payamvha/North_RAG huggingface dataset:
موضوع بحث‌های علمی و عمومی بوده است. از یک سو، استدلال شده است که بمباران‌ها باعث تسلیم ژاپن شد و در نتیجه از تلفاتی که حمله به ژاپن می‌توانست داشته باشد، جلوگیری کرد. وزیر جنگ آمریکا، استیمسون از نجات یک میلیون تلفات صحبت کرد. محاصره دریایی ممکن بود ژاپنی‌ها را بدون حمله، از گرسنگی به تسلیم وادار کند، اما این امر همچنین می‌توانست منجر به مرگ تعداد بیشتری از ژاپنی‌ها شود. با این حال، منتقدان بمباران‌ها ادعا کرده‌اند که سلاح‌های اتمی اساساً غیراخلاقی هستند، بمباران‌ها جنایت جنگی بودند و تروریسم دولتی را
بمباران‌ها جنایت جنگی بودند و تروریسم دولتی را تشکیل می‌دادند. ژاپنی‌ها ممکن بود بدون بمباران اتمی تسلیم می‌شدند، اما فقط تسلیم متفقین را راضی می‌کرد. دیگران، مانند مورخ هاسه‌گاوا تسویوشی، استدلال کردند که ورود اتحاد جماهیر شوروی به جنگ علیه ژاپن «نقش بسیار بیشتری نسبت به بمب‌های اتمی در وادار کردن ژاپن به تسلیم ایفا کرد، زیرا هرگونه امیدی را که ژاپن می‌توانست به میانجیگری مسکو برای پایان دادن جنگ داشته باشد، را از بین برد.» دیدگاهی در میان منتقدان بمباران‌ها، که توسط مورخ آمریکایی گار آلپروویتز در سال
که توسط مورخ آمریکایی گار آلپروویتز در سال ۱۹۶۵ رواج یافت، این است که ایالات متحده در مراحل اولیه جنگ سرد از سلاح‌های هسته‌ای برای ارعاب اتحاد جماهیر شوروی استفاده کرد. ملاحظات حقوقی. کنوانسیون‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ لاهه که به قوانین رفتار در زمان جنگ در خشکی و دریا می‌پردازد، قبل از به وجود آمدن نیروی هوایی در کشورها - به تصویب رسید. علیرغم تلاش‌های مکرر دیپلماتیک برای به‌روزرسانی حقوق بین‌الملل بشردوستانه برای گنجاندن در جنگ هوایی، قبل از جنگ جهانی دوم به‌روزرسانی نشد. فقدان قانون بین‌المللی بشردوستانه خاص به
نشد. فقدان قانون بین‌المللی بشردوستانه خاص به این معنی نبود که جنگ هوایی تحت پوشش قوانین قرار نمی‌گرفت، بلکه به این معنی بود که هیچ توافق کلی در مورد چگونگی تفسیر این قوانین وجود نداشت. این بدان معناست که بمباران هوایی مناطق غیرنظامی در خاک دشمن توسط همه نیروهای اصلی جنگجویان در طول جنگ جهانی دوم توسط حقوق موضوعه یا حقوق بین‌الملل عرفی قانون بین‌المللی بشردوستانه منع نشده بود. در سال ۱۹۶۳ بمباران‌ها در مطالبه خسارت در پرونده‌ای به نام ریوایچی شیمودا علیه دولت مورد بررسی قضایی قرار گرفت. دادگاه منطقه‌ای
دولت مورد بررسی قضایی قرار گرفت. دادگاه منطقه‌ای توکیو حکم داد که استفاده از سلاح‌های هسته‌ای در جنگ غیرقانونی نیست، اما در "حکم اوبیتر" خود اعلام کرد که بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی طبق قوانین بین‌المللی آن زمان، به عنوان بمباران بی‌هدف شهرهای بی‌دفاع، غیرقانونی بوده است. دادگاه به این دلیل که دولت ژاپن طبق قرارداد سان فرانسیسکو از حق دریافت غرامت از دولت ایالات متحده صرف نظر کرده است، غرامت تجدیدنظرخواهان را رد کرد. میراث. تا ۳۰ ژوئن ۱۹۴۶، اجزای ۹ بمب اتمی در زرادخانه ایالات متحده وجود داشت که همگی
