payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و مادی این رابطه به «هایدلبرگ» مهاجرت کرد و زیر نظر کارل یاسپرس، در نقطه مقابل هایدگر به ادامه تحصیل پرداخت، و رساله دکتری‌اش را پیرامون «مفهوم عشق از نظر آگوستین قدیس» نوشت. جایگاه تاریخی آرنت. از دیگر آثار برجستهٔ هانا آرنت می‌توان به دربارهٔ انقلاب، پرسش‌هایی دربارهٔ اخلاق و حقیقت و دروغ در سیاست اشاره کرد. هانا آرنت نخستین نظریه‌پردازی است که توتالیتاریسم را به عنوان سنخ تازه‌ای از حکومت مطرح می‌سازد. او همچنین از پژوهشگران پیگیر مفهوم امپریالیسم است. آثار آرنت در دفاع از خرد و منزلت آدمی نوشته شده
آثار آرنت در دفاع از خرد و منزلت آدمی نوشته شده است. او همچنین به عنوان الگویی موفق از سوی جنبش زنان مورد ستایش قرار گرفته است. آرنت با یکسری از نامدارترین متفکران و روشنفکران هم‌عصر خود در ارتباط و تبادل فکری بود. آرنت با آنکه هیچ‌گاه تلاش نکرد شاگردان و مریدانی بیاید و مکتب فکری تأسیس کند، آموزگاری بزرگ بوده است که چشم خوانندگانش را به روی اشکال تازه‌ای از نگریستن به جهان و امور بشری باز می‌کند. هانا آرنت، زندگی انسان را تحت تأثیر رویدادهای سیاسی می‌دانست که در کانون همهٔ آن‌ها قدرت سیاسی قرار دارد. از
که در کانون همهٔ آن‌ها قدرت سیاسی قرار دارد. از این رو، بررسی قدرت سیاسی، موضوع کانونی پژوهش او را تشکیل می‌دهد. او اندیشمندی مستقل و آزاداندیش و انسان‌گرایی پیگیر بود. مناسبات میان انسان‌ها، دل‌نگرانی همیشگی او بود. بیهوده نبود که می‌گفت: زیست‌جهان هانا آرنت. برای آنکه بتوان دربارهٔ هر فردی به ویژه افراد و اشخاص اثرگذار تاریخ، و نیز نحوهٔ تفکر ایشان دست به قلم برد، بیش از پیش ضرورت این مهم احساس می‌شود که به درون زمانه و زمینه (زیست‌جهان) آن‌ها رفت تا بهتر و دقیق‌تر سیر فکری و نحوهٔ تفکرشان را درک کرد. از
و دقیق‌تر سیر فکری و نحوهٔ تفکرشان را درک کرد. از این روست که طی سطور آینده، کمی به دنیای هانا آرنت پرداخته می‌شود. ورود به دنیای هانا آرنت به منزلهٔ برخورد با فاجعه‌های سیاسی و اخلاقی قرن بیستم است. زندگی او مصادف بود با تشنج‌های بین دو جنگ، انقلابات و جنگ‌های داخلی و رویدادهای بدتر از جنگ که به قلع و قمع و نابودی زندگی انسان‌ها در مقیاسی انجامید که پیش از آن هرگز دیده نشده بود. او چیزی را تجربه کرد که خودش «دوران ظلمت» می‌نامید؛ دورانی که تاریخش به مثابه داستانی از رخدادهایی هولناک است که در آن هر چیزی
داستانی از رخدادهایی هولناک است که در آن هر چیزی که مسلم فرض می‌کنیم و خیالمان از جانبش آسوده است، در آثار هانا آرنت برعکس می‌شود. آرنت نخست در شرایطی اندیشهٔ سیاسی را شروع کرد که با ناامنی سرزمین مادری‌اش و خطر پیش‌بینی‌نشدهٔ یهودی‌تباری روبه‌رو شد؛ در حالی که وی نه بنا به سرشتش و نه از نظر تعالیمی که دیده بود برای این وضع آمادگی نداشت. احساس ناامنی و آسیب‌پذیری از جمله شرایط عمومی هستند که همان‌گونه که آرنت به درستی تشخصی داده بود در آن شرایط نیاز فوری به اندیشیدن، نیازی سیاسی است. عزم استوار آرنت برای
اندیشیدن، نیازی سیاسی است. عزم استوار آرنت برای اندیشیدن در دوران ظلمانی قرن بیستم باعث شد که وی معنایی به کلی متفاوت از علم سیاست را آشکار سازد؛ که سرچشمهٔ آن این بود که در میان چندگانگی افراد بشری که در حال زندگی، سخن‌گفتن و کنش متقابل با یکدیگر بودند، فضایی عمومی را آماده کند که به خاطر سودمند بودن، موجودیت پیدا نکرده، بلکه به خاطر آزادی بشر به وجود آمده است. مبانی اندیشه سیاسی آرنت. آرنت به سیاق فلاسفهٔ سیاسی قدیم در پی فهم تجربهٔ سیاسی انسان و جایگاه سیاست در زندگی انسان است، از نظر آرنت تجربهٔ سیاسی
