payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از مردم را افزایش داد و باعث بروز اعتراضات و شورش‌های بسیاری در نقاط مختلف کشور شد که از آن جمله می‌توان به شورش‌های دهقانی به رهبری لی زی‌چنگ اشاره نمود. در ۱۶۳۰، چونگ‌جن نسبت به وفاداری یکی از ژنرال‌های ارتش خود به نام یوان چونگ‌هوان ظنین شد زیرا خواجگان اسیر شده به دست منچوها که موفق به فرار شده بودند به ام‍پراتور اطلاع دادند که ژنرال یوان با دشمن همکاری می‌کند. در واقع این اتهام پاپوشی بود از سوی منچوها برای از میان برداشتن یوان چونگ‌هوان زیرا او تواناترین ژنرال ارتش مینگ در عقب نگاه داشتن منچوها بود و
ژنرال ارتش مینگ در عقب نگاه داشتن منچوها بود و با وجود او امکان فتح کشور چین وجود نداشت. سرانجام ژنرال یوان در همان سال به جرم خیانت به کشور محکوم به مرگ به روش قطعه قطعه کردن آرام گردید و این اعدام علاوه بر ایجاد شورش و ناآرامیهای بیشتر در کشور، نشانگر نابودی حتمی سلسه مینگ به دلیل نبود فرمانده‌ای توانا برای مقابله با منچوها نیز بود. پس از اعدام ژنرال یوان چونگ‌هوان، وو سن‌گویی جانشین او شد. مرگ چونگ‌جن و پایان دودمان مینگ. در روز ۲۴ آوریل ۱۶۴۴، گروه عظیمی از شورشیان به رهبری لی زی‌چنگ موفق به تصرف
عظیمی از شورشیان به رهبری لی زی‌چنگ موفق به تصرف بیجینگ، پایتخت امپراتوری شدند. امپراتور چونگ‌جن با به صدا درآوردن زنگ مخصوص خواهان حضور وزرایش برای برگزاری جلسه‌ای اضظراری شد ولی هیچ‌کس نیامد. چونگ‌جن که می‌دید سلسلهٔ مینگ به پایان خود رسیده‌است، با جمع کردن تمام خاندان سلطنتی، از آنها، به جز پسرانش، خواست تابه جای تسلیم شدن به زندگی خود پایان دهند. ملکه خود را حلق‌آویز کرد و دیگر زنان و دخترانش را نیز خود کشت. اما شاهزاده‌خانم چانگ‌پینگ در برابر فرمان پدرش مقاومت نمود و امپراتور که خشمگین شده بود دست چپ
مقاومت نمود و امپراتور که خشمگین شده بود دست چپ او را قطع نمود. سرانجام در بامداد روز ۲۵ آوریل ۱۶۴۴، چونگ جن در حالی‌که موهایش آشفته، آستین لباسش آغشته به خون و تنها یک کفش به پا داشت همراه با وانگ چنگ‌ئن، خواجهٔ اعظم و وفادار به امپراتور از شهر ممنوعه خارج شده و به سمت باغ سلطنتی جینگ‌شان که در شمال آن قرار داشت فرار می‌کند. از تپهٔ میشان بالا می‌رود و با کمک وانگ چنگ‌ئن خود را بر درخت پاگودایی که رو به شهر ممنوعه دارد و در دوران امپراتوری چینگ به درخت ادیب چینی گنهکار شهرت یافت دار می‌زند و با مرگ خود به
چینی گنهکار شهرت یافت دار می‌زند و با مرگ خود به سلسلهٔ مینگ پایان می‌دهد. پانویس. درخت مذکور دیگر وجود ندارد و گفته می‌شود در زمان انقلاب فرهنگی توسط ارتش سرخ از ریشه به درآورده شده‌است و آنچه که امروز در جای آن قرار دارد درختی مشابه آن است که در ۱۹۸۱ کاشته شده‌است .
