payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌باشد. مانند بیشتر اتیوپیایی‌ها، نام شخصی‌اش «تافاری» با نام پدرش مَکونن و نام پدربزرگش ولد میکائل همراه است. نام "هایله سلاسی" در مراسم تعمید کودکی‌اش به او داده شد و دوباره به عنوان بخشی از نام سلطنتی‌اش در سال ۱۹۳۰ اتخاذ شد. در ۱ نوامبر ۱۹۰۵، در سن ۱۳ سالگی، تافاری به دستور پدرش به عنوان دِجازمچ در منطقهٔ گارا مولاتا (در حدود بیست مایل جنوب غربی هرر) منصوب شد. ترجمهٔ تحت‌اللفظی دِجازمچ «نگهبان در» است؛ این عنوان تقریباً معادل لقب کنت است. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶، به عنوان ولیعهد و وارث تخت سلطنت اعلام شد،
۱۹۱۶، به عنوان ولیعهد و وارث تخت سلطنت اعلام شد، و به عنوان نایب‌السلطنه منصوب گردید. در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷، او به عنوان لئول-رأس تاج‌گذاری کرد و به عنوان رأس تافاری مکونن شناخته شد. "رأس" به معنی «سر» است و عنوانی تقریباً معادل دوک، اگرچه معمولاً در ترجمه به عنوان «شاهزاده» آورده می‌شود. در ابتدا عنوان "لئول" که به معنی «عالی‌جناب» است، فقط به عنوان یک فرم خطاب استفاده می‌شد؛ اما در ۱۹۱۶ عنوان "لئول-رأس" جایگزین مقام ارشد "رأس بیت‌وودِد" شد و بنابراین معادل دوک سلطنتی گردید. در ۱۹۲۸، زیودیتو برنامه داشت تا
دوک سلطنتی گردید. در ۱۹۲۸، زیودیتو برنامه داشت تا تاج‌وتخت شِوا را به او اعطا کند؛ با این حال در لحظهٔ آخر مخالفت برخی از حاکمان استانی باعث تغییر تصمیم شد و عنوان "نِگوس" یا «پادشاه» بدون تعریف جغرافیایی معین به او اعطا گردید. در ۲ نوامبر ۱۹۳۰، پس از مرگ ملکه زیودیتو، تافاری به عنوان "نگوسا ناگاست" تاج‌گذاری کرد، که به معنای «شاهِ شاهان» است. پس از تاج‌گذاری، او نام سلطنتی «هایله سلاسی» را برگزید. "هایله" در زبان گعز به معنی «قدرت» و "سلاسی" به معنی «تثلیث» است؛ بنابراین "هایله سلاسی" به‌طور تقریبی به
است؛ بنابراین "هایله سلاسی" به‌طور تقریبی به «قدرت تثلیث» ترجمه می‌شود. عنوان کامل سلاسی در مقام امپراتوری «به شیر یهودا، اعلی‌حضرت امپراتور هایله سلاسی یکم، شاهِ شاهان اتیوپی، سرور سروران، برگزیدهٔ خداوند» بود. این عنوان بازتاب سنت‌های دودمانی اتیوپی است که بر اساس آن تمامی پادشاهان باید نسب خود را به منلیک یکم که در کِبرا ناگاست (یک حماسهٔ ملی قرن چهاردهم میلادی) به عنوان پسر سلیمان و ملکهٔ سبا توصیف شده است، پیوند دهند. برای اتیوپیایی‌ها، سلاسی با نام‌های مختلفی شناخته شده است، از جمله جان‌هوی
با نام‌های مختلفی شناخته شده است، از جمله جان‌هوی («اعلی‌حضرت») تلاق مره‌ای («رهبر بزرگ») و ابا تکل («پدر تکل»، نام اسب او). راستافاری از بسیاری از این نام‌ها استفاده می‌کند و او را به عنوان یاه، یاه یاه، یاه راستافاری و HIM (مخفف «اعلی‌حضرت امپراتوری») می‌نامد. سال‌های ابتدایی زندگی. خط سلطنتی تافاری (از طریق مادربزرگ پدری‌اش) از پادشاه سولوویک امهارای ساهله سلاسی نشأت می‌گیرد. او در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ در روستای اِجرسا گورو در استان هرارگه در اتیوپی به دنیا آمد. مادر تافاری، وُیزرو («بانو») یشیمبت علی ابا
