payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تراکتور، استرس فوق‌العاده‌ای را در لامبورگینی و شرکت او به وجود آورد؛ بنابراین در سال ۱۹۷۲ پس از هشت سال بودن در راس، فروچیو ۵۱٪ درصد از سهام شرکت را به یک کارخانه دار سوئیسی با نام ژرژ هنری روزتی فروخت. سال بعد او باقی سهام خود را نیز به دوست خود، رنه لایمری، واگذار کرد؛ بنابراین، مردی که نیروی محرکه صعود این شرکت بود، مجبور به حذف خود از این معامله شد. دهه ۱۹۷۰ زمان مناسبی برای خودروسازی‌ها نبود و شرکت لامبورگینی خود را برای سه بار بین سال‌های ۱۹۷۴ و ۱۹۷۸، در آستانه شکست دید تا در نهایت در سال ۱۹۷۸ به
در آستانه شکست دید تا در نهایت در سال ۱۹۷۸ به ورشکستگی رسید. ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶. در سال ۱۹۸۰، برادران میمران سوئیسی تصمیم به کمک به لامبورگینی گرفتند. در طول دهه ۱۹۸۰ تلاش‌های برادران میمران برای احیای این شرکت در نهایت با شکست مواجه شد و برادران میمران در اواسط دهه ۱۹۸۰ شروع به مذاکره با مدیران شرکت خودروسازی کرایسلر نمودند. این مذاکرات در نهایت در سال ۱۹۸۶ به پیوست شدن لامبورگینی به کرایسلر انجامید. ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸. در سال ۱۹۹۰، با اینکه لامبورگینی همچنان تحت مالکیت کرایسلر بود، موفق به طراحی لامبورگینی دیابلو
کرایسلر بود، موفق به طراحی لامبورگینی دیابلو شد. با سرعت ۳۲۰ کیلومتر در ساعت، دیابلو از سال ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۰۱ در حال کار بود. اگرچه دیابلو درآمدساز اصلی این شرکت برای دهه ۱۹۹۰ بود، اما برای حفظ ماندگاری این شرکت کافی نبود. در سال ۱۹۹۴، کرایسلر با مشکلاتی در شرکت خود مواجه شد. کرایسلر، لامبورگینی را به عنوان یک مسئولیت برای خود می‌دانست، بنابراین در سال ۱۹۹۴، دوباره لامبورگینی به گروهی از سرمایه‌گذاران اندونزیایی فروخته شد. این تغییر امیدوارکننده نتیجه‌ای جز بی‌ثباتی بیشتر برای لامبورگینی نداشت. این زمان
جز بی‌ثباتی بیشتر برای لامبورگینی نداشت. این زمان همچنین با درگذشت فروچیو در سن ۷۶ سالگی در ایتالیا مصادف شده بود. فروچیو بدون دیدن اینکه خودروهای او دوباره عظمت دهه ۱۹۶۰ را به‌دست آورند، درگذشت. در سال ۱۹۹۷ بود که فردیناند پیک نوه فردیناند پورشه و مدیرعامل گروه فولکس‌واگن علاقه‌مند به لامبورگینی شد. در واقع این وارث پورشه، برای سال‌ها از دوستداران لامبورگینی بوده است. فردیناند پیک، به عنوان یک مهندس جوان، در اوایل زندگی حرفه‌ای خود، از لامبورگینی بازدید کرده بود. در ۱۹۹۷ لامبورگینی باید به آئودی در زمینهٔ
بود. در ۱۹۹۷ لامبورگینی باید به آئودی در زمینهٔ یک پروژه همکاری پیشرانه نزدیک می‌شد، پروژه‌ای که سپس لامبورگینی گالاردو را به وجود آورد. فردیناند این پیشنهاد پیشرانه را در نظر داشت، اما وقتی شانس به‌دست آوردن لامبورگینی را کسب کرد، به سرعت در این مسیر گام نهاد، تا مطمئن گردد که این شرکت به سمت دیگر شرکت‌ها کشیده نمی‌شود. ۱۹۹۸ تا اکنون. سرانجام در سال ۱۹۹۸ گروه فولکس‌واگن لامبورگینی را با قیمت ۱۱۰ میلیون دلار، خریداری کرد. نخستین مدل تولید شده تحت مدیریت فولکس‌واگن، لامبورگینی مورسیه‌لاگو بود، که در سال
فولکس‌واگن، لامبورگینی مورسیه‌لاگو بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد. این مدل، نخستین طراحی جدید لامبورگینی پس از ۱۱ سال بود، که دارای سامانه محرک تمام چرخ، از آئودی بوده و فضایی برای دو نفر را ایجاد می‌کرد، که مجهز به درب‌های گالوینگ و پیشرانه ۱۲ سیلندر، با حجم ۶٫۲ لیتر بود. نخستین نسل این خودرو توان ۵۷۲ اسب بخار را با گشتاور ۶۴۹ نیوتن متر ایجاد می‌کرد. پانل‌های خارجی بدنهٔ مورسیه‌لاگو به استثنای پانل‌های سقف و در فولادی، از فیبر کربن کامپوزیت ساخته شده است. این مدل همچنین شامل یک سامانه فعال ورودی، پنهان شده
