payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صنعتی می‌تواند به بازده سود بیشتر، کاهش زمان تولید، و رضایت بیشتر خریدار کمک کند. نوشیدنی. برخی از تولیدکنندگان آب میوه‌ها و سایر نوشیدنی‌ها از اسید اسکوربیک به عنوان یک افزودنی طبیعی استفاده می‌کنند. میوه‌ها. هنگامی که میوه در معرض اکسیژن قرار دارد، فرایند اکسیداسیون آغاز می‌شود. استفاده از اسید اسکوربیک در این محصولات، فرایند اکسیداسیون را کند می‌کند. این اسید به عنوان یک ماده نگهدارنده مورد استفاده قرار می‌گیرد. به عنوان مثال می‌تواند از قهوه‌ای شدن رنگ میوه جلوگیری کند، خطر ابتلا به کپک، رشد میکروب‌ها
میوه جلوگیری کند، خطر ابتلا به کپک، رشد میکروب‌ها را کاهش داده و در نهایت باعث حفظ و شادابی محصول شود. گوشت‌ها. همان‌طور که در فرآوری میوه از اسید اسکوربیک استفاده شده، در برخی محیط‌ها برای جلوگیری از اکسیداسیون شدن گوشت‌ها نیز استفاده می‌شود. استفاده کردن از اسید اسکوربیک به عنوان ماده نگهدارنده روند اکسیداسیون را به تأخیر می‌اندازد و باعث می‌شود گوشت تازه به‌نظر برسد. تصفیه آب. تصفیه‌خانه‌های آب برای از بین بردن باکتری‌ها از کلر استفاده می‌کنند. این ماده در خنثی کردن باکتری‌ها مؤثر است و آب را برای
ماده در خنثی کردن باکتری‌ها مؤثر است و آب را برای نوشیدن، سالم نگه می‌دارد. محلول کلر که به دنبال تصفیه آب، تخلیه می‌شود، می‌تواند زندگی آبزیان را مختل کند. محبوب‌ترین روش از بین بردن کلر این است آب را در ظرفی با در باز در محیط بیرون قرار داده تا هوا و نور خورشید به مرور زمان کلر را از بین ببرد. این عمل در رابطه با حجم بالا وقت گیر است و امکان‌پذیر نیست. اسید اسکوربیک یک روش شیمیایی مؤثر، برای خنثی کردن کلر است که بسیار مورد استفاده قرار می‌گیرد. برای کلر زدایی استفاده از اسید اسکوربیک بسیار ایمن و مؤثر تر
استفاده از اسید اسکوربیک بسیار ایمن و مؤثر تر از استفاده شیمیایی مبتنی بر گوگرد است. استفاده اسید اسکوربیک با آسکوربات سدیم باعث می‌شود، آب کلر دار به صورت ایمن و سالم وارد رودخانه‌ها شود. بهداشت و تغذیه. رایج‌ترین و محبوب‌ترین کاربرد ویتامین ث استفاده از آن در مکمل‌ها است. این مکمل‌ها اغلب به صورت پودر یا قرص برای محافظت از سلول‌ها، حفظ پوست سالم، کاهش زمان بهبودی سرماخوردگی، آنفولانزا و سایر بیماری‌های مشابه استفاده می‌شود.
همسود یا مشترک المنافع (به انگلیسی commonwealth) ترجمه‌ی یک اصطلاح انگلیسی سنتی است که معنی جامعه‌ای سیاسی است که برای منافع عمومی تأسیس شده است. به کار گیری این اصطلاح به معنای "منفعت عمومی" به قرن ۱۵ میلادی برمی‌گردد. این اصطلاح در اصل معادل عبارت (ثروت مشترک یا ثروت عمومی از معنای قدیمی " ثروت " که "بهزیستی" است می‌آید و مشابه لاتین آن res publica است. این اصطلاح همچنین به معنای "بهزیستی مشترک" بود. در قرن هفدهم، تعریف «مشترک‌المنافع» از معنای اصلی آن «رفاه عمومی» یا «مشترک‌المنافع » به معنای «دولتی که
عمومی» یا «مشترک‌المنافع » به معنای «دولتی که در آن قدرت برتر در اختیار مردم است؛ یک جمهوری یا دولتی دموکراتیک» گسترش یافت. این اصطلاح برای تبدیل شدن به عنوانی برای تعدادی از نهادهای سیاسی تکامل یافت. سه کشور - استرالیا ، باهاما و دومینیکا - دارای عنوان رسمی "مشترک المنافع" هستند، همانطور که چهار ایالت ایالات متحده و دو قلمرو ایالات متحده نیز عنوان «مشترک‌المنافع» دارند. از اوایل قرن بیستم، این اصطلاح برای نام‌گذاری برخی انجمن‌های برادرانه دولت‌ها، به ویژه کشورهای مشترک المنافع ، سازمانی عمدتاً از قلمروهای
مشترک المنافع ، سازمانی عمدتاً از قلمروهای سابق امپراتوری بریتانیا استفاده می‌شود. همچنین در ترجمه برای سازمان متشکل از کشورهای شوروی سابق، کشورهای مستقل مشترک المنافع، استفاده می شود. به طور غیررسمی، بر اساس قیاس با کشورهای مشترک المنافع، سازمان بین المللی فرانسوی‌زبان پسااستعماری تحت تأثیر فرانسه، گاهی به عنوان "مشترک المنافع فرانسه" نامیده می‌شود، اگرچه خود سازمان هرگز از این اصطلاح استفاده نمی‌کند.