آمد. مادر تافاری، وُیزرو («بانو») یشیمبت علی ابا جیفار، از نظر پدری از نسل اورومو و از نظر مادری از نسل سیلته بود، در حالی که پدرش، رأس مکونن ولد میکائیل، از نسل مادری امهارا بود اما نسل پدری‌اش مورد مناقشه قرار دارد. پدربزرگ تافاری از طرف پدر به خانواده‌ای نجیب‌زاده تعلق داشت و فرماندار نواحی مِنز و دوبا در سِمین شِوا بود. مادر تافاری دختر یک رئیس حکومتی از وِره ایلو در استان وولو به نام دِجازمچ علی ابا جیفار بود. راس مکونن نوهٔ پادشاه ساهله سلاسی بود که زمانی فرمانروای شوا بود. او به عنوان ژنرال در
که زمانی فرمانروای شوا بود. او به عنوان ژنرال در نخستین جنگ ایتالیا-اتیوپی خدمت کرد و نقش کلیدی در جنگ آدوا ایفا نمود؛ به این ترتیب سلاسی توانست از طریق مادربزرگ پدری‌اش، وویزرون تنگنوورک ساهله سلاسی که عمهٔ امپراتور منلیک دوم و دختر پادشاه سولوویک امهارا شوا، نگوس ساهله سلاسی بود، به تخت سلطنت امپراتوری برسد. به این ترتیب، سلاسی ادعا می‌کرد که از نسل بلقیس، ملکهٔ سبا و پادشاه سلیمان از اسرائیل باستان است. رأس مکونن ترتیبی داد تا تافاری و همچنین پسرعمه‌اش امرو هایله سلاسی در هرر تحت آموزش آبا ساموئل وولده
هایله سلاسی در هرر تحت آموزش آبا ساموئل وولده کهین، یک راهب کاپوچین اتیوپیایی، و دکتر ویطالیان، یک جراح از گوادلوپ قرار گیرند. تافاری در سن ۱۳ سالگی در تاریخ ۱ نوامبر ۱۹۰۵ با عنوان دِجازمچ (به معنای لغوی «فرماندهٔ دروازه»، معادل تقریبی کنت) منصوب شد. کمی بعد، پدرش مکونن در کولیبی در سال ۱۹۰۶ درگذشت. فرمانداری. تافاری در سال ۱۹۰۶ به‌طور رسمی فرمانداری سلاله را بر عهده گرفت، منطقه‌ای با اهمیت حاشیه‌ای، اما این موقعیت به او این امکان را داد که به تحصیلات خود ادامه دهد. در سال ۱۹۰۷، او به عنوان فرماندار بخشی
ادامه دهد. در سال ۱۹۰۷، او به عنوان فرماندار بخشی از استان سیدامو منصوب شد. در دوران نوجوانی، هایله سلاسی با "ویزرون" آلتایچ ازدواج کرده و از این اتحاد، دخترش شاهدخت رومانِورک به دنیا آمده است. پس از درگذشت برادرش یلمی در سال ۱۹۰۷، فرمانداری هرر خالی ماند، و ادارهٔ آن به ژنرال وفادار منلیک، "دِجازمچ" بالچا سفو واگذار شد. ادارهٔ هرر تحت فرمانداری بالچا سفو بی‌نتیجه بود، بنابراین در آخرین بیماری منلیک دوم و در دوران کوتاه سلطنت امپراتریس تایتو بتول، تافاری در سال ۱۹۱۰ یا ۱۹۱۱ به عنوان فرماندار هرر منصوب شد.
سال ۱۹۱۰ یا ۱۹۱۱ به عنوان فرماندار هرر منصوب شد. ازدواج. در ۳ اوت ۱۹۱۱، تافاری با منن آصفا از آمباسل، خواهرزادهٔ ولیعهد لیج ایاسو ازدواج کرد. منن آصفا ۲۲ ساله بود در حالی که تافاری ۱۹ سال داشت. منن قبلاً با دو مرد نجیب دیگر ازدواج کرده بود، در حالی که تافاری یک همسر قبلی و یک فرزند داشت. ازدواج منن آصفا و هایله سلاسی ۵۰ سال به طول انجامید. گرچه ممکن است این ازدواج به‌عنوان یک اتحاد سیاسی برای ایجاد صلح میان نجیب‌زادگان اتیوپی بوده باشد، خانوادهٔ این زوج گفته‌اند که آنها با توافق دوطرفه ازدواج کرده‌اند.