در زندگی انسان است، از نظر آرنت تجربهٔ سیاسی تجربه‌ای است مستقل که باید در خودش شناخته شود، اما در این عصر در علوم اجتماعی رایج مسخ شده است. سیاست به معنای مورد نظر آرنت کنش‌ها و کردارهای عمومی انسان‌هاست که آزادی و اختیار و فاعلیت انسان را در خود نهفته دارند؛ به عبارت دیگر گرایش اصلی اندیشهٔ سیاسی آرنت ضد ساختارگرایی رایجی است که انسان را موضوع قوانین کلی ساختاری و تاریخی تلقی می‌کند. ازنظر آرنت سیاست همان آزادی و عرصهٔ آزادی انسان است: «آزادی علت هم‌زیستی مردم در سازمان سیاسی است؛ بدون آن زندگی سیاسی
مردم در سازمان سیاسی است؛ بدون آن زندگی سیاسی بی‌معنی خواهد بود، علت وجود سیاست آزادی است.» سیاست مهم‌ترین مظهر و جایگاه ظهور آزادی است؛ از این رو آرنت از سیاست در برابر ساخت‌گرایی و جبرگرایی و عمل‌گرایی دفاع کرده است؛ بنابراین در اندیشهٔ او گرایشی مخالف علوم اجتماعی رایج در قرن بیستم مشاهده می‌شود. موضوع اندیشهٔ سیاسی نیز همین هستی سیاسی و تجربه و فعالیت حیاتی و جاری ماست؛ یعنی فعالیت آزاد و سیاسی ذهن آدمی که حیات سیاسی را درمی‌یابد. به هر حال تفکر فردی است، هرچند ممکن است برای دیگران هم روشنگر باشد. بنا
هرچند ممکن است برای دیگران هم روشنگر باشد. بنا بر دیدگاه آرنت، توانایی اصیل و بی‌نظیر و پیش‌بینی‌ناپذیر انسان در تفکر از حیث شرایط پیدایش، کاملاً واضح نیست و همواره رمزآمیز خواهند ماند، بنابراین هرگونه توضیح جامعه‌شناختی دربارهٔ اندیشه آدمی بر حسب اوضاع تاریخی و اجتماعی به هویت مستقل و آزاد آن اندیشه آسیب می‌رساند. هانا آرنت و تاریخ سیاسی مدرن. به دنبال مطالبی که در پی خواهد آمد به بررسی ــ البته اجمالی ــ دیدگاه و نظریات آرنت دربارهٔ برخی از مهم‌ترین مسائل و مقولات سیاسی عصر مدرن می‌پردازیم، از این مقولات
و مقولات سیاسی عصر مدرن می‌پردازیم، از این مقولات هستند: "انقلاب"، "جامعهٔ مدرن" و "توتالیتاریسم". به گفته آرنت، انقلاب‌ها تنها رویدادهای سیاسی‌ای هستند که مارا به‌طور مستقیم با مفهوم «شروع و آغاز»[یا همان تأسیس،] درگیر می‌کنند، زیرا هر انقلاب، کوششی است برای ایجاد یک فضای سیاسی جدید. آرنت، ویژگی انقلاب‌های مدرن، چون انقلاب فرانسه و آمریکا، را در تجربهٔ قابلیت‌های سیاسی می‌بیند که در جهت ایجاد فضای آزاد شکل می‌گیرد. با وجود این، آرنت معتقد است که انقلاب فرانسه و انقلاب آمریکا هیچ‌یک قادر به ایجاد یک فضای
و انقلاب آمریکا هیچ‌یک قادر به ایجاد یک فضای آزاد مستمر و مداوم نبودند، که در آن تصمیمات به صورت جمعی گرفته شود. آرنت، دلیل شکست انقلاب فرانسه را در طرح مسئلهٔ رفاه اجتماعی از طریق نهادهای سیاسی می‌بیند. به عقیدهٔ او، کوشش انقلابیون فرانسه برای حل مسئلهٔ اجتماعی موجب تضعیف و شکست نهادهای سیاسی می‌شود. تجلی این شکست را می‌توان در این جمله معروف سنژوست، انقلابی معروف آن دوره، دید که می‌گوید: «تنگ‌دستان نیروی زمین هستند»، به عبارت دیگر، از دیدگاه آرنت موضوع اصلی انقلاب فرانسه مسئله خوشبختی است و نه مفهوم
اصلی انقلاب فرانسه مسئله خوشبختی است و نه مفهوم آزادی به گفته او انقلابیون آمریکایی از چنین مسئله‌ای در امان بودند، زیرا انقلاب آمریکا با شورشی برای نان شروع نشد؛ بلکه کوششی بود برای به‌دست‌آوردن استقلال سیاسی. از نظر آرنت مدل آزادی سیاسی را که پدران انقلاب آمریکا در جستجوی آن بودند، می‌توان در مفهوم "isonomia" یا برابری در برابر قانون دوران آتن باستان یافت، به همین دلیل آرنت انقلاب آمریکا را به عنوان تجربه‌ای نو بررسی می‌کند، زیرا به قول او این انقلاب پایه‌های دموکراسی مدرن را پایه‌گذاری می‌کند؛ ولی او