دستگاه عصبی مرکزی یا سامانه عصبی کانونی (CNS) یا (central nervous system) بزرگ‌ترین بخش دستگاه عصبی است و دربرگیرنده مغز و طناب نخاعی است. مغز و طناب نخاعی توسط سازه‌های استخوانی و غشایی محافظت می‌شوند. مغز در محفظه درونی جمجمه نگهداری می‌شود و از مخ، مخچه و ساقه مغز تشکیل می‌گردد. رشته‌های عصبی مربوط به سامانهٔ عصبی مرکزی، رشته‌های عصبی طناب نخاعی و مغزی هستند. از دستگاه عصبی مرکزی ۴۳ جفت عصب منشعب می‌شود که ۱۲ جفت آنها از ساقه مغز برای تنظیم اعمال بخش‌های بالای گردن (سر و گردن) و ۳۱ جفت آنها از نخاع برای
بالای گردن (سر و گردن) و ۳۱ جفت آنها از نخاع برای تنظیم اعمال بخش‌های پایین‌تر از سرو گردن نظیر قلب، شش، دست‌ها، پاها و … خارج می‌شود. دستگاه عصبی مرکزی را می‌توان به دو بخش مراکز زیرین (دربرگیرنده طناب نخاعی و ساقه مغز) و بالایی مغز بخش کرد. مراکز زیرین با مغز از راه رشته‌های عصبی در پیوند هستند. کارکرد دستگاه عصبی مرکزی. دستگاه عصبی مرکزی، به همراه دستگاه عصبی پیرامونی، نقش بنیادینی در کنترل رفتار انسان دارد. دستگاه عصبی مرکزی، پردازش اطلاعات و محاسبه حرکت و دیگر اعمال شناختی و … مناسب در پاسخ به دریافت
و دیگر اعمال شناختی و … مناسب در پاسخ به دریافت ورودی را بر عهده دارد. مغز. مغز در داخل کاسه جمجمه جای دارد. داخل مغز (در پیش‌مغز) مراکز عصبی بالایی جای گرفته‌اند که وظیفه هماهنگ‌کردن دستگاه‌های حسی و حرکتی بدن را بر دوش دارند. ساقه مغز، مکان مراکز عصبی پایینی است. مخ یا قسمت بالایی مغز با ترک عمیقی که به نام شیار طولی خوانده می‌شود، به دو بخش تقسیم می‌گردد. شیار طولی مخ را به دو نیمکره چپ و راست تقسیم می‌کند. در داخل این دو نیمکره پوسته مغزی، گانگلیای بنیانی و دستگاه لیمبیک قرار دارند. دو نیمکره توسط یک
و دستگاه لیمبیک قرار دارند. دو نیمکره توسط یک رشته فیبرهای عصبی که جسم پینه‌ای (کورپس کالوسم) نامیده می‌شوند به هم متصلند. نیمکره سمت راست، مسوول سمت چپ بدن است و دربارهٔ نیم‌کره چپ، عکس این قضیه صادق است. هرکدام از دو نیمکره به چهار بخش مجزا تقسیم می‌شوند: بخش پیشین، مهار حرکات ویژه، یادگیری، برنامه‌ریزی و قدرت بازگو را بر دوش دارد. بخش جداری (پاریتال) که مهار فعالیتهای حسی جسمی را بر دوش دارد. بخش اکسیپیتال که مهار قوه بینایی را به عهد دارد و لب گیجگاهی که از مراکز شنوایی و بخشی از گویایی پایه‌ریزی شده
که از مراکز شنوایی و بخشی از گویایی پایه‌ریزی شده است. اینسولا در اعماق لب گیجگاهی در مخ قرار گرفته است. پل مغزی یا پونز مراکز مهار تنفسی و بازدارندگی را دربرمی‌گیرد و با مخچه در ارتباط می‌باشد. مخچه بخشی از مغز است که پشت مدولا و پل مغز قرار دارد. مخچه، ماهیچه‌های استخوان‌ها را مهار می‌کند و مایه ایجاد حرکات نرم و متوازن می‌گردد. مخچه چگونگی کنونی بدن را از چشمان، گوشها، ماهیچه‌ها و مفاصل دریافت می‌کند. مخچه ازخروجی پوسته مغز را که در بر گیرنده محل دلخواه این اعضا می‌باشد، پیامهایی را نیز دریافت می‌کند.
این اعضا می‌باشد، پیامهایی را نیز دریافت می‌کند. پس از پردازش این اطلاعات، مخچه فرمانهای حرکتی را از ساقه مغز به ماهیچه‌های استخوان‌ها ارسال می‌کند. وظیفه اصلی مخچه، هماهنگ‌کردن اندامهای حرکتی است. افزون بر آن مخچه وظیفه تعادل و روش ایستادن را به دوش دارد. مخچه به انسان در آموختن مهارت‌های جدید حرکتی، مانند ورزش و نواختن سازهای موسیقی کمک می‌کند. پیاز مغز (بصل‌الطناب نخاعی، مدولا) پایین‌ترین مرکز عصبی واقع در استخوان جمجمه است. انتهای پیاز مغز به طناب نخاعی مرتبط است. بیشتر پیاز مغز، از ماده سفید و رشته
مرتبط است. بیشتر پیاز مغز، از ماده سفید و رشته اعصابی تشکیل شده است که میان طناب نخاعی و مغز قرار دارد. پیاز مغز مرکز تنظیم فعالیتهای تنفس، قلبی و گوارش می‌باشد. به همین دلیل یکی از مهم‌ترین اجزای مغز است و آسیب وارده به آن مرگ را به دنبال دارد. طناب نخاعی. طناب نخاعی بخشی از دستگاه عصبی مرکزی است که در داخل ستون مهره‌ها قرار دارد. طناب نخاعی (به انگلیسی: Spinal cord) از سوراخ پَسِسَری (Foramen magnum) تا سطح اولین یا دومین مهره یِ کمری امتداد می‌یابد.
