payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(هانگول: 상언, هانجا: 上言) و سیستم دادخواست شفاهی گیوک‌جِنگ: (هانگول: 격쟁, هانجا: 擊錚) امکان پذیر بود. از طریق سیستم دادخواست شفاهی گیوک‌جِنگ، مردم عادی می‌توانستند در مقابل کاخ یا در طول راهپیمایی‌های عمومی پادشاه به منظور اعتراض مستقیم به شکایات یا عریضه‌های خود، یک گونگ یا طبل بزنند. این امر حتی به اعضای بی‌سواد جامعه چوسان اجازه داد تا از پادشاه درخواست کنند. بیش از ۱,۳۰۰ گزارش مرتبط با گیوک‌جِنگ در ایلسه‌اونگنوک (ثبت روزانه وقایع دربار) ثبت شده‌است. مقامات. مقامات دولتی در ۱۸ سطح رتبه‌بندی می‌شدند، از رتبه
مقامات دولتی در ۱۸ سطح رتبه‌بندی می‌شدند، از رتبه اول ارشد (بالاتر) (هانجا: 正一品, هانگول: 정1품) تا رتبه نهم جوان (پایین‌تر) (هانجا: 從九品, هانگول: 종9품). ارشدیت و ارتقاء از طریق فرمان سلطنتی بر اساس معاینه یا توصیه به دست می‌آمد. مقامات از رتبه اول ارشد تا سوم ارشد ردای قرمز، از رتبه سوم جوان تا رتبه ششم جوان ردای آبی و آنهایی که دارای رتبه پایینی بودند ردای سبز ‌می‌پوشیدند. در دولت چوسان مقام دولتی به معنای کسی است که منصبی را اشغال کرده و به دارنده آن وضعیت یانگبان - اشرافیت ارثی برای سه نسل تعلق می‌گرفت‌.
یانگبان - اشرافیت ارثی برای سه نسل تعلق می‌گرفت‌. برای تبدیل شدن به چنین مقامی باید یک سری امتحانات به نام گواگئو را پشت سر گذاشت. سه نوع امتحان گواگئو وجود داشت: ادبی، نظامی و متفرقه. مسیر ادبی معتبرترین بود و بسیاری از پست‌های کلیدی از جمله همه پست‌های سانسور، فقط برای مقاماتی که از طریق امتحان ادبی پیشرفت کرده بودند باز بود. مسیر ادبی شامل یک سری چهار آزمون بود و برای واجد شرایط بودن باید همه آنها را پاس کرد. ۳۳ نفر از داوطلبانی که به این ترتیب انتخاب شده بودند در امتحان نهایی در حضور پادشاه شرکت
شده بودند در امتحان نهایی در حضور پادشاه شرکت می‌کردند. نامزدی که بالاترین امتیاز را کسب کرده بود به رتبه ششم جوان (پرش شش رتبه‌ای) منصوب می‌شد. دو کاندیدایی که بالاترین امتیازات بعدی را به دست می‌آوردند به رتبه هفتم جوان منصوب می‌شدند. هفت نامزد با بالاترین امتیازات بعدی به رتبه هشتم جوان منصوب می‌شدند. و به ۲۳ نامزد باقی مانده رتبه نهم جوان، پایین ترین رتبه از ۱۸ سطح داده می‌شد. مقامات رتبه اول ارشد، رتبه اول جوان و دوم ارشد با عنوان افتخاری: «تایِگام» (هانجا: 大監, هانگول: 대감) خطاب می‌شدند، در حالی که
(هانجا: 大監, هانگول: 대감) خطاب می‌شدند، در حالی که رتبه دوم جوان و سوم ارشد با «یونگام» (هانجا: 監, هانگول: 영감) خطاب می‌شدند‌‌. این مقامات قرمز پوش که در مجموع «تِنگسانگوان» (هانجا: 堂上官, هانگول: 당상관) نامیده می‌شوند با شرکت در جلسات کابینه در تصمیم گیری سیاست‌های دولت شرکت داشتند. دولت مرکزی. شورای دولتی. شورای دولتی (یوئیجانگبو، هانجا: 議政府, هانگول: 의정부) بالاترین نهاد مشورتی بود و قدرت آن در طول دوران کاهش یافت. رئیس شورای دولتی (یونگیجونگ، هانجا: 領議政, هانگول: 영의정)، مشاور دولتی چپ (چاواهیونگ، هانجا: 左議政,
영의정)، مشاور دولتی چپ (چاواهیونگ، هانجا: 左議政, هانگول: 좌의정) و مشاور دولتی راست (اوئیجونگ، هانجا: 右議政, هانگول: 우의정) بالاترین رتبه‌ها در دولت بودند (هر سه نفر از رتبه اول ارشد بودند). آنها توسط وزیر چپ (چاچن‌سئونگ، هانجا: 左贊成, هانگول: 좌찬성) و وزیر راست (یوئیچانسئونگ، هانجا: 右贊成, هانگول: 우찬성)، هر دو از رتبه اول جوان و مقامات هفت رتبه پایین‌تر یاری می‌شدند. قدرت شورای دولتی با قدرت پادشاه نسبت معکوس داشت. دوره‌هایی وجود داشت که مستقیماً شش‌ وزارتخانه، نهاد اجرایی ارشد دولت چوسان را کنترل می‌کرد اما در درجه اول
