payamvha/North_RAG huggingface dataset:
الکترون کلاسیکی که سراسر یک جامد فلزی در حال حرکت است، ارائه کرد. مدل درود توضیح می‌داد که فلزات به مانند گازی از الکترون‌های آزاد می‌باشند. این اولین مدل میکروسکوپی بود که به صورت تجربی مشاهداتی از قبیل قانون وایدمن-فرانز را توضیح می‌داد. علی‌رغم موفقیت مدل الکترون آزاد درود، یک مشکل بزرگ وجود داشت، آن‌که این مدل نمی‌توانست به درستی سهم ویژگی‌های الکتریکی را در گرمای ویژه فلزات بیان کند. به علاوه این مدل نمی‌توانست وابستگی دمایی مقاومت الکتریکی را در دماهای پایین توجیه کند. در ۱۹۱۱، یعنی ۳ سال بعد از
پایین توجیه کند. در ۱۹۱۱، یعنی ۳ سال بعد از اینکه هلیوم مایع تولید شد، اونز که در دانشگاه لیدن مشغول بود، هنگامی که مشاهده کرد مقاومت الکتریکی در جیوه با پایین آمدن دما، به حدی پایین‌تر از مقداری مشخص، ناپدید می‌شود؛ ابررسانایی در جیوه را کشف کرد. این پدیده به‌طور کلی بهترین نظریه‌های فیزیکی آن موقع را زیر سؤال برده و این مسئله برای دهه‌ها بدون توضیح باقی ماند. آلبرت اینشتین در سال ۱۹۲۲ با در نظر گرفتن نظریه‌های آن زمان ابررسانایی گفت: «با جهل گسترده‌ای که ما از کوانتوم مکانیک سیستم‌های مرکب داریم، از
که ما از کوانتوم مکانیک سیستم‌های مرکب داریم، از اینکه توانا باشیم تا نظریه‌ای دربارهٔ این ایده‌های مبهم بدهیم بسیار دور هستیم. شاخه‌های فیزیک ماده چگال. فیزیک ماده چگال در حالت کلی شامل دو شاخه فیزیک ماده چگال سخت و فیزیک ماده چگال نرم است، در بعضی تقسیم‌بندی‌ها زیست‌فیزیک هم زیرشاخه‌ای از فیزیک ماده چگال نرم حساب می‌شود. زیرشاخه‌های فعال ماده چگال عبارتند از: ابررسانایی، سیستم‌های بی‌نظم و شبکه‌های عصبی، سیستم‌های همبستهٔ قوی، علوم مواد، فیزیک میکروسکوپی و نانومقیاس، گازهای کوانتومی، ماده چگال نرم و
و نانومقیاس، گازهای کوانتومی، ماده چگال نرم و مکانیک آماری. فیزیک ماده چگال سخت. فیزیک ماده چگال سخت که پیشتر به نام فیزیک حالت جامد شناخته می‌شد کلیهٔ بخش‌های ماده چگال را که با سیستم‌های جامد در ارتباط است شامل می‌شود، از قبیل مغناطیس، ابررسانایی، خواص الکترونی، کریستالوگرافی، رشد سطح، نانوفیزیک. فیزیک ماده چگال نرم. فیزیک ماده چگال نرم بیشتر به بررسی فازهای غیرجامد مانند شاره‌های پیچیده، پلیمرها، کلوئیدها، فوم‌ها، کریستال‌های مایع، مواد دانه‌ای، غشاها و شیشه‌های اسپینی و نیز سیستم‌های زیستی می‌پردازد.
شیشه‌های اسپینی و نیز سیستم‌های زیستی می‌پردازد. در ایران. این گرایش از فیزیک در ایران در دانشگاه‌هایی مانند دانشگاه تهران، صنعتی امیرکبیر، علم و صنعت ایران و… در مقاطع مختلف تدریس می‌شود.
