payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز نقد مثبتی ارائه داد و گفت فیلم نیاز به بازدید دوباره دارد، و پیتر تراورس از "مجلۀ رولینگ‌استون (Rolling Stone)" با او هم‌نظر بود. در "برنامه نقد فیلم ایبرت و روپر"، ریچارد روپر و ای.او. اسکات، منتقد میهمان، به فیلم امتیاز «دو شست بالا» دادند.
چشمه سلیمانیه در ضلع جنوب شرقی باغ تاریخی فین کاشان واقع گردیده و فاصله آن تا مرکز شهر شش کیلومتر است و در واقع جزو قنوات است. تعداد چاه‌های آن از مادر چاه تا مظهر قنات به ۱۴ حلقه می‌رسد. آبدهی قنات بسیار بالاست و حدوداً به ۳۵۰ لیتر در ثانیه می‌رسد و ازطرفی مظهر قنات به نحوی است که به نظر می‌رسد آب از زمین می‌جوشد، از اینرو به چشمه معروف شده به خصوص آنکه در زمان صفویه اقدام به فضاسازی چشمه گردیده است. هر جوی ۱۴ شبانه روز گردش می‌کند و هر روزی یک طاق و هر شبی را یک طاق می‌گویند و هر طاق ۷۵ سرجه می‌باشد و هر
را یک طاق می‌گویند و هر طاق ۷۵ سرجه می‌باشد و هر شش سرجه و ۱/۴ سرجه را یک ساعت نجومی است. آب آن فوق‌العاده صاف است ولی به واسطه داشتن بعضی املاح برای آشامیدن مناسب نیست. آب چشمه فین به واسطه کیفیتهای خاص خود مانند صافی و پاکی و روشنایی کم‌نظیر و همچنین کیفیت ثابت و تغییر ناپذیرش همواره مشهور و ضرب‌المثل بوده است و طبق نوشته فلاندن «مردم برای این آب عقاید موهوم دارند و می‌گویند خاصیت طبی دارد» این چشمه از بن صخره‌هایی به نام کوه دندانه و شکاف تخته سنگهای معدن گچ و آهک واقع در شش کیلومتری غرب کاشان از زمین
گچ و آهک واقع در شش کیلومتری غرب کاشان از زمین می‌جوشد. وجه تسمیه. برخی نیز اعتقاد دارند در دوران شاه سلیمان صفوی در اطراف این چشمه صفه یا بنایی ساخته شده است، به این سبب آن را به نام سلیمان صفوی چشمه سلیمانیه خوانند. یک نظر حیدر صفدر به سلیمان شاه کرد آب سرچشمه فین را ز عصا پیدا کرد که البته هر دو، روایت‌هایی شفاهی هستند که برای آن سند مکتوبی موجود نیست اما در فرهنگ عامه مورد قبول واقع گردیده‌اند سرجه. سرجه کاسه‌ای است از جنس مس و در ته آن روزنی دارد که روی آب گذاشته و به محض پرشدن در آب فرومی‌رود و هر ۱۲
آب گذاشته و به محض پرشدن در آب فرومی‌رود و هر ۱۲ ساعت ۷۵ نوبت کاسه مذکور پر و در آب فرومی‌رود. زمان حفر قنات. زمان حفر قنات (چشمه) سلیمانیه را به سلیمان نبی نسبت می‌دهند و نظر به اینکه آب قنات مزبور در زمان خشکسالی و پرآبی تقریباً برابر است اهالی عقیده دارند از معجزات پیغمبر نبی می‌باشد. مورخان عقیده دارند قنات مذکور در زمان هخامنشیان احداث گردیده ولی آنچه مسلم است، قنات سلیمانیه مربوط به قبل از اسلام می‌باشد و در واقع شاهرگ حیات منطقه بشمار می‌رود. شکل‌گیری تمدن عظیمسیلک در منطقه کاشان که حداقل قدمت آن به
تمدن عظیمسیلک در منطقه کاشان که حداقل قدمت آن به هزاره پنجم قبل از میلاد می‌باشد، ناشی از وجود آب همین چشمه است.