ارشد دولت چوسان را کنترل می‌کرد اما در درجه اول نقش مشاوره‌ای را در زمان پادشاهان قوی‌تر ایفا می‌کرد. اعضای شورای دولتی همزمان در چندین سمت دیگر نیز خدمت می‌کردند. شش وزارتخانه. شش‌ وزارتخانه (یوکجو، هانجا: 六曹, هانگول: 육조) هیئت اجرایی اصلی را تشکیل می‌دهند. هر وزیر (پانسئو، هانجا: 判書, هانگول: 판서) دارای رتبه دوم ارشد بود و توسط معاون وزیر (چِمپِن، هانجا: 參判, هانگول: 참판) که رتبه دوم جوان را داشت یاری می‌شد. وزارت پرسنل (کارکنان، کارمندان) ارشدترین دفتر در بین شش وزارتخانه بود. از آنجایی که نفوذ شورای دولتی
شش وزارتخانه بود. از آنجایی که نفوذ شورای دولتی در طول دوران کاهش یافت، وزیر پرسنل اغلب عملاً رئیس وزرا بود. شش وزارتخانه به ترتیب ارشدیت بدین شرح‌‌‌ است: سه دفتر (سه اداره). سه‌ دفتر یا سامسا (هانگول: 삼사)، نامی جمعی برای سه دفتر و اداره است که به عنوان ارگان اصلی مطبوعات عمل می‌کردند و کنترل و تعادل پادشاه و مقامات را فراهم می‌کردند. سه دفتر در حالی که از سیستم چینی الگوبرداری شده بودند، نقش‌های بسیار برجسته‌تری در دولت چوسان نسبت به همتایان چینی خود انجام می‌دادند. آنها در نقش خود به عنوان ارگان
انجام می‌دادند. آنها در نقش خود به عنوان ارگان مطبوعاتی، اختیار واقعی برای تصمیم‌گیری یا اجرای سیاست‌ها را نداشتند، اما در بحث‌های بعدی صدای تأثیرگذاری داشتند. مقاماتی که در این دفاتر خدمت می‌کردند نسبت به سایر دفاتر جوان‌تر و در رتبه‌های پایین‌تری بودند، اما از شهرت علمی قوی، امتیازات ویژه و اعتبار زیادی برخوردار بودند (مثلاً سانسورچیان به دلیل عملکردشان در انتقاد از پادشاه مجاز به نوشیدن در ساعات کاری بودند). همچنین برای منصوب شدن، آنها بررسی بسیار دقیق از شخصیت و پیشینه خانوادگی انجام می‌دادند. سه دفتر
شخصیت و پیشینه خانوادگی انجام می‌دادند. سه دفتر سریع‌ترین مسیر ارتقاء به پست‌های عالی را فراهم می‌کرد و تقریباً شرطی لازم برای عضویت در شورای دولتی بود. در حالی که تمرکز اصلی دفتر بازرسی کل بر مقامات دولتی و اداره سانسور بر پادشاه متمرکز بود، دو دفتر اغلب وظایف یکدیگر را انجام می‌دادند و همپوشانی زیادی در بین آنها وجود داشت. آنها با هم «یانگسا» (هانگول양사) نامیده می‌شدند که به معنای: «هر دو دفتر» بود، دو دفتر اغلب به طور مشترک کار می‌کردند، به خصوص زمانی که به دنبال تغییر تصمیم پادشاه بودند. دفاتر دیگر.
که به دنبال تغییر تصمیم پادشاه بودند. دفاتر دیگر. دفاتر اصلی شامل موارد زیر است: دولت محلی. مقامات عالی رتبه از دولت مرکزی اعزام می‌شدند. گاهی یک بازرس مخفی سلطنتی (آمهِنگ‌اِئوسا، هانگول: 암행어사) توسط پادشاه تعیین می‌شد تا به‌طور ناشناس سفر کند و بر مقامات استان نظارت کند. این بازرسان مخفی عموماً از مقامات جوان با درجاتی پایین‌تر بودند، اما برای برکناری مقامات فاسد دارای اختیار و قدرت سلطنتی بودند‌. تقسیمات اداری. در بیشتر دوره چوسان، کره به هشت استان تقسیم شد (دو، هانگول: 도, هانجا: 道). مرزهای هشت استان برای