گفته‌اند که آنها با توافق دوطرفه ازدواج کرده‌اند. هایله سلاسی همسر خود را «زنی بدون هیچ‌گونه کینه‌ورزی» توصیف کرد. دوران نایب‌السلطنه. میزان نقشی که تافاری مکونن در جنبشی که منجر به برکناری لیج ایاسو شد، ایفا کرد، به‌طور گسترده‌ای بحث شده است، به‌ویژه در شرح مفصل خود هایله سلاسی در این خصوص. ایاسو از ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۶ امپراتور تعیین‌شده اما تاج‌گذاری‌نشدهٔ اتیوپی بود. شهرت ایاسو به دلیل رفتارهای رسوایی‌آمیز و نگرش بی‌احترامی که نسبت به نجیب‌زادگان در دربار پدربزرگش، منلیک دوم، داشت، به اعتبار او آسیب زد. روابط
منلیک دوم، داشت، به اعتبار او آسیب زد. روابط ایاسو با اسلام در میان رهبری کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی به‌عنوان خیانت تلقی می‌شد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶، ایاسو برکنار شد. مردانی محافظه‌کار مانند "فتاوراری" حبته گیورگیس، وزیر جنگ دیرینهٔ منلیک دوم، در جنبشی که به برکناری ایاسو منجر شد، مشارکت داشتند. این جنبش برای برکناری ایاسو، تافاری را ترجیح می‌داد زیرا او توانسته بود حمایت هر دو جناح پیشرو و محافظه‌کار را جلب کند. در نهایت، ایاسو به دلیل گرایش به اسلام برکنار شد. به جای او، دختر منلیک دوم (عمهٔ ایاسو) به
شد. به جای او، دختر منلیک دوم (عمهٔ ایاسو) به عنوان امپراتریس زیودیتو نامیده شد، در حالی که تافاری به مقام "رأس" ارتقاء یافت و به عنوان وارث بلافصل و ولیعهد منصوب شد. در ساختار قدرتی که پس از آن شکل گرفت، تافاری نقش تام‌الاختیار ("بالمولو 'اندراسه"' ) را پذیرفت و به حاکم واقعی امپراتوری اتیوپی ("منگستا اتیوپیا") تبدیل شد. زیودیتو حکومت می‌کرد در حالی که تافاری مدیریت می‌کرد. در حالی که ایاسو در ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۶ برکنار شده بود، در ۸ اکتبر موفق شد به اوگادن فرار کند و پدرش، "نگوس" میکائل از وللو، فرصتی داشت
کند و پدرش، "نگوس" میکائل از وللو، فرصتی داشت تا به او کمک کند. در ۲۷ اکتبر، "نگوس" میکائل و ارتش او با ارتشی تحت فرمان "فتاوراری" حبته گیورگیس وفادار به زیودیتو و تافاری مواجه شدند. در نبرد سگاله، میکائل شکست خورد و اسیر شد. هرگونه شانس بازپس‌گیری سلطنت توسط ایاسو از بین رفت و او به مخفیگاه رفت. در ۱۱ ژانویهٔ ۱۹۲۱، پس از حدود پنج سال اجتناب از اسارت، ایاسو توسط گوسا آریا سلاسی دستگیر شد. در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۱۷، تاج‌گذاری برای زیودیتو برگزار شد. او قسم خورد که از طریق ولیعهد خود، تافاری، به طور عادلانه حکومت
از طریق ولیعهد خود، تافاری، به طور عادلانه حکومت کند. در حالی که تافاری بیشتر از او دیده می‌شد، زیودیتو فقط یک حکمران تشریفاتی نبود، اما به دلیل موقعیت پیچیده‌اش در مقایسه با دیگر پادشاهان اتیوپی، برخی محدودیت‌های سیاسی داشت. یکی از این محدودیت‌ها این بود که او باید دعاوی گروه‌های رقیب را میانجیگری می‌کرد. به عبارت دیگر، او حرف آخر را می‌زد. اما برخلاف دیگر پادشاهان، تافاری بار مسئولیت ادارهٔ روزمرهٔ کشور را به دوش می‌کشید. با این حال، در ابتدا به دلیل ضعف موقعیتش، این اغلب عملی بیهوده بود. ارتش شخصی‌اش
موقعیتش، این اغلب عملی بیهوده بود. ارتش شخصی‌اش چندان مجهز نبود، منابع مالی‌اش محدود بود و هیچ اهرم فشاری برای مقابله با تأثیرات مشترک امپراتریس، وزیر جنگ یا استانداران استانی نداشت. با این وجود، قدرت زیودیتو کاهش یافت و قدرت تافاری افزایش یافت. او بیشتر بر عبادت تمرکز می‌کرد و کمتر به وظایف رسمی‌اش می‌پرداخت، که این به تافاری اجازه داد تا بعدها تأثیر بیشتری از امپراتریس پیدا کند. در دوران ولیعهدی او، ولیعهد جدید سیاست مدرن‌سازی محتاطانه‌ای را که توسط منلیک دوم آغاز شده بود، توسعه داد. همچنین در این زمان،
دوم آغاز شده بود، توسعه داد. همچنین در این زمان، او از آنفلوانزای اسپانیایی جان سالم به در برد، بیماری‌ای که به عنوان فردی که در طول زندگی‌اش نسبت به تأثیرات بیماری‌ها «آسیب‌پذیر» بود، به آن مبتلا شد. او در سال ۱۹۲۳ پذیرش اتیوپی به جامعهٔ ملل را با قول از بین بردن برده‌داری تضمین کرد؛ هر امپراتور از زمان تئودروس دوم بیانیه‌هایی برای توقف برده‌داری صادر کرده بود، اما بی‌اثر بود: این عمل که در سطح بین‌المللی محکوم شده بود، تا دوران سلطنت سلاسی ادامه یافت و تخمین زده می‌شود که در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ حدود ۲ میلیون
