payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیسکی، تحقیقاتی در مورد اسکوربوت انجام داد. لیند ملوانان شرکت کننده در آزمایش خود را به شش گروه تقسیم کرد، به طوری که اثرات درمان‌های مختلف را می‌توان نسبتاً مقایسه کرد. لیند در میان گروهی از مردانی که با لیمو یا پرتقال درمان شده بودند، علائم و نشانه‌های اسکوربوت را بهبود بخشید. او رساله‌ای را در شرح نتایج این آزمایش در سال ۱۷۵۳ میلادی منتشر کرد. نقد اولیه روش‌های آماری در پزشکی در سال ۱۸۳۵ میلادی منتشر شد. اصطلاح «پزشکی مبتنی بر شواهد» در سال ۱۹۹۰ میلادی توسط اپیدمیولوژیست کانادایی، گوردون گویات () از
توسط اپیدمیولوژیست کانادایی، گوردون گویات () از دانشگاه مک‌مستر کانادا معرفی شد. روش. اصول اولیه پزشکی مبتنی بر شواهد، بر سه‌پایه قرار دارد: شواهد جدید حاصل از تحقیقات بالینی، تست‌های تشخیصی و درمان‌های قبلی را باطل کرده و آنها را با شواهد جدید دقیق‌تر و قابل اعتمادتر جایگزین می‌کنند. مسیر پنجگانه. هر اقدام و مطالعه پزشکی مبتنی بر شواهد از ۵ مرحله زیر عبور می‌کند:
آندری دیمیترویچ ساخاروف (۲۱ مه ۱۹۲۱ – ۱۴ دسامبر ۱۹۸۹) فیزیکدان هسته‌ای شوروی، مخالف حکومت و فعال در زمینه خلع سلاح هسته‌ای بود که پدر بمب هیدروژنی شوروی نیز لقب گرفته‌بود. ساخاروف، به دلیل طراحی بمب آردی‌اس-۳۷-که نشان‌دهنده توسعه بمب هیدروژنیِ ساخت شوروی بود-، مشهور بود. ساخاروف بعدها مدافع آزادی و اصلاحات مدنی در شوروی شد و به همین خاطر، با آزار و اذیت از سوی حکومت، مواجه شد. این فعالیت‌ها باعث شد در سال ۱۹۷۵ برنده جایزه صلح نوبل شود ساخاروف همچنین به دستور نیکیتا خروشچف رهبر پیشین شوروی بزرگترین سلاح
نیکیتا خروشچف رهبر پیشین شوروی بزرگترین سلاح تاریخ بشریت یعنی بمب تزار را ساخت. جایزه ساخاروف نیز که هرساله از سوی پارلمان اروپا اهدا می‌شود و به حقوق بشر و آزادی‌ها اختصاص دارد، به افتخار او ایجاد شده‌است. زندگی. آندری دیمیترویچ ساخاروف در ۲۱ ماه مه ۱۹۲۱ در شهر مسکو به دنیا آمد. دوران کودکی او با دوران استقرار رژیم کمونیستی هم‌زمان بود. او دوران تحصیلی سختی را از نظر اقتصادی گذارند، اما توانست قبل از پایان تحصیل در استخراج فلزات صنایع دفاعی در یک کارخانه مهمات‌سازی شغلی بیابد. او به تئوری‌های فیزیک علاقه
شغلی بیابد. او به تئوری‌های فیزیک علاقه داشت و سرانجام در همین رشته هم فارغ‌التحصیل شد. فعالیت‌ها. پس از بمباران اتمی هیروشیما توسط آمریکا، هیاتی از طرف دولت روسیه موظف به مطالعه در این زمینه شدند. این تحقیقات با ابتکارات ساخاروف منجر به اختراع اولین بمب هیدروژنی در سال ۱۹۵۲ گردید. او زمانی که به امکان کاربرد و قدرت تخریب بمب‌های هیدروژنی پی برد به مخالفت برخاست و به یک مخالف تبدیل شد. این مخالفت تا آخر عمر با وی همراه بود. او به خاطر فعالیت‌هایش برنده جایزه صلح نوبل در سال ۱۹۷۵ شد. ساخاروف در سال ۱۹۶۷
صلح نوبل در سال ۱۹۷۵ شد. ساخاروف در سال ۱۹۶۷ نامه‌ای سرگشاده به برژنف رهبر وقت شوروی نوشت و در آن به افزایش زندانیان سیاسی و نقض حقوق بشر اعتراض کرد. او به خاطر اعتراضات خود به شهر در ۴۰۰ کیلومتری مسکو تبعید شد، و پس از ۱۰ سال در ۲۱ دسامبر ۱۹۸۶ از زندان آزاد شد. آزادی وی را شخص گورباچف با تلفن به وی اعلام کرد. جایزه نوبل. ساخاروف در سال ۱۹۷۵ جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. کتاب. او بعدها کتابی در مورد زندگی خود نوشت و در آن به بررسی وضع زندگی خود در روسیه و اکتشافات خود در مورد بمب‌های هسته‌ای پرداخت. در
و اکتشافات خود در مورد بمب‌های هسته‌ای پرداخت. در ایران از ساخاروف کتاب «کشور من و جهان» به ترجمه ابوالفضل خدابخش از سوی انتشارات رواق منتشر شده‌است. درگذشت. او عاقبت در ۱۴ دسامبر ۱۹۸۹ در سن ۶۸ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. ساخاروف به عنوان قهرمان دموکراسی و حقوق بشر در شوروی شناخته می‌شود.