(دو، هانگول: 도, هانجا: 道). مرزهای هشت استان برای تقریباً پنج قرن از ۱۴۱۳ تا ۱۸۹۵ بدون تغییر باقی ماند و یک الگوی جغرافیایی را تشکیل داد که هنوز در تقسیمات اداری، گویش‌‌ها و تمایزات منطقه‌ای شبه‌جزیره کره منعکس شده‌است. نام هر هشت استان به همان شکل یا شکل دیگری تا به‌امروز همچنان حفظ شده‌است. نظامی. ارتش. این ارتش از ارتش مرکزی و ارتش‌های استانی تشکیل شده بود. سربازان روستایی؛ سواره نظام، سربازان زبده پِنگ‌بائِسو و گابسا، تیراندازان، تفنگداران و توپخانه را تشکیل می‌دادند. در سیستم ارتش چوسان پادشاه چوسان
تشکیل می‌دادند. در سیستم ارتش چوسان پادشاه چوسان ژنرال‌های خود را منصوب می‌کرد. نیروی دریایی. نیروی دریایی چوسان از دو نوع کشتی جنگی اصلی به نام‌های: پانوکسون و کشتی لاک‌پشتی تشکیل شده بود. آنها همچنین از کشتی‌های کوچک و قایق‌های ماهیگیری برای شناسایی و ورود به خشکی استفاده می‌کردند. پادشاه چوسان همانند ارتش، دریاسالاران آنها را نیز تعیین می‌کرد. گارد سلطنتی. نائه‌گوم‌وی نگهبانانی سلطنتی بودند که از پادشاه، ملکه و وزیران دفاع می‌کردند و سربازانی بودند که توسط پادشاه انتخاب شده بودند. دروازه بانان کاخ
که توسط پادشاه انتخاب شده بودند. دروازه بانان کاخ سلطنتی پادشاه، وانگ‌گونگ‌ سومونجانگ‌ (هانگول: 왕궁수문장) نیز یک واحد گارد سلطنتی بودند که وظیفه داشتند از دروازه‌های پنج کاخ ​​و دروازه‌های شهر هانسئونگ دفاع کنند. روابط خارجی. چوسان یک دولت خراجگزار اسمی از چین و از نظر آیینی تابع سلسله‌های مینگ و چینگ بود، اما از حاکمیت کامل برخوردار بود. خانواده حاکم یی مشروعیت بومی خود را اعلام کردند، اما ساختارهایی را نهادینه کردند که قدرت پادشاهان چوسان را محدود می‌کرد، و محققان مدرن آن را به عنوان ایجاد وضعیت‌های متناقض
محققان مدرن آن را به عنوان ایجاد وضعیت‌های متناقض از دیدگاه مدرن حاکمیت می‌دانند. پادشاهی چوسان بالاترین جایگاه را در میان کشورهای خراجگزار چین که شامل: ژاپن، ویتنام، ریوکیو، برمه، تایلند، لائوس، برونئی و فیلیپین می‌شد را حفظ کرد. علاوه بر این چوسان تا قرن هفدهم از جورچن‌ها و خاندان سو از تسوشیما خراج دریافت می‌کرد و همچنین یک منطقه کوچک محصور در پادشاهی ریوکیو داشت که با سیام (تایلند) و جاوه به تجارت می‌پرداخت. چین. در سال ۱۳۹۲، ژنرال یی‌ سونگ‌-گه، کودتای موفقیت آمیزی را برای گرفتن قدرت سیاسی در کره از
موفقیت آمیزی را برای گرفتن قدرت سیاسی در کره از پادشاه یو گوریو رهبری کرد. پیروان ژنرال یی او را مجبور کردند که تاج سلطنتی را با عنوان «تائجو چوسان» بگیرد و بدین ترتیب یک سلسله جدید تأسیس کرد. رژیم جدید در جستجوی توجیهی برای حکومت خود با توجه به فقدان یک سلسله خونی سلطنتی، خواستار به رسمیت شناختن سایر کشورها مانند چین بود. علاوه بر این، تنها راه برقراری روابط دیپلماتیک و تجارت با چین، پذیرش نظام خراجی چین بود. بنابراین، چوسان در سال ۱۴۰۱ در چارچوب فرمان آسمان، در ازای به رسمیت شناختن، به سیستم باج‌گذاری
در ازای به رسمیت شناختن، به سیستم باج‌گذاری امپراتوری چین پیوست. در این سیستم خراجگزاری، چین نقش یک «برادر بزرگ» را بر عهده گرفت و کره بالاترین جایگاه را در میان دولت‌های خراجگزار حفظ کرد که کشورهایی مانند شوگون‌سالاری آشیکاگا، پادشاهی ریوکیو، لان‌ زانگ، آنام و پادشاهی آیوتایا را نیز در بر می‌گرفت، هر کشور در ازای پذیرش خراجگزار تابع، نقش «برادر کوچکتر» را داشت. مجموعه‌ای از سرگذشت‌های دیپلماتیک، تداوم دیپلماسی سادائه (خدمت به خاندان بزرگ یا خدمت به سلسله مینگ) چوسان را در تعامل با دودمان مینگ نشان می‌دهد.
