payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برقی آبی و سد سازی کشور که از این پس در حوزه آذربایجان غربی – کردستان – کرمانشاه – ایلام – لرستان و خوزستان اجرا خواهند شد، به‌طور صد در صد در اختیار پیمانکاران سپاهی قرار می‌گیرند. پس از پیروزی محمود احمدی‌نژاد در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری اعضای سپاه چندین پست دولت رابه دست گرفتند. بنیادها. بنیادهای مستضعفان و شهید که کنترل بسیاری از اموال مصادره شده از دوران پهلوی را بر عهده دارند، عملاً بیش از نیمی از اقتصاد ایران را تحت کنترل خود درآورده‌اند در شرایطی که هیچگونه نظارتی توسط مجلس و قوه قضائیه بر
که هیچگونه نظارتی توسط مجلس و قوه قضائیه بر عملکرد آنان صورت نمی‌گیرد. بازاریان. هیئت‌های مؤتلفه و اتاق‌های بازرگانی دو بازوی بازاریان ایران برای تأثیرگذاری براقتصاد ایران هستند. آقازاده ها. در خرداد سال ۱۳۸۴ خورشیدی مهدی کروبی با انتشار نامه‌ای مجتبی خامنه‌ای فرزند علی خامنه‌ای را به لابی‌گری در نهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران به نفع محمود احمدی‌نژاد متهم کرد. در سال ۱۳۸۲ دادگاه رسیدگی به پرونده معروف به «المکاسب» که به اتهام فساد اقتصادی مدیران شرکتی به همین نام تحت مدیریت ناصر واعظ طبسی، پسر عباس
به همین نام تحت مدیریت ناصر واعظ طبسی، پسر عباس واعظ طبسی، تولیت آستان قدس رضوی، رسیدگی می‌کرد، متهمان اصلی این پرونده را تبرئه کرد. شرکت المکاسب در دبی، یکی از امیرنشین‌های امارات عربی متحده دفتر داشت و ناصر واعظ طبسی مدیرعامل شرکت، در یکی از جلسات علنی دادگاه، دلیل تشکیل شرکت در دبی را «توصیه وزیر اطلاعات و برخی مقام‌های حفاظت اطلاعات سپاه» اعلام کرده بود اما نام این اشخاص برده نشد.
والری نیکلایویچ کوباسوف زاده ۱۷ دی ۱۳۱۳ (۷ ژانویه ۱۹۳۵) کیهان‌نورد و مهندس روسی است. وی در دو ماموریت فضایی سایوز-۶ و سایوز-۱۹ به عنوان مهندس پرواز، و در ماموریت سایوز-۳۶ به عنوان فرمانده عملیات به مدار زمین پرواز کرده‌است. وی همچنین عضو تیم مهندسی و توسعه ایستگاه فضایی میر بوده‌است. زندگی‌نامه. والری کوباسوف در ۱۷ دی ۱۳۱۳ (۷ ژانویه ۱۹۳۵) در شهر ویازنیکی در استان ولادیمیر در کشور روسیه در خانواده‌ای کارگر به دنیا آمد. وی برای تحصیل مهندسی به دانشکده هوانوردی مسکو وارد شد و در سال ۱۹۵۸ با درجه مهندسی مکانیک
مسکو وارد شد و در سال ۱۹۵۸ با درجه مهندسی مکانیک و گرایش طراحی سازه‌های هوایی فارغ‌التحصیل شد. پس از آن برای کار به دفتر طراحی OKB-1 پیوست تا بر روی طراحی پرتابه‌های بالستیک و فضایی کار کند. سپس در سال ۱۹۶۶ به عنوان یکی از نامزدهای غیرنظامی به گروه کیهان‌نوردان شوروی پیوست. سفرهای فضایی. والری کوباسوف در سه ماموریت فضایی شرکت داشته‌است. به خاطر هوش و استعدادش، سایر کیهان‌نوردان به او لقب "والرا" به معنای «مُخ» داده بودند. ماموریت سایوز-۶. والری کوباسوف در تاریخ ۱۹ مهر ۱۳۴۸ (۱۱ اکتبر ۱۹۶۹) به عنوان مهندس
تاریخ ۱۹ مهر ۱۳۴۸ (۱۱ اکتبر ۱۹۶۹) به عنوان مهندس پرواز در ماموریت سایوز-۶ به همراه گئورگی شانین به مدار زمین پرواز کرد. برای نخستین بار در تاریخ فضانوردی، سه فضاپیما از ماموریت‌های مختلف یعنی سایوز-۶، سایوز-۷ و سایوز-۸ به‌طور همزمان در مدار زمین حضور داشتند. مهمترین دستاورد سفر کوباسوف در طی این ماموریت، آزمایش جوشکاری به سه روش مختلف در شرایط بی‌وزنی فضا بود. این ماموریت ۴ روز و ۲۲ ساعت و ۴۲ دقیقه و ۴۷ ثانیه به‌طول انجامید. ماموریت سایوز-۱۹. در جریان پروژه آزمایشی آپولو-سایوز، والری کوباسوف در تاریخ ۲۴