اتمی در زرادخانه ایالات متحده وجود داشت که همگی دستگاه‌های مرد چاق و مشابه نمونه‌ای بودند که در ناگاساکی استفاده شده بود. سلاح‌های هسته‌ای دستگاه‌های دست‌ساز بودند و کارهای زیادی برای بهبود سهولت مونتاژ، ایمنی، قابلیت اطمینان و ذخیره‌سازی آن‌ها قبل از آماده شدن برای تولید باقی مانده بود. همچنین بهبودهای زیادی در عملکرد آنها وجود داشت که پیشنهاد یا توصیه شده بود، اما تحت فشار توسعه زمان جنگ ممکن نبود. رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا، آدمیرال ناوگان، ویلیام لیهی، استفاده از بمب‌های اتمی را
ناوگان، ویلیام لیهی، استفاده از بمب‌های اتمی را به عنوان اتخاذ «یک استاندارد اخلاقی مشترک برای بربرهای قرون تاریکی» محکوم کرد. اما در اکتبر ۱۹۴۷ او نیاز نظامی به ۴۰۰ بمب را گزارش کرد. انحصار آمریکا بر سلاح‌های هسته‌ای چهار سال طول کشید تا اینکه اتحاد جماهیر شوروی در سپتامبر ۱۹۴۹ یک بمب اتمی منفجر کرد. ایالات متحده با توسعه بمب هیدروژنی، هزار برابر قوی تر از بمب‌هایی که هیروشیما و ناگاساکی را ویران کردند، پاسخ داد. چنین بمب‌های شکافت هسته‌ای معمولی از این پس به عنوان سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی کوچک در نظر
پس به عنوان سلاح‌های هسته‌ای تاکتیکی کوچک در نظر گرفته می‌شوند. تا سال ۱۹۸۶، ایالات متحده دارای ۲۳٬۳۱۷ سلاح هسته‌ای و اتحاد جماهیر شوروی ۴٬۰۱۵۹ سلاح هسته‌ای بود. در اوایل سال ۲۰۱۹، بیش از ۹۰٪ از ۱۳٬۸۶۵ سلاح هسته‌ای جهان متعلق به ایالات متحده و روسیه بود. تا سال ۲۰۲۰، ۹ کشور دارای سلاح هسته‌ای بودند. که ژاپن، جزء این کشورها نیست، با اکراه پیمان منع گسترش سلاح‌های هسته‌ای را در فوریه ۱۹۷۰ امضا کرد. اما در چارچوبی موسوم به چتر هسته‌ای تحت حمایت ایالات متحده باقی ماند. سلاح‌های هسته‌ای آمریکا در استان اوکیناوا
ماند. سلاح‌های هسته‌ای آمریکا در استان اوکیناوا و گاهی در خود ژاپن انبار می‌شدند که البته برخلاف توافق‌های بین دو کشور بود. ناتو که منابع لازم برای مبارزه با اتحاد جماهیر شوروی با استفاده از نیروهای متعارف را نداشت، در طول جنگ سرد برای دفاع از خود به استفاده از سلاح‌های هسته‌ای وابسته شد، سیاستی که در دهه ۱۹۵۰ به عنوان نگاه جدید (سیاست) شناخته شد. در دهه‌های پس از هیروشیما و ناگاساکی، ایالات متحده بارها تهدید به استفاده از سلاح‌های هسته‌ای خود کرده است. در ۷ ژوئیه ۲۰۱۷، بیش از ۱۲۰ کشور به تصویب پیمان منع
۷ ژوئیه ۲۰۱۷، بیش از ۱۲۰ کشور به تصویب پیمان منع جنگ‌افزار هسته‌ای سازمان ملل رأی دادند. الین وایت گومز، رئیس مذاکرات سازمان ملل، گفت: «جهان ۷۰ سال منتظر این هنجار قانونی بوده است». ، ژاپن این پیمان را امضا نکرده است.
جمنان روستایی است که در تاریخ به نام‌های جمنو و چمنو شناخته شده، در منطقه‌ای واقع است که سابقه طولانی فرهنگی و تاریخی دارد. این روستا در نزدیکی شهر قائم‌شهر و در مجاورت تپه باستانی گردکوه قرار دارد؛ تپه‌ای با آثار مربوط به دوره عصر آهن و دوره‌های تاریخی دیگر که نشان‌دهنده اهمیت نظامی و سکونتی منطقه در گذشته است. تاریخ این مناطق به‌گونه‌ای است که سکونت پیوسته از دوران عصر آهن تا دوره تیموری در آن ثبت شده است. جمنان و مناطق اطراف آن به عنوان بخشی از تاریخ کهن مازندران محسوب می‌شوند.
