payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند و به کلانتری می‌برد. تاریکی در کلانتری، نایتینگل را جلوی چشم آلن، بری و کلانتر سارا بریکر با خود می‌برد. سارا تصمیم می‌گیرد به آلن کمک کند. هر سه به دنبال سینتیا ویور که برای نجات خود از تاریکی در نیروگاه برق شهر خود را با نور محاصره کرده است، به آنجا می‌روند. سینتیا به آلن می‌گوید که منتظر او بوده است و وسیلهٔ شکست دادن تاریکی را برای او در «اتاق نور» نگه داشته است. آن‌ها به اتاق نور می‌رسند و آلن می‌فهمد که سلاح او «کلیکر» است، سویچ برق کوچکی که در کودکی مادرش به او داده بود تا هروقت از تاریکی
در کودکی مادرش به او داده بود تا هروقت از تاریکی ترسید، با فشار دادن آن همهٔ موجودات ترسناک را از خود دور کند. حالا با قدرتی که نوشته‌های آلن به آن کلیکر داده است، می‌تواند با آن تاریکی را نابود کند. آلن به تنهایی به کلبه بر می‌گردد و زین را می‌بیند که به او می‌گوید که تاریکی قلب ندارد و جای قلب او با تاریکی پر شده است. آلن با تاریکی روبرو می‌شود، کلیکر را در جای خالی قلبش فرو می‌برد و سویچ را فشار می‌دهد. نور شدید کلیکر، تاریکی را نابود می‌کند. آلن، آلیس را پیدا نمی‌کند و فکر می‌کند که برای برقراری تعادل
پیدا نمی‌کند و فکر می‌کند که برای برقراری تعادل باید خودش را به جای آلیس به دریاچه بدهد. آلیس از زیر آب بیرون می‌آید ونجات پیدا می‌کند. در اعماق تاریکی و در دریاچه، آلن درمیابد که داستان جدایی هنوز تمام نشده است. او به سراغ ماشین تحریر می‌رود تا داستان را ادامه دهد و نجات خودش را رقم بزند. آلن می‌نویسد: «این یک دریاچه نیست، یک اقیانوس است.» بعد از پایان بازی اصلی، آلن خود را در نسخهٔ غیرواقعی "برایت فالز" میابد و می‌فهمد که هنوز در اعماق دریاچهٔ "کالدرن" گیر افتاده است. زین به آلن کمک می‌کند تا سیگنال یک
افتاده است. زین به آلن کمک می‌کند تا سیگنال یک تلفن همراه را دنبال کند تا خود را از «مکان تاریک» نجات دهد. مکان تاریک قلمرویی است که تاریکی از آن آمده‌بود و نوشته‌ها در آنجا به واقعیت تبدیل می‌شوند. در حالی که آلن همچنان با دشمنانش می‌جنگد، با تلویزیون‌هایی مواجه می‌شود که آلن دیوانه‌ای را نشان می‌دهد که از اتفاقاتی که قرار است بیفتد سخن می‌گوید و پیشاپیش به آلن هشدار می‌دهد. او همچنین با نسخه‌ای ماورائی از بری ویلر، که بخشی از ضمیر نیمه‌آگاهش است، روبرو می‌شود که به آلن کمک می‌کند. سیگنال زین، آلن را به
که به آلن کمک می‌کند. سیگنال زین، آلن را به یک کارخانهٔ چوب‌بری هدایت می‌کند اما آلن خود را دوباره در آپارتمانش میابد. زین ظاهر می‌شود و به آلن می‌گوید که آلن دیوانه‌ای که در تلویزیون می‌بیند، بخشی از وجود خودش است و این خود آلن است که خودش را در مکان تاریک نگه داشته است. آلن حرف زین را باور نمی‌کند اما خیلی زود با تلویریون‌های هیولایی شکلی مواجه می‌شود که آلن غیرمنطقی در آن‌ها قصد کشتن او را دارد. آلن موفق می‌شود که نسخهٔ دیوانه خود را شکست دهد. او دوباره در کلبه در دریاچه بیدار می‌شود و می‌فهمد که هنوز
در کلبه در دریاچه بیدار می‌شود و می‌فهمد که هنوز آنجا گیر افتاده است. آلن که هنوز در مکان تاریک گیر افتاده است، هشیاری خود را بازمیابد تا خاطرات خود را از "برایت فالز" به یاد آورد. بعد از ترک دریاچهٔ "کالدرن" و مزرعهٔ اندرسون، زین به آلن می‌گوید که باید از طریق فانوس دریایی به کلبه برگردد. محیط به شدت غیرواقعی می‌شود و آلن راهی را که زین به او نشان می‌دهد، دنبال می‌کند و با دشمنان زیادی مبارزه می‌کند. زین به آلن هشدار می‌دهد که آلن غیرمنطقی هنوز در کلبه است، مکان تاریک را کنترل می‌کند و خودش را به جای آلن
مکان تاریک را کنترل می‌کند و خودش را به جای آلن منطقی نشان می‌دهد. آلن منطقی باید کنترل رؤیا را به دست بگیرد تا از مکان تاریک فرار کند. آلن غیرمنطقی سعی می‌کند تا با ساختن تصویری از آلیس، خاموش کردن فانوس دریایی و فرستادن تعداد زیادی از دشمنان به دنبال آلن، جلوی او را بگیرد. آلن سرانجام با کمک زین از فانوس دریایی به کلبه می‌رسد. وقتی آلن به کلبه نزدیک می‌شود، بری خیالی را می‌بیند که با او دشمن شده است. او با نسخهٔ خیالی تسخیر شدهٔ دکتر هارتمن، برادران اندرسون و بری می‌جنگد و همهٔ آن‌ها را شکست می‌دهد.