آزمایشی آپولو-سایوز، والری کوباسوف در تاریخ ۲۴ تیر ۱۳۵۴ (۱۵ ژوئیه ۱۹۷۵) به عنوان مهندس پرواز فضاپیمای سایوز-۱۹ به همراه الکسی لئونوف به مدار زمین پرواز کرد. فضاپیمای آن‌ها پس از دو روز به فضاپیمای آمریکایی آپولو در مدار زمین متصل شد. آپولو-سایوز نخستین همکاری فضایی بین‌المللی بود. ماموریت سایوز-۱۹ به مدت ۵ روز و ۲۲ ساعت و ۳۰ دقیقه و ۵۱ ثانیه طول کشید. ماموریت سایوز-۳۶. والری کوباسوف به عنوان فرمانده ماموریت سایوز-۳۶ در تاریخ ۵ خرداد ۱۳۵۹ (۲۶ مه ۱۹۸۰) به همراه برتالان فارکاس، فضانورد مجارستانی، به مقصد
همراه برتالان فارکاس، فضانورد مجارستانی، به مقصد ایستگاه فضایی سالیوت-۶ به مدار زمین پرواز کرد. انجام پژوهشهایی در زمینه دانش مواد و زیست‌شناسی، به علاوه رصد کردن زمین از فضا، هدف اصلی اقامت آن‌ها در ایستگاه فضایی بود. اقامت وی در فضا در این ماموریت ۷ روز و ۲۰ ساعت و ۴۵ دقیقه و ۴۴ ثانیه به‌طول انجامید. یادمان و افتخارات. خاطرات. والری کوباسوف خاطرات خود را در کتابی با عنوان «لمس فضا» منتشر کرده‌است. در حاشیه فضانوردی. کوباسوف در طول زندگی حرفه‌ای به عنوان فضانورد، دو بار از چنگ مرگ گریخته است: کوباسوف
فضانورد، دو بار از چنگ مرگ گریخته است: کوباسوف بعدها به مقام معاون مدیریت شرکت صنایع فضایی انرگیا منصوب شد.
عیسی صدیق اعلم (۲۸ خرداد ۱۲۷۳ تهران – ۱۶ آذر ۱۳۵۷ تهران) که نام خانوادگی صدیق اعلم برگزید، ادیب، نویسنده و از سیاست‌گذاران و کارگزاران فرهنگی دوره پهلوی به‌شمار می‌رود. ایشان که طرح اولیه تأسیس دانشگاه تهران را داد؛به عنوان وزیر فرهنگ، ریاست دانشگاه تهران را به عنوان سومین رئیس نیز در دست داشت. او از پیشگامان واژه‌گزینی در زبان فارسی است. تحصیلات. در تهران در محلهٔ بین بازارچه نایب‌السلطنه و حمام قبله به دنیا آمد. پدرش میرزا عبدالله شاملو ملقب به صدیق‌التجار اصفهانی از نوادگان میرزا مهدی خان استرآبادی بود.
اصفهانی از نوادگان میرزا مهدی خان استرآبادی بود. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در مدارس ادب، کمالیه و دارالفنون فرا گرفت و در سال ۱۲۹۰ جزو اولین گروه از دانشجویان اعزامی به خارج در دورهٔ بعد از مشروطیت بود که راهی فرانسه شد. در سال ۱۲۹۷ دورهٔ دانشسرای ورسای را به پایان رساند و از دانشگاه پاریس دانشنامهٔ لیسانس در رشتهٔ ریاضی گرفت. چندی نیز در دانشگاه کمبریج به‌عنوان دستیار ادوارد براون به مطالعه و تدریس زبان فارسی پرداخت. کمی بعد به فرانسه برگشت و توانست زبان فارسی را در ردیف زبان‌هایی قرار دهد که هر کس
زبان فارسی را در ردیف زبان‌هایی قرار دهد که هر کس می‌توانست به جای زبان خارجی در امتحانات رسمی انتخاب کند. فعالیت سیاسی در اروپا. هم‌زمان با تحصیل در پاریس به عضویت در حزب سوسیالیست فرانسه درآمد. طی دوران تحصیل در فرانسه و انگلستان که مصادف با جنگ جهانی اول و اشغال ایران و مداخلهٔ مأموران دولت روسیهٔ تزاری و دولت انگلیس در امور مملکت بود، عیسی صدیق به نگارش سلسهٔ مقالاتی در روزنامه‌های "اومانیته" ارگان حزب سوسیالیست و "تایمز" چاپ انگلستان پرداخت و از این راه و با کمک دوستانی نظیر ادوارد براون به عملیات
راه و با کمک دوستانی نظیر ادوارد براون به عملیات سپاهیان بیگانه در ایران اعتراض و این عملیات ستمگرانه را تقبیح کرد. این مقالات چنان تأثیری منفی بر حیثیت دولت روسیهٔ تزاری در محافل آزادی‌خواه اروپا نهاد که موجب شد سفیر روسیه در لندن به وزارت خارجهٔ انگلیس اعتراض کند و خواستار توقف انتشار چنین مقالات تحریک‌آمیزی شود. خدمات فرهنگی. عیسی صدیق در سال ۱۲۹۷ به ایران بازگشت و به سمت بازرس مدارس منصوب شد. چندی نیز رئیس معارف گیلان، رئیس تعلیمات عالیه، معلم در مدرسهٔ حقوق، دارالفنون و دارالمعلمین مرکزی، رئیس دفتر
