payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اعظم علی (زادهٔ ۱۱ مهر ۱۳۴۹) نوازنده و خواننده ایرانی مقیم مونترآل است. زندگی‌نامه. وی از سن ۴ سالگی در هند بزرگ شده و از فرهنگ آن کشور تأثیر زیادی گرفته‌است. در سال ۱۹۸۵ او و خانواده‌اش به آمریکا مهاجرت کردند و از همان سال‌ها به نوازندگی سنتور روی‌آورد. پس از تکمیل آموزش سنتور نزد منوچهر صادقی راهش را در آواز و خوانندگی ادامه داد. به این ترتیب آواز را به شکل رسمی سنتی در موسیقی کلاسیک غربی، سنتی ایرانی و هندی و اروپای شرقی دنبال کرد. فعالیت‌ها. در سال ۱۹۹۶ با گرگ الیس گروه وس را پایه‌گذاری کرد که تا سال
با گرگ الیس گروه وس را پایه‌گذاری کرد که تا سال ۲۰۰۴ چهار آلبوم ارائه کردند. در کنار گروه وس او عضو گروه ایرانی دیگری به نام نیاز نیز می‌باشد. همچنین آوازهای او در موسیقی فیلم‌های مختلفی به‌کار رفته است. از جمله آن‌ها همکاری او با برایان تیلر در فیلم‌های موهبت الهی، پاپاراتزی و مخصوصا در اجرای آهنگ "اینما نوشیف" در مجموعهٔ تلویزیونی فرزندان تل ماسه فرانک هربرت است. از کارهای دیگر او آواز متن سریال تلویزیونی فرار از زندان را می‌توان نام برد. همچنین او به همراه گرگ الیس، بن واتکینز و لکزمی شانکار در فیلم‌های
گرگ الیس، بن واتکینز و لکزمی شانکار در فیلم‌های زمین میدان جنگ، اسطوره‌های زمین‌دریا، طلوع مرگ، انقلاب‌های ماتریکس آوازهایی اجرا کرد. او در سال ۲۰۰۷ خواننده اصلی گروه کر در موسیقی فیلم ۳۰۰ به آهنگ‌سازی تلر بیتس بود. او همچنین آهنگی به نام Coma با نوازده مشهور گیتار الکتریک باکت‌هد و خواننده بند System of a Down، سرج تانکیان اجرا کرده‌است.
اژدَرماران یا بوآیان نام خانواده‌ای از مارها است. این خانواده در فروراسته ناکورماریان قرار دارد. مارهای بوآ غیرسمی هستند و عموماً در آمریکای مرکزی و جنوبی و همچنین در آفریقا، آسیا و اروپا و برخی جزایر اقیانوس آرام یافت می‌شوند. برخی از بزرگ‌ترین مارهای شناخته‌شده، از اعضای در این خانواده هستند. برای مثال، آناکوندای سبز، سنگین‌ترین و از نظر درازا، دومین مار بزرگ، در میان تمامی مارهاست. خانوادهٔ بوآ شامل ۵ زیرخانواده، ۱۲ سرده و ۴۸ گونه شناسایی‌شده‌است. بیشتر گونه‌های این خانواده، تخم‌زنده‌زا هستند و ماده‌ها،
این خانواده، تخم‌زنده‌زا هستند و ماده‌ها، نوزادانی زنده به دنیا می‌آورند. پراکندگی. بیشتر گونه‌ها در آمریکای شمالی، مرکزی و جنوبی و همچنین دریای کارائیب یافت می‌شوند. تعداد کمی نیز در جنوب شرقی اروپا و آسیای صغیر، شمال، مرکز و شرق آفریقا، ماداگاسکار، شبه‌جزیره عربستان، آسیای مرکزی و جنوب غربی آسیا تا هند، سری‌لانکا، جزایر ملوک و گینه نو تا ملانزی و ساموآ یافت می‌شوند. شکار و تغذیه. مارهای خانوادهٔ بوآ با پیچیدن به دور طعمهٔ خود، باعث خفگی طعمه می‌شوند. برخلاف تصور رایج، حتی گونه‌های بزرگ‌تر بوآ، بدن
برخلاف تصور رایج، حتی گونه‌های بزرگ‌تر بوآ، بدن طعمه‌های خود را خُرد نمی‌کنند. در واقع، طعمه تا پیش از بلعیده شدن، حتی به‌طور قابل‌توجهی تغییر شکل نمی‌دهد. سرعت پیچیدن بوآها و نیرویی که آن‌ها در هنگام شکار، اِعمال می‌کنند، ممکن است قابل توجه باشد اما مرگ طعمه، ناشی از خفگی است، به‌طوری که قربانی نمی‌تواند دنده‌های خود را حرکت دهد تا نفس بکشد.