و بری می‌جنگد و همهٔ آن‌ها را شکست می‌دهد. سرانجام آلن وارد کلبه می‌شود و آلن دیوانه را می‌بیند که با حالت پارانویایی کف کلبه افتاده است و با ترس جمله‌های نامفهومی می‌گوید. آلن به او دست می‌زند و هر دو، یکی می‌شوند. آلن می‌فهمد که نمی‌تواند به خودش اجازه دهد که از ترس اینکه نتواند از آنجا فرار کند، دوباره دچار توهم شود. او پشت ماشین تحریر می‌نشیند تا داستان جدیدی را به نام "بازگشت" شروع کند. موسیقی. موسیقی بازی توسط پتری آلانکو ساخته شده است اما ترانه پایانی این بازی که «جنگ» نام دارد توسط گروه محبوب
پایانی این بازی که «جنگ» نام دارد توسط گروه محبوب فنلادی پوئتز آو د فال ساخته شده است. این گروه همچنین ترانهٔ پایانی بازی معروف و محبوب را ساخته است. همچنین در این بازی از شخصیت‌های "برادران اندرسون" که در جوانی یک گروه موسیقی داشتند دو ترانه بنام‌های "The Poet and The Muse" و "Children of The Elder God" شنیده می‌شود که هر دو ترانه کار پوئتز آو د فال است.
ای‌ان/ای‌دابلیوجی-۹ و ای‌ان/ای‌پی‌جی-۷۱ رادارهای طراحی و ساخته شده توسط شرکت هواپیماسازی هیوز برای هواپیماهای اف-۱۴ تام‌کت هستند که در حالت چندکاره رادار دوپلر پالس باند ایکس عمل می‌کنند و قابلیت عملکرد در همه شرایط آب و هوایی را دارند. این سامانه، سامانه بسیار دوربردی است که توانایی هدایت همزمان چند موشک ایم-۵۴ فینیکس یا ایم-۱۲۰ آمرام را در وضعیت تی‌دبلیو‌اس یا درحالیکه هدف خود را نیز تعقیب می‌کند دارد. رادار"ای‌دبلیو‌جی۹" در ابتدا برای پروژه ناموفق اف-۱۱۱بی نیروی دریایی گسترش یافت. سپس با ارتقای دیجیتالی
نیروی دریایی گسترش یافت. سپس با ارتقای دیجیتالی به مدل ای‌ان/ای‌پی‌جی۷۱ در هواپیماهای "اف چهارده مدل ای" استفاده شد.
بنیاد آماری سند.ورزش.فوتبال یا به‌طور مخفف آراس‌اس‌اس‌اف ، یک سازمان آماتور بین‌المللی است که به جمع‌آوری آمار درباره فوتبال می‌پردازد. این بنیاد در پی ایجاد یک بایگانی کامل و جامع از اطلاعات مربوط به فوتبال در سراسر جهان است. بنا بر گفته بنیانگذاران، این بنیاد در ژانویه ۱۹۹۴ به دست ۳ نفر از مقامات یوزنت سند.ورزش.فوتبال با نام‌های لارس آرهوس، کنت هدلوند و کارل استوکرمنز بنیان‌گذاری شده‌است.
لُنبان نام محله‌ای در شهر اصفهان است. این منطقهٔ قدیمی از مرکز شهر فاصله کمی دارد. یکی از خیابان‌های اصلی که از این منطقه عبور می‌کند خیابان دکتر بهشتی است. در زمان پهلوی این خیابان «شاهپور» نام داشت که پس از انقلاب ۵۷ «مصدق» نام گرفت، پس از شهادت سید محمد بهشتی رئیس دیوان عالی کشور و دبیرکل حزب جمهوری اسلامی و به دلیل تولد وی در این محله به «خیابان شهید دکتر بهشتی» تغییر نام داد. سید محمد بهشتی رئیس دیوان عالی کشور و اولین دبیرکل حزب جمهوری اسلامی که در ۷ تیر ۱۳۶۰ (خورشیدی) در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی
۱۳۶۰ (خورشیدی) در انفجار دفتر حزب جمهوری اسلامی کشته شد متولد همین محله و از ساکنان قدیمی لنبان بود. در روایات آمده است که این قریه محل سکونت پادشاهان و زمامداران صفوی بوده است و در جریان حکومت زندیه از جنگ، غارت و تاراج محفوظ مانده است.دو دوره حکومتی مهم در اصفهان وجود دارد؛ نخست آل‌بویه که به‌طور قطع لنبان در ابتدای امر تا زمان علاءالدوله یکی از روستاهای نزدیک شهر بوده است؛ دروازه شهر که نزدیک این ده بوده به دروازه لنبان خوانده می‌شده و پس از توسعه شهر یکی از محلات مهم آن به‌شمار رفته است. لنبان از گذشته
از محلات مهم آن به‌شمار رفته است. لنبان از گذشته تا امروز شخصیت‌ها و اتفاق‌های مهمی را در دل خود جای داده است و همچنان ورزش زورخانه‌ای در آن به حیات خود ادامه می‌دهد؛ شاپور قدیم به نوعی همسایه دیوار به دیوار این محله محسوب می‌شود که می‌توان گفت، این همجواری و همسایگی به اجبار سنت را به صنعت و میل و کباده و سپر را به پیچ و آچار گره زده است؛ این پیوند، بخشی از جریان حیاتی شهر اصفهان را در دست گرفته است و همچنان که در لنبان زندگی جریان دارد، در شاپور نیز صنعت ماشین‌های سبک و سنگین به کار خود ادامه می‌دهد.