خاویر کلمنته متولد ۱۲ مارس ۱۹۵۰ در اسپانیاست. او سالها تجربه مربیگری در لالیگا را دارد، و در دو جام جهانی ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ مربیگری تیم ملی اسپانیا را بر عهده داشته‌است. کلمنته در ایران. در روز 29 بهمن سال 86 و پس از برکناری امیر قلعه نویی از هدایت ایران، مسئولان فدراسیون فوتبال برای قبول هدایت ایران مذاکراتی را با خاویر کلمنته آغاز کردند و این مربی برای بازدید از ساختار فوتبال ایران و وضعیت امکانات تیم ملی به ایران هم آمد اما دو طرف از ابتدا بر سر مدت زمان حضور کلمنته در ایران اختلافاتی داشتند که در نهایت و پس
کلمنته در ایران اختلافاتی داشتند که در نهایت و پس از یک ماه توافق حاصل نشد. منابع. https://www.isna.ir/news/94112918896/حضور-خاویر-کلمنته-در-ایران-منتفی-شد ایسنا
رصدخانه مونت‌ویلسون یک مرکز رصد تاریخی در کشور آمریکا و ایالت کالیفرنیا است که در سال ۱۹۰۴ تأسیس شده است. این رصدخانه که در ۹۰ کیلومتری شمال رصدخانه پالومار قرار دارد، توسط دانشگاه ایالتی جرجیا استفاده می‌شود.
رصدخانه یرکیز یک مرکز رصد تاریخی در کشور آمریکا است. این رصدخانه در ۱۸۹۷ تأسیس گردید. این رصدخانه که در ویسکانسین قرار دارد، متعلق به دانشگاه شیکاگو می‌باشد.
آلفرد گیوم (زاده ۱۸۸۸ - درگذشته ۱۹۶۶) از مترجمین قرآن به زبان انگلیسی است. او در ۱۸۸۸ (میلادی) متولد شده و گفته شده که ترجمه او یکی از ترجمه‌های خوب به شمار می‌رود. در کتاب مختصر خود موسوم به اسلام می‌گوید:
پیمان هوشمندزاده (۱۳۴۸ تهران) نویسنده و عکاس ایرانی و از بنیان‌گذاران جایزه شید (جایزه مستقل عکاسی مستند اجتماعی ایران) است. او چند کتاب نوشته‌است و در زمینه عکاسی برنده جایزه‌های گوناگون شده و نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی بسیاری در تهران، بلژیک، دانمارک، یونان، لبنان، برلین، استرالیا، گرجستان، کویت، نیویورک و پاریس برگزار کرده‌است. هوشمندزاده دانش‌آموخته عکاسی از دانشگاه آزاد اسلامی است. او کار خود به عنوان عکاس را ابتدا با نشریات و آژانس‌های عکس شروع کرد و بعد از مدتی با همراهی جواد منتظری و امید صالحی
و بعد از مدتی با همراهی جواد منتظری و امید صالحی آژانس عکس 135Photos را تأسیس کرد. مجموعه قهوه خانه‌های گمرک و دست‌ها و کمربندها از معروفترین آثار او محسوب می‌شوند.
محمدحسن شهسواری (زاده ۱۳۵۰ در آبادان) نویسنده و روزنامه‌نگار ایرانی است.پدر و مادر وی از شهر بیرجند میباشند و از دوران کودکی در سن ۵سالگی در شهر تهران زندگی و بزرگ شده است او که دانش‌آموخته رشتهٔ ارتباطات است، داور چند جشنواره و مسابقهٔ ادبی از جمله جایزه هوشنگ گلشیری، مسابقه بهرام صادقی و جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعاتی بوده‌است.
مهسا محب‌علی (متولد ۲۱ مرداد ۱۳۵۱ در تهران)، نویسنده و منتقد ادبی اهل ایران است. فعالیت ادبی. محب‌علی در دانشکدۀ هنرهای زیبای دانشگاه تهران در رشتۀ موسیقی تحصیل کرده است. او از نویسندگان نسل سوم ادبیات داستانی ایران محسوب می‌شود. داستان‌نویسی را از کارگاه‌های رضا براهنی در دههٔ ۱۳۶۰ آغاز کرده است. وی در سال‌های اخیر چند دوره کارگاه داستان‌نویسی برگزار کرده است. محبعلی برندهٔ دو دورهٔ جایزهٔ بنیاد گلشیری برای مجموعه داستان «"عاشقیت در پاورقی"» و رمان «"نگران نباش"» است. وی هم‌چنین برای رمان "نگران نباش"
نباش"» است. وی هم‌چنین برای رمان "نگران نباش" جایزهٔ نویسندگان و منتقدان مطبوعات را نیز دریافت کرده است. محب‌علی در سال ۲۰۱۳ به دعوت دانشگاه آیووا در برنامهٔ نویسندگی بین‌المللی شرکت کرد و مقالهٔ «"تعریفی نوین از جنسیت"» را در این برنامه ارائه داد. وی همچنین داستان کوتاه «"مسیح مرمرین من"» را برای مجموعهٔ «"تهران نوآر"» نوشت که این مجموعه به ترجمه و ویراستاری سالار عبده توسط انتشارات آکاشیک در آمریکا به چاپ رسید. مهسا محب‌علی یکی از نویسندگان سایت on the map است که زیر نظر دانشگاه آیووا فعالیت می‌کند.