بالاجوین، دهستانی از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۷٬۰۹۰ نفر (۴٬۲۷۲ خانوار) بوده است.
احمدآباد ملک، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۰۸ نفر (۱۷۳ خانوار) بوده است.
ایستگاه نقاب، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۷ نفر (۹۵ خانوار) بوده است.
شهرک کارخانه قند، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالاجوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۳ نفر (۶۱ خانوار) بوده است.
عباس آباد ملک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالاجوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۴۶ نفر (۱۹۵ خانوار) بوده است.
کروژده، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی (جوین) قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۱۹ نفر (۲۲۷ خانوار) این روستا دارای تاریخچه و قدمت بسیار زیادی میباشد که نام این روستا در کتابهای تاریخی قدیمی بسار زیاد ذکر شده که این کتاب‌ها در کتابخانه آستان قدس موجود است بوده‌است.
حاجی‌آباد حاج‌صفر، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۸۵۸ نفر (۴۴۷ خانوار) بوده‌است.
کلاته میمری، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان بالاجوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۴۳۸ نفر (۳۶۸ خانوار) بوده است.
فتح آباد نو، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی (جوین) قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۹۷ نفر (۱۴۰ خانوار) بوده است.
زورآباد روستایی در دهستان بالاجوین بخش مرکزی شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱٬۹۴۶ نفر (۶۰۵خانوار) بوده‌است.
رازی، روستایی ادغام‌شده از چهار روستای قزلقارشی، قارزی، بحرآباد و بیسجرد است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۵۰۰۰ نفر (۱٬۲۷۰ خانوار) بوده‌است.
انداده ، (اَندیِه ، آوِه، آوانده ) روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران اندیه( آوانده، انداده)، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی.. واژه " آند " در زبان تۆركی به معنی قسم یا سوگند و قسم نامه و قسم خوردن است و در نام محل‌ها به معنی تعلق داشتن بر اساس یك قسم نامه را می‌دهد. بنابراین تركیب واژه‌های " آند " و " دیه " معنی سرزمینی را می‌دهد كه قسم‌نامه تۆرکان اجرا شده است. باتوجه به معنی کلمه "آند" یا "اند" شاید بتوان گفت که ریشه نام اندیه یا
یا "اند" شاید بتوان گفت که ریشه نام اندیه یا انداده از آند ایچمک یا آند ایچماق باشد . همان‌طور که در گویش اصلی "اند دیه"تلفظ می شود و نوشتار آن اندیه شاید بتوان گفت به معنای روستای آسمانی یا مکان قسم خوردن باشد...البته این یک نظر است ومی تواند مبنای تحقق اهل فن باشد. آوانده (آوان: آباد، سرسبز / ده: روستا): قرن چهارم هجری قمری سلطان محمود غزنوی عازم فتح شهرهای غرب خراسان بزرگ شد در دامنه هرده بین نوباغ و اندیِه بقایای تپه قدیمی است موسوم به قمیش تپه که مقر تابستانی و اردوگاه لشکریان سلطان محمود و سلطان
تابستانی و اردوگاه لشکریان سلطان محمود و سلطان مسعود بوده وجود چهار رشته قنات بعلاوه ی رودخانه ای که از کوههای جغتای سرچشمه میگرفت تمامی دشت مقابل هرده را مشروب میکرد اب فراوان و زمینهای حاصلخیز باغهای سرسبز و خرمی را به‌وجود اورده بود که از خرمی و سرسبزی به سیاهی میزد به این جهت به کشتزارها وباغهای مقابل هرده نوباغ و به محل کنونی روستای اندیه که منطقه مسکونی قدیمی تر افراد بومی این محل بود، آوانده (ده یا روستایِ آباد) می گفتند. واژه نوباغ و آوانده بر گرفته از نام محلات معروف شهر غزنین در خراسان قدیم بوده
از نام محلات معروف شهر غزنین در خراسان قدیم بوده است. اما سلطان محمود بعد از فتح شهرهای غربی خراسان و گرگان و سیستان عده‌ای از لشکریان خود را که عمدتا از ترکمن‌های غزنین بودن جهت رتق وفتق امور شهرها و جلوگیری از شورشها باقی گذاشت و خود به غزنین مراجعت کرد. بعد مرگ محمود پسرش سلطان مسعود همین رویه پدرش را در پیش گرفت و از نیروهای مستقر در قمیش تپه نوباغ جهت بر قراری امنیت شهرها استفاده کرد بعد از مسعود که قلمرو غزنویان رو به افول نهاد این نیروها رویه جنگی و نظامی خود را کنار نهادن و به عنوان بخشی از مردم
و نظامی خود را کنار نهادن و به عنوان بخشی از مردم گویان یا "جوین" در منطقه ساکن شدن جمعیت و تعداد این مهاجران ترکمن‌ که از اهالی غزنین افغانستان بودن نسبت به دیگر روستاهای جوین قابل توجه وچشمگیر بود در مقابل نوباغ بعد از مراجعت سلطان محمود غزنوی در طول تاریخ بعنوان یک روستای کوچک خان نشین واعیان نشین بوده ترکمانان غزنوی و نیروهای نظامی که اکثریت را تشکیل میدادن در طول تاریخ به انداده ای ها موسوم میشوند خانات و اعیان و مالکان باغها و کشتزارها در کل نوباغیها را تشکیل میدهند نوباغ جمعیت در خور توجه‌ای نداشت.