دموکراسی مدرن را پایه‌گذاری می‌کند؛ ولی او انتقادهایی نیز به نحوهٔ عمل دموکراسی‌آمریکایی دارد. از نظر آرنت شهروند آمریکایی با وجود بهره‌بردن از حقوق فردی و داشتن امنیت لازم در مقابل تهدید هرگونه اتوریته خودسرانه، امکان تمرین کامل قابلیت‌های سیاسی خود را نمی‌یابد. آرنت بهترین مثال چنین وضعیتی را در مسئلهٔ واترگیت می‌بیند که از نظر او شکلی از تبهکاری سیاسی است که دموکراسی را به خطر می‌اندازد. همان‌طور که می‌بینیم آرنت در گسست کامل با سنت دموکراسی با میانجی است. نقد او از لیبرالیسم سیاسی را می‌توان در ارتباط
نقد او از لیبرالیسم سیاسی را می‌توان در ارتباط مستقیم با نقد او از مدرنیته دید. از نظر آرنت یکی از ویژگی‌های مهم جهان مدرن، سلطهٔ امور خصوصی بر امور عمومی است. به قول او در مدرنیته توجه انسان‌ها بیشتر به سوی مفهوم «زندگی» سوق می‌یابد و مفهوم جهان سیاسی معنای خود را از دست می‌دهد. این افول گستردهٔ همگانی در دوره مدرن، یعنی انحطاط فضایی که در دورهٔ باستان، انسان‌ها در آن هویتِ خود را بازمی‌یافتند وسنت‌ها در آن بازتولید می‌شدند. به عکس دورهٔ باستان در دوره مدرن این ارزش‌های انسان کارگر یا animal laborans است
این ارزش‌های انسان کارگر یا animal laborans است که در تقابل اندیشه‌های چون آزادی و کثرت‌گرایی برای کل جامعه مطرح می‌شوند؛ بدین گونه هدف دیگر فعالیت برای دست‌یافتن به آزادی در فضای عمومی نیست، بلکه تأمین و تضمین ضرورت‌های اولیه زندگی است. از این رو آرنت معتقد است که جامعهٔ مدرن جامعه توده‌ای است؛ یعنی جامعه‌ای متشکل از انسان‌های شکل یافته که در جستجوی جهان مشترک نیستند. پس، از دیدگاه او جامعهٔ مدرن متشکل از افراد بی‌ریشه و سطحی‌نگری است که فقط به دنبال رفع احتیاجات حیوانی خود هستند این افراد با بیگانه‌شدن
احتیاجات حیوانی خود هستند این افراد با بیگانه‌شدن نسبت به جهان، قوه داوری و حس عمومی و بیطرفی خود را از دست می‌دهند؛ نتیجه اینکه این عده در برابر دو پدیده قرار می‌گیرند: نخست حس آزادی خود را ازدست می‌دهند و سپس به طرف بی‌معنایی می‌روند. در اینجا آرنت مقایسه‌ای میان شهروندان جوامع مدرن و جوامع قدیم می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که آنچه به شهروندان و جوامع قدیم معنا می‌داد حس واقعیتی بود که از آن برخوردار بودند، این حس واقعیت موجب می‌شد که شهروندانِ دولت‌شهرهای آتن و روم باستان، جهان مشترک خود را همچون خانه
آتن و روم باستان، جهان مشترک خود را همچون خانه خود حس کنند؛ زیرا این جهان مشترک فضای عمومی بود که این افراد در آن می‌توانستند از سوی دیگران دیده و شنیده بشوند، لذا برای آرنت دیده‌شدن و شنیده‌شدن فقط درچارچوب کثرت بشری امکان‌پذیر است؛ آنجا که این چارچوب نابود شود انسان‌ها به موجودات بی‌معنایی تبدیل می‌شوند که به صورت بهترین عناصر برای نظام‌های توتالیتر درمی‌آیند. از نظر آرنت دلیل وجود اردوگاه‌های مرگ نازی و کولاک‌های استالینی، انهدام کثرت بشری و تقلیل انسان‌ها به یک نوع انسان است. به عبارت دیگر
تقلیل انسان‌ها به یک نوع انسان است. به عبارت دیگر توتالیتاریسم، فردیت انسان‌ها را خرد می‌کند و آنها را، «به هیچ» تقلیل می‌دهد، تا حدی که دیگر هیچ‌کس دیده و شنیده نشود؛ بنابراین با وجود اینکه به نظر می‌رسد که همه در همه جا به صورت توده میلیونی حضور دارند ولی در واقع هیچ‌کس در هیچ جا حضور واقعی ندارد، بدین گونه همه در بدبختی و فلاکت با هم دیگر شریک و برابرند ولی هیچ جهان مشترکی وجود ندارد که در آن، انسان‌ها فردیت خود را در کثرت عقیده‌ها به دست آورند بهترین بیان چنین وضعی را می‌توان در جمله معروف مارچلو
