payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرده بود. او یک بار دیگر در همان سال در دانشگاه میشیگان در آزمایش دیگری بر روی مشتقات پسیلوسیبین شرکت کرد. او در سال ۱۹۶۷ در مقاله‌ای با عنوان "سفر به نیروانا (Trip to Nirvana)" تجربیات خود از مصرف داروهای مخدر و روان‌گردان را شرح داد و حمایت‌های آلدوس هاکسلی، دیگر نویسنده انگلیسی، از این داروها را به چالش کشید. از منظر دیگران. رمون آرون در مقاله «آرتور کوستلر و ظلمت در نیمروز» کستلر را یکی از آخرین و بزرگ‌ترین روشنفکران متعهدی می‌خواند که در سال‌های نخست قرن بیستم پا به عرصه جهان نهادند. کتاب‌ها. تعدادی
قرن بیستم پا به عرصه جهان نهادند. کتاب‌ها. تعدادی از آثار مهم آرتور کستلر
سرگیجه یک فیلم نوآر تریلر روان شناختی آمریکایی به کارگردانی و تهیه‌کنندگی آلفرد هیچکاک است که در سال ۱۹۵۸ ساخته شده است. داستان این فیلم بر اساس رمان فرانسوی از میان مردگان نوشته بوالو-نارسژاک است. فیلمنامهٔ آن توسط الک کوپل و ساموئل ای تیلور نوشته شده است. ستارهٔ فیلم جیمز استوارت است که نقش یک کارآگاه سابق پلیس به نام جان «اسکاتی» فرگوسن را بازی می‌کند. حادثه‌ای که حین خدمت در پلیس برای اسکاتی افتاده، باعث شده که او دچار ترس از ارتفاع و سرگیجه بشود. مدتی بعد، آشنایی به نام گَوین الستر، اسکاتی را به‌عنوان
آشنایی به نام گَوین الستر، اسکاتی را به‌عنوان کارآگاه خصوصی استخدام می‌کند تا همسر الستر را که مادلین (کیم نواک) نام دارد و مدتی است رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهد، تعقیب کند. این فیلم در لوکیشن‌هایی مانند شهر سان فرانسیسکو، کلیسای اسپانیایی در سان‌خوان باتیستای کالیفرنیا و پارک ملّی رِدوودز در شهرستان سانتا کروز کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. در این فیلم برای اولین بار از تکنیک دالی زوم استفاده شد که در آن برای برهم‌زدن عمق صحنه و القای حس سرگیجه و ترس از ارتفاع اسکاتی به بیننده، دوربین همزمان زوم
ترس از ارتفاع اسکاتی به بیننده، دوربین همزمان زوم می‌کند و عقب کشیده می‌شود. "سرگیجه" در نخستین اکران‌ها بازخورد متوسطی گرفت اما اکنون سال‌هاست که به‌عنوان فیلم کلاسیک و شاهکار آلفرد هیچکاک و یکی از آثار تعیین‌کننده در کارنامهٔ او شناخته می‌شود. در نظرسنجی مجلهٔ معتبر سینمایی "سایت اند ساند" در سال ۲۰۱۲، این فیلم از "همشهری کین" سبقت گرفت و عنوان بهترین فیلم تاریخ سینمای جهان را از آنِ خود کرد. "سرگیجه" را اغلب یکی از بهترین‌ فیلم‌های تاریخ سینما می‌دانند و بارها در نظرسنجی‌های مختلف عنوان بهترین فیلم را
و بارها در نظرسنجی‌های مختلف عنوان بهترین فیلم را کسب کرده از جمله در نظرسنجی انستیتوی فیلم آمریکا. در سال ۱۹۸۹، سرگیجه یکی از ۲۵ فیلمی بود که از سوی کتابخانه کنگره آمریکا برای حفظ در فهرست ملی ثبت فیلم این کشور انتخاب شد. این فیلم جزو فیلم‌هایی که است که نمره کامل۱۰۰/۱۰۰ را از منتقدان متاکریتیک دریافت کرده. هیچکاک فیلم "سرگیجه" را شخصی‌ترین فیلم کارنامه‌اش خوانده‌است. فیلمی که یکی از مضامین موردعلاقهٔ هیچکاک، یعنی عشق به مثابهٔ یک وسواس را بررسی می‌کرد. عشقی که زن و مرد را ویران می‌کند. موسیقی متن
عشقی که زن و مرد را ویران می‌کند. موسیقی متن "سرگیجه" ساختهٔ برنارد هرمن، تدوین آن کار جرج توماسینی و فیلمبرداری آن برعهدهٔ رابرت برکس بود. به گفته محققان سرگیجه از فیلم هایی است که ارزش چند بار دیدن دارند. داستان. پس از یک تعقیب و گریز در پشت‌بام ساختمانی در سان فرانسیسکو و سقوط یکی از ماموران پلیس و مرگ او، کارآگاه جان «اسکاتی» فرگوسن به‌خاطر ترس از ارتفاع و سرگیجه، خود را بازنشسته می‌کند. اسکاتی سعی می‌کند بر ترس خود غلبه کند اما نامزد سابقش، مارجری «میج» وود (که طراح لباس زیر است)، به اسکاتی می‌گوید که