را تشکیل میدهند نوباغ جمعیت در خور توجه‌ای نداشت. وقسمت سوم رعیتها و دهقانان و کشاورزان که در چند کیلومتری غرب قمیش تپه شهر خسروشیر را بنیان می نهند این رعیتها تعداشان کمتر از ترکمانان غزنوی تبار بوده و بعد ها به جمعیت شهر افزوده میشود. اما روایتی در خصوص عنوان یا وجه تسمیه انداده، از انجا که ترکمانان در اصطلاح پر سروصدا هستند و با صدای بلند گفتگو میکنند چون در هزار سال پیش عربی و فرهنگ و اصطلاحات عربی بسیار رایج بوده به ترکمانان غزنوی که در محل کنونی اندیه (آوانده) بودند، انداده‌ای میگفتند. انداده یعنی
(آوانده) بودند، انداده‌ای میگفتند. انداده یعنی ندا داده شده - صداکنها و نتیجه گیری پس قمیش تپه که بعدها تبدیل به خان نشین واعیان نشین نوباغ شد دراصل مقرواردوگاه سلاطین غزنوی بوده است. مشاهیر روستا: معین‌الدین جوینی: "معین‌الدین جوینی"، شاعر و نویسنده قرن هشتم هجری، متولد این روستاست. معین‌الدین جوینی شاعر و نویسنده قرن هشتم هجری است. وی در "روستای اندیه" از توابع "جوین" به دنیا آمد، اما سال تولد وی معلوم نیست آرامگاه این شاعر و عارف بزرگ در ضلع شمالشرقی روستا و در قلب آرامستان روستا قرار دارد که مقبره‌ آن
و در قلب آرامستان روستا قرار دارد که مقبره‌ آن به صورت پنج ضلعی می‌باشد. این آرامگاه به همت و یاری مردم و سازمان میراث فرهنگی در سال 1399مرمت وبازسازی شده است. مشهورترین کتاب وی "نگارستان" نام دارد که به تقلید از "گلستان سعدی" نوشته شده‌است. علاوه بر این، قصاید و غزلهای مستقلی نیز از وی بر جای مانده‌است. وی در سال ۷۸۱ یا ۷۸۳ هجری درگذشت. دکتر عزیزالله جوینی : عزیزاله جوینی (زاده ۲ آذر ۱۳۰۴ اسفرائین – درگذشته ۲۵ بهمن ۱۳۹۱تهرات)، مصحح، محقق، نسخه‌شناس، مصحح متون کهن ادبی و شاهنامه‌پژوه، استاد دانشگاه تهران
متون کهن ادبی و شاهنامه‌پژوه، استاد دانشگاه تهران اصالتا جوینی از اهالی روستا انداده(اندیه) بودند. "عزیزالله جوینی" شاهنامه فلورانس، نسخه خطی موزه فلورانس را دکترعزیزالله جوینی در هشت جلد تصحیح نموده که توسط انتشارات دانشگاه تهران تا کنون 8 جلد آن چند بار چاپ شده است. این نسخه از "شاهنامه" ناتمام است و تقریباً شامل نیمی از متن اثر است. تالیفات عزیزالله جوینی. دکتر عزیزالله جوینی بیش از ۸۰ مقاله در حوزه‌های مختلف ادبیات نقد و منتشر کرده‌است. وی همچنین ترجمه‌های بسیاری از عربی و انگلیسی به زبان فارسی دارد.