ساقۀ مغز بخشی از دستگاه عصبی مرکزی و در بخش پایینی مغز قرار دارد و شکل گرفته از بخش‌هایی‌است که نخاع را به نیمکره‌های مخ و مخچه پیوند می‌دهد. بخشی از ساقۀ مغز پیاز مغز قرار دارد که در بالای نخاع جای گرفته است و مرکز کنترل فعالیت های غیرارادی مانند تنفس، تپیدن قلب و فشار خون است . با توجه به اهمیت آن به این مرکز در بصل‌النخاع "گره زندگی" گفته می‌شود . ساقۀ مغز دربرگیرنده مغز میانی، پل مغزی و پیاز مغز می‌باشد. این ساختارها که اطلاعات را درون دستگاه عصبی مغزی انتقال می‌دهند، نقش مهمی در تنظیم فعالیت‌های بدن
انتقال می‌دهند، نقش مهمی در تنظیم فعالیت‌های بدن برعهده دارند. ده زوج از دوازده زوج عصب مغزی از ساقۀ مغز خارج می‌شوند.
قلعه بلاد یکی از دژهای تاریخی کشور پادشاهی عمان است. این قلعه در. شهرستان بخاء و در استان مسندم واقع شده‌است، ویکی از (نقاط دیدنی سلطنت عمان) به‌شمار می‌آیند. «حصن البلاد» از معالم بارز و گردشگری استان مسندم است. این قلعه در وسط شهرستان بخاء به عربی ( ولایة بخاء) در نوار ساحلی کرانهٔ خلیج فارس واقع شده‌است. پیشینه. قدمت قلعه بلاد به قرن دواز دهم میلاد بازمی‌گردد. گویند در سال (۱۲۵۰) الشیخ سلیمان بن محمد آل مالک الشحی والی شهر بخاء بدستور الامام بن سلطان الیعربی. این قلعه را بنا نهاده‌است. ساکنان این منطقه
این قلعه را بنا نهاده‌است. ساکنان این منطقه از این قلعه به‌عنوان یک قلعه دفاعی در برابر حملات دشمنان دریائی خود استفاده می‌کرده أند. در زیر این قلعه راهروها ودالانهایی برای آمد ورفت وجود دارد. معماری قلعه از مواد و ترکیبات خاص و کم‌نظیری استفاده شده‌است که با وجود أمواج شدید دریا و رطوبت هوا در حاشیهٔ خلیج فارس آن را تاکنون پابرجا نگاه داشته‌است. ویژگی‌های قلعه. قلعه داری چهار برج است، سه برج به‌شکل مستطیل است، وبرج چهارمی دائره أی مانند است و از همه بلندتر است. این برج، در بخش جنوبی قلعه قرار دارد، و از
است. این برج، در بخش جنوبی قلعه قرار دارد، و از برج‌های نگهبانی اصلی قلعه بوده‌است. و مشرف بر شهر بخاء، که هنوز مانند سابق سالم وباپرجا واستوار باقی‌مانده‌است. این برج به ارتفاع ۱۲ متر و قطر ۵/۴ متر، وهشت تیرانداز دارد.دور تا دور قلعه خندقی حفر شده‌است که از ورود بیگانه ممانعت می‌کرده‌است. قلعه از داخل به چند قسمت تقسیم شده‌است، قسمت شمالی قلعه مقر حاکم یا فرماندار بوده‌است، وقسمت پائین‌تر مسکن حاشیه وقشون بوده‌است. این قلعه در سال (۱۹۸۹) میلادی به فرمان سلطان قابوس بن سعید به‌طور کامل مرمت وتجدید بنا
سلطان قابوس بن سعید به‌طور کامل مرمت وتجدید بنا شده‌است. وهم اکنون یکی جاذبهٔ گردشگری استان مسندم است..
دستگاه عصبی پیرامونی، سامانه عصبی پیرامونی یا دستگاه عصبی محیطی (PNS) یا (peripheral nervous system) بخشی از دستگاه عصبی است که مغز و نخاع را به دیگر قسمت‌های بدن متصل می‌کند. دستگاه عصبی پیرامونی در برگیرنده ۴۳ جفت عصب است که ۱۲ جفت به مغز و ۳۱ جفت به نخاع وصل است و به دو بخش سامانه عصبی خودگردان (خودمختار) و سامانه عصبی سوماتیک (ارادی) تقسیم می‌شود. دستگاه عصبی پیرامونی شبکه گسترده‌ای از رشته‌های عصبی نخاعی و مغزی است که به مغز و نخاع متصل می‌باشند. این دستگاه دربرگیرنده سامانه عصبی پیکری (سوماتیک)،
دستگاه دربرگیرنده سامانه عصبی پیکری (سوماتیک)، سامانه عصبی خودگردان و گیرنده‌های حسی است که به پردازش تغییرات پیرامون درونی و بیگانه کمک می‌کنند. این اطلاعات از طریق رشته‌های عصبی حسی درونی به رشته‌های عصبی مرکزی گسیل می‌شود. سامانه عصبی خودگردان (رشته‌های عصبی خودمختار سمپاتیک، پاراسمپاتیک و احشایی) کنترل غیرارادی اندام‌های درونی، رگ‌ها، ماهیچه‌های قلبی و ماهیچه‌های صاف را بر دوش دارند. رشته‌های عصبی سوماتیک (پیکری) حس و حرکت ارادی پوست، استخوان‌ها، مفصل‌ها و ماهیچه‌های استخوانی را بر عهده دارند. دستگاه