بیان چنین وضعی را می‌توان در جمله معروف مارچلو ماسترویانی در فیلم «یک روز خاص اتوره اسکولا دید» که می‌گوید: با مداقهٔ روش‌شناختی در آثار آرنت، می‌توان نتیجه‌گرفت که توجه او به ایدئولوژی‌های توتالیتر، در واقع، در همان راستای تحقیق او دربارهٔ سیاست مدرن است؛ از نگاه آرنت، نازیسم و استالینیسم اَشکال جدید و ترسناکی از زندگی سیاسی مدرن اند که برای نخستین بار در تاریخ بشر ظهور کرده‌اند؛ بنابراین، متفکران سیاسی چون ارسطو و منتسکیو قابلیت پیش‌بینی آن‌ها را نداشتند، آنچه به عنوان پدیدهٔ جدید در نظام توتالیتر جلوه
آنچه به عنوان پدیدهٔ جدید در نظام توتالیتر جلوه می‌کند، استفاده سیستماتیک این رژیم‌ها از «وحشت‌افکنی» است. به گفته آرنت، مسئله اینجاست که در این شکل از رژیم‌های سیاسی، وحشت‌افکنی، دیگر یک وسیله برای پیشبرد اهداف دیکتاتوری نیست بلکه «ترور»، به‌خودی‌خود، بخشی از ساختهٔ سیاسی جامعه است. به همین دلیل، در چنین ساختارهایی، شهروندان از یکدیگر می‌هراسند و ما با بحران شهروندی روبه‌رو هستیم. از نظر آرنت، این بحران شهروندی با بحران اندیشه همراه است؛ زیرا در چنین فضایی، جایی برای بحث و گفت‌گو باقی نمی‌ماند. به گفته
جایی برای بحث و گفت‌گو باقی نمی‌ماند. به گفته آرنت، از آنجا که فکر، پدیده ای گفتگویی/دیالکتیکی است (زیرا در جهان مشترک انسان‌ها معنا می‌یابد)، پایان گفتگو به منزله پایان تفکر خواهد بود. از آنجا که فکر کردن، به انسان‌ها قدرت داوری در مورد «شر» را می‌دهد، بنابراین نقص یا فقدان تفکر، قدرت مبارزه با شر را از آنان می‌گیرد. به عبارت دیگر، اگر اندیشیدن در جستجوی معنا بودن و پرسشگری در مورد جهان و مسئولیت انسانی در جهان است، پس عدم طرح پرسش عدم مسئولیت فردی را به همراه دارد. آثار. عشق و سنت آگوستین (۱۹۲۹). آرنت
همراه دارد. آثار. عشق و سنت آگوستین (۱۹۲۹). آرنت پایان‌نامهٔ خود را در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ «مفهوم عشق نزد آگوستین» در دانشگاه فرایبورگ نوشت. دو ترجمه از این اثر در ایران منتشر شده است: عناصر و خاستگاه‌های حاکمیت توتالیتر (۱۹۵۱). آرنت در این کتاب به بررسی و آنالیز نازیسم و استالینیسم، دو سیستم تمامیت‌خواه قرن بیستم، می‌پردازد. این کتاب به عنوان یکی از بهترین کتاب‌های غیرداستانی قرن بیستم قلمداد شده است. این کتاب با عنوان "توتالیتاریسم" ترجمهٔ محسن ثلاثی. تهران: جاویدان، ۱۳۶۶ به فارسی ترجمه شده است. راحل
تهران: جاویدان، ۱۳۶۶ به فارسی ترجمه شده است. راحل فارنهاگن: زندگی یک زن یهودی (۱۹۵۷). آرنت زندگینامه راحل فارن‌هاگن () را در ۱۹۳۸ هنگامی که در پاریس زندگی می‌کرد کامل کرد. وضع بشر (۱۹۵۸). هانا آرنت در این کتاب روایتی متفکرانه و تفکربرانگیز دربارهٔ وضع بشر ارائه می‌دهد که نسبت نظر و عمل دغدغه دیرینه‌اش بوده است. وی ضمن شرح مفاهیم زحمت، کار و عمل و جایگاه آن‌ها در وضع بشر، با نگاهی تاریخی سیر آن‌ها را تا روزگار ما پی می‌گیرد و نشان می‌دهد که از دوران یونان باستان تا امروز رویکرد ما به زندگیِ وقف عمل چه فراز
تا امروز رویکرد ما به زندگیِ وقف عمل چه فراز و فرودها و تغییراتی به خود دیده است. آرنت با آگاهی عمیق از فلسفهٔ یونان و پاداشتن در فلسفهٔ اگزیستانسیالیستی آلمانی اثری را خلق کرده است و در آن به یکی از جدی‌ترین و چالش‌برانگیزترین تناقضات تجدد، وضع بشر، پرداخته است. آرنت در این کتاب به تفکیک سه فعالیت انسانی، یعنی زحمت (Labor)، کار (Work) و عمل/کنش (Action) می‌پردازد و حدود دو سوم از کتاب را به شرح هر یک اختصاص می‌دهد. اولین فعالیت متناظر با حیات زیستی و بیولوژیکی او (انسان) است، دومی متناظر با سازنده‌بودن
او (انسان) است، دومی متناظر با سازنده‌بودن انسان و ساختن جهان مصنوع و از سوی اوست، و نهایتاً سومی نیز متناظر به انسان متناسب با بما هو انسان بودن ماست. آرنت در وضع بشر بیان می‌دارد که مهم‌ترین خصیصهٔ انسان عمل اوست و هر دوی فعالیت‌های دیگر، پیش‌نیاز این فعالیت است: «عمل آن یگانه فعالیتی که بدون فعالیت که بدون واسطهٔ اشیا یا مواد میان انسان جریان دارد، متناظر است با وضعِ بشریِ تکثر، متناظر با این امر واقع که انسان‌ها و نه انسان بر کرهٔ زمین به سر می‌برند و ساکن جهان‌اند.» آرنت توضیح می‌دهد که چگونه مفهوم