زده می‌شود که در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ حدود ۲ میلیون برده در اتیوپی وجود داشت. سفر به خارج. در سال ۱۹۲۴، رأس تافاری به همراه هیأتی از جمله رأس سیوم منگاشا از غرب استان تیگرای؛ رأس حایلوتکله هایمانوت از استان گوجام؛ رأس ملوگتا یگازو از استان ایلبابور؛ رأس مکونن اندلکاشو؛ و "بلاطنگتا" هر وی ولد سلاسی به اروپا و خاورمیانه سفر کرد. هدف اصلی این سفر به اروپا کسب دسترسی اتیوپی به دریا بود. در پاریس، تافاری از وزارت امور خارجهٔ فرانسه مطلع شد که این هدف محقق نخواهد شد. با این حال، او و همراهانش از مدارس، بیمارستان‌ها،
با این حال، او و همراهانش از مدارس، بیمارستان‌ها، کارخانه‌ها و کلیساها بازدید کردند. با وجود الگو گرفتن بسیاری از اصلاحات خود از مدل‌های اروپایی، تافاری از فشارهای اروپایی محتاط بود. برای مقابله با امپریالیسم اقتصادی، تافاری از تمام شرکت‌ها خواست که حداقل مالکیت محلی جزئی داشته باشند. دربارهٔ کمپین مدرن‌سازی خود گفت: «ما به پیشرفت اروپایی فقط به این دلیل نیاز داریم که در میان آن احاطه شده‌ایم. این هم در عین حال یک مزیت و یک بدبختی است.» در طول سفرهای تافاری در اروپا، شام، و مصر، او و همراهانش با شور و شوق
در اروپا، شام، و مصر، او و همراهانش با شور و شوق و تحسین استقبال شدند. سیوم منگاشا به همراه حایلوتکله هایمانوت که مانند تافاری، فرزندانی از ژنرال‌هایی بودند که در جنگ پیروزمندانه علیه ایتالیا در ربع قرن قبل در جنگ آدوا مشارکت داشتند، او را همراهی کردند. یکی دیگر از اعضای هیئت همراه، ملوگتا یگازو، در حقیقت در دوران جوانی در جنگ آدوا شرکت کرده بود. «شرافت شرقی» اتیوپی‌ها و «لباس‌های سلطنتی غنی و نقاشی‌شده» در رسانه‌ها به طرز قابل توجهی بزرگ‌نمایی شد؛ در میان همراهانش حتی یک دسته شیر وجود داشت که او آن‌ها را
همراهانش حتی یک دسته شیر وجود داشت که او آن‌ها را به عنوان هدیه به رئیس‌جمهور آلکساندر میلران و نخست‌وزیر ریمون پوانکاره از فرانسه، پادشاه جرج پنجم از بریتانیا، و به باغ‌وحش پاریس، فرانسه اهدا کرد. همانطور که یکی از تاریخ‌نگاران اشاره کرده است، «به ندرت سفری می‌تواند چنین تعداد زیادی از حکایات را الهام بخشیده باشد». در ازای دو شیر، بریتانیا تاج سلطنتی امپراتور تئودروس دوم را به تافاری اهدا کرد تا آن را به امپراتریس زودیتو بازگرداند. این تاج توسط ژنرال سر رابرت ناپیر در مأموریت ۱۸۶۸ به حبشه به غنیمت گرفته
ناپیر در مأموریت ۱۸۶۸ به حبشه به غنیمت گرفته شده بود. در این دوره، ولیعهد از دِیر ارمنی اورشلیم بازدید کرد. در آنجا، او ۴۰ یتیم ارمنی (አርባ ልጆች "Arba Lijoch"، "چهل کودک") را که در طول نسل‌کشی ارمنی‌ها والدین خود را از دست داده بودند، به فرزندی پذیرفت. تافاری برای آموزش موسیقی این نوجوانان ترتیباتی داد و آن‌ها به گروه موسیقی سلطنتی تبدیل شدند. پادشاهی. پادشاه و امپراتور. اختیار تافاری در سال ۱۹۲۸ با چالش روبرو شد، زمانی که "دیجازماچ" بالچا صفو با یک نیروی مسلح بزرگ به آدیس آبابا آمد. زمانی که تافاری تسلط خود
بزرگ به آدیس آبابا آمد. زمانی که تافاری تسلط خود را بر استان‌ها تثبیت کرد، بسیاری از منصوبان منلیک از رعایت مقررات جدید خودداری کردند. بالچا صفو، فرماندار ("شوم") استان قهوه‌خیز سیدامو، به‌ویژه مشکل‌ساز بود. درآمدهایی که او به دولت مرکزی ارسال می‌کرد، منعکس‌کنندهٔ سودهای انباشته‌شده نبود و تافاری او را به آدیس آبابا فراخواند. آن مرد مسن با عصبانیت و به‌طور تحقیرآمیز با یک ارتش بزرگ به آدیس آبابا آمد. "دیجازماچ" به ملکه زودیتو ادای احترام کرد، اما تافاری را تحقیر کرد. در ۱۸ فوریه، در حالی که بالچا صفو و
را تحقیر کرد. در ۱۸ فوریه، در حالی که بالچا صفو و محافظ شخصی او در آدیس آبابا بودند، تافاری دستور داد "رأس" کاسا هایله دارگه ارتش بالچا صفو را خریداری کند و ترتیب داد که او به عنوان "شوم" استان سیدامو توسط بیررو ولده گابریل جایگزین شود – که خودش توسط دستا دمتهو جایگزین شد. با این حال، اقدام بالچا صفو باعث تقویت قدرت سیاسی ملکه زودیتو شد و او تلاش کرد تا تافاری را به جرم خیانت محاکمه کند. او به دلیل تعاملات خیرخواهانه‌اش با ایتالیا محاکمه شد، از جمله پیمان صلح ۲۰ ساله که در ۲ اوت امضا شد. در سپتامبر، گروهی
۲۰ ساله که در ۲ اوت امضا شد. در سپتامبر، گروهی از درباریان، از جمله برخی از درباریان ملکه، تلاش نهایی برای رهایی از تافاری را انجام دادند. این کودتا از نظر ریشه‌هایش تراژیک و از نظر پایانش کمدی بود. هنگامی که تافاری و گروهی از سربازانش با آنها مواجه شدند، سران کودتا به آرامگاه منلیک در زیرزمین قصر پناه بردند. تافاری و سربازانش آنها را محاصره کردند، اما خودشان توسط گارد شخصی زودیتو محاصره شدند. تعدادی دیگر از سربازان تافاری که لباس خاکی بر تن داشتند، رسیدند و با برتری تسلیحات، نتیجه را به نفع او رقم زدند.