نفت خام برنت یکی از مهمترین مراجع قیمت‌گذاری نفت خام در بازار بین‌المللی است. برنت یک سبد نفتی شامل نفت خام برداشت‌شده از چهار چاه نفت بریتانیایی و نروژی در دریای شمال می‌شود و نفتی سبک و شیرین محسوب می‌شود. برنت مهمترین مرجع قیمت نفت خام در منطقه آتلانتیک است و حدود دو سوم نفت مبادله‌شده در بازار بین‌المللی بر اساس نفت برنت قیمت‌گذاری می‌شود. وست تگزاس اینترمیدیت، سبد نفتی اوپک، نفت خام دوبی و نفت خام عمان از دیگر مراجع قیمت‌گذاری نفت در کنار نفت برنت هستند. نفت خام برنت بدلیل اینکه نفت کوره و گازوئیل
نفت خام برنت بدلیل اینکه نفت کوره و گازوئیل کمتری از آن استخراج میشود ارزش و اهمیت بیشتری به دیگر نفت خام ها دارد. مشخصات. نفت برنت از نوع نفت خام سبک است. نفت برنت سنگین‌تر از نفت وست تگزاس اینترمیدیت (WTI) و سبک‌تر از نفت اپک است. این نفت شامل تقریباً ۰٫۳۷٪ گوگرد است که آن را در دسته بندی نفت خام شیرین (کم‌گوگرد) قرار می‌دهد (ولی نه به شیرینی نفت WTI). نفت برنت و وست تگزاس اینترمدیت حاوی مقدار گوگرد و گرانش API متفاوتی هستند که به تفاوت قیمت نفت کمک می کند. نفت خام برنت حاوی 0.37 درصد گوگرد در مقایسه با
نفت خام برنت حاوی 0.37 درصد گوگرد در مقایسه با 0.24 درصد گوگرد در وست تگزاس اینترمدیت است. نفت خام برنت گزینه‌ای مناسب برای تولید بنزین، گازوئیل و نفت سفید است. این نفت دارای چگالی ای‌پی‌آی ۳۸.۰۶ و وزن مخصوص ۰٫۸۳۵ است. نفت برنت یک نفت خام سبک و شیرین است که به دلیل محتوای گوگرد کم خود شناخته شده است، که باعث می شود تصفیه آن به محصولات باکیفیت مانند بنزین و سوخت دیزل آسان تر شود. معمولاً در اروپا و آسیا به عنوان معیاری برای قیمت گذاری استفاده می شود و قیمت آن تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله عرضه و تقاضای
آن تحت تأثیر عوامل مختلفی از جمله عرضه و تقاضای جهانی، رویدادهای ژئوپلیتیکی و تغییرات اقتصادی است. قیمت‌گذاری. مقدار گوگرد نفت برنت بیشتر از WTI و کمتر از اپک است به همین دلیل در گذشته قیمت این نوع نفت کمی کمتر از نفت وست تگزاس و کمی بیشتر از نفت اپک بود. البته از اواخر سال ۲۰۱۰ به این سو نفت برنت تقریباً همیشه از وست تگزاس گرانتر معامله شده‌ است و اختلاف قیمت برنت و وست‌تگزاس گاهی تا ۲۰ دلار رسیده‌ است.
خورشید ماهی اقیانوسی یکی از سنگین‌ترین ماهی‌های استخوانی شناخته شده در جهان است، البته نوع دیگری از خویشاوند آفتاب‌ماهی جنوبی با نام خورماهی اسکندر وجود دارد که از همین رده است. نوع بالغ به‌طورمعمول بین ۲۴۷ تا ۲۰۰۰ کیلوگرم (۵۴۵ تا ۴۴۰۹ پوند) وزن دارند. این گونه بومی آب‌های گرمسیری و معتدل در سراسر جهان است. ظاهر ماهی به گونه‌ای است که سرش شبیه دم به‌نظر می رسد و از بغل‌ها، حالت تخت دارد. زمانی که باله‌های پشتی و شکمی‌شان تا نهایت رشد کند طول و عرض ماهی تقریباً یکسان می‌شود. خورماهی‌ها شکارچیان ماهری هستند
یکسان می‌شود. خورماهی‌ها شکارچیان ماهری هستند که اغلب از ماهی‌های کوچک، لارو ماهی، ماهی مرکب و سخت‌پوستان تغذیه می‌کنند. عروس دریایی و نمک‌های دریایی (salps) که زمانی تصور می‌شد طعمه اصلی خورماهی هستند، تنها ۱۵ درصد از رژیم غذایی آفتاب‌ماهی‌ها را تشکیل می‌دهند. ماده‌های این گونه می‌توانند بیش از هر مهره‌دار شناخته‌شده دیگری، تا ۳۰۰۰۰۰۰۰۰ تخم به صورت همزمان تولید کنند. نزدیکترین خویشاوند خور ماهی، ماهی بادکنکی مینیاتوری است که با باله‌های سینه ای بزرگ، باله دم و خارهای بدن که مشخصه آفتاب ماهی بالغ نیست.
