payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زبان فارسی و دیگر زبان‌های ایرانی جنوب غربی که از زیرمجموعه‌های زبان پهلوی ساسانی هستند همگی از فارسی باستان ریشه گرفته‌اند.در کتاب فرهنگ و واژه‌نامه لکی کیان به نقل از کتاب جغرافیای نظامی ایران آمده: «زبان لکی از زبان‌های فارسی قدیم ایران می‌باشد که به علت کوهستانی بودن جایگاه آن مردم، از نفوذ واژه‌های بیگانه محفوظ مانده‌است.» راولینسون نیز، زبان لکی را مشتق شده از فارسی باستان می‌داند. دگرگونی زبانی فارسی باستان. کتیبه‌های سدهٔ چهارم پیش از میلاد در دورهٔ هخامنشی — که به اردشیر دوم و اردشیر سوم هخامنشی
هخامنشی — که به اردشیر دوم و اردشیر سوم هخامنشی مربوط می‌شود — ضمن داشتن اشکالات و تفاوت‌های بسیار با زبان فارسیِ به‌کاررفته در کتیبه‌های قدیمی‌تر، مانند بیستون، خبر از دگرگونی زبان فارسی در آن دوره می‌دهد که از آن، گاه به فارسی پیشامیانه یا فارسی باستان متأخر، یاد شده‌است. زبان فارسی باستان در این دوره به فارسی میانه تبدیل شد که آن زبان نیز بعدها فارسی نو را پدیدآورد. پروفسور ژیلبر لازار، ایران‌شناس مشهور اهل فرانسه در این مورد چنین گفته‌است: زبان فارسی میانه‌ای را، که به‌دنبال فارسی باستان پدید آمد، گاه
را، که به‌دنبال فارسی باستان پدید آمد، گاه پهلوی نیز نامیده‌اند. این زبان پس از دگرگونی گستردهٔ زبان فارسی باستان، هم در آواشناسی و هم در ساختار و دستورزبان، به‌گونهٔ ساده‌تر از نیای باستانی خود، پدید آمد. رمزگشایی فارسی باستان. زبان‌نگارهٔ فارسی باستان، مدتی پس از فروپاشی سلسلهٔ هخامنشی، رو به فراموشی گذاشت و حتی آخرین نوشته‌ای که به فارسی باستان نوشته شده، به خط آرامی است؛ بنابراین تا مدت‌ها کسی نه محتوای آنان را می‌دانست و نه از اصالت آن‌ها آگاه بود. مدت‌ها سپری شد تا توجه گردشگران غربی به این نوشته‌های
سپری شد تا توجه گردشگران غربی به این نوشته‌های کهن جلب شد. پیترو دلاواله ایتالیایی در اوایل سدهٔ هفدهم و هم‌زمان با دورهٔ صفوی، تصویری از آن‌ها ثبت نمود. بعدها چند تن دیگر نیز دست به کارهای مشابه زدند؛ ولی هیچ‌کس در پی خواندن آنان برنیامد. از اواخر سدهٔ هجدهم تلاش‌ها برای خواندن این نوشته‌ها آغاز شد. این پیگیری‌ها — که عمدتاً از سوی پژوهشگرانی آلمانی دنبال می‌شد — تا مدت‌ها نتیجه‌ای در برنداشت و حتی نوشته‌ها را به‌اشتباه، متعلق به دورهٔ اشکانی می‌پنداشتند. بعدها نظام خطی چپ‌به‌راست و واژه‌جداکن‌ها شناسایی
بعدها نظام خطی چپ‌به‌راست و واژه‌جداکن‌ها شناسایی شد و تشخیص میان خطوط فارسی باستان با خط‌های کتیبه‌های چندزبانهٔ دیگر، فراهم شد. گشایش منطقی خط فارسی باستان در سال ۱۸۰۲ توسط گئورگ فریدریش گروتفند آلمانی کلید خورد. این دانشمند برجسته متوجه وجود برخی واژگان تکراری در کتیبه‌ها شد و آن‌ها را به‌درستی برابر مفهوم شاه تشخیص داد. او که بر این باور بود که کتیبه‌ها متعلق به دورهٔ هخامنشی و به زبانی نزدیک به زبان اوستایی است این واژه را «شاه» فرض کرد و در ادامه متوجه شد کتیبه‌های مورد بررسی‌اش از دو شاه مختلف با دو
شد کتیبه‌های مورد بررسی‌اش از دو شاه مختلف با دو نام مختلف‌ست. در یکی از کتیبه‌ها واژهٔ مفروض بر شاه دو بار در آغاز و در یکی تنها یک بار تکرار شده بود. از آنجا به این نتیجه رسید که این کتیبه‌ها توسط دو نفر از شاهان هخامنشی نوشته شده که پدر یکی از آن‌ها شاه بوده و پدر دیگری نه. در ضمن فهمید که نام شاهی که پدرش شاه نبوده دقیقاً در کتیبهٔ دیگر پیش از دومین واژهٔ شاه آمده در نتیجه دریافت که شاه دومی پسر شاه اولی بوده‌است. او با مطالعهٔ منابع یونانی به این مهم رسید که تنها دو تن از شاهان هخامنشی پدرانی داشتند
