payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مذهب. سائول فریدلندر، مورخ فرانسوی-اسرائیلی، کتاب «"مبانی"» را - با نظریه‌اش مبنی بر وجود دو نژاد «خالص» باقی‌مانده در جهان، یعنی آلمانی‌ها و یهودیان که درگیر جنگی برای سلطه بر جهان هستند و تنها با پیروزی کامل یکی بر دیگری می‌تواند پایان یابد - به عنوان یکی از متون کلیدی «یهودستیزی رهایی‌بخش» توصیف کرد. از آنجا که چمبرلین یهودیان را به عنوان یک نژاد، نه یک مذهب، می‌دید، چمبرلین استدلال می‌کرد که تغییر دین یهودیان «راه حلی» برای «مسئله یهود» نیست و اظهار داشت که یهودیانی که به مسیحیت گرویده بودند، هنوز
داشت که یهودیانی که به مسیحیت گرویده بودند، هنوز یهودی بودند. یان بوروما، روزنامه‌نگار هلندی، نوشت:خود واگنر، مانند لوتر، هنوز معتقد بود که یک یهودی می‌تواند، همانطور که با جذابیت معمول خود بیان می‌کرد، با انکار تبار خود، تغییر دین و عبادت در معبد بایرویت، یهودی بودن خود را «نابود» کند. بنابراین در تئوری، یک یهودی می‌تواند یک آلمانی باشد... اما برای شوونیست‌های عرفانی، مانند چمبرلین، که دیدگاهی قبیله‌ای، حتی رادیکال، نسبت به آلمانی بودن داشتند، جذب واگنری هرگز نمی‌توانست کافی باشد: یهودی یک ویروس بیگانه
هرگز نمی‌توانست کافی باشد: یهودی یک ویروس بیگانه بود که باید از جریان خون ملی پاک می‌شد. هر چه یک یهودی عادات و افکار هموطنان غیریهودی خود را بیشتر به خود می‌گرفت، بیشتر باید از او می‌ترسیدند.
کنت آرتور دو گوبینو (۱۸۱۶–۱۸۸۲) نویسنده، خاورشناس، شاعر، تاریخ‌نگار، پژوهشگر و سیاستمدار فرانسوی بود. ریشهٔ نظریه نژادگرایانه نوین را به او نسبت می‌دهند. با این که در زمان زندگیش جز در نزد اندکی از روشنفکران و هنرمندان مانند واگنر _که دوست او بود_ شناخته نشد، پس از مرگ اندیشه‌های او هوادارانی یافت و باورش دربارهٔ نابرابری نژادها به ویژه در آلمان طرفدار پیدا کرد و مشهور شد. زندگی‌نامه. گوبینو در شهر ویل‌داوری از شهرهای فرانسه به دنیا آمد. پدرش از خاندان بوردو بود. مادرش در کودکی گوبینو به سوئیس رفت و پسرش را
بود. مادرش در کودکی گوبینو به سوئیس رفت و پسرش را به مدرسهٔ بی‌ین فرستاد در این مدرسه بود که مقدمات زبان‌های شرقی را فراگرفت. بعد از مدتی به علت اخراج پدرش از ارتش فرانسه به شهر لوریان رفت و در این شهر به تاریخ و ادبیات علاقه پیدا کرد. استادش دربارهٔ او گفته بود: هرگز کسی را ندیده‌ام که در عین هوشمندی این همه ساده‌دل باشد. از همان دوران مسحور زیبایی‌های مشرق‌زمین گشت و در نوزده‌سالگی به پاریس رفت. در پاریس به کارهای اداری و روزنامه‌نگاری مشغول گشت و اولین منظومهٔ خود را با نام "دلفزا" را که همهٔ بازیگران
منظومهٔ خود را با نام "دلفزا" را که همهٔ بازیگران آن ایرانی بودند، به رشتهٔ تحریر درآورد و در آن کمی از تأثرات و عواطف خود را بیان کرد. در سال ۱۸۴۹ توکویل وزیر امور خارجه فرانسه او را رئیس دفتر خود کرد و راه را برای سفرهای گوبینو به مشرق‌زمین هموار کرد. سفر به ایران. گوبینو در سال ۱۸۵۵ به همراه همسر و دخترش از طریق بندر بوشهر به ایران آمد و از طرف دربار استقبال باشکوهی از او به عمل آمد. در طول اقامت خود در ایران به زبان فارسی مسلط شد و به کارهایی از قبیل سکه‌شناسی و مطالعهٔ تاریخ و فلسفه و ترجمهٔ متون
سکه‌شناسی و مطالعهٔ تاریخ و فلسفه و ترجمهٔ متون فارسی به فرانسه مشغول گشت.گوبینو در طول زندگی پر ماجرای خود در سال ۱۸۵۸ بار دیگر به فرانسه بازگشت و به آمریکا رفت و بعد از مدتی بار دیگر در مقام سفیر فرانسه به تهران اعزام شد و تا سال ۱۸۶۳ در این مقام باقی ماند. سال‌های آخر عمر او در سفر به سرزمین‌های اروپایی مخصوصاً آلمان و ایتالیا سپری شد و در اواخر عمر هم در پاریس زیست و در شهر تورین درگذشت. در مورد ایرانیان. گوبینو ایران را سنگ خارایی می‌نامد که با وجود ناملایمات بسیار در طول تاریخ همچنان همان است که بود:
بسیار در طول تاریخ همچنان همان است که بود: «ایرانیان خود را در کشورشان و کشور را در خودشان دوست دارد. آنان با بی‌اعتنایی به آمد و شد حکومت‌های گوناگون نظر می‌کنند، بی آن‌که علاقه‌ای به یکی از آن حکومت‌هایی که از بالای سر آنها می‌گذرند، نشان دهند. بدین‌سان، آنان مردمانی عاری از حس وطن‌پرستی سیاسی به نظر می‌آیند، اما کشورگشایی‌ها و چیره‌شدن‌ها، بی‌آن‌که به فردیت ایرانی آسیبی برسانند، نیروی خود را از دست داده و نابود می‌شوند. به عبث، می‌توان بخشی از ایران را جدا یا سرزمین آن را تقسیم کرد؛ می‌توان نام ایران را
یا سرزمین آن را تقسیم کرد؛ می‌توان نام ایران را از آن گرفت، ایران، ایران خواهد ماند و نخواهد مُرد.» ایران در نظر من، چونان سنگ خارایی است که موج‌های دریا آن را به ااعماق رانده‌اند، انقلابات جوی آن را به خشکی انداخته، رودی آن را با خود برده و فرسوده کرده‌است؛ تیزی‌های آن را گرفته و خراش‌های بسیاری بر آن وارد آورده، اما سنگ خارا که پیوسته همان است که بود، اینک، در وسط دره‌ای بایر آرمیده‌است. زمانی که اوضاع بر وفق مراد باشد، آن سنگ خارا گردش از سر خواهد گرفت. اهمیتی ندارد که کدام عنصر طبیعی پیروز شده یا چه
اهمیتی ندارد که کدام عنصر طبیعی پیروز شده یا چه حوادثی رخ داده باشد؛ تا زمانی که او از میان نرفته باشد، همان سنگ خارا خواهد بود و به جای نیرویی که بخواهد در درازای یک سده اندک آسیبی بر او وارد کند، او بر هزار نیروی مشابه چیره خواهد شد.» «گوبینو می‌نویسد: «ایرانیان قومی باستانی‌اند و چنان‌که خود می‌گویند، شاید، کهن‌ترین ملت جهان‌اند که حکومتی منظم داشته‌اند و بر روی زمین همچون ملتی بزرگ عمل کرده‌اند. این حقیقت در ذهن هر خانواده ایرانی حضور دارد و تنها گروه‌های درس خوانده نیستند که این مطلب را می‌دانند و آن
درس خوانده نیستند که این مطلب را می‌دانند و آن را بیان می‌کنند. حتی مردمان طبقات بسیار پایین نیز همین سخنان را تکرار می‌کنند و آن را موضوع گفتگوهای خود قرار می‌دهند. این مطلب شالوده استوار حس برتری آنان و یکی از اندیشه‌های عمومی و بخش ارجمندی از میراث معنوی آنان است. گاه شنیده‌ام که به تعارف می‌گویند که فرانسویان عالی‌ترین نمونه نظام پادشاهی کهن اروپایی را به وجود آورده‌اند و از این حیث به ایرانیان شباهت دارند.» او همچنین می‌گوید: ضعف ایرانیان بیشتر در تربیت اخلاقی آن‌هاست. تقریباً دروغ و فریب و حقه‌بازی
اخلاقی آن‌هاست. تقریباً دروغ و فریب و حقه‌بازی تا سر حد امکان و خیانت در عشق با وجود قوانین مذهبی و سر تا پا غرق در قساوت‌بودن جز علاقه به خانواده (که باید گفت از آن صمیمی‌تر و ملایم‌تر ممکن نمی‌شود)، تمام عواطف را تباه‌ساختن آنچنان‌که از وطن‌پرستی نیز شبحی باقی نماند. «همهٔ مردم در ایران دزدی می‌کنند. حاکم شهر اهالی را می‌چاپد. کارمند زیردست او در حول و حوش خود دزدی می‌کند. حاکم قسمت اعظم پولی را که باید برای حکومت مرکزی بفرستد، نزد خود نگاه می‌دارد و برای آنکه طعم دست‌آویزهایی را که برای اقدام خود ابداع
آنکه طعم دست‌آویزهایی را که برای اقدام خود ابداع کرده‌است بچشاند، نوعی مقرّری به نخست‌وزیر تقدیم می‌کند. نخست‌وزیر هم به نوبهٔ خود برای آنکه مبادا کاسهٔ حوصلهٔ شاه لبریز شود، سهمی به او می‌دهد که دهان او را ببندد.» نشاندن تعارفات به‌جای اخلاق فردی و جمعی …جایز دانستن هرگونه پستی مادام که در لفافه لبخند و ظاهر خوش پوشیده باشد.. اینست که معتقدم ایرانیان آماده‌اند تا مانند هندوستان تن به سلطهٔ اروپا بدهند آثار. از آثار او می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد. سه سال در آسیا. سه سال در آسیا (عنوانِ فرانسه: Troi