مرتب‌ساز شمارشی یکی از الگوریتم‌های مرتب‌سازی است که (مثل مرتب‌ساز سطلی) با فرض دانستن بازه اعداد داخل آرایه ("A")، عمل مرتب‌سازی را انجام می‌دهد. این الگوریتم از این بازه برای ساختن یک آرایه ("C") با این طول استفاده می‌کند. هر اندیس "i" در آرایه "C" برای شمارش تعداد عناصر "A" که دارای مقدار "i" هستند، به کار می‌رود. این اعداد در "C" برای قرار دادن عناصر "A" در جای درستشان در آرایه خروجی، به کار می‌روند. مرتب‌ساز لانه‌کبوتری از این الگوریتم، کارآمدتر است. ویژگی‌های مرتب‌ساز شمارشی. مرتب‌ساز شمارشی، یک
ویژگی‌های مرتب‌ساز شمارشی. مرتب‌ساز شمارشی، یک مرتب‌ساز پایدار است و دارای زمان اجرای (Θ("n+k" است که "n" و "k" به ترتیب، طول‌های آرایه‌های "A" (آرایه ورودی) و "C" (آرایه شمارشی) هستند. برای این که الگوریتم، کارآمد باشد، "k" نباید خیلی بیشتر از "n" باشد. اندیس‌های "C"، باید از کوچکترین تا بزرگترین عناصر "A" باشند تا بتوان "C" را به صورت مستقیم با مقادیر "A"، اندیس‌گذاری کرد. در غیر این صورت، مقادیر "A" باید انتقال (شیفت) داده شوند تا کمترین مقدار "A"، معادل کوچکترین اندیس "C" شود. اگر بیشتری و کمترین
معادل کوچکترین اندیس "C" شود. اگر بیشتری و کمترین مقادیر "A" معلوم نباشند، باید توسط یک الگوریتم انتخاب، که زمان (Θ("n" می‌گیرد، آنها را پیدار کرد. طول آرایه شمارشی "C"، حداقل باید برابر بازه اعداد ورودی باشد. (کمترین منهای بیشتری و به‌اضافه ۱). این ویژگی باعث می‌شود که استفاده از مرتب‌ساز شمارشی برای بازه‌های بزرگ اعداد، غیرعملی شود. مرتب‌ساز شمارشی، برای مثال، می‌تواند بهترین الگوریتم برای اعدادی باشد که بین ۰ و ۱۰۰ قرار دارند. این الگوریتم برای مرتب کردن اسامی بر اساس حروف الفبا، نامناسب است (مراجعه شود
اسامی بر اساس حروف الفبا، نامناسب است (مراجعه شود به مرتب‌ساز سطلی و مرتب‌ساز لانه‌کبوتری). به علت اینکه مرتب‌ساز شمارشی، از مقادیر به عنوان اندیس آرایه استفاده می‌کند، یک الگوریتم مرتب‌ساز مقایسه‌ای، نیست و بنابراین کران پایین (Ω("n" log "n" برای این الگوریتم قابل تطبیق نیست. الگوریتم. پیاده‌سازی با سی++. /// countingSort - sort an array of values. /// For best results the range of values to be sorted /// should not be significantly larger than the number of /// elements in the array. /// param nums -
of /// elements in the array. /// param nums - input - array of values to be sorted /// param size - input - number of elements in the array void counting_sort(int *nums, int size) // search for the minimum and maximum values in the input int i, min = nums[0], max = min; for(i = 1; i &lt; size; ++i) if (nums[i] &lt; min) min = nums[i]; else if (nums[i] &gt; max) max = nums[i]; // create a counting array, counts, with a member for // each possible discrete value in the input. // initialize all counts to 0.
in the input. // initialize all counts to 0. int distinct_element_count = max - min + 1; int* counts = new int[distinct_element_count]; for(i=0; i&lt;distinct_element_count; ++i) counts[i] = 0; // accumulate the counts - the result is that counts will hold // the offset into the sorted array for the value associated with that index for(i=0; i&lt;size; ++i) ++counts[ nums[i] - min ]; // store the elements in the array int j=0; for(i=min; i&lt;=max; i++) for(int z=0; z&lt;counts[i-min]; z++) nums[j++] = i;
z=0; z&lt;counts[i-min]; z++) nums[j++] = i; delete[] counts; منبع. Wikipedia contributors, "Counting sort," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Counting_sort&amp;oldid=209333915
پس از استقلال ترکمنستان به فرمان رئیس‌جمهور این کشور به منظور احیای رسم دیرین کشور سال نو را «نوروز» اعلام کرده و هر ساله در ۲۱ مارس جشن گرفته می‌شود. در این کشور طبق رسم قدیم و جدید، دو بار در سال جشن سال نو گرفته می‌شود. یکی به استناد تقویم میلادی و دیگری عید نوروز به نشانه احیای دوباره آداب و رسوم دیرینه مردم ترکمنستان. در ترکمنستان عید نوروز جشن کشاورزانی است که آذوقه مردم را تأمین می‌کنند و به همین دلیل کشاورزان دامنه‌های کوه «کپت داغ» و کناره‌های آمودریا با عظمت خاصی نوروز را جشن می‌گیرند. به اعتقاد
با عظمت خاصی نوروز را جشن می‌گیرند. به اعتقاد مردم ترکمنستان، زمانی که جمشید به عنوان چهارمین پادشاه پیشدادیان بر تخت سلطنت نشست، آن روز را نوروز نامید. به هنگام انجام این بازی‌ها و سرگرمی‌ها، ترکمن‌ها زیادی در محل جمع می‌شوند و با تشویق‌های پی در پی به این مسابقات رونق خاصی می‌دهند. پوشیدن لباس نو، دید و بازدید و پریدن از روی آتش از دیگر رسوم ترکمن‌ها در ایام عید نوروز است.
