payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شود، می‌توان دوباره با کمک گوشهٔ فرود، به چهارگاه بازگشت. برخلاف گوشه‌هایی نظیر حصار یا مویه که معمولاً نت‌هایی خارج از چارچوب اصلی دستگاه را در خود دارند (و از همین طریق امکان پرده‌گردانی را فراهم می‌کنند)، درآمد و فرود معمولاً نت‌هایشان محدود به نت‌های اصلی دستگاه است. گوشهٔ فرود را همهٔ ردیف‌ها برای همهٔ دستگاه‌ها تعریف نمی‌کنند و بسیار پیش می‌آید که فرودهای کوتاهی که در انتهای اجرای یک گوشهٔ دیگر اجرا می‌شوند را یک گوشهٔ مستقل در نظر نگیرند. گام و فواصل. گام هر دستگاه ترکیبی از فواصل گوناگون با
و فواصل. گام هر دستگاه ترکیبی از فواصل گوناگون با کرسی‌بندی گوشه‌هاست که از اوزان «باز و بسته» برخوردار است. نغمات در دستگاه از بم به زیر در حرکت است و دوباره از زیر به بم برمی‌گردد؛ این حرکت، روی برخی از درجات مطبوع ایست می‌کند و سپس با فرودی مشخص، به محور اصلی بازمی‌گردد. فواصلی که در گام دستگاه‌های موسیقی ایرانی دیده می‌شوند اصولاً از چهار نوع هستند: دوم بزرگ (حدود ۲۰۰ سنت)، دوم خنثی (حدود ۱۵۰ سنت)، دوم کوچک (حدود ۱۰۰ سنت)، و دوم بیش‌بزرگ (حدود ۲۵۰ سنت). اگر فراوانی هر کدام از این فواصل در تمام گام‌های
اگر فراوانی هر کدام از این فواصل در تمام گام‌های دستگاه‌های موسیقی ایرانی شمرده شود، دوم بزرگ ۳۲ بار، دوم خنثی ۱۷ بار، دوم کوچک ۱۱ بار و دوم افزوده ۳ بار استفاده می‌شوند. اگر تمام گام موسیقی ایرانی برهم منطبق شود، در هر اکتاو نیاز به دست کم ۱۵ پردهٔ مختلف است؛ اما یک اکتاو در گام هر دستگاه تنها متشکل از هفت پرده است. ضرب‌آهنگ. گوشه‌های یک دستگاه به‌طور کلی به دو دسته قابل تقسیم هستند: آن‌هایی که ضرب‌آهنگ (ریتم) مشخص ندارند، و آن‌هایی که متر (وزن) مشخصی دارند و این وزن عامل مهمی در ماهیت آن‌هاست. برای مثال
و این وزن عامل مهمی در ماهیت آن‌هاست. برای مثال گوشه‌های «کرشمه» یا «چهارمضراب» متریک هستند. گوشه‌های غیر ریتمیک اگر چه متر ثابتی ندارند، اما معمولاً در مطابقت با اوزانی عروضی اجرا می‌شوند. به‌طور کلی در اجرای آوازی دستگاه‌ها، تصنیف (قطعهٔ آوازی با متر مشخص) جایی ندارد و این تنها قطعات سازی هستند که متر مشخص دارند. تقسیم‌بندی. تعداد دستگاه‌ها. بیشتر متون امروزی، ردیف موسیقی ایرانی را به هفت دستگاه تقسیم می‌کنند و در کنار آن چند آواز نیز بر می‌شمرند (دست کم سه مورد آواز دشتی، آواز ابوعطا، آواز بیات ترک، اگر
مورد آواز دشتی، آواز ابوعطا، آواز بیات ترک، اگر چه برخی آواز شوشتری، آواز بیات کرد، و آواز بیات اصفهان را نیز بر می‌شمرند). در تعداد این متعلقات (آوازها) اختلاف نظر وجود داشته‌است، ولی رایج‌ترین تقسیم‌بندی‌ها متشکل از هفت دستگاه (شور، ماهور، سه‌گاه، چهارگاه، راست‌پنج‌گاه، همایون، نوا) و پنج آواز (افشاری، دشتی، ابوعطا، بیات ترک، و بیات اصفهان) هستند. برخی (از جمله محسن حجاریان) این تقسیم‌بندی و به خصوص انتخاب نام «آواز» برای ملحقات دستگاه‌ها را به علینقی وزیری نسبت می‌دهند. اما معرفی هفت دستگاه به شکل