مدل همچنین شامل یک سامانه فعال ورودی، پنهان شده در بالای جناحین عقبی است و زمانی که نیاز به خنک‌کننده پیشرانه باشد، بالا می‌آیند. این خودرو از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۰ با تعداد تقریبی ۴۱۰۰ دستگاه، به فروش رسید. مدل لامبورگینی گالاردو برای این شرکت همانند موستانگ برای فورد در دهه ۱۹۶۰ است. گایاردو با خصوصیات به‌طور قابل ملاحظه‌ای، کوچکتر از مورسیه‌لاگو، نسبتاً مقرون به صرفه‌تر و با یک پیشرانه قابل توجه و محرک تمام چرخ، پر سودترین محصول این شرکت از زمان آغاز به کار آن در سال ۲۰۰۳ بوده است. گایاردو با قالب آلیاژ
آن در سال ۲۰۰۳ بوده است. گایاردو با قالب آلیاژ آلومینیوم، در ابتدا از پیشرانه ۵ لیتری ۱۰ سیلندر و متصل به گیربکس ۶ سرعته دستی یا اتوماتیک استفاده می‌کرد که توان ۵۰۰ اسب بخار و سرعت ۳۰۹ کیلومتر بر ساعت و شتاب صفر تا صد ۴ ثانیه‌ای را تأمین می‌کرد. از سال ۲۰۰۳، این طرح رو به پیشرفت و طراحی شده توسط جیوجیارو ولوک دانکروولک، با چندین تغییر سبکی و فنی مواجه بوده است. مدل گایاردو ۲۰۱۰، با پیشرانه ۵٫۲ لیتری ۴۰ سوپاپ ۱۰ سیلندر، که توان ۵۶۲ اسب بخار و گشتاور ۵۴۰ نیوتن متر را تولید می‌کند، مجهز شد که دارای شتاب صفر
متر را تولید می‌کند، مجهز شد که دارای شتاب صفر تا صد ۳٫۴ ثانیه و حداکثر سرعت ۳۲۵ کیلومتر بر ساعت است. لامبورگینی اونتادور در سال ۲۰۱۱ برای جایگزینی مورسیه‌لاگو معرفی شد. اونتادور ساختار فیبر کربنی با قاب‌های جلو و عقب آلومینیومی دارد. بدنه آن شامل پوشش فیبر کربنی برای پیشرانه، اسپویلرهای قابل تنظیم و ورودی‌های کناری هوا، کاپوت و گلگیرهای جلو و درب‌های آلومینیومی است. با تمام این بخش‌های فیبر کربنی، انتظار وزن سبک تری می‌رفت اما اونتادور با وزن نه چندان کم ۱۵۷۵ کیلوگرم ساخته شده بود. با این حال، این خودرو
۱۵۷۵ کیلوگرم ساخته شده بود. با این حال، این خودرو به لطف پیشرانه ۷۰۰ اسب بخار وی۱۲ با تولید ۶۹۰ نیوتن متر گشتاور، بسیار سریع است. این خودرو شامل لاستیک‌های ۱۹ اینچی در جلو و لاستیک‌های عقب ۲۰ اینچی می‌باشد. جعبه دنده ۷ سرعته به اونتادور در رسیدن به سرعت ۲۱۷٫۳۵۰ کیلومتر بر ساعت و شتاب صفر تا صد ۲٬۷ ثانیه کمک کرده است. ظاهر طراحی شده اونتادور بسیار زاویه‌ای است، به‌طوری‌که در تصاویر، مانند یک مدل مفهومی به نظر می‌رسد. ورودی‌های هوای بزرگ در اونتادور به اطراف حرکت کرده و پس از تغذیه جناحین اونتادور از هوا، به
کرده و پس از تغذیه جناحین اونتادور از هوا، به شدت سقوط می‌کنند. شکاف‌های گسترده، در هر دو طرف برای جستجوی اکسیژن بیشتر، کشیده می‌شوند. در بخش عقب خودرو نیز وضع مشابه‌ای وجود دارد. در حال حاضر گرانترین ماشین دنیا مطلق به لامبورگینی «ویننو» می‌باشد. این خودروی رؤیایی تقریباً ۲برابر بوگاتی ویرون قیمت دارد. (بوگاتی ویرون به عنوان دومین ماشین گرانقیمت دنیا محسوب می‌شود) حتی سرمایه داران بزرگ دنیا به آسانی قادر به خریدن این خودرو رؤیایی نیستند. فروش. در فهرست زیر شمار خودروهای تولید و فروخته شده در فاصله سال‌های
شمار خودروهای تولید و فروخته شده در فاصله سال‌های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۲ درج شده است. در سال ۲۰۰۳ میزان فروش این شرکت، نسبت به سال پیش از آن ۳ برابر افزایش داشت و از ۴۲۴ دستگاه در ۲۰۰۲ به ۱٫۳۰۵ دستگاه خودرو، در ۲۰۰۳ رسید، که سهم مدل گالاردو، ۴۰۰ خودرو بود.
مارماهی دَهان‌گِرد (لامپری) نوعی طنابدار بی‌آرواره است. منشأ این طنابدار به ۳۰۰ میلیون سال پیش بر می‌گردد که حدود ۴۳ گونه لامپری از ۹ جنس وجود دارد. خانواده مارماهیان دهان‌گرد، ماهیانی بدون فک و استخوان بوده و بدون بالهٔ سینه‌ای و شکمی هستند و دارای ۱ یا ۲ بالهٔ پشتی و یک بالهٔ دمی هستند. در زمان تخم‌ریزی در جنس ماده یک برجستگی شبیه به بالهٔ مخرجی دیده می‌شود. دهان‌گردماهیان دهانی قیف‌مانند و مکنده دارند که در آن دندان‌هایشان قرار دارد. دهان‌گردماهی از خانوادهٔ "دهان‌گردماهیان" (Petromyzontidae) متعلق به