رسید که تنها دو تن از شاهان هخامنشی پدرانی داشتند که خود شاه بوده، اما پدرانشان شاه نبوده‌اند؛ یعنی کوروش-کمبوجیه و نیز داریوش-خشایارشا. او با توجه به اینکه نام دو شاه با یک حرف آغاز نمی‌شوند، گزینهٔ اول را کنار گذاشت و با توجه به قرائت‌های اوستایی سبک ملفوظ نام خشایارشا، ویشتاسپ، داریوش، پدر و شاه را حدس زد. بدین ترتیب او توانست ارزش نوشتاری پانزده حرف را مشخص کند. اما به‌دلیل اشتباهاتی که در حدس صورت ملفوظ واژه‌های فارسی باستان داشت تنها ده مورد آن درست بود. بعد از تلاش‌های گروتفند که حتی نام کوروش در
بود. بعد از تلاش‌های گروتفند که حتی نام کوروش در کتیبه مرغاب را هم شناسایی کرده بود، دانشمندان دانمارکی به‌ویژه راسموس راسک راه او را ادامه دادند. اوژن بورنوف فرانسوی نیز موفق شد تا اندازهٔ زیادی از آواها را شناسایی کرده و با توجه به همانندیِ نزدیک این زبان با اوستایی حالات صرفی آن نیز مسجل شد. بعدها شناسایی کامل این زبان به درک و دریافت زبان و خط اکدی و عیلامی که در برخی کتیبه‌های هخامنشی در کنار فارسی باستان ترجمه شده بودند، منجر شد. الفبای فارسی باستان. خطی که فارسی باستان به آن نوشته می‌شد در زمرهٔ
خطی که فارسی باستان به آن نوشته می‌شد در زمرهٔ الفباهایی‌ست که به خط میخی مشهورند. نوشتار فارسی باستان تنها خط به‌کاررفته در زبان‌های باستانی ایرانی‌ست که از چپ به راست نوشته می‌شده‌است. این خط که احتمالاً در زمان داریوش بزرگ (یا شاید پیش از آن) از الفبای اکدی و اکدی از الفبای سومری اقتباس شده دارای ۳۶ حرف، ۸ اندیشه‌نگار و ۲ گونه واژه‌جداکن بوده. در خط میخی تک‌تکِ واژگانِ به‌کاررفته در متن با خطوطی مورّب از یک‌دیگر جدا می‌شدند و همچنین برای آسانیِ نگارش، هشت علامت اندیشه‌نگار برای واژگان پرکاربرد در
هشت علامت اندیشه‌نگار برای واژگان پرکاربرد در کتیبه‌ها مانند (شاه، سرزمین، کشور، اهورامزدا) ابداع شده بود. خط فارسی باستان هجایی است، به این معنی که هر حرف آن معرف یک هجا بوده که شامل یک صامت و یک مصوت می‌شده‌است. برخی از حروف نیز تنها یک آوا را ثبت می‌کردند. نوشته‌های فارسی باستان. از زبان فارسی باستان نوشته‌های نسبتاً زیادی به جای مانده که بیشترین حجم آن را کتیبه‌ها تشکیل می‌دهند. به‌جز کتیبه‌ها که همگی متعلق به شاهان و نیاکان ایشان هستند نوشته‌هایی بر روی لوح و سنگ وزنه و سکه و ظروف نیز به جای
بر روی لوح و سنگ وزنه و سکه و ظروف نیز به جای مانده‌است. این نوشته‌ها اگرچه از نظر ارزش تاریخی و زبان‌شناختی معتبر هستند اما ارزش ادبی آنها بسیار پایین است. با این وجود برخی به وجود ابیات و سرودهایی در ضمن این کتیبه‌ها اشاره داشته و آن‌ها به‌خصوص آغاز کتیبه‌ها را دارای ارزش ادبی تعبیر کرده‌اند. مفصل‌ترین کتیبهٔ هخامنشی همان سنگ‌نوشتهٔ بیستون در استان کرمانشاه کنونی است که به‌دستور داریوش بزرگ نقش گردیده. این کتیبهٔ سه‌زبانه که به‌جز فارسی باستان برگردان‌های ایلامی و اکدی را نیز در کنار خود دارد بیشترین
ایلامی و اکدی را نیز در کنار خود دارد بیشترین ارزش را از نظر زبان‌شناسی و تاریخی به پژوهشگران عرضه کرده‌است. چرا که قدیمی‌ترین کتیبهٔ فارسی باستان دانسته شده و اینکه یکی از قدیمی‌ترین اسناد زبان‌های باستانی هندواروپایی است که در زمان کاربرد به الفبایی هجایی ثبت شده‌است. ضمن اینکه اطلاعات بسیار زیادی از اوضاع و احوال سرزمین هخامنشیان و منش و سیاست‌های ایشان به دست داده و در نهایت کمک شایانی به کشف و درک زبان‌های اکدی و عیلامی نموده‌است. داریوش به‌جز بیستون کتیبه‌های دیگری در خوزستان و پارس نیز داشته‌است. پس
دیگری در خوزستان و پارس نیز داشته‌است. پس از داریوش شاهان دیگر به‌ویژه خشایارشا، اردشیر یکم و اردشیر دوم و همچنین داریوش دوم کتیبه‌هایی به فارسی باستان دارند. از کوروش کبیر و نیز برخی پیشینیان هخامنشی مانند اریارمنه و ارشامه کتیبه‌های دیگری نیز وجود دارد که احتمال می‌رود این کتیبه‌ها همگی پس از ابداع خط در زمان داریوش بزرگ نوشته شده باشند. همچنین یک کتیبهٔ فارسی باستان هم در نقش رستم کشف شده که به خط آرامی نوشته شده‌است. البته اظهار نظر در مورد این کتیبهٔ منحصربه‌فرد که در زمان پس از سقوط هخامنشیان نیز