و با برتری تسلیحات، نتیجه را به نفع او رقم زدند. حمایت مردمی، همچنین حمایت پلیس، همچنان با تافاری بود. در نهایت، ملکه کوتاه آمد و در ۷ اکتبر ۱۹۲۸، تافاری به عنوان "نگوس" (زبان امهری: «پادشاه») تاج‌گذاری کرد.تاج‌گذاری تافاری به عنوان پادشاه بحث‌برانگیز بود. او همان منطقه‌ای را اشغال کرد که ملکه در آن بود، به جای اینکه به پادشاهی منطقه‌ای از امپراتوری برود. دو پادشاه، حتی با یکی که وابسته و دیگری که امپراتور (در این مورد ملکه) است، هرگز از یک مکان به‌طور همزمان در تاریخ اتیوپی حکومت نکرده بودند. محافظه‌کاران
در تاریخ اتیوپی حکومت نکرده بودند. محافظه‌کاران به اعتراض به این توهین تصوری به شأن تاج‌وتخت پرداختند و این منجر به شورش رأس گوگسا وله شد. گوگسا وله همسر ملکه و "شوم" استان بگمِدر بود. در اوایل ۱۹۳۰، او ارتشی تشکیل داد و آن را از فرمانداری‌اش در قندار به سوی آدیس آبابا به حرکت درآورد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۰، گوگسا وله با نیروهای وفادار به "نگوس" تافاری مواجه شد و در نبرد انچم شکست خورد. گوگسا وله در نبرد کشته شد. اخبار شکست و مرگ گوگسا وله در آدیس آبابا منتشر شده بود که ملکه به‌طور ناگهانی در ۲ آوریل ۱۹۳۰ درگذشت.
که ملکه به‌طور ناگهانی در ۲ آوریل ۱۹۳۰ درگذشت. اگرچه مدت‌ها شایعه شده بود که ملکه پس از شکست شوهرش مسموم شد، یا اینکه او از شوک مرگ شوهر جداشده‌اش که همچنان مورد علاقه‌اش بود، فوت کرده است، اما از آن زمان مستند شده است که زودیتو به تب شبه‌حصبه (پاراتیفوئید) و عوارض ناشی از دیابت پس از آنکه روحانیون ارتدکس مقررات سختی در مورد رژیم غذایی‌اش در دوران روزه‌داری اعمال کردند، در حالی که دستورات پزشکانش خلاف آن بود، درگذشت. با مرگ زودیتو، تافاری خود به عنوان امپراتور برخاست و به عنوان «نگوس نگست زه-اتیوپیا»، به
برخاست و به عنوان «نگوس نگست زه-اتیوپیا»، به معنای «شاه شاهان اتیوپی» اعلام شد. او در ۲ نوامبر ۱۹۳۰ در کلیسای سنت جرج آدیس آبابا تاج‌گذاری کرد. این تاج‌گذاری طبق گزارش‌ها «رویدادی بسیار باشکوه» بود، و شاهزاده‌ها و مقامات برجسته‌ای از سراسر جهان در آن حضور داشتند. در میان حاضران دوک گلاستر (پسر پادشاه جورج پنجم)، مارشال لوئیس فرانشت دِ اسپری از فرانسه، و پرنس اودینه نمایندهٔ پادشاه ویکتور امانوئل سوم از ایتالیا حضور داشتند. سفیر ویژه هرمان موری جاکوبی به عنوان نمایندهٔ شخصی رئیس‌جمهور ایالات متحده هربرت
عنوان نمایندهٔ شخصی رئیس‌جمهور ایالات متحده هربرت هوور در مراسم تاج‌گذاری حضور داشت. نمایندگان مصر، ترکیه، سوئد، بلژیک و ژاپن نیز در مراسم حضور داشتند. نویسندهٔ بریتانیایی اولین وو نیز در آنجا بود و گزارشی معاصر از این رویداد نوشت، و برتون هولمز تنها فیلم‌برداری شناخته‌شده از این مراسم را انجام داد. یکی از گزارش‌های روزنامه‌های آمریکایی اشاره کرد که هزینهٔ جشن به بیش از ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار رسیده است. بسیاری از حاضران هدایای لوکسی دریافت کردند؛ در یک مورد، امپراتور یک کتاب مقدس طلایی به یک کشیش آمریکایی که در
یک کتاب مقدس طلایی به یک کشیش آمریکایی که در تاج‌گذاری حضور نداشت، ولی در روز تاج‌گذاری برای امپراتور دعا کرده بود، فرستاد. سلاسی در تاریخ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۳۱ اولین قانون اساسی اتیوپی را معرفی کرد، که برای سیستمی دومجلسی فراهم شده بود. این قانون اساسی قدرت را در دستان نجیب‌زادگان نگه داشت، اما استانداردهای دموکراتیک را در میان نجیب‌زادگان برقرار کرد و گذار به حکومت دموکراتیک را پیش‌بینی می‌کرد: این قانون اساسی تا زمانی که مردم در موقعیتی برای انتخاب خود قرار گیرند، برقرار می‌ماند. این قانون اساسی جانشینی سلطنت