مهدی کروبی (زادهٔ ۴ مهر ۱۳۱۶) روحانی و سیاستمدار ایرانی است که از ۱۳۶۸ تا ۱۳۷۱ و دوباره از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۳ ریاست مجلس شورای اسلامی را بر عهده داشت. او به‌عنوان یکی از رهبران جنبش اعتراضی ایران موسوم به جنبش سبز ایران، از سال ۱۳۸۹ تا ۱۴۰۳ به مدت ۱۴ سال در حصر خانگی بود. کروبی در حوزه علمیه قم و دانشگاه تهران تحصیل کرد و به‌علت فعالیت علیه حکومت پهلوی ۹ بار زندانی شد. او در سال ۱۳۵۸ با حکم روح‌الله خمینی، بنیاد شهید و امور ایثارگران را تاسیس کرد و تا سال ۱۳۷۱ ریاست این بنیاد را بر عهده داشت. کروبی همچنین در سال
این بنیاد را بر عهده داشت. کروبی همچنین در سال ۱۳۶۸ به عضویت شورای بازنگری قانون اساسی ایران درآمد و از همان سال تا ۱۳۷۰ رئیس مجلس بود. با آغاز ریاست‌جمهوری محمد خاتمی و پیروزی گسترده اصلاح‌طلبان در انتخابات مجلس ششم، کروبی از تهران وارد مجلس شد و علی‌رغم رای نه‌چندان بالا به‌عنوان یکی از اعضای بلندپایه جبهه مشارکت ایران اسلامی، پیروز اصلی انتخابات شد و برای دومین بار از ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۳ ریاست مجلس را به عهده گرفت. در دورهٔ ریاست کروبی بر مجلس ششم، طرح اصلاحیه قانون مطبوعات با هدف آزادی‌ رسانه‌ها در مجلس مطرح
قانون مطبوعات با هدف آزادی‌ رسانه‌ها در مجلس مطرح شد اما کروبی با استناد به نامه علی خامنه‌ای که آن را «حکم حکومتی» خواند، مانع از رسیدگی به آن شد. اختلاف میان کروبی و اصلاح‌طلبان، به‌ویژه حزب مشارکت و سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، با مخالفت او از تحصن و استعفای جمعی از نمایندگان مجلس ششم در اعتراض به رد صلاحیت گسترده کاندیداهای اصلاح‌طلب توسط شورای نگهبان، علنی‌تر شد. کروبی نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۴ بود اما با حمایت احزاب اصلی اصلاح‌طلب برخوردار نشد و از عضویت در مجمع روحانیون مبارز استعفا کرد. او
و از عضویت در مجمع روحانیون مبارز استعفا کرد. او در اعتراض به نتایج، در نامه سرگشاده‌ای به خامنه‌ای، پسرش مجتبی خامنه‌ای را متهم به حمایت از یکی از نامزدها کرد و از همهٔ مسئولیت‌های خود، از جمله مشاورت رهبر و عضویت در مجمع تشخیص مصلحت نظام، کناره‌گیری کرد. کروبی سپس حزب اعتماد ملی را پایه‌گذاری کرد و مواضع انتقادی‌تری نسبت به حاکمیت گرفت؛ او در بیانیه‌هایی خود را به پاسداری از حقوق شهروندی و حقوق زنان و اقوام متعهد دانست. او در انتخابات ریاست‌جمهوری بحث‌برانگیز ۱۳۸۸ نیز شرکت کرد و در جایگاه چهارم قرار
۱۳۸۸ نیز شرکت کرد و در جایگاه چهارم قرار گرفت. کروبی در واکنش با لحنی صریح‌تر از حکومت ایران انتقاد کرد و نتایج انتخابات را زیر سؤال برد و از شکنجه و کشتن مخالفان در اعتراضات ۱۳۸۹ و ۱۳۹۰ به‌شدت انتقاد کرد. در پی این بیانات، او نزدیک به سه سال (۱۳۸۹–۱۳۹۲) در یک منزل مسکونی جدا از خانواده‌اش تحت مراقبت نیروهای امنیتی قرار داشت. کروبی پس از آن به خانه خود بازگردانده شد و سرانجام حصر خانگی او در ۲۶ اسفند ۱۴۰۳ پایان یافت. کروبی در سال‌های حصر با وجود انتقاد از حکومت، از ریاست‌جمهوری نامزدهای نزدیک به
از حکومت، از ریاست‌جمهوری نامزدهای نزدیک به اصلاح‌طلبان حمایت کرد. زندگی. مهدی کروبی در ۴ مهر ۱۳۱۶ در الیگودرز به دنیا آمد. پدر وی احمد کروبی نیز از روحانیون و زندانیان سیاسی بود و به پیروی از پدر به تحصیل علوم حوزوی روی آورد. مهدی کروبی در ۱۳۴۱ با فاطمه کروبی که خود از مبارزان سیاسی پیش از انقلاب و سیاست‌مداران اصلاح طلب پس از انقلاب است، ازدواج نمود. مهدی کروبی دارای ۴ فرزند به نام‌های محمدحسین متولد ۱۳۴۴ دارای ۳۸ ماه سابقه حضور از سن ۱۵ سالگی در جنگ ایران و عراق و حضور در عملیات‌هایی چون فتح المبین،