سال در آسیا. سه سال در آسیا (عنوانِ فرانسه: Troi ans en Asie) گزارش سفری‌ست که کنت دو گوبینو در میان سالهای ۱۸۵۵ تا ۱۸۵۸ به خاورمیانه و ایران به عنوان فرستادهٔ وزارت خارجهٔ فرانسه انجام داده‌است. شایانِ ذکر است که این سفرنامه جزء آثار کمتر خوانده شدهٔ این رئیس دفتر سابق الکسی دو توکویل محسوب شده و آن را در دو بخش کلّی تألیف کرده. بخش نخست حاویِ ۱۱ فصل در شرحِ ماوقعِ سفر از مالت، مصر و مکه تا بوشهر، اصفهان و تهران و بخش دوم در ۷ فصل شاملِ نظرات اجتماعی، سیاسی، دینی و تاریخی او دربارهٔ ایران است. این اثر با
دینی و تاریخی او دربارهٔ ایران است. این اثر با ترجمهٔ عبدالرضا هوشنگ مهدوی در سال ۱۳۸۳ توسّط نشر قطره چاپ شده‌است. بخش یکم بخش دوم
قاسم آباد، از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخس است که در جنوب شهر سرخس و در غرب حاشیه رودخانه تجن قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۰ خانوار) ۱۰۳ نفر است. _تاریخچه_ قاسم آباد در ۱۱۰ سال پیش توسط شخصی به نام قاسم خان ریگی که به خاطر شکست عاطفی در ازدواج از موطن خود میرجاوه بلوچستان به این منطقه کوچ کرده بود بنا نهاده قاسم خان را مرد افسانه ای سرخس می نامند روزنامه آفتاب شرق در دهه پنجاه او را بعد از فتحعلی شاه و ناصرالدین شاه قاجار دارای بیشترین اولاد به رسمیت شناخته بود قاسم خان ریگی [بلوچ] را
اولاد به رسمیت شناخته بود قاسم خان ریگی [بلوچ] را یکی از مرزبانان غیور منطقه می نامیدند که مانع از تجاوزات مرزی ترکمانان گردیده بود قاسم خان به سخاوتمندی و مهمان نوازی معروف بود و ذکر یاعلی شاه مردان ورد زبانش بود اهالی این روستا به کار دامداری و کشاورزی مشغول اند و خربزه باخرمان این روستا شهرت استانی دارد معیشت. شغل اصلی این مردم، دامداری و کشاورزی در حاشیه تجن می‌باشد.
اسلام قلعه، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان سرخس در استان خراسان رضوی ایران است. براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۳۰۴ نفر (۳۰۱ خانوار) است. به نظر نام قبلی روستا کافر قلعه بوده که امروزه به اسلام قلعه تبدیل شده است.چرا که در مسیر سفرنامه سر پرسی سایکس بیش از یک قرن پیش به مقصد تربت از آن به کافر قلعه نام برده شده است.وجه تسمیه آن نیز قلعه ای است که در نزدیکی روستا از پیش از اسلام قراردارد و به قلعه گبرها نیز خوانده شده است. موقعیت. این روستا در شمال غرب شهر سرخس قرار دارد و از
این روستا در شمال غرب شهر سرخس قرار دارد و از بزرگ‌ترین آبادی‌های دشت خانگیران است. اسلام‌قلعه در شیب دو تپه «شیله» واقع شده‌است. این روستا با عمق کم و در جهت طولی و در امتداد شیله توسعه دارد. منازل مسکونی در چند کانون مجزا از هم و در طول خطی حدود ۶ کیلومتر ساخته شده‌است. مردم‌شناسی. ساکنین اصلی اسلام قلعه را طایفه علی‌میرزایی که علاوه بر شغل های آموزگاری و کار در شرکت پالایش گاز شهید هاشمی نژادخانگیران سرخس، شرکت نفت مرکزی خانگیران به صورت رسمی و پیمانکاری سابقه شبانی در دامداری نیز دارند را تشکیل
سابقه شبانی در دامداری نیز دارند را تشکیل می‌دهند. علیمیرزایی‌ها مردمانی هستند که از زاوه یا همان تربت حیدریه امروزی و در زمان رضاشاه به سرخس کوچ کرده‌اند. این طایفه فارس زبانند و گویش خاصی دارند. این طایفه به جز، اسلام قلعه در الله نظر، چشمه شور، قطارچاه و نوبنیاد نیز ساکن هستند اما آنها در ابتدا ساکن تام علیمیرزائی ها (تام قمبرعلی) سابقهٔ سکونتی اسلام‌قلعه به بیش از ۵۵ سال می‌رسد.