کارت شادباش. کاری که پس از شکل‌گیری روش‌های جدید ارتباطی مانند نامه‌نگاری، یا شکل جدیدتر آن نامه‌های الکترونیکی رواج یافته، ارسال کارت شادباش است؛ یک هفته پیش از آغاز سال نو، زمان ارسال کارت‌های شادباش فرا می‌رسد، فرستادن کارت شادباش برای همه دوستان و آشنایان، و اقوامی که در دیگر کشورها یا شهرها زندگی می‌کنند، البته کاری پسندیده‌است، امروزه و بعد از رواج تلفن بیشتر به یک تلفن برای گفتن تبریک سال نو پس از تحویل سال بسنده می‌کنند. مسافرت نوروزی. از آنجا که در ایران مدارس در ایام نوروز تا ۱۳ فروردین تعطیل است،
مدارس در ایام نوروز تا ۱۳ فروردین تعطیل است، فرصت خوبی برای سفر کردن به دست می‌آید. پس گروه کثیری از مردم به شهرهای دیگر و نقاط خوش آب و هوای کشور که در ایام نوروز از آب و هوای معتدل برخوردار هستند، سفر می‌کنند. اما این سفرها نیز خالی از دید و بازدید نیست. مردم به دیدار یکدیگر می‌روند و دیگران را به شام و ناهار دعوت می‌کنند. سفرهای زیارتی نیز که از دیرباز مرسوم بوده، همچنان رونق دارد. به این معنی که عده زیادی شب عید به مشهد می‌روند و پس از یکی دو روز به خانه و کاشانه خود بازمی‌گردند. دیگر آیین‌ها. آداب و
و کاشانه خود بازمی‌گردند. دیگر آیین‌ها. آداب و سنن مربوط به نوروز در گذشته بیش از امروز بوده‌است. تا چند دهه پیش در برخی نواحی ایران، نوروزی خوانی مرسوم بوده‌است. در گیلان و مازندران و آذربایجان، از حدود یک ماه پیش از فرارسیدن نوروز، کسانی در روستاها راه می‌افتادند و اشعاری دربارهٔ نوروز می‌خواندند. اشعاری که بنا بر تعلقات مذهبی شیعیان با مضامین مذهبی آمیخته بود و ترجیع بند آن چنین بود: باد بهاران آمده، گل در گلستان آمده / مژده دهید بر دوستان، ... این پیک‌های نوروزی در مقابل نوروزی خوانی از مردم پول یا
نوروزی در مقابل نوروزی خوانی از مردم پول یا کالا می‌گرفتند و سورسات نوروزی خود را جور می‌کردند. تا چهل پنجاه سال پیش به راه انداختن «میر نوروزی» نیز یکی از آئین‌های رایج بوده‌است. داستان میر نوروزی این است که در پنج روز آخر سال اداره و فرمانروایی شهر را به فردی از پائین‌ترین قشرهای اجتماعی می‌سپردند و او نیز چند تن از مردم عوام را به عنوان خدم و حشم و عامل خود انتخاب می‌کرد و فرمان‌های شداد و غلاظ علیه ثروتمندان و قدرتمندان می‌داد. آنها نیز در این پنج روز حکم او را کم و بیش مطاع می‌دانستند و تنها در موارد
او را کم و بیش مطاع می‌دانستند و تنها در موارد پولی به چانه زدن می‌پرداختند. پس از آن پنج روز نیز میر نوروزی مطابق سنت از مجازات معاف بود و هیچ‌کس از او بازخواست نمی‌کرد که چرا در آن مدت پنج روز چنین و چنان کرده‌است. حافظ در این بیت به عمر کوتاه آدمی، عمر کوتاه گل و عمر کوتاه سلطنت میر نوروزی اشاره دارد: هفت سین. حتما از وجود پر برکت آقای نیما زیگلری هم استفاده کنید
حسن ارسنجانی (۶ امرداد ۱۳۰۱ تهران – ۱۱ خرداد ۱۳۴۸)، روزنامه‌نگار، مدیر روزنامهٔ (داریا) وکیل دادگستری، منتخب مردم در مجلس پانزدهم (عدم تصویب اعتبارنامه نمایندگی) معاون (۴ روزه) نخست‌وزیر، لیدر جمعیت آزادی، وزیر کشاورزی، عامل اصلی برنامهٔ اصلاحات ارضی در ایران و سفیر ایران در ایتالیا بود. خانواده و تحصیلات. پدرش سید محمدحسین ارسنجانی روحانی اهل ارسنجان فارس بود که در جوانی به اتفاق خانواده همراه با نیروهای بختیاری جهت اعاده مشروطیت به تهران مهاجرت کرد. حسن دورهٔ ابتدائی را در دبستان پهلوی، دبیرستان را در