و عراق و حضور در عملیات‌هایی چون فتح المبین، بیت‌المقدس و والفجر و دارای لیسانس حقوق، محمدتقی متولد ۱۳۴۶ دارای دکترای حقوق بین‌الملل (وی در جنگ ۸ ساله ایران و عراق یک پای خود را بر اثر برخورد با مین از دست داد)، علی متولد ۱۳۵۱ دارای تحصیلات حوزوی و یاسر متولد ۱۳۵۷ است. وی در سال ۱۳۴۲ در رشته فقه و حقوق اسلامی در دانشکده الهیات دانشگاه تهران پذیرفته شد. او در دانشگاه تهران به توصیه مرتضی مطهری با دکتر احمد ناظرزاده کرمانی ارتباط نزدیکی داشت. به دلیل دستگیری‌های مکرر و نیز زندگی مخفیانه در برخی سال‌های در
مکرر و نیز زندگی مخفیانه در برخی سال‌های در فاصله ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ اخذ لیسانس بیش از ۸ سال به طول انجامید. پیش از انقلاب. کروبی در حوزه علمیه قم شاگرد حسینعلی منتظری و روح‌الله خمینی بود و مدرک لیسانس فقه و حقوق اسلامی را هم از دانشکده الهیات و معارف اسلامی دانشگاه تهران دریافت کرد. او نخستین اجازه اجتهاد خود را از یوسف صانعی گرفت. وی هم چنین به زبان عربی تسلط دارد. کروبی پس از دستگیری و تبعید خمینی در سال ۱۳۴۲ در انتشار نامه‌های سرگشاده خمینی به مقامات رسمی کشور و تبلیغ تفکرات وی در بین مردم بسیار فعال بود و
و تبلیغ تفکرات وی در بین مردم بسیار فعال بود و در طول سال‌های ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ بارها دستگیرشده و چندین سال را در زندان (از جمله سه زندان معروف تهران قزل قلعه، اوین و قصر) گذراند. وی در طی این سال‌ها جمعاً ۹ بار دستگیر و به نقاط مختلف ایران مانند گنبد کاووس تبعید شد و در زندان‌های ساواک مورد بازجویی و شکنجه قرار گرفت و یک بار مخفیانه از کشور خارج شد و به عراق رفت. او دربارهٔ زندانی شدن خود در سال ۱۳۴۵ می‌گوید: وی در زندان یکی از معدود روحانیونی بود که هم با زندانیان مذهبی و هم زندانیان ملی، کمونیست و چپ‌گرای
مذهبی و هم زندانیان ملی، کمونیست و چپ‌گرای سکولاری نظیر عباس شیبانی، محمود دولت‌آبادی، محمد تقی شریعتی، ابوالقاسم سرحدی‌زاده، شکرالله پاک‌نژاد، محمد محمدی گرگانی، مصطفی خمینی، سید محمدکاظم موسوی بجنوردی، موسوی اردبیلی، محمد جواد باهنر، مرتضی نبوی، سید محمود طالقانی، حسینعلی منتظری، محمد منتظری، مهدی عراقی، هاشمی رفسنجانی، سید محمد خامنه‌ای و ناطق نوری رابطهٔ خوبی داشت. به گفته او، سخت‌ترین دوران زندان را در سال ۱۳۵۳ تجربه کرده است، او در این مورد می‌گوید: کروبی در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ با آغاز اعتراض‌های
کروبی در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ با آغاز اعتراض‌های هدایت‌شده علیه حکومت، رهبری شوراهای محلی را بر عهده داشت که غذا و نیازهای ضروری معترضان و اغتشاش‌گران را تأمین می‌کردند. ابتدای انقلاب. کروبی با پیروزی انقلاب در سال ۱۳۵۸ در اولین دوره مجلس شورای اسلامی به نمایندگی از زادگاهش الیگودرز وارد مجلس شده و در همین سال به دستور سید روح‌الله خمینی بنیاد شهید انقلاب اسلامی و کمیته امداد امام خمینی را تأسیس کرد که به خانواده‌های کشته شدگان دوران انقلاب و جنگ ایران و عراق کمک می‌کرد. او در ابتدای انقلاب به عضویت در
عراق کمک می‌کرد. او در ابتدای انقلاب به عضویت در شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی و عضویت در شورای مرکزی جامعه روحانیت مبارز درآمد و نماینده تام‌الاختیار روح‌الله خمینی در استان لرستان شد. وی در دور دوم، خود را از تهران کاندید کرد و توانست به مقام نایب رئیسی مجلس دست یابد. وی در دور دوم و سوم مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده دوم مردم تهران به مجلس شورای اسلامی راه یافت. مجمع روحانیون مبارز. پیش از انتخابات مجلس سوم در سال ۱۳۶۶ به سبب اختلاف‌های موجود در جامعه روحانیت مبارز عده‌ای اعضای این جامعه از آن جدا