وود (که طراح لباس زیر است)، به اسکاتی می‌گوید که فقط یک شوک عاطفی شدید دیگر ممکن است ترس او را علاج کند. گَوین الستر، آشنای اسکاتی از زمان کالج، از اسکاتی می‌خواهد که همسر او، مادلین، را تعقیب کند و ادعا می‌کند که مادلین اخیرا رفتارهای عجیبی از خود نشان می‌دهد و وضعیت روانی‌اش طبیعی نیست. اسکاتی با اکراه می‌پذیرد و تعقیب مادلین را شروع می‌کند. مادلین به گل‌فروشی می‌رود و یک دسته‌گل می‌خرد، سپس به کلیسای "سان‌فرانسیسکو دِ آسیس" می‌رود و به قبر زنی به نام "کارلوتا والدِز" (۱۸۵۷-۱۸۳۱) سر می‌زند، و بعد از آن
والدِز" (۱۸۵۷-۱۸۳۱) سر می‌زند، و بعد از آن به یک موزه می‌رود و به تابلویی به نام "پرترهٔ کارلوتا" خیره می‌شود. پس از آن تعقیب ادامه می‌یابد و مادلین وارد یک هتل می‌شود اما وقتی اسکاتی به دنبال او می‌رود می‌بیند که مادلین آنجا نیست. یک مورخ محلّی به اسکاتی توضیح می‌دهد که "کارلوتا والدِز" بر اثر خودکشی مرده بوده است: او معشوقهٔ یک مرد متأهل و ثروتمند بوده و فرزند او را به دنیا آورده اما مرد که فرزند دیگری نداشته بچه را از او می‌گیرد و کارلوتا را طرد می‌کند. الستر نیز فاش می‌کند که کارلوتا (که الستر گمان
الستر نیز فاش می‌کند که کارلوتا (که الستر گمان می‌کند مادلین را تسخیر کرده) مادرِ مادربزرگِ مادلین بوده؛ اما مادلین از این موضوع خبر ندارد و جاهایی را که به آنها سر می‌زند هم به خاطر نمی‌آورد. اسکاتی مادلین را تا فورت‌پوینت در نزدیکی پل گلدن‌گیت دنبال می‌کند. مادلین خودش را داخل آب می‌اندازد اما اسکاتی نجاتش می‌دهد و او را به خانهٔ خودش می‌برد و آنجا دلباختهٔ مادلین می‌شود. روز بعد، مادلین به در خانهٔ اسکاتی می‌آید تا نامهٔ قدردانی‌اش را به او بدهد و این دو تصمیم می‌گیرند روز را با هم بگذرانند. اسکاتی و
دو تصمیم می‌گیرند روز را با هم بگذرانند. اسکاتی و مادلین به پارک ملی موئیر وودز می‌روند و آنجا مادلین یکبار دیگر به سوی اقیانوس می‌دود. اسکاتی جلوی او را می‌گیرد و همدیگر را می‌بوسند. فردای آن روز، مادلین به دیدار اسکاتی می‌رود و کابوسش را تعریف می‌کند. اسکاتی متوجه می‌شود که محل وقوع کابوس، کلیسای سان‌خوان باتیستا است که خانهٔ کودکی کارلوتا بوده و مادلین را به آنجا می‌برد. اسکاتی و مادلین به یکدیگر ابراز عشق می‌کنند. مادلین ناگهان به سوی کلیسا می‌دود و از پله‌های ناقوس‌خانه بالا می‌رود. اسکاتی روی پله‌ها
پله‌های ناقوس‌خانه بالا می‌رود. اسکاتی روی پله‌ها دچار ترس از ارتفاع می‌شود و نمی‌تواند بالا برود و می‌بیند که مادلین سقوط کرد و جان باخت. مرگ مادلین، خودکشی اعلام می‌شود. الستر، اسکاتی را مقصر نمی‌داند اما اسکاتی در هم می‌شکند، به‌شدت افسرده می‌شود و او را مدتی به آسایشگاه می‌فرستند. پس از مرخص‌شدن، اسکاتی مدام به جاهایی که مادلین را دیده سر می‌زند و اغلب خیال می‌کند که او را می‌بیند. یک‌روز در خیابان زنی را می‌بیند که به‌شدت شبیه مادلین است و تنها ظاهر و لباس‌پوشیدنش با او متفاوت است. اسکاتی زن را تا
و لباس‌پوشیدنش با او متفاوت است. اسکاتی زن را تا آپارتمانش تعقیب می‌کند و زن خود را «جودی بارتون»، اهل سالینا در کانزاس معرفی می‌کند. در اینجا فلش‌بک از منظر جودی را می‌بینیم و فاش می‌شود که او همان زنی است که اسکاتی به نام «مادلین الستر» می‌شناسد. روشن می‌شود که او در نقشهٔ پیچیدهٔ الستر برای قتل همسرش، خودش را زن الستر جا زده بوده است. جودی شروع به نوشتن نامه‌ای به اسکاتی کرده و توضیح می‌دهد که الستر عمداً از ترس از ارتفاعِ اسکاتی سوءاستفاده کرده تا قتل همسرش را خودکشی نشان بدهد. اما جودی نامه را پاره