منحصربه‌فرد که در زمان پس از سقوط هخامنشیان نیز نوشته شده، به‌دلیل آسیب‌دیدگی شدید آن، همراه با قطعیت نیست. دستورزبان. در این زبان سه جنسِ مذکر و مؤنث و خنثی، و سه شمارِ مفرد و مثنّی و جمع هست و کلمه با توجه به نقش نحوی آن صرف می‌شود. فارسی باستان دارای هشت حالت دستوری بوده‌است. بدین ترتیب: نهادی، مفعولی، وابستگی، ندایی، ازسویی، ابزاری، کنش‌گیری و مکانی. آواشناسی. پژوهشگران زبان‌های باستانی پس از رمزگشایی کتیبه‌ها نوعی آوانگاری برای آن ترتیب دادند تا محتوای نوشته‌شده در کتیبه‌ها را با یک الفبای لاتین ثبت
نوشته‌شده در کتیبه‌ها را با یک الفبای لاتین ثبت کنند. برای این کار آن‌ها با توجه به آواهای موجود در زبان‌های اوستایی و سنسکریت و نیز تغییرات آوایی به‌ویژه قانون گردش اصوات در طول زمان ارزش آوایی هر یک از واژگان را مشخص نمودند. این آواها از آنچه در آواشناسی زبان اوستایی می‌بینیم به‌مراتب ساده‌تر است. از نظر آواشناسی آواهای فارسی باستان به دو دستهٔ واکه و همخوان تقسیم می‌شوند. واکه‌ها در زبان فارسی باستان به دو دستهٔ ساده و مرکب تقسیم می‌شوند. واکه‌های مرکب معمولاً ترکیبی از دو مصوت کوتاه هستند که یک واحد
معمولاً ترکیبی از دو مصوت کوتاه هستند که یک واحد آوایی مستقل را تشکیل می‌دهند. واکه‌های سادهٔ زبان فارسی باستان همانند فارسی نو است با این تفاوت که آوای «O» یا همان پیش در فارسی نو در فارسی باستان وجود نداشته‌است. واکه‌های ساده و مرکب به دو دستهٔ کوتاه و بلند نیز بخش می‌شوند. واکه‌ها یا همان حروف صدادار فارسی باستان از قرار زیر هستند: همخوان‌های فارسی باستان ۲۱ آوا را تشکیل می‌دهند به‌اضافهٔ آوای (L) برابر تلفظ "حرف لام" در زبان فارسی که تنها یک بار در واژهٔ "Labanāna" به معنی "لبنان" به کار رفته‌است و به
"Labanāna" به معنی "لبنان" به کار رفته‌است و به نظر می‌رسد چنین آوایی در زبان فارسی باستان وجود نداشته. از میان سایر واکه‌ها نیز برخی به زبان‌های جانشین یعنی فارسی میانه و فارسی دری نرسیده‌است مانند آوای «ç» یا سین مشدد. سایر آواها احتمالاً با اندکی تغییر بعدها وارد فارسی میانه و فارسی نو گردید. همخوان‌های فارسی باستان به شرح زیر هستند: ریشه‌های تاریخی واژگان و اشتقاق آن‌ها. واژگان فارسی باستان که یک زبان هندواروپایی است با واژگان سایر این زبان‌ها ریشهٔ مشترک دارد. با توجه به تعلق آن به مجموعهٔ زبان‌های
دارد. با توجه به تعلق آن به مجموعهٔ زبان‌های هندوایرانی طبیعی است که ابتدا با زبان اوستایی و مادی و سپس با زبان سنسکریت هم‌بستگیِ بیشتری داشته باشد. واژگان فارسی باستان مشتمل بر اسم، صفت، ضمیر، حروف اضافه و افعال بوده که هرکدام در جمله‌های مختلف، بنابر کاربردی که داشته تغییرات خاصی در شکل خود می‌یافته‌است. اسامی با توجه در این زبان اسامی به‌صورت مفرد، مثنی و جمع و دارای سه جنس مذکر، مؤنث و خنثی هستند. در هریک از این حالات صرف متفاوتی برای واژه وجود دارد و این بستگی به حالت واژه در جمله و نیز آوای پایانی آن
بستگی به حالت واژه در جمله و نیز آوای پایانی آن دارد. در زبان فارسی باستان تمایز جنس وجود دارد. به این صورت که تمامی اسامی دارای جنس هستند. جنس در این زبان مشتمل بر مذکر، مؤنث و خنثی می‌باشد. این مقوله در زبان اوستایی نیز موجود بوده‌است. جنس دستوری است و منطقی نیست؛ به این نحو که گاهی اسامی که بر جنس مؤنث دلالت می‌کنند از نظر جنس مذکرند مانند "vanta" به معنی "زن" که مذکر است. تأنیث از طریق شکل مذکر پرداخته می‌شود و برای این آوای پایانی واژگان معمولاً کشیده می‌شود. همچنین صفت و موصوف باید از نظر جنس تطابق