و ماهیچه‌های استخوانی را بر عهده دارند. دستگاه عصبی پیرامونی مسیر ارتباطی بین دستگاه عصبی مرکزی و بقیه بدن می‌باشد که با تحریکات عصبی فعالیت‌های بدن را تنظیم می‌کند. اعصاب مغزی در دستگاه عصبی محیطی. از دوازده زوج عصب مغزی، زوج یکم (عصب بویایی) و دوم (عصب بینایی) جزو دستگاه عصبی مرکزی هستند. دوازده زوج عصب مغزی عبارتند از: از این ۱۲ عصب ۱۰ تای آن‌ها از ساقه مغز آغاز می‌شوند، و به استثنای چند مورد، بیشتر کنترل فعالیت سازه‌های آناتومی سر را به عهده دارند. عصب شماره ۱۰ اطلاعات حسی درونی را از شکم و سینه دریافت
۱۰ اطلاعات حسی درونی را از شکم و سینه دریافت می‌کند و عصب شماره ۱۱ مسئول عصب‌دهی به ماهیچه‌های استرنوکلیدوماستوئید و تراپزیوس می‌باشد. اعصاب نخاعی در دستگاه عصبی محیطی. ۳۱ جفت عصب نخاعی در انسان وجود دارد که از نخاع منشعب می‌گردند. همچنین ببینید:اعصاب نخاعی عصب محیطی در دستگاه عصبی محیطی. اعصاب نخاعی و مغزی، اعصاب محیطی مربوط به خود را جهت انتشار به اندام‌های فوقانی و تحتانی، تنه و سر و گردن به وجود می‌آورند. به عنوان نمونه اعصاب نخاعی شبکه‌های عصبی زیر را ایجاد می‌کنند: از شبکه‌های عصبی فوق، اعصاب محیطی
ایجاد می‌کنند: از شبکه‌های عصبی فوق، اعصاب محیطی ایجاد می‌شوند که به اندام‌های هدف مربوطه می‌روند. یک عصب محیطی ممکن است حسی، حرکتی یا حسی-حرکتی باشد. اعصاب محیطی اندام‌های فوقانی و تحتانی حاوی رشته‌های عصبی سمپاتیک نیز هستند. عصب واگ که یک عصب محیطی حسی-حرکتی است به تنهایی دارای ۷۵٪ رشته‌های پاراسمپاتیک است. عصب فرعی (زوج یازدهم مغزی) فقط یک عصب محیطی حرکتی است. عصب رادیال یک عصب محیطی بوده که علاوه بر رشته‌های حسی و حرکتی حاوی رشته‌های عصبی سمپاتیک است. همچنین ببینید:عصب محیطی
کاهش ابعاد یا فروکاهی ابعاد (Dimension reduction) به فرایند کاستن و کم‌کردن از تعداد ابعاد و متغیرهای مورد نیاز برای نمایش و بررسی مسائل مطرح در ریاضیات، آمار، فیزیک، مهندسی، و بسیاری از شاخه‌های علوم محاسباتی و پیچیدهٔ نوین اطلاق می‌شود. در ادبیات تحلیل‌های چند متغیری اساساً به روش‌هایی که برای کاهش ابعاد استفاده می‌شود، روش‌های محوری یا روش‌های هندسی گفته می‌شود. کاهش ابعاد به دو دسته انتخاب ویژگی و استخراج ویژگی تقسیم می‌شود. در انتخاب ویژگی که در فضای اندازه‌گیری انجام می‌شود هدف پیدا کردن ویژگی‌های
اندازه‌گیری انجام می‌شود هدف پیدا کردن ویژگی‌های مطلوب از بین کل ویژگی‌های موجود است در حالی در استخراج ویژگی هدف انتقال ویژگی‌های انتخاب شده از فضای با ابعاد بیشتر به فضای با ابعاد کمتر و تعداد متغیرهای کمتر می‌باشد. انتخاب ویژگی‌ها. در این نگرش به دنبال زیرمجموعه‌ای از متغیرهای اصلی مسئله (که ویژگی یا خصوصیت نیز نامیده می‌شوند.) هستیم که بتواند به درستی نمونه‌های مسئله را از هم تفکیک کند. استخراج ویژگی‌ها. استخراج ویژگی فرایندی است که در آن داده‌ها در فضای با بعد بالا به فضای با بعد کمتر نگاشت می‌شوند.
با بعد بالا به فضای با بعد کمتر نگاشت می‌شوند. این نگاشت می‌تواند خطی (مانند روش تحلیل مؤلفه‌های اصلی) یا غیر خطی باشد. نفرین ابعاد زیاد. نفرین ابعاد یکی از خصوصیات مسائل طبقه‌بندی یا رگرسیون و به این معنی است که فضای ویژگی با ابعاد زیادتر باعث ایجاد تعداد زیادتری از پارامترها می‌شود که بایستی تخمین زده شود. در نتیجه با افزایش تعداد پارامترها احتمال Over fitting در مدل نیاز تقویت می‌شود. یعنی بهترین تعمیم کارایی زمانی حاصل می‌شود که زیر مجموعه‌ای از ویژگی‌های موجود بکار روند.