ماشین‌های سبک و سنگین به کار خود ادامه می‌دهد. معنی لغوی. «لُنب» در لغت به معنای بزرگ و لنبان به معنی بزرگان است و به‌دلیل اینکه افراد بزرگ و شاخصی در این محله ساکن بوده‌اند، آن را به این نام می‌خوانند؛ محله‌ای وسیع و پرتردد که اهالی آن بسیار خونگرم بوده و در عین حال روحیه‌ای مردانه دارند؛ در واقع پهلوان‌خیزی و پیوند سنت و صنعت از ویژگی‌های این محله است. جمعیت. جمعیت این محله (بلوک آماری) در سال 1401، 10491 نفر با تراکم 118 نفر در هر کیلومتر مربع بوده است. آثار تاریخی. مسجد لنبان. مسجد لنبان این محله دارای
تاریخی. مسجد لنبان. مسجد لنبان این محله دارای قدمتی تاریخی است در حیاط این مسجد دو چنار کهنسال وجود دارد و مادی نیاصرم از وسط حیاط آن عبور می‌کند؛ مسجد لنبان دارای درختان بسیار و محلی خوش آب و هوا و با صفا است که در زیر تالار بزرگ آن، نهر آب جریان دارد و سردابه‌ای بنا شده است. یکی از اهالی این محله درباره مسجد لنبان می‌گوید: پیش از این و قبل از آنکه تخت فولاد، قبرستان رسمی اصفهان شود، مردگان را در قبرستان‌های محلی لنبان، همچنین در حیاط این مسجد به خاک می‌سپردند و قبل از دفن با آب همین مادی و در شبستان مسجد
و قبل از دفن با آب همین مادی و در شبستان مسجد غسل می‌دادند. باغ نو. در محله لنبان پارک و فرهنگ‌سرایی به نام عرفان قرار دارد که درست ۱۰۲ سال پیش مسعود میرزا حاکم اصفهان و پسر ناصرالدین‌شاه در آن از دنیا رفت. این باغ که اکنون تنها سردر زیبای آن به‌جا مانده است، معروف به «باغ نو» بود؛ باغی بزرگ که ظل‌ السلطان، ۸۰ هزار لیره خرج ساختمان و بناهای آن کرد و درختان کهنسال چهارباغ را از ریشه درآورد و به آنجا انتقال داد؛ بعد از او نیمی از این باغ به اکبر میرزا صارم‌ الدوله و نیمی دیگر به بهرام‌ میرزا رسید.
خوآن کارلوس فررو تنیسوری از ویلنای اسپانیا است که از هفت‌سالگی به همراه پدرش به بازی تنیس پرداخت. در سال ۱۹۹۹ با جهشی ۳۰۲مرتبه‌ای در ۵۰ تنیسور برتر، بیش‌ترین پیشرفت را از سال ۱۹۹۸ تجربه کرد. فررو نخستین عنوان ای‌تی‌پی خود را در همان سال در مایورکا به دست آورد. او روی‌هم‌رفته ۱۲ عنوان ای‌تی‌پی کسب کرده که مهم‌ترین آن‌ها، قهرمانی در تنیس آزاد فرانسهٰ سال ۲۰۰۳ بود و مدتی پس از آن به رتبهٔ ۱ جهان دست یافت. منابع. http://www.atpworldtour.com/Tennis/Players/Fe/J/Juan-Carlos-Ferrero.aspx#careerHighlights
قره آغاج یکی از کوی‌های تاریخی و کهن شهر تبریز است که در سوی باختر این شهر است. این کوی از سوی شمال به کوی‌های حکم‌آباد و ویجویه، از سوی جنوب به کوی کوچه‌باغ، از سوی خاور به کوی گجیل و از سوی باختر به کوی آخونی می‌رسد. برای فراوانی درختان بزرگ و تاریخی نارون (به زبان ترکی آذربایجانی: قره آغاج) در این منطقه این کوی بدین نام خوانده می‌شود. امروزه خیابان قدس به‌عنوان اصلیترین خیابان کوی قره‌ آغاج شناخته می‌شود. در کتاب‌های تاریخی مانند: الشقایق النعمانیه فی علماء الدولة العثمانیه و تاریخ عالم آرای امینی آمده