پردیس افکاری (۲۲ شهریور ۱۳۴۳ – ۳ اسفند ۱۴۰۲) بازیگر ایرانی بود. او کار سینمایی خود را در سال ۱۳۶۷ با فیلم "شاخه‌های بید" آغاز کرد. افکاری سپس در نقش اصلی فیلم اکشن "پنجاه روز التهاب" (۱۳۷۲) و فیلم "قلاده‌های طلا" (۱۳۹۰) به ایفای نقش پرداخت. او سپس در میانه دهه ۱۳۹۰ به ترکیه مهاجرت کرد و در تعدادی از آثار شبکهٔ جم تی‌وی به ایفای نقش پرداخت اما پس از کشته شدن سعید کریمیان، رئیس جم، به ایران بازگشت. زندگی. پردیس افکاری وی فارغ‌التحصیل مقطع کارشناسی رشتهٔ بازیگری و کارگردانی از دانشگاه آزاد هنر و معماری بود. او
و کارگردانی از دانشگاه آزاد هنر و معماری بود. او در ۱۶ سالگی در مدرسهٔ هنرپیشگی آناهیتا زیر نظر مصطفی اسکویی دورهٔ دوسالهٔ بازیگری را گذراند. پس از آن فعالیت هنری خود را در عرصهٔ تئاتر با کارگردانان نامداری همچون رکن‌الدین خسروی، مجید جعفری و قطب‌الدین صادقی به‌عنوان بازیگر ادامه داد. وی همزمان در سینما و تلویزیون شروع به فعالیت بازیگری نمود. او در مدت حضور خود در تلویزیون در تعداد زیادی سریال از جمله "فکر پلید" (۱۳۷۷) و "طریق عشق" (۱۳۷۸) نقش‌آفرینی نمود. پردیس افکاری در دوران جوانی نیز در برنامه‌های
پردیس افکاری در دوران جوانی نیز در برنامه‌های عروسکی "بزبز قندی" و "هادی و هدی" (۱۳۶۴) به عنوان بازیگردان عروسکی نیز به فعالیت پرداخت. افکاری از سال ۱۳۸۸ تا سال ۱۳۹۳ در مدرسهٔ آزاد فیلم‌سازی مسعود کیمیایی با عنوان استاد بازیگری به آموزش هنرجویان آن مؤسسه مشغول بود. وی پس از بازیگری در فیلم قلاده‌های طلا، فیلم پروپاگاندای ایرانی، به کارگردانی ابوالقاسم طالبی محصول سال ۱۳۹۰ که حوادث پس از انتخابات ۸۸ را به روایت جمهوری اسلامی به تصویر کشیده است، مورد بایکوت نسبی از سوی مردم و برخی از کارگردانان قرار گرفت. او
از سوی مردم و برخی از کارگردانان قرار گرفت. او در سال ۱۳۹۵ به خارج از ایران مهاجرت کرد. در همان زمان رسانه‌ها خبر از کشف حجاب وی و حضور او در شبکهٔ جم دادند. درگذشت. افکاری از مدت‌ها پیش دچار سرطان کبد بود. به گفتهٔ همسرش، محمد نجفی، از زمان تشخیص سرطان تا زمان مرگ پردیس کمتر از یک هفته گذشته بود. مراحل درمان نتیجه‌ای نداشت و افکاری در ۳ اسفند ۱۴۰۲ درگذشت. پیکر او در ۷ اسفند در قطعه هنرمندان بهشت زهرا دفن شد.