بسیاری از عربی و انگلیسی به زبان فارسی دارد. از میان کتاب‌های او به این عنوان‌ها می‌توان اشاره کرد: جمعیت. این روستا در بخش مرکزی شهرستان جوین، دهستان بالا جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱٬۸۷۸ نفر (۴۴۶ خانوار) بوده‌است. این روستا جلگه ای بوده و زمین های روستا در گذشته از طریق چندین قنات آبیاری می شد که بعد از حفر چاه های عمیق قنات ها یکی پس از دیگری خشک و متروکه شدند. با وجود چندین چاه عمیق و زمین های مستعد برای کشت انواع محصولات کشاورزی مانند گندم ،جو،کنجد،کلزا،چغندرقند ،هندوانه
مانند گندم ،جو،کنجد،کلزا،چغندرقند ،هندوانه ،خربزه و...،شغل اکثر ساکنین کشاورزی و دامداری می باشد ،ضمنا تعداد زیادی جوانان روستا از گذشته های دور تاکنون در شهرهای مختلف ایران ساکن بوده که بیشتر آنها کارمند می باشند. این روستا با مردمانی بسیارمهربان ، مهمان نواز و دوست داشتنی که دارای روحیه همکاری جمعی دربرگزاری مراسم های تعزیه، عزاداری سیدالشهدا و معصومین"ع"، عزاداری درگذشتگان روستا، عروسی ها،اعیاد مذهبی و ملی وهمچنین همیاری مالی و انسانی در پروژه هائی مانند مرمت آرامگاه عارف شهیر معین‌الدین جوینی این اثر
مرمت آرامگاه عارف شهیر معین‌الدین جوینی این اثر در تاریخ ۱۶شهریور ۱۳۸۳ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱۲۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. ، ساخت سالن ورزشی و...می باشند. موقعیت روستا روستای اندیه بین دو رشته کوه جغتای و "جوین" (رشته ارتفاعات به نام هرده) قرار دارد که از دو بخش: 1- دشت های وسیع وحاصلخیز 2- تپه‌ها و ناهمواری‌ها رشته کوه هرده و دشت ها 1- هرده: ناحیه تپه‌ای ناهموار که به زمینهای بعد از کال شور شمال روستا گفته می‌شود که از کوههای اوغلان قیز قلعه تا روبروی گمیش تپه کشیده شده است که خاک آن
قلعه تا روبروی گمیش تپه کشیده شده است که خاک آن بیشتر ماسه‌ای و به علت نبود آب و در سالهایی که بارندگی خوب وکافی باشد با مهار آب در پایین دست تپه‌ها اقدام به کشت محصولات دیم مثل: گندم و جو بهاره و گاهی هم هندوانه و خربزه که بسیار شیرین و خوشمزه می‌باشد، می کنند. 2- دشت: این منطقه بین هرده و روستا قرار دارد که از طریق کال شور از زمینهای حرده جدا شده و زمینهای حاصلخیزتری نسبت به کوه پایه دارد که در ایام گذشته اکثر باغ‌های روستا در آن قرار داشت که بوسیله آب قنات که در این ناحیه از زمین خارج می‌شدآبیاری
آب قنات که در این ناحیه از زمین خارج می‌شدآبیاری می‌شدند اما با گذشت زمان واز بین رفتن قنات ها دیگر این باغ‌ها کیفیت خود را از دست دادند. دشت در نزد مردم روستا به چند منطقه تقسیم می‌شود که مهمترین آنها به نام‌های اندیه و انجیلی ، عرب می‌باشند: دشت انجیلی: این منطقه در قسمت شمال‌شرقی روستای فعلی و شمال بافت قدیمی یعنی آشاق قلعه شهر قدیمی اندیه واقع شده است، زمینهای حاصلخیز و کشاورزی مردم تا چندین سال قبل بوده که حول این شهر قدیمی قرار دارد که امروزه به علت از بین رفتن قنات‌ها از حاصلخیزی آن کاسته شده است.