ماهی سفید یا ماهی سفید خزری نام یک گونه از سرده کولمه‌ها از تیره کپورماهیان است. این ماهی، یکی از انواع ماهی‌های آب‌های لب‌شور شمال ایران است که در دریای خزر و رودخانه‌های استان‌های گیلان و مازندران یافت می‌شود. این ماهی اندازه‌ای متوسط دارد و ماهی بالغ، معمولاً ۴۵ تا ۵۵ سانتی‌متر و به‌ندرت تا ۷۰ سانتی‌متر طول دارد. وزن این ماهی تا ۴ کیلوگرم و در برخی موارد خاص تا ۵ کیلوگرم نیز مشاهده شده‌است. به‌دلیل صید بی‌رویه و آلودگی دریایی خزر و رودخانه‌های اطراف آن، نسل این ماهی رو به کاهش است. گوشت و اشپل این ماهی
نسل این ماهی رو به کاهش است. گوشت و اشپل این ماهی در ایران و به‌ویژه در استان‌های گیلان و مازندران، محبوبیت زیادی دارد. این نوع ماهی از مرغوب‌ترین انواع ماهی شمال به حساب می‌آید. گرچه مزهٔ گوشت آن بسیار محبوب است سرو آن خالی از دشواری نیست، چرا که استخوان‌ها یا تیغ‌های بسیار ریزی در گوشت آن است. ماهی سفید از پایان پائیز تا آغاز بهار تخم‌ریزی می‌کند. رفتارشناسی. ماهی‌های سفید در گروه‌های کوچک در آب‌های عمیق به‌سر می‌برند و در فصل بهار برای تخم‌گذاری به سوی رودخانه‌ها حرکت می‌کنند. این ماهی لابلای گیاهان و
رودخانه‌ها حرکت می‌کنند. این ماهی لابلای گیاهان و سنگ‌ها تخمگذاری کرده و پس از ده روز نوزادان متولد می‌شوند. نوزادان پس از ۳ تا ۵ سال بالغ می‌شوند.
اسلام قلعه (به پشتو: اسلام کلا) شهرکی در ولسوالی کهسان در شرقی ولایت هرات افغانستان واقع در نقطه صفر مرزی افغانستان با این شهرک گمرک فعالی دارد و بازرگانی و رفت‌وآمد زیادی در آن صورت می‌گیرد. این گمرک که با نام بندر اسلام قلعه شناخته می‌شود در جوار گمرک دوقارون در هرات دارد. اسلام قلعه دارای یک شفاخانه یا بیمارستان دولتی و چندین بیمارستان شخصی نیز دارد اسلام قلعه شهرک‌ها و روستاهایی که در اطراف آن قرار دارند تحت امر ولسوالی کهسان می‌باشند. اسلام قلعه دارای یک مسجد جامع بزرگ است، که از دوره قبلی امارت اسلامی
مسجد جامع بزرگ است، که از دوره قبلی امارت اسلامی توسط ملا برادر ساخته شده بود. و اسلام قلعه همچنین یک پارک تفریحی که توسط درخت های کاج و سرو و….. پوشیده و‌ سبز شده ولی متأسفانه رسیدگی زیادی نسبت به پارک اسلام قلعه نمی شود . اسلام قلعه چند مکان تاریخی هم دارد که از جمله می شود به تپه راه دار اشاره کرد. مردم‌شناسی. مردمان شهر اسلام قلعه تاجیک، اهل تسنن و حنفی مذهب می‌باشند. رویدادهای تاریخی. نبردهای تاریخی. نبرد کافر قلعه در دوران نادرشاه نبردی بود که در بهار سال ۱۱۴۱ هجری (از ۴ مه تا ۱ ژوئیه ۱۷۲۹ میلادی)
سال ۱۱۴۱ هجری (از ۴ مه تا ۱ ژوئیه ۱۷۲۹ میلادی) بین نادر و افغان‌های ابدالی روی داد. در این نبرد که در نزدیکی کافرقلعه و کوسویه به وقوع پیوست نادر توانست چندین شکست سخت به نیروهای افغان‌ها وارد کند. این شهر محل پیروزی مهم در برابر قاجاریان بوده‌است. در سال ۱۸۱۸ جنگی میان قاجاریان ایران و نیروهای امپراتوری درانی افغانستان رخ داد. و قاجاریان در این جنگ شکست خوردند. آتش‌سوزی گسترده اسلام قلعه. در روز ۲۵ بهمن ۱۳۹۹ آتش‌سوزی گسترده‌ای در گمرک مرزی اسلام قلعه در مرز میان ایران و افغانستان رخ داد این آتش‌سوزی در پی
میان ایران و افغانستان رخ داد این آتش‌سوزی در پی انفجار تانکرهای حامل نفت و گاز اتفاق افتاد سید عبدالوحید قتالی والی هرات برای مهار آتش با استاندار خراسان رضوی تماس گرفته و درخواست کمک برای اطفای حریق را کرد استاندار خراسان رضوی ابتدا از شهرهای اطراف نیروهایی برای کمک اعزام کرد و پس از آن نیز امداد هوایی از تهران برای کمک به منطقه حادثه دیده، اعزام و آتش مهار شد. سقوط شهر و پیشروی طالبان. در سپیده دم ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ ستیزه‌جویان طالبان این شهر را که بزرگترین گذرگاه مرزی میان ایران و افغانستان است، به تصرف خود
مرزی میان ایران و افغانستان است، به تصرف خود درآوردند که مولوی شهامت در راس آن بود آب‌وهوا. جدول آب‌وهوای «اسلام قلعه» در گذر یک سال. میانگین بارش سالانه ۲۲۵ میلی لیتر است. منابع. بر پایه داده‌هایی در : پیام زن، عقرب ۱۳۸۲ - اکتبر ۲۰۰۳، شماره مسلسل ۵۹
حسن آباد، روستایی است در بخش مرکزی شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی. موقعیت. این روستا در ۱۰ کیلومتری غرب شهر سرخس در کنار روستای ابراهیم آباد و قوش علیجان قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۲۸۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک و تپه ماهور است. مردمشناسی. ساکنین این روستا از مهاجرین سیستانی هستند که در زمان خشکسالی سیستان به این منطقه کوچ کرده‌اند. بیشتر مردم این روستا از طایفه «جر» (jor) هستند . ساکنین روستای حسن آباد از طریق کشاورزی و دامداری امرار معاش می‌کنند.