فدرالیست مجموعه‌ای از ۸۵ مقاله است که در سال‌های ۱۷۸۷ و ۱۷۸۸ میلادی در دو نشریهٔ "(The Independent Journal)" و "(New York Packet)" شهر نیویورک برای تشویق مردم این ایالت به امضای قانون اساسی پیشنهادی برای ایالات متحده در کنوانسیون ۱۷۸۷ نوشته شدند. این مقالات پیش از اتمام انتشار آن‌ها در اوت ۱۷۸۸ در دو مجلد به چاپ رسیدند. نویسندگان این مقالات که با نام مستعار "پوبلیوس" آن‌ها را به چاپ می‌رساندند، الکساندر همیلتون، جیمز مدیسون و جان جی سه سیاست‌مدار نامدار نیویورک بودند که علی‌رغم اختلافات نظری فراوان، در مورد
بودند که علی‌رغم اختلافات نظری فراوان، در مورد تشکیل یک جمهوری قدرتمند با یکدگر هم‌نظر بودند. فدرالیست هم‌اکنون به عنوان یکی از آثار کلاسیک فلسفه سیاسی شمرده می‌شود. نویسندگان. پوبلیوس، نام مستعار نویسندگان این مقالات، ملهم از نام پوبلیوس والریوس پوبلیکولا بود، کنسولی که او را ناجی جمهوری روم خوانده‌اند. الکساندر همیلتون به عنوان بخشی از استراتژی خویش برای به تصویب رسیدن قانون اساسی و تأثیرگذاری بر مردم برای انتخاب نمایندگان خود در کنوانسیون قانون اساسی طرح نوشتن این مقالات را ریخت. او نخستین مقاله را در
نوشتن این مقالات را ریخت. او نخستین مقاله را در ۲۷ اکتبر ۱۷۸۷ نوشت و با جلب حمایت جان جی و جیمز مدیسون نوشتن را به‌طور گروهی پی‌گرفتند. در مورد هویت نویسنده تک تک مقالات از دیرباز اختلاف بوده‌است، اما نظر مشهور این است که ۵ مقاله (۲ تا ۵ و ۶۴) توسط جان جی، ۵۱ مقاله توسط همیلتون و ۲۹ مقاله از مدیسون بوده‌است.
گروتمان (فارسی میانه:garōdmān؛ اوستایی:garō-nmāna) که در ثبت پازند به صورت "گروتمان" نوشته شده است و از دو کلمه "گَرو" بمعنی «سرود و نیایش» و "نمانَ" بمعنی «خانه» تشکیل شده است و مفهوم «خانه نیایش» یا «خانه سرود» را می‌رساند. آن را روشنی بی پایان نیز نامیده‌اند. بنا به عقاید زرتشتی گروتمان بالاترین طبقه بهشت و پنجمین طبقه آسمان است که بالاتر از ماه‌پایه و پایینتر از مکان امشاسپندان قرار گرفته و جایگاه خورشید و کاخ نور است. آتش برزیسوه در گروتمان آفریده شد و روان پرهیزگاران سه روز پس از مرگ و بعد از گذر از
روان پرهیزگاران سه روز پس از مرگ و بعد از گذر از پل چینود به آن خواهد رفت.
رزیدنت ایول فیلمی اکشن ترسناک به نویسندگی و کارگردانی پل دبلیو. اس. اندرسون است که بر اساس مجموعه بازی‌های ویدئویی ترس و بقا شرکت کپ‌کام، "رزیدنت ایول" ساخته شده است. این فیلم به عنوان اولین قسمت از مجموعه فیلم‌های "رزیدنت ایول" محسوب می‌شود که روایت و عناصر آن برداشتی آزاد از بازی‌های "رزیدنت ایول" و "رزیدنت ایول ۲" می‌باشد. در این فیلم بازیگرانی همچون میلا یوویچ، میشل رودریگز، اریک میبیس، جیمز پیورفوی و کالین سالمون ایفای نقش کرده‌اند. "رزیدنت ایول" در ۱۲ مارس ۲۰۰۲ توسط کنستانتین فیلم در آلمان، و در ۱۲
مارس ۲۰۰۲ توسط کنستانتین فیلم در آلمان، و در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۲ توسط پته در انگلستان اکران شد. فیلم به‌طور کلی با واکنش‌های نامطلوبی از سوی منتقدان همراه بود، با وجود این ۱۰۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروش کرد در حالی که ۳۳ میلیون دلار بودجه ساخت آن بوده است. پس از آن دنباله‌ای تحت عنوان " در سال ۲۰۰۴ منتشر شد. داستان. آلیس یکی از نگهبانان درگاه ورودی مقرا هایو است. مقر هایو، مقری است که متعلق به شرکت آمبرلا بوده و در آن به شکلی مخفیانه، به انجام آزمایش‌های غیرقانونی پرداخته می‌شود. درجریان یک خیانت، ویروس تی
پرداخته می‌شود. درجریان یک خیانت، ویروس تی در این مقر منتشر شد. رایانه مرکزی ملکه سرخ که وظیفه تأمین امنیت مقر را برعهده داشت، تمامی این مقر را به همراه کارکنان آن قرنطینه می‌کند. آلیس شخصی است که ضد فعالیت‌های آمبرلا کارکرده و به همراه دوستانش، برای خارج شدن از مقر و رسواسازی آمبرلا تلاش می‌کند. درپایان، آلیس متوجه می‌شود که نامزد او، بانی این رخداد بیولوژیکی بوده است. پس از کشته شدن نامزد آلیس، توسط مخلوق لیکر، آلیس و مت موفق به خروج از مقر می‌شوند و در این زمان توسط مأموران آمبرلا دستگیر می‌شوند.