داوود غفارزادگان (متولد ۱۳۳۸ اردبیل) داستان‌نویس ایرانی است. زندگی. او در ۹ مهرماه ۱۳۳۸ در اردبیل متولد شد. تحصیلاتش را در همان‌جا تمام کرد و به کار معلمی پرداخت. فعالیت. در سال ۱۳۵۹ اولین اثرش را در مطبوعات به چاپ رساند. فارغ‌التحصیل دانشسرای مقدماتی اردبیل است (۱۳۵۶) و در روستاهای همان جادرس می‌داد. در سال ۱۳۶۷ به تهران منتقل شد و در دفتر انتشارات کمک‌آموزشی مشغول به کار شد. بازنشستهٔ آموزش و پرورش است و در تهران زندگی می‌کند. آثار. بیش از سه دهه داستان‌هایی با موضوعات متنوع و برای مخاطبان متنوع نوشته‌
با موضوعات متنوع و برای مخاطبان متنوع نوشته‌ است. جایزهٔ ۲۰ سال ادبیات داستانی (بزرگسالان) به خاطر اثر ارزش‌مندش ما سه نفرهستیم به او تعلق گرفت. وی یکی از مؤثرترین نویسندگان در عرصه ادبیات کودک و نوجوان است. نشان طلایی از جشنوارهٔ بزرگ برگزیدگان ادبیات کودک ونوجوان (انجمن نویسندگان کودک ونوجوان) به عنوان یکی از بهترین داستان‌نویسان دو دهه از جوایز دیگر اوست. رمان فال خون او توسط قانون‌پرور ترجمه و در دانشگاه تگزاس آمریکا چاپ شده‌است. همچنین از این نویسنده تک قصه‌هایی به زبان‌های دیگر ترجمه شده‌است. آثار:
قانون احترام به آزادی‌های مشروع و حفظ حقوق شهروندی مصوب سال ۱۳۸۳ برای حفظ حقوق طبیعی اشخاص متهم، جلوگیری از انواع مختلف شکنجه و سوء رفتار مأموران قضائی و رعایت موازین قانونی در بازجویی‌ها، قرارهای بازداشت، توقیف و ضبط اموال و تصرف بیجا در اموال اشخاص متهم وضع شده‌است. این قانون برخی از مصادیق این نوع رفتارها را برشمرده و دادگاه‌ها، دادسراها و ضابطان قضائی را مکلف به رعایت و اجرای دقیق مواد این قانون می‌کند و هیأتی را که اعضای آن از سوی رئیس قوه قضائیه تعیین شده‌اند مأمور نظارت بر حسن اجرای آن می‌کند. این
شده‌اند مأمور نظارت بر حسن اجرای آن می‌کند. این قانون از یک ماده واحده و ۱۵ بند تشکیل شده و یک دستورالعمل اجرایی برای بند ۱۵ آن نیز در ۲۳ اردیبهشت به تصویب رسیده‌است. این قانون در ابتدا بخشنامه رئیس قوه قضائیه بود و ۱۵ اردیبهشت ۱۳۸۳ در آخرین روزهای فعالیت مجلس ششم با قید دوفوریت در دستور کار مجلس شورای اسلامی قرار گرفته و بدون هیچگونه تغییری به تصویب می‌رسد و در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۸۳ نیز با همان فوریت و تعجیل در شورای نگهبان مطرح شده و به تأیید می‌رسد.
جابر عَناصِری (۱۰ اردیبهشت ۱۳۲۴ – ۲۸ فروردین ۱۳۹۵) شاهنامه‌پژوه، ایران‌شناس، تعزیه‌شناس ایرانی و دکترای فلسفه از دانشگاه تهران بود. پیشینه. جابر عناصری در سال ۱۳۲۴ در اردبیل به دنیا آمد؛ تحصیلات مقدماتی را در شهر اردبیل و تحصیلات متوسطه را در دارالفنون تهران با کسب مقام اول در رشته‌ی ادبی در میان تمامی دانش‌آموزان ایران به انجام رساند و سپس وارد دانشگاه تهران شد و تا سطح دکتری فلسفه و علوم تربیتی در ایران و کسب تخصص در مردم شناسی در انگلستان (دانشگاه لندن) به تحصیل ادامه داد. تخصص عناصری در مردم‌شناسی،
به تحصیل ادامه داد. تخصص عناصری در مردم‌شناسی، مردم‌شناسی عشایری (عشایر فلات ایران و افغانستان، و ترکیه) بوده و به ویژه بر عشایر شاه‌سون و سنگسر تمرکز داشته است. عناصری علاوه بر فارسی‌گویی شیوا و فارسی‌نویسی سره، و تسلط بر ترکی آذربایجانی در حد ترجمه و نویسندگی ادبی، به زبان انگلیسی، سنگسری و برخی زبان‌ها و لهجه‌های مختلف افغانستان و مغولستان، ترکی استانبولی، و ترکی آذربایجانی مسلط بوده است. وی برای مدتی مسئولیت بخش ایلی و عشایری و سپس ریاست اداره‌ی فرهنگ عامه را بر عهده داشته است (اخبار وزارت فرهنگ و هنر،