چوسان را در تعامل با دودمان مینگ نشان می‌دهد. سادائه، چین را به عنوان مرکز جهان اخلاقی کنفوسیوسی تفسیر می‌کند. و سیاست خارجی‌ای را توصیف می‌کند که با شیوه‌های مختلفی مشخص می‌شود که یک دولت-ملت ضعیف‌تر مانند چوسان، قدرت یک قدرت بزرگ‌تر مانند چین را به رسمیت می‌شناسد. سادائه در اقدامات دولت-ملت ضعیف‌تر آشکار می‌شود، زیرا از طریق فرستادگان خود حسن نیت و احترام را منتقل می‌کند. سادئه‌جویی (Sadaejuui) نگرش چاپلوسی را با واقع‌گرایی سیاسی که با به رسمیت شناختن محتاطانه قدرت بیشتر همراه است، در هم می‌آمیزد. به
محتاطانه قدرت بیشتر همراه است، در هم می‌آمیزد. به عنوان پایه و اساس دیپلماسی، پادشاهی چوسان فرض را بر این گذاشت که دولت چوسان در یک محیط چین محور قرار گرفته است. در طول دهه ۱۴۰۰، ارتباط بین مینگ و چوسان عمدتاً عملی و تا حدودی قراردادی بود. مفهوم سادائه دلالت بر تعهد به خدمت به چین در دوران مینگ داشت و بسته به شرایط بین‌المللی، دولت مسلط می‌توانست جایگزین شود. با این حال، در اوایل دهه ۱۵۰۰، رابطه بین مینگ و چوسان از طریق رابطه پدر و پسری تقویت شد، زیرا نخبگان چوسان شروع به احترام به امپراتور مینگ نه تنها به
چوسان شروع به احترام به امپراتور مینگ نه تنها به عنوان ارباب، بلکه به عنوان یک شخصیت پدر آیینی کردند. این دگرگونی اهمیت قابل توجهی داشت، زیرا برخلاف وفاداری قابل تغییر به یک حاکم، اصل کنفوسیوسیِ تقوای فرزندی تغییرناپذیر و فسخ‌ناپذیر تلقی می‌شد. تأثیر ماندگار رابطه مینگ-چوسان بر نخبگان چوسان بسیار فراتر از فروپاشی سلسله مینگ در اواسط دهه ۱۶۰۰ میلادی ادامه یافت و تحولات سیاسی و فکری غالب در چوسان را شکل داد. این تأثیر در ساخت تائه‌بودان، محراب سپاسگزاری بزرگ، و ماندونگمیو، یک زیارتگاه شرقی اختصاص داده شده به
و ماندونگمیو، یک زیارتگاه شرقی اختصاص داده شده به امپراتوران مینگ، در کره مشهود است. این سازه‌ها که در سال ۱۷۰۴ به ترتیب در حیاط کاخ و یک آکادمی خصوصی محلی بنا شدند، به عنوان ادای احترام به یاد امپراتوران منتخب مینگ و برای گرامیداشت یاد امپراتوران خاص مینگ ساخته شدند. برداشت‌های چوسان از دودمان چینگ به طور قابل توجهی تحت تأثیر سونگ‌میونگ‌بان‌چئونگ، که به معنای پرستش مینگ و تحقیر چینگ است، قبل از اواسط قرن هجدهم قرار داشت. سلسله چوسان با احساسات قوی ضد چینگ و وفاداری به سلسله مینگ مشخص می‌شد. بر اساس
چینگ و وفاداری به سلسله مینگ مشخص می‌شد. بر اساس وقایع‌نامه سالیانه سلسله چوسان، چوسان امپراتوری مینگ را سرزمین‌ اجدادی خود و سلسله چینگ را وحشی می‌دانست و حتی پس از فروپاشی مینگ به آن وفادار ماند. روشنفکران چوسان به دلیل پایبندی به دیدگاه چین محور به نام هوای گوان، عمیقاً از سلسله چینگ بیزار بودند. خواسته چوسان این بود که تا جایی که ممکن است نمایندگانی را برای منافع اقتصادی و فرهنگی و همچنین اهداف دیپلماتیک اعزام کند. چین از چوسان فقط یک بار در یک دوره سه ساله خواستار پرداخت خراج شد. با این حال، چوسان به
ساله خواستار پرداخت خراج شد. با این حال، چوسان به شدت با این عمل مخالفت کرد و چین در جواب از چوسان خواست سه بار در سال به چین خراج بدهد، چین با ممنوعیت ورود نمایندگان فرستاده به کشور یا درخواست خراج غیرمنطقی، آنها را تحت فشار قرار داد، اما در نهایت چوسان که از نظر تئوریک برتری داشت، این امتیاز را به دست آورد که حداقل یک یا دو بار در سال خراج بپردازد. چوسان از بیشترین فرصت‌ها برای تجارت تحت سیستم خراجگزاری با چین برخوردار بود و تجارت خراج با چین به عنوان امتیازی تلقی می‌شد که به راحتی در آسیا اعطا نمی‌شد.