map است که زیر نظر دانشگاه آیووا فعالیت می‌کند. محبعلی در نوشتن چندین فیلمنامه نیز مشارکت داشته است؛ از جمله «"دوران عاشقی"» ساختۀ علیرضا رییسیان که توانسته جایزه سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه و جایزه بهترین فیلم از جشنوارۀ شهر را نیز کسب کند. نویسندگی مشترک در فیلم «"۱۹"» ساختۀ منیژه حکمت نیز از دیگر آثار مهسا محبعلی به‌شمار می‌رود که در جشنوارۀ فیلم «فراتر از زندگی فراتر» در تورین ایتالیا جایزۀ بهترین فیلم، کارگردانی و فیلمنامه را از آن خود کرده است. وی همچنین نویسندۀ بخش‌هایی از سریال "مسافران" به
وی همچنین نویسندۀ بخش‌هایی از سریال "مسافران" به کارگردانی رامبد جوان بوده است و در نگارش فیلمنامۀ فیلم مستند «"میخانه، خانه‌ای برای پدربزرگم"» با مهدی شبانی همکاری داشته است. ترجمۀ آثار. رمان «"نگران نباش"» توسط رباب محب به زبان سوئدی ترجمه شده و توسط نشر ادیلبریس به چاپ رسیده است. هم‌چنین در سال ۱۳۹۴ ترجمۀ ایتالیایی این رمان با ترجمهٔ جاکومو لنگی، توسط نشر «پونته ۳۳» در ایتالیا منتشر شد. «"نگران نباش"» همچنین در سال ۲۰۲۲ در ایالات متحدۀ آمریکا به زبان انگلیسی توسط نشر فمنیست‌پرس با ترجمۀ مریم رحمانی به
توسط نشر فمنیست‌پرس با ترجمۀ مریم رحمانی به چاپ رسید و در همان سال به عنوان یکی از برگزیدگان کتاب سال مجلۀ معتبر نیویورکر شناخته شد. این کتاب در سال ۲۰۲۳ نیز توسط نشر لا کروز به زبان فرانسوی ترجمه و منتشر شد. جایزه‌ها. این مجموعه داستان در سال ۱۳۸۳ سه بار تجدید چاپ شده و از چاپ چهارم آن در ایران جلوگیری شد.
حسین مرتضاییان آبکنار (زادهٔ ۵ اسفند ۱۳۴۵ در تهران) داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس، و مدرس داستان‌نویسی ایرانی است. او برای رمان "عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک" برندهٔ عنوان بهترین رمان اول سال ۱۳۸۵ جایزهٔ ادبی هوشنگ گلشیری شد. زندگی. حسین مرتضاییان آبکنار در ۵ اسفند ۱۳۴۵ در تهران متولد شد. پس از به پایان بردن تحصیلاتش در رشتهٔ هنرهای نمایشی (گرایش طراحی صحنه) به فیلم‌نامه‌نویسی روی آورد. در زمان جنگ ایران و عراق بین سال‌های ۱۳۶۵-۱۳۶۷ به سربازی رفت و حضورش در جبهه‌های جنگ «بر فضای داستان‌هایش تأثیر گذاشت.»