دورهٔ ابتدائی را در دبستان پهلوی، دبیرستان را در دبیرستان‌های دارالفنون و سن لویی به پایان رساند. ارسنجانی در سن هجده سالگی کتاب نامه‌های ایرانی منتسکیو را به فارسی ترجمه کرد. در دانشکده حقوق دانشگاه تهران ادامه تحصیل داد و همزمان با تحصیل در بانک کشاورزی مشغول به کار شد. در نوزده سالگی مسئول تهیه طرح تعاونی‌های روستایی شد و پس از تأسیس این تعاونی‌ها مدتی ریاست آن را برعهده گرفت. در این میان در سوم شهریور ۱۳۲۰ ایران به اشغال نیروهای متفقین درآمد. ارسنجانی به گفته خودش همراه با برادرش به اداره نظام‌وظیفه
به گفته خودش همراه با برادرش به اداره نظام‌وظیفه مراجعه کرد و داوطلب اعزام به جنگ شد اما همان زمان، ارتش فرمان مرخص کردن سربازان را داد. ارسنجانی در یک محیط (خانوادگی) کشاورز -بازاری پرورش یافته بود- پدر و برادر بزرگ تر او کشاورز بودند و مادرش به خانواده ای بازرگان تعلق داشت- محیط تربیتی در او نفرت از فئودالیسم و تحسین دهقانان را ایجاد کرده بود. روزنامه‌نگاری و فعالیت سیاسی. با باز شدن فضای سیاسی ایران در پی کناره‌گیری رضا شاه از سلطنت، ارسنجانی از کار در بانک کشاورزی دست کشید و نوشتن مقاله در مطبوعات را
بانک کشاورزی دست کشید و نوشتن مقاله در مطبوعات را شروع کرد. او در آغاز مقاله‌هایش را در روزنامه‌های "نبرد" و "ایران ما" با نام مستعار شیخ حسن محلاتی می‌نوشت. ارسنجانی مقالات تندی علیه اقدامات متفقین در ایران می‌نوشت اما از تابستان ۱۳۲۲ در مقالات خود در این روزنامه خواهان پیوستن ایران به متفقین و اعلام جنگ به آلمان شد. ارسنجانی در کنار روزنامه‌نگاری با پیوستن به حزب پیکار به فعالیت سیاسی نیز پرداخت. در سالهای ۱۳۲۳ و ۲۴ که دانشجوی حقوق بود مقالات زنده و جانداری به طرفداری از قوام‌السلطنه می‌نوشت. سپس امتیاز
به طرفداری از قوام‌السلطنه می‌نوشت. سپس امتیاز روزنامه "داریا" را گرفت و به انتشار آن پرداخت.در همان دوران به طرفداری از رعایا و دهقانان و علیه ظلم و تجاوز مالکان به حقوق آنان مقالات تند و آتشین می‌نوشت. او بخشی از آپارتمانی را که به عنوان دفتر روزنامه اجاره کرده بود، به پیشه‌وری اجاره داد و پیشه‌وری تا زمانی که در تهران بود، روزنامه "آژیر" را از همین دفتر مشترک با ارسنجانی منتشر می‌کرد. در سال ۱۳۲۲ جریانی به رهبری محمد مصدق در جلوگیری از اعطای امتیاز نفت شمال به دولت‌های خارجی به راه افتاد که ارسنجانی در
به دولت‌های خارجی به راه افتاد که ارسنجانی در روزنامه خود به حمایت از آن پرداخت و مقالاتی در مخالفت با اقدامات دولت برای اعطای امتیاز نفت نوشت که به اعتراض سفارت انگلیس انجامید و باعث شد روزنامه‌اش به دستور فرمانداری نظامی تهران مدتی توقیف شود. در بهمن ۱۳۲۴ ارسنجانی همراه با ملک‌الشعراء بهار، مورخ‌الدوله سپهر، محمود محمود، ابوالقاسم امینی، محمدرضا آشتیانی‌زاده و چند تن دیگر حزب آزادی را تأسیس کرد و مأمور راه انداختن تشکیلات حزب در اصفهان شد. اما این حزب در کارش موفق نبود و در هشتم تیر ۱۳۲۵ که قوام‌السلطنه