"دهان‌گردماهیان" (Petromyzontidae) متعلق به راستهٔ "دهان‌گردماهی‌سانان" (Petromyzontiformes) هستند. برخی از گونه‌های دهان‌گردماهی دهان خود را مانند مته وارد بدن دیگر ماهیان می‌کنند و از آن‌ها خون می‌مکند. در جانورشناسی جانوران این خانواده را ماهیان واقعی نمی‌دانند زیرا ریخت‌شناسی آن‌ها تفاوت زیادی با ماهیان دیگر دارد. این جانوران نخستین جانوران مهره‌دار زمین بوده‌اند. سن این ماهی حداکثر به ۵ سال می‌رسد و اندازهٔ آن به‌طور متوسط ۲۹۶ میلی‌متر می‌باشد. منابع. Wikipedia contributors, "Lamprey," Wikipedia, The
نیسان موتور کورپوریشن شرکت خودروسازی چندملیتی ژاپنی است، که در زمینه طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید انواع خودروها، وسایل‌نقلیه تجاری، لیفتراک‌ها و موتورهای قایق‌رانی فعالیت می‌کند و دفتر مرکزی آن در شهر یوکوهاما قرار دارد. ریشه‌های تأسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی داتسون در سال ۱۹۳۳ بازمی‌گردد، درپی خریداری شرکت داتسون توسط یوشیسوکه آیکاوا، وی داتسون را در شرکت خوشه‌ای و تازه تأسیس خود، یعنی؛ گروه نیسان ادغام نمود و بخش خودروسازی جدید را نیسان نامید. شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به
نامید. شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به ترتیب برندهای لکسوس و آکورا را در آمریکای شمالی راه‌اندازی کردند، برند اینفینیتی را برای بازار آمریکای شمالی خود تأسیس کرد. از سال ۱۹۹۹ شرکت رنو به یکی از سهام‌داران اصلی نیسان تبدیل شد، به‌طوری‌که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از سهام آن گردید، در مقابل هم‌اکنون نیسان نیز ۱۵٪ از سهام رنو را در اختیار دارد. اکنون کارلوس غصن به‌طور هم‌زمان، مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو شرکت نیسان و رنو می‌باشد و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک این دو خودروساز
آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک این دو خودروساز می‌باشد، سکان رهبری رنو، نیسان و چند خودروساز دیگر را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا، گروه فولکس‌واگن، گروه هیوندای موتور و فورد، به‌عنوان شناخته شد. تاریخچه. دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰. در سال ۱۹۱۱ ماسوجیرو هاشیموتو، شرکت کوایشینشا موتور کار ورکس را تأسیس کرد و در ۱۹۱۴ این شرکت با سرمایه‌گذاری سه بازرگان ژاپنی، نخستین خودروی خود را طراحی و تولید نمود. این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از
تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از حروف اول نام خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از: این شرکت در سال ۱۹۱۸ به کوایشینشا موتور کو تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود. در سال ۱۹۱۹ شرکت جیتسایو جیدوشا، به‌عنوان شرکت تابعه شرکت کوبوتا، در شهر اوساکا راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آن‌ها را، از ایالات متحده آمریکا وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد. در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به
می‌کرد. در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به دات موتور کار تغییر نام پیدا کرد. یک سال بعد در ۱۹۲۶ شرکت دات موتور و جیتسایو جیدوشا با هم ادغام شدند. دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰. در سال ۱۹۳۰ خودروی دات، دست‌خوش تغییر شد. خودروی کوچک جدیدی به نام دات سان (به معنی پسر دات) تولید شد، که چندی بعد، به داتسون تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۱ این شرکت مدل داتسون تیپ ۱۱ را به بازار عرضه کرد. در ۱۹۳۴ داتسون اقدام به مشارکت با خودروساز دیگری به نام نیهون سانگیو نمود. این شرکت متعلق به کارآفرین و بازرگان ژاپنی؛ یوشیسوکه آیکاوا بود.