دانشگاه ملی سئول اولین دانشگاه ملی در کشور کره جنوبی است که در اوت ۱۹۴۶ ایجاد شد. این دانشگاه دارای سه پردیس می‌باشد که پردیس اصلی آن در گواناک و دو پردیس دیگر در پیونگ چانگ و دیهنگنو قرار دارد. این دانشگاه شامل شش دانشکده، یک مدرسه تحصیلات تکمیلی و ۹ مدرسه حرفه ای است. دانشگاه ملی سئول یک یادداشت تفاهم را با بیش از ۷۰۰ مؤسسه علمی در ۴۰ کشور، بانک جهانیو یک برنامه تبادل دانشجو با دانشگاه پنسیلوانیا برقرار کرده‌است. رتبه‌بندی (رنکینگ). رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰دانشگاه ملی سئول را در رده
جهان QS در سال ۲۰۲۰دانشگاه ملی سئول را در رده ۳۷دنیا و اول کره جنوبی قرار داده‌است. همچنین مؤسسه تایمز نیز این دانشگاه را در رده ۶۴دنیا در سال ۲۰۲۰رتبه‌بندی کرده‌است. دانشکده‌ها. دانشکده‌های دانشگاه ملی سئول عبارتند از: دانشکده پزشکی دانشکده دندانپزشکی دانشکده پرستاری دانشکده دامپزشکی دانشکده داروسازی دانشکده علوم انسانی دانشکده علوم طبیعی دانشکده مهندسی دانشکده علوم کشاورزی دانشکده آموزش دانشکده علوم اجتماعی دانشکده موسیقی دانشکده هنر دانشکده مطالعات لیبرال دانشکده مدیریت کسب و کار دانشکده اکولوژی انسانی
دانشکده مدیریت کسب و کار دانشکده اکولوژی انسانی پیوند به بیرون. ,,,
ورزشگاه ومبلی یک ورزشگاه در منطقه ومبلی است. در این ورزشگاه، بازی‌های تیم ملی فوتبال انگلیس انجام می‌شود و دارای گنجایش ۹۰٬۶۵۲ نفری است که در اروپا مقام دوم را داراست. میزبانی ها. لیگ قهرمانان اروپا. • فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۱ • فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۱۳ • فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۲۴ جام ملت های اروپا. • جام ملت های اروپا ۲۰۲۰ • فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۰ • جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۲۲ • جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۸ • فینال جام ملت‌های اروپای زنان ۲۰۲۲ • فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۸ فینال جام حذفی
• فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۸ فینال جام حذفی انگلیس. • از فصل ۲۰۰۷-۲۰۰۸ تا کنون ورزشگاه ومبلی میزبان فینال این مسابقات بوده است. مسابقات بین المللی. • فینالیسیما ۲۰۲۲ • فوتبال بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ موسیقی. علاوه بر فوتبال، ومبلی را می‌توان برای برگزاری رویدادهای دیگر، به ویژه کنسرت‌های بزرگ، پیکربندی کرد. این در ابتدا به منظور تأمین بودجه برای ساخت استادیوم جدید طراحی شد. اولین کنسرت در استادیوم جدید توسط جرج مایکل در ۹ ژوئن ۲۰۰۷ برگزار شد. بون جووی، آخرین کنسرت اجرا شده در ومبلی قدیمی بود، قرار
آخرین کنسرت اجرا شده در ومبلی قدیمی بود، قرار بود اولین هنرمندانی باشند که در ومبلی جدید اجرا می‌کنند اما اواخر تکمیل استادیوم شاهد انتقال کنسرت‌ها در نشنال بول و ورزشگاه کی‌کوم بودیم. میوز اولین گروهی بود که بلیت کنسرت در استادیوم جدید در ۱۶ و ۱۷ ژوئن ۲۰۰۷ فروخت و یک دی‌وی‌دی از اجرا را منتشر کرد. از دیگر کسانی که در این استادیوم اجرا کردند عبارتند از: استون روزز، ادل، اد شیرن، متالیکا، وان دایرکشن، یوتو، کیلرز، گرین دی، فو فایترز، امینم، مدونا، تیلور سوئیفت، بیانسه، کلدپلی، اوئیسیز، تیک دت، بی‌تی‌اس و
بیانسه، کلدپلی، اوئیسیز، تیک دت، بی‌تی‌اس و ای‌سی/دی‌سی. ادل تور جهانی خود را با دو کنسرت به نام «فینال» در ومبلی در تاریخ ۲۸ و ۲۹ ژوئن ۲۰۱۷ تکمیل کرد. این کنسرت با حضور ۹۸٬۰۰۰ طرفدار برگزار شد که رکوردی در استادیوم برای یک رویداد موسیقی بریتانیا بود. در ابتدا قرار بود در ۲ ژوئیه ۲۰۱۷ به پایان برسد، اما در ۳۰ ژوئن، ادل از طریق رسانه های اجتماعی اعلام کرد که متأسفانه دو اجرای آخر خود را بر اساس توصیه پزشکی به دلیل آسیب های صوتی لغو کرده است. تیلور سوئیفت، خواننده و ترانه‌سرا آمریکایی، در ۲۲ و ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸،
و ترانه‌سرا آمریکایی، در ۲۲ و ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، دو نمایش در استادیوم اجرا کرد. این نمایش‌ها با حضور بیش از ۱۴۳٬۰۰۰ نفر و آخرین نمایش‌های اروپایی او در تور استادیوم شهرت بود.
استارکرافت یک بازی ویدئویی در سبک استراتژی هم‌زمان و در نوع علمی تخیلی است که توسط بلیزارد انترتینمنت برای سیستم‌عامل مایکروسافت ویندوز ساخته و منتشر شده‌است. این عنوان از مجموعه بازی‌های "استارکرفت" محسوب می‌شود که در ۳۱ مارس ۱۹۹۸ در نسخه ویندوز منتشر شد. نسخهٔ مک اواس کلاسیک در مارس ۱۹۹۹ عرضه شد، و همچنین نسخه‌ای سازگار شده با همکاری مس مدیا در سال ۲۰۰۰ برای کنسول نینتندو ۶۴ توسعه یافت و به‌وسیلهٔ نینتندو منتشر شد. تا ۲۱ مه ۲۰۰۷ نه میلیون نسخه آن در سراسر جهان فروش رفت.