کارش موفق نبود و در هشتم تیر ۱۳۲۵ که قوام‌السلطنه نخست‌وزیر وقت حزب دموکرات ایران را تآسیس کرد، اعضای حزب آزادی به حزب دموکرات پیوستند. همراهی با قوام‌السلطنه. ارسنجانی یکی از مشاوران نزدیک قوام شد. او احمد قوام را در عالم سیاست به عنوان رهبر و راهنمای خود انتخاب کرد و دربارهٔ این انتخاب به دوستان خود گفته بود. «آنچه را که من در قوام می‌پسندم شخصیت محکم و استوار اوست. قوام در مقابل شاه مانند سایر رجال، دست به شکم نمی‌ایستد». ارسنجانی مأمور راه‌اندازی تشکیلات حزب دموکرات در گیلان شد و از همین رهگذر، نامزد
حزب دموکرات در گیلان شد و از همین رهگذر، نامزد نمایندگی لاهیجان و لنگرود در انتخابات دوره پانزدهم مجلس شورای ملی شد. خواست که با تکیه به آن حزب تجدیدنظری در معدل سنی نمایندگان مجلس کند و عده‌ای از نسل جوان را در انتخابات دوره پانزدهم به نمایندگی مجلس برساند. اما پس از راهیبای به مجلس در نطق دفاعیه از اعتبارنامه خود سخت به مالکان تاخت. ناصر ذوالفقاری نماینده زنجان و نورالدین امامی نماینده خوی به اعتبارنامه‌اش اعتراض کردند و صلاحیت او را برای نمایندگی زیر سؤال بردند. ذوالفقاری و امامی با قرائت گزیده‌هایی از
بردند. ذوالفقاری و امامی با قرائت گزیده‌هایی از مقالات ارسنجانی، بر انتقادهای او از قانون اساسی انگشت گذاشتند، او را که چپگرا و سوسیالیست بود، همکار پیشه‌وری خواندند و متهم به متلون بودن و تغییر موضع‌های پی‌درپی سیاسی کردند. نداشتن معروفیت محلی در لاهیجان و لنگرود و اینکه برای اینکه سن خود را به حد نصاب نمایندگی (سی سال) برساند، شناسنامه‌اش را عوض کرده بود، دو محور دیگر اعتراض به اعتبارنامه ارسنجانی بود که مستقیم با قانون انتخابات ارتباط پیدا می‌کرد. بحث بر سر اعتبارنامه ارسنجانی چند هفته در طول دو ماه به
سر اعتبارنامه ارسنجانی چند هفته در طول دو ماه به درازا کشید. علاوه بر نطق‌های مفصل ارسنجانی، ملک‌الشعراء بهار، عباس اسکندری و عبدالرحمان فرامرزی در دفاع از او سخن گفتند. موضوع در مطبوعات بازتاب یافت و شماری از دانشجویان در اعتراض به مخالفان اعتبارنامه خویشی را که به گردن گاو می‌اندازند به مجلس بردند که اشاره‌ای به حرف‌های ارسنجانی بود که ذوالفقاری که از خوانین زنجان بود برای تنبیه رعیت‌هایش خویش به گردن آن‌ها می‌اندازد. سرانجام در رأی‌گیری به اعتبارنامه در دوازدهم آبان ۱۳۲۶، ۵۴ رأی موافق و ۵۴ رأی مخالف به
دوازدهم آبان ۱۳۲۶، ۵۴ رأی موافق و ۵۴ رأی مخالف به او داده شد و همین نتیجه هم محور بحث در مجلس شد. سرانجام رئیس مجلس اعلام کرد که چون ۱۱۰ نماینده در مجلس حاضر بوده‌اند، ارسنجانی نتوانسته نصف به اضافه یک رأی موافق کسب کند و در نتیجه اعتبارنامه‌اش رد شد. ارسنجانی به کار روزنامه‌نگاری بازگشت، موفق به گذراندن دکتری حقوق شد و سپس پروانه وکالت دادگستری نیز گرفت و به وکالت مشغول شد. در زمان نخست‌وزیری رزم‌آرا، ارسنجانی از مشاوران او شد و برای حل مسئله اراضی، از طریق فروش اراضی خالصه به کشاورزان، طرحی عرضه کرد.