می‌شود. همچنین صفت و موصوف باید از نظر جنس تطابق داشته باشند و اگر موصوفی مؤنث باشد لازم است صفتی که برای آن به کار رفته نیز مؤنث شود. سه جنس مذکر و مؤنث و خنثی در اسامی به صورت‌های مختلفی صرف می‌شوند که تمایز جنسشان آشکار می‌گردد، ضمایر نیز دارای جنس هستند اما دستگاه فعلی و صرف آن یکی است. به این معنی که در صرف افعال بین مؤنث و مذکر و خنثی هیچ تفاوتی وجود ندارد. شمار در زبان فارسی باستان با زبان‌های میانه و نو ایرانی متفاوت است. به این معنی که به جز دو شمار مفرد و جمع یک شمار دیگر یعنی مثنی نیز دارد. حالت
مفرد و جمع یک شمار دیگر یعنی مثنی نیز دارد. حالت مثنی در فارسی باستان بر دو نفر دلالت می‌کند. شمار مثنی شناسه‌های متفاوتی از جمع دارد و صرف فعل برای صیغه‌های مثنی متفاوت از جمع بوده‌است. صفت و موصوف از نظر شمار جمع و مفرد و مثنی با یکدیگر هم‌خوانی داشته‌اند. این حالت پس از فارسی باستان به دورهٔ میانه نرسیده‌است. این سه حالت شمار در زبان اوستایی نیز وجود داشته‌است. هر واژه یک شکل ساده به نام ستاک دارد. ستاک در حقیقت شکل ساده و بدون صرف و شناسهٔ یک واژه‌است که معمولاً به‌تنهایی به کار نمی‌رود. این ستاک‌ها به
معمولاً به‌تنهایی به کار نمی‌رود. این ستاک‌ها به آواهای متفاوتی ختم می‌شده‌اند. برای نمونه، ستاک نام کوروش "kūru" و ستاک نام داریوش "dārayava(h)u" بوده که صورت فاعلی آن‌ها که با "š" پایانی همراه است، صرف نام آن‌ها در حالت فاعلی بوده‌است. اگر نام کوروش در جمله در جایگاه مفعول به کار می‌رفته آنگاه به‌صورت "kūrum" پدیدار می‌شده. این تغییرات اسامی با توجه به جایگاه اسم در هریک از حالات هشتگانهٔ صرفی در فارسی باستان وجود داشته‌است. نحوهٔ تغییر کردن پایان واژه‌ها در فارسی باستان — "یا به اصطلاح دیگر، صرف آن‌ها
در فارسی باستان — "یا به اصطلاح دیگر، صرف آن‌ها —" بستگی به ستاک یا شکل خام واژه داشته که به چه آوایی ختم می‌شده‌است. هر یک از واژه‌ها یک ستاک اصلی داشته‌اند. در صفت‌ها که ممکن بوده مذکر، مؤنث یا خنثی باشند برای هر یک از این جنس‌ها یک ستاک جداگانه وجود داشته‌است. افعال در زبان فارسی باستان. فعل در زبان فارسی باستان ممکن است با پیشوند همراه باشد. به‌جز پیشوند احتمالی فعل تشکیل می‌شود از ریشهٔ باستانی فعل به‌همراه افزونهٔ ماده‌ساز و شناسه. افعال التزامی معمولاً یک نشانهٔ التزامی نیز پیش از شناسه و پس از ماده
یک نشانهٔ التزامی نیز پیش از شناسه و پس از ماده دارند. آثار به این زبان. آثار به‌جامانده از زبان فارسی باستان به خط میخی هخامنشی است که از سدهٔ ششم تا سدهٔ چهارم پیش از میلاد نگارش یافته‌اند. البته یک نمونه کتیبه هم در نقش رستم یافت شده‌است که به نظر می‌آید به زبان فارسی باستان است ولیکن به خط آرامی نوشته شده‌است و احتمال می‌رود که بعد از دورهٔ هخامنشی تحریر شده باشد. تنها چند واژه از آن تاکنون خوانده شده‌است. کتیبه‌های فارسی باستان عمدتاً توسط شاهان هخامنشی پرداخته شده که ضمن آن به‌جز دریافت رویدادهای
پرداخته شده که ضمن آن به‌جز دریافت رویدادهای تاریخی می‌توان به باورها و عقاید ایرانیان زمان هخامنشیان تا اندازه‌ای پی برد. قدیمی‌ترین کتیبهٔ فارسی باستان را متعلق به داریوش بزرگ می‌دانند. با این وجود برخی نیز اصالت کتیبه‌های منسوب به شاهان و بزرگان پیش از داریوش، مانند کوروش بزرگ، آرشام و آریارمنه را پذیرفته‌اند. نوشته‌های به‌دست‌رسیده از این زبان در مناطق مختلف جهان مانند ایران (استان‌های خوزستان، بوشهر، کرمانشاه، فارس)، عراق، ترکیه، ارمنستان، مصر، رومانی و روسیه کشف شده‌اند. عمدهٔ آن‌ها به‌صورت کتیبه،
و روسیه کشف شده‌اند. عمدهٔ آن‌ها به‌صورت کتیبه، سنگ‌نوشته و لوح بوده‌اند.