الدولة العثمانیه و تاریخ عالم آرای امینی آمده است که این کوی تا سده‌های نهم و دهم هجری از کوی‌های اصلی شهر تبریز به شمار نمی‌رفته و از روستاهای پیرامونی آن محسوب می‌شده است. مسجد تاریخی حاج میری در کوی قره‌ آغاج است. مهمترین کوچهٔ کوی قره‌ آغاج کوچهٔ طاقلار است که در گذشته سرپوشیده و طاقدار بوده و دروازهٔ قره‌ آغاج در ورودی این کوچه بود. پیشتر دخمه‌ای در کوچهٔ طاقلار یافت شد و برخی را اعتقاد بر این است که آرامگاه شمس تبریزی است. نادر میرزا دربارهٔ قره‌ آغاج می‌نویسد:
تریگوه لی (); (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۸۹۶ – درگذشته ۳۰ دسامبر ۱۹۶۸) سیاستمدار نروژی بود. تریگوه لی، وزیر امور خارجه نروژ و یک رهبر کارگری سابق نروژ بود. او از ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۲ سمت اولین دبیرکل سازمان ملل متحد را داشت. دبیرکلی سازمان ملل متحد. وی از سوی شوروی برای تصدی این سمت پیشنهاد شده بود. پس از مداخله سازمان ملل متحد در جنگ کره، در سال ۱۹۵۱، شوروی انتصاب مجدد وی را وتو کرد. آمریکا توانست وتوی شوروی را دور زده و تریگوه لی را مستقیم به مجمع عمومی معرفی کند. وی با ۴۶ رای موافق، ۵ رای مخالف و ۸ رای ممتنع به کار خود
رای موافق، ۵ رای مخالف و ۸ رای ممتنع به کار خود ادامه داد. شوروی به خصومت خود با تریگوه لی ادامه داد و وی در ۱۹۵۲ از سمت خود استعفا کرد.
کُن ایچیکاوا (۲۰ نوامبر ۱۹۱۵ – ۱۳ فوریه ۲۰۰۸) کارگردان سینمای اهل ژاپن بود. شهرت او بیشتر به‌خاطر ساخت فیلم‌هایی با اقتباس از آثار ادبیات ژاپن و به‌ویژه کارگردانی فیلم "چنگ‌های برمه‌ای" بوده‌است. ساختن فیلم‌های مستندی مانند "المپیاد توکیو" (۱۹۶۵) به شهرت او افزود. زندگی و حرفه. ایچیکاوا در سال ۱۹۱۵ در غرب ژاپن به دنیا آمد. همسر او «"ناتو وادا"» نیز فیلم‌نامه‌نویس بود، که در خلق بسیاری از آثار مهم‌اش با او همکاری کرد. ایچیکاوا با آثار خود جایزه‌های زیادی را از جشنواره‌های گوناگون سینمایی مانند کن و لوکارنو
از جشنواره‌های گوناگون سینمایی مانند کن و لوکارنو به‌دست آورد. او آخرین فیلم خود را در سال ۲۰۰۶ با نام "خاندان اینوگامی" (بازسازی فیلم خودش، ۱۹۷۶) کارگردانی کرد. ایچیکاوا در سن ۹۲ سالگی بر اثر بیماری ذات الریه درگذشت.
اشکان سهرابی (زاده ۱۰ بهمن ۱۳۶۸ – درگذشته ۳۰ خرداد ۱۳۸۸) جوانی بود که در جریان اعتراضات مردمی به نتایج انتخابات ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ در روز شنبه ۳۰ خرداد ۱۳۸۸ بر اثر اصابت سه گلوله به سینه‌اش درگذشت. زندگی‌نامه. اشکان سهرابی متولد ۱۳۶۸، دانشجوی مهندسی فناوری اطلاعات دانشگاه آزاد قزوین بوده‌است. اشکان سهرابی دارای کمربند مشکی و دان ۲ تکواندو بوده‌است. خاکسپاری. خواهر او در پاسخ به این سؤال که آیا پیکر اشکان را به راحتی تحویل گرفتید، گفت: «بهتر است در این باره حرف نزنیم. من هنوز درجریان این امور نیستم.» به گفتهٔ
نزنیم. من هنوز درجریان این امور نیستم.» به گفتهٔ خواهر اشکان در مراسم ختم اشکان مشکلی به وجود نیامد، اما دو خودروی انتظامی حضور داشتند. اشکان در قطعهٔ ۲۵۷ بهشت زهرا، ردیف ۵۰، شماره ۱۹ به خاک سپرده شده‌است. اهدای پیراهن علی کریمی. علی کریمی که از هوادارن جنبش سبز به‌شمار می‌رود، در ۱۲ شهریور ۱۳۹۰ پیراهن شماره ۱۶ باشگاه شالکه آلمان که زمانی بر تن می‌کرد را به مادر اشکان سهرابی هدیه کرد. همچنین مادر اشکان نیز با تشکر از علی کریمی، وی را «افتخار همه مردم ایران» نامید.