فاژ φC31، باکتریوفاژ ویژهٔ باکتری‌های جنس استرپتومایسس موجود در خاک می‌باشد. آنزیم اینتگراز این فاژ از آن میان ابزارهای پسندیده جهت پیوست ژن نوترکیب به ژنوم سلول میزبان در فرآیندهای مهندسی ژنتیک محسوب می‌گردد. این آنزیم از آن میان ریکامبیناز‌های درای اسید آمینه سرین در جایگاه فعال، محسوب می‌شود. دیگر آنزیم‌های این خانواده دربرگیرنده γδ و Tn3 رزولواز باکتری اشرشیا کلای و اینتگراز سنتز شده بدست فاژ باکتری‌های گرم مثبت می‌باشد. ریکامبینازهای سرینی در سنجش با ریکامبیناز‌های واجد تیروزین مکانیسم عمل کاملاً
با ریکامبیناز‌های واجد تیروزین مکانیسم عمل کاملاً متفاوتی دارند. هر دو دستهٔ این ریکامبینازهای جایگاه ویژه درون ارگانیسم‌های تک سلولی سنتز می‌گردند. علی‌رغم تفاوت‌های مشخص بیوشیمیایی و تکاملی این دو خانواده از ریکامبینازها، هردو گروه فرایند پیوست ژنی را در درازای توالی‌های معیّن و بیشتر به درازای ۳۰ جفت باز انجام می‌دهند. site- specific بودن این دسته از آنزیم‌ها بی‌همتا بودن فرایند پیوست ژنی در ژنوم‌های کوچک میکروبی و همچنین سلولهای پستانداران - علی‌رغم کاهش چشمگیر جایگاه مورد شناسایی آنزیم- را تضمین
کاهش چشمگیر جایگاه مورد شناسایی آنزیم- را تضمین می‌کند. به گونه طبیعی، اینتگراز φC31 وظیفهٔ پیوست ژنی میان توالی پیوست فاژی (attP) و توالی پیوست باکتریایی (attB) در سلولهای استرپتو مایسز میزبان را بر دوش دارد. توالی پیوست فاژی و توالی پیوست باکتریایی غیر همانند بوده و تنها کم وبیش ۵۰ درصد مشابهت در توالی بازی آن‌ها گزارش شده‌است. واکنش پیوست صورت گرفته میان دو توالی attP و attB حین بکارگیری اینتگراز φC31 یکسویه بوده و از سوی دیگر فعالیت آنزیم به هیچ کوفاکتور اختصاصی میزبان وابسته نیست. یکسویه بودن واکنش
اختصاصی میزبان وابسته نیست. یکسویه بودن واکنش فعّالیت اینتگراز φC31 نیز مایه شده تا بهره‌گیری از این آنزیم منجر به افزایش بازده فرایند نوترکیبی گردد. اینتگراز φC31 به گونه کارسازی در سلولهای پستانداران عمل می‌کند. اینتگراز φC31 زمانی که بدست یک پروموتور پستاندار بازگو می‌شود، به گونه کارسازی فرایند پیوست ژنی را میان دو جایگاه attP و attB وکتور بیرون کروموزومی موردشناسایی خود، در سلولهای انسانی انجام می‌دهد. اندازهٔ کمینهٔ دو جایگاه attP و attB مورد شناسایی این آنزیم به ترتیب ۳۴ جفت باز و ۳۹ جفت باز برآورد
این آنزیم به ترتیب ۳۴ جفت باز و ۳۹ جفت باز برآورد زده شده‌است. پژوهش در رابطه با پیوست کروموزومی در آنزیم اینتگراز φC31 بازگوکننده آن است که آنزیم توانا است فرایند پیوست ژنی را میان توالی attB پلاسمید و attP از پیش پیوست یافته به سلولهای انسانی به گونه موثّری انجام دهد. واکنش پیوست ژنی میان توالی attP پلاسمیدی و attB از پیش پیوست یافته، بدست این آنزیم در سنجش با حالت عکس از کارآمدی پایین‌تری برخوردار خواهد بود.