حقوق، دارالفنون و دارالمعلمین مرکزی، رئیس دفتر وزارت فواید عامه، نمایندهٔ ایران در مجمع بین‌المللی آموزش و پرورش در ژنو و رئیس دفتر وزارت عدلیه بود. در آذر ۱۳۰۰ به درخواست ممتازالسلطنه وزیر معارف، احمدشاه به او لقب صدیق اعلم داد. پس از انقراض قاجاریه و انتقال قدرت به رضاخان پهلوی، به عضویت مجلس مؤسسان انتخاب شد که در آذر ۱۳۰۴ با تغییراتی در قانون اساسی، به سلطنت پهلوی رسمیت قانونی بخشید. صدیق‌اعلم علاوه بر مشاغل دولتی و فرهنگی، در طول این سال‌ها مدتی نیز مدیر داخلی روزنامه مرد آزاد بود که امتیاز آن را
مدیر داخلی روزنامه مرد آزاد بود که امتیاز آن را علی‌اکبر داور داشت. زمانی هم که داور حزبی به نام رادیکال تأسیس کرد، عیسی صدیق در آن حزب به‌عنوان قائم مقام با وی همکاری کرد. صدیق در سال ۱۳۰۹ به دعوت دانشگاه کلمبیا برای مطالعه و تحقیق به آمریکا رفت و یک سال بعد موفق به اخذ درجهٔ دکتری در فلسفه از آن دانشگاه شد. هم‌زمان با تحصیل در دانشگاه کلمبیا، به درخواست عبدالحسین تیمورتاش وزیر دربار پهلوی، اقدام به تهیه و تنظیم طرح تأسیس «دارالفنون تهران» کرد. هم او بود که برای اولین بار واژهٔ «دانشگاه» را به جای
بود که برای اولین بار واژهٔ «دانشگاه» را به جای دارالفنون به کار برد. صدیق در سال ۱۳۱۰ به ایران بازگشت و مأمور تأسیس دانشگاه تهران شد. عیسی صدیق پس از بازگشت به ایران، نخست به ریاست دارالمعلمین عالی منصوب شد و سپس آن را دانشکده علوم و ادبیات و هستهٔ مرکزی دانشگاه قرار داد. پس از تأسیس دانشگاه تهران از سال ۱۳۱۳ تا سال ۱۳۱۹ ریاست و استادی و دانشکده علوم و ادبیات را عهده‌دار بود. فرهنگستان. در سال ۱۳۰۰ که رضا خان سردارسپه وزیر جنگ شد، قشون ایران را یکپارچه کرد و کمیسیونی برای واژه‌گزینی نظامی تشکیل داد که
کرد و کمیسیونی برای واژه‌گزینی نظامی تشکیل داد که صدیق عضو آن بود. واژه ارتش را این کمیسیون از متون دوره ساسانی بیرون کشید و به جای واژه قشون نهاد که پیشتر به کار می‌رفت. دیگر اصطلاحات نظامی نیز ابداع این کمیسیون بود. عیسی صدیق در تشکیل فرهنگستان ایران نیز نقش عمده‌ای داشت. در سال ۱۳۱۴ خورشیدی طرحی برای تأسیس فرهنگستان ایران تهیه کرد و خود نیز جزو اعضای پیوسته اولیه فرهنگستان شد، نخست به‌عنوان نایب رئیس فرهنگستان انتخاب شد و پس از چند سال به ریاست آن نشست.در همین دوره مجلهٔ "آموزش و پرورش" را بنیان گذاشت.
همین دوره مجلهٔ "آموزش و پرورش" را بنیان گذاشت. وزارت. صدیق در سال ۱۳۱۹ اداره کل انتشارات و تبلیغات را تأسیس کرد و به عنوان نخستین رئیس آن منصوب شد. او توانست طی یک سال ریاست خود به تشکیلات متشتت و از هم گسیخته رادیو سامان دهد که هریک از فعالیت‌هایش در هنگام افتتاح زیرنظر یکی از وزارت‌خانه‌ها انجام می‌شد. پس از استعفای رضاشاه و عضویت در کابینهٔ محمدعلی فروغی نیز این سمت را حفظ کرد، هرچند که یک بار به دستور شاه کم مانده بود از این سمت کنار گذاشته شود. پنج روز پس از کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، صدیق در
روز پس از کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، صدیق در کابینهٔ محمدعلی فروغی برای نخستین بار به وزارت فرهنگ منصوب شد، اما بیش از دو ماه بر سر کار نبود و از دولت کنار گذاشته شد. بار دوم در کابینهٔ علی سهیلی که در ۲۳ آذر ۱۳۲۲ تشکیل شد، به این سمت انتخاب شد. در کابینهٔ سهام‌السلطان بیات نیز که در ۴ آذر۱۳۲۳ تشکیل شد و در کابینهٔ ۱۹ شهریور ۱۳۲۶ قوام‌السلطنه هم این سمت را حفظ کرد. همزمان در دانشگاه نیز تدریس می‌کرد و به عنوان وزیر فرهنگ، ریاست دانشگاه تهران نیز با او بود. مجلس سنا. عیسی صدیق در سال ۱۳۲۸ بار دیگر برای