از بین رفتن قنات‌ها از حاصلخیزی آن کاسته شده است. البته به گفته قدیمی‌های روستا در باغ‌های این منطقه انجیر کاشته می‌شده که در تلفظ به انجیلی تغییر کرده است. دشت اندیه: زمین های این دشت دقیقا پایین دست روست بوده و از قنات اصلی روستا آبیاری می شده است.ضمنا باغ های بسیاری در این منطقه و چسبیده به روستا بوده است. دشت عرب: در شمالغربی روستا قرار دارد که با پیشروی زمینهای لم یزرع از طرف کال شور وحرده و خشک شدن قنات‌ها مثل انجیلی حاصلخیزی خود را از دست داده است. شخ: ناحیه جنوبی روستا که با اتمام خانه های مردم
شخ: ناحیه جنوبی روستا که با اتمام خانه های مردم شروع شده و تا زمین‌های روستای طرس و نزدیکی راه‌آهن تهران –مشهد ادامه دارد که همه چاه‌های عمیق در آنجا قرار دارد که باعث آبادانی این منطقه شده است. این منطقه نزدیک‌ترین نقطه به کوههای جغتای و سد‌های یام و کمایستان می‌باشد که همین دلایل باعث وجود چاههای عمیق و پر آب می‌باشد که برای کشاورزی استفاده می‌شود. پیشینه تاریخی با وجود منطقه تاریخی نارنج تپه این اثر در تاریخ ۱۸ اسفند ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۹۷۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. و گورهای منسب
از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. و گورهای منسب به گبرها(غیرمسلمان ها) و با توجه به اینکه طبق آئین زرتشتی هخامنشیان و ساسانیان مردگان خودرا دفن نمی کردند بلکه سوزانده یا در مکان های مخصوص جهت خوراک لاشخورها و حیوانات درنده و یا در بالای برج‌های خاموشی برای نابودی جسد قرارمی دادند ، قبور مذکور نمی تواند مربوط به دوره ساسانی یا هخامنشی (به دلیل زرتشتی بودن آنها) باشد و قطعا مربوط به دوره بعد ساسانیان هم نمی تواند باشد به دلیل مسلمان شدن مردم منطقه جوین در اوایل ظهور اسلام و اینکه رسم دفن وسائل شخصی و زندگی
ظهور اسلام و اینکه رسم دفن وسائل شخصی و زندگی همراه با مردگان یکی از رسوم ترکان باستان بوده و آثار دیگر مانند کهنه قلعه یاخرابه های قدیمی روستا در پائین دست که اکنون به صورت تپه های ریز و درشت نمایان است، نشان از سکونت مردم در گذشته های دور به احتمال زیاد زمان اشکانیان بوده و یا حتی پیش ازهخامنشیان تخمین زده می شود.
کلاته انداده، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی (جوین) قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۰۶ نفر (131 خانوار) بوده است. منابع. اهالی روستا مردمی بسیار خون گرم و مهمان نواز می باشند.
کمایستان، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی (جوین) قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۵۳ نفر (۱۴۱ خانوار) بوده است.
سیرغان، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان جوین استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مرکزی (جوین) قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۷۵ نفر (۷۲ خانوار) بوده است.
پیراکوه، یکی از دهستان های غرب استان خراسان رضوی است که در بخش مرکزی شهرستان جوین واقع شده است. مرکز این دهستان روستای برغمد است. اکثر مردم این دهستان به زبان فارسی خراسانی با گویش سبزواری صحبت می کنند. این دهستان قطب صنعتی دشت جوین و غرب خراسان رضوی است. در حوزه استحفاظی این دهستان مراکز صنعتی مهمی نظیر شهرک صنعتی جوین، جمکو، کارخانجات صنایع (همچون کشت و صنعت پیراکوه) و چندین کارگاه صنعتی و تجاری دیگر استقرار یافته است. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، (۱٬۷۳۲ خانوار) برابر با ۵٬۳۷۷ نفر
سال ۱۳۸۵، (۱٬۷۳۲ خانوار) برابر با ۵٬۳۷۷ نفر بوده‌است. جمعیت این دهستان در سال ۱۳۹۰ به ۶۸۹۳ نفر رسیده‌است.