همسرش را خودکشی نشان بدهد. اما جودی نامه را پاره می‌کند و چون عاشق اسکاتی است، همچنان نقش بازی می‌کند. جودی و اسکاتی با هم وارد رابطه می‌شوند اما تمام فکر و ذکر اسکاتی هنوز پیش مادلین است. او از جودی می‌خواهد که لباس‌هایش را عوض کند و موهایش را رنگ کند تا دقیقاً شبیه مادلین شود. جودی، به امید بهتر شدن رابطه، درخواست اسکاتی را می‌پذیرد اما اسکاتی ناگهان متوجه می‌شود که جودی همان گردنبندی را به گردن دارد که در تابلوی "پرترهٔ کارلوتا" دیده و متوجه می شود که حقیقت چیست و به اصرار و زور، جودی را دوباره به
که حقیقت چیست و به اصرار و زور، جودی را دوباره به کلیسای سان‌خوان باتیستا می‌برد. وقتی به کلیسا می‌رسند، اسکاتی به جودی می‌گوید که باید اتفاقی را که منجر به دیوانگی او شده بازسازی کنند و اعتراف می‌کند که حالا می‌فهمد مادلین و جودی یک نفر بوده‌اند و جودی معشوقهٔ الستر بوده اما کنار گذاشته شده، درست مثل کارلوتا. اسکاتی جودی را وادار می‌کند که از ناقوس‌خانه بالا برود و به نیرنگ خود اعتراف کند. اسکاتی به بالای برج می‌رسد و بالاخره بر ترسش از ارتفاع غلبه می‌کند. جودی اعتراف می‌کند که الستر به او پول داده تا نقش
جودی اعتراف می‌کند که الستر به او پول داده تا نقش همسر تسخیرشده‌اش مادلین را بازی کند. جودی به اسکاتی التماس می‌کند که او را ببخشد چون عاشق اوست. اسکاتی جودی را در آغوش می‌گیرد اما ناگهان هیئتی سایه‌گون (که در واقع راهبه‌ای است که آمده تا ببیند سروصدا از کجاست) از دریچه ظاهر می‌شود؛ جودی از ترس عقب‌عقب می‌رود و ناگهان سقوط می‌کند و می‌میرد. اسکاتی که یک‌بار دیگر داغدار شده، لبهٔ برج می‌ایستد و پایین را نگاه می‌کند. راهبه ناقوس را به صدا در می‌آورد. ایده رنگ در سرگیجه. قرار است بین دو رنگ سبز و قرمز حرکتی
در سرگیجه. قرار است بین دو رنگ سبز و قرمز حرکتی رخ بدهد؛ در واقع، حرکتی از جهانی به جهانی دیگر. در نهایت، دو رنگ، گرچه با هم تضاد دارند، ولی دو رنگ قرمز و سبز در اینجا (مکمل) هم با یکدیگر واقع می‌شوند، یعنی این تضاد به یک وحدت می‌رسد. اما باید توجه داشت که هر رنگ را به نحو کافی نشان بدهیم و این کفایت در رنگ و انتقال بین رنگ‌ها باعث وحدت بین آن‌ها می‌شود. به این معنا، در واقع، مکمل یکدیگرند؛ زیرا وقتی قرمز را خوب و به نحو کافی می‌بینیم و تصویر دیگری سبز می‌بینیم، آن وقت رنگ سبز را قرمز می‌بینیم. بازیگران.
آن وقت رنگ سبز را قرمز می‌بینیم. بازیگران. آلفرد هیچکاک به سیاق معمول فیلم‌هایش، اینجا هم در تک‌صحنهٔ کوتاهی ظاهر می‌شود و در خیابان با کت‌وشلوار خاکستری و جعبهٔ ترومپت به‌دست، رد می‌شود. بازخوردها. واکنش‌های اولیه. واکنش اولیه منتقدان نسبت به فیلم "سرگیجه" متفاوت و عمدتاً دوگانه بود. مجلهٔ "ورایتی" نوشت که فیلم سرگیجه توانسته «استادی» هیچکاک را در زمینه کارگردانی به نمایش بگذارد؛ اما برای داستانی که «صرفاً بر مبنای یک معمای جنایی روان‌شناختی» نوشته شده، این فیلم «بیش از حد طولانی و کند» بود. به‌طور مشابه،
فیلم «بیش از حد طولانی و کند» بود. به‌طور مشابه، فیلیپ کی. شوئر از روزنامهٔ "لس آنجلس تایمز" ضمن تحسین مناظر و صحنه‌پردازی، معتقد بود که داستان فیلم «بیش از حد» طول می‌کشد «تا پیش برود» و «در جزئیات پیچیده گیر می‌افتد». دن اویلر بعدها گفت که همین نقد، لحن غالب منتقدان عامه‌پسند را نسبت به فیلم شکل داد. با این حال، روزنامهٔ "لس آنجلس اگزمینر" فیلم را پسندید و آن را به‌خاطر داشتن «داستان عاشقانه دیوانه‌وار و نامتعارف [با درون‌مایه] هیجان، اکشن، احساسات و زرق‌وبرق» ستود. بازلی کرادر از روزنامهٔ "نیویورک