جبهه‌های جنگ «بر فضای داستان‌هایش تأثیر گذاشت.» در سال ۱۳۶۸ در جلسات عمومی داستان‌خوانی سیروس طاهباز در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان شرکت کرد. در سال ۱۳۶۹ با دائر شدن کارگاه داستان‌نویسی گلشیری به جمع شاگردان گلشیری پیوست. آبکنار در سال‌های ۱۳۷۷ و ۱۳۷۹ به دعوت گلشیری عضو هیئت تحریریه ماهنامه کارنامه بود. او هم چنین سابقه تدریس داستان‌نویسی در دانشگاه هنر تهران و همچنین تدریس آزاد داستان‌نویسی را داراست.آبکنار در سال ۲۰۱۳ میلادی موفق به دریافت فلوشیپ از دانشگاه هاروارد شد و در حال حاضر ساکنِ آمریکا
از دانشگاه هاروارد شد و در حال حاضر ساکنِ آمریکا است. عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک. رمانِ "عقرب روی پله‌های راه‌آهن اندیمشک یا از این قطار خون می‌چکه قربان!" در سال ۱۳۸۵ توسط نشر نی در تهران منتشر شد. این رمان که از نوزده فصل تشکیل شده روایت متفاوتی از جنگ ایران و عراق را بازگو می‌کند. این رمان که برنده جایزه گلشیری، جایزه مهرگانِ ادب و جایزه ادبیِ واو برای متفاوت‌ترین رمان سال شد پس از سه بار تجدید چاپ به علت نگاه ضد جنگ اجازه تجدید چاپ نیافت. آبکنار در گفتگویی دلیل انتخاب نام کتاب را این گونه عنوان
در گفتگویی دلیل انتخاب نام کتاب را این گونه عنوان می‌کند: رمان داستان سرباز وظیفه‌ای به نام مرتضی است که با ۴ ماه اضافه خدمت به مدت ۲۸ ماه خدمت سربازی خود را سپری کرده و ترخیص شده و در حال بازگشت به شهر خویش است. با مرور خاطرات مشخص می‌شود که در مسیر برگشت دژبان برگه تسویه حساب او را پاره کرده و حال هیچ مدرکی برای اثبات فراری نبودن در دست ندارد. فصل‌های کتاب از نظم گاه‌شمارانه و خطی پیروی نمی‌کند و راوی در فصل‌های مختلف تغییر زاویه دید می‌دهد. این رمان را برخی به واسطه نگاه واقع‌بینانه و غیرایدئولوژیک
را برخی به واسطه نگاه واقع‌بینانه و غیرایدئولوژیک اولین رمان ضد جنگ ایرانی می‌دانند.
احمد بورقانی فراهانی (۱۲ دی ۱۳۳۸ – ۱۳ بهمن ۱۳۸۶) روزنامه‌نگار و سیاست‌مدار ایرانی بود. بورقانی سخنگوی ستاد تبلیغات جنگ از سال ۱۳۶۶ تا پایان جنگ ایران و عراق، سرپرست دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل از سال ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۱، معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی از سال ۱۳۷۶ تا بهمن ۱۳۷۷ و نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ تهران، ری، اسلامشهر و شمیرانات در دورهٔ ششم مجلس شورای اسلامی بود. او از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۲ عضو هیئت رئیسه مجلس و همچنین از ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ عضو شورای عالی خبرگزاری جمهوری اسلامی و از ۱۳۷۹
عضو شورای عالی خبرگزاری جمهوری اسلامی و از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱ عضو شورای نظارت بر صدا و سیما بود. بسیاری از روزنامه‌نگاران آن دوره، احمد بورقانی را حامی اصلی مطبوعات اصلاح‌طلب در آن دوره می‌دانند. زندگی. احمد بورقانی فراهانی؛ ۱۲ دی ۱۳۳۸ در محله وحیدیه در تهران متولد شد. وی فرزند سوم خانواده بود و شغل پدرش بنایی بود. احمد بورقانی، دوره پنج ساله ابتدایی را در "دبستان دیهیم" و دوره راهنمایی را در مدارس "کورش" (ابوذر) و "احمد زرافشان" گذراند. وی در دوران ابتدایی و راهنمایی به مطالعه کتاب‌های داستانی از جمله آثار
راهنمایی به مطالعه کتاب‌های داستانی از جمله آثار محمدعلی جمالزاده می‌پرداخت و در مراسم مذهبی محلی شرکت می‌کرد. وی در سال ۱۳۵۳ تحصیلات خود را در دوران دبیرستان در رشته ریاضی‌فیزیک (جامع) در دبیرستان "ابراهیم صهبا" آغاز کرد. بخشی از دوران تحصیل وی با سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ و اوج گرفتن انقلاب مصادف شد. احمد بورقانی در این دوران، در فعالیت‌های انقلابی نیز مشارکت می‌نمود. وی در سال ۱۳۵۸ پس از پیروزی انقلاب، مسئولیت انتشار نشریه‌ای دانش‌آموزی با نام "حقیقت" را بر عهده گرفت. وی سپس با شرکت در کنکور، در رشته جغرافیا