پوبلیوس والریوس پوبلیکولا (در گذشته در ۵۰۳ پیش از میلاد) سومین کنسول روم و از بنیان‌گذاران جمهوری روم بود. پس از تجاوز سکستوس تارکوئینیوس به لوکرتیا در ۵۰۹ قبل از میلاد، او به‌همراه لوکیوس یونیوس بروتوس در شورش شرکت داشت و پادشاهی روم را برانداخت و جمهوری را تأسیس کرد. او در دوران کنسولی‌اش چنان خدمات ارزنده‌ای به جمهوری نوپا و حفظ آن کرد که ملقب به پوپلیکولا به‌معنی «دوست ملت» شد. پوبلیکولا از طرفداران سرسخت حکومت مردمی بود و پلوتارک او را «ناجی جمهوری» نامیده و بخشی از کتابش "زندگی یونانیان و رومیان شریف"
و بخشی از کتابش "زندگی یونانیان و رومیان شریف" را به او اختصاص داده‌است. پوبلیوس نام مستعار الکساندر همیلتون و جیمز مدیسون و جان جی، نویسندگان مجموعه مقالات فدرالیست، نیز بود که از برقراری یک جمهوری نیرومند در ایالات تازه به استقلال رسیده آمریکا حمایت و مردم نیویورک را به موافقت با قانون اساسی پیشنهادی کنفدراسیون فرا می‌خواند. دوران پادشاهی. براندازی نظام پادشاهی. در ۵۰۹ ق. م، در زمان سلطنت هفتمین و آخرین پادشاه روم، لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، پسر پادشاه به‌نام سکستوس تارکوئینیوس در کولاتیا مهمان یکی از
به‌نام سکستوس تارکوئینیوس در کولاتیا مهمان یکی از خویشانش به‌نام لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس بود. او لوکرتیا، زنِ کولاتینوس، را در این مهمانی دید و فریفته‌اش شد. چند روز پس از آن مهمانی، وقتی کولاتینوس در خانه نبود، سکستوس مخفیانه به خانهٔ او رفت و از آن زن عفیف و زیبا خواست به زنا رضایت دهد. چون زن مخالفت کرد، سکستوس شمشیر کشید و او را به تجاوز تهدید کرد، اما زن به‌قیمت جانش نیز تسلیم بدکاری نشد. پس سکستوس او را تهدید به آبروریزی، به‌عنوان آخرین حربه، کرد و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را
و گفت که وقتی او را کشت، جنازهٔ لختِ یک غلام را کنارش قرار می‌دهد تا همه بگویند که لوکرتیا در جریان یک زنا، آن هم با یک غلام، کشته شده‌است. لوکرتیا می‌دید که نه‌تنها جان که آبرویش نیز در خطر است، پس به‌ناچار به زنا رضایت داد. لوکرتیا، که بسیار افسرده شده بود، پیکی به شوهرش کولاتینوس و به پدرش لوکرتیوس فرستاد و از آنان خواست که باشتاب به کولاتیا بیایند، و البته هرکدام یک مرد صمیمی و قابل‌اعتماد با خودش بیاورد. پس آن دو لوکیوس یونیوس بروتوس و پوبلیوس والریوس را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به کولاتیا تاختند
را برگزیدند و با هم، چهار نفری، به کولاتیا تاختند و به منزل لوکرتیا درآمدند. آنجا، لوکرتیا ماجرای تجاوز پسر پادشاه را برایشان شرح داد و از آنان خواست قسم بخورند که اگر مرد هستند، انتقام او را از سکستوس بِکشند. پس چون آن چهار مرد سوگند انتقام‌گیری خوردند و لوکرتیا خیالش بابت انتقام‌گیری راحت شد، خنجری را که زیر جامه‌اش پنهان کرده بود در قلبش فروکرد و خود را کشت تا ثابت کند که فقط به‌خاطر حفظ آبرویش مجبور به تن دادن به رابطه با سکستوس شده بود، و گرنه به‌هیچ‌روی راضی به رابطه نبوده‌است. در حالی‌که همسر و پدرِ
راضی به رابطه نبوده‌است. در حالی‌که همسر و پدرِ لوکرتیا مشغول شیون و زاری بودند، بروتوس خنجر را از قلب لوکرتیا درآورده جلوی خود گرفت و به خون زن قسم خورد که انتقامش را می‌کشد و اجازه نمی‌دهد زین‌پس خاندان تارکوئینیان یا هر خاندان دیگری بر روم حکومت کند؛ و آن سه تن را گفت که به‌جای گریستن بر مرگ زن دست‌به‌کار شوند. پس این چهار مرد جنازهٔ لوکرتیا را برداشته تا میدان مرکزی شهر کولاتیا بردند و در معرض دید عموم گذاشتند و هریک از ددمنشی و گستاخی خاندان شاه دادوناله سرداد و کمک خواست. خاصه، بروتوس از آنان خواست