نبرد واترلو ، نبردی بود که در روز یکشنبه ۱۸ ژوئن سال ۱۸۱۵ میلادی، بین قوای فرانسه و قوای ائتلاف هفتم انجام گرفت. علت خوانده شدن نبرد به این نام، این بود که جنگ در دشت واترلو در کشور بلژیک امروزی انجام گرفت. البته بلژیک در آن زمان بخشی از پادشاهی هلند بود. در این جنگ فرانسه دارای یک ارتش به فرماندهی ناپلئون بود که در مقابل دو ارتش ائتلاف هفتم قرار گرفت. یکی از ارتش‌های ائتلاف به رهبری دوک ولینگتون آرتور ولزلی بود که متشکل از واحدهایی از انگلستان، هلند، هانوفر، برانشوایگ و ناسائو بود و ارتش دیگر به فرماندهی
برانشوایگ و ناسائو بود و ارتش دیگر به فرماندهی گبهارد بلوشر متعلق به پادشاهی پروس بود. این نبرد، آخرین نبرد ناپلئون بناپارت بود که پایان جنگ‌های ناپلئونی را با خود به همراه داشت. مقدمه. در روز سیزدهم مارس ۱۸۱۵، شش روز پیش از رسیدن ناپلئون به پاریس، قدرت‌های اروپا در کنگره وین، ناپلئون را یک یاغی قلمداد کردند و چهار روز بعد بریتانیا، روسیه، اتریش و پروس شروع به سازماندهی نیروهای خود برای مقابله با ناپلئون کردند. به علت اینکه نیروهای فرانسوی درمقابل نیروهای ائتلاف از تعداد کمتری برخوردار بودند، ناپلئون ابتدا
از تعداد کمتری برخوردار بودند، ناپلئون ابتدا تصمیم گرفت تا حداقل یکی از کشورهای ائتلاف را از حمله به فرانسه منصرف کند اما تلاش‌های او نتیجه نداد. پس تنها شانس او این بود که مانع اتحاد بین ارتش‌های ائتلاف شود تا یک به یک با ارتش‌های ائتلاف مقابله کند. اگر ناپلئون موفق می‌شد که قبل از ایجاد هماهنگی میان ارتش‌های ائتلاف، در جنوب بروکسل به آنها حمله کند شاید می‌توانست انگلیسی‌ها را وادار به عقب‌نشینی به سمت دریا و ارتش پروس را وادار به خروج از جنگ نظامی کند. قطعاً با این روش فرصت و زمان بیشتری برای تقویت ارتش
با این روش فرصت و زمان بیشتری برای تقویت ارتش فرانسه و آموزش سربازان بدست می‌آورد تا بتواند با ارتش قوی تر و بزرگتری به مصاف روسیه و اتریش برود. همچنین ناپلئون امیدوار بود که با پیروزی در این جنگ، فرانسوی زبانان در بلژیک دست به یک انقلاب بزنند. امیدواری دیگر ناپلئون این بود که بیشتر سربازان بریتانیا برای شرکت در جنگ 1812(War of 1812) به آمریکای شمالی فرستاده شده بودند و بیشتر نیروهای ائتلاف در بلژیک تجربه زیادی در جنگ نداشتند و کاملاً قابل اعتماد نبودند. دراین حال آرتور ولزلی فرمانده ارتش بریتانیا تصمیم
دراین حال آرتور ولزلی فرمانده ارتش بریتانیا تصمیم گرفت که نیروهای ائتلاف از مونس(Mons) به سوی جنوب غربی بروکسل حرکت کنند. این تصمیم باعث نزدیکتر شدن قوای بریتانیا و پروس می‌شد اما ممکن بود باعث قطع ارتباط بین ارتش انگلستان با پایگاه اوستند(Ostend) شود. ناپلئون برای ایجاد تأخیر در استقرار نیروهای انگلیسی، اطلاعات نادرستی را پخش کرد که نشان می‌داد درصورت حرکت ارتش بریتانیا به سوی بروکسل ارسال تدارکات و مهمات با مشکل مواجه خواهد شد و پس از مدتی کاملاً قطع خواهد شد. نبرد. پس از فرار ناپلئون بناپارت از تبعیدگاه
شد. نبرد. پس از فرار ناپلئون بناپارت از تبعیدگاه اش در جزیرهٔ البا و بازگشت مجدد او به قدرت در مارس ۱۸۱۵ به عنوان امپراتور فرانسه، بیشتر کشورهای اروپایی تحت عنوان ائتلاف هفتم بار دیگر گرد هم آمدند و شروع به بسیج ارتش کردند تا ناپلئون را شکست دهند. ارتش‌های ائتلاف هفتم در نزدیکی شمال شرقی فرانسه قرار گرفتند. ناپلئون برای مقابله با نیروهای دشمن، به سمت بلژیک که در آن زمان بخشی از پادشاهی متحد هلند بود حرکت کرد. هدف او، جلوگیری از پیوستن قوای کشورهای مختلف به یکدیگر بود تا بتواند جداگانه به آنها حمله کند.