فرودگاه بین‌المللی شیراز یا فرودگاه شهید دستغیب (IATA: SYZ, ICAO: OISS) در سال ۱۳۴۰ باعنوان فرودگاه جدید شیراز در زمینی به مساحت حدود ۵۰۰ هکتار در ارتفاع ۱۵۵۰ متری از سطح زمین در نزدیکی قریهٔ جعفرآباد شیراز مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در بدو امر در سال ۱۳۳۹ باند فرودگاه آسفالت گردید و عمارت آن در سال ۱۳۴۴ تکمیل گردید و از سال ۱۳۴۵ به عنوان فرودگاه بین‌المللی مطرح گردید. این فرودگاه پس از فرودگاه امام خمینی مجهزترین فرودگاه ایران از لحاظ تجهیزات ناوبری و الکترونیک است و علاوه برداشتن پروازهایی به شهرهای
الکترونیک است و علاوه برداشتن پروازهایی به شهرهای داخلی ایران، تعدادی پرواز خارجی عمدتاً به مقصد کشورهای حوزه خلیج فارس نیز دارد. این فرودگاه همچنین دارای کاربرد نظامی است. این فرودگاه پایگاه منطقه جنوب شرکت هواپیمایی آسمان است و دارای سه شرکت هواپیمایی پایه (base) به نام‌های پارس، سپهران و فلای پرشیا است. این فرودگاه چهارمین فرودگاه پر رفت و آمد کشور بعد از فرودگاه مهرآباد، فرودگاه مشهد و فرودگاه امام خمینی است. این فرودگاه پذیرای هواپیماهای پهن پیکر نیز می‌باشد. فرودگاه بین‌المللی شیراز دارای ۲ باند
می‌باشد. فرودگاه بین‌المللی شیراز دارای ۲ باند پروازی آسفالته، یکی به طول ۴۲۷۲ متر و دیگری به طول ۴۳۳۴ متر است. در حال حاضر فرودگاه بین‌المللی شیراز با دارا بودن دستگاه‌های کمک ناوبری مدرن و کارآمد از قبیل دستگاه رادار PSR-SSR که یکی از پیشرفته‌ترین رادارهای دنیا می‌باشد و همچنین دستگاه‌های NDB - DME - DVOR و فرود خودکار یا ILS یکی از فرودگاه‌های ایمن و مجهز در سطح کشور بوده و پذیرای تمامی تایپ‌های پروازی می‌باشد و به لحاظ سیستم‌های هواشناسی، ارتباطی و رادیویی از تجهیزات پیشرفته و قابل اطمینان برخوردار
از تجهیزات پیشرفته و قابل اطمینان برخوردار می‌باشد. همچنین ساختمان فنی و عملیاتی تازه تأسیس فرودگاه شیراز مشتمل بر طبقات اداری و پشتیبانی و فنی و عملیاتی و برج مراقبت با ارتفاع بالغ بر ۴۵ متر از سطح زمین با تجهیزات اداری و عملیاتی پیشرفته با وسعت حدود ۷۵۰۰ متر مربع همراه با ساختمان‌های فنی و موتورخانه، سالن آمفی تئاتر و پذیرایی و فضای سبز زیبایی حدود ۵۰٫۰۰۰ متر مربعی یکی از چشم‌اندازها و شاخص‌های قابل توجه این فرودگاه می‌باشد. این فرودگاه "اوپن اسکای" بوده و فعالیت فرودگاه ۲۴ ساعته است. فرودگاه شهید دستغیب
فعالیت فرودگاه ۲۴ ساعته است. فرودگاه شهید دستغیب دارای دو ترمینال بوده، ترمینال شماره ۱ پروازهای داخلی به وسعت ۱۶ هزار متر مربع -ترمینال شماره ۲ پروازهای خارجی- در این فرودگاه روزانه ۱۲۰ پرواز داخلی و ۱۰ پرواز خارجی انجام می‌شود. در این فرودگاه ۱۴ شرکت داخلی و ۸ شرکت خارجی به بیش از ۳۵ مقصد خدمات رسانی می‌کنند ساختمان جدید ترمینال پروازهای خارجی فرودگاه شیراز است که ۲۱ هزار متر مربع مساحت داشته و انجام محوطه سازی، ساخت پارکینگ خودرو و ایجاد چهار دستگاه پل عابر پیاده با هزینه یک هزار و ۵۰۰ میلیارد ریال