تلقی می‌شد که به راحتی در آسیا اعطا نمی‌شد. چین برای حفظ چهره خود مجبور شد ارزشی بالاتر از ادای احترامی که دریافت کرده بود بدهد و چوسان از آن سوء استفاده کرد. چوسان مزایای اقتصادی و فرهنگی متعددی را از طریق هدایایی از سوی چین امپراتوری تجربه کرد. هدف از ادای احترام بسته به شرایط متفاوت بود، اما معمولاً برای منافع اقتصادی یا دیپلماتیک بود. در قرن نوزدهم، چین به دلیل ظهور غرب و ژاپن با چالش‌های بزرگی مواجه شد. این کشورها که قبلاً سیستم حاکمیتی را اتخاذ کرده بودند، در مورد وضعیت روابط بین چینگ و چوسان سؤال
بودند، در مورد وضعیت روابط بین چینگ و چوسان سؤال کردند. قبل از اردوکشی فرانسوی‌ها به کره (۱۸۶۶) و اردوکشی ایالات متحده به کره (۱۸۷۱)، فرانسه و ایالات متحده چندین سؤال را در نظر گرفتند و پرسیدند که آیا جنگ با چوسان منجر به تهاجم به سلسله چینگ خواهد شد؟، اگر سلسله چینگ مداخله کند؟ و ماهیت رابطه چینگ-چوسان چیست؟. دولت چینگ پاسخ داد که «چوسان یک دولت مستقل است، اما در عین حال یک دولت وابسته است»، یعنی سوکگوک‌جاجو (به معنی: اغلب کشور وابسته، هانگول: 속국자주, هانجا: 屬國自主) بود. اما موقعیت چوسان، جهان غرب و ژاپن بود
屬國自主) بود. اما موقعیت چوسان، جهان غرب و ژاپن بود که کشورهای خراجگزار مانند چوسان در آن زمان عملاً کشورهای مستقلی بودند. مینگ و چینگ در قبال چوسان سیاست لسه فر داشتند، علیرغم اینکه چوسان کشور خراجگزار چین بود، چوسان در امور داخلی و خارجی خود مستقل بود و چین دستکاری یا دخالتی در آنها نداشت. با این حال، پس از حادثه ایمو در سال ۱۸۸۲، چین سیاست لسه فر خود را کنار گذاشت، معاهده چین و کره در سال ۱۸۸۲ را امضا کرد و مستقیماً در امور چوسان درگیر شد. رابطه چین و کره پس از حادثه ایمو. پس از حادثه‌ ایمو در سال ۱۸۸۲،
پس از حادثه ایمو. پس از حادثه‌ ایمو در سال ۱۸۸۲، تلاش‌های اولیه اصلاحات در کره با شکست بزرگی مواجه شد. پس از این حادثه، چینی‌ها دوباره نفوذ خود را بر شبه جزیره نشان دادند، جایی که آنها شروع به مداخله مستقیم در امور داخلی کره کردند. پس از استقرار نیروها در نقاط استراتژیک در پایتخت چوسان سئول، چینی‌ها چندین ابتکار را برای به دست آوردن نفوذ قابل توجه بر دولت کره انجام دادند. چینگ دو مشاور ویژه در امور خارجی را به نمایندگی از منافع چین به کره اعزام کرد: پل گئورگ فون مولندورف آلمانی، از نزدیکان لی هونجانگ، و
فون مولندورف آلمانی، از نزدیکان لی هونجانگ، و دیپلمات چینی، ما‌ تیانجونگ. چینی‌ها بر ایجاد یک سرویس گمرکی دریایی کره به ریاست فون مولندورف نظارت داشتند. کارکنانی از افسران چینی نیز آموزش ارتش را بر عهده گرفتند، آنها ۱,۰۰۰ تفنگ، دو توپ، و ۱۰,۰۰۰ گلوله مهمات در اختیار کره‌ای‌ها قرار دادند. علاوه بر این، چینگونیونگ (فرماندهی گارد پایتخت)، یک تشکیلات نظامی جدید کره‌ای، توسط یوآن شیکای در راستای مسیر و اهداف چینی‌‌ها ایجاد و آموزش داده شد. در اکتبر ۱۸۸۲، دو کشور معاهده ۱۸۸۲ چین و کره را امضا کردند، و کره به یک
معاهده ۱۸۸۲ چین و کره را امضا کردند، و کره به یک کشور خراجگزار نیمه استعماری چین تبدیل شد، پادشاه‌ گوجونگ قادر به انتصاب دیپلمات‌ها بدون تأیید چین نبود و نیروهایی برای حفاظت از منافع چین در چوسان مستقر بودند. سیاست جدید چین در قبال چوسان توسط لی هونجانگ تنظیم و توسط یوآن شیکای اجرا شد. به گفته مینگ-ته لین: «کنترل لی بر کره از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۴ از طریق یوآن شیکای به عنوان یک مقام مقیم، نشان دهنده یک سیاست نابهنگام مداخله در قبال کره بود.» گیورین. گیورین (به معنی: «روابط همسایگی») یک اصطلاح نئوکنفوسیوسی بود