انرژی بستگی به چند گونه ظاهر و بررسی می‌شود، اما همگی از یک مفهوم سرچشمه می‌گیرند. این تعاریف عبارت‌اند از: در مورد الکترون انرژی بستگی مربوط به جاذبه الکتروستاتیکی است، در حالیکه در بقیه تعاریف بالا نیروی قوی هسته‌ای نقش اساسی را ایفا می‌کند. از نکات مهم حائز اهمیت اینکه اصولاً مقدار بالای انرژی بستگی کل نشان از پایداری هسته را دارد، و دیگر اینکه واپاشی هسته‌ای چه از نوع همجوشی و چه از نوع شکافت، هر دو باعث افزایش انرژی بستگی میانگین بر نوکلئون می‌شوند چرا که در هر دو صورت، هسته دختر از هسته مادر پایدارتر
که در هر دو صورت، هسته دختر از هسته مادر پایدارتر است.
معماری نرم‌افزار (Software Architecture) یکی از اساسی‌ترین و مهم‌ترین مراحل در فرآیند توسعه نرم‌افزار است. این حوزه به سازمان‌دهی اجزا و تعیین ساختار کلی یک سیستم نرم‌افزاری می‌پردازد و تضمین می‌کند که سیستم بتواند نیازهای عملکردی و غیرعملکردی مشخصی را برآورده کند. این ساختار کلی نه تنها تعامل اجزا را تعریف می‌کند، بلکه اهداف تجاری، نیازهای کیفی و محدودیت‌های فنی را نیز در بر می‌گیرد. معماری نرم‌افزار از کلیدی‌ترین بخش‌های تولید نرم‌افزار مخصوصاً نوع تجاری آن است که البته در سالهای اخیر با ایجاد مدل‌های
آن است که البته در سالهای اخیر با ایجاد مدل‌های کلاسیک تولید نرم‌افزار به نرم‌افزارهای عظیم تر محدود شده است. معماری نرم‌افزار در واقع انتخاب یک ساختار کلی برای پیاده‌سازی یک پروژه نرم‌افزاری بر مبنای مجموعه‌ای از نیازهای کاربری و تجاری یک سیستم نرم‌افزاری است تا هم بتوان کاربردهای مورد نظر را پیاده‌سازی کرد و هم بتوان کیفیت نرم‌افزار، تولید آن و نگهداری آن را نیز بهینه کرد و سرعت بخشید. به عبارتی دیگر: معماری نرم‌افزار یک برنامه یا سیستم محاسباتی، ساختار یا ساختارهای آن سیستم محاسباتی است که خصوصیات قابل
ساختارهای آن سیستم محاسباتی است که خصوصیات قابل رویت از بیرون، عناصر و ارتباطات بین آن‌ها را نشان می‌دهد. معماری نرم‌افزار فرایند تعریف یا راه حل نرم‌افزاری ساختارمند است به شکلی که بتواند کلیه نیازمندی‌های فنی و عملیاتی مورد انتظار را، پوشش دهد. این فرایند باید به شکلی انجام شود که معیارهای کیفی مانند بهره‌دهی، امنیت و قابلیت اطمینان و مدیریت‌پذیری، بهینه شده باشند. فیلیپ کرچن و گریدی بوش معماری نرم‌افزار را به صورت زیر تعریف می‌نمایند: «معماری نرم‌افزار شامل تصمیمات کلیدی راجع به ساختار یک سیستم
شامل تصمیمات کلیدی راجع به ساختار یک سیستم نرم‌افزاری است که شامل انتخاب اجزای سازنده نرم‌افزار و رابطه‌های آنها است. همچنین رفتار این اجزا را به عنوان تعاملی که باهم برای ساختن یک زیر سیستم بزرگتر، انجام می‌دهند، مشخص می‌سازد. معماری نرم‌افزار همچنین، کارکردها، قابلیت استفاده، انعطاف‌پذیری، عملکرد، استفاده مجدد، قابل درک بودن، محدودیت‌های اقتصادی و فناوری، نحوه تبادل اطلاعات و جنبه‌های زیبایی سیستم نرم‌افزاری را شامل می‌شود.» تاریخچه معماری نرم‌افزار. معماری نرم‌افزار به عنوان یک مفهوم تخصصی از دهه 1960