به یکدیگر بود تا بتواند جداگانه به آنها حمله کند. زمانی که ارتش فرانسه به بلژیک رسید، از قبل قوای بریتانیایی و همین‌طور قوای چند ایالت آلمانی، به نیروهای هلندی پیوسته بودند. ناپلئون موفق شد در تاریخ ۱۶ ژوئن، یعنی دو روز پیش از نبرد واترلو، به‌طور جداگانه به قوای پروسی حمله کرده و آن‌ها را در نبرد لیگنی به سختی شکست دهد. در تاریخ ۱۷ ژوئن ارتش پروس به سمت شمال عقب‌نشینی کرد. ناپلئون یکی از مارشال‌هایش به نام امانوئل دُ گروشی را به همراه یک سوم از ارتش به تعقیب قوای فراری پروس فرستاد. در تاریخ ۱۸ و ۱۹ ژوئن
قوای فراری پروس فرستاد. در تاریخ ۱۸ و ۱۹ ژوئن ارتش فرانسه در نبرد ویور (Battle of Wavre) با قوای پشتیبان پروس وارد جنگ شد و نتوانست در نبرد واترلو حضور داشته باشد پس ناپلئون یک سوم از ارتش خود را در نبرد واترلو به همراه نداشت. همچنین در تاریخ ۱۶ ژوئن بخش کوچکی از ارتش فرانسه وارد نبرد با قوای انگلیس شد که به علت عقب‌نشینی ارتش پروس قوای دوک ولینگتون مجبور به عقب‌نشینی به واترلو شد. نام این نبرد کواتر براس (Battle of Quatre Bras) گذاشته شد. پس باقی مانده ارتش فرانسه به فرماندهی ناپلئون به سمت دشت واترلو که
فرانسه به فرماندهی ناپلئون به سمت دشت واترلو که قوای بریتانیایی و هلندی به فرماندهی آرتور ولزلی در آن موضع گرفته بودند، حرکت کرد. در روز ۱۷ ژوئن، با این که دو ارتش به هم رسیده بودند، به علت بارش باران نبردی درنگرفت. در تفنگ‌ها و توپ‌های آن دوره از باروت استفاده می‌شد که به رطوبت حساس بود. به همین علت نمی‌شد در هنگام بارش باران از آن‌ها استفاده کرد. سرانجام در روز ۱۸ ژوئن، ناپلئون حمله به قوای مؤتلف بریتانیایی-هلندی را آغاز کرد. پس از اینکه آرتور ولزلی متوجه شد ارتش پروس قابلیت حمایت از وی را دارد تصمیم
شد ارتش پروس قابلیت حمایت از وی را دارد تصمیم گرفت در نزدیکی روستای واترلو و در مونت سن ژان(Mont-Saint-Jean) با ارتش فرانسه مقابله کند. مونت سن ژان درواقع خانه ای بود در نزدیکی جاده بروکسل در ناحیه واترلو که درآنجا سوارنظام ارتش فرانسه حملات سنگینی را به پیاده‌نظام ارتش انگلیسی انجام داد. ناپلئون خودش این نام را برای این خانه انتخاب کرد. تا بعدازظهر تاریخ ۱۸ ژوئن ارتش انگلستان حملات متعدد فرانسوی‌ها را تحمل کرد تا اینکه در نتیجهٔ اشتباهات مارشال گروشی و هوشمندی فرماندهٔ پروسی گِبهارد بلوشر، قوای پروسی
هوشمندی فرماندهٔ پروسی گِبهارد بلوشر، قوای پروسی توانستند خود را به دشت واترلو برسانند و درست پشت سر ارتش فرانسه قرار گرفتند. ارتش پروس به تدریج وارد میدان جنگ شد و تلفات سنگینی به فرانسوی‌ها زد. در غروب همین روز ناپلئون با تنها بخشی از ارتشش که باقی مانده بود یعنی گردانهای پیاده‌نظام ارشد گارد امپریال فرانسه دوباره به خطوط دفاعی انگلیسی‌ها حمله کرد. اما ارتش پروس از جناح راست فرانسوی‌ها، به آنها حمله کرد و ارتش انگلستان شروع به پیشروی کرد. ناپلئون برای این که به‌طور کامل به محاصره در نیاید، از تمام توانش
که به‌طور کامل به محاصره در نیاید، از تمام توانش برای از بین بردن قوای ائتلاف هفتم بهره برد ولی نهایتاً در پایان روز ارتش فرانسه موفق به شکست هیچ‌یک از دو ارتش دشمن نشد و به محاصره درآمد. نتیجه نبرد، شکستی سخت برای فرانسه بود. ناپلئون پس از شکست در این نبرد، به فرانسه بازگشت و پس از چهار روز، برای بار دوم از سمتش استعفا داد. ارتش‌های ائتلاف هفتم ۷ ژوئیه وارد پاریس شدند. شکست در این نبرد باعث پایان اولین امپراتوری فرانسه و همچنین آغاز تبعید دوباره ناپلئون شد. او این بار به جزیرهٔ سنت هلنا که تحت کنترل
شد. او این بار به جزیرهٔ سنت هلنا که تحت کنترل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود، تبعید شد و خاندان بوربون در فرانسه مجدداً به حکومت رسیدند. ناپلئون بناپارت نیز تا پایان عمر در جزیرهٔ سنت هلن ماند. همچنین امروزه محل نبرد به تپه‌ای به نام تپه شیر (Lion's Mound) تبدیل شده‌است.