مجلس سنا. عیسی صدیق در سال ۱۳۲۸ بار دیگر برای تغییراتی در قانون اساسی به نمایندگی مجلس مؤسسان برگزیده شد. در همان سال به عضویت نخستین دورهٔ مجلس سنا انتخاب شد و پنج دوره سناتور انتخابی تهران بود. در تمامی ادوار نمایندگی، ریاست کمیسیون فرهنگ و هنر در مجلس سنا را عهده‌دار بود و از شانزدهم اسفند ۱۳۳۳ به عضویت شورای عالی شرکت نفت انتخاب شد. در مهر ۱۳۳۹ صدیق برای پنجمین بار در کابینهٔ شریف امامی به وزارت فرهنگ رسید. وی در شورای فرهنگی سلطنتی، شورای فرهنگی انجمن ایران و انگلیس، هیئت مدیره انجمن فرهنگی ایران و
ایران و انگلیس، هیئت مدیره انجمن فرهنگی ایران و آمریکا، انجمن آثار ملی و سازمان پرورش افکار نیز عضو بود. صدیق در سال ۱۳۵۰ به عنوان استاد ممتاز دانشگاه تهران شناخته شد. عیسی صدیق در ۱۶ آذر ماه ۱۳۵۷ در تهران درگذشت و در آرامگاه شماره ۵۵۴ گورستان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
حبیب یغمایی (۱۲۸۰ – ۲۴ اردیبهشت ۱۳۶۳)، پژوهشگر ادبی، روزنامه‌نگار و شاعر ایرانی معاصر بود. زندگی. حبیب یغمایی در سال ۱۲۸۰ خورشیدی در شهرک خور، مرکز ناحیهٔ جندق و بیابانک زاده شد. پدرش حاج میرزا اسدالله منتخب‌السادات خوری بود. از طرف مادر تبار او به یغمای جندقی می‌پیوست. دوران کودکی حبیب در خور به سر آمد. در مکتب‌خانه‌ها نزد ملایان محلی نخست قرآن را آموخت و سپس به کسب دانش‌های مقدماتی روی آورد. از کودکی طبع موزون او بر همگان آشکار شد و برخی خواسته‌های خود را به زبان شعر بیان می‌کرد. دوستان و معاشران حبیب به
به زبان شعر بیان می‌کرد. دوستان و معاشران حبیب به رغم زندگی در روستایی خرد و کم‌جمعیت همه اهل فضل و ادیب و شاعر بودند. حبیب هشت سال بیشتر نداشت که در سال ۱۲۸۸ دستجات کاشی به سرکردگی نایب حسین کاشی و پسرش ماشاءالله خان کاشی برای نخستین بار به بیابانک وارد شدند. اینان از جلوی نیروهای مشروطه‌خواه بختیاری فرار کرده و خود را به این ناحیه رسانده بودند. منتخب‌السادات و فرزندانش را دستگیر کردند و اموالشان به غارت رفت. ماشاءالله خان که نسبت به پدرش متعادل‌تر بود چون دانست حبیب یغمایی شاعر است و در امور دیوانی و
چون دانست حبیب یغمایی شاعر است و در امور دیوانی و منشیگری تسلط دارد او را به دبیری خود برگزید و مأمور کرد منظومه‌ای مفصل در گزارش کارها و لشکرکشی‌هایش بسراید. این منظومه با نام فتح‌نامهٔ نایبی که در چند هزار بیت در مدتی کوتاه و به اجبار سروده شده، هر چند از حیث ادبی و هنری واجد ارزش نیست، اما اصیل‌ترین روایت از ماجراجویی‌های این گروه آشوبگر است. حبیب در سال ۱۲۹۵ عازم دامغان شد تا در مدارس آنجا به تحصیل بپردازد و در آنجا نخست در مدرسهٔ ناظمیه به تحصیل مشغول شد. در سال ۱۳۰۰ حبیب یغمایی از دامغان رهسپار تهران
در سال ۱۳۰۰ حبیب یغمایی از دامغان رهسپار تهران شد. نخست در مدرسهٔ آلیانس به تحصیل پرداخت. سپس در دارالمعلمین مرکزی به ادامهٔ تحصیل در رشتهٔ ادبی مشغول شد. در آنجا از محضر استادان نامی آن روزگار چون ابوالحسن فروغی (رئیس دارالمعلمین) و عباس اقبال بهره برد، و عباس اقبال بود که او را به کار نویسندگی و تحقیقات ادبی رهنمون شد. در همین دوره با مجتبی مینوی که او نیز در دارالمعلمین تحصیل می‌کرد آشنایی یافت. مینوی سال‌ها بعد به اروپا رفت و زمانی که حبیب یغمایی مجلهٔ یغما را به راه انداخت از همان ابتدا به همکاری با