طریق فروش اراضی خالصه به کشاورزان، طرحی عرضه کرد. ارسنجانی در زمان نخست‌وزیری محمد مصدق به مخالفان او نزدیک شد، در فاصله کوتاه بین استعفای مصدق در ۲۷ تیر ۱۳۳۱ و بازگشت دوباره‌اش به قدرت در ۳۰ تیر که قوام‌السلطنه فرمان نخست‌وزیری گرفت، ارسنجانی به معاونت سیاسی و سرپرست انتشارات و تبلیغات نخست‌وزیری منصوب شد. اصلاحات ارضی. در سال های 20-1319/41-1940، در مقام یک مامور تعاونی روستایی تعدادی از روستاها را بررسی کرد و در روستاهای دماوند، ساوه و نجف‌آباد شرکت‌های تعاونی تاسیس کرد. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲
تعاونی تاسیس کرد. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ ارسنجانی از مدافعان دولت فضل‌الله زاهدی خاصه در موضوع قرارداد کنسرسیوم بود. در این هنگام او از یاران نزدیک وزیر دارایی وقت، علی امینی بود. بعدتر به اتهام مشارکت در کودتای ناموفق ۱۳۳۷ سرلشکر قرنی مدت کوتاهی زندانی شد، اما در سال ۱۳۳۹ با رسیدن علی امینی به مقام نخست‌وزیری به وزارت کشاورزی گماشته شد. حسن ارسنجانی در غیاب مجلس، مهم‌ترین برنامه وزارت کشاورزی را اصلاحات ارضی قرار داد که به مهم‌ترین برنامه دولت امینی بدل گشت. اصلاحات ارضی از انقلاب مشروطیت به بعد مورد
گشت. اصلاحات ارضی از انقلاب مشروطیت به بعد مورد توجه احزاب و گروه‌های سیاسی، از جمله در جنبش جنگل و بعدها در فرقه دمکرات جعفر پیشه‌وری، بود. محمد مصدق نیز در برنامه دولت به بهبود احوال کشاورزان و تضعیف روابط ارباب رعیتی توجه کرد بود. بر چنین زمینه‌ای بود که ارسنجانی با اتکا به مطالعات خود در باب مسئله زمین‌داری، طرح پیشین اصلاحات ارضی مصوب ۱۳۳۸ را تغییراتی داد. لایحه اصلاحات ارضی با تصویب مجلسین شورای ملی و سنا به قانون بدل و به مرحله اول اصلاحات ارضی مشهور شد. علی امینی مصمم به اجرای اصلاحات در ساختارهای
شد. علی امینی مصمم به اجرای اصلاحات در ساختارهای سیاسی و اقتصادی جامعه بود و دستگاه ریاست جمهوری کندی که خواهان اجرای اصلاحات بود، او را حمایت می‌کرد، از همین رو بعضاً اصلاحات مورد نظر کابینه امینی به آمریکا نسبت داده می‌شود. در اواسط دی ماه ۱۳۴۱ (ژانویه۱۹۶۳)، ارسنجانی با موفقیت کنگره تعاونی‌های روستایی را در تهران برگزار کرد که در آن ۴۷۰۰ نماینده شرکت کردند. او در برگزاری همه پرسی ۶ بهمن ۱۳۴۱ (۲۶ ژانویه ۱۹۶۳) در حمایت از اصلاحات ارضی که در آن دهقانان فعالانه مشارکت کردند، نقش موثری داشت. با مخالفت و
فعالانه مشارکت کردند، نقش موثری داشت. با مخالفت و مقاومت شاه، امینی مجبور به استعفا شد. ارسنجانی ابتدا در کابینه اسدالله علم به عنوان وزیر کشاورزی ابقا اما پس از مدت کوتاهی از کار برکنار شد. سمت بعدی او از ۱۷ فروردین ۱۳۴۲ تا ۲۶ شهریور ۱۳۴۳ سفیر ایران در ایتالیا بود. رفتن ارسنجانی ضربه مهمی به اصلاحات ارضی وارد کرد و آن برنامه را از آن تب و تاب اولیه انداخت. درگذشت. ارسنجانی در ایتالیا ازدواج کرد و صاحب فرزند پسر شد. پس از چندی از همسرش جدا شد. پس از بازگشت به کشور دیگر به برعهده گرفتن مسئولیتهای دولتی
به کشور دیگر به برعهده گرفتن مسئولیتهای دولتی فراخوانده نشد و به کار وکالت پرداخت. او در ۱۱ خرداد ۱۳۴۸ براثر سکتهٔ قلبی درگذشت.
بلوار به معبر بزرگی در شهر می‌گویند که معمولاً خط رفت و برگشت آن توسط فضای سبز از هم جدا شده‌است. در ایران نیز بلوار، خیابانی است که خودروها می‌توانند در آن رفت‌وآمد کنند و مسیر رفت و برگشت خودروها با درختکاری یا گل‌کاری از هم جدا می‌شود. از بلوارهای نامی ایران می‌توان از بلوار کشاورز («بلوار الیزابت» پیشین) و بلوار فردوس در تهران نام برد. این کلمه در اصل از زبان هلندی آمده که بُلْوِرْک تلفظ می‌شود که به معنای دیوارهٔ بارو است، اما پس از ورود به دیگر زبان‌های اروپایی، تلفظ آن گوناگون شده؛ مانند بولِوارد و
اروپایی، تلفظ آن گوناگون شده؛ مانند بولِوارد و بولوار . این واژه مشابه بسیاری از واژه‌های دیگر غربی از زبان فرانسوی به فارسی راه یافته‌است.