سرداد و کمک خواست. خاصه، بروتوس از آنان خواست که به‌جای گریستن بر جنازهٔ زن دست به شمشیر ببرند و خاندان فاسد شاه را خلع کنند. پس عدهٔ زیادی از جوانان داوطلب شده سپاهی تشکیل داده به‌سوی روم راه افتادند. از قضا، سپاه روم و پادشاهش چند کیلومتر دورتر مشغول محاصرهٔ شهر آردئا بودند و از شورش اهالی کولاتیا و حرکتشان به‌سوی روم خبر نداشتند. وقتی سپاه داوطلب کولاتیا به روم درآمد، چون مردم روم دیدند که بروتوس و والریوس و لوکرتیوس ــ سه تن از اشراف شهرشان ــ در خط مقدم آن سپاه می‌آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به
آن سپاه می‌آیند، تعجب کردند. بروتوس رومیان را به میدان مرکزی فراخواند و همان نطقی که برای اهالی کولاتیا ایراد کرده بود را برای رومیان هم کرد و از آنان خواست رأی به خلع قدرت لوکیوس تارکوئینیوس متکبر و کل خاندان تارکوئینیان بدهند. رومیان نیز پذیرفتند و با همسر و پدر لوکرتیا همدردی کرده رأی به خلع قدرت تارکوئینیوس ــ که با پسرانش در آردئا بود ــ دادند. وقتی این اخبار انقلابی به تارکوئینیوس رسید، او دستپاچه و هراسان با گارد وفادارش به‌سوی روم به‌راه افتاد تا شورش را بخواباند. اما دروازه‌های روم را به رویش
شورش را بخواباند. اما دروازه‌های روم را به رویش بستند و حکم تبعیدش را قرائت کردند و اکثریت سپاهش، که در اردوگاه آردئا مانده بود، نیز با انقلابیان همدلی کرده به شاه پشت کرد، و او مجبور شد با پسرانش به کائره، از دولت‌شهرهای اتروسکان و واقع در شمال روم، پناهنده شود. بدین‌سان، دوران پادشاهی روم (۷۵۳ تا ۵۰۹ ق. م) به‌پایان رسید و جمهوری روم تأسیس شد و لوکیوس یونیوس بروتوس (انتقامجوی لوکرتیا و بانی جمهوری) و لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس (شوهر لوکرتیا) به کنسولی نصب شدند. عصر جمهوری روم. در ۵۰۹ ق. م، با استعفای
نصب شدند. عصر جمهوری روم. در ۵۰۹ ق. م، با استعفای لوکیوس تارکوئینیوس کولاتینوس از کنسولی، پوبلیکولا به‌عنوان کنسول و همکار بروتوس نصب شد. نخستین جنگ با سلطنت‌طلبان (۵۰۹ ق. م). در همان نخستین سال تأسیس جمهوری، پادشاه مخلوع، تارکوئینیوس متکبر، به اتروریا (ناحیه‌ای در شمال روم) رفت و با سران دولت‌شهرهای ویئی و تارکوئینیئی مذاکره کرد تا با روم جنگ کنند. آن دو دولت‌شهر نیز پذیرفتند و با دو سپاه روانهٔ جنگ با رومیان شدند. در جنگی که روی داد رومیان پیروز شدند اما کنسول بروتوس، پدر جمهوری، کشته شد. والریوس مراسم
کنسول بروتوس، پدر جمهوری، کشته شد. والریوس مراسم تدفین باشکوهی برای او ترتیب داد. سپس توده‌ها، که بسیار روی آزادی‌شان حساس بودند، والریوس را متهم کردند که خیال پادشاهی دارد، چه در بالای کوهستان وِلیا دژ مستحکمی برای خودش می‌سازد و کسی را به‌جای بروتوس به‌عنوان کنسول نصب نکرده‌است. والریوس نیز برای رفع این سوءظن توده‌ها دستور به حذف آن سازه داد و قوانینی چند برای حفظ آزادی و جمهوری نوپا تصویب کرد که مهم‌ترینشان «اعدام هرکس که خیالات سلطنت‌طلبانه داشته باشد» و «تظلم کردن از مردم» بود که نه‌تنها او را از
و «تظلم کردن از مردم» بود که نه‌تنها او را از اتهامات سلطنت‌طلبی مبری بلکه توده‌ها را از او خرسند کرد، چنان‌که بدو لقب پوبلیکولا دادند که به‌معنای «مردمی، عامی، عوام‌گرا» است. سپس اسپوریوس لوکرتیوس تری‌کیپیتینوس را به‌جای بروتوس به‌عنوان کنسول همکارش برگزید، اما او به‌سبب کهولت سن چند روز بعد درگذشت و والریوس مارکوس هوراتیوس پولویلوس را به جایش نصب کرد. دومین جنگ با سلطنت‌طلبان (۵۰۸ ق. م). اینبار، خاندان تارکوئینیان به دولت‌شهر دیگری در اتروریا به‌نام کلوسیوم رفت و از لارس پورسنا، پادشاه آن سامان، درخواست