هلیل رود، رودخانه‌ای در جنوب استان کرمان و در جنوب شرقی ایران است. هلیل رود با طول ۳۹۰ کیلومتر، به عنوان بزرگترین رود جنوب شرق ایران، از بلندی‌های بافت،رابر و ساردوئیه سرچشمه گرفته و به تالاب جازموریان می‌ریزد. سد جیرفت، سد بافت و سد رابر بر سرشاخه های این رودخانه بسته شده‌اند. مرتفع‌ترین سرشاخهٔ آن از کوه شاه در ارتفاع ۴۴۰۰ متر سرچشمه می‌گیرد وجود رود پر آب هلیل رود در این منطقه زمینه را برای آغاز کشاورزی و ایجاد تمدن جیرفت کهن فراهم کرده است . هلیل رود در انتهای مسیر به سد جیرفت وارد می‌شود و در نیمه مسیر
مسیر به سد جیرفت وارد می‌شود و در نیمه مسیر خود به خشک‌رودی تبدیل می‌شود تا مزارع جیرفت را آبیاری کند. تا چندی پیش جریان دائمی هلیل رود با گذر از جیرفت و کهنوج وارد رودبار می‌شد و هامون جازموریان را سیراب می‌کرد. وزارت نیرو قصد دارد با احداث طرح انتقال در سرچشمه‌های هلیل‌رود، این آب را به شمال استان کرمان منتقل نماید.
تشکیل منظومه شمسی از ۴٫۶ میلیارد (۴۶٬۰۰۰ میلیون) سال پیش و با رمبش گرانشی بخش کوچکی از ابرهای مولکولی آغاز شد. بیشتر حجم سقوط‌کرده در مرکز جمع شد و خورشید را شکل داد، بقیهٔ آن در دیسک پیش‌سیاره‌ای پخش شد، و سیاره‌ها، قمرها، سیارک‌ها و سایر اجرام کوچک منظومهٔ شمسی را به‌وجود آورد. این مدل پذیرفته‌شده که به فرضیهٔ سحابی مشهور است، برای نخستین‌بار در قرن ۱۸ و توسط امانوئل سویدنبرگ، ایمانوئل کانت و پیر سیمون لاپلاس ارائه شد. توسعه‌های بعدی این مدل، سبب درهم‌آمیختن مجموعه‌ای از رشته‌های علمی شامل اخترشناسی،
مجموعه‌ای از رشته‌های علمی شامل اخترشناسی، فیزیک، زمین‌شناسی و سیاره‌شناسی شده است. بعد از شروع عصر فضا در دههٔ ۱۹۵۰ و کشف سیاره‌های فراخورشیدی در دههٔ ۱۹۹۰، این مدل به چالش کشیده شده و بهبود یافته است. منظومهٔ شمسی از زمان پیدایش اولیهٔ خود، تکامل چشم‌گیری پیدا کرده است. برخی از قمرها از دیسک‌های گردان تشکیل‌شده از گاز و گردوغبار اطراف سیارهٔ خود ایجاد می‌شوند، درحالی که به نظر می‌رسد سایر قمرها به‌طور مستقل شکل گرفته و سپس توسط سیارهٔ خود گرفتار شده‌اند. سایر آن‌ها، همانند ماه زمین، در نتیجهٔ برخوردهای
سایر آن‌ها، همانند ماه زمین، در نتیجهٔ برخوردهای بزرگ ایجاد شده‌اند. برخورد بین اجرام آسمانی تا به امروز ادامه داشته است و یکی از منابع اصلی تکامل زمین و منظومهٔ شمسی به‌شمار می‌رود. اغلب موقعیت سیاره‌ها در اثر عکس‌العمل‌های گرانشی تغییر کرده است. به نظر می‌رسد، این مهاجرت سیاره‌ای مسئول تکامل‌های جدید این منظومه است. خورشید در حدود ۵ میلیارد سال دیگر رو به سردی خواهد رفت و قطر آن تا چندین برابر اندازهٔ کنونی افزایش می‌یابد (تبدیل به غول سرخ می‌شود)، و بعد از آن، لایهٔ خارجی‌اش به عنوان سحابی سیاره‌نما فرو
آن، لایهٔ خارجی‌اش به عنوان سحابی سیاره‌نما فرو می‌ریزد و در نهایت به صورت یک کوتولهٔ سفید باقی‌می‌ماند. در آینده‌ای بسیار دور، ستارگانی که از مجاورت منظومهٔ شمسی عبور می‌کنند، از تأثیر گرانشی خورشید بر سیاره‌هایش می‌کاهند. برخی از این سیاره‌ها نابود می‌شوند و برخی دیگر در فضای بیرونی رها می‌گردند. نهایتاً، با گذر ده‌ها میلیارد سال، احتمالاً هیچ‌یک از جرم‌های آسمانی پیرامون خورشید، به دورش نخواهند چرخید. تاریخچه. ایده‌هایی که دربارهٔ اصل و سرنوشت تاریخ سخن می‌گویند، از اولین نوشته‌های بشر هستند؛ با این
می‌گویند، از اولین نوشته‌های بشر هستند؛ با این وجود، برای مدتی طولانی هیچ تلاشی برای ارتباط این تئوری‌ها با وجود منظومهٔ شمسی صورت نگرفت، زیرا آن‌ها اطلاع نداشتند که چنین منظومه‌ای، با ویژگی‌هایی که ما می‌دانیم، وجود دارد. اولین قدم به سمت تئوری تشکیل و تکامل منظومهٔ شمسی، نظریهٔ خورشید مرکزی بود، که خورشید را در مرکز سیستم قرار می‌داد و زمین به دور آن می‌چرخید. این مفهوم برای چندین هزاره رد شد (آریستاخوس ساموسی آن را در حدود ۲۵۰ قبل از میلاد بیان کرد)، ولی نهایتاً در پایان قرن هفدهم میلادی مورد پذیرش واقع