شجر الدر با نام کامل آخرین ملکه ایوبیان بود، در طول جنگ صلیبی هفتم که با مرگ نابهنگام شوهرش همراه بود، او سپاهیان فرانسوی را شکست داد، کشور را به خوبی در لبه سقوط اداره کرد، بخاطر همه شایستگی‌هایش و با دست داشتند در ترور پسرخوانده ناسپاسش المعظم توران‌شاه که سلطنتش را مدیون شجر الدر بود، شجر الدر تاج و تخت را به‌دست گرفت. در نهایت به دلیل مخالفت برخی از مردان بیشتر در خارج از کشور از طرف خلافت عباسی بعد از سه ماه سلطنت مجبور به کناره‌گیری شد و آن را به عزالدین ایبک که فرمانده لشکریان او در سلطنت کوتاهش بود
ایبک که فرمانده لشکریان او در سلطنت کوتاهش بود داد که شجر الدر با وادار کردن ایبک به طلاق از همسر اولش و ازدواج با او برای حفظ قدرت اقدام کرد. اختلافات و سوءظن بخشی مهم از روابط ایبک سلطانی که به‌دنبال برتری و امنیت بود و شجر الدر سلطان سابق که به‌دنبال تنها حکومت بر مصر بود. شجر الدر در طول حکومت ایبک امور سلطنت را از او پنهان می کرد و خود آن را کنترل کرد. در نهایت اختلافات هر دو به جایی کشید که شجر الدر ایبک را در حمام به قتل رساند و به دنبال نقشه ای برای بازگرداند تاج و تخت بود، ولی نقشه او فاش شد و به
بازگرداند تاج و تخت بود، ولی نقشه او فاش شد و به دستور بعضی از رهبران ممالیک کشته شد. لقب. منابع متعددی ادعا می‌کنند که شجر الدر لقب «سلطانة» را که شکل زنانه عنوان سلطان است، به خود اختصاص داده. اما در منابع تاریخی (به ویژه ابن واصل) و بر روی تنها سکه موجود از شجر الدر از او به عنوان «سلطان» نام برده شده‌است.
مزار شاهزاده قاسم در ۲۹ کیلومتری غرب تایباد واقع شده‌است و بنای خشت و گلی است و احتمالاً مربوط به دوران صفویه می‌باشد. این بنای چهار تاقی در حال حاضر دارای سقف چوبی، محراب و هشت چله خانه کوچک است و سنگ قبرهای نفیسی مشابه سنگ قبرهای هرات در اطراف آن وجود دارد. احتمال دارد این آرامگاه متعلق به قاسم بن محمدبن ابی بکر قحافه و پدر ام فروه از شخصیت‌های تاریخ اسلام باشد.
باباشمل، نشریهٔ مشهور انتقادی و طنزآمیز دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی در ایران که توسط رضا گنجه‌ای، هر هفته روزهای پنجشنبه در هشت صفحه به زبان فارسی در تهران منتشر می‌شد. باباشَمَل، به معنای لوطی است و ظاهراً نام یکی از پهلوانان بوده که بعدها گسترشِ معنایی پیدا کرده‌است. رضا گنجه‌ای مدیر و مؤسس این نشریه در آلمان در رشته مهندسی تحصیل کرده بود، و خود نیز از نام مستعار باباشمل استفاده می‌کرد و تا پایان عمر به این نام مشهور بود. پس از خروج رضا شاه از ایران در شهریور ۱۳۲۰ ه‍.ش و تغییر اوضاع سیاسی روز گنجه‌ای به تشویق حاج
ه‍.ش و تغییر اوضاع سیاسی روز گنجه‌ای به تشویق حاج اسماعیل امیرخیزی، به فکر انتشار نشریه‌ای فکاهی افتاد. از این رو در ۱۸ اسفند همین سال از سوی شورای عالی فرهنگ و علی‌اکبر سیاسی -وزیر فرهنگ- با صدور امتیاز نشر هفته نامه‌ای به نام او موافقت شد. اولین شماره باباشمل در روز پنجشنبه ۲۵ فروردین ۱۳۲۲/ آوریل ۱۹۴۳ انتشار یافت و برخلاف انتظار گنجه‌ای نسخه‌های آن به سرعت نایاب شد، به گونه‌ای که او مجبور به تجدید چاپ آن شد. نخستین شماره‌های باباشمل از لحاظ سبک و محتوا با بسیاری از جراید آن زمان تفاوت چندانی نداشت؛ ولی
بسیاری از جراید آن زمان تفاوت چندانی نداشت؛ ولی پس از یکی دو ماه به عنوان نشریه‌ای انتقادی و اجتماعی به سبک خاصِ خود دست یافت. روی جلد هر شماره طرحی از بهرام داوری چاپ می‌شد و مطالبی که در گذشته صورت نامنظم و پراکنده داشت، عنوان ثابت و جای مشخص یافت. «درد دل باباشمل»، نخستین مطلب نشریه، و تقریباً نوعی سرمقاله بود. «صفحه مجلس» دربارهٔ مجلس شورا و نمایندگان، «روزنامه‌ها» بررسی جراید کشور، و «می‌گویند» بخش شایعات سیاسی و اجتماعی جاری بود. تغییر و تحولات روزانه احزاب و گروه‌بندیهای سیاسی کشور، که از نظر
روزانه احزاب و گروه‌بندیهای سیاسی کشور، که از نظر باباشمل چیزی جز مجموعه‌ای از شرکتهای تجاری و بنگاه‌های کارگشایی نبود، از جمله مطالبی بود که در ستونی با عنوان «بورس» به‌طور مرتب چاپ می‌شد. دوره اول باباشمل، پس از انتشار ۱۲۳ شماره، در ۱۲ مهر ۱۳۲۴ پایان یافت. شماره اول از دوره دوم، در ۲۹ مهر ۱۳۲۶ با اشاره به سفر مدیر روزنامه و بازگشت او منتشر شد. در این دوره جز تغییرات مختصری در نام برخی از ستونهای ثابت، دگرگونی چندانی در سبک و سیاق کلّی آن دیده نمی‌شود. عمر این دوره نیز کوتاه بود و پس از چندماه برای همیشه
این دوره نیز کوتاه بود و پس از چندماه برای همیشه تعطیل شد. باباشمل (نام مستعار مدیر نشریه) در شماره مسلسل ۱۵۰، ۲۰ اسفند ۱۳۲۶، که آخرین شماره بود، تنها اندوخته چند سال فعالیت مطبوعاتی خود را «کینه دشمنان و رنجش دوستان» ذکر کرده می‌افزاید: «با همین شماره سال پنجم و دوره دوم نامه باباشمل سپری شد و مرا نیز صبر و توانایی سر آمد». بخش اعظم مطالب باباشمل را خود رضا گنجه‌ای می‌نوشت و در تعیین دیگر مطالب اعم از موضوع اشعار و کاریکاتورها و غیره نیز نقش مؤثری داشت. بخشی از مطالب منثور نیز با امضای «مهندس اقتصاد» بود.