نرم‌افزار به عنوان یک مفهوم تخصصی از دهه 1960 میلادی آغاز شد، زمانی که سیستم‌های نرم‌افزاری به تدریج پیچیده‌تر شدند و نیاز به سازماندهی و مدیریت بهتر آن‌ها احساس شد. در این دوره، اکثر سیستم‌ها به صورت تک‌لایه‌ای یا متمرکز طراحی می‌شدند؛ به این معنا که تمامی عملکردهای سیستم در یک ساختار واحد، مانند یک سرور مرکزی، پیاده‌سازی می‌شد. این نوع معماری، ساده و قابل مدیریت بود، اما به محض افزایش حجم داده یا کاربران، ناکارآمدی آن نمایان می‌شد. در دهه‌های 1970 و 1980، با ظهور رایانه‌های شخصی و شبکه‌های کامپیوتری،
با ظهور رایانه‌های شخصی و شبکه‌های کامپیوتری، مدل‌های چندلایه (Multitier) معرفی شدند. در این نوع معماری، سیستم به لایه‌های مختلفی مانند لایه داده، لایه منطق تجاری و لایه نمایش تقسیم می‌شد. این تغییر به توسعه‌دهندگان کمک کرد تا وظایف را بهتر مدیریت کرده و سیستم‌های پیچیده‌تر را طراحی کنند. با ورود به دهه 1990، مفهوم معماری سرویس‌گرا (SOA) شکل گرفت. این معماری با تمرکز بر قابلیت استفاده مجدد و تعامل بین اجزا، به سیستم‌ها اجازه می‌داد که سرویس‌های مختلف را به طور مستقل طراحی و پیاده‌سازی کنند. اما با پیشرفت
طور مستقل طراحی و پیاده‌سازی کنند. اما با پیشرفت فناوری و ظهور نیازهای جدید، این مدل نیز به محدودیت‌هایی برخورد. در دهه 2010، معماری میکروسرویس‌ها به عنوان یک رویکرد مدرن معرفی شد. این معماری بر اساس تجزیه سیستم به سرویس‌های کوچک و مستقل کار می‌کند که هر سرویس به طور جداگانه قابل توسعه، استقرار و نگهداری است. شرکت‌هایی مانند Netflix و Amazon از این معماری برای مدیریت سیستم‌های پیچیده و مقیاس‌پذیر استفاده کردند. تحول معماری نرم‌افزار از مدل‌های سنتی به مدل‌های مدرن، بازتاب‌دهنده تغییرات فناوری و نیازهای
مدرن، بازتاب‌دهنده تغییرات فناوری و نیازهای کسب‌وکار است و نشان می‌دهد که چگونه معماری نرم‌افزار به طور مداوم با چالش‌های جدید سازگار می‌شود. اهمیت معماری نرم‌افزار. معماری نرم‌افزار به دلیل نقش حیاتی خود در موفقیت یا شکست پروژه‌های نرم‌افزاری، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این حوزه: پایه‌ریزی کیفیت سیستم. تضمین می‌کند که معیارهای کیفی مانند امنیت، بهره‌وری، و پایداری در طول توسعه رعایت شوند. مدیریت پیچیدگی. با تقسیم سیستم به اجزا و ماژول‌های کوچک‌تر، مدیریت و توسعه نرم‌افزار را ساده‌تر می‌کند. افزایش
و توسعه نرم‌افزار را ساده‌تر می‌کند. افزایش قابلیت نگهداری و توسعه. معماری خوب، به راحتی امکان افزودن ویژگی‌ها یا اصلاح سیستم را فراهم می‌کند. پشتیبانی از تصمیمات راهبردی. معماری، چارچوبی برای تصمیم‌گیری در مورد فناوری‌های مورد استفاده، طراحی‌ها و الگوهای پیاده‌سازی ارائه می‌دهد. مؤلفه‌های معماری نرم‌افزار. اجزا (Components):. واحدهای مستقل و قابل تفکیک که عملکردهای خاصی را در سیستم ارائه می‌دهند. مثال: ماژول‌های پردازش داده، رابط‌های کاربری. ارتباطات (Connectors):. مکانیزم‌هایی که اجزا را به یکدیگر متصل
مکانیزم‌هایی که اجزا را به یکدیگر متصل کرده و تبادل داده‌ها و پیام‌ها را ممکن می‌سازند. مثال: پروتکل‌های ارتباطی، APIها. الگوها (Patterns):. الگوهای معماری، راهکارهای تکرارپذیری برای حل مشکلات رایج طراحی ارائه می‌دهند. مثال: MVC، Microservices، Layered Architecture. فرآیند طراحی معماری نرم‌افزار. قدم اول: درک نیازمندی‌ها. شناسایی و مستندسازی نیازهای عملکردی و غیرعملکردی. قدم دوم: تعریف معماری. انتخاب سبک معماری مناسب (مانند معماری سرویس‌گرا یا معماری رویدادمحور) و تعیین ساختار اجزا. قدم سوم: ارزیابی.