را بر عهده داشته است (اخبار وزارت فرهنگ و هنر، ش 55، ص 29). حوزه‌ی فعالیت علمی او به صورت میان‌رشته‌ای و ترکیب فلسفه‌ی هنر و زیبایی‌شناسی، با مطالعات قومی، ایران‌شناسی و مردم‌شناسی عشایری، و هنرهای فولکلور به ویژه نمایش‌های آیینی حوزه‌ی تمدنی ایران بزرگ بوده است. فعالیت‌های علمی. عناصری ۴۱ سال در دانشگاه‌های تهران به عنوان استاد به تدریس و تحقیق اشتغال داشت و بیش از چهل کتاب در زمینه‌ی مردم‌شناسی، هنرهای نمایشی و آیین‌های ایرانی، فرهنگ ایران باستان، شاهنامه و... به رشته تحریر درآورد. وی مدت‌ها در رادیو
و... به رشته تحریر درآورد. وی مدت‌ها در رادیو برنامه‌ی راه شب و در تلویزیون (تا سال ۱۳۶۷) برنامه‌هایی در ارتباط با آیین‌های ایرانی و نمایش‌های سنتی اقوام ایران اجرا می‌کرد. آخرین برنامه‌ی او در تلویزیون که به ممنوع‌التصویری وی انجامید، بحثی تطبیقی پیرامون «سوگ سیاوش، آیین چمر و سوگ حسین‌بن‌علی(ع)» و تداوم فرهنگ ایرانی پس از ورود اسلام بود. در سال‌های پایانی عمرش سلسله‌برنامه‌ای پیرامون مناجات‌های عارفانه‌ی حافظ و خواجه عبدالله انصاری و اشعار محتشم کاشانی در رادیو اجرا کرده است. نخستین مقاله‌های او «پیک‌های
رادیو اجرا کرده است. نخستین مقاله‌های او «پیک‌های نوروزی»، و «مونوگرافی دهکده‌ی ججین» بوده است. وی در مقطعی نگارش کتاب تاریخ هنر ایران و جهان برای دوره‌ی دبیرستان را برعهده داشته و همچنین پژوهش‌هایی در زمینه‌ی موسیقی تعزیه انجام داده است. از دیگر مقاله‌های او می‌توان به این‌ها اشاره کرد: تراژدی دو سردار نگون‌بخت: مکبث ـ شخصیت نمایشی انگلستان و بهرام چوبین ـ اسپهبد و مرزبان ری و طبرستان؛ یادگار زریران ـ رزمنامه «زریر» زرین‌جوشن ـ جانفشان بهدینان و شهسوار مزدیسنان؛ شرفنامه‌ی آرش ناوک‌انداز؛ سیاه‌گالش ـ
مزدیسنان؛ شرفنامه‌ی آرش ناوک‌انداز؛ سیاه‌گالش ـ نگهبان ستوران؛ درآمدی بر پسیکودرام عامیانه؛ آتش، آوردگاه پلیدی و پاکی؛ دردانه‌های خلوت اهورایی: بغدخت «آناهیتا»، آب‌بانوی محبوب و ملکه‌ی انهار، فغفور «آذر» گرمابخش جان‌ها و پاینده‌ی آتش‌ها و... با این همه، از آن جایی که نوشته‌های او درباره‌ی فرهنگ ایران باستان و شاهنامه‌پژوهی عمدتا اجازه‌ی چاپ نیافته‌اند، او را بیشتر با آثار و سخنرانی‌هایی که صرفا بر حوزه‌ی تعزیه و مسایل مذهبی تمرکز داشته و اجازه‌ی انتشار پیدا کرده‌اند می‌شناسند. درگذشت. جابر عناصری، که
پیدا کرده‌اند می‌شناسند. درگذشت. جابر عناصری، که واپسین سال‌های زندگی را با قطع حقوق و بازنشستگی اجباری، ممنوع‌التصویری (تا پایان عمر ادامه داشت) و ممنوع‌الصدایی برای دوره‌ای، چشم‌انتظاری برای کسب مجوز چاپ آثاری که در حوزه شاهنامه و آیین‌های ایرانی نوشته بود، و با دل‌شکستگی و عزلت‌گزینی گذرانده بود ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه صبح روز شنبه ۲۸ فروردین ۱۳۹۵ در سن ۷۱ سالگی بعد از طی دوره‌ی طولانی بیماری و از پی چهل روز بستری بودن در بیمارستان، در کتابخانه‌ی شخصی خود در محله‌ی یوسف آباد تهران درگذشت و همان روز در قطعه‌ای
یوسف آباد تهران درگذشت و همان روز در قطعه‌ای عمومی در بهشت زهرا (قطعه ۳۰۲ جدید) به خاک سپرده شد. عناصری وصیت کرده بود که آیین دفنش به سادگی برگزار شده و مراسم ختمی برای او گرفته نشود و هزینه‌های مربوطه به مرکزی خیریه اهداء شود. خاکسپاری وی نیز تنها با حضور ۹ نفر، شامل چند تن از دانشجویانش که نامشان در وصیت‌نامه‌ی وی آورده شده، و همسر و دو فرزندش برگزار گردید. جابر عناصری گفته بود: «نیازی نیست کاری که در زندگی من انجام نشده بود و قدری که دانسته نشده بود، بعد از مرگم انجام پذیرد» و خواسته بود که در میان مردم
از مرگم انجام پذیرد» و خواسته بود که در میان مردم و در قطعه‌ی عادی به خاک سپرده شود. پس از مرگ او، بسیاری از کسانی که در زمان زنده بودنش او را طرد کرده بودند، داعیه‌دار قدردانی و برگزاری مراسم بزرگداشت برای او شده‌اند و هر یک او را در زمره‌ی سرمایه‌های خود قرار داده و منتسب به خود می‌کنند. بنا بر وصیت او تنها اطلاعاتی که از سوی همسر و دو فرزندش بیان بشود، اعتبار دارد.