زرق‌وبرق» ستود. بازلی کرادر از روزنامهٔ "نیویورک تایمز" نیز با وجود برخی تردیدها، فیلم را تحسین کرد و نوشت: «راز [فیلم] هوشمندانه است؛ حتی اگر به طرز شیطانی دور از ذهن باشد». ریچارد ال. کو از روزنامهٔ "واشنگتن پست" فیلم را «اثری شگفت‌انگیز و غریب» توصیف کرد و نوشت که «هیچکاک بیشتر از معمول با زوایای عجیب دوربین، نماهای زمینی و استفاده چشمگیر از رنگ‌ها بازی می‌کند. او بارها صحنه‌های کلیدی را با نماهای باز ضبط کرده تا نشان دهد که چگونه می‌خواهد چند ترفند داستانی را به اجرا درآورد». در مقابل، جان مک‌کارتن از
را به اجرا درآورد». در مقابل، جان مک‌کارتن از هفته‌نامه "نیویورکر" با لحنی طعنه‌آمیز نوشت که هیچکاک «هیچ‌گاه تا این حد به داستان‌پردازی‌های دور از ذهن و اغراق‌آمیز روی نیاورده بود». نقد منتشرشده در روزنامهٔ "نیویورک پست" بازتاب‌دهنده نظر بسیاری از منتقدان آن زمان بود. واکنش‌های هم‌زمان در انگلستان به‌طور خلاصه در تک‌نگاری چارلز بار دربارهٔ فیلم "سرگیجه" چنین بیان شده است: «در انگلستان، استقبال [از فیلم] اگر نگوییم سرد، دست‌کم دوستانه نبود. از میان ۲۸ نقد منتشرشده در روزنامه‌ها و مجلاتی که بررسی کرده‌ام، شش
در روزنامه‌ها و مجلاتی که بررسی کرده‌ام، شش نقد با وجود برخی ملاحظات، مثبت‌اند؛ نه نقد دیدگاهی کاملاً دوگانه دارند؛ و سیزده نقد تقریباً به‌طور کامل منفی هستند. آنچه در میان همه این نقدها مشترک است، فقدان همدلی با ساختار اصلی و نیروی محرکهٔ فیلم است. حتی نقدهای دوستانه‌تر نیز عناصری را تحسین می‌کنند که از نگاه امروزی، اغلب جزو ویژگی‌های فرعی و لذت‌های حاشیه‌ای به شمار می‌آیند؛ مثل سرزندگی در اجرای بازیگران نقش‌های فرعی (نظر دیلیس پاول در "ساندی تایمز") یا ظرافت و مهارت در تدوین صحنه‌های رانندگی (نظر ایزوبل
و مهارت در تدوین صحنه‌های رانندگی (نظر ایزوبل کویبلی در "اسپکتیتور")» جوایز. این فیلم کاندیدای ۲ اسکار (کاندیدای اسکار بهترین صدا-کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری) در سال ۱۹۵۹ شد. منابع. Wikipedia contributors, "Vertigo (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vertigo_(film)&amp;oldid=288493595 (accessed May ۷، ۲۰۰۹).
ضَرب‌آهنگ، تَپاهنگ یا ریتم به معنی توالی ضربه‌های آهنگ که برای موزون کردن نوای موسیقی به کار می‌رود. به عبارت دیگر تکرار پی‌درپی یک حرکت پایدار در زمان مشخص را در موسیقی وزن یا ریتم گویند. ریتم‌ها. ریتم و حالت‌های مختلف آن در تمام عناصر طبیعی و اتفاقات و انرژی‌های آزادشده در محیط پیرامون و نیز حتی در مفاهیم و تصورات ذهنی نفوذ دارد. هرچیزی که وجود دارد از ضرب‌آهنگی درونی تشکیل شده و همچنین در روند تکامل درگیر ریتم‌های بیرونی نیز می‌گردد و در نهایت مجموعه‌های منظم بزرگتری را شکل می‌دهند. این ریتم‌ها از
منظم بزرگتری را شکل می‌دهند. این ریتم‌ها از انرژی‌هایی برخوردار هستند که در صورت همخوانی با ریتم‌های پیرامون در یکدیگر تافته شده و انرژی‌های همسوی بزرگتری را آزاد می‌کنند و نیز اگر با یکدیگر همسویی و همخوانی نداشته باشند درصورت مواجهه قطعاً به یکدیگر آسیب می‌زنند و در روند حرکت یکدیگر اختلالاتی ایجاد می‌کنند. گردش زمین به دور خود و خورشید، فصول مختلف سال، باروری گیاهان و درختان، و ضربان قلب، از شناخته‌شده‌ترین ریتم‌های منظم طبیعت هستند. زندگی روزمره و مسائل مرتبط و حتی زمینه‌های مختلف فعالیت بشری نیز شامل
مرتبط و حتی زمینه‌های مختلف فعالیت بشری نیز شامل ضرب‌آهنگ‌هایی سامان‌مند، متناوب و تکاملی هستند. ریتم در دیگر هنرها. واژه "ریتم" یا "ضرب‌آهنگ" در تئوری هنرهای تجسمی نیز به کار می‌رود و معنایی تصویری دارد. تکرار متوالی عنصرهای بصری در تابلو یا فضای بصری، ریتم بصری را به‌وجود می‌آورد. ریتم بصری را می‌توان در چند دسته بررسی کرد: ریتم موجی:بیشتر حاصل حرکت‌های منحنی خط و سطح است.