ساکن جهان‌اند.» آرنت توضیح می‌دهد که چگونه مفهوم سیاسی ارسطو، در آکویناس به حیوان اجتماعی تغییر یافت و چگونه والاترین ساحت فعالیت انسانی، یعنی انسان کنشگر، ابتدا و با افلاطون در روم به انسان سازنده و سپس در دو سدهٔ اخیر به انسان به انسان زحمتکش بدل شده است؛ یعنی به جای آنکه فعالیت زیستی پیش‌نیاز رسیدن به انسان متکثر و عمل‌کننده در ساحت سیاسی تبدیل شود، با امتداد حوزهٔ خصوصی به حوزهٔ عمومی، حوزهٔ عمل سیاسی انسان‌ها تبدیل به ادامهٔ تدبیر منزل و در واقع زحمت زیستی می‌شود. این کتاب با عنوان "وضع بشر" ترجمهٔ
زیستی می‌شود. این کتاب با عنوان "وضع بشر" ترجمهٔ مسعود علیا. تهران: ققنوس، ۱۳۹۵ به فارسی ترجمه شده است. دربارهٔ انقلاب (۱۹۶۳). در این کتاب، آرنت مقایسه‌ای از دو انقلاب اصلی قرن هجدهم، یعنی انقلاب آمریکا و انقلاب فرانسه ارائه می‌دهد. دوازده سال پس از انتشار کتاب "ریشه‌های توتالیتاریسم" (۱۹۵۱)، با نگاهی به آنچه که آرنت انقلاب‌های شکست خورده می‌نامد، وی با نگرشی مثبت، توجه خود را به پیش‌بینی جنبش‌های بی خشونت که دولت‌های دموکراتیک در سراسر جهان را به قدرت بازگرداند، تبدیل کرد. پیش‌بینی‌های وی کاملاً درست بود،
تبدیل کرد. پیش‌بینی‌های وی کاملاً درست بود، این انقلابها عمدتاً اما ناخودآگاه بر اساس اصولی که وی ارائه کرده بود، رخ دادند. زندگی ذهن (۱۹۷۸). هانا آرنت پیش از مرگ دو بخش از سه بخش کتاب The Life of the Mind را نوشت. نخستین صفحه بخش سوم در ماشین تایپش پیدا شد. سینما. "مارگارته فون تروتا" در سال ۲۰۱۲ بر اساس زندگی آرنت فیلمی ساخته است. باربارا سوکووا هنرپیشهٔ آلمانی در این فیلم نقش هانا آرنت را بازی می‌کند. موضوع محوری فیلم گزارشی است که آرنت دربارهٔ محاکمهٔ آدلف آیشمن در مجلهٔ نیویورکر نوشته است. این گزارش
آدلف آیشمن در مجلهٔ نیویورکر نوشته است. این گزارش بعداً بدل به کتابی شد به نام آیشمن در اورشلیم. ایدهٔ ابتذال شر آرنت در این کتاب معرفی شده است.
صورت فلکی بُزغاله (بز دریایی) یا جَدْی یکی از صورت فلکی‌های خانوادهٔ منطقةالبروج است. معمولاً پیکرهٔ آن را به شکل «نیم بزغاله و نیم اژدها» ترسیم می‌کنند. کلمهٔ "جَدْی" در عربی به معنی بزغاله است و در فارسی به برج جدی، بُزیچهٔ فلک و تیس می‌گفتند. این پیکر آسمانی، مثلثِ ازشکل‌افتاده‌ای است که ستارگان نسبتاً کم‌نوری دارد. صورت‌های فلکی مجاور آن به صورت آبریز، عقاب، کمان، میکروسکوپ و ماهی جنوبی است. ستارهٔ جَدْی در این پیکر، ستاره‌ای دوتایی است که از زمین با چشم از هم قابل تمایز است. هنگامی که سیارهٔ نپتون کشف
از هم قابل تمایز است. هنگامی که سیارهٔ نپتون کشف شد در درون این صورت فلکی قرار داشت. ویژگی‌ها. این صورت فلکی سه ستاره اصلی به نام‌های آلفا بزغاله ٬دلتا بزغاله و اومگا بزغاله است.
بادبان یک پیکر آسمانی جنوبی است و مجاور صور فلکی تلمبه، قطب‌نما، کشتیدم، شاه‌تخته و قنطورس است. بادبان یک صورت فلکی در آسمان نیم‌کرهٔ جنوبی است که ابرخوشه بادبان را دربردارد. نام آن در لاتین، یعنی vela، به معنای بادبان‌های کشتی است و در اصل بخشی از صورت فلکی بزرگ‌تر "سفینه" بوده که بعدها به سه بخش تقسیم شد: شاه‌تخته، کشتی‌دم و بادبان. درخشنده‌ترین ستارهٔ آن با قدر ظاهری ۱٫۸، ستارهٔ آبیِ داغ و چندگانهٔ سهیل‌المحلف است که یکی از مؤلفه‌های آن نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین ستاره ولف–رایه آسمان به‌شمار می‌رود.