رسول خدابخش (۱۳۲۵ خورشیدی در اردبیل) عضو هیئت امنای سازمان انرژی اتمی ایران، رئیس منطقه ۲ دانشگاه آزاد اسلامی شمالغرب ایران است. انتصاب او به ریاست دانشگاه مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان با جنجال همراه بود. زندگینامه. درسال۱۳۲۵ در اردبیل متولد گردید.تحصیلات مقدماتی را در اردبیل گذراند.جهت ادامه تحصیل درمقطع کارشناسی در رشته فیزیک دانشگاه تربیت معلم تهران پذیرفته شد.پس از اتمام دوره لیسانس در سال ۱۳۵۶ در دانشگاه بیرمنگام انگلستان در رشته فیزیک و تکنولوژی نیروگاههای هسته‌ای فارغ التحصیل
فیزیک و تکنولوژی نیروگاههای هسته‌ای فارغ التحصیل گردید.درسال۱۳۵۹ در رشته فیزیک نوترون از همان دانشگاه فارغ گردید.در سال ۱۳۷۰ موفق به دریافت مدرک مطالعاتی فیزیک از دانشگاه نیوساوت ولز استرالیا گردید.او در ۱۹ دی ۱۳۸۹ همسر و پسرش را در حادثه سقوط هواپیمای بوئینگ ۷۲۷ پرواز شماره 277 ایران ایر در ارومیه از دست داد. دوره فعالیت. او هیئت ممیزه و مسئول کمیته تخصصی علوم پایه دانشگاه ارومیه، عضو و مسئول کمیته تخصصی گروه فیزیک دانشگاه آزاد اسلامی، رئیس دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارومیه، عضو اعضاء هیئت مؤسس انجمن
اسلامی واحد ارومیه، عضو اعضاء هیئت مؤسس انجمن هسته‌ای کشور، عضو انجمن فیزیک ایران، عضو شورای فرهنگ عمومی استان آذربایجان غربی، عضو هیئت ممیزه دانشگاه امام حسین، عضو هیئت ممیزه سازمان انرژی اتمی ایران، عضو هیئت تحریریه علوم و فنون هسته‌ای سازمان انرژی اتمی ایران، عضو هیئت امنای سازمان انرژی اتمی ایران، رئیس منطقه ۲ دانشگاه آزاد اسلامی شمال غرب ایران است. جنجال ریاست دانشگاه تحصیلات تکمیلی زنجان. کامران دانشجو، وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در طی حکمی در تاریخ سی مرداد ۱۳۸۹ دکتر یوسف ثبوتی را از ریاست مرکز
سی مرداد ۱۳۸۹ دکتر یوسف ثبوتی را از ریاست مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان که خود مؤسس آن بوده‌است برکنار کرد و دکتر رسول خدابخش را به سمت ریاست این دانشگاه برگزید. این حکم اعتراضات متعددی را در شهر زنجان و به ویژه میان دانشجویان در پی داشت. هم چنین مجمع نمایندگان استان زنجان در پی برکناری پروفسور یوسف ثبوتی از ریاست دانشگاه علوم پایه زنجان با ارسال نامه خطاب به وزیر علوم، تحقیقات و فناوری نسبت به این تصمیم واکنش نشان داد و خواستار تجدیدنظر وزیر علوم در این خصوص شد. در این خصوص عده‌ای از بازاریان
در این خصوص شد. در این خصوص عده‌ای از بازاریان زنجان با امضای طوماری خواستار لغو هرچه سریعتر حکم عزل یوسف ثبوتی شدند.