محمدرضا فاکر (۱۳۲۴ مشهد – ۲۱ بهمن ۱۳۸۸ تهران) عضو مجلس خبرگان رهبری و رئیس کمیسیون اصل ۹۰ مجلس هشتم شورای اسلامی بود. زندگی. کودکی و جوانی. فاکر در سال ۱۳۲۴ از خانواده‌ای مذهبی در شهر مشهد به دنیا آمد. او که به دلیل شغل پدرش به اصفهان رفته بود پس از گذراندن دروس دورهٔ ابتدایی، پس از بازگشت به مشهد دورهٔ مقدمات حوزه را نزد ادیب نیشابوری به پایان رسانید. تحصیل و تدریس. سپس برای یادگیری شرح لمعه نزد مدرس یزدی رفت و بخش‌هایی از آن را از او فرا گرفت. بخش باقی‌مانده از شرح لمعه را در قم نزد صلواتی و میرزا یدالله
از شرح لمعه را در قم نزد صلواتی و میرزا یدالله دوزدوزانی یاد گرفت. او همچنین در درس مکاسب ابوالقاسم خزعلی و فاضل لنکرانی حضور می‌یافت، در عین حال که رسائل را نزد حسین نوری همدانی می‌خواند. او همزمان با یادگیری، دروسی را که آموخته بود، تدریس می‌نمود. پس از اتمام تحصیل نیز، سال‌ها در حوزه‌های علمیه به تدریس پرداخت. او که تقریرات دروس خارج را نگاشته بود، در طول تحصیل سفرهای تبلیغی و سیاسی به مناطق مختلف کرد. فعالیت‌های سیاسی. پیش از انقلاب. او از مبارزان دوران پیش از انقلاب و نیز از مدافعان انقلاب اسلامی بود.
پیش از انقلاب و نیز از مدافعان انقلاب اسلامی بود. آغاز مبارزات او به دوره‌ای باز می‌گردد که در مشهد به خواندن ادبیات مشغول بود. او در آن زمان بسیاری از اعلامیه‌های روح‌الله خمینی را در حجرهٔ خود تکثیر می‌کرد (با نوشتن از روی آن‌ها) و مخفیانه به اطلاع دیگر طرفداران انقلاب می‌رساند یا بر در و دیوار شهر نصب می‌کرد. نخستین بار در سال ۱۳۴۱ دستگیر و زندانی شد و دومین بار در ۱۵ خرداد ۱۳۴۲ بازداشت شد که در زندان با علی خامنه‌ای آشنا گشت. بار بعد در ۱۳۵۳ بازداشت و زندانی شد و تا پایان سال ۱۳۵۵ در زندان بود که علتش
شد و تا پایان سال ۱۳۵۵ در زندان بود که علتش سخنرانی او در نهاوند بر ضد شاه و همکاری با گروه ابوذر بود. او پس از انتقال از مشهد به تهران زندانی شد. از کارهای مهم او طرح مرجعیت روح الله خمینی پس از درگذشت سید محسن طباطبایی حکیم (پدر سید محمدباقر حکیم) با همراهی جمعی از استادان و بزرگان حوزهٔ علمیهٔ قم بود. در این راستا او طی سفری به خرمشهر، آبادان و زاهدان و دیگر شهرها، علمای آن شهرها را در جریان تصمیم فوق گذاشت. پس از انقلاب. پس از وقوع انقلاب، برای مدتی نمایندگی روح‌الله خمینی را در سپاه پاسداران انقلاب
روح‌الله خمینی را در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بر عهده داشت. همچنین او برای چند دوره در مجلس شورای اسلامی، نمایندگی مردم مشهد و کلات را عهده‌دار بود. فاکر حداقل سه بار مورد سوء قصد قرار گرفت که جان سالم بدر برد. او هم قبل و هم بعد از انقلاب در جامعهٔ مدرسین حوزهٔ علمیهٔ قم بوده‌است. او در مجلس پنجم با ۷۹۳۲۷۳ رای و ۳۳٫۵٪ آراء نماینده مجلس در شهر مشهد شد. در مجلس هفتم نیز با ۷۴۴۳۱۰ رای و ۳۸٫۵۸٪ آراء نمایندهٔ مشهد در مجلس شورای اسلامی شد و نیز به عضویت کمیسیون اصل نود در مجلس در آمد. در مجلس هشتم نیز ریاست
اصل نود در مجلس در آمد. در مجلس هشتم نیز ریاست کمیسیون اصل نود را عهده‌دار بود. او عضو مجلس خبرگان رهبری نیز بود. درگذشت. وی در ۲۱ بهمن ۱۳۸۸ به علت بیماری گوارشی درگذشت.