رفت و از لارس پورسنا، پادشاه آن سامان، درخواست حمله به روم جهت بازپس‌گیری تاج‌وتختش را کرد. او برای اقناع پورسنا بدو هشدار داد که اگر رومیانِ جمهوری‌خواه گوشمال نیابند، بقیهٔ دولت‌شهرهای ایتالیا نیز برضد شاهانشان می‌شورند. پورسنا که می‌دانست تارکوئینیوس متکبر اصالتاً اتروسک است و حضور یک شاه اتروسکی‌الاصل بر سریر روم افتخاری برای اتروسکان خواهد بود، خواهشش را پذیرفت و با سپاهی گران روانهٔ روم شد. در این موقع، باز پوبلیوس والریوس کنسول بود و همکارش تیتوس لوکرتیوس. وقتی اتروسکان به قلمرو کوچک روم رسیدند،
لوکرتیوس. وقتی اتروسکان به قلمرو کوچک روم رسیدند، رومیان در دفاع از تپهٔ یانیکولوم شکست خوردند و از طریق پل سوبلیکیوس، که بر روی تیبر بود، به داخل شهر عقب نشستند. یکی از محافظان پل به‌نام هوراتیوس کوکلس با دو تن از اشراف روم به نام‌های تیتوس هرمینیوس و اسپوریوس لارکیوس جانانه از پل دفاع کردند و دشمن را سرگرم خود کردند تا همرزمانشان فرصت تخریب پل را داشته باشند. پس از تخریب پل، هوراتیوس به رود تیبر پرید و خود را به روم رساند و دشمن نتوانست، به سبب تخریب پل، به روم دست یابد. پس ناچار به محاصرهٔ شهر پرداخت تا
روم دست یابد. پس ناچار به محاصرهٔ شهر پرداخت تا رومیان از گرسنگی تسلیم شوند. کنسول والریوس، فرماندهٔ کل قوای رومیان، تدبیری اندیشید تا دشمن را با یک تله به داخل شهر بکشاند و قتل‌عام کند: دستور داد احشام و گله‌ها را، که غنیمت جذابی برای دشمن می‌بود، در دروازهٔ ازکوئیلینا ــ که دورترین نقطهٔ شهر از دشمن بود ــ رها کنند، و از بَردگانی که از شهر فرار کردند خواست تا خبر آزادسازی احشام را به اتروسکان برسانند. پس شمار بسیاری از اتروسکان، به خیال تصاحب آن احشام، با قایق از رود تیبر گذشتند تا داخل شهر شوند. کنسول
قایق از رود تیبر گذشتند تا داخل شهر شوند. کنسول والریوس به تیتوس هرمینیوس دستور داد با نیروهایی کم‌شمار در دو مایلی شهر مخفی شود، اسپوریوس لارکیوس را فرمود با جوانانی سبک‌اسلحه در دروازهٔ کولینا منتظر بماند و پس از ظهور دشمن بر او بتازد تا نتواند به‌سوی رود تیبر عقب بنشیند. پس چون والریوس این تله‌ها را چید، خودش و کنسولِ همکارش، تیتوس لوکرتیوس، و نیروهای تحت امرشان نخستین کسانی بودند که با اتروسکان مقابل شدند. پس چون درگیری شد و هرمینیوس صدای جنگ را شنید، از کمینگاهش به بیرون جَست و بر عقبهٔ اتروسکان، که
از کمینگاهش به بیرون جَست و بر عقبهٔ اتروسکان، که با والریوس سرگرم بودند، تاخت و لارکیوس و افرادش نیز راه عقب‌نشینی را بر ایشان بسته بودند. بدین‌سان، اتروسکانی که به‌خیال به‌غنیمت بردنِ احشام وارد روم شده بودند قتل‌عام شدند. سپس پورسنا روی به محاصرهٔ شهر آورد تا شاید روم را با تحمیل گرسنگی تسلیم کند. یکی از جوانان رومی به‌نام موکیوس اسکایه‌ولا به‌قصد ترور پورسنا به اردوگاه دشمن رفت. لیکن به‌اشتباه کاتبِ شاه را به‌جای خودِ شاه کشت. پس چون پورسنا از وی بازجویی کرد، او به‌دروغ گفت که «ما سیصد نفر از جوانان
کرد، او به‌دروغ گفت که «ما سیصد نفر از جوانان روم قسم خورده بودیم که به همین طریق و یکی پس از دیگری بر تو حمله کنیم. قرعهٔ نخستین تلاش ترور به نام من افتاده بود. بقیه نیز برحسب قرعه و در زمان معینِ خودشان حاضر خواهند شد تا وقتی که الههٔ بخت فرصت کشتنت را بدهد.» سپس با سوزاندن دست راستش در آتش به شاه اتروسکان فهماند که رومیان در دفاع از آزادی‌شان سرسختند. این سرسختیِ‌های رومیان در دفاع از جمهوری پورسنا را متأثر کرد؛ پس با رومیان صلح کرد و شجاعتشان را ستود و حتی دوستشان شد و اردوگاهش را جمع کرد و با سپاهش
و حتی دوستشان شد و اردوگاهش را جمع کرد و با سپاهش راهی کلوسیوم شد. سال بعد در ۵۰۷ ق. م، باز پوبلیکولا به کنسولی برگزیده شد (سومین کنسولی پیاپی) و همکارش پوبلیوس لوکرتیوس بود. اینبار پورسنا برای آخرین بار تلاشش را برای بازگرداندن تارکوئینیوس به تاج‌وتخت روم کرد، البته تلاشی دیپلماتیک: نمایندگانی به روم فرستاد تا راجع به بازگرداندن تارکوئینیوس به تاج‌وتخت روم مذاکره کنند. اما رومیان محترمانه پاسخ دادند که «برای آخرین‌بار اعلام می‌کنیم که خاندان شاه را نمی‌پذیریم، و حتی برایمان آسان‌تر است که دروازه‌های شهر