گرفت. وی سپس با شرکت در کنکور، در رشته جغرافیا در دانشگاه فردوسی مشهد پذیرفته شد. وی در دوران دانشجویی، عضو شاخه دانشجویی سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی شد. اما پس از یک سال تحصیل، دانشگاه‌ها به‌دلیل انقلاب فرهنگی تعطیل شدند و او پس از بازگشت به تهران، وارد حرفه خبرنگاری شد. احمد بورقانی پس از بازگشایی دانشگاه‌ها، مجدداً وارد دانشگاه شد و تحصیلات خود را در دانشگاه شهید بهشتی ادامه داد. وی در سال ۱۳۶۵ با معدل A از این دانشگاه فارغ‌التحصیل شد و در سال ۱۳۶۶ به سمت سخنگویی ستاد تبلیغات جنگ منصوب گردید. بورقانی
سمت سخنگویی ستاد تبلیغات جنگ منصوب گردید. بورقانی پس از اتمام جنگ برای ادامه فعالیت‌های حرفه‌ای خود به آمریکا رفت و مسئولیت تأسیس دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در نیویورک را بر عهده گرفت. وی سپس به کار ویراستاری کتاب و فعالیت‌های مطبوعاتی روی آورد و همچنین سایتی به‌نام نت‌ایران به زبان انگلیسی بر روی اینترنت راه‌اندازی نمود. وی در دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی در وزارتخانه‌های ارشاد و کشور و کتابخانه ملی فعالیت نمود. وی همچنین در دوره ششم مجلس شورای اسلامی نماینده مردم تهران بود. پس از آغاز دوران ریاست
نماینده مردم تهران بود. پس از آغاز دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد، بورقانی صرفاً به فعالیت‌های مطبوعاتی در نشریات مختلف می‌پرداخت. درگذشت. احمد بورقانی که از بیماری قلبی رنج می‌برد. سرانجام در عصر روز شنبه ۱۳ بهمن ۱۳۸۶ بر اثر سکته قلبی در بیمارستان دکتر شریعتی تهران درگذشت. مطبوعات غیردولتی ایران خبر درگذشت او را در صفحهٔ اول خود و با عکس‌های بزرگی از وی تحت پوشش قرار دادند. روزنامه‌نگاری. بورقانی فعالیت خبرنگاری خود را از تیرماه ۱۳۵۹ در "خبرگزاری پارس" (جمهوری اسلامی بعدی) آغاز کرد. در ۱۳۶۳ سردبیر
(جمهوری اسلامی بعدی) آغاز کرد. در ۱۳۶۳ سردبیر ارشد این خبرگزاری شد، در ۱۳۶۸ برای تأسیس دفتر در سازمان ملل به نیویورک رفت و اجازه تأسیس این دفتر در نیمی از دفتر ۲۵ متری خبرگزاری یونایتد پرس که با مشکلات مالی مواجه بود، را از مقامات سازمان ملل دریافت کرد. بورقانی با استعفای محمد خاتمی از خبرگزاری خارج شد و سایت انگلیسی زبان "«نت ایران»" که به مقالات مطبوعات ایرانی و مجله "«ENVOY»" که در کانادا منتشر می‌شد و به مسائل آسیای مرکزی و ایران می‌پرداخت را تأسیس کرد که هر دو به‌دلیل مشکلات مالی تعطیل شدند. او پس از
که هر دو به‌دلیل مشکلات مالی تعطیل شدند. او پس از پیروزی محمد خاتمی در انتخابات ریاست‌جمهوری در پست معاون مطبوعاتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نماینده مجلس ششم قرار گرفت و تلاش نافرجام خود برای تغییر قوانین مطبوعاتی کشور را ادامه داد. فعالیت سیاسی. احمد بورقانی یکی از نمایندگانی بود که در پایان دوره مجلس ششم و در اعتراض به رد صلاحیت‌های گسترده شورای نگهبان در انتخابات مجلس هفتم، در ساختمان مجلس به مدت ۲۶ روز تحصن کرد و بعد از آن از سمت نمایندگی استعفا داد.
سای بابا (۲۳ نوامبر ۱۹۲۶–۲۴ آوریل ۲۰۱۱) یک گورو هندی، شخصیت عرفانی، خیر و یک معلم بوده‌است. او ادعا می‌کرد که تناسخ سای بابا شیردی است، قدیسی روحانی و خدمتگزاری معجزه گر که در سال ۲۰۱۱ درگذشته‌است؛ و تعالیمی مرکب از آیین هندو و مسلمانی داشته‌است. وی در دهکده‌ای کوچک به نام پوتاپارتی در هند به دنیا آمد. زندگی. ساتیا سای بابا در ۲۳ نوامبر۱۹۲۶ در دهکده‌ای کوچک به نام «پوتاپارتی» به دنیا آمد. پدر او «پداونکاپاراجو» و مادرش «ایشوارامباً بودند. ساتیا، فرزند چهارم خانواده‌ای فقیر و مؤمن بود و به‌جز او خانواده راجو