به کارآفرین و بازرگان ژاپنی؛ یوشیسوکه آیکاوا بود. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری داتسون نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این شرکت، به یک شرکت خوشه‌ای تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و هیتاچی اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار بورس توکیو، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که
سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که مختصر شده نیـهون سانـگیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملاً در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد. آیکاوا که طرح عظیمی برای تولید انبوه ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از جنگ
عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از جنگ جهانی دوم، اولین داتسونهای سایز کوچک در کارخانه مستقر در یوکوهاما، به خط مونتاژ فرستاده شد. در طول جنگ جهانی دوم تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و موتور هواپیما و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید. دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰. در سال‌های نخست دهه ۱۹۵۰ نیسان به‌عنوان یک شرکت خودروسازی موفق ژاپنی در
نیسان به‌عنوان یک شرکت خودروسازی موفق ژاپنی در یوکوهاما، در سطح جهانی مطرح شده بود. با پیشرفت صنایع خودروسازی، زمان ساخت خودروی الکتریکی فرا رسید. دولت ژاپن بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد. به منظور جواب‌گویی به نیازهای ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ نخستین خودروی دو دیفرانسیل نیسان به نام نیسان پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به خودروجیپ ساخت
و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به خودروجیپ ساخت ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۶۶ شرکت نیسان با پرینس موتور ادغام شد. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین و نیسان گلوریا انجامید. دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰. در دهه ۱۹۷۰ نیسان صادرات خودروهای خود را به ایالات متحده ادامه داد و بازاری برای خود فراهم کرد، که با فروش سالانه بیش از ۲۵۵ هزار دستگاه خودرو در سال ۱۹۷۱ ادامه یافت، ولی بحران عظیم سوخت در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث
ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث شد، که این کشور درخواست خودروهای کوچک‌تر، ارزان‌تر و با سوخت مناسب‌تری که همانند محصولات نیسان، هوندا و تویوتا بود، را بدهد. در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه داتسون در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود. در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به
به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به افزایش این شرکت، به بیست میلیون دستگاه در سال رسید. دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰. در اوایل دهه ۱۹۹۰ نیسان خودروی میکرا را تولید کرد، که طراحی زیبایی داشت و سه سال بعد به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد. در خلال دهه ۱۹۹۰ هر ساله نیسان ضرر می‌داد. فورد و کرایسلر از دادن سفارش خودداری کردند، اما رنو موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند. کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها
از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آن‌ها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از رنو بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط سلسله مراتب (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. در چنان وضعیت نابسامانی، نیسان برای نجات خود به‌دنبال یک ناجی می‌گشت. کارلوس غصن در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را
ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به مدیرعاملی نیسان منصوب گردید. هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت. نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس
او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از رنو با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت. غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی دربارهٔ قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به
را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد. کارلوس غصن همین‌طور از یک پروژه مشترک با رنو برای تولید خودروهای کوچک خبر داد و گفت که این خودرو جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد. با افزایش سرعت تولیدات، فروش نیسان به ۲۷ سال پیش برگشت. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از هوندا بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با تویوتا ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود. نیسان با هشت مدل جدید به‌سوی نمایشگاه ۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو
۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیر ارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.» عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید شرکت کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود. انتقال کارلوس غصن از رنو به نیسان، در عمل کلیدی برای موفقیت این اتحاد بود. در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رئیس هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی
هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. غصن در ماه مه ۲۰۰۹ جانشین «شواتیزر» مدیرعامل اسبق رنو گردید. دهه ۲۰۱۰. هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده خودرو، دوباره تویوتا را در بازار جهانی و نیز اروپا و آمریکای شمالی به چالش می‌طلبد و هوندا را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو هیئت مدیره نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند. نیسان در
در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند. نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار کارمند در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به‌شمار می‌رود. میزان فروش. در فهرست زیر، میزان فروش شرکت نیسان، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ ذکر شده است. اینفینیتی. اینفینیتی، زیرمجموعه‌ای از شرکت نیسان است، که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۹ فعالیت خود را با توزیع خودرو، در آمریکای شمالی آغاز نمود. این شرکت، وظیفه تولید خودروهای لوکس شرکت نیسان را بر عهده دارد. اینفینیتی اکنون مالک شبکه‌ای
را بر عهده دارد. اینفینیتی اکنون مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح خودروهای نیمه‌لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادی نیسان، جزئی از طبقهٔ اسپرت و سدان هستند. سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ تویوتا، هوندا و نیسان، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای لکسوس (تویوتا)، اکیورا (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس آمریکای شمالی پی گرفته‌اند. از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان خودروهای
از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان خودروهای اینفینیتی کیو۴۵، اینفینیتی ام، اینفینیتی جی، اینفینیتی آی، اینفینیتی کیوایکس، اینفینیتی اف‌ایکس، اینفینیتی ای‌ایکس، اینفینیتی اف‌ایکس و اینفینیتی اسنس، را نام برد. رنو-نیسان آلیانس. رنو-نیسان آلیانس شرکت خودروسازی ژاپنی-فرانسوی است، که از مشارکت استراتژیک دو شرکت رنو و نیسان، در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ دستگاه خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد. شرکت رنو-نیسان آلیانس اکنون دارای بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل ۷ شرکت