تقی رحمانی (زادهٔ در تاکستان) روزنامه‌نگار، نویسنده، زندانی سیاسی، کنشگر سیاسی، عضو شورای فعالان ملی مذهبی و از مشاوران مهدی کروبی بود. رحمانی در سال ۱۳۸۵ جایزه هلمن را از سازمان دیده‌بان حقوق بشر دریافت کرد و پس از بازداشت‌ها و محکومیت‌های مکرر به فرانسه مهاجرت کرد. رحمانی هم‌اکنون به‌همراه دو فرزندش در پاریس زندگی می‌کند. تقی رحمانی در سال ۱۳۷۸ با نرگس محمدی، روزنامه‌نگار و نایب رئیس کانون مدافعان حقوق بشر، ازدواج کرد. زندگی. تقی رحمانی در سال ۱۳۳۸ در تاکستان متولد شد. او دوران کودکی تا تحصیل در مقطع
تاکستان متولد شد. او دوران کودکی تا تحصیل در مقطع دبیرستان را در همان منطقه گذراند و همزمان با انقلاب اسلامی در ایران به دانشگاه تبریز وارد شد. او در دانشگاه به تحصیل رشته تاریخ پرداخت. ازدواج تقی رحمانی و نرگس محمدی، در اوایل دهه ۱۳۷۰ انجام شد. هم‌اکنون او و همسرش دو فرزند دختر و پسر به نام‌های علی و کیانا دارند. برخی رسانه‌ها مرتبط با جمهوری اسلامی، از طلاق عاطفی رحمانی و همسرش سخن گفته‌اند. تقی رحمانی به همراه همسرش نرگس محمدی، از فعالان سیاسی در ایران بودند که سالها از نزدیک با هاشمی رفسنجانی در امور
بودند که سالها از نزدیک با هاشمی رفسنجانی در امور سیاسی مشارکت می‌کردند. وی عضو شورای فعالان ملی-مذهبی بود. رحمانی از مشاوران مهدی کروبی نیز بوده‌است. محکومیت و زندان. تقی رحمانی تا زمان مهاجرت از ایران، حدود یک‌سوم از عمر خود را در زندان سپری کرد. اولین بازداشت. اولین بار رحمانی در سن ۲۲ سالگی و در سال ۱۳۶۰ به جرم نویسندگی در نشریهٔ زیرزمینی پیشتاز متعلق به گروه پیشتازان، گروهی متأثر از اندیشه‌های علی شریعتی، به سه سال زندان محکوم شد. او در سال ۱۳۶۳ از زندان آزاد شد. دومین بازداشت. رحمانی برای دومین بار
آزاد شد. دومین بازداشت. رحمانی برای دومین بار در سال ۱۳۶۵ بخاطر نوشته‌هایش در روزنامه موحد متعلق به گروه موحدین انقلابی در زمینه نوگرایی دینی دستگیر و این بار برای ۱۱ سال به زندان محکوم شد. او در سال ۱۳۷۶ از زندان آزاد شد و از همان ابتدا با ماهنامه "ایران فردا" و هفته‌نامه امید زنجان همکاری خود را شروع کرد. سومین بازداشت. در ۲۰ اسفند ۱۳۷۹ در پی یک حمله شبانه به خانه محمد بسته‌نگار، از چهره‌های اپوزیسیون ترقی‌خواه ایران، به همراه شماری دیگری از اعضای جریان ملی-مذهبی دستگیر شد. در دی‌ماه سال ۱۳۸۰ دادگاه
ملی-مذهبی دستگیر شد. در دی‌ماه سال ۱۳۸۰ دادگاه بازداشت‌شدگان برگزار شد. اتهام رحمانی در این دادگاه، «اقدام علیه امنیت ملی با قصد براندازی نظام جمهوری اسلامی»، «تشویش اذهان عمومی» و «فعالیت تبلیغی علیه نظام» عنوان شده بود. سرانجام رحمانی در ۲۷ فروردین ۱۳۸۱ با سپردن وثیقه ۱۰۰ میلیونی از زندان آزاد شد. در سال اردیبهشت ۱۳۸۲ رای دادگاه صادر شد و رحمانی به ۱۰ سال حبس و ۱۰ سال محرومیت از حقوق اجتماعی محکوم شد. در ۲۴ خرداد ۱۳۸۲ رحمانی و دیگر محکومان این پرونده از جمله رحمانی، برای گذراندن دوران محکومیتشان، بازداشت
رحمانی، برای گذراندن دوران محکومیتشان، بازداشت شدند. با اعتراض متهمان به رای‌های صادر شده، میزان محکومیت تقی رحمانی به ۷ سال کاهش یافت. در میانه بازداشت و گذراندن دوران محکومیت رحمانی، پرونده دیگری نیز به اتهام نقش رحمانی در ناآرامی‌های سال ۱۳۸۲ در دانشگاه‌ها در پی طرحی موسوم به خصوصی‌سازی دانشگاه‌ها، برای او تشکیل شد. عناوین اتهامی این پرونده، «راه‌اندازی تشکل غیرقانونی» و «تبلیغ علیه نظام» و «اجتماع و تبانی» بود. در سال ۱۳۸۳ قاضی این پرونده رحمانی را با وثیقه ۵۰ میلیونی آزاد کرد اما وی به خاطر پرونده