صدایم کن آهنگی از گروه موسیقی موج نو آمریکایی بلاندی است که در فوریهٔ ۱۹۸۰ عرضه شد. «صدایم کن» هم در آمریکا و هم در بریتانیا به صدر جدول تک‌آهنگ‌ها رسید و به پرفروش‌ترین تک‌آهنگ بلاندی در ایالات متحده تبدیل شد. «صدایم کن»، آهنگ اصلی فیلم ژیگولوی آمریکایی بود. در اصل تهیه‌کنندهٔ دیسکوی اروپایی، جورجو مورودر، از استیو نیکس درخواست کرد که آهنگی را برای موسیقی متن بسراید و اجرا کند، اما وی نپذیرفت. در این زمان بود که مورودر به دبی هری روی آورد. مورودر به هری ترانهٔ خشن سازی «ماشین مرد» را نشان داد. از هری
ترانهٔ خشن سازی «ماشین مرد» را نشان داد. از هری خواسته شد که متن ترانه و ملودی را بنویسد؛ پروسه‌ای که هری بیان کرد که تنها چند ساعت طول کشید. سپس ترانهٔ کامل به وسیلهٔ گروه اجرا شد، به همراه تهیه‌کنندگی مورودر. در ایالات متحده این ترانه به وسیلهٔ سه شرکت متفاوت پخش شد؛ روی آلبوم موسیقی متن فیلم از سوی پالیدر، نسخه‌های ۷ و ۱۲ اینچ از ناشر بلاندی که کریسلیس رکوردز بود و نیز یک نسخهٔ ۱۲ اینچ با زبان اسپانیایی از سوی ناشر دیسکو، سلسول رکوردز. نسخهٔ اسپانیایی با عنوان «Llámame» برای عرضه در مکزیک و چند کشور
با عنوان «Llámame» برای عرضه در مکزیک و چند کشور آمریکای جنوبی بود. این نسخه هم‌چنین در ایالات متحده و بریتانیا منتشر شد و اولین بار روی سی‌دی در مجموعه تلفیقی کمیاب "بلاندی و آن سو" (۱۹۹۳) قرار گرفت. در ۱۹۸۸، نسخه‌ای بازترکیب‌شده از بن لیبرند، گرفته‌شده از آلبوم بازترکیبی بلاندی که "یک بار دیگر به سوی زدودن" بود، در بریتانیا به عنوان یک تک‌آهنگ چاپ شد. شهرت و تحسین. این تک‌آهنگ در فوریهٔ ۱۹۸۰ برای تبلیغ فیلم در ایالات متحده منتشر شد. این ترانه به رتبهٔ ۱ رسید و به گواهی‌نامهٔ طلا (که در آن زمان برای یک
رسید و به گواهی‌نامهٔ طلا (که در آن زمان برای یک میلیون کپی فروخته‌شده تعلق می‌گرفت) از سوی آرآی‌ای‌ای دست یافت. دو ماه بعد در بریتانیا منتشر شد و به چهارمین تک‌آهنگ رتبهٔ یکی بلاندی در مدت کوتاه یک سال تبدیل گشت. این ترانه هم‌چنین در یک تبلیغ شرکت بریتیش تلکام از دههٔ ۱۹۸۰، هنگامی که شرکت سرویس مکالمهٔ تلفنی شماره‌گیری مستقیم را به مقاصد جهانی آغاز کرده بود، استفاده شد. بیست‌وپنج سال بعد از عرضهٔ اصلی این تک‌آهنگ، تحسین‌ها برای «صدایم کن»، موجب شد که این ترانه در رده ۲۸۳ در فهرست عظیم‌ترین ۵۰۰ آهنگ همهٔ
ترانه در رده ۲۸۳ در فهرست عظیم‌ترین ۵۰۰ آهنگ همهٔ زمان‌های رولینگ استون قرار گیرد. نماهنگ. دو نماهنگ ساخته شدند: پیشینهٔ پخش. همهٔ ترانه‌ها را دبرا هری و جورجو موردور را نوشتند. نسخه‌های تقلیدی. فعالیت‌های موسیقایی متعددی از این ترانه تقلید کرده‌اند از جمله چیپمانکس و دنی ورهولز. گاربیج، نو داوت و دیستیلرز با یکدیگر نسخه‌ای زنده از این ترانه را اجرا نمودند.