از مطالب منثور نیز با امضای «مهندس اقتصاد» بود. رهی معیری با نام مستعار زاغچه، مهندس سعید فزونی با نام مستعار مهندس‌الشعرا، ابراهیم صهبا با نامهای مستعار شیخ سرنا و ابرام سرپا، و احمد گلچین معانی اشعار فکاهی باباشمل را می‌سرودند. باباشمل به عنوان نشریه‌ای انتقادی از شهرت و تأثیر شایانی برخوردار بود. لحن آن همیشه آمیخته به هجو و طنز نبود و اگر مصالح جدی کشور به میان می‌آمد، مثل تأثیرات جنگ جهانی دوم در کشور و اشغال آذربایجان (۱۳۲۴–۱۳۲۵)، گاه لحن جدی و صریح می‌یافت (باباشمل، ش ۲۱، تیر ۱۳۲۴ و ۱۵ شهریور ۱۳۲۴).
(باباشمل، ش ۲۱، تیر ۱۳۲۴ و ۱۵ شهریور ۱۳۲۴). در سرلوحه آن این جمله «... نامه‌ای است مستقل و منتسب به هیچ حزب و اتحادیه و جمعیتی نیست» درج می‌شد و به ظاهر چنین نیز بود و در انتقاد از کاستیها و مفاسد حکومت از هیچ گروه و مسلکی پروا نداشت. شاید به اعتبار همین روشِ نشریه بود که مدیر آن در جریان انتخابات دوره چهاردهم مجلس با انتشار اوراق تبلیغاتی از مردم تهران خواست که «باباشمل (رضا گنجه‌ای) را انتخاب کنند». او به نمایندگی مجلس انتخاب نشد، ولی بسیار رأی کسب کرد که از محبوبیت وی و نشریه‌اش در میان مردم حکایت
که از محبوبیت وی و نشریه‌اش در میان مردم حکایت می‌کند. بسیاری از وقایع سیاسی و اجتماعی آن دوره در روزنامه باباشمل منعکس شده‌است و ازین رو ارزش تاریخی دارد.
نگار اسکندرفر (سلطانی) (۱۳۳۵) روزنامه‌نگار، مدیرفرهنگی و کارآفرین ایرانی. او مدیر موسسه کارنامه‌است. این موسسه در دهه هفتاد خورشیدی ماهنامه علمی-فرهنگی کارنامه را منتشر می‌کرد. این نشریه در ۱۳۸۴ توقیف شد اما موسسه هم‌چنان به کار خود ادامه می‌دهد. وی مدیر مؤسسه کارنامه است. زندگی. نگار اسکندرفر در ۱۰ خرداد ۱۳۳۵ در تهران به دنیا آمد. او در رشته روان‌شناسی دانشگاه الزهرا تحصیل کرد و از ۱۸ سالگی به کمک ایرج مستعان وارد کار روزنامه‌نگاری شد. پس از دانشگاه با علیرضا سلطانی ازدواج کرد و همراه او در دهکده زردبند
سلطانی ازدواج کرد و همراه او در دهکده زردبند زیست. اسکندرفر مدتی در موسسه‌های فرهنگی و هنری کار کرد و مدتی نیز به روزنامه‌نگاری پرداخت تا آنکه امتیاز نشریه کارنامه را گرفته و به نشر آن مشغول شد و تمام نیروی مادی و معنوی خویش را در پای آن گذاشت. این نشریه در سال ۱۳۸۴ توقیف شد.