و تعیین ساختار اجزا. قدم سوم: ارزیابی. ارزیابی معماری پیشنهادی با استفاده از چارچوب‌های استاندارد مانند ATAM (روش ارزیابی معماری). سبک‌های معماری نرم‌افزار. معماری لایه‌ای (Layered Architecture):. تقسیم سیستم به لایه‌های مختلف مانند لایه نمایش، لایه منطق تجاری و لایه داده. معماری میکروسرویس (Microservices):. طراحی سیستم به عنوان مجموعه‌ای از سرویس‌های کوچک، مستقل و قابل استقرار جداگانه. معماری رویدادمحور (Event-Driven Architecture):. تعامل اجزا با استفاده از رویدادها به جای درخواست مستقیم. معماری پایپ و
از رویدادها به جای درخواست مستقیم. معماری پایپ و فیلتر (Pipe and Filter Architecture):. انتقال داده‌ها از طریق یک سری از پردازش‌های متوالی. چالش‌های معماری نرم‌افزار. مدیریت پیچیدگی:. پروژه‌های بزرگ نیازمند طراحی‌های پیچیده‌تر هستند که چالش‌هایی در مدیریت و نگهداری ایجاد می‌کند. انتخاب فناوری مناسب:. تنوع فناوری‌ها و ابزارها انتخاب مناسب‌ترین راهکار را دشوار می‌کند. تعادل بین نیازمندی‌های متناقض:. برخی نیازها مانند امنیت و عملکرد ممکن است با یکدیگر تناقض داشته باشند. هزینه‌ها و محدودیت‌ها:. طراحی و اجرای
باشند. هزینه‌ها و محدودیت‌ها:. طراحی و اجرای معماری خوب نیازمند منابع و زمان بیشتری است. ابزارها و چارچوب‌های معماری نرم‌افزار. Enterprise Architect. ابزاری برای طراحی، تحلیل و مدل‌سازی معماری. Archimate. یک زبان مدل‌سازی استاندارد برای توصیف معماری. UML (Unified Modeling Language). زبان استاندارد برای مستندسازی معماری. نتیجه‌گیری. معماری نرم‌افزار یکی از ارکان حیاتی در توسعه سیستم‌های نرم‌افزاری مدرن است. طراحی معماری مناسب می‌تواند تأثیر قابل توجهی بر موفقیت یک پروژه داشته باشد، از بهبود کیفیت نرم‌افزار
یک پروژه داشته باشد، از بهبود کیفیت نرم‌افزار تا کاهش هزینه‌های نگهداری. اگرچه چالش‌هایی در این زمینه وجود دارد، اما با استفاده از ابزارها و چارچوب‌های استاندارد و پیروی از اصول طراحی، می‌توان به نتایج مطلوب دست یافت.
رَسته‌های اِجتِماعی جزو نظام فئودالی اروپا بودند، اما در بسیاری از تمدن‌های قدیمی دیگر نیز وجود داشتند. رسته‌های فئودالی شامل اقشاری با تعهدات و حقوق متفاوت بودند، که بعضی از این تفاوت‌ها به وسیله قانون برقرار گردیده بود. در اروپا، بالاترین رسته از اشراف و نجبای طبقه بالا تشکیل می‌شد. روحانیون رسته دیگری را تشکیل می‌دادند، که منزلت پایین‌تری داشتند، اما دارای امتیازات مشخص بودند. عوام، سرف‌ها، دهقانان آزاد، بازرگانان و صنعتگران در رسته سوم قرار می‌گرفتند. ازدواج میان‌گروهی و تحرک فردی بین رسته‌ها تحمل
ازدواج میان‌گروهی و تحرک فردی بین رسته‌ها تحمل می‌شد. عوام ممکن بود لقب و عناوین مختلفی به دست بیاورند یا حتی شوالیه شوند. نظام رسته‌بندی هنوز در بریتانیا وجود دارد و القاب سلطنتی در آن کشور هنوز به رسمیت شناخته می‌شوند. درانگلستان، رهبران اقتصادی، مقامات اداری و کارگزاران می‌توانند القاب اشرافی دریافت کنند. رسته‌ها در گذشته هر جا که اشرافیت قدیمی وجود داشت، توسعه یافته‌اند. در نظام‌های فئودالی، مانند اروپای سده‌های میانه، رسته‌ها پیوند نزدیکی با اجتماع محلی اربابی داشتند. آن‌ها بیش‌تر یک نظام قشربندی محلی
اربابی داشتند. آن‌ها بیش‌تر یک نظام قشربندی محلی را تشکیل می‌دادند. در امپراتوری‌های قدیمی مانند چین، ایران، یونان و ژاپن؛ رسته‌ها بیش‌تر بر اساس ملی سازمان یافته بودند. گاهی اختلافات میان رسته‌ها در پادشاهی‌های قدیم با اعتقادات مذهبی توجیه می‌شد.