وُلوف (Wolof làkk، وࣷلࣷفْ لࣵکّ) یکی از زبان‌های آفریقایی است که در سنگال، گامبیا و موریتانی رایج است. ولوف یک زبان سنگامبیایی و از خانواده زبان‌های اطلسی و زیرشاخه زبان‌های نیجر-کنگو است. تقسیمات. زبان ولوف رایج‌ترین زبان در سنگال است. (نه تنها زبان قوم ولوف بلکه زبان تقریباً ۴۵ درصد از جمعیت سنگال، و همچنین زبان مردم غیرولوف) این زبان که همچنین در کشورهای گامبیا و موریتانی رایج است، دربردارنده یک گسترش فرهنگی است. این به خاطر وحدت آن است؛ ولوف زبانان در مناطق مختلف جغرافیایی زبان یکدیگر را به خوبی می‌فهمند
مختلف جغرافیایی زبان یکدیگر را به خوبی می‌فهمند و تفاوت آنها چیزی جز لهجه نیست. تاریخ آموزش زبان ولوف. اولین آثار نوشتاری از دستور زبان و زبان‌شناسی ولوف در اوایل قرن بیست و یکم توسط مهاجران ایجاد شده‌است. معلم فرانسوی اولین دیکشنری فرانسوی-ولوف را در سال ۱۸۲۵ منتشر کرد و در سال بعد از آن، یک دستور زبان وولوف را به انتشار گذاشت. نوشتار. امروزه، زبان ولوف بیشتر به خط لاتین و با قوانین خاصی برای احترام و رعایت صداهای خاص این زبان نوشته می‌شود. ف زبان ولوف مدتها به الفبای عربی و با نام «ولوفال» نوشته می‌شد.
به الفبای عربی و با نام «ولوفال» نوشته می‌شد. اما امروزه با گسترش الفبای لاتین و آموزش رسمی در مدارس، استفاده از الفبای عربی محدود شده و تنها در مدارس اسلامی دیده می‌شود. با این وجود، دولت سنگال و وزارت آموزش و پرورش آن کشور در راستای استانداردسازی الفبای ولوفال، در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی قدمهای جدی برداشت، و الفبای واحد عربی برای تمامی زبان‌های این کشور، منجمله ولوف را تنظیم کرد. اما دولت سنگال از تصویب حکمی برای رسمیت بخشیدن به الفبای عربی خودداری نمود چرا که قصد بر این بود که تلاش برای استانداردسازی
چرا که قصد بر این بود که تلاش برای استانداردسازی الفبای عربی، پروسه‌ای بین‌المللی، در منطقهٔ غرب آفریقا بماند، و نه یک پروژهٔ ملی. از زمان استانداردسازی الفبای ولوفال، بیش از ۲۰ هزار نفر معلم و دانش‌آموزان آنها در مدارس مذهبی به این الفبا آموزش دیده شدند. سیستم شمارش ولوف سیستم ده‌دهی است ولی از یک سیستم پنج پنجی نیز کمک می‌گیرد. برای مثال عدد بیست و شش در ولوف نوشته می‌شود: «"ñaar fukk ak juróom benn" / ݧَارْ فُکّ جُرࣸومْ بࣹنّ» که یعنی: (۲×۱۰) + ۵ + ۱ = ۲۶) الفبا. الفبای لاتین ولوف. ولوف بر خلاف بیشتر
۲۶) الفبا. الفبای لاتین ولوف. ولوف بر خلاف بیشتر زبان‌های آفریقایی جزو زبانهای نواخت بر نیست. الفبای ولوفال. الفبای ولوفال دارای ۲۳ حرف می‌باشد. حروفی مثل «ص» و «ث» که در عربی کاربرد دارند، در زبان ولوف وجود ندارند. در این الفبا همین‌طور دونگارههایی با میم «م» و «ن» برای نشان دادن همخوان‌های پیش دماغی (مثل «مبـ»، «نجـ») وجود دارد. الفبای ولوفال همین‌طور شامل ۹ حرکت برای نشان دادن واکه‌ها می‌باشد (در حالی که عربی و فارسی ۳ حرکت بیشتر ندارند). واکه‌ها همین‌طور می‌توانند کوتاه یا کشیده باشند. واکه‌های کشیده
می‌توانند کوتاه یا کشیده باشند. واکه‌های کشیده با ترکیبی از حرکات نه‌گانه و یکی از حروف «الف»، «و»، یا «ی» نشان داده می‌شود. در نوشتن ولوفال، نشان دادن همهٔ حرکات، منجمله حرکات سکون (◌ْ) و تشدید (◌ّ) اجباری می‌باشد. معنی واژگان با تشدید یا سکون می‌تواند عوض شود. به‌طور مثال، واژهٔ «دَگْ» (به لاتین dag) به معنی خدمت‌گذار سلطنتی، و واژهٔ «دَگّ‎» (به لاتین dagg) به معنی بریدن می‌باشد. مثال. برای شنیدن تلفظ کلمات "[]"کلیک کنید. تأثیرات زبانی. نفوذ اسلام در سنگال، بیانگر تأثیر زبان عربی بر ولوف، به ویژه وازگان