پل عابر پیاده با هزینه یک هزار و ۵۰۰ میلیارد ریال انجام می‌گیرد. در طراحی عملکردهای مربوط به مسافران خروجی و ورودی سعی شده‌است تا روانی حرکت رعایت گردد. همچنین فضاهای عملکردهای مختلف تا حد ممکن شفاف طراحی شود تا علاوه بر مسیریابی بصری عملکردها و اتفاقات پیش روی مسافران و همراهان ایشان، از اضطراب مسافران نیز کاسته شود. طبقهٔ همکف شامل سالن عمومی، سالن پذیرش مسافر و بار، سالن تحویل بار مسافران ورودی، فضاهای گمرک، اتاق‌های اداری، سالن بارانداز و فضاهای خدماتی می‌باشد. طبقهٔ اول شامل راهروی ارتباطی مسافران
می‌باشد. طبقهٔ اول شامل راهروی ارتباطی مسافران ورودی، کنترل گذرنامهٔ ورودی، فضاهای اداری، فروشگاه‌های آزاد و فضاهای خدماتی می‌باشد. طبقهٔ دوم شامل سالن انتظار پرواز، کنترل گذرنامهٔ خروجی، فروشگاه‌های آزاد، کنترل امنیتی، بوفه، نمازخانه، سرویس‌های بهداشتی و فضاهای خدماتی است. در سال ۱۳۹۸ خورشیدی ۲۸٬۳۰۲ نشست و برخاست هواپیما در این فرودگاه انجام شد و ۲٬۸۷۰٬۴۲۴ نفر مسافر و ۲۹٬۸۲۴ تن بار از طریق آن جابجا شدند. قبل از ساخت این فرودگاه، فرودگاه دیگری با نام فرودگاه قدیم یا طیاره‌خانه که در نزدیکی صحرای آقاباباخان
قدیم یا طیاره‌خانه که در نزدیکی صحرای آقاباباخان در جنوب شهر نزدیک جاده شیراز و بوشهر قرار داشت و این فرودگاه در سال ۱۳۰۸ شمسی ساخته شده بود و امارت مفصلی برای استراحت مسافرین در آن بود. چون این فرودگاه وسعت کافی نداشت و توسعۀ آن نیز مقدور نبود، در ۱۳۴۰ فرودگاه وسیعی در دو فرسنگی جنوب شرقی شیراز در نزدیکی قریه جعفرآباد ساخته شد. در این فرودگاه انواع هواپیماهای بزرگ می‌توانند بنشینند در صورتی‌که در فرودگاه قدیم نشستن هواپیماهای بزرگ به آسانی مقدور نبود. تعدد و تنوع پروازی در فرودگاه شیراز. فرودگاه
تعدد و تنوع پروازی در فرودگاه شیراز. فرودگاه بین‌المللی شیراز دارای ۱ مسیر هوایی (ROUTE) می‌باشد که در مسیرهای داخلی به شهرهای تهران، مشهد، اصفهان، تبریز، اهواز، رشت، زاهدان، کرمان، بندرعباس، ساری، کیش، قشم، عسلویه، ماهشهر، خارک، بندرلنگه، نوشهر و لامرد پرواز دارد. در مسیرهای خارجی نیز به شهرهای استانبول، دبی، شارجه، دوحه، مسقط، کویت، نجف، جده (فصلی) و مدینه (فصلی) پرواز دارد. ظرفیت پذیرش مسافر در فرودگاه شیراز. با اتمام طرح توسعه فرودگاه بین‌المللی شیراز ظرفیت پذیرش مسافر این فرودگاه از ۴ میلیون نفر به ۱۰
پذیرش مسافر این فرودگاه از ۴ میلیون نفر به ۱۰ میلیون مسافر در سال افزایش یافته‌است. طرح توسعه فرودگاه در دو فاز کوتاه مدت و میان مدت پیش‌بینی شده‌است که توسعه ترمینال داخلی فرودگاه در ادامه ترمینال فعلی به مساحت ۳۲۰۰ متر مربع از جمله طرح‌هایی است که مورد بهره‌برداری قرار گرفته‌است. همچنین با احداث ترمینال جدید پروازهای خارجی ظرفیت پذیرش بیشتر خواهد شد. امکانات و تسهیلات فرودگاه شیراز. شامل CIP-VIP، پارکینگ خودرو، رزرواسیون هتل، کیوسک اطلاع‌رسانی، انواع غرفه‌ها، مسجد، اطلاعات پرواز، باجه ارزی، خود پردازها و
مسجد، اطلاعات پرواز، باجه ارزی، خود پردازها و تسهیلات جهت معلولان. ایستگاه متروی شهید دستغیبخط ۱ متروی شیراز در ابتدای بولوار فرودگاه (شاهچراغی) می‌باشد. مسافران به خط یک مترو دسترسی دارند. صدور ویزا در فرودگاه شیراز. در حال حاضر تمام گردشگران و تجار غیر ایرانی کشورهای مختلف به استثنای کشورهای آمریکا، کانادا، کلمبیا، بریتانیا، پاکستان، عراق، افغانستان، اردن، بنگلادش و سومالی پس از ورودی به کشور از طریق فرودگاه شیراز می‌توانند ویزای توریستی دو هفته‌ای در مدت کمتر از ۱۵ دقیقه دریافت کرده و به کشور وارد شوند.