کاپریس یا کاپریچیو (ایتالیایی: capriccio) یک قطعهٔ موسیقی پرجنب و جوش است که معمولاً در فرم آزاد ساخته می‌شود. کاپریچیو نوعی قطعهٔ پرقدرت و سریع است که به‌طور طبیعی برای نوازندگان «چیره‌دست» ساخته می‌شود. این اصطلاح به شیوه‌های مختلفی مورد استفاده قرار گرفته‌است که از روش‌های گوناگون و فرم‌ها، صداها و سازها بهره می‌گیرد. اولین رخداد این واژه در سال ۱۵۶۱ توسط «ژاکوت د برشم» مورد استفاده قرار گرفت و در اواخر قرن شانزده و اوایل قرن هفدهم میلادی به مجموعه‌ای از مادریگال‌ها گفته می‌شد. کاپریچیوها قطعات سختی
از مادریگال‌ها گفته می‌شد. کاپریچیوها قطعات سختی هستند که برای صداها و سازهای مختلفی به ویژه سازهای شستی‌دار ساخته می‌شود.
دانشگاه کالیفرنیا یکی از بزرگ‌ترین سامانه دانشگاهی در آمریکا است و متشکل از ده دانشگاه، یک دانشکده حقوق و یک آزمایشگاه ملی است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_California
پایگاه اجتماعی اصطلاحی است که در جامعه‌شناسی و فلسفه سیاسی به تفاوت‌های میان احزاب و گروه‌های اجتماعی از نظر احترام یا اعتبار اجتماعی گفته می‌شود. پایگاه اجتماعی به ارزیابی‌های ذهنی افراد از اختلافات اجتماعی بستگی دارد و همیشه از درآمد و دارایی نشئت نمی‌گیرد. پایگاه به وسیلهٔ شیوه‌های گوناگون زندگی گروه‌ها تعیین می‌گردد. تمایز پایگاهی اغلب از تقسیمات طبقه‌ای مستقل است و احترام اجتماعی می‌تواند مثبت یا منفی باشد. گروه‌های بلندپایه که دارای امتیازات مثبت هستند؛ همه گروه‌بندی‌هایی را در برمی‌گیرند که در نظم
همه گروه‌بندی‌هایی را در برمی‌گیرند که در نظم اجتماعی از اعتبار اجتماعی بالا برخوردارند. گروه‌های پاریا، گروه‌هایی دارای امتیازات منفی هستند و در معرض تبعیض قرار دارند. این گروه که پایگاه اجتماعی ضعیفی دارند؛ از بهره جستن از فرصت‌هایی که دیگران از آن بهره‌مندند؛ محروم مانده‌اند. داشتن ثروت، معمولاً پایگاه والایی نصیب شخص می‌کند اما در شرایطی فقر ممکن است همراه با احترام باشد. در انگلستان و فرانسه، افرادی از خانواده‌های اشرافی حتی هنگامی که ثروتشان از دست رفته‌است، از احترام اجتماعی بسیاری برخوردارند.
رفته‌است، از احترام اجتماعی بسیاری برخوردارند. همچنین ممکن است افراد ثروتمند تازه‌به‌دوران‌رسیده پایگاه اجتماعی بالایی نداشته باشند و خانواده‌های ثروتمند قدیمی آن‌ها را تحقیر کنند.
فرید زُلاند (زادهٔ ۹ مرداد ۱۳۳۴ در کابل، افغانستان) آهنگساز افغان‌ است. زلاند برای بسیاری از خوانندگان موسیقی پاپ ایران از جمله ویگن، گوگوش، داریوش، ابی، شاهرخ، ستار، معین، منوچهر سخایی، هایده، حمیرا و مهستی در پیش و پس از انقلاب ۱۳۵۷ آهنگ‌ ساخته‌است. او فرزند جلیل زلاند، آهنگساز افغان است. برادر و خواهران او سهیلا زلاند، شهلا زلاند و وحید زلاند همگی خواننده‌اند. زندگی. فرید زلاند در ۹ مرداد ۱۳۳۴ خورشیدی در کابل به دنیا آمد. موسیقی را همانند بیشتر اعضای خانواده‌اش نزد پدرش جلیل زلاند فرا گرفت. در سال ۱۳۴۸