بیانگر تأثیر زبان عربی بر ولوف، به ویژه وازگان مذهبی، است. فرانسوی‌ها نیز تأثیر مهمی با استعمار و تحصیل دراین زبان داشتند. اگر ریشه فرانسوی در بعضی کلمات مانند oto و almet واضح هستند اما در موارد دیگر جالب تر و موشکافانه تر هستند. مانند "fok nga" برای "il faut que tu". چند کلمه نیز از ریشه بربر هستند مانند واژه "tabaski" به معنای عید قربان مسلمانان که از واژه "tafaska"زبان بربر گرفته شده‌است. فرهنگ در زبان ولوف. ادبیات. یک ترجمه از کتاب عهد جدید (انجیل) در سال ۱۹۸۷ منتشر شد و دومین چاپ آن در سال ۲۰۰۴ معروف
۱۹۸۷ منتشر شد و دومین چاپ آن در سال ۲۰۰۴ معروف شد. نویسنده سنگالی رمان "Doomi Golo" را در سال ۲۰۰۲ به زبان ولوف منتشر کرد. موسیقی. گروه سنگالی Lemzo Diamono، فعالیت از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۸، گاهی از ترانه‌هایی به زبان ولوف استفاده کرده‌اند. همچنین می‌توان زبان ولوف را در آهنگ موفق «هفت ثانیه» از Youssou N'Dour و Neneh Cherry، منتشر شده در سال ۱۹۹۴، شنید. در سالهای بعد آهنگ‌های زیادی به این زبان منتشر شد از جمله: آهنگ گروه Les Colocs، آهنگ Julia Sarr در آلبوم "Set Luna" در سال ۲۰۰۵ و …. سینما. سینمای ولوف را
"Set Luna" در سال ۲۰۰۵ و …. سینما. سینمای ولوف را می‌توان از سینمای کشورهای سنگال، موریتانی و گامبیا مورد بررسی قرار داد. کارگردان Ousmane Sembène در چندین فیلم خود به سنگال اشاره کرده‌است: "Emitaï" ۱۹۷۱ ،"Faat Kiné". همچنین زبان ولوف را در سینمای کشورهای دیگر دیده می‌شود. مانند فیلم آلمانی-الجزایری-فرانسوی به نام "Little Senegal" توسط Rachid Bouchareb در سال ۲۰۰۱، برای شخصیت اصلی فیلم که یک سنگالی است که برای جستجوی نشانه‌هایی از اجداد برده خود به آمریکا می‌رود و… در این سالهای اخیر نیز بازیگر
به آمریکا می‌رود و… در این سالهای اخیر نیز بازیگر سنگالی-فرانسوی عمر سی فعالیت گسترده‌ای در نشان دادن فرهنگ کشور و زبان خود در فیلم‌های موفقی مانند: دست‌نیافتنی‌ها و فیلم Yao داشته‌است. منابع. https://fr.wikipedia.org/wiki/Wolof_(langue)
فردریک ویلیام هولدر زاکاریاسن (۵ فوریه ۱۹۰۶ - ۲۴ دسامبر ۱۹۷۹) ژئوشیمیدان و فیزیکدان نروژی بود. زندگی. زاکاریاسن در لانگسوند نروژ متولد شد. در سال ۱۹۲۳ در ۱۷ سالگی وارد دانشگاه اسلو شد. ۵ سال بعد دورهٔ دکتری خود را تحت نظر گلداسمیت شروع کرد. زاکاریاسن پس از اتمام دوره دکتری به عنوان استادیار در دانشگاه اسلو استخدام شد . وی در سال ۱۹۲۸-۲۹ بورس فوق‌دکتری از آزمایشگاه براگ دریافت کرد. او در سال ۱۹۴۱ به تابعیت ایالات متحده درآمد و در آزمایشگاه متالورژی پروژه منهتن در دانشگاه شیکاگو مشغول به کار شد. نتایج تحقیقات
در دانشگاه شیکاگو مشغول به کار شد. نتایج تحقیقات وی در پروژه طبقه‌بندی شده بود. انتشار آزاد نتایج تحقیقات از سال ۱۹۴۸ آغاز گشت. او نتایج تحقیقات پراش اشعه ایکس خود بر روی مقادیر بسیار اندک مواد رادیواکتیو عناصر گروه 5f را در قالب ۲۵ مقاله علمی در مجله اکتا کریستالوگرافیکا با نام «مطالعات شیمیایی بلوری بر روی عناصر گروه 5f» منتشر کرد. وی در ۲۴ دسامبر ۱۹۷۹ در سانتا فه درگذشت. مقالات علمی. زاکاریاسن اولین مقاله خود را در سال ۱۹۲۵ و آخرین مقاله را در سال ۱۹۸۰ منتشر کرد. وی تنها نویسنده بیش از دوسوم ۲۰۳ مقاله
منتشر کرد. وی تنها نویسنده بیش از دوسوم ۲۰۳ مقاله خود بود. وی در زمینه‌های بسیاری از قبیل هندسه ساختاری، خصوصیات پیوندی، فیزیک بلورها و ... مقاله منتشر کرده است. مقاله وی با نام «چینش اتمی در شیشه‌ها» در سال ۱۹۳۲ در مورد تئوری شیشه‌سازی (معروف به تئوری شبکه نامنظم) و همچنین کتاب «تئوری پراش اشعه ایکس در بلورها» منتشر شده در سال ۱۹۴۵ از آثار معروف وی به شمار می‌روند.
