌ها و متحدان آلمانی
بین نیروهای متفقین و عثمانی‌ها و متحدان آلمانی آنها در سال ۱۹۱۷ در غزه منجر به کاهش شدید جمعیت شد. سرشماری زیر که در سال ۱۹۲۲ توسط مقامات قیمومیت بریتانیا انجام شد، کاهش شدید جمعیت را نشان می‌دهد که به ۱۷۴۸۰ نفر (۱۶۷۲۲ مسلمان، ۷۰۱ مسیحی، ۵۴ یهودی و سه متاویله) رسیده است. سرشماری سال ۱۹۳۱، جمعیت ۱۷۰۴۶ نفر (۱۶۳۵۶ مسلمان، ۶۸۹ مسیحی و یک یهودی) و ۴۵۹۷ نفر دیگر در حومهٔ شهر (۴۵۶۱ مسلمان و ۳۶ مسیحی) را فهرست کرده است. آمار روستاهای سال ۱۹۳۸، جمعیت غزه را ۲۰۵۰۰ نفر و ۵۲۸۲ نفر را در حومه‌های اطراف آن فهرست می‌کند.
و ۵۲۸۲ نفر را در حومه‌های اطراف آن فهرست می‌کند. آمار روستاهای سال ۱۹۴۵، جمعیت را ۳۴۲۵۰ نفر (۳۳۱۶۰ مسلمان، ۱۰۱۰ مسیحی و ۸۰ یهودی) فهرست می‌کند. طبق سرشماری سال ۱۹۹۷ توسط اداره مرکزی آمار فلسطین (PCBS)، غزه و اردوگاه مجاور آن، الشاطی، جمعیتی بالغ بر ۳۵۳٬۱۱۵ نفر داشتند که از این تعداد ۵۰٫۹٪ مرد و ۴۹٫۱٪ زن بودند. غزه جمعیتی عمدتاً جوان داشت که بیش از نیمی از آنها ۱۹ سال و کمتر (۶۰٫۸٪) سن داشتند. حدود ۲۸٫۸٪ بین ۲۰ تا ۴۴ سال، ۷٫۷٪ بین ۴۵ تا ۶۴ سال و ۳٫۹٪ بالای ۶۴ سال سن داشتند. هجوم گسترده پناهندگان فلسطینی پس
سال سن داشتند. هجوم گسترده پناهندگان فلسطینی پس از جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، جمعیت غزه را به شدت افزایش داد؛ جمعیت پایهٔ نوار غزه پیش از جنگ حدود ۸۰ هزار نفر بود و بیش از ۲۰۰ هزار آواره. تا سال ۱۹۶۷، جمعیت غزه حدود شش برابر اندازه آن در سال ۱۹۴۸ افزایش یافته بود و به حدود ۳۵۶ هزار نفر رسید و بخش مهمی از ساکنان آن را آوارگان که عمدتاً از مناطق یافا و بئرشبع، به این ناحیه پناه آوردند، تشکیل می‌دادند. در سال ۱۹۹۷، ۵۱٫۸٪ از ساکنان غزه پناهنده یا فرزندان آنها بودند. جمعیت این شهر از آن زمان تاکنون به
آنها بودند. جمعیت این شهر از آن زمان تاکنون به افزایش خود ادامه داده و در سال ۲۰۱۷ به ۵۹۰۴۸۱ نفر رسیده است که آن را به بزرگ‌ترین شهر در سرزمین‌های فلسطینی تبدیل کرده است. شهر غزه یکی از بالاترین نرخ‌های رشد کلی در جهان را دارد. تراکم جمعیت آن ۹۹۸۲٫۶۹ نفر در کیلومتر مربع (۲۶۴۲۴٫۷۶ نفر در مایل مربع) است که با شهر نیویورک (۱۰۷۲۵٫۴ نفر در کیلومتر مربع - ۲۷۷۷۸٫۷ نفر مایل مربع) و نیمی از تراکم جمعیت پاریس (۲۱۰۰۰ نفر در کیلومتر مربع - ۵۵۰۰۰ نفر در مایل مربع) قابل مقایسه است. در سال ۲۰۰۷ فقر، بیکاری و شرایط
قابل مقایسه است. در سال ۲۰۰۷ فقر، بیکاری و شرایط نامناسب زندگی گسترده بود و بسیاری از ساکنان کمک‌های غذایی سازمان ملل متحد را دریافت کردند.پیش از اکتبر ۲۰۲۳، حدود ۸۰٪ از ساکنان غزه به کمک‌های بین‌المللی وابسته بودند و فقر و بیکاری در سطح بالایی قرار داشت؛ در پی جنگ غزه، تقریباً همهٔ جمعیت در فقر کوتاه‌مدت قرار گرفتند و میانگین بیکاری در غزه تا اکتبر ۲۰۲۴ به حدود ۸۰٪ رسید. برآوردهای رسمی مرکز آمار فلسطین نشان می‌دهد که جمعیت نوار غزه در آستانهٔ جنگ ۲۰۲۳ حدود ۲٫۲ میلیون نفر بود؛ اما تا میانهٔ ۲۰۲۵ با کاهش
۲٫۲ میلیون نفر بود؛ اما تا میانهٔ ۲۰۲۵ با کاهش حدود ۱۰٪ به نزدیک ۲٫۱ میلیون نفر رسید. مذهب. جمعیت غزه عمدتاً از مسلمانانی تشکیل شده است که عمدتاً پیرو اسلام سنی هستند. در دوره فاطمیان، اسلام شیعه در غزه غالب بود، اما پس از آنکه صلاح‌الدین در سال ۱۱۸۷ شهر را فتح کرد، سیاست مذهبی و آموزشی کاملاً سنی را ترویج داد که در آن زمان در اتحاد سربازان عرب و ترک او نقش مهمی داشت. غزه محل زندگی یک اقلیت کوچک مسیحی فلسطینی با حدود ۳۵۰۰ نفر جمعیت است. اکثریت آنها در محله زیتون در شهر قدیمی زندگی می‌کنند و به فرقه‌های