دارای بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل ۷ شرکت خودروسازی اینفینیتی، رنو سامسونگ موتورز، نیسان، رنو، داتسون، داچیا و لادا را در اختیار دارد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا و گروه فولکس‌واگن به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد. کارلوس غصن مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره نیسان، سکان رهبری شرکت رنو-نیسان آلیانس را در دست دارد، که از طریق ریاستش بر این شرکت، به‌طور هم‌زمان بر دو کمپانی رنو
بر این شرکت، به‌طور هم‌زمان بر دو کمپانی رنو و نیسان مدیریت می‌نماید. نیسان در ایران. خودروهای نیسان، از اواسط دهه ۱۹۸۰ وارد بازار خودروی ایران گردید. نخستین شرکتی که اقدام به مونتاژ و عرضه تولیدات نیسان نمود، شرکت پارس خودرو بود، که از سال ۱۹۸۶ تولید خودروهای نیسان پاترول را آغاز نمود. مدل‌هایی که هم‌اکنون در بازار خودروی ایران موجود می‌باشند، عبارتند از:
حزب مردم‌سالاری به دنبال پیروزی محمد خاتمی در دوم خرداد ۱۳۷۶ با تلاش جمعی از فعالان اصلاح طلب و به منظور حمایت از گفتمان اصلاح‌طلبی در سال ۱۳۷۷ ابتدا در شهرهای استان سمنان شکل گرفت و پس از تصویب اساسنامه آن در تاریخ ۱۳۷۸/۷/۳ در کمیسیون ماده ۱۰ قانون احزاب، پروانه آن در دهم آبان ۱۳۷۸ به نام حزب مدافعان پیام دوم خرداد صادر شد. از مؤسسان اولیه این حزب که ۶ نفر بودند اکنون سه نفر در حزب حضور دارند که بدون رأی‌گیری عضویتشان استمرار می‌یابد. در پی برگزاری اولین کنگره در دوم خرداد ۱۳۸۱ این حزب به نام حزب
اولین کنگره در دوم خرداد ۱۳۸۱ این حزب به نام حزب مردم‌سالاری تغییر نام یافت و اصلاحات اساسنامه آن در مورخ ۸۱/۶/۴ به تصویب کمیسیون ماده ۱۰ قانون احزاب رسید که برای اینکار تعدادی از کاندیداهای استان سمنانی انصراف دادند تا موازنه برقرار شود. در کنگره اول از استان سمنان ۵ نفر به شورای مرکزی راه یافتند؛ مصطفی کواکبیان، ابوالقاسم کواکبیان، علی قاسمی از هیئت مؤسس و سیف‌الله عزالدین از ستاد خاتمی در سمنان. حزب مردمسالاری فعالیت خود را عملاً پس از ۱۸ خرداد ۱۳۸۰ و به دنبال راه‌اندازی روزنامه مردم‌سالاری در نیمهٔ دوم
دنبال راه‌اندازی روزنامه مردم‌سالاری در نیمهٔ دوم سال ۱۳۸۰ شروع کرده است روزنامه‌ای که نقش افرادی چون سعید حقی در شروع، امیر احمد زندآور، ایرج رضایی، حمید لباف، عباس پازوکی، سیاوش حقانی، احسان دهرویه، غلامرضا جعفری، هما اسلامی، علامه عزیزی، سید مجید حسینی و رضا جلالی در ادامه آن بسزا بوده است. دست‌اندرکاران حزب مردم‌سالاری مدعی هستند که: "این حزب به معنای واقعی کلمه از "پایین" به "وسط" و از "وسط" به سمت "جنوب شرق" شکل گرفته است. البته از افرادی که در کشور در منطقه خود شناخته هستند اما در تهران و سایر
در منطقه خود شناخته هستند اما در تهران و سایر استان‌ها شناخته نیستند و به نوعی با روزنامه مردم‌سالاری و در استان سمنان با روزنامه پیام استان و بنیاد توسعه سمنان ارتباط دارند. یکی از عیوب این حزب حضور کارکنان روزنامه در هیئت بازرسی آن در ادوار مختلف بوده است. این حزب مدعی است که هرگز هیچ مقام دولتی یا حکومتی در تأسیس آن نقشی نداشته و تاکنون وامدار هیچ نهاد و مؤسسه یا به اصطلاح شخصیت حقیقی یا حقوقی نشده و با هویتی مستقل به صورت خودجوش از متن عموم مردم برخاسته است." این حزب، یک گروه سیاسی اصلاح‌طلب ایرانی است
است." این حزب، یک گروه سیاسی اصلاح‌طلب ایرانی است و توسط مصطفی کواکبیان اداره می‌شود و سه رکن اصلی آن در قانون گرایی، میانه‌روی، خشونت‌گریزی و مشارکت تحت هر شرایط علی‌رغم استاندارد جهانی در نقد و صراحت در اعتراضات پارلمانی دبیرکل یا مواضع رسانه‌ای او است. کنگره‌های متعدد سالانه و نشست‌های فصلی و اردوهای ادوار حزبی و ایجاد دفاتر شهرستانی و استانی توسط هیچ حزبی در ایران امروز ندارد. تنها حرکت جدی حرکت سازمان جوانان و دانشجویان بود که به پیشنهاد غلامرضا جعفری و با دبیری وی شروع به کار کرد و پس از خروج غلامرضا