روحانیت مبارز عده‌ای اعضای این جامعه از آن جدا شده و گروهی با نام مجمع روحانیون مبارز را بنیان نهادند. نقش محوری را در این انشعاب مهدی کروبی بر عهده داشت که رهبری مجمع را تا زمان خروجش از آن در سال ۱۳۸۴ بر عهده داشت. محمد موسوی خوئینی‌ها، محمد خاتمی و علی‌اکبر محتشمی‌پور از دیگر اعضای مهم این مجمع بودند با انشعاب از جامعه روحانیت مبارز، مجمع روحانیون مبارز را تأسیس نمودند. مجمع در انتخابات مجلس سوم پیروز شد و مهدی کروبی نایب رئیس اول مجلس شد. در همین دوران در ماجرای اعتراض حسینعلی منتظری، قائم‌مقام رهبری،
در ماجرای اعتراض حسینعلی منتظری، قائم‌مقام رهبری، به اعدام دسته‌جمعی هزاران زندانی سیاسی، کروبی با اینکه هیچ نقشی در این اعدام‌ها نداشت ولی متأثر از وفاداریش به خمینی، به انتقاد شدید از استاد سابقش منتظری پرداخت. نامهٔ سرگشاده‌ای با امضای مهدی کروبی و سید حمید روحانی و امام جمارانی خطاب به منتظری منتشر شد که حاوی انتقادات و اعتراضات تندی از منتظری بود. فقط ۳۵ روز بعد آیت الله منتظری از مقام خود کناره‌گیری کرد. سرپرستی سازمان حج و زیارت از سال ۱۳۶۴ و عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی هر دو با فرمان
عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی هر دو با فرمان روح‌الله خمینی و ریاست دوره سوم مجلس شورای اسلامی از دیگر مسئولیت‌های مهم کروبی در این دوران بود. شورای نگهبان در سال ۱۳۶۹ مهدی کروبی، به همراه دیگر شخصیت‌های سیاسی سرشناس مجمع روحانیون مبارز و وابسته به جناح چپ نظیر اسدالله بیات زنجانی، علی اکبر محتشمی پورر و هادی خامنه‌ای را در دومین انتخابات مجلس خبرگان رهبری رد صلاحیت کرد. هم چنین درانتخابات دوره چهارم مجلس در سال ۱۳۷۰ و در اولین انتخابات مجلس بعد از فوت روح‌الله خمینی، شورای نگهبان با تفسیری جدید از
روح‌الله خمینی، شورای نگهبان با تفسیری جدید از قانون، بر نظارت خود بر انتخابات افزود و بیشتر کاندیداهای نزدیک به مجمع روحانیون مبارز و جناح موسوم به خط امام را رد صلاحیت نمودند. دوره چهارم مجلس شورای اسلامی، برخلاف دور سوم، به کنترل جناح راستگرای محافظه‌کار درآمد و طیف همراه مهدی کروبی، در این دوره، در اقلیت قرار گرفتند. مجمع روحانیون مبارز پس از این انتخابات فعالیت سیاسی خود را متوقف و اعلام سکوت سیاسی کرد. کروبی نیز به غیر از چند موضع‌گیری مانند اعتراض به دستگیری روزنامه‌نگارانی نظیر عباس عبدی در سال
به دستگیری روزنامه‌نگارانی نظیر عباس عبدی در سال ۱۳۷۲ و اعتراض به عملکرد شورای نگهبان در این دوران فعالیت چندانی در صحنه سیاست کشور نداشت. دوران اصلاحات. دوران سکوت سیاسی مجمع روحانیون مبارز در ۲۴ مهر ۱۳۷۵ پایان یافت. یکی از اعضای اصلی این مجمع یعنی محمد خاتمی کاندیدای ریاست جمهوری شد و توانست به طرز غیرمنتظره‌ای با اختلاف بسیار پیروز رقابت شود. ریاست مجلس ششم. مهدی کروبی در سال ۱۳۷۸ تصمیم به حضور دوباره در مجلس شورای اسلامی گرفت. وی رأی بیست‌وچهارم شهر تهران را کسب کرد و به ریاست مجلسی رسید که اکثریت آن
را کسب کرد و به ریاست مجلسی رسید که اکثریت آن در اختیار اصلاح‌طلبان و مذهبیون چپ‌گرا بود. کروبی در اولین روزهای آغاز به‌کار مجلس ششم طرح اصلاح قانون مطبوعات را از دستور بررسی مجلس خارج کرد. خامنه‌ای پیش از بررسی این طرح در نامه‌ای به کروبی از او خواست این طرح را مسکوت بگذارد و کروبی هم اطاعت کرد. به همین دلیل کروبی همواره در دوران ریاست مجلس مورد انتقاد اصلاح‌طلبان قرار داشت. مهدی کروبی از سوی دیگر در چندین مورد اعتراض‌های سختی هم داشت. از جمله اعتراض او به به توقیف گسترده مطبوعات در سال ۱۳۷۹، اعتراض او به