نهایتاً در پایان قرن هفدهم میلادی مورد پذیرش واقع شد. اولین سند استفاده از واژه «منظومه شمسی» به سال ۱۷۰۴ میلادی بازمی‌گردد. نظریهٔ استاندارد فعلی دربارهٔ تشکیل منظومهٔ شمسی، یعنی «فرضیهٔ سحابی» از همان قرن هجدهم میلادی، که توسط امانوئل سویندبرگ، ایمانوئل کانت و پیر سیمون لاپلاس ارائه شد، مورد توجه قرار گرفت. اصلی‌ترین انتقاد از این نظریه ناتوانی ظاهری آن در توضیح نداشتن تکانهٔ زاویه‌ای نسبی خورشید، در مقایسه با سیارات بود. با این وجود، از دههٔ ۱۹۸۰، و زمانی که مطالعات ستارگان جوان وجود دیسک‌های سرد
و زمانی که مطالعات ستارگان جوان وجود دیسک‌های سرد گردوغبار و گاز را مطابق پیش‌بینی فرضیهٔ سحابی در اطراف آن‌ها نشان داده، این فرضیه دوباره مورد پذیرش قرار گرفته است. درک چگونگی تکامل خورشید، نیاز به شناخت منبع نیروی آن داشت. تأیید نظریه نسبیت آلبرت اینشتین توسط آرتور استنلی ادینگتون، سبب شد که او متوجه شود انرژی خورشید از همجوشی هسته‌ای در مرکز آن حاصل می‌شود. در سال ۱۹۳۵ میلادی، ادینگتون فراتر رفت و بیان نمود که احتمالاً عناصر دیگری نیز ستارگان را تشکیل داده‌اند. فرد هویلی با بحث دربارهٔ ستارگان تکامل
داده‌اند. فرد هویلی با بحث دربارهٔ ستارگان تکامل یافته که غول سرخ نام دارند، سخن او را نشان داد و عنوان کرد که این ستارگان در هستهٔ خود، عناصری بسیار سنگین‌تر از هیدروژن و هلیم تولید می‌کنند. زمانی که در نهایت لایهٔ خارجی غول سرخ فرو می‌ریزد، این عناصر کنار هم جمع می‌شوند و سیستم‌های تولید ستارهٔ جدید را فراهم می‌کنند. تشکیل. ابر پیش‌خورشیدی. فرضیه سحابی بیان می‌کند که منظومه شمسی از فروریزی گرانشی بخشی از ابر مولکولی ایجاد شده است. این ابر خودش اندازه‌ای در حدود ۲۰ پارسک داشت، درحالی که اندازهٔ آن قطعه
در حدود ۲۰ پارسک داشت، درحالی که اندازهٔ آن قطعه حدوداً ۱ پارسک (۳ و یک‌چهارم سال نوری) بود. فروریزی‌های بعدی بخش‌های ابر به اندازهٔ ۰٫۰۱ تا ۰٫۱ پارسک، موجب ایجاد هسته‌های چگال شد. یکی از این بخش‌های سقوط‌کننده که نام ابر پیش‌خورشیدی را دارد، موجب ایجاد منظومهٔ شمسی شده است. ترکیبات این منطقه که جرمی تقریباً برابر (اندکی بیشتر) از خورشید دارا بود، تقریباً برابر با جرم خورشید امروزی است، که هیدروژن، به همراه هلیم، و مقدار کمی لیتیم تولید شده از هسته‌زایی مه‌بانگ، ۹۸ درصد جرم آن را تشکیل می‌دهند. دو درصد
مه‌بانگ، ۹۸ درصد جرم آن را تشکیل می‌دهند. دو درصد باقی نیز عناصر سنگینی هستند که در سنتز هسته‌ای در تولید ستارگان اولیه ایجاد شده‌اند. سپس در زندگی این ستارگان، آن‌ها عناصر سنگین را به محیط میان‌ستاره‌ای فرستادند. وجود سرشار قدیمی‌ترین اجزای موجود در شهاب‌سنگ‌ها که به نظر می‌رسد اولین مواد جامد را به درون ابر پیش‌خورشیدی آوردند، ۴۵۶۸٫۲میلیون سال قدمت دارند، درحالی که مطابق یک تعریف عمر منظومهٔ شمسی نیز همین اندازه است. بررسی شهاب‌سنگ‌های باستانی نشان می‌دهد که ردپایی از هسته دختر پایدار ایزوتوپ‌های کم‌عمر
که ردپایی از هسته دختر پایدار ایزوتوپ‌های کم‌عمر مانند آهن -۶۰ یافت می‌شود که تنها در انفجار ستاره‌های کم عمر شکل می‌گیرد. این شامل چند ابرنواختری می‌شود که در زمان شکل‌گیری خورشید، در نزدیکی آن، رو داده‌اند. امواج شوک حاصل از یک ابرنواختر احتمالاً موجب شروع شکل‌گیری خورشید شده است، زیرا این امواج موجب بیش از حد چگال شدن بخشی از ابر شده و این مناطق فروریخته‌اند. از آن‌جا که تنها ستارگان حجیم و کم عمر، ابرنواختر می‌شوند، خورشید باید در منطقه عظیم شکل‌گیری ستارگان مثلاً شبیه سحابی شکارچی تولید شده باشد.