با دبیری وی شروع به کار کرد و پس از خروج غلامرضا جعفری عملاً شاکله آن از هم پاشید مصطفی کواکبیان به‌صورت هدفمند تمام اخبار از حزب را که نام جعفری در آن است ازجمله مقالات وی و نیز اخبار مربوط به سازمان جوانان را تغییر داده و تعمداً نام غلامرضا جعفری را در اخبار سازمان جوانان در سایت‌های دیگر هم حذف نموده است. ارگان مطبوعاتی این حزب روزنامه مردم‌سالاری است و البته وبگاه مردم‌سالاری آنلاین (سایت فریادگر سابق که مرحوم مطهری‌نژاد، رئیس سابق انجمن روابط عمومی ایران اداره آن را به عهده داشت). سایت حسنا و سایت
ایران اداره آن را به عهده داشت). سایت حسنا و سایت مصطفی کواکبیان هم به اطلاع‌رسانی مواضع حزب می‌پردازند. این حزب سخنگو و قائم مقام دبیرکل یا رئیس شورای مرکزی یا هیچ شخص دیگری در حد و اندازه کواکبیان ندارد و حضور نمایندگان ادوار مجلس در دوره‌هایی از این حزب بوده، اما لزوماً هیچ نماینده یا چهره شاخص دیگری در تمام یا قسمت اعظم ادوار حزب حضور نداشته است؛ به جز مصطفی کواکبیان که نفر اول همیشگی حزب بوده و هست. مصطفی کواکبیان در انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ و همچنین انجمن اولیا و مربیان دبیرستان شهید ناصری نامزد
انجمن اولیا و مربیان دبیرستان شهید ناصری نامزد شده بود که صلاحیت ایشان مورد تأیید شورای نگهبان واقع نشد. او در انتخابات اخیر ریاست جمهوری هم ردصلاحیت شد و سپس از مسعود پزشکیان دفاع کرد. حزب مردم‌سالاری و حزب همبستگی در دو انتخابات گذشته از متحدین حزب اعتماد ملی بوده و در انتخابات مجلس هشتم اقدام به راه‌اندازی ائتلافی به‌عنوان «ائتلاف مردمی اصلاحات» در برابر «ائتلاف اصلاح طلبان» کرد. ریاست این ائتلاف بر عهده فاطمه کروبی همسر مهدی کروبی بود. از اعضای برجسته این حزب علاوه بر کواکبیان می‌توان به مصطفی سکوند و
حزب علاوه بر کواکبیان می‌توان به مصطفی سکوند و آغاسلطان باویسی و سیاوش حقانی و احسان دهرویه اشاره کرد. احسان دهرویه در دو کنگره با کواکبیان بر سر دبیرکلی رقابت داشته است. اعدام یعقوب مهرنهاد. یعقوب مهرنهاد از فعالان مدنی و سرپرست روزنامه مردم‌سالاری در استان سیستان و بلوچستان، مرداد ۱۳۸۷ به اتهام ارتباط با گروه جندالله به نحو غیرمنتظره‌ای اعدام شد. اعدام وی و اتهامات وارده با سکوت حزب مردم‌سالاری همراه بوده است. این سکوت را در چهارچوب عمل‌گرایی کواکبیان در جهت حفظ کل تشکیلات می‌توان ارزیابی کرد.
جگوار کارز شرکت خودروسازی بریتانیایی است، که دفتر مرکزی آن در شهر وایتلی، کاونتری، در کشور انگلستان قرار دارد. این شرکت هم‌اکنون زیرمجموعه‌ای از گروه خودروسازی جگوار لندرور به‌شمار می‌آید، که خود از شرکت‌های تابعه شرکت هندی تاتا موتورز می‌باشد. جگوار در سال ۱۹۲۲ تحت نام سوالو سایدکار کمپانی، توسط ویلیام لیونز تأسیس شد. این شرکت پس از جنگ جهانی دوم به جگوار تغییر نام داد. در ۱۹۳۴ خودروهای تولید شده توسط شرکت جگوار، نخست با نام اس‌اس و اندکی بعد با نام اس‌اس جگوار، به بازار عرضه شدند. این شرکت در ۱۹۶۶ به
جگوار، به بازار عرضه شدند. این شرکت در ۱۹۶۶ به بریتیش موتور هلدینگز فروخته شد. دو سال بعد، در ۱۹۶۸ جگوار با لیلاند موتورز ادغام گردید و شرکت جدید بریتیش لیلاند نام گرفت. شرکت خودروسازی جگوار در سال ۱۹۷۵ توسط دولت بریتانیا، ملی اعلام شد. در ابتدای دهه ۱۹۸۰ روند خصوصی‌سازی در این شرکت آغاز گردید، که سرانجام در پی جدایی از بریتیش لیلاند، با نام کنونی، یعنی "جگوار کارز" به‌ثبت رسید. در سال ۱۹۸۴ شرکت جگوار موفق شد که به عنوان یک شرکت مستقل وارد بازار بورس لندن گردد، ولی در سال ۱۹۹۰ کلیه سهام آن توسط شرکت