معنی: «روابط همسایگی») یک اصطلاح نئوکنفوسیوسی بود که در چوسان کره ایجاد شد. این اصطلاح برای شناسایی و توصیف یک سیاست دیپلماتیک بود که روابط دوستانه را با کشورهای همسایه ایجاد و حفظ می‌کند. گیورین در کنار یک اصطلاح نتیجه‌ای تفسیر و درک شد، که عبارت بود از سیاست سادِجوئی یا «خدمت به بزرگ» که در قبال چین‌ امپراتوری اعمال می‌شد‌‌. سیاست بلندمدت و استراتژیک با گیورین (کیورین) (روابط همسایگی) که به عنوان دیپلماسی در برخورد با: جورچن‌ها، ژاپن، پادشاهی‌ ریوکیو، سیام و جاوه انجام می‌شد در تضاد بود. گیورین در یک
سیام و جاوه انجام می‌شد در تضاد بود. گیورین در یک سیاست خارجی چند ملیتی اعمال شد. ماهیت منحصر به فرد این مبادلات دیپلماتیک دوجانبه از چارچوب مفهومی توسعه یافته توسط چینی‌ها شکل گرفته است. به تدریج، مدل‌های نظری اصلاح می‌شوند و سیر تکاملی یک رابطه منحصر به فرد را منعکس می‌کنند. ژاپن. به عنوان گام اولیه، یک هیئت‌ دیپلماتیک در سال ۱۴۰۲ به ژاپن اعزام شد. فرستاده چوسان به دنبال برقراری مجدد روابط دوستانه بین دو کشور بود و او مأمور شد تا روابط حسنه‌ای را که در دوران باستان وجود داشت، یادآوری کند. این ماموریت و
باستان وجود داشت، یادآوری کند. این ماموریت و اعزام هیئت موفقیت آمیز بود و گزارش شد که شوگون؛ آشیکاگا یوشی‌میتسو تحت تأثیر این اقدام چوسان و فرستادن هیئت دیپملپاتیک و برقراری سفارت‌خانه اولیه در ژاپن قرار گرفته است. قبل از شروع دوره ادو ژاپن، حداقل ۷۰ هیئت دیپلماتیک از پایتخت چوسان به ژاپن اعزام شدند. مأموریت‌ها و هیئت‌های اعزامی متقابل به عنوان وسیله‌ای برای ارتباط بین پادشاهان کره و شوگون‌های ژاپنی با رتبه تقریباً برابر تعبیر می‌شد. امپراتوران‌ ژاپن در آن زمان شخصیت‌هایی بودند که هیچ قدرت سیاسی یا نظامی
زمان شخصیت‌هایی بودند که هیچ قدرت سیاسی یا نظامی واقعی نداشتند و حاکمان سیاسی و نظامی واقعی ژاپن که چوسان با آنها ارتباط برقرار کرد، شوگون‌هایی بودند که در بسیاری از ارتباطات خارجی به عنوان «سرمایه‌دار و شخص دارای نفوذ ژاپن» معرفی می‌شدند تا از درگیری با سیستم مرکزگرایی چین که در آن امپراتور‌ چین دارای بالاترین مقام بود و همه فرمانروایان کشورهای خراجگزار به عنوان «پادشاه» شناخته می‌شدند، جلوگیری شود. نظام اجتماعی. ارقام دقیق جمعیت کره در دوره چوسان مورد مناقشه است زیرا سوابق دولتی خانوارها در این دوره
مناقشه است زیرا سوابق دولتی خانوارها در این دوره غیرقابل اعتماد تلقی می‌‌شوند. بین سال‌های ۱۸۱۰ و ۱۸۵۰، جمعیت تقریباً ۱۰ درصد کاهش یافت و ثابت ماند. قبل از معرفی پزشکی مدرن توسط دولت امپراتوری‌ کره در اوایل قرن بیستم، میانگین امید به زندگی برای مردان دهقان و عادی کره‌ای ۲۴ سال و برای زنان ۲۶ سال بود و این عامل مرگ و میر نوزادان می‌شد. چوسان کره یک سیستم اداری متمرکز را به کار گرفت که توسط دیوان‌سالاران غیرنظامی و افسران نظامی کنترل می‌شد که مجموعاً یانگبان نامیده می‌شدند. تا پایان قرن هجدهم، یانگبان بیشتر
نامیده می‌شدند. تا پایان قرن هجدهم، یانگبان بیشتر ویژگی‌های یک اشرافیت ارثی را به دست آورده بود، به جز اینکه این وضعیت مبتنی بر ترکیبی منحصربه‌فرد از موقعیت خانوادگی، آزمون‌های گواگئو برای یادگیری آموزه‌های کنفوسیوس (کنفسیوس‌گرایی) و سیستم خدمات‌ کشوری بود. خانواده یک یانگبان که موفق نمی‌شدند برای نسل سوم مقام دولتی شوند، وضعیت یانگبان خود را از دست می‌دادند و تبدیل به مردم عادی می‌شدند. در بیشتر موارد، تنها راه برای تبدیل شدن به یک مقام دولتی، گذراندن یک سری امتحانات گواگئو بود (فرد باید در دو مرحله