ستارگان مثلاً شبیه سحابی شکارچی تولید شده باشد. بررسی ساختار کمربند کویپر و مواد غیرعادی درون آن نشان می‌دهد که خورشید در خوشه‌ای از ۱۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰ ستاره در قطر بین ۶٫۵ تا ۱۹٫۵ سال نوری و جرم مجموع معادل ۳۰۰۰ خورشید ایجاد شده است. این خوشه بین ۱۳۵ تا ۵۳۵ میلیون سال پس از شکل‌گیری شروع به جدا شدن کرد. چندین شبیه‌سازی از خورشید جوان در تعامل با ستارگان در حال عبور در صد میلیون سال اول زندگی‌اش، چرخش‌های غیرعادی را در منظومه شمسی خارجی مانند اجسام منفصل به وجود آورد. به دلیل پایستگی تکانهٔ زاویه‌ای، ابر با
آورد. به دلیل پایستگی تکانهٔ زاویه‌ای، ابر با سرعتی بیشتر نسبت به فروریختنش چرخید. با غلیظ‌تر شدن مواد درون ابر، اتم‌ها شروع به برخورد کردند و با افزایش فرکانس، انرژی جنبشی آن‌ها تبدیل به گرما شد. مرکز، که بیشتر جرم در آن جمع شده بود، از همه‌جا گرم‌تر شد. در حدود ۱۰۰ هزار سال، نیروهای جاذبه، فشار گاز، میدان‌های مغناطیسی، و دوران، سبب شد که ابر منقبض شده، به یک دیسک پیش‌سیاره‌ای پخش‌شده تبدیل شود که قطرش تقریباً ۲۰۰ واحد نجومی است و یک پیش‌ستاره داغ و چگال (ستاره‌ای که همجوشی هیدروژن در آن هنوز آغاز نشده
(ستاره‌ای که همجوشی هیدروژن در آن هنوز آغاز نشده است)، در مرکز شکل گرفت. خورشید، در این مرحله از تکامل خود، یک ستاره تی ثوری بود. مطالعه ستارگان تی ثوری نشان می‌دهد که آن‌ها اغلب همراه دیسک‌های پیش سیاره‌ای هستند که جرمشان ۰٫۰۰۱ تا ۰٫۱ جرم خورشیدی است. این دیسک‌ها چند صد AU گسترش می‌یابند (تلسکوپ فضایی هابل دیسک‌های پیش‌سیاره‌ای را تا قطر 1000 AU در مکان‌های زایش ستارگان مانند سحابی شکارچی مشاهده کرده است) و سرد هستند، که دمای سطح آن‌ها در گرم‌ترین حالت به ۱۰۰ کلوین می‌رسد. بعد از گذر ۵۰ میلیون سال، دما و
۱۰۰ کلوین می‌رسد. بعد از گذر ۵۰ میلیون سال، دما و فشار هسته خورشید بسیار زیاد شد، تا در نتیجه هیدروژن آن شروع به هم‌جوشی نمود، و یک منبع انرژی داخلی ایجاد کرد که تا حاصل شدن تعادل هیدرواستاتیکی، در برابر انقباض جاذبه‌ای مقاومت نمود. این رویداد سبب ورود خورشید به مرحله جدیدی از زندگی خود شد که رشته اصلی نام دارد. ستارگان رشته اصلی با همجوشی هیدروژن‌ها و تبدیل شدنشان به هلیم انرژی تابش می‌کنند. امروزه خورشید یک ستاره رشته اصلی است. تشکیل سیاره‌ها. اعتقاد بر این است که سیاره‌های متنوع از ابر خورشیدی ساخته
این است که سیاره‌های متنوع از ابر خورشیدی ساخته شده‌اند، ابر دیسک‌شکلی از گاز و گردوغبار که از تشکیل خورشی باقی‌مانده است. روش مورد قبول فعلی ساخته شدن سیارات برافزایش نام دارد، که در آن سیارات به عنوان دانه‌های درشت گردوغبار شروع به گردش پیرامون پیش‌ستاره می‌کنند. این دانه‌ها از طریق تماس مستقیم به توده‌هایی با قطر ۲۰۰ متر تبدیل می‌شوند که به نوبه خود با یکدیگر برخورد می‌کنند تا اجرام بزرگ‌تر را شکل دهند (اجرام آسمانی کوچک) که اندازه آن‌ها تا ۱۰ کیلومتر می‌رسد. این قطر با برخوردهای بعدی با سرعت چند
می‌رسد. این قطر با برخوردهای بعدی با سرعت چند سانتی‌متر در سال افزایش می‌یابد و تا میلیون‌ها سال ادامه‌می‌یابد. در منظومه شمسی داخلی، منطقه‌ای از منظومه شمسی داخل 4 AU، برای بخار شدن مولکول‌هایی مانند آب و متان مناسب بود، لذا اجرام آسمانی که در آن فاصله شکل می‌گرفتند تنها می‌توانست از اجزایی تشکیل شوند که نقطه ذوب بالایی دارند، مانند فلزات (آهن، نیکل و آلومینیوم) و سیلیکاتهای سنگی. این ترکیبات بسیار نادرند و تنها ۰٫۶ درصد جرم این ابر را تشکیل می‌دهند، لذا سیارات زمین‌سان نمی‌توانستند جرم زیادی داشته باشند.