وثیقه ۵۰ میلیونی آزاد کرد اما وی به خاطر پرونده مربوط به ۱۳۷۹ همچنان در حبس بود. در نهایت در سال ۱۳۸۵ شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر، رحمانی را به تحمل ۸ ماه حبس تعزیری محکوم کرد. چهارمین بازداشت. تقی رحمانی بار دیگر بلافاصله پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در سال ۱۳۸۸ به همراه هدی صابر و رضا علیجانی برای چند روز دستگیر شد. او در این انتخابات از مهدی کروبی حمایت کرده بود. او چند روز بعد از بازداشت، آزاد شد. اما در ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ مجدد توسط نیروهای امنیتی ایران بازداشت شد. عنوان اتهامی او در این بازداشت، به گفته خود
شد. عنوان اتهامی او در این بازداشت، به گفته خود او، بررسی عملکرد وی در بین سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۹ بوده‌است. گفته شده‌است که علت بازداشت او در این تاریخ، «فراخوان راهبران جنبش سبز برای خیزش ۲۵ بهمن در تهران» بوده‌است. او تا ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۰ در زندان اوین محبوس بود تا اینکه با قرار وثیقه ۱۵۰ میلیونی، آزاد شد. او مجدد در ۲۷ اردیبهشت برای چند ساعت بازداشت شد. او در همان سال ممنوع الخروج نیز شد. پس از آزادی و خروج از ایران. پس از آزادی از آخرین زندان، با توجه به یک پرونده در جریان و محکومیت ۵ ساله او در آن
به یک پرونده در جریان و محکومیت ۵ ساله او در آن پرونده، به پیشنهاد نیروهای اطلاعاتی ایران، به همراه خانواده از تهران به زنجان رفت تا از بازداشت مجدد در امان باشد. تقی رحمانی در بهمن ۱۳۹۰ از طریق مناطق غربی کشور از ایران خارج شد. او هم‌اکنون در پاریس به سر می‌برد. پس از بازداشت همسر. در سال ۱۳۹۴ نرگس محمدی برای گذراندن دوران محکومیتش، به زندان منتقل شد. تقی رحمانی پس از بازداشت همسرش، یکی از حامیان او بود و بارها با مصاحبه‌هایش، به دفاع از نرگس محمدی و گزارش اوضاع او در زندان پرداخت. او به نمایندگی از سوی
اوضاع او در زندان پرداخت. او به نمایندگی از سوی همسرش، در مراسم اعطای جایز صلح نوبل به نرگس محمدی شرکت کرد. او در اظهاراتی این جایزه را متعلق به جنبش مهسا و مبارزان دموکراسی در ایران دانست. تعظیم و دست بوسی پادشاه نروژ توسط او، با واکنش رسانه‌ها و منتقدان او همراه بود. دیدگاه‌ها. تقی رحمانی در مصاحبه‌اش که در سال ۱۴۰۱ در شبکه ایران اینترنشنال منتشر شد، هدف خودش را از اقداماتش، تقویت جامعه مدنی در ایران معرفی کرد. رحمانی در این مصاحبه تأکید کرد که هدفش هرگز عبور از نظام اسلامی نبوده‌است، هرچند به عقیده او،
عبور از نظام اسلامی نبوده‌است، هرچند به عقیده او، مردم از نظام جمهوری اسلامی گذر کرده‌اند. او بر این باور است که نظام جمهوری اسلامی همچنان قابلیت اصلاح را دارد. آثار و جوایز. رحمانی کتاب‌ها و مقالات فراوانی را در طول دوران فعالیتش منتشر کرده‌است. برخی از آثار منتشر شده او عبارت است از: او در سال ۱۳۸۵ جایزه هلمن-همت را از سازمان دیده‌بان حقوق بشر دریافت کرد.
ناسائو پایتخت و بزرگترین شهر و همچنین مرکز اقتصادی و بندری کشور باهاما در آمریکای مرکزی می‌باشد. جمعیت. شهر ناسائو براساس سرشماری سال ۲۰۰۸ حدود۲۶۰،۰۰۰ نفر جمعیت داشته‌است که در واقع ۸۰ درصد از کل جمعیت ۳۳۰،۰۰۰ نفری کشور باهاما را در برگرفته‌است. موقعیت جغرافیایی. این شهر بندری بر روی جزیره نیو پروویدنس قرار گرفته‌است. آب و هوای گرم ومرطوب استوایی و همچنین زیبایی‌های طبیعی فراوان گردشگران زیادی را به ناسائو می‌کشاند. راه‌های ارتباطی. فرودگاه بین‌المللی لیندن پیندلینگ در ۱۶ کیلومتری غرب ناسائو قرار دارد.
پیندلینگ در ۱۶ کیلومتری غرب ناسائو قرار دارد. همچنین ناسائو دارای بندر بسیار فعالی می‌باشد که ارتباط پایتخت را با سایر جزیره‌های دور و نزدیک کشور و نیز کشورهای جزیرهای همسایهٔ باهاما برقرار می‌سازد. تقسیمات اداری. شهر ناسائو و در واقع تمامی جزیره نیوپروویدنس به عنوان یک ناحیه فدرال و مستقل از سایر ایالت‌های باهاما به صورت مستقیم توسط دولت مرکزی باهاما اداره می‌شود.