یک سری امتحانات گواگئو بود (فرد باید در دو مرحله امتحان «گواگئو کوچکتر» قبول می‌شد (هانگول: 소과) تا واجد شرایط برای آزمون گواگئو بزرگتر و مهم باشد، در آزمون گواگئو بزرگتر هم باز باید دو مرحله را می‌گذراند تا به مقام دولتی برسد). یانگبان و پادشاه در یک تعادل ناآرام، دولت مرکزی و نهادهای نظامی را کنترل می‌کردند. اگرچه تنوع محلی قابل توجهی وجود داشت اما مقدار نسبیت یانگبان‌ها به جمعیت چوسان ممکن است تا سال ۱۸۰۰ به ۳۰ درصد برسد، به دلیل شیوه‌های تازه مبادله وضعیت یانگبان با دهقانان. از آنجایی که دولت کوچک بود،
یانگبان با دهقانان. از آنجایی که دولت کوچک بود، بسیاری از یانگبان‌ها نجیب زادگان محلی با موقعیت اجتماعی بالا بودند، اما همیشه درآمد بالایی نداشتند. بخش دیگری از جمعیت برده‌ها یا رعیت‌ها (نوبی)، «متولدان طبقه پایین» (چئونمین) یا رانده‌شدگان نجس (باکجئونگ) بودند. برده‌داری در کره ارثی و همچنین نوعی مجازات قانونی بود. نوبی‌ها از نظر اجتماعی از افراد آزاد غیر از طبقه حاکم یانگبان متمایز نبودند و برخی از آنها دارای حقوق مالکیت، اشخاص حقوقی و حقوق مدنی بودند. از این رو، برخی از پژوهشگران استدلال می‌کنند که آنها
این رو، برخی از پژوهشگران استدلال می‌کنند که آنها را به عنوان «بردگان» بنامند، در حالی که برخی دیگر از پژوهشگران آنها را به عنوان «رعیت‌ها» توصیف می‌کنند. نوبی دولتی و هم خصوصی وجود داشت و و دولت گهگاه آنها را به یانگبان می‌داد. نوبی متعلق به خصوصی می‌توانست به عنوان دارایی شخصی به ارث برسد. در طول برداشت محصولات ناچیز، بسیاری از افراد طبقه سانگ‌مین داوطلبانه نوبی می‌شدند تا زنده بمانند. جمعیت نوبی می‌تواند تا حدود یک سوم جمعیت در نوسان باشد، اما به‌طور متوسط ​​نوبی‌ها حدود ۱۰٪ از کل جمعیت را تشکیل
متوسط ​​نوبی‌ها حدود ۱۰٪ از کل جمعیت را تشکیل می‌دادند. برده‌های چوسان می‌توانستند (اغلب داشتند) مالکیت داشته باشند. بردگان خصوصی می‌توانستند آزادی خود را بخرند. بسیاری از ۴۰ تا ۵۰ درصد باقیمانده جمعیت مطمئناً کشاورز بودند، اما تحقیقات اخیر مسائل مهمی را در مورد اندازه سایر گروه‌ها مطرح کرده‌است: بازرگانان و تاجران، کارمندان دولت محلی یا شبه دولتی (جونگین)، صنعتگران و کارگران، کارگران نساجی و غیره. با توجه به اندازه جمعیت، ممکن است یک فرد معمولی بیش از یک نقش داشته باشد. در هر صورت، بخش عمده‌ی کشاورزی
یک نقش داشته باشد. در هر صورت، بخش عمده‌ی کشاورزی جنبه‌ی تجاری داشت، نه معیشتی. علاوه بر ایجاد درآمد اضافی، ممکن است برای جلوگیری از بدترین اثرات یک سیستم مالیاتی اغلب سنگین و فاسد، به میزان مشخصی از مهارت شغلی نیاز بوده باشد. نقش‌های جنسیتی در دوره چوسان در مقایسه با دوران گوریو سختگیرانه‌تر شد. نفوذ نئوکنفوسیونیسم در جامعه‌ی آن زمان که به طور فزاینده‌ای مردسالارانه می‌شد، نقش داشت. از زنان انتظار می‌رفت که ساکت باشند و با مردانی که از بستگانشان نبودند، معاشرت نکنند. آنها موظف بودند نسبت به شوهران خود
معاشرت نکنند. آنها موظف بودند نسبت به شوهران خود پاکدامن باشند و زنان بیوه اجازه ازدواج مجدد نداشتند. هرگونه شک و تردید در مورد پاکدامنی زن، مایه ننگ خانواده می‌شد. برای حفظ آبروی خانواده، دختران جوان یک چاقوی کوچک (پِدو) حمل می‌کردند و اگر مورد تجاوز قرار می‌گرفتند یا حتی شایعه می‌شد که در رابطه‌ نامشروع دستگیر شده‌اند، از آنها انتظار می‌رفت که با این چاقو خودکشی کنند. همچنین قوانینی وضع شد که زنان را از اسب‌سواری یا ورزش منع می‌کرد. در اواخر سلسله چوسان، آرمان‌های کنفوسیوسیِ ادب و نزاکت و «تقوا و احترام
آرمان‌های کنفوسیوسیِ ادب و نزاکت و «تقوا و احترام به فرزند» به تدریج با رعایت دقیق سلسله مراتب اجتماعی پیچیده، با درجات مختلف، برابر دانسته شد. در اوایل قرن هجدهم، منتقد اجتماعی یی‌ چونگ‌-هوان (۱۶۹۰-۱۷۵۶) با طعنه شکایت کرد که «با وجود این همه رتبه و درجه‌ی اجتماعی مختلف که مردم را از یکدیگر جدا می‌کند، مردم معمولاً دایره‌ی دوستان خیلی بزرگی ندارند.» اما، حتی همانطور که یی نوشت، تمایزات اجتماعی غیررسمی اوایل چوسان توسط تبعیض قانونی تقویت می‌شد. مانند قانون تعدیل هزینه که پوشش گروه‌های مختلف اجتماعی را تنظیم