زمین‌سان نمی‌توانستند جرم زیادی داشته باشند. این جنین‌های زمین‌سان تا ۰٫۰۵ جرم زمین رشد کردند، و در حدود ۱۰۰ هزار سال پس از تشکیل خورشید، متوقف شدند؛ برخوردها و ادغام‌های بعدی بین اجرام بزرگ (به اندازه بدنه‌ها)، به سیارات زمین‌سان امکان بزرگ‌شدن و رسیدن به اندازه کنونی را فراهم کرد (سیارات زمین‌سان را در ادامه ببینید) زمانی که سیاره‌های زمین‌سان ساخته می‌شدند، در دیسکی از گاز و گردوغبار باقی می‌ماندند. گاز تا حدودی تحت فشار قرار می‌گرفت و لذا با سرعت سیاره‌ها به دور خورشید نمی‌چرخید. این پسار حاصل موجب
به دور خورشید نمی‌چرخید. این پسار حاصل موجب جابجایی تکانه زاویه‌ای می‌شد، و در نتیجه سیاره‌ها به مداری تازه انتقال می‌یافتند. مدل‌ها نشان می‌دهند که تنوع چگالی و دما در این دیست، سرعت جابجایی سیاره را تحت اثیر قرار می‌دهد، اما تمایل حرکت به داخل منظومه شمسی با از بین رفتن دیسک، موجب می‌شد سیاره‌های در مدار خود باقی بمانند. غول‌های گازی (مشتری، کیوان، اورانوس و نپتون) در مناطق دورتر شکل گرفتند، یعنی بر فراز خط شبنم، جایی بین مریخ و مشتری که مواد به اندازه‌ای سردند که ترکیبات یخی، جامد می‌مانند. یخ‌هایی که
سردند که ترکیبات یخی، جامد می‌مانند. یخ‌هایی که سیاره‌های مشتری‌مانند را شکل دادند، بسیار فراوان‌تر از فلزات و سیلیکات‌هایی بودند که سیاره‌های زمین‌سان را ایجاد کردند، این موضوع به این سیاره‌ها اجازه می‌داد حجم بیشتری را به خود جذب کنند و هیدروژن و هلیم را که فراوان‌ترین و سبک‌ترین عنصرهای این سیارات بودند، به دام خود اندازند. اجرام کوچک آسمانی در حال گردش بر فزار خط شبنم، جرمی به اندازه ۴ برابر زمین را در ۳ میلیون سال جمع کرده‌اند. امروزه، ۴ غول گازی ۹۹ درصد جرمی را که به دور خورشید می‌چرخد، در اختیار
درصد جرمی را که به دور خورشید می‌چرخد، در اختیار دارند. نظریه‌پردازان معتقدند این تصادفی نیست که مشتری درست بعد از خط شبنم قرار دارد. از آن‌جا که خط شبنم از طریق تبخیر، آب فراوانی را از مواد یخی جمع کرده است، این خط منطقه‌ای از فشار کم را ایجاد کرده است که سرعت دوران ذرات گردوغبار را افزایش و حرکت آن‌ها به سمت خورشید را کاهش می‌دهد. در نتیجه خط شبنم مانعی را ایجاد می‌کند که سبب می‌شود مواد در فاصله 5 AU از خورشید انباشته شوند. این مواد اضافی در یک جنین (یا هسته) یک‌دست می‌شوند که جرمش ۱۰ برابر جرم زمین
هسته) یک‌دست می‌شوند که جرمش ۱۰ برابر جرم زمین است، و سپس شروع به انباشته شدن یک پوشش از طریق اتحاد گازی از دیسک اطراف با سرعتی در حال افزایش، می‌کند. زمانی که سرعت دوران پوشش با هسته جامد برابر می‌شود، رشد به سرعت پیشرفت می‌کند، و به حجم ۱۵۰ برابری زمین می‌رسد، بعد از ۱۰۰۰۰۰ سال، و در نهایت این فرایند، جرم آن ۳۱۸ برابر زمین می‌شود. کیوان جرم بسیار کمتری نسبت به مشتری دارد، زیرا چند میلیون سال بعد از آن تشکیل شده است، یعنی زمانی که گاز کمتری در دست‌رس بود. ستارگان تی ثوری، مانند خورشید جوان، بادهای
بود. ستارگان تی ثوری، مانند خورشید جوان، بادهای ستاره‌ای شدیدتری نسبت به ستاره‌های پیرتر و ثابت‌تر دارند. ظاهراً اورانوس و نپتون بعد از مشتری و کیوان ایجاد شده‌اند، یعنی زمانی که بادهای ستاره‌ای بیشتر مواد دیسک را به آن مکان‌ها رسانده‌اند. در نتیجه در این سیاره‌ها اندکی گاز هیدروژن و هلیم انباشته شده، که جرمش برابر جرم زمین می‌باشد. گاهی به اورانوس و نپتون، هسته‌های ناموفق گفته می‌شود. مشکل تشکیل آن‌ها، در زمان‌بندی این شکل‌گیری است. در موقعیت فعلی، صد میلیون سال طول می‌کشد تا هسته آن‌ها انباشته شود. این