فقیر و مؤمن بود و به‌جز او خانواده راجو یک پسر و دو دختر دیگر نیز داشتند. مادر وی ایشواراما ادعا کرده بود که تولد وی همراه با معجزه بوده‌است. خواهران و برادرانش شامل برادری بزرگتر به نام رتنام سشام راجو (فوت ۱۹۸۴)، خواهرانی به نام‌های ونکاما (فوت ۱۹۹۳) و پارواتاما (فوت ۱۹۹۸) و برادری کوچکتر به نام جاناکیرامیاه (فوت ۲۰۰۳) بوده‌اند. گفته شده که در کودکی، اگرچه در درس و مدرسه استثنایی نبوده اما فوق‌العاده باهوش و نیکوکار بوده‌است، و بیشتر به امور معنوی علاقه داشته‌است. او استعداد بی نظیری در موسیقی مذهبی، رقص
او استعداد بی نظیری در موسیقی مذهبی، رقص و تئاتر داشت و به آهنگسازی و شعر و شاعری علاقه‌مند بود. اوایل زندگی و معرفی خود به عموم. در سال ۱۹۴۰، ساتیا سای بابا اعلام کرد که روح سای بابای شیردی است که در کالبدی جدید تجسم یافته‌است. می‌توان گفت که بیشتر اطلاعاتی که دربارهٔ اوایل زندگی سای بابا در اختیار است زندگی‌نامه ای است که توسط اطرافیان وی ساخته شده و در آن به تقدس و تحسین او پرداخته‌اند. زندگی‌نامه‌ای که حکایاتش برای پیروان سای بابا مفهومی خاص داشته و دال بر الهی بودن اوست. بر اساس گفته‌های پیروان او در
بر الهی بودن اوست. بر اساس گفته‌های پیروان او در آن زمان فرزند اسواراما و پداونکاما راجو راتناکارام (که مدرس منطقه بود) به نام ساتیانارایانا راجو در روستای پوتاپارتی که در آن زمان تحت فرمان بریتانیا بود به دنیا آمد گفته شده که او می‌توانسته چیزهای از قبیل غذا و شیرینی خلق کند. در ۸ مارس سال ۱۹۴۰، در حالی که با برادر بزرگترش سشاما راجو در اوراواکندا، شهر کوچکی در نزدیکی پوتاپارتی زندگی می‌کرد، ظاهراً ساتیا توسط یک عقرب نیش زده شد بود، او هشیاری خود را برای چند ساعت از دست داد. چند روز بعد تغییر قابل توجهی
چند ساعت از دست داد. چند روز بعد تغییر قابل توجهی در رفتار ساتیا پدید آمد. نشانه‌های خنده و گریه، فصاحت و سکوت در رفتارش وجود داشت. او شروع کرد به خواندن آیات سانسکریت، زبانی که او هیچ دانش قبلی‌ای در موردش نداشت. پزشکان اعتقاد داشتند که رفتار او تشنج و حمله عصبی است. پدر و مادرش او را به خانه در پوتاپارتی برگرداندند بسیار نگران بودند، او را نزد بسیاری از کشیشان، پزشکان و جن گیرها بردند. در ۲۳ ماه مه ۱۹۴۰، ساتیا اهل خانواده را فراخواند و برای خانواده‌اش پراساد و گل خلق کرد. پدر او از دیدن این وضعیت خشمگین
و گل خلق کرد. پدر او از دیدن این وضعیت خشمگین شد و فکر می‌کرد که پسرش طلسم شده‌است. او یک ترکه چوب برداشت و تهدید کرد که اگر ساتیا آشکار نکند که واقعاً کیست او را ضرب و شتم خواهد کرد؛ بنابراین ساتیا با آرامش و محکم اعلام کرد «من سای بابا هستم». اواخر سال ۱۹۴۰، ساتیا سای بابا اعلام کرد که او تا به حال هیچ رابطه دنیوی(عاطفی) با کسی نداشته، در این زمان، کم‌کم مریدان به دور او گرد آمدند. در سال ۱۹۴۰، او سفر به مدرس و دیگر نقاط در جنوب هند را آغاز نمود و خیلی زود پیروان بومی زیادی پیدا کرد. در یک حادثه در سال
پیروان بومی زیادی پیدا کرد. در یک حادثه در سال ۱۹۹۳، چهار مرد مسلح به چاقو وارد اتاق خواب او شدند، که انگیزه آنان ترور سای بابا یا به دلیل حسادت بین پیروان و طمع قدرت بوده‌است. سای بابا صدمه‌ای ندید. در طول نزاع و زد و خورد و واکنش پلیس، چهار متجاوز و دو تن از همراهان سای بابا کشته شدند. تحقیقات رسمی صورت گرفته به بسیاری از سوالات در این باره پاسخی نداد. فعالیت‌ها و موسسات. در سال ۱۹۵۴، ساتیا سای بابا یک بیمارستان عمومی رایگان در روستای پوتاپارتی تأسیس کرد. در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۸، ساتیا سای بابا به اولین و تنها