هزینه که پوشش گروه‌های مختلف اجتماعی را تنظیم و قوانینی که ارث و مالکیت اموال توسط زنان را محدود می‌کرد. دقیقاً به دلیل اصول کتاب اثر کلاسیک تقوای فرزندی، از کنفوسیوس، رسم مردان بالغ در دوره چوسان، برخلاف دوره توکوگاوا در ژاپن، حفظ مو و ریش را توصیه می‌کرد. با این حال، این قوانین ممکن است دقیقاً به این دلیل اعلام شده باشند که تحرک اجتماعی، به ویژه در طول قرن پررونقی که از حدود سال ۱۷۱۰ آغاز شد، در حال افزایش بود. سلسله مراتب اجتماعی اولیه دوران چوسان بر اساس سلسله مراتب اجتماعی دوران گوریو توسعه یافت. در
سلسله مراتب اجتماعی دوران گوریو توسعه یافت. در قرون ۱۴ تا ۱۶ میلادی، این سلسله مراتب سختگیرانه و پایدار بود. از آنجا که فرصت‌های اقتصادی برای تغییر وضعیت محدود بود، نیازی به قانون نبود. در اواخر قرن هفدهم تا نوزدهم، گروه‌های تجاری جدیدی ظهور کردند و نظام طبقاتی قدیمی به شدت تضعیف شد. این وضعیت در طبقه یانگبان منطقه ده‌گو، جایی که انتظار می‌رفت در سال ۱۸۵۸ نزدیک به ۷۰ درصد برسند، بیشتر مشهود بود. در سال ۱۸۰۱، بردگان متعلق به دولت همگی آزاد شدند و این نهاد به تدریج در طول قرن بعد از بین رفت. تا سال ۱۸۵۸،
به تدریج در طول قرن بعد از بین رفت. تا سال ۱۸۵۸، جمعیت نوبی‌ها حدود ۱.۵ درصد از کل جمعیت کره بود. این نهاد به عنوان بخشی از یک طرح اجتماعی به نام اصلاحات گابو در سال ۱۸۹۴ به طور کامل لغو شد. سئونبی‌ها. سئونبی‌ها (هانگول:선비؛ هانجا: 士) نقش مهمی در جناح‌های‌ سیاسی‌ سلسله‌ چوسان ایفا کردند. از نظر ریشه‌شناسی، این کلمه از یک کلمه بومی کره‌ای به معنای «کسی که خردمند و آگاه است» گرفته شده است، و بعدها با کلمه چینی 士 (shì) مترادف شد که به معنای «محقق» یا «نگهدارنده، ملازم» است. از آنجایی که سلسله چوسان مطالعه
ملازم» است. از آنجایی که سلسله چوسان مطالعه کنفوسیانیسم را تشویق می‌کرد، سئونبی‌ها در جامعه کره‌ای دوران چوسان به عنوان «دانشجویانی که کنفوسیانیسم را مطالعه می‌کنند» تعبیر می‌شدند. سئونبی‌ها تحت دستورالعمل‌های سختگیرانه و استاندارد کنفوسیوسی زندگی می‌کردند. اگرچه آنها تشویق می‌شدند که در سیاست شرکت کنند و به عنوان مشاور پادشاه عمل کنند، اما بسیاری از سئونبی‌ها زندگی آرامی در مناطق دورافتاده و بدون وابستگی به هیچ اداره دولتی داشتند. این سئونبی‌ها اغلب جوامع علمی را سازماندهی می‌کردند که غالبا نفوذ زیادی بر
علمی را سازماندهی می‌کردند که غالبا نفوذ زیادی بر مناطق محلی داشتند. کسانی که صاحب منصب می‌شدند، به عنوان اشراف عمل می‌کردند و به نفوذ خود بر سیاست چوسان می‌بالیدند. سئونبی‌ها پیوسته از مناظره به عنوان یک روش اصلی تصمیم‌گیری استفاده می‌کردند. سئونبی‌ها نظرات خود را در مورد مشکلاتی که باید در حضور پادشاه حل شوند بیان کردند و در مورد اشتباهات سایر جناح‌ها و استدلال آنها بحث کردند. این درگیری‌های سیاسی اغلب به خشونت منجر می‌شد، مانند پاکسازی‌های‌ ادبای‌ کره‌ای. سئونبی‌ها همچنین در زمان جنگ در ارتش‌های‌ صالح
سئونبی‌ها همچنین در زمان جنگ در ارتش‌های‌ صالح شرکت می‌کردند زیرا تیراندازی با کمان به عنوان یک درس هنرهای آزاد به سئونبی‌ها آموزش داده می‌شد. سئونبی‌هایی مانند کواک جائه-یو، کو کیونگ میونگ و جو هون ارتش‌ها را در نبرد رهبری می‌کردند. از آنجایی که سئونبی‌ها به عنوان رهبران روستا نیز عمل می‌کردند، اغلب دهقانان محلی را متحد کرده و ارتش‌ها را به جنگ هدایت می‌کردند. فرهنگ. سلسله چوسان دو دوره رشد فرهنگی بزرگ را رهبری کرد که طی آن فرهنگ چوسان اولین مراسم‌ چای‌ کره‌ای، باغ‌های‌ کره‌ای و آثار تاریخی گسترده‌ای را