حیدر شونجانی (زاده ‎۲۵ آذر ۱۳۲۴ در بندر انزلی - درگذشته ۱۸ آبان ۱۳۹۹) ورزش‌کار ایرانی، عضو تیم ملی شنای ایران بود که در دههٔ پنجاه مدال‌هایی به دست آورد. زندگی. حیدر شونجانی در بندر انزلی، استان گیلان به دنیا آمد. او از بازیکنان تیم ملی شنا ایران بود که اعجوبهٔ ۱۰۰ متر کرال ایران در سال ۱۳۵۰ محسوب می‌شود. شونجانی دارای رکوردهای داخلی و خارجی و مقام‌های متعدد بین‌المللی بود. او عضو تیم ملی شنا و واترپلوی ایران در بازی‌های آسیایی ۱۹۷۴ بود. تیم واترلو ایران مدال طلا گرفت. وی در رشته شنا در المپیک ۱۹۶۴ توکیو و
طلا گرفت. وی در رشته شنا در المپیک ۱۹۶۴ توکیو و در رشته واترپلو المپیک ۱۹۷۶ مونترال شرکت داشت. حیدر شونجانی در ۱۸ آبان ۱۳۹۹ به‌دلیل کهولت سن درگذشت. منابع. آفتاب
ویلیام برادفورد شاکلی (زاده ۱۳ فوریه ۱۹۱۰ – درگذشته ۱۲ اوت ۱۹۸۹) مهندس برق و مخترع آمریکایی بود که در لندن متولد شد. شاکلی مدیر یک گروه تحقیقاتی در آزمایشگاه‌های بل بود که شامل جان باردین و والتر برتن بود. این سه دانشمند به‌طور مشترک جایزه نوبل فیزیک در سال ۱۹۵۶ برای تحقیقات خود در زمینه نیمه‌رساناها و کشف اثر ترانزیستور دریافت کردند. تلاش‌های شاکلی برای تجاری‌سازی ترانزیستور در سال‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ منجر به این شد که سیلیکون ولی در کالیفرنیا به عنوان مهد اختراعات الکترونیکی مطرح شود. در سال‌های بعد او استاد
الکترونیکی مطرح شود. در سال‌های بعد او استاد دانشگاه استنفورد بود. زندگی شخصی. دیدگاه‌های سیاسی. شاکلی در اواخر عمر به پرسش پیرامون هوش بشری و اصلاح نژاد علاقه داشت. او معتقد بود این کار برای نژاد آیندهٔ گونه‌های بشری مهم است و توصیف این موضوع را به عنوان مهم‌ترین کار در حرفهٔ کاری خود می‌دانست. ژنتیک. شاکلی استدلال کرد نرخ بالاتری از تولید مثل در بین افراد کم هوش، دارای اثر ضد اصلاح نژادی و تخریب نژادی می‌باشد و آن یک سقوط در هوش متوسط می‌تواند در نهایت منجر به زوال تمدن بشری شود. نوشته‌ها و سخنرانی‌ها به
به زوال تمدن بشری شود. نوشته‌ها و سخنرانی‌ها به سازمان‌های علمی منتشر شده توسط شاکلی در این موارد تاحدی بر اساس نوشته‌های روانشناسی به نام سیریل برت (Cyril Burt) بودند. ویلیام چنان بر افکار خود استوار بود که پیشنهاد داده بود: افراد با IQs زیر ۱۰۰ متحمل عقیم‌سازی داوطلبانه شوند. جوئل شورکین، زندگی‌نامه‌نویس شاکلی، خاطرنشان می‌کند که در بیشتر دوران زندگی شاکلی در ایالات متحده تقریباً هیچ تماسی با سیاه‌پوستان نداشت. در مناظره‌ای با روانپزشک فرانسیس کرس ولزینگ و در گفت و گو با ویلیام باکلی، جونیر، شاکلی
و در گفت و گو با ویلیام باکلی، جونیر، شاکلی استدلال کرد: "تحقیق من به طور اجتناب ناپذیری مرا به این عقیده هدایت می‌کند که علت اصلی نقص‌های فکری و اجتماعی سیاهپوستان آمریکایی ارثی و از نظر نژادی در منشأ ژنتیکی است و بنابراین، محیط تا حد زیادی در این باره بی اثر است". شاکلی یکی از نظریه پردازان نژاد بود که از صندوق پایونیر پول دریافت کرد، و حداقل یک کمک مالی به او از سوی بنیان‌گذار آن، ویکلیف دریپر، اصلاح گر اصلاح نژاد انجام شد. شاکلی پیشنهاد کرد که افراد با ضریب هوشی زیر 100 باید برای عقیم سازی داوطلبانه،
ضریب هوشی زیر 100 باید برای عقیم سازی داوطلبانه، 1000 دلار به ازای هر یک از امتیازهای هوشی زیر 100 پول دریافت کنند. این پیشنهاد باعث شد که دانشگاه لیدز پیشنهاد مدرک افتخاری خود را به او پس بگیرد. راجر پیرسون، انسان شناس و فعال راست افراطی، از شاکلی در کتابی که خود منتشر کرده بود از شاکلی دفاع کرد. در سال 1973، استاد دانشگاه ویسکانسین-میلواکی، ادگار جی. اپس استدلال کرد که "موقعیت ویلیام شاکلی خود را به تفاسیر نژادپرستانه می دهد". مرکز حقوقی فقر جنوبی، شاکلی را به عنوان یک ملی‌گرای سفیدپوست توصیف می‌کند که