به توقیف گسترده مطبوعات در سال ۱۳۷۹، اعتراض او به حکم اعدام هاشم آقاجری و اعتراض او به دستگیری حسین لقمانیان نماینده همدان. در دوران ریاست مهدی کروبی بر مجلس ششم بسیاری از فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران زندانی شدند. دفتر وی همیشه به روی خانواده زندانیان سیاسی باز بود و او بسیاری از اوقات با استفاده از روابطی که با مقامات دیگر داشت موفق به کمک به آن‌ها می‌شد؛ نظیر کمک به آزادی اکبر گنجی و عمادالدین باقی. در انتخابات مجلس هفتم شورای نگهبان بار دیگر تقریباً تمامی کاندیداهای اصلاح‌طلب از جمله دو نایب رئیس این
کاندیداهای اصلاح‌طلب از جمله دو نایب رئیس این مجلس و بیش از ۱۰۰ نمانیده دیگر را رد صلاحیت کرد. در حالی که تحصن نمایندگان و استعفای آن‌ها و تهدید سید محمد خاتمی وضعیت سیاسی کشور را در شرایط بحرانی قرار داده بود. کروبی در این انتخابات به مجلس راه نیافت. مهدی کروبی در بیانیه‌ای مشترک به همراه محمد خاتمی و مجمع روحانیون مبارز خطاب به احمد جنتی دبیر شورای نگهبان نسبت به رد صلاحیت‌های گسترده کاندیداهای اصلاح طلب، انتصاب به جای انتخاب و تخلف در شمارش آرا در انتخابات مجلس هفتم اعتراض کرد. انتخابات ریاست جمهوری
مجلس هفتم اعتراض کرد. انتخابات ریاست جمهوری ایران ۱۳۸۴. مهدی کروبی در انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۴ شرکت کرد. بیشتر احزاب مهم اصلاح‌طلب و حتی بسیاری از اعضای مجمع روحانیون مبارز از مصطفی معین و اکبر هاشمی رفسنجانی حمایت کردند اما کروبی با شعار اعطای ۵۰ هزار تومان در هر ماه به هر ایرانی بالای ۱۸ سال به جمع‌آوری رأی طبقات فقیرتر جامعه امید داشت. وی در انتخاباتی نزدیک در جای سوم قرار گرفت در حالی‌که تا ساعت پایانی شمارش آراء در جای دوم قرار داشت. مهدی کروبی در بین ۸ نامزد شرکت‌کننده در انتخابات با
کروبی در بین ۸ نامزد شرکت‌کننده در انتخابات با ۵٫۰۷ میلیون نفر رأی (۱۷٫۳ درصد از کل آرا) و با آرایی نزدیک به محمود احمدی‌نژاد با ۵٫۷۱ میلیون نفر رأی (۱۹٫۵ درصد از کل آرا) و علی اکبر هاشمی رفسنجانی با ۶٫۱۶ میلیون نفر رأی (۲۱ درصداز کل آرا)، پس از احمدی‌نژاد و هاشمی رفسنجانی قرار گرفت و در بسیاری از شهرهای ایران به عنوان نفر اول انتخاب شد. اعتراض‌های شدید کروبی پیش از اعلام رسمی نتیجه انتخابات آغاز شد. کروبی از جمله به این نکته اشاره می‌کرد که شورای نگهبان در استان خراسان جنوبی ۲۹۸٬۰۰۰ رأی شمرده در حالی‌که
استان خراسان جنوبی ۲۹۸٬۰۰۰ رأی شمرده در حالی‌که پیش از آن تعداد افراد واجد شرایط فقط ۲۷۰٬۰۰۰ اعلام شده بود. او نامه سرگشاده بی‌سابقه‌ای را خطاب به علی خامنه‌ای منتشر کرد. وی در این نامه مجتبی خامنه‌ای و فرماندهان سپاه را به تقلب در انتخابات متهم کرد: کروبی پس از انتشار یک پاسخ کوتاه و تند از خامنه‌ای با انتشار نامه‌ای دیگر اعلام کرد که از تمام مسئولیت‌های خود در حکومت از جمله مشاور رهبری و عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام خارج می‌شود. او از مجمع روحانیون مبارز نیز خارج شد تا مقدمات تشکیل حزب اعتماد ملی را فراهم
خارج شد تا مقدمات تشکیل حزب اعتماد ملی را فراهم کند. هاشمی رفسنجانی و مصطفی معین نیز نسبت به این انتخابات اعتراض داشتند. در این دوره از انتخابات، از میان هشت نامزد، محمود احمدی‌نژاد در دور دوم به ریاست جمهوری رسید. بین دو رقابت در انتخابات‌های ریاست جمهوری. حزب اعتماد ملی. حزب تازه مهدی کروبی در سال ۱۳۸۴ با نام حزب اعتماد ملی تأسیس شد. دفتر حزب و روزنامه اعتماد ملی پس از انتخابات ۱۳۸۸ و افشاگری‌های مهدی کروبی دربارهٔ تقلب در انتخابات و شکنجه و تجاوز جنسی معترضان نتایج انتخابات توسط دولت محمود احمدی‌نژاد
معترضان نتایج انتخابات توسط دولت محمود احمدی‌نژاد تعطیل و پلمپ شد. پس از بسته شدن روزنامه و حزب اعتماد ملی تظاهرات و اعتراضاتی مردمی صورت گرفت که با سرکوب نیروهای بسیج و سپاه پاسداران خاتمه یافت. اسماعیل گرامی مقدم، سخنگوی حزب اعتماد ملی نیز پس از پلمپ شدن دفتر حزب اعتمادملی گفت: «حوالی ساعت ۱۵ تعدادی از مأموران با حکم دادستان تهران با مراجعه به دفتر آقای کروبی واقع در جمشیدیه تهران ضمن بازرسی محل کار ایشان مبادرت به جمع‌آوری اسناد و مدارک موجود و نیز CD، رایانه و فیلم کردند». وی افزود: «مأموران همچنین