و حتی برایمان آسان‌تر است که دروازه‌های شهر را بر دشمن بگشاییم تا بر تارکوئینیان.» پورسنا که نمی‌خواست روابط خوبِ جدیدش با رومیان را فدای رفاقت با تارکوئینیان کند، تارکوئینیان را جواب کرد. اینبار، لوکیوس تارکوئینیوس، نومید از کمک اتروسکانِ پورسنا، به لاتینان (همسایگان جنوبی روم) متشبث شد و نزد دامادش اکتاویوس مامیلیوس، پادشاه دولت‌شهر توسکولوم، رفت. چهارمین کنسولی و مرگ. در سال ۵۰۵ ق. م، در زمان کنسولی مارکوس والریوس و پوبلیوس پستومیوس رومیان در طی جنگی همسایگان شرقی خود، سابینان، را شکست دادند؛ اما بعد
شرقی خود، سابینان، را شکست دادند؛ اما بعد سابینان با نیروی بیشتر مهیای جنگ دیگری شدند. رومیان که می‌ترسیدند از یکسو باز سابینان حمله کنند و از سوی دیگر قوای اکتاویوس مامیلیوس و تارکوئینیان بر روم بتازند و، در نتیجه، در دو جبهه درگیر شوند، برای سال بعد پوبلیوس والریوس را (چهارمین مرتبهٔ کنسولی) با تیتوس لوکرتیوس به کنسولی برگزیدند. این دو دومین شکست متوالی را بر سابینان تحمیل کردند و با برگزاری جشن تریومفوس به روم بازگشتند. سال بعد (۵۰۳)، در زمان کنسولی آگریپا مننیوس و پوبلیوس پستومیوس، پوبلیوس والریوس
آگریپا مننیوس و پوبلیوس پستومیوس، پوبلیوس والریوس پوبلیکولا در اوج عزت و افتخار درگذشت. تیتوس لیویوس می‌گوید که در هنگام مرگش چنان فقیر بود که دارایی‌هایش کفاف تأمین هزینه‌های مراسم کفن‌ودفنش را نمی‌داد. پس با جمع‌آوری اعانهٔ دولتی مراسمش را برگزار کردند، و بانوان روم چنان‌که بر بروتوس گریسته بودند، بر پوبلیکولا نیز گریستند.
بهمن عبدی (زادهٔ ۲۹ بهمن ۱۳۳۰ در نوشهر) کاریکاتوریست، گرافیست و پویانمای ایرانی است. وی کشیدن نقاشی را از سال ۱۳۴۸ آغاز کرده‌است. در دبیرستان رشتۀ طبیعی خوانده‌است و در سال ۱۳۵۰ موفق به کسب دیپلم شده‌است. علی‌رغم میل باطنی در رشته مدیریت دانشکده مدیریت لاهیجان ادمه تحصیل داده‌است، و در همین سال‌ها چند نمایشگاه فردی و گروهی در دانشگاه برگزار می‌کند. وی اولین و دومین کتاب‌های کودک خود را در همین سال‌ها تصویرگری می‌کند. در سال ۱۳۵۶ به استخدام شبکه ۲ تلویزیون ایران در می‌آید و تا سال ۱۳۸۰ در این سازمان مشغول به
در می‌آید و تا سال ۱۳۸۰ در این سازمان مشغول به فعالیت می‌شود. وی به مدت ۵ سال نیز در موسسه فرهنگی هنری صبا مشغول به فعالیت بوده‌است. او هم‌اکنون در خانه کاریکاتور ایران به تدریس هنر کاریکاتور مشغول است. کاریکاتور و گرافیک. او از سال ۱۳۵۳ با برای نشریات کاریکاتور می‌کشد. او هم‌اکنون با مجله کیهان کاریکاتور، مجله طنز و کاریکاتور و روزنامه همشهری و روزنامه جام جم همکاری دارد. او در گذشته با نشریات بهلول، شنگول و فکاهیون نیز همکاری داشت. همچنین از سال ۱۳۶۲ در ماهنامه سینمایی فیلم صفحه‌ای برای طرح‌های سینمایی
ماهنامه سینمایی فیلم صفحه‌ای برای طرح‌های سینمایی به وی اختصاص داده شد.
بهرام عظیمی (زادهٔ ۱ بهمن ۱۳۴۵ تهران) کارگردان پویانمایی، فیلمنامه‌نویس، طراح کاراکتر و کاریکاتوریست اهل ایران است. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ صنایع دستی از دانشگاه هنر تهران و دارای مدرک کارشناسی ارشد انیمیشن از وزارت فرهنگ و ارشاد است. وی در اسفند ۱۴۰۲ نشان عالی مفاخر هنرهای تجسمی را از وزارت فرهنگ و ارشاد دریافت کرد. ازجمله معروف‌ترین آثار او «انیمیشن‌های تبلیغاتی راهنمایی و رانندگی» (سیاساکتی و داوودخطر)، انیمیشن‌های "آقای ایمنی" (حسن خطرناکه حسن)، انیمیشن‌های سه‌بعدی "بابابرقی"، انیمیشن کوتاه "ماسوله"،
سه‌بعدی "بابابرقی"، انیمیشن کوتاه "ماسوله"، انیمیشن کوتاه "بابا"، انیمیشن کوتاه "سیم ششم" و کارگردانی فیلم بلند انیمیشن تهران ۱۵۰۰ است.