وزیری نسبت می‌دهند. اما معرفی هفت دستگاه به شکل امروزی، پیش از وی و توسط فرصت شیرازی در "بحورالالحان" انجام شده‌است، و تقسیم‌بندی پنج آواز به عنوان ملحقات آن دستگاه‌ها نیز احتمالاً توسط علی‌اکبر فراهانی و فرزندانش صورت گرفته‌است. با این حال در تقسیم‌بندی‌های قدیمی‌تر (اوایل قرن بیستم)، برخی نظریه‌پردازان دوازده دستگاه برمی‌شمردند، و پنج مورد از آوازهای یادشده را نیز جزو دستگاه‌ها برمی‌شمردند. برای مثال، گن‌ایچی تسوگه ابوعطا را جزو دستگاه‌ها برمی‌شمرد و ژان دورینگ نیز تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد ذکر
ژان دورینگ نیز تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد ذکر می‌کند (که در شش یا هفت گام اجرا می‌شوند). هرمز فرهت نیز تعداد دستگاه‌ها را دوازده عدد ذکر می‌کند، که این امر اساساً به آن خاطر است که "فرود" (بازگشت به درآمد دستگاه) در این‌ها متفاوت است (مثلاً فرود بیات اصفهان متفاوت از فرود دستگاه همایون است). برونو نتل با استناد به تحقیقات دیگران نشان داده‌است که گوشه‌هایی که قابلیت پرده‌گردانی دارند در قرن اخیر بیشتر مورد توجه بوده‌اند، چنان‌که حتی برخی از آن‌ها به‌طور مستقل از دستگاهی که به آن وابسته بودند، اجرا
مستقل از دستگاهی که به آن وابسته بودند، اجرا می‌شوند و در حال تبدیل به یک دستگاه مستقل هستند؛ او از این جمله به بیات کرد اشاره می‌کند (مشتق از دستگاه شور، با افزودن درجهٔ پنجم به اندازهٔ نیم پرده) و آن را در حال تبدیل به یک دستگاه جداگانه می‌داند. برخی محققان دیگر از جمله ژان دورینگ و هرمز فرهت هم به این روند شکل‌گیری دستگاه‌های جدید صحه گذاشته‌اند. همچنین آقابابا مخمور که اولین کاربرد واژهٔ «دستگاه» به او نسبت داده شده نیز دوازده دستگاه برشمرده‌است اگر چه نام‌های آن‌ها با نام دستگاه‌های امروزی مطابقت کامل
آن‌ها با نام دستگاه‌های امروزی مطابقت کامل ندارد. رسالهٔ دیگری که احتمالاً در دورهٔ قاجار نوشته شده‌است نیز موجود است که عنوان آن "دربارهٔ شش دستگاه اصل و شش دستگاه فرع" است که یعنی تعداد دستگاه‌ها را ۶ یا ۱۲ برمی‌شمرد. دست آخر آن که حجاریان از شخصی با نام خانوادگی «پرورش» نام می‌برد که در سال ۱۹۳۸ در کتابی با نام «"راهنمای موسیقی"» با دستگاه خواندن بیات کرد و سایر آوازها، جمعاً سیزده دستگاه برمی‌شمرد. اما از سوی دیگر، حجاریان خود معتقد است که دستگاه‌ها برای «دستگاه بودن» نیاز دارند که یک «اوج» داشته
برای «دستگاه بودن» نیاز دارند که یک «اوج» داشته باشند، و او آوازهایی نظیر شوشتری را به دلیل نداشتن اوج، دستگاه نمی‌داند. در همین راستا او همچنین اشاره می‌کند که اگر چه ردیف میرزاعبدالله و ردیف معروفی برای آواز بیات کرد اوج قائل نمی‌شوند، اما ردیف دوامی یک گوشهٔ اوج برای آن ذکر می‌کند و خودِ دوامی هم بیات کرد را در راه دستگاه شدن توصیف می‌کند. از سوی دیگر، برخی تعداد دستگاه‌ها را کمتر می‌دانند و دستگاه‌هایی که از نظر مایه مطابقت دارند را مستقل از هم نمی‌شمارند. برای مثال، محمدرضا شجریان در مصاحبه‌ای که در