برای سنجش میزان آب در یک واحد زمانی برای مصارف کشاورزی معیارهای متعددی در شهرهای مختلف ایران بکار گرفته می‌شد. واحد سنجش امروزی اندازه‌گیری آب در سیستم متریک، یک متر مکعب بر ثانیه و یا یک هزارم آن (لیتر بر ثانیه) می‌باشد که به آن «دبی» می‌گویند. هرچند امروزه کارهای عمرانی در ایران برای سنجش میزان آب از واحد دبی استفاده می‌کنند ولی هنوز هم در برخی از روستاها استفاده از واحدهای قدیمی متداول است، که در این مقاله به آنها اشاره خواهد شد: پیمانه کردن. یکی از روش‌های تعیین مقدار آب که از هزار سال پیش تاکنون متداول
تعیین مقدار آب که از هزار سال پیش تاکنون متداول بوده، «پیمانه کردن» آب می‌باشد. روش کار بدین ترتیب است که در کنار نهر یا جوی آب، تشتی پر از آب قرار داده و به تعداد «پیمانه مدت» مشخصی به هر روستا یا کشاورز آب می‌دهند. تعدادی از پیمانه‌های مدت به شرح زیر می‌باشند: سنگ. سنگ مقیاسی قدیمی برای سنجش میزان آب می‌باشد که برابر است با مقدار معینی آب، (برحسب لیتر در هر ثانیه). این مقیاس دارای انواع مختلف (سنگ دیوانی، سنگ آسیا و سنگ زراعتی) می‌باشد. مقدار واحد سنگ در نواحی مختلف ایران متفاوت می‌باشد:
حسن احمدی گیوی (۱ بهمن ۱۳۰۶ در گیوی – ۲۶ اردیبهشت ۱۳۹۱ در تهران) نویسنده، پژوهش‌گر، ادیب و استاد دانشگاه بود. او مدرک دکتریِ خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی از دانشگاه تهران دریافت کرد و سال‌ها در این دانشگاه و دانشگاه‌های دیگر، از جمله در دانشگاه علامه طباطبایی، دانشگاه آزاد واحدهای شمال و خلخال تدریس کرد. احمدی گیوی از معروف‌ترین شاگردان بدیع‌الزمان فروزانفر بود. او بیش از چهار دهه با موسسهٔ لغت‌نامهٔ دهخدا همکاری داشت. بیش از ۵۰ جلد کتاب در حوزهٔ دستور زبان و ادبیات فارسی از وی منتشر شده‌است. او در
زبان و ادبیات فارسی از وی منتشر شده‌است. او در سال ۱۳۹۱ در رشتهٔ ادبیات، به‌عنوان چهرهٔ ماندگار انتخاب شد. زندگی و مدارج علمی. حسن احمدی گیوی در سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهر گیوی، استان اردبیل دیده به جهان گشود. دوره ابتدایی را در مدرسه ناصری خلخال گذراند. سپس در رشتهٔ فلسفه مدرک کارشناسی ارشد دریافت کرد. احمدی گیوی در رشتهٔ ادبیات فارسی از دانشگاه تهران دکتری گرفت. او در سال ۱۳۶۶ از دانشگاه تهران بازنشسته شد. حسن احمدی گیوی در صبح روز سه‌شنبه ۲۶ اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۱ بر اثر ایست قلبی در ۸۵ سالگی در منزل خود
۱۳۹۱ بر اثر ایست قلبی در ۸۵ سالگی در منزل خود درگذشت. احمدی گیوی در سال ۱۳۴۰، با راهنمایی محمد معین، استاد راهنما، رسالهٔ دکتریِ خود با عنوان "«اقسام فعل به‌اعتبار زمان»" را برگزید، ولی کارِ تدوینِ آن شش سال به درازا کشید و با درگذشت معین، محمد مقدم استاد راهنمای او شد و سرانجام در سال ۱۳۴۶ از رساله‌اش را دفاع کرد. پس از چندی، انتشارات دانشگاه تهران قرارداد چاپ آن را یک‌طرفه لغو کرد و احمدی گیوی، ۳۸ سال برای تکمیل آن تلاش کرد تا اینکه در سال ۱۳۸۰ آن را با نام "دستور تاریخیِ فعل" توسط نشر قطره در تهران چاپ
"دستور تاریخیِ فعل" توسط نشر قطره در تهران چاپ و منتشر شد.
تالاموس (thalamus) یا نهنج در مغز و محل تقویت و پردازش اطلاعات است. الیاف اعصاب حس پنج‌گانه بدن انسان به جز حس بویایی برای تقویت وارد تالاموس شده و سپس از تالاموس خارج و وارد قشر مخ برای پردازش می‌شوند. تقویت نشدن حس بویایی انسان توسط تالاموس از دلایل اصلی ضعیف بودن این حس در انسان نسبت به دیگر حیوانات مانند سگ می‌باشد. همچنین تالاموس مسئول تطبیق تصویرها با عواطف می‌باشد. تحریک هسته‌های میانی، پسین و پیشین تالاموس به دگرگونی در پاسخ‌های احساسی می‌انجامد ولی اهمیت این هسته‌ها در تنظیم رفتارهای احساسی به
ولی اهمیت این هسته‌ها در تنظیم رفتارهای احساسی به واسطه خود تالاموس نیست بلکه به چرایی ارتباط این هسته‌ها با دیگر سازه‌های دستگاه کناره‌ای می‌باشد. اجزای تالاموس :هستهٔ شکمی پیشین (ventral anterior)، هستهٔ شکمی‌کناری (ventro-lateral nucleus)، هستهٔ شکمی‌پسین‌کناری (خلفی جانبی) (ventro-postero-lateral)، هستهٔ شکمی‌پسین‌میانی (ventro-postero-median) که در داخل هستهٔ شکمی خلفی جانبی قرار دارد و هستهٔ بالشتکی که خلفی‌ترین هستهٔ تالاموس است.