رایانه و فیلم کردند». وی افزود: «مأموران همچنین افرادی را که برای ملاقات با آقای کروبی به دفتر ایشان آمده بودند را به همراه شخص دبیرکل به خارج از ساختمان هدایت کردند». هم چنین پس از پلمپ شدن دفتر حزب اعتماد ملی، سردبیر سایت اعتماد ملی بازداشت شد. مهدی کروبی پس از پلمپ شدن دفتر حزب اعتماد ملی با نوشتن نامه‌ای خطاب به صادق لاریجانی رئیس قوه قضاییه به پلمپ شدن دفتر حزب اعتماد ملی اعتراض کرد و خواستار رسیدگی به پرونده شکنجه و تجاوز زندانیان سیاسی پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم در زندان‌های ایران شد. با آغاز
ریاست جمهوری دهم در زندان‌های ایران شد. با آغاز کار دولت حسن روحانی که کاندیدای اصلاح طلبان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۲ بود، زمزمه‌هایی از آغاز فعالیت حزب اعتماد ملی شنیده شد، تا این که در ۹ دی ۱۳۹۲ ،رسول منتجب نیا، قائم مقام حزب اعتماد ملی اعلام کرد که وزیر کشور، عبدالرضا رحمانی فضلی از این حزب برای شرکت در نشست وزارت کشور دعوت کرده است. منتجب نیا همچنین در پاسخ به این سؤال که آیا حزب اعتماد ملی پلمپ است؟ گفت: «اگر پلمپ بودیم به جلسه وزیر کشور دعوت نمی‌شدیم.» در ۱۴ دی ۱۳۹۲، رسول منتجب نیا به عنوان
نمی‌شدیم.» در ۱۴ دی ۱۳۹۲، رسول منتجب نیا به عنوان نماینده حزب اعتماد ملی در نشست احزاب با وزیر کشور، عبدالرضا رحمانی فضلی شرکت کرد. در این نشست منتجب نیا ضمن اشاره تلویحی به غارت اسناد حزب اعتماد ملی در جریان انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ و اعتراض مهدی کروبی به نتایج انتخابات گفت: «امیدواریم وزارت کشور نسبت به برخی احزاب تعیین تکلیف کند، احزابی که اکنون مدارکش به تاراج رفته و هیچ نهاد و مقامی نیز مسئولیت آن را نپذیرفته‌اند.» پس از ایجاد اختلافات در حزب اعتماد ملی بر سر پذیرش استعفای مهدی کروبی، سرانجام با جدا
بر سر پذیرش استعفای مهدی کروبی، سرانجام با جدا شدن رسول منتجب نیا و جمع کثیری از یاران مهدی کروبی از اعتماد ملی که مخالف استعفای کروبی بودند و تأسیس حزب جمهوریت ایران اسلامی، در نیمه اسفند ماه ۱۳۹۹، شورای مرکزی حزب اعتماد ملی استعفای دبیرکل این حزب را پذیرفت و الیاس حضرتی را به عنوان جایگزین او انتخاب کردند. تلویزیون صبا. مهدی کروبی در سال ۱۳۸۴ اعلام کرد که قصد دارد یک تلویزیون ماهواره‌ای به نام صبا راه‌اندازی کند. مهدی کروبی، بهروز افخمی فیلمساز نامدار ایرانی را، برای سرپرستی امور مربوط به تلویزیون
ایرانی را، برای سرپرستی امور مربوط به تلویزیون ماهواره‌ای صبا انتخاب کرد. از آنجایی که قوانین جمهوری اسلامی، اجازه تأسیس تلویزیون خصوصی را به کسی نمی‌داد، دست‌اندرکاران راه‌اندازی تلویزیون صبا، اعلام کردند که برنامه‌های خود را از شهر دوبی پخش خواهند کرد. اما در انتها صبا موفق به آغاز برنامه‌های خود نشد. انتخابات ریاست جمهوری ایران ۱۳۸۸. مهدی کروبی، از نامزدهای دوره دهم ریاست جمهوری ایران بود. وی اولین فردی بود که حضورش را در انتخابات اعلام کرد و حتی از ۴ سال پیش و در پی عدم موفقیت در انتخابات دوره نهم، با
پیش و در پی عدم موفقیت در انتخابات دوره نهم، با تشکیل حزب اعتماد ملی، جهت حضور در این انتخابات برنامه‌ریزی کرد. وی در ۲۱ مهر ۸۷ به‌طور رسمی نامزدی‌اش را اعلام کرد و در روز ۱۹ اردیبهشت ۸۸ با حضور در ستاد انتخابات ثبت نام کرد. او در این دوره به همراه سه نامزد دیگر برای سمت ریاست جمهوری رقابت می‌کرد. کروبی با کسب ۳۳۳٬۶۳۵ رأی چهارم شد. آرای کروبی از تعداد آرای باطله کمتر بود. در حالی که در انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۴)، مهدی کروبی با ۵٫۰۷ میلیون نفر رأی (۱۷٫۳ درصد از کل آرا) و با آرایی نزدیک به محمود