در ۲۹ ژوئن ۱۹۶۸، ساتیا سای بابا به اولین و تنها سفر خود به خارج از کشور، به کنیا و اوگاندا رفت. در طی یک گفتگو در نایروبی، وی اظهار داشت: "من آمده‌ام تا نور چراغ عشق را در قلب شما روشن کنم و روزبه روز به درخشش و نور آن بیفزایم. من از سوی هیچ مذهب خاصی نیامده‌ام. من مأمور تبلیغ برای یک فرقه یا آیین یا نهضتی خاص نیستم، و نیامده‌ام تا برای خود مرید و شاگرد جمع کنم. من نیامده‌ام تا برای خودم یا هیچ گروه و دسته‌ای مرید و پیرو جذب کنم. من آمده‌ام تا به شما دربارهٔ این آیین یکتاپرستی، این اصل معنوی بگویم. " در
این آیین یکتاپرستی، این اصل معنوی بگویم. " در سال ۱۹۶۸، او دهارماکشترا یا ساتیام مندیر را در بمبئی تأسیس کرد. در سال ۱۹۷۳، او شیوا مندیر را در حیدرآباد تأسیس کرد. در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱ او ساندارام مندیر را در چنای افتتاح کرد. در ماه مارس سال ۱۹۹۵، ساتیا سای بابا پروژه‌ای را برای تهیه آب آشامیدنی برای ۱٫۲ میلیون نفر در منطقه مستعد خشکسالی رایالاسیما درمنطقه آنانتاپور در آندرا پرادش شروع کرد. بیمارستان عمومی شری ساتیا سای در وایتفیلد در شهر بنگلور، در سال ۱۹۷۷ افتتاح شده‌است و عمل‌های جراحی پیچیده، مواد غذایی و
شده‌است و عمل‌های جراحی پیچیده، مواد غذایی و داروهای رایگان را در اختیار بی بضاعتان قرار می‌دهد. در این بیمارستان تاکنون بیش از ۲ میلیون بیمار را درمان شده‌اند. در سال ۲۰۰۱ بیمارستان فوق تخصصی رایگان دیگری در بنگلور به نفع فقرا تأسیس کرد. در آوریل ۱۹۹۹ او آناندا نیلایام مندیر در مادورای، تامیل نادو را افتتاح کرد. ساتیا سای بابا سه مندیر اولیه (مراکز معنوی) را در هند تأسیس نموده‌است. اولین مندیر، در بمبئی در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد، اولی با عنوان "دهارماکشترا" یا "ساتیام". مرکز دوم در حیدرآباد در سال ۱۹۷۳ تأسیس
"ساتیام". مرکز دوم در حیدرآباد در سال ۱۹۷۳ تأسیس شد، با عنوان "شیوام" و مرکز سوم در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۱ در چنای با عنوان "ساندارام". دانشگاه شری ساتیا سای، که سای بابا رئیس آن بود، سه تا محوطه دانشگاهی دارد، یکی در پوتاپارتی برای مردان یکی در وایتفیلد بنگلور برای مردان و یکی در آنتاپور برای زنان. مؤسسه خیریه او مؤسسه موسیقی کلاسیک هند با نام کالج موسیقی شری ساتیا سای را پشتیبانی می‌کند. هدف آموزشی موسسات بابا، تعالی تحصیلات دانشگاهی همراه با توسعه اخلاق و ارزش‌های انسانی است. ساتیا سای بابا کرسی استادی در
انسانی است. ساتیا سای بابا کرسی استادی در مودناهالی داشت. علاوه بر این، دانشگاه و دانشکده پزشکی ساتیا سای بابا و بیمارستان سطح جهانی و مؤسسه تحقیقاتی با بیش از ۴۰۴۷ مترمربع برای خدمت به مردم بی بضاعت ساخته شده‌است. بابا گفت که بعد از پوتاپارتی، دانشگاه به یک نمونه تبدیل خواهد شد و معنویت همراه با تحصیلات آکادمیک را ترویج خواهد کرد. مؤسسه علوم عالی پزشکی شری ساتیا سای در پوتاپارتی شامل تسهیلاتی با ۲۲۰ تخت که جراحی و مراقبتهای پزشکی رایگان را ارائه می‌دهد می‌باشد و توسط نخست‌وزیر ناراسیما رائو در تاریخ ۲۲
و توسط نخست‌وزیر ناراسیما رائو در تاریخ ۲۲ نوامبر ۱۹۹۱ افتتاح شد. مؤسسه علوم عالی پزشکی شری ساتیا سای در بنگلور یک بیمارستان ۳۳۳ تخت خوابی است برای منفعت فقرا. بیمارستان در ۱۹ ژانویه سال ۲۰۰۱ توسط نخست‌وزیر آتال بهاری واجپایی افتتاح شده‌است. این بیمارستان به بیش از ۲۵۰۰۰۰ بیمار مراقبت‌های پزشکی رایگان ارائه می‌نماید. مرکز (کانون) معتمدین شری ساتیا سای چندین بیمارستان عمومی، دو بیمارستان تخصصی، بیمارستان چشم و درمانگاه سیار عمومی را اداره می‌کند و اردوگاههای پزشکی در مناطق روستایی و فقیرنشین در هند را
پزشکی در مناطق روستایی و فقیرنشین در هند را راهبرد می‌کند. همچنین اتحادیه مرکزی شری ساتیا سای چندین پروژه عمده آب آشامیدنی را پایه‌گذاری کرده‌است. یکی از پروژه‌ها در سال ۱۹۹۶ تأمین آب برای ۱٫۲ میلیون نفر در حدود ۷۵۰ روستا در منطقه مستعد خشکسالی آناتاپور در آندرا پرادش به اتمام رسید. دومین پروژه آب آشامیدنی، در سال ۲۰۰۴، به منظور تأمین آب به چنای از طریق یک آبراه بازسازی شده به نام «کانال گانگا ساتیا سای " به اتمام رسید. ام. کارونانیدی نخست‌وزیر تامیل نادو پروژه آب چنای و کمک‌های سای بابا را تحسین کرد. دیگر