سال طول می‌کشد تا هسته آن‌ها انباشته شود. این بدان معناست که اورانوس و نپتون در مکان نزدیک‌تری نسبت به خورشید تشکیل شده (نزدیک یا حتی بین مشتری و کیوان)، و بعدها به بیرون مهاجرت نموده‌اند (در ادامه مهاجرت سیاره‌ای را مشاهده کنید). جابجایی اجرام کوچک آسمانی همیشه به سمت خورشید نیست؛ فضاپیمای استارداست که از ستاره دنباله‌دار والید ۲ بازگشته است، نشان می‌دهد که موادی که در ابتدای تشکیل منظومه شمسی شکل گرفته‌اند، از منظومه شمسی داخلی گرم‌تر، به سمت کمربند کویپر حرکت کرده‌اند. بعد از بین سه تا ۱۰ میلیون سال،
حرکت کرده‌اند. بعد از بین سه تا ۱۰ میلیون سال، بادهای خورشیدی ستاره جوان، احتمالاً تمام گازها و گردوغبار را با خود به فضای بین ستاره‌ای برده، لذا رشد سیاره‌ای متوقف شده است. تکامل بعدی. اعتقاد بر این بود که سیاره‌ها در مدار امروزی یا نزدیک به آن ساخته شده‌اند. با این وجود، در اواخر قرن ۲۰ام و اوایل قرن ۲۱ام، این دیدگاه، تحت تأثیر تغییرات شدیدی قرار گرفت. اکنون اعتقاد بر این است، که منظومه شمسی در ابتدای پیدایش خود شکل کاملاً متفاوتی داشت: چند جسم حداقل به جرم عطارد در منظومه شمسی داخلی قرار داشتند و منظومه
عطارد در منظومه شمسی داخلی قرار داشتند و منظومه شمسی خارجی بسیار جمع‌وجورتر بود و کمربند کویپر در فاصله بسیار نزدیک‌تری نسبت به خورشید قرار داشت. سیاره‌های زمین‌سان. در پایان دوره تشکیل سیاره‌ای، منظومه شمسی داخلی مملو از ۵۰ تا ۱۰۰ جنین سیاره‌ای مشابه ماه تا مریخ بود. رشدهای بعدی تنها زمانی امکان‌پذیر شدند که این بدنه‌ها با یک‌دیگر برخورد کردند و ادغام شدند، این فرایند کمتر از ۱۰۰ میلیون سال به طول انجامید. این اشیا در اثر گرانش با یک‌دیگر تعامل کردند، مدارهای هم را تحت کشش قرار دادند تا برخورد کنند، و
هم را تحت کشش قرار دادند تا برخورد کنند، و آن‌قدر رشد کردند که ۴ سیاره امروزی پایدار شدند. به نظر می‌رسد یکی از این برخوردهای بزرگ، ماه را تشکیل داده است (در پایین قمرها را ببینید)، درحالی که سایر قمرها از پوشش مشتری جوان شکل گرفتند. یکی از مسائل حل‌نشده این مدل اینست که نمی‌تواند توضیح دهد، مدارهای اولیه سیاره‌های زمین‌سان، که باید برای برخورد گریز از مرکز بالایی داشتند، چگونه مدارهای بسیار ثابت و تقریباً دایره‌ای را ایجاد کردند که سیارات زمین‌سان امروزه بدان‌ها دسترسی دارند. یک فرضیه برای این «پرتاب گریز
دسترسی دارند. یک فرضیه برای این «پرتاب گریز از مرکز» اینست که سیاره‌های زمین‌سانی که در یک دیسک گازی تشکیل شده بودند، هنوز توسط خورشید طرد نشده بودند. بسپار گرانشی گاز باقی‌مانده در نهایت انرژی سیاره‌ها را کاهش می‌داد، و آنان از مدارشان خارج می‌شدند. با این وجود اگر این گاز وجود داشت، در همان قدم اول مانع می‌شد مدار سیاره‌های زمین‌سان گریزنده از مرکز شوند. یک فرضیه دیگر وجود دارد که بسپار گرانشی بین سیاره‌ها و گاز باقی‌مانده اتفاق نمی‌افتد بلکه بین سیاره‌ها و سایر اجرام کوچک‌تر روی می‌دهد. با عبور اجرام