یغما را به راه انداخت از همان ابتدا به همکاری با مجهٔ یغما پرداخت چنان‌که در سالهای نخست در هر شماره، مقاله‌ای علمی از مجتبی مینوی درج شده‌است. پس از پایان تحصیل در دارالمعلمین و مدرسهٔ عالی حقوق، یغمایی ابتدا مدت کوتاهی به‌عنوان رئیس ادارهٔ آمار به خور رفت، و سپس به استخدام وزارت معارف درآمد و به‌عنوان رئیس معارف سمنان به آن شهر انتقال یافت. خور بیابانک در آن زمان تابع سمنان بود و حبیب یغمایی اولین مدرسه را در زادگاه خود تأسیس کرد. در سال ۱۳۰۹ به تهران انتقال یافت و دبیری چند مدرسه از جمله دارالفنون و
انتقال یافت و دبیری چند مدرسه از جمله دارالفنون و عضویت ادارهٔ انطباعات به عهدهٔ او گذارده شد. وزیر معارف وقت یحیی خان اعتمادالدوله قراگزلو برای تألیف کتاب‌های درسی، یغمایی را به کار گماشت و بدین سبب برخی اشعار ساده‌اش از جمله شعر «زاغ و روباه» او در کتب درسی فارسی ابتدایی راه یافت و باعث شهرت او بین دانش‌آموزان شد. علاوه بر آن شعر نخل او نیز در ادبیات فارسی، به دلیل موضوع و استفاده به جا و متناسب از واژگان محلی جایگاه ویژه‌ای دارد. در سال ۱۳۱۲ همکاری مستمر او با محمدعلی فروغی آغاز شد که تا پایان عمر فروغی
او با محمدعلی فروغی آغاز شد که تا پایان عمر فروغی در ۱۳۲۱ ادامه یافت. در این دوران کلیات سعدی به تصحیح فروغی با همکاری یغمایی انتشار یافت. هم‌زمان یغمایی گرشاسب‌نامه اسدی طوسی را ویرایش و چاپ کرد و کتابی محققانه به نام سعدی‌نامه گردآوری کرد و جزو انتشارات مجلهٔ آموزش و پرورش به چاپ رساند. یغمایی کار در زمینهٔ تصحیح متون را طی دهه‌های بعد نیز پی گرفت و موفق به تصحیح ترجمهٔ تفسیر طبری در ۷ جلد بین سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۴ شد. آخرین اثر او تصحیح غزلیات سعدی در سال ۱۳۶۱ انتشار یافت. حبیب یغمایی در سال ۱۳۲۷ رئیس
۱۳۶۱ انتشار یافت. حبیب یغمایی در سال ۱۳۲۷ رئیس فرهنگ کرمان شد و سه ماه در آن سمت بود. در همان سال مجلهٔ یغما را تأسیس کرد. او چند سال هم در مدارس عالی از جمله دانشسرای عالی تدریس کرد و درس‌هایی چون بدیع، قافیه و صناعات ادبی را سال‌ها تدریس کرده بود و رساله‌ای به منظور تدریس قافیه تألیف کرد که چند بار تجدید چاپ شد. در سال ۱۳۳۱ در زمان وزارت فرهنگ مهدی آذر، یغمایی رئیس ادارهٔ انطباعات شد. به پیشنهاد او نام اداره به ادارهٔ نگارش تغییر یافت. در هنگام تصدی این مقام با تعدادی از شخصیت‌های برجستهٔ فرهنگی و ادبی
مقام با تعدادی از شخصیت‌های برجستهٔ فرهنگی و ادبی آشنا شد. نیما یوشیج زمانی کارمند ادارهٔ او بود. حبیب یغمایی در اکثر کنگره‌های تحقیقاتی که در مباحث ایران‌شناسی و پژوهش‌های تاریخی و ادبی برگزار می‌گردید شرکت داشت. در اوایل ورود به تهران ضمن تحصیل در دارالمعلمین عالی، عضو انجمن ادبی ایران شد که کسانی چون وحید دستگردی، افسر و عبرت نایینی آن را به وجود آورده بودند. در سال ۱۳۲۵ زمانی که کنگره نویسندگان ایران به ریاست ملک‌الشعرا بهار برگزار شد، یغمایی عضو اصلی آن بود و چند بار اشعار خود را برای حاضران خواند. در
بود و چند بار اشعار خود را برای حاضران خواند. در کنگره تحقیقات ایرانی نیز یغمایی در زمرهٔ اعضای ثابت و اصلی این کنگره بود و هر سال سخنرانی داشت. در آخرین مجمع کنگرهٔ تحقیقات ایرانی در شهریور ۱۳۵۶ در دانشگاه کرمان، مقارن با سی‌امین سال انتشار مداوم مجلهٔ یغما، در یکی از جلسات کنگره از مجله و مدیر آن حبیب یغمایی به اتفاق چند تن دیگر تجلیل گردید. در سال ۱۳۵۶ دانشگاه تهران طی مراسمی به چند تن از دانشمندان کشور چون حبیب یغمایی و دکتر رعدی آذرخشی دکترای افتخاری در رشتهٔ ادبیات اعطا کرد. بی‌تردید بزرگ‌ترین خدمت