آب چنای و کمک‌های سای بابا را تحسین کرد. دیگر پروژه‌های آب آشامیدنی انجام شده عبارتند از: پروژه منطقه مداک به نفع ۴۵۰٫۰۰۰ نفر در ۱۷۹ روستا و پروژه منطقه ماهبوبنگر به نفع ۳۵۰٬۰۰۰ نفر در ۱۴۱ روستا. در ژانویه ۲۰۰۷، اتحادیه مرکزی شری ساتیا سای اعلام کرد که پروژه آب آشامیدنی در لاتور، ماهاراشترا شروع خواهد شد. در سال ۲۰۰۸، ۲ میلیون نفر در ایالت اوریسا تحت تأثیر سیل متضرر شدند. به عنوان یک اقدام امدادی، سازمان سوا شری ساتیا سای ۶۹۹ خانه را به عنوان بخشی از فاز اول کارخود در ۱۶ روستا در مارس ۲۰۰۹ ساخت. برنامه
اول کارخود در ۱۶ روستا در مارس ۲۰۰۹ ساخت. برنامه Educare ساتیا سای بابا تأسیس مدارسی در سراسر جهان با هدف پرورش کودکان در پنج جنبه و ارزش انسانی است. در ۳۳ کشور، از جمله استرالیا، مکزیک، انگلستان و پرو مدارسی تأسیس شده‌اند. روزنامه زامبیا تایمز اظهار داشت، تأثیر مثبت ساتیا سای در تاریخ آموزش و پرورش زامبیا بی‌سابقه هست. آرمان‌های سای بابا مبنی بر گنجاندن ارزش‌های انسانی درساختار آموزشی، دید بسیاری از کارشناسان آموزش و پرورش زامبیا را وسعت بخشیده‌است. در کانادا، مؤسسه فرایزر، سازمان آموزشی و تحقیقاتی مستقل
مؤسسه فرایزر، سازمان آموزشی و تحقیقاتی مستقل کانادایی، مدرسه ساتیا سای کانادا را به عنوان یکی از بهترین ۳۷ مدارس ابتدایی در انتاریو رتبه‌بندی کرد. مدرسه ساتیا سای دررتبه بندی کلی مؤسسه برای عملکرد علمی از ۱۰ امتیاز کامل ۱۰ را آورد. در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۹، وزارت پست دولت هند، یک تمبر پستی و یک پوشش پستی را در به رسمیت شناختن خدمات ارائه شده توسط ساتیا سای بابا در پرداختن به مشکل تأمین آب آشامیدنی سالم به بخش‌های روستایی منتشر کرد. ساتیا سای بابا تعداد زیادی مدارس و کالج، بیمارستان، و سایر موسسات خیریه در هند و
و کالج، بیمارستان، و سایر موسسات خیریه در هند و خارج از کشور تأسیس کرد که ارزش آن به‌طور کلی به روپیه حدود ۴۰۰۰۰ کرور (۹ میلیارد دلار آمریکا) می‌باشد. اگرچه، بالای ۱٫۴ تریلیون روپیه (حدود 31.5bn دلار آمریکا) نیز تخمین زده شده‌است اگرچه هزینه‌ای بالغ بر ۱٫۴ تریلیون روپیه نیز تخمین زده شده‌است. آشرام‌ها و معابد. ساتیا سای بابا خیلی از اوقات در آشرام اصلی خود به نام پراشانتی نیایام در پوتاپارتی اقامت داشته‌است. در تابستان گرم او معمولاً به آشرام دیگری می‌رفت. به نام برینداوان، در کادوگودی، وایت فیلد، یک شهر
به نام برینداوان، در کادوگودی، وایت فیلد، یک شهر در حومه بنگلور. گاهی اوقات از آشرام سای شروتی در کودایکانال نیز بازدید می‌کرد. در سال ۱۹۴۴، معبد برای مریدان ساتیا سای بابا در نزدیکی روستای پوتاپارتی ساخته شده بود. در حال حاضر ازآن به عنوان معبد قدیمی یاد می‌شود. ساخت پراشانتا نیلایام، آشرام فعلی، در سال ۱۹۴۸ آغاز شد و در سال ۱۹۵۰ تکمیل شد. در سال ۱۹۵۷ ساتیا سای بابا به معبدی در شمال هند سفر کرد. دوران پیری، بیماری. در سال ۲۰۰۴، سای بابا از صندلی چرخدار استفاده می‌کرد و عدم سلامتی وی را مجبور کرد که حضور
می‌کرد و عدم سلامتی وی را مجبور کرد که حضور کمتری در جلسات عمومی داشته باشد. در سال ۲۰۰۳، او دچار شکستگی لگن شد. این حادثه بر اثر لیز خوردن و افتادن یک دانش آموز به همراه صندلی آهنی بر روی سای بابا اتفاق افتاد. پس از آن وی عطایای خود را به مردم از داخل اتومبیل یا صندلی متحرکش اعطا می‌کرد. اعتقادات. خلق ویبوتی (خاکستر مقدس) و سایر چیزهای کوچک مانند حلقه، گردنبندها و ساعتها توسط ساتیا سای بابا ، در عین حال که باعث شهرت وی بوده‌است بحث‌هایی جنجالی را نیز به همراه داشته‌است. از طرفی مریدانش آن‌ها را نشانه