درخشان‌ترین ستاره ولف–رایه آسمان به‌شمار می‌رود. السفینه و مرکب به همراه تدویر السفینه و تُرَیس، صورتواره فلکی موسوم به «چلیپای دروغین» را تشکیل می‌دهند. دلتا با قدر ۱٫۹۵ در واقع یک سامانهٔ ستاره‌ای سه‌تایی یا پنج‌تایی است. تاریخچه. سفینه یکی از ۴۸ صورت فلکی کلاسیک فهرست‌شده به‌وسیلهٔ اخترشناس قرن دوم میلادی بطلمیوس بود و کشتی "آرگو" را نشان می‌داد که یاسون و آرگونوت‌ها در جست‌وجوی پشم زرین در اسطوره‌شناسی یونانی از آن استفاده کردند. نقشه‌کش آلمانی یوهان بایر این صورت فلکی را در اثر خود "Uranometria" در
بایر این صورت فلکی را در اثر خود "Uranometria" در سال ۱۶۰۳ ترسیم کرد و به ستاره‌های آن نام‌گذاری بایر از آلفا تا امگا داد. با این حال، نقشهٔ او دقیق نبود زیرا این صورت فلکی به‌طور کامل از نیم‌کرهٔ شمالی دیده نمی‌شد. آرگو بعدها در سال ۱۷۵۲ توسط اخترشناس فرانسوی نیکولاس-لوئی دو لاکای دقیق‌تر ترسیم و به سه بخش تقسیم شد: شاه‌تخته (به معنای مازه)، بادبان و کشتی‌دُم. با وجود این تقسیم، لاکای نام‌گذاری بایر ستاره‌های آرگو را حفظ کرد؛ بنابراین، شاه‌تخته شامل ستاره‌های آلفا، بتا و اپسیلون شد، در حالی که درخشان‌ترین
آلفا، بتا و اپسیلون شد، در حالی که درخشان‌ترین ستاره‌های بادبان گاما و دلتا هستند و درخشان‌ترین ستارهٔ کشتی‌دم زتا است و به همین ترتیب. ویژگی‌ها. بادبان از شمال با پیکر آسمنی تلمبه و قطب‌نما، از شمال‌غرب با کشتی‌دم، از جنوب و جنوب‌غرب با شاه‌تخته و از شرق با قنطورس هم‌مرز است. با پوشش ۵۰۰ درجه مربع، این صورت فلکی از نظر اندازه رتبهٔ ۳۲ را در میان ۸۸ فهرست صورت‌های فلکی دارد. اختصار سه‌حرفی آن که در سال ۱۹۲۲ توسط اتحادیه بین‌المللی اخترشناسی تصویب شد، «Vel» است. مرزهای رسمی صورت فلکی که در سال ۱۹۳۰ توسط
است. مرزهای رسمی صورت فلکی که در سال ۱۹۳۰ توسط اوژن ژوزف دلپورت تعیین شدند، با یک چندضلعی ۱۴ بخشی تعریف می‌شوند. در دستگاه مختصات استوایی، مختصات بُعد آن میان و و مختصات میل (اخترشناسی) میان °۳۷٫۱۶− و °۵۷٫۱۷− قرار دارند. ویژگی‌ها. ستاره‌ها. درخشان‌ترین ستارهٔ این صورت فلکی، سهیل‌المحلف (گاما بادبان) است که یک سامانهٔ ستاره‌ای چندگانهٔ پیچیده به‌شمار می‌رود. قدر ظاهری این ستاره ۱٫۷۵ دارد و یک غول قرمز است. مؤلفهٔ درخشان‌تر آن با نام Gamma2 Velorum یک ستاره دوتایی طیفی است که شامل دو ستارهٔ بسیار داغ و آبی
دوتایی طیفی است که شامل دو ستارهٔ بسیار داغ و آبی است و هر ۷۸٫۵ روز یک‌بار به گرد هم می‌چرخند. یکی از این دو یک ستارهٔ رشتهٔ اصلی از گونهٔ طیفی O7.5 است و دیگری یک ستاره ولف–رایه کمیاب، که نزدیک‌ترین و درخشان‌ترین نمونهٔ شناخته‌شدهٔ این نوع ستاره در آسمان است. السفینه (دلتا بادبان) یک سامانهٔ چندستاره‌ای و از درخشان‌ترین ستاره‌های گرفتی آسمان است. این ستاره به همراه مَرَکب (کاپا بادبان)، تُرَیس (آیوتا شاه‌تخته) و تدویر السفینه (اپسیلون شاه‌تخته) صورتواره فلکی الماس‌شکل معروف به «چلیپای دروغین» را می‌سازند
الماس‌شکل معروف به «چلیپای دروغین» را می‌سازند که گاه با چلیپا اشتباه گرفته می‌شود. ستارهٔ سهیل وزن (لامبدا بادبان) سومین ستارهٔ درخشان بادبان است. این ابرغول از گونهٔ طیفی K4Ib-II بوده و در فاصلهٔ ۵۴۵ سال نوری قرار دارد. AH Velorum یک متغیر قیفاووسی است که کمتر از یک درجه در شمال‌شرقی سهیل‌المحلف قرار دارد. این ابرغول زرد-سفید از گونهٔ طیفی F7Ib-II است و در بازه‌ای ۴٫۲ روزه میان قدرهای ۵٫۵ تا ۵٫۸۹ نوسان می‌کند. ستارهٔ V Velorum نیز در نزدیکی سهیل‌المحلف قرار دارد و یک متغیر قیفاووسی از گونهٔ طیفی F6-F9II