در رشتهٔ ادبیات اعطا کرد. بی‌تردید بزرگ‌ترین خدمت حبیب یغمایی به زبان فارسی و حوزهٔ پژوهش‌های ایرانی، چاپ و نشر مرتب مجلهٔ یغما طی سی و یک سال است. یغمایی اولین بار در ۱۳۰۱ امتیاز انتشار مجله را از وزارت معارف دریافت کرد، اما سپس تا چندین سال از انتشار مجلهٔ مستقل منصرف شد. در این مدت او تجربهٔ انتشار مجلات مختلف را به دست آورد. یک دوره سردبیر مجلهٔ نامهٔ فرهنگستان شد و مجلهٔ آموزش و پرورش را سه سال مدیریت کرد. با این تجربیات بود که در اواخر سال ۱۳۲۶ تقاضای امتیاز مجلهٔ یغما را کرد. مجلهٔ یغما در مدت ۳۱
امتیاز مجلهٔ یغما را کرد. مجلهٔ یغما در مدت ۳۱ سال جمعاً در ۳۶۶ شماره انتشار یافت. اولین شماره در فروردین ۱۳۲۷ و آخرین شماره در اسفند ۱۳۵۷ منتشر گردید. نویسندگان و ادیبان برجسته‌ای چون مجتبی مینوی، جلال‌الدین همایی، محیط طباطبایی، دکتر محمد معین، حسین سعادت نوری و باستانی پاریزی نتایج تحقیقات خود را در مجلهٔ یغما منتشر می‌کردند به‌طوری‌که دورهٔ مجلهٔ یغما از مهمترین منابع ادبی ایران در فاصله سالهای ۱۳۲۷ تا ۱۳۵۷ و مجموعه‌ای از آثار بزرگ‌ترین محققان معاصر ایران است. مجلهٔ یغما پس از سی و یک سال انتشار منظم و
است. مجلهٔ یغما پس از سی و یک سال انتشار منظم و پس از نشر آخرین شماره در اسفند ۱۳۵۷ با اعلام رسمی خود او تعطیل شد. حبیب یغمایی در ۲۴ اردیبهشت ۱۳۶۳ در تهران درگذشت. پیکر او به خور و بیابانک منتقل شد و در آرامگاه احداثی وی به خاک سپرده شد. حبیب یغمایی با خاندان معروف ثقفی که از نوادگان مختار ثقفی بوده و در بیاضه ساکن بودند انتساب دارد. کتاب‌شناسی آثار. تألیف و تصحیح به اهتمام حبیب یغمایی نمونه شعر در کتاب فارسی دوم دبستان سال ۱۳۶۰ به نام روباه و زاغ آمده‌است.
فاصله طولی ایمن فاصله‌ای است که راننده یک خودرو، در حین رانندگی می‌بایست با وسیله نقلیه جلویی حفظ کند. حفظ این فاصله برای اجتناب از تصادفات جلو به عقب ضروری است؛ چرا که در صورت توقف ناگهانی وسیله نقلیه جلویی، زمان کافی را برای توقف فراهم خواهد ساخت. در آب و هوای برفی و بارانی، این فاصله بیشتر خواهد بود. روش‌های تخمین فاصله طولی. قاعده کلی برای رعایت فاصله با اتومبیل جلویی وجود ندارد. اما استفاده از دو روش "یک طول اتومبیل" و "دو ثانیه" متداول‌تر است. روش یک طول اتومبیل. در این روش به ازای هر ۱۵ کیلومتر در
طول اتومبیل. در این روش به ازای هر ۱۵ کیلومتر در ساعت سرعت، باید به اندازه یک خودرو (حدوداً ۶ متر) از خودرو جلویی فاصله را حفظ کرد. این فاصله در شرایط نامساعد جوی یا سرعت‌های بالا، می‌بایست افزایش پیدا کند. روش دو ثانیه. برای استفاده از این روش ابتدا می‌بایست یک نشانه ثابت در جاده (مثلاً درخت یا تیر چراغ برق) در نظر گرفته شود. زمانی که اتومبیل جلویی از آن نشانه عبور کند، می‌بایست دو ثانیه طول بکشد تا اتومبیل عقبی به آن برسد. برای اندازه‌گیری دو ثانیه می‌توان از شمارش "یک‌هزار و یک، یک‌هزار و دو" استفاده
از شمارش "یک‌هزار و یک، یک‌هزار و دو" استفاده نمود. چنانچه زمان کمتری طول بکشد که خودرو عقبی به نشانه برسد، نشان‌گر آن است که فاصله کمتر از فاصله ایمن است. استفاده از این روش، علمی‌تر و دقیق‌تر است و در همه سرعت‌ها می‌توان از آن استفاده نمود. اما در انتخاب نشانه می‌بایست توجه نمود که در میدان دید راننده باشد و باعث بر هم خوردن تمرکز راننده نشود.
هال روچ تهیه‌کننده بسیار پرکار سینما و تلویزیون آمریکا در دهه‌های ۱۹۱۰ تا ۱۹۹۰ بود. وی متولد ۱۴ ژانویه ۱۸۹۲ در المیرا، نیویورک بود. از جمله مشهورترین فعالیت‌های وی تهیه‌کنندگی فیلم‌های لورل و هاردی از ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۰ بود. همچنین از وی در سن ۹۲ سالگی در مراسم اسکار تقدیر شد. هال روچ در دوم نوامبر ۱۹۹۲ کمی قبل از تولد یک صد و یک سالگی‌اش درگذشت.