نیگاتا پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر استان نیگاتا در کشور ژاپن است. این شهر در ناحیهٔ شمال غربی جزیرهٔ هونشو -بزرگ‌ترین جزیرهٔ ژاپن- واقع شده‌است. شهر بندری نیگاتا که از قدمت تاریخی برخوردار است، امروزه به‌عنوان یکی از بنادر آزاد ژاپن شناخته می‌شود. شهرداری نیگاتا در سال ۱۸۸۹ میلادی تأسیس شده‌است و جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۵ میلادی به ۸۱۰٬۰۰۰ نفر رسیده‌است. مناطق پیرامون نیگاتا را شالیزارهای برنج نشکیل می‌دهند و این شهر بزرگ‌ترین تولیدکنندهٔ برنج در سطح ژاپن به‌شمار می‌رود. در آوریل ۲۰۰۷ میلادی این شهر به یکی از
می‌رود. در آوریل ۲۰۰۷ میلادی این شهر به یکی از شهرهای برگزیده توسط حکم دولتی در ژاپن تبدیل شد و به‌عنوان اولین شهر برگزیده در سطح جزیرهٔ هونشو شناخته شد. در ۱۶ ژوئن ۱۹۶۴، زلزله ای به بزرگی ۷٫۵ ریشتر در این شهر به وقوع پیوست که علی‌رغم به بار آوردن خسارات وسیع، تلفات جانی زیادی در پی نداشت. این زلزله توجه مهندسین را به پدیده روانگرایی خاک جلب کرد.
کاواساکی یکی از شهرهای ژاپن می‌باشد که در استان کاناگاوا و در بین شهرهای توکیو و یوکوهاما واقع شده‌است. این شهر نهمین شهر پرجمعیت کشور ژاپن می‌باشد. شهر کاواساکی به وسیلهٔ یک کمربند ۳۰ کیلومتری که در امتداد جنوبی «رودخانهٔ تاما» کشیده شده‌است از شهر توکیو جدا می‌شود. در انتهای شرقی این کمربند که از زمین‌های مسطح تشکیل شده‌است، منطقه صنعتی این شهر واقع شده‌است. سواحل کاواساکی توسط مجتمع‌های بزرگ صنعتی محاصره شده‌اند. منطقه غرب کاواساکی که به‌عنوان «تاما هیلز» شناخته می‌شود، عمدتاً از مناطق مسکونی تازه‌تأسیس
شناخته می‌شود، عمدتاً از مناطق مسکونی تازه‌تأسیس که به توکیو متصل شده‌اند، تشکیل شده‌است. این منطقه از خانه‌های مسکونی، دانشگاه‌های مختلف و مجتمع‌های صنعتی تشکیل شده‌است.
کارولین وزنیاکی (زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۹۹۰) تنیسوری حرفه‌ای از دانمارک با اصلیتی لهستانی است که در اُدِنْسه به دنیا آمد. از هفت‌سالگی تحت آموزش پدرش در زمینهٔ تنیس قرار گرفت و تاکنون به ۱۸ عنوان دبلیوتی‌ای دست یافته و یک مرتبه در سال ۲۰۰۶ به فینال نوجوانان آزاد استرالیا راه یافت. کارولین در رتبهٔ ۱ برترین تنیسورهای زن قرار داشت که بالاترین رتبهٔ او نیز بود، اما با شکست‌های پی‌درپی، این رتبه را از دست داد. او در سال ۲۰۰۸ به‌عنوان پدیدهٔ جدید مسابقات شناخته شد. مدل لباس شنا. کارولین وزنیاکی در سال ۲۰۱۵ میلادی به
لباس شنا. کارولین وزنیاکی در سال ۲۰۱۵ میلادی به دنبال دیگر ستارگان تنیس انفرادی زنان نظیر اشتفی گراف (۱۹۹۷)، سرینا ویلیامز (۲۰۰۴)، ونوس ویلیامز (۲۰۰۵)، ماریا شاراپووا (۲۰۰۶)، آنا ایوانوویچ (۲۰۱۰) و رافائل نادال (۲۰۱۲)، برای شماره ویژه "شماره ویژه لباس شنای Sports Illustrated" با لباس شنای نقاشی شده، مقابل دوربین قرار گرفت. طراحی یک لباس شنا بر بدن وزنیاکی توسط متخصصان گریم و آرایش، نقاشی شد. وی برای عکسبرداری به جزیره‌ای در گرانادا سفر کرد.
فا ماژور () با مخفف (F) یک گام موسیقایی بر پایهٔ نت «فا» و طبق فواصل گام ماژور در موسیقی است. تعریف. «فا ماژور» گامی است بر پایهٔ نت فا که از نت‌های فا، سل، لا، سی بمل، دو، ر، می و اکتاو تشکیل شده است و علامت «سرکلید» آن شامل یک بمل می‌باشد. تونالیتهٔ همسایه آن ر مینور و تونالیتهٔ موازی آن فا مینور است. فا ماژور تونالیتهٔ پایه سازهای انتقالی کر آنگله، هورن فا، ترومپت فا و توبای واگنر باس است؛ بنابراین قطعه‌های فا ماژور برای این سازها در دو ماژور نوشته می‌شوند. بسیاری از اینها یک فاصله پنجم درست پایین‌تر از