دارد و یک متغیر قیفاووسی از گونهٔ طیفی F6-F9II است که در طی ۴٫۴ روز از قدر ۷٫۲ تا ۷٫۹ تغییر می‌کند. AI Velorum در ۲٫۸ درجه شمال-شمال‌شرقی سهیل‌المحلف جای دارد و یک متغیر دلتا شلیاقی از گونهٔ طیفی A2p-F2pIV/V است که در حدود ۲٫۷ ساعت میان قدرهای ۶٫۱۵ تا ۶٫۷۶ نوسان می‌کند. V390 Velorum ستاره‌ای پیر است که پیرامون آن یک قرص غباری شناسایی شده است. این ستاره یک متغیر آروی ثوری از گونهٔ طیفی F3e است و طی نزدیک به ۹۵ روز میان قدرهای ۹٫۰۱ تا ۹٫۲۷ تغییر می‌کند. امیکرون بادبان یک زیرغول آبی-سفید از گونهٔ طیفی
امیکرون بادبان یک زیرغول آبی-سفید از گونهٔ طیفی B3III-IV است که در فاصلهٔ حدود ۴۹۵ سال نوری از منظومه شمسی قرار دارد. این ستاره که یک متغیر از ردهٔ B با تپش آهسته است، طی ۲٫۸ روز از قدر ۳٫۵۷ تا ۳٫۶۳ تغییر می‌کند. این ستاره درخشان‌ترین عضو خوشه امیکرون بادبان (یا IC 2391) است که یک خوشه ستاره‌ای باز در فاصلهٔ حدود ۵۰۰ سال نوری است. هفت سامانهٔ ستاره‌ای در این صورت فلکی دارای سیاره فراخورشیدی شناخته شده‌اند. اچ‌دی ۷۵۲۸۹ ستاره‌ای شبیه خورشید از گونهٔ طیفی G0V است که یک مشتری داغ دارد و در مداری با نیم‌قطر
است که یک مشتری داغ دارد و در مداری با نیم‌قطر بزرگ و نیم‌قطر کوچک ۰٫۰۴۸۲ واحد نجومی تنها طی ۳٫۵۱ روز به دور ستاره می‌گردد. دبلیوای‌اس‌پی-۱۹ ستاره‌ای با قدر ظاهری ۱۲٫۳ در فاصلهٔ ۸۱۵ سال نوری است که یک مشتری داغ دارد و هر ۰٫۷ روز یک‌بار به دور آن می‌چرخد. اچ‌دی ۷۳۵۲۶ ستاره‌ای خورشیدمانند از گونهٔ طیفی G6V است که دو سیاره با جرمی حدود دو برابر مشتری دارد، با دوره‌های مداری ۱۸۷ و ۳۷۷ روز. اچ‌دی ۸۵۳۹۰ یک کوتولهٔ نارنجی از گونهٔ طیفی K1.5V است که در فاصلهٔ حدود ۱۱۱ سال نوری جای دارد و سیاره‌ای ۴۲ برابر زمین
۱۱۱ سال نوری جای دارد و سیاره‌ای ۴۲ برابر زمین دارد که هر ۷۸۸ روز یک‌بار مدار خود را کامل می‌کند. HD 93385 یک ستارهٔ خورشیدمانند از گونهٔ طیفی G2/G3V در فاصلهٔ ۱۳۸ سال نوری است که دو ابرزمین با دوره‌های ۱۳ و ۴۶ روز و جرم‌های ۸٫۳ و ۱۰٫۱ برابر زمین به گرد آن می‌چرخند. کوتوله‌های قهوه‌ای. کشف یک سامانهٔ دوتایی کوتوله قهوه‌ای به نام Luhman 16 تنها در فاصلهٔ ۶٫۶ سال نوری – سومین سامانهٔ نزدیک به منظومه شمسی – در ۱۱ مارس ۲۰۱۳ اعلام شد. اجرام ژرف‌آسمان. از جمله دگرهستی‌ها در ژرفای آسمان در صورت فلکی بادبان، سحابی
در ژرفای آسمان در صورت فلکی بادبان، سحابی سیاره‌نما ان‌جی‌سی ۳۱۳۲ است که به «سحابی انفجار هشت» یا «سحابی حلقه جنوبی» معروف است (تصویر پیوست). این سحابی در مرز این صورت فلکی با تلمبه قرار دارد. NGC 2899 نمونه‌ای غیرمعمول با رنگ سرخ است. این صورت فلکی ۳۲ سحابی سیاره‌نمای دیگر نیز دارد. سحابی گام یک سحابی گسیلشی کم‌نور است که باور می‌رود بازماندهٔ یک ابرنواختر یک میلیون ساله باشد. درون آن بازمانده ابرنواختر بادبان جای دارد؛ سحابی ناشی از انفجار ابرنواختری که گمان می‌رود حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از زمین قابل مشاهده
می‌رود حدود ۱۰٬۰۰۰ سال پیش از زمین قابل مشاهده بوده است. این بازمانده شامل تپ‌اختر بادبان است، نخستین تپ‌اختری که به‌طور نوری شناسایی شد. در نزدیکی آن NGC 2736 یا «سحابی مدادی» قرار دارد. HH-47 یک هربیگ-هارو است؛ ستاره‌ای جوان در فاصلهٔ حدود ۱۴۰۰ سال نوری از خورشید که ماده را با سرعتی بسیار زیاد (تا یک میلیون کیلومتر در ساعت) به محیط پیرامون خود پرتاب می‌کند. این ماده هنگام برخورد با گاز پیرامونش می‌درخشد. NGC 2670 یک خوشه ستاره‌ای باز در صورت فلکی بادبان است. این خوشه با قدر کلی ۷٫۸ در فاصلهٔ ۳۲۰۰ سال