ماهیِ شیر یا شیرماهی نام نوعی ماهی آب شور دارای اسکلت استخوانی از خانوادهٔ تن‌ماهیان و سردهٔ خط‌خطی‌های اسپانیایی است. این ماهی در منطقهٔ وسیعی از آب‌های جنوب شرقی آسیا، چین، ژاپن، استرالیا و اقیانوسیه به سمت غرب در امتداد نواحی ساحلی شمالی اقیانوس هند تا سواحل شرقی آفریقا، خاورمیانه، خلیج فارس، دریای عمان و مدیترانه یافت می‌شود. ویژگی‌ها. شیرماهی دارای ارزش غذایی و اقتصادی بالایی است. این ماهی از ماهی قباد بزرگ‌تر است ولی شکل آن به ماهی قباد شبیه است. دریازی است و بالهٔ دمی دو شاخه از ویژگی‌های مهم این
است و بالهٔ دمی دو شاخه از ویژگی‌های مهم این ماهی است. از نظر ظاهری بدن این ماهی دوکی‌شکل است و مقطع عرضی آن بیضی است و دارای ۲ بالهٔ پشتی و ۸–۱۰ بالچه در بخش پشتی و ۷–۱۲ عدد در بخش شکمی است. طول این ماهی به حدود ۲۴۰ سانتی‌متر و وزن آن به ۷۰ کیلوگرم می‌رسد. این ماهی اغلب در آب‌های کم‌عمق و در طول شیب‌های ساحلی یافت می‌شود. ماهی شیر فلس‌های بسیار ریز و گوشت سفید رنگی دارد و بافت گوشت آن بسیار نرم است و بعد از پخته شدن، نرمی خود را حفظ می‌کند؛ بنابراین گزینهٔ مناسبی برای پخت انواع غذاهای دریایی است. این ماهی
مناسبی برای پخت انواع غذاهای دریایی است. این ماهی ضایعات بسیار کمتری نسبت به ماهی‌های دیگر از جمله ماهی شوریده، سرخو، کوتر، جش و آبزیان دیگر دارد. فیلهٔ ماهی شیر ۶۵ درصد گوشت خالص بدون استخوان و تیغ داشته و تنها ۳۵ درصد ضایعات دارد. زادآوری. تخم‌ریزی ماهی شیر فصلی است و به‌طور کلی، زمان تخم‌ریزی آن با دمای بالاتر آب مرتبط است که دسترسی بهینه به غذا را برای رشد و نمو سریع لاروها افزایش می‌دهد. لاروها در ابتدا از پلانکتون‌ها تغذیه می‌کند. همان‌طور که لاروهای جوان رشد می‌کنند، از مناطق تخم‌ریزی دریایی به‌سوی
جوان رشد می‌کنند، از مناطق تخم‌ریزی دریایی به‌سوی زیستگاه‌های ساحلی و دهانهٔ رودخانه‌ها حرکت می‌کنند و اغلب در مرحلهٔ جوانی چرخهٔ رشد خود، در این مناطق یافت می‌شوند. در محیط‌های ساحلی، آن‌ها بیشتر از لاروها و بچه ماهی‌های کوچک و سخت‌پوستان تغذیه می‌کنند تا زمانی که به اندازهٔ کافی بزرگ شوند که بتوانند ماهی‌های کوچک و ماهی مرکب را بخورند. پژوهش‌های استرالیایی‌ها روی این گونه نشان می‌دهد که ماده‌ها بزرگ‌تر از نرها هستند. ماهی شیر ماده در حدود دو سالگی و با طول حدود ۸۰ سانتی‌متر بالغ می‌شوند. تغذیه. ماهی شیر
حدود ۸۰ سانتی‌متر بالغ می‌شوند. تغذیه. ماهی شیر مانند سایر ماهیان سردهٔ خط‌خطی‌های اسپانیایی یک ماهی گوشت‌خوار حریص و فرصت‌طلب است و تغذیهٔ آن عمدتاً از ماهی‌های کوچک و با میزان کمتر، از میگو و ماهی مرکب تشکیل شده‌است.