(۱۷٫۳ درصد از کل آرا) و با آرایی نزدیک به محمود احمدی‌نژاد ۵٫۷۱ میلیون نفر رأی (۱۹٫۵ درصد از کل آرا) در بین ۸ نامزد شرکت‌کننده در جای سوم قرار گرفت و این اختلاف آرای بالا نسبت به انتخابات پیشین از جمله دلایل اعتراض کروبی نسبت به نتایج انتخابات بود. پس از انتخابات ۱۳۸۸. در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۳۸۸ مهدی کروبی با نگارش نامه‌ای خطاب به حسینعلی منتظری از حمایت‌های ایشان از خویش در حوادث پس از انتخابات تقدیر کرد. در قسمتی از این نامه آمده است: مهدی کروبی از حامیان اصلی تظاهرات جنبش سبز پس از اعتراضات به نتایج
اصلی تظاهرات جنبش سبز پس از اعتراضات به نتایج انتخابات بود و در تظاهرات‌هایی نظیر ۲۵ خرداد، تظاهرات مسجد قبا در ۸ تیر ماه، نماز جمعه ۲۶ تیر ماه، مراسم بزرگداشت کشته شدگان جنبش سبز در ۸ مرداد ماه، تظاهرات روز قدس، تظاهرات ۱۳ آبان ماه و تظاهرات ۲۲ بهمن در حمایت از جنبش سبز حضور پیدا کرد. مهدی کروبی پس از اعتراضها به نتایج انتخابات ۱۳۸۸ خواهان ابطال انتخابات، نظارت مجلس خبرگان رهبری بر رهبری، محدود کردن اختیارات رهبری و تعیین نوع حکومت از جانب مردم شد. مهدی کروبی همچنین پس از اعتراضها به نتایج انتخابات ریاست
همچنین پس از اعتراضها به نتایج انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ به همراه عبدالکریم سروش، در فهرست مجله فارن پالیسی در بین ۱۰۰ چهره اندیشمند و تأثیرگذار در سال ۲۰۱۰ میلادی قرار گرفت. فارن پالیسی زنده نگه داشتن روح جنبش سبز را دلیل انتخاب مهدی کروبی ذکر کرده است. این نشریه مهدی کروبی را هم یک نماد منحصربه‌فرد در میان رهبران مخالف دولت ایران توصیف کرده که باوجود سرکوب شدید با شجاعت به بیان انتقادهایش ادامه می‌دهد. فارن پالیسی با اشاره به اقدامات مهدی کروبی در اعتراض به بدرفتاری با زندانیان، می‌نویسد: «او همچنان
به بدرفتاری با زندانیان، می‌نویسد: «او همچنان انتقادهای شدیدش را در زمینه نحوه مدیریت دولت و نیز نفوذ رو به رشد سپاه پاسداران در اداره کشور بیان می‌کند و همین شجاعت، او را با خطرات زیادی مواجه کرده است. از جمله حمله‌های مداوم به منزلش و تهدیدهای مداوم مقامات قضایی در محاکمه او.» مهدی کروبی پس از اعتراضها به نتایج انتخابات دهم بارها از سوی حامیان علی خامنه‌ای رهبر جمهوری اسلامی ایران تهدید به دستگیری شد. او در دی ماه ۱۳۸۹ پس از سالگرد اعتراضات مردمی در روز عاشورا و تهدید حامیان علی خامنه‌ای به دستگیری او،
عاشورا و تهدید حامیان علی خامنه‌ای به دستگیری او، با نوشتن نامه‌ای آمادگی خود را برای محاکمه در دادگاه علنی اعلام کرد. در قسمت‌هایی از این نامه آمده است: افشاگری دربارهٔ تجاوز جنسی در زندان‌های ایران. در ۱۸ مرداد ماه سال ۱۳۸۸ مهدی کروبی در نامه‌ای به هاشمی رفسنجانی از او تقاضا کرد که در مورد تجاوز جنسی به پسران جوان و زنان در زندان‌های ایران تحقیق شود. وی در این نامه نوشته بود: این زندانیان به علت شرکت در تظاهرات پس از انتخابات ریاست جمهوری ایران در سال ۱۳۸۸ زندانی شده بودند. طرح این موضوع باعث واکنش‌هایی
زندانی شده بودند. طرح این موضوع باعث واکنش‌هایی در بین مقامات ایران شد علی لاریجانی هرگونه تجاوز جنسی را رد کرد و چندین امام جمعه علیه این سخنان کروبی موضع گرفتند. ولی کروبی بار دیگر بر ادعای خود تأکید کرد وبا انتشار نامه‌ای از مهدی کروبی در روزنامه اعتماد ملی درپاسخ به مخالفان طرح این موضوع، خبر تعطیلی این نشریه منتشر شد. مهدی کروبی با ارائه مستنداتی نظیر فیلم، سی‌دی، نظرات پزشکان و اسناد گواهی پزشکی قانونی از بازداشت شدگان آسیب دیده پس از انتخابات مانند ترانه موسوی به صادق لاریجانی رئیس قوه قضاییه،