است. این خوشه با قدر کلی ۷٫۸ در فاصلهٔ ۳۲۰۰ سال نوری قرار دارد. ستارگان آن آرایشی شبیه کمان و تیر دارند. این خوشه طبق رده‌بندی ترومپلر در گروه II 2 p و طبق رده‌بندی شاپلی در گروه d قرار می‌گیرد. کمتر از ۵۰ ستاره دارد که از نظر درخشندگی در حد متوسط هستند. NGC 2547 دو درجه در جنوب سهیل‌المحلف قرار دارد و یک خوشهٔ باز شامل حدود ۵۰ ستاره با قدرهای ۷ تا ۱۵ است. NGC 3201 یک خوشه ستاره‌ای کروی است که توسط جیمز دانلوپ در ۲۸ مه ۱۸۲۶ کشف شد. جمعیت ستاره‌ای آن ناهمگن است و ستاره‌های سردتر و سرخ‌تر نزدیک‌تر به هسته
است و ستاره‌های سردتر و سرخ‌تر نزدیک‌تر به هسته جای دارند. از سال ۲۰۱۰، تنها دو خوشه (به همراه مسیه ۴) هستند که ناهمگنی جمعیت ستاره‌ای در آن‌ها تأیید شده است. RCW 36 منطقه‌ای ستاره‌زا در بادبان و از نزدیک‌ترین نواحی شکل‌گیری ستاره‌های پرجرم است. این منطقه یک منطقه H II فعال را تغذیه می‌کند و صدها ستارهٔ جوان را در خود جای داده است. این منطقه در Clump 6 از Vela Molecular Ridge، ابر C قرار دارد.
عرشهٔ پرواز به سطوحی در ناوهای هواپیمابر گفته می‌شود که هواگردها از آن برمی‌خیزند. عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر به‌طور کلی به دو صورت کلی است: نوع اول که توسط ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شود به صورت زیر کار می‌کند: بیشتر ناوهای موجود دارای عرشه تختی هستند که به عنوان محل فرود و پرواز هواپیماها عمل می‌کند. هواپیماها برای به پرواز درآمدن باید به سرعت معینی برسند ولی باندهای پرواز در ناوهای هواپیما بر به نسبت کوتاه هستند و این امکان را برای هواپیماها فراهم نمی‌آورند. از این رو در ناوهای هواپیما بر از
نمی‌آورند. از این رو در ناوهای هواپیما بر از وسیله‌ای به نام منجنیق استفاده می‌شود. منجنیق‌ها که با موتور بخار کار می‌کنند به هواپیما شتاب لازم برای پرواز را می‌دهند. قدرت این منجنیق‌ها به قدری است که در طول تنها ۲ ثانیه سرعت هواپیما را از ۰ به ۱۶۵ مایل در ساعت می‌رسانند. این کار باعث می‌شود که هواپیما سرعت لازم برای پرواز را کسب کند همچنین برای فرود آمدن هواپیمایی که ۱۵۰ مایل بر ساعت سرعت دارد مجهز به یک دم زنجیری است که باید آن را به یکی از ۴ کابل موجود روی باند گیر بیندازد که بعد از ۹۶ متر مسافت متوقف
روی باند گیر بیندازد که بعد از ۹۶ متر مسافت متوقف می‌شود در ناوهای هواپیما بر برعکس فرودگاه‌ها برای فرود آمدن هواپیما نباید سرعت خود را به کمترین حالت برساند بلکه باید دارای سرعت کافی باشد که در صورت ناتوانی خلبان در درگیر کردن دم زنجیری و کابل‌ها هواپیما با سرعتش بتواند از سوی دیگر ناو دوباره به پرواز در آید به علت مشکل بودن این کار معمولاً از برجسته‌ترین خلبانان برای ناوهای هواپیما بر استفاده می‌شود. نوع دوم ناوهای هواپیمابر که ایالات متحده از آن استفاده نمی‌کند به گونه‌ای طراحی شده‌است که به منجنیق
نمی‌کند به گونه‌ای طراحی شده‌است که به منجنیق نیازی ندارد. در عوض دارای یک سکوی پرواز است. این نوع ناوها بیشتر هواپیماهای عمودپرواز VTOL یا STOVL (هواپیماهایی که به صورت عمود فرود می‌آیند و با طی مسافت کمی پرواز می‌کنند) را حمل می‌کند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.