اَندَرمان از روستاهای کهن شهرستان ری و جنوب شهر تهران است که دیرینگی آن را ۷ هزار سال دانسته‌اند. روستای اندرمان در سال ۱۳۹۵ از شهرداری حومه ری خارج شد و زیر مجموعه دهیاری قرار گرفت اولین دهیار روستای اندرمان ابراهیم کلهر می باشد. پیشینه. جاده شاهی دوره هخامنشیان از اندرمان می‌گذشته‌است. گمان بر اینست که در گذشته نام آن «آب اندر میان» بوده و به علت داشتن آب فراوان و رونق اقتصادی و اجتماعی یکی از روستاهای مهم شهر ری به شمار می‌رفته‌است. هنگامی که مسلمانان ری را تصرف کردند برای زیر نظر داشتن مقاومت محلی،
ری را تصرف کردند برای زیر نظر داشتن مقاومت محلی، لشکریان خود را در چند پایگاه مستقر کردند. این پایگاه‌ها در دهکده اندرمان، جماران، فیروز و رام (فیروزبهرام کنونی، در راه ری به کومش) و جایی به نام شیروان (احتمالاً همان شمیران) قرار داشتند. پس از تصرف ری توسط عرب‌ها، گروهی از مردم شهر به کوه‌ها و آبادی‌های پیرامون رفته‌بودند و گروه‌های مقاومت تشکیل داده قصد بازپس‌گیری شهر را داشتند که این پایگاه‌های چهارگانه از این امر جلوگیری کرد. در هنگام اشغال اصفهان به دست اشرف افغان و در حالی که شاه تهماسب دوم صفوی در
اشرف افغان و در حالی که شاه تهماسب دوم صفوی در اردبیل حضور داشت، ارتش عثمانی به سمت این شهر آمد. در این هنگام شاه تهماسب به سمت تهران آمده و در قریهٔ اندرمان خیمه زد. کمی بعد مجبور شد به دلیل حرکت اشرف به سمت تهران و جنگی که در سلمان‌آباد تهران روی داد، اندرمان را هم ترک کرده و به سمت مازندران حرکت کند. در سال ۱۳۸۵ سنگ قبری ۴۷۰ ساله در قبرستان امامزاده ابوالحسن روستای اندرمان کشف شد. شاخه‌ای از ایل کلهر که زادبوم اصلی‌اش محور کرمانشاه به کرند است در دوران نادرشاه به ری تبعید شدند که این سنگ قبر کشف‌شده را
به ری تبعید شدند که این سنگ قبر کشف‌شده را مرتبط با افراد این ایل دانسته‌اند. در دهه‌های پیش روستای اندرمان طبق تقسیمات پیشین کشوری در بخش ری شهرستان تهران قرار داشته و ۲۲۹ تن سکنه داشته‌است. آب آن از قنات و محصول آن غلات ، چغندرقند و صیفی بوده‌است. این روستا در سال ۱۳۸۴ در دهستان تازه‌تأسیس عظیمیه قرار گرفت.
کُلدپلی ، یک گروه راک بریتانیایی است که در سال ۱۹۹۷ در لندن شکل گرفته است. خواننده اصلی، گیتاریست ریتم و پیانیست کریس مارتین، گیتاریست اصلی جانی باکلند، نوازنده گیتار باس گای بریمن و درامر ویل چمپیون اولین بار در کالج دانشگاهی لندن با یکدیگر آشنا شدند و از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ شروع به نواختن موسیقی کردند. ابتدا گروه خود را پکتورالز و سپس استارفیش نامیدند تا اینکه در آخر نام خود را به کلدپلی تغییر دادند. مدیر نوآوری فعلی و مدیربرنامه سابق آنها فیل هاروی عضو پنجم گروه است. پس از تغییر نام خود به کلدپلی، گروه دو
گروه است. پس از تغییر نام خود به کلدپلی، گروه دو آلبوم چندآهنگه ضبط و منتشر کرد: "ایمنی" در سال ۱۹۹۸ و "اتاق آبی" در سال ۱۹۹۹. کلدپلی با انتشار آهنگ «زرد» در سال ۲۰۰۰ به شهرت جهانی دست یافت و در همان سال آن‌ها اولین آلبوم استودیویی‌شان "چترهای نجات" را منتشر کردند که نامزد جایزه مرکوری شد. آلبوم دوم گروه، "یورش خون به سر" (۲۰۰۲)، با استقبال گسترده منتقدان و فروش تجاری موفق همراه بود. آلبوم بعدی آنها، "اکس‌اندوای"، پرفروش‌ترین آلبوم سال ۲۰۰۵ در سراسر جهان بود. چهارمین آلبوم استودیویی آنها، "زنده‌باد زندگی
چهارمین آلبوم استودیویی آنها، "زنده‌باد زندگی یا مرگ و همه دوستانش" (۲۰۰۸)، که برایان اینو آهنگسازی آن را بر عهده داشت، پرفروش‌ترین آلبوم سال مذکور در سراسر جهان بود و سه جایزه گرمی کسب کرد. کلدپلی در آلبوم‌های بعدی خود دامنه فعالیت‌هایش را گسترش داد و با آلبوم‌های "مایلو زایلوتو" (۲۰۱۱)، "داستان‌های ارواح" (۲۰۱۴)، "یک سر پر از رؤیا" (۲۰۱۵)، "زندگی روزمره" (۲۰۱۹)، "موسیقی کیهانی" (۲۰۲۱) و "موسیقی ماه" (۲۰۲۴) از ژانرهای مختلفی مانند الکترونیکا، آراندبی، امبینت، دیسکو، فانک، گاسپل، بلوز و پراگرسیو راک الهام
دیسکو، فانک، گاسپل، بلوز و پراگرسیو راک الهام گرفت. فعالیت‌های دیگر این گروه شامل امور خیریه، سیاست و کنشگری است که در قالب حمایت از پروژه‌های متعدد بشردوستانه و اهدای ۱۰ درصد از سودشان به خیریه‌ها انجام می‌شود. در سال ۲۰۱۸، به مناسبت بیستمین سالگرد فعالیت گروه، فیلمی جامع از مسیر حرفه‌ای آن‌ها به کارگردانی مت وایت‌کراس منتشر شد. کلدپلی با فروش بیش از ۱۶۰ میلیون نسخه از آثارشان در سراسر جهان، یکی از پرفروش‌ترین گروه‌های موسیقی تاریخ هستند.آن‌ها همچنین اولین گروه در تاریخ اسپاتیفای هستند که به ۹۰ میلیون