برقرار می‌ماند. این قانون اساسی جانشینی سلطنت را به فرزندان سلاسی محدود کرد، که باعث شد دیگر شاهزادگان دودمانی آن زمان (از جمله شاهزادگان تیگرای و حتی پسرعموی وفادار امپراتور، رأس کاسا هایله دارگه) از خط جانشینی سلطنت خارج شوند. در سال ۱۹۳۲، سلطنت جیما پس از مرگ سلطان ابا جفار دوم از جیما به‌طور رسمی به اتیوپی ملحق شد. تقابل با ایتالیا. اتیوپی در دههٔ ۱۹۳۰ هدف طرح‌های امپریالیستی ایتالیا قرار گرفت. رژیم بنیتو موسولینی و فاشیسم وی علاقه‌مند به انتقام‌گیری از شکست‌های نظامی ایتالیا در برابر اتیوپی در نخستین
شکست‌های نظامی ایتالیا در برابر اتیوپی در نخستین جنگ ایتالیا-اتیوپی بود و قصد داشت تلاش شکست‌خوردهٔ ایتالیا برای تصرف این کشور، که در آدوا تجلی یافت، را محو کند. تصرف اتیوپی همچنین می‌توانست به تقویت هدف‌های فاشیسم و تقویت بلاغت امپراتوری آن کمک کند. اتیوپی همچنین می‌توانست پلی میان مستعمرات اریتره و سومالی‌لند ایتالیا باشد. موقعیت اتیوپی در جامعهٔ ملل نتوانست ایتالیایی‌ها را از حمله در سال ۱۹۳۵ منصرف کند؛ «امنیت جمعی» پیش‌بینی‌شده توسط جامعهٔ ملل بی‌فایده به نظر رسید و زمانی که توافق هوار–لاوال فاش کرد که
نظر رسید و زمانی که توافق هوار–لاوال فاش کرد که متحدان اتیوپی در جامعهٔ ملل در تلاش برای راضی کردن ایتالیا بودند، یک رسوایی به پا شد. بسیج. پس از بحران حبشه در ۵ دسامبر ۱۹۳۴، سلاسی به نیروهای شمالی خود پیوست و مقر خود را در دسیه در استان ولو بنیان نهاد. او در ۳ اکتبر ۱۹۳۵ فرمان بسیج عمومی صادر کرد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۵، او دستورات دقیق‌تری را به فرماندهٔ کل خود، رأس کاسا، ارائه کرد و به نیروهایش دستور داد که موقعیت‌های استتاری را انتخاب کنند، مهمات را حفظ نمایند و از پوشیدن لباس‌های جلب‌توجه‌کننده به دلیل ترس
و از پوشیدن لباس‌های جلب‌توجه‌کننده به دلیل ترس از حملات هوایی خودداری کنند. در مقایسه با اتیوپیایی‌ها، ارتش ایتالیا مجهز به تسلیحات مدرن و نیروی هوایی بزرگی بود. ایتالیایی‌ها همچنین در طول درگیری از جنگ‌افزار شیمیایی استفاده کردند و حتی بیمارستان‌های صحرایی صلیب سرخ را هدف قرار دادند. پیشرفت جنگ. از اوایل اکتبر ۱۹۳۵، ایتالیایی‌ها به اتیوپی حمله کردند، اما تا نوامبر، سرعت تهاجم به‌طور قابل‌توجهی کاهش یافت و ارتش‌های شمالی سلاسی توانستند آنچه را که به عنوان «حملهٔ کریسمس» شناخته می‌شود، آغاز کنند. در طی این
کریسمس» شناخته می‌شود، آغاز کنند. در طی این حمله، ایتالیایی‌ها در برخی مناطق مجبور به عقب‌نشینی شدند و در مواضع دفاعی قرار گرفتند، اما در اوایل ۱۹۳۶، در نبرد اول تمبیین پیشروی حملهٔ اتیوپی را متوقف کردند و آمادهٔ ادامهٔ حملهٔ خود شدند. پس از شکست و نابودی نیروهای شمالی اتیوپی در نبرد امبا آرادام، نبرد دوم تمبیین و نبرد شیر، سلاسی با آخرین نیروی اتیوپیایی در جبههٔ شمالی وارد میدان شد. در ۳۱ مارس ۱۹۳۶، او شخصاً پاتکی علیه ایتالیایی‌ها در نبرد مایچو در جنوب تیگرای را رهبری کرد. ارتش امپراتور شکست خورد و با