حکم‌آباد، دهستانی از توابع بخش عطاملک شهرستان جوین در استان خراسان رضوی ایران به مرکزیت شهر حکم‌آباد است. مرکز دهستان حکم آباد واقع در ۵۵ کیلومتری شهرستان‌های سبزوار و اسفراین با جمعیتی بیش از هفت هزار نفر محل اتصال بیش از یکصد روستای کوچک و بزرگ و شهرهای نقاب و جغتای و سلطان‌آباد به جادهٔ راهبردی سبزوار – بجنورد (محور شمال – جنوب) است. این مرکز در مجاورت کارخانجات گچ ماهان سبزوار، خوراک دام جوین و دیگر کارگاه‌های صنعتی و تجارتی محل مناسبی جهت اشتغال جوانان در کنار ده‌ها چاه عمیق کشاورزی و دشت‌های وسیع
در کنار ده‌ها چاه عمیق کشاورزی و دشت‌های وسیع زراعی بوده و استعداد سرمایه‌گذاری‌های مختلف را دارا می‌باشد. عبور جاده‌های مختلف از جمله جادهٔ سبزوار، جوین و جادهٔ اسفراین از داخل این مرکز موقعیت‌های متعددی را برای امور تجاری و کارگاهی ایجاب می‌کند. این مرکز به همراه هجده روستای مجاور خود بخش عطاملک را تشکیل می‌دهند. این بخش با جمعیتی بیش از بیست هزار نفر و با وسعتی بیش از پانصد کیلومتر مربع در حاشیهٔ راه‌آهن سراسری تهران – مشهد و با دو ایستگاه راه‌آهن بنام‌های بیهق و اسفراین و صدها چاه عمیق و هزاران هکتار
بیهق و اسفراین و صدها چاه عمیق و هزاران هکتار مزرعهٔ گندم، جو، چغندر قند و صدها هکتار باغ‌های انگور، بادام و پسته در قسمت شرق بخش جوین واقع است. بخشی از مردم حکم‌آباد به گمان برخی مردم، در اصل تبریزی می‌باشند. بخشی از مردم حکم آباد، یزدی هستند که برای حفر قنات به دشت جوین آمده و ساکن شده‌اند ۴۰ درصد جمعیت آبادی و بومی‌اند. البته خانوارهایی از کلاته عرب و پیراکوه و مردمان کوچ‌نشین کرمانج نیز طی ۲۰ سال اخیر ساکن حکم آباد شده‌اند. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۶٬۵۳۳ نفر و ۱٬۱۲۱ خانوار است و از قدیم
جمعیت آن ۶٬۵۳۳ نفر و ۱٬۱۲۱ خانوار است و از قدیم پرجمعیت‌ترین روستا جوین و سبزوار بوده‌است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این دهستان (۳٬۸۹۱ خانوار) برابر با ۱۵٬۰۹۴ نفر بوده‌است. پس از جدا شدن دهستان زرین، جمعیت این دهستان در سال ۱۳۹۰ به ۱۱٬۱۸۶ نفر کاهش یافته‌است.
دنی پاپن (زاده ۲۲ اوت ۱۶۴۷ - درگذشته حدود ۱۷۱۲) فیزیکدان معروف فرانسوی است که با وجود تحقیقات و کشفیات فراوان در نهایت تنگدستی زندگی را بسر برد. وی اولین مخترع ماشین بخار است که نیروی محرکه ماشین‌ها گردید. دیگ بخار که به نام دیگ پاپن نیز معروف است منشأ تولید نیروی محرکه اجسام متحرک می‌باشد. همچنین از این عمل در استخراج ژلاتین از استخوان استفاده نمود.
جوزف بلک (زادهٔ ۱۶ آوریل ۱۷۲۸، درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۷۹۹) دانشمند و فیزیک‌دان اسکاتلندی و کاشف گاز دی‌اکسید کربن، کاشف گرمای نهان، کاشف منیزیم و بنیان‌گذار کمیت فیزیکی ظرفیت گرمایی ویژه بود. او پروفسور رشته پزشکی در دانشگاه گلاسگو بود و در همان دانشگاه به تدریس شیمی نیز می‌پرداخت. جیمز وات که در همان زمان برای دانشگاه گلاسگو ابزارها و ماشین‌آلات آزمایشی می‌ساخت، به کمک جوزف بلک آزمایش‌هایی بر روی بخار انجام داد که در نهایت منجر به اختراع و تکمیل موتور بخار گردید. جوزف بلک گاز کربنیک را از تکلیس آهک به‌دست