کمتر از ۱۵ دقیقه دریافت کرده و به کشور وارد شوند. اتباع اسرائیلی اجازه ورود به کشور را ندارند.
میرزا علی آقا فلسفی (زاده ۸ دی ۱۲۹۹ - درگذشته ۱۹ بهمن ۱۳۸۴) روحانی ایرانی است که پدر او محمدرضا تنکابنی (متولد ۱۲۸۲ قمری)، فرزند شیخ محمد واعظ تنکابنی، از علمای برجستهٔ مازندران و تهران بود. برادر بزرگ‌تر وی محمد تقی فلسفی واعظ مشهور بود . وی شش سال در محضر فقهی میرزا حبیب الله رشتی (م ۱۳۱۲ قمری) زانو زد، خارج فقه را نزد سید محمدکاظم طباطبایی یزدی (م ۱۳۳۷ قمری) آموخت، دو دوره کامل درس خارج اصول فقه آخوند خراسانی (م ۱۳۲۹ قمری) را درک کرد و از وی اجازهٔ اجتهاد گرفت. میرزا علی فلسفی، کودکی و مراحل تحصیل
اجتهاد گرفت. میرزا علی فلسفی، کودکی و مراحل تحصیل ابتدایی را در تهران گذراند و نخستین آموزش‌های معمول حوزوی را در نزد پدر و برادر ارشدش میرزا ابوالقاسم آموخت. آن گاه ادبیات را در مدرسهٔ فیلسوف الدوله پی گرفت. شرح جامی و شمسیه را نزد استاد فاضلی به نام شیخ حسین نوایی آموخت. سپس کتاب‌های مغنی و شرح نظام را در مدرسه محمدیه (مقابل مسجد جامع تهران) در محضر شیخ محمدحسین بروجردی و سید محمد قصیر فراگرفت و پس از آن برای آموختن مقدمات اصول و فقه به مدرسهٔ مروی رفت. اما برای خواندن کتاب‌های رسائل و مکاسب، از محضر پدر
برای خواندن کتاب‌های رسائل و مکاسب، از محضر پدر استفاده کرد.در سال ۱۳۲۲ خورشیدی با اتمام کتاب‌های سطح حوزه و برای ادامهٔ تحصیل خارج فقه و اصول در سن ۲۳ سالگی، به پیشنهاد پدر، راهی نجف شد و در حجرهٔ یک نفره در مدرسهٔ سید محمد کاظم یزدی سکنی گزید. گفتنی است وی، دکتر ابوالقاسم گرجی، شیخ حسین وحید خراسانی، سیدتقی قمی و شیخ علی اصغر شاهرودی و شیخ محمد حسن محمدی بجنوردی که از هم دوره‌ای‌های وی در مدرسه سید یزدی بودند را به عنوان هم مباحثه برگزید. در نجف، شیوه‌های تدریس اساتیدی چون سید عبدالهادی شیرازی (م ۱۳۸۲
تدریس اساتیدی چون سید عبدالهادی شیرازی (م ۱۳۸۲ قمری)، سیدمحمودحسینی شاهرودی (م ۱۳۹۵ قمری) و شیخ محمد کاظم شیرازی (م ۱۳۶۷ قمری) را آزمود، اما سرانجام محفل درس حاج شیخ محمد علی کاظمی (م ۱۳۶۴ قمری) از شاگردان محمدحسین نائینی را پسندید که روزها در مقبرهٔ میرزای شیرازی درس فقه می‌گفت و شب‌ها بر پشت بام مسجد هندی درس اصول می‌داد. چند سالی در این هر دودرس به دانش اندوزی پرداخت و تقریرات دروس او را نوشت. پس از درگذشت استاد، نخست به درس مرجع زمان، سید ابوالحسن اصفهانی رفت، که بر جنازه کاظمینی نماز خوانده بود، اما
رفت، که بر جنازه کاظمینی نماز خوانده بود، اما حضور در این درس دیری نپایید و از آن پس به مجلس درس سید ابوالقاسم خوئی رفت و تا پایان زمان اقامت در نجف، هیچ گاه حضور در آن را از دست نداد. دو دوره درس اصول فقه و کتاب‌هایی چند از ابواب فقه را نزد آن استاد آموخت که پس از رحلت کاظمینی محفل علمی او در اوج شکوفایی و رونق قرارداشت. میرزا علی فلسفی، یکی از برجسته‌ترین درس آموزان مکتب سید ابوالقاسم خویی است که پیوسته تقریرات درس وی را می‌نوشت و استاد گاه خود با قلم خویش، مهر تائیدی بر پایان آن می‌نهاد یا کسانی را که