تیگرای را رهبری کرد. ارتش امپراتور شکست خورد و با آشفتگی عقب‌نشینی کرد. در هنگام عقب‌نشینی، ایتالیایی‌ها از هوا و همچنین قبیله‌های رایه و آزبو، که توسط ایتالیایی‌ها مسلح و حمایت مالی شده بودند، به آن‌ها حمله کردند. بسیاری از نیروهای نظامی اتیوپی در مقایسه با نیروهای مهاجم ایتالیایی، قدیمی و ناکارآمد بودند و عمدتاً از سلاح‌های غیرمدرن و نیروهای آموزش‌ندیده استفاده می‌کردند. سلاسی پیش از بازگشت به پایتخت خود، یک سفر زیارتی به کلیساهای لالی‌بلا انجام داد، که خطر اسارت را به همراه داشت. پس از جلسه‌ای پرتنش در
اسارت را به همراه داشت. پس از جلسه‌ای پرتنش در شورای دولتی، تصمیم گرفته شد که از آنجا که آدیس آبابا قابل دفاع نیست، دولت به شهر جنوبی گوره منتقل شود و برای حفظ خاندان امپراتوری، امپراتریس منن آصفاو و دیگر اعضای خانوادهٔ سلطنتی بلافاصله به سومالی فرانسه و سپس به اورشلیم بروند. بحث دربارهٔ تبعید. پس از بحث‌های بیشتر در مورد اینکه آیا سلاسی باید به گوره برود یا همراه خانواده‌اش به تبعید برود، توافق شد که او اتیوپی را ترک کند و پروندهٔ اتیوپی را به جامعه ملل در ژنو ارائه دهد. این تصمیم یکدست نبود و چندین نفر،
ژنو ارائه دهد. این تصمیم یکدست نبود و چندین نفر، از جمله بلاتا تکله وولده هاواریت، به شدت با فرار یک پادشاه اتیوپیایی از برابر نیروی مهاجم مخالفت کردند. سلاسی پسرعمویش، رأس ایمرو هایله سلاسی را به عنوان نایب‌السلطنه در غیاب خود منصوب کرد و در ۲ مه ۱۹۳۶ به همراه خانواده‌اش به سومالی فرانسه عزیمت کرد. در ۵ مه، مارشال مارشال پیترو بادولیو نیروهای ایتالیایی را به آدیس آبابا هدایت کرد و موسولینی اتیوپی را به عنوان یک استان ایتالیا اعلام کرد. ویکتور امانوئل سوم به عنوان امپراتور اتیوپی جدید اعلام شد. در روز قبل،
عنوان امپراتور اتیوپی جدید اعلام شد. در روز قبل، تبعیدیان اتیوپیایی سومالی فرانسه را با رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس "انترپرایز" ترک کردند. مقصد آن‌ها اورشلیم در منطقهٔ قیمومت بریتانیا بر فلسطین بود، جایی که خانوادهٔ سلطنتی اتیوپی اقامتگاهی داشتند. خانوادهٔ امپراتوری در حیفا پیاده شدند و سپس به اورشلیم رفتند. انتخاب اورشلیم از نظر نمادین بسیار مهم بود، زیرا سلسلهٔ سلیمانی ادعا می‌کرد که نسبش به سلسلهٔ داوود می‌رسد. پس از ترک سرزمین مقدس، سلاسی و همراهانش با رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس "کیپ‌تاون" به سوی
با رزم‌ناو بریتانیایی اچ‌ام‌اس "کیپ‌تاون" به سوی جبل‌الطارق حرکت کردند و در هتل راک اقامت گزیدند. از جبل‌الطارق، تبعیدیان به یک کشتی مسافربری معمولی منتقل شدند. با این کار، دولت بریتانیا از هزینه‌های برگزاری یک استقبال رسمی معاف شد. امنیت جمعی و جامعهٔ ملل، ۱۹۳۶. در ۱۲ مه ۱۹۳۶، جامعهٔ ملل به سلاسی اجازه داد که مجمع را مورد خطاب قرار دهد. در پاسخ، ایتالیا هیئت خود را از جامعهٔ ملل خارج کرد. اگرچه سلاسی به زبان فرانسوی مسلط بود، اما ترجیح داد سخنرانی خود را به زبان امهری ایراد کند. او ادعا کرد که ایتالیا از
زبان امهری ایراد کند. او ادعا کرد که ایتالیا از جنگ‌افزار شیمیایی علیه اهداف نظامی و غیرنظامی استفاده می‌کند. در آغاز سال ۱۹۳۶، "تایم" سلاسی را به عنوان «مردِ سال» برای سال ۱۹۳۵ معرفی کرد. سخنرانی او در ژوئن ۱۹۳۶ باعث شد که او به نماد ضد فاشیست‌ها در سراسر جهان تبدیل شود. با این حال، او نتوانست حمایت دیپلماتیک و نظامی مورد نیاز خود را به دست آورد. جامعهٔ ملل تنها تحریم‌های محدودی علیه ایتالیا اعمال کرد و سلاسی بدون تجهیزات نظامی ضروری باقی ماند. تنها شش کشور در سال ۱۹۳۷ اشغال اتیوپی توسط ایتالیا را به
کشور در سال ۱۹۳۷ اشغال اتیوپی توسط ایتالیا را به رسمیت نشناختند: چین، نیوزیلند، اتحاد جماهیر شوروی، جمهوری اسپانیا، مکزیک و ایالات متحدهٔ آمریکا. دوران تبعید. سلاسی سال‌های تبعید خود (۱۹۳۶–۱۹۴۱) را در باث، انگلستان، در خانهٔ فرفیلد، باث، که آن را خریداری کرده بود، سپری کرد. امپراتور و کاسا هایله دارگه هر روز صبح در پشت دیوارهای بلند این خانهٔ ویکتوریایی ۱۴ اتاقه قدم می‌زدند. مطالعهٔ مورد علاقه او «تاریخ دیپلماسی» بود. در دوران تبعیدش در انگلستان، او شروع به نوشتن خودزندگی‌نامه‌ای ۹۰ هزار کلمه‌ای کرد. پیش
نوشتن خودزندگی‌نامه‌ای ۹۰ هزار کلمه‌ای کرد. پیش از اقامت در خانهٔ فرفیلد، او مدتی کوتاه در هتل وارن در وورتینگ و در پارک‌ساید، ویمبلدون اقامت داشت. یک تندیس هایله سلاسی ساختهٔ هیلدا سلیگمن در پارک کنیزارو در نزدیکی ویمبلدون نصب شده بود تا اقامت او را گرامی بدارد. این تندیس به یک مکان زیارتی محبوب برای جامعهٔ راستافاری لندن تبدیل شد تا این‌که در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ توسط معترضان تخریب گردید. سلاسی در دههٔ ۱۹۳۰ در هتل ابی در مالورن اقامت داشت و نوه‌های او و دختران مقامات درباری در مدرسهٔ کلارندون برای دختران در
مقامات درباری در مدرسهٔ کلارندون برای دختران در مالورن شمالی تحصیل کردند. در طول اقامت خود در مالورن، او در مراسم کلیسای ترینیتی مقدس در لینک تاپ شرکت می‌کرد. یک پلاک آبی به یادبود اقامت او در مالورن، در روز شنبه، ۲۵ ژوئن ۲۰۱۱ رونمایی شد. به‌عنوان بخشی از این مراسم، هیئتی از جنبش راستافاری سخنرانی کوتاهی انجام دادند و یک اجرای طبل برگزار شد. فعالیت‌های سلاسی در این دوره بر مقابله با تبلیغات ایتالیایی‌ها دربارهٔ مقاومت اتیوپی و مشروعیت اشغال متمرکز بود. او علیه بی‌حرمتی به اماکن مذهبی و آثار تاریخی، از جمله
بی‌حرمتی به اماکن مذهبی و آثار تاریخی، از جمله سرقت یک اُبلیسک سلطنتی ۱۶۰۰ ساله، سخن گفت و جنایات وارده بر مردم غیرنظامی اتیوپی را محکوم کرد. وی همچنان خواستار مداخلهٔ جامعهٔ ملل بود و اطمینان داشت که «داوری الهی در نهایت هم بر ضعیف و هم بر قدرتمند فرود خواهد آمد»، گرچه تلاش‌های او برای جلب حمایت در مبارزه علیه ایتالیا تا زمانی که این کشور در ژوئن ۱۹۴۰ به جبههٔ آلمان در جنگ جهانی دوم پیوست، عمدتاً بی‌نتیجه بود. درخواست‌های سلاسی برای حمایت بین‌المللی در ایالات متحده، به‌ویژه در میان سازمان‌های
در ایالات متحده، به‌ویژه در میان سازمان‌های آفریقایی-آمریکایی که با آرمان اتیوپی همدلی داشتند، بازتاب یافت. در سال ۱۹۳۷، هایله سلاسی قرار بود در روز کریسمس پیامی رادیویی برای مردم آمریکا ارسال کند تا از حامیان خود قدردانی کند، اما تاکسی او دچار تصادف شد و زانویش شکست. با وجود آسیب‌دیدگی، او این پیام را ایراد کرد و در آن، مسیحیت و حسن‌نیت را با میثاق جامعهٔ ملل مرتبط دانست و تأکید کرد که جنگ را می‌توان از طریق دیپلماسی حل کرد. در این دوره، هایله سلاسی با چندین تراژدی شخصی روبه‌رو شد. دو داماد او، رأس دستا
تراژدی شخصی روبه‌رو شد. دو داماد او، رأس دستا دامتو و دیجازماچ بیینه مرید، هر دو توسط ایتالیایی‌ها اعدام شدند. دختر او، شاهدخت رومانورک، همسر دیجازماچ بینه مرید، به همراه فرزندانش به اسارت گرفته شد و در سال ۱۹۴۱ در ایتالیا درگذشت. دختر دیگرش، شاهدخت تسه‌های، اندکی پس از بازگشت پادشاه به سلطنت در سال ۱۹۴۲، هنگام زایمان درگذشت. پس از بازگشت به اتیوپی، هایله سلاسی خانهٔ فرفیلد را به شهر باث اهدا کرد تا به عنوان اقامتگاهی برای سالمندان مورد استفاده قرار گیرد. در سال ۲۰۱۹، دو پلاک آبی به یادبود اقامت او در