مهر تائیدی بر پایان آن می‌نهاد یا کسانی را که مباحث مکتوب فقهی او را می‌خواستند به جزوه‌های ایشان ارجاع می‌داد . همین ویژگی‌های علمی بود که سبب شد هنگام بازگشت آیت‌الله فلسفی به تهران، اجازهٔ اجتهادی از سوی مرجع شیعه سید ابوالقاسم خویی به نام وی صادر شود. این گواهی که بدون اطلاع شخصی وی صدور یافته بود، نخستین اجازه نامه‌است که از سوی سید ابوالقاسم خویی به نام یکی از شاگردانش نوشته شده‌است و با این که به دلیل پیشگیری از صدور اجازه‌هایی از این دست، سعی بر کتمان آن بود، دیری پنهان نماند. چندی نیز در محضر
کتمان آن بود، دیری پنهان نماند. چندی نیز در محضر استادی به نام شیخ صدرا، به خواندن اسفار پرداخت و رجال و درایه را نیز در جلسات درسی شیخ آقا بزرگ تهرانی (م ۱۳۸۹ قمری) فرا گرفت؛ هر چند این دو درس، یکی به دلیل عدم توجه به مباحث فلسفی در حوزه علمیه نجف، و دیگری به دلیل کهولت سن استاد دیری نپائید.به پیروی از شیوه‌ای سازنده، هم زمان با تحصیل، در سایهٔ دیوار پشت بام مدرسهٔ سید محمد کاظم یزدی، به تدریس آموخته‌های خود نیز پرداخت. تدریس را از کتاب شرح لمعه آغاز کرد و تا کتاب‌های رسائل و مکاسب و کفایه الاصول نیز پیش
تا کتاب‌های رسائل و مکاسب و کفایه الاصول نیز پیش رفت. بیان روان و شیوای وی، و تسلط علمی فوق العاده بر مبانی علمی، شاگردان بسیاری را به مجلس درس او کشانید و درس کفایه او از پر رونق‌ترین دروس آن روزگار نجف به‌شمار می‌آمد؛ چندان که مدرسان حوزهٔ نجف او را برخوردار از جادوی بیان دانستند و استادش سید ابوالقاسم خویی، با مشاهدهٔ فراوانی شاگردان وی، او را به ماندن در نجف و ادامهٔ تدریس تشویق فرمود. مهاجرت به مشهد. در آن سال‌ها حوزهٔ علمیهٔ مشهد در کنار حوزه‌های نجف و قم از حضور مراجع بزرگ بهره مند بود و استادان با
و قم از حضور مراجع بزرگ بهره مند بود و استادان با تدریس دروس سطح و خارج، برنشاط و پویایی آن می‌افزودند. در یکی از سفرهای زیارتی به مشهد، سید محمدهادی میلانی (م ۱۳۹۵ قمری) فرزند خود و یکی دیگر از آقایان را نزد آیت‌الله فلسفی فرستاد و از وی خواست که به منظور رونق بخشیدن به حوزهٔ علمیه مشهد و رفع نیازهای علمی طلاب، به ویژه با توجه به تصمیم حسین وحید خراسانی برای عزیمت به قم، جماعت و تدریس در تهران را رها سازد و به مشهد کوچ کند. شوق زیستن در کنار بارگاه رضوی و احساس مسئولیت در برابر مشتاقانی که در حوزهٔ مشهد
احساس مسئولیت در برابر مشتاقانی که در حوزهٔ مشهد گرد آمده و انتظار نشستن در محضر وی را می‌کشیدند، او را به این شهر کشاند. نخست، مسجدی در کوچهٔ چراغ برق را برای تدریس خارج انتخاب کرد. با حضور وی در مشهد، جان تازه‌ای به کالبد حوزهٔ مشهد دمیده شد و صدها تن از طلاب علاقه‌مند در محضر درس ایشان حاضر شدند؛ چندان که محفل دانش گستر او در مدرس اصلی مدرسهٔ میرزا جعفر، سپس مسجد ملاحیدر و سرانجام در مدرسهٔ سید ابوالقاسم خویی، به پر رونق‌ترین درس‌های حوزوی بدل گشت. پس از ۸۵ سال زندگی، مقارن اذان ظهر روز تاسوعای سال ۱۴۲۷
۸۵ سال زندگی، مقارن اذان ظهر روز تاسوعای سال ۱۴۲۷ قمری، برابر با ۱۹ بهمن ۱۳۸۴ خورشیدی، درگذشت و صبح روز جمعه یازدهم محرم، پیکر ایشان پس از اقامهٔ نماز توسط دوست دیرینش وحید خراسانی، در رواق دارالسرور و در کنار میرزا حسنعلی مروارید که حدود یک سال پیش درگذشته بود، به خاک سپرده شد. درست است.