برای مثال، محمدرضا شجریان در مصاحبه‌ای که در سال ۱۳۶۲ با اکبر ناظمی انجام داده بود، اشاره می‌کند که خود به وجود پنج دستگاه اعتقاد دارد اگر چه اذعان می‌کند که تقسیم‌بندی رایج همان تقسیم‌بندی دوازده‌تایی (۱۲ آواز) یا هفت‌تایی (۷ دستگاه) است. داریوش طلایی نیز در مورد این که تمام دستگاه‌ها از طریق چهار مایهٔ اصلی به دست می‌آیند تحقیقات گسترده‌ای کرده‌است. تقریباً تمام صاحب‌نظران معاصر، دستگاه شور را مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی می‌دانند و به آن «مادر همهٔ دستگاه‌ها» می‌گویند، زیرا چندین آواز از شور منشعب
دستگاه‌ها» می‌گویند، زیرا چندین آواز از شور منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و سه‌گاه نیز تأثیر شور مشهود است. استثنای مهم در این زمینه، هرمز فرهت و داریوش صفوت هستند که دستگاه شور را به خاطر قدمت کمترش اصلی نمی‌دانند و در مقابل، دستگاه چهارگاه را به خاطر این که دو دانگ متقارن دارد، دستگاه اصلی می‌دانند. دستگاه شور. دستگاه شور مهم‌ترین دستگاه موسیقی ایرانی دانسته می‌شود و به آن «مادر همهٔ دستگاه‌ها» گفته می‌شود، زیرا چند آواز مهم از شور منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و
منشعب شده‌اند و حتی در دستگاه‌های دیگر نظیر نوا و سه‌گاه نیز تأثیر شور مشهود است. دستگاه شور بیش از دستگاه‌های دیگر مورد تحقیق بوده‌است، که از قدیمی‌ترین آن‌ها می‌توان به کتاب "آواز شور" اثر محمدتقی مسعودیه (منتشر شده در سال ۱۹۶۸) اشاره کرد. پس از تحول مقام به دستگاه، چند مقام در قالب گوشه‌هایی در دستگاه شور نگه داشته شده‌اند (از جمله رهاوی، بزرگ و حسینی)، و در تقسیم‌بندی ارائه شده توسط داریوش طلایی که تمام دستگاه‌ها را با کمک چهار دانگ اصلی توضیح می‌دهد، دانگ اول دستگاه شور یکی از این دانگ‌های بنیادین
دانگ اول دستگاه شور یکی از این دانگ‌های بنیادین است. همچنین دستگاه شور از طریق گوشه‌های مختلفش راه برای پرده‌گردانی به دیگر دستگاه‌ها دارد (مثلاً گوشه‌های حسینی و رهاوی امکان تغییر از شور به نوا و برعکس را فراهم می‌کنند). گام شور از نظر مُد، کوچک (مینور) محسوب می‌شود زیرا درجهٔ سوم، ششم و هفتم در مد شور به نسبت نت پایه دارای فاصلهٔ کوچک (شبیه گام کوچک غربی) هستند؛ فاصلهٔ این درجات را با اختلاف ربع پرده در درجهٔ دوم، می‌توان با فواصل درجات مدهای یونانی فریژین و ائولین، یا گام کوچک نظری (مینور تئوریک) منطبق
و ائولین، یا گام کوچک نظری (مینور تئوریک) منطبق دانست. این مقایسه صرفاً از نظر انطباق فواصل درجات گام صورت گرفته‌است وگرنه درجات گام‌های غربی، چه کوچک (مینور) و چه بزرگ (ماژور) نقشی ثابت دارند اما در موسیقی ایران بسته به احساس و روحیهٔ ایرانی، نقش درجات مدام در حال تغییر هستند. گام شور پایین‌رونده است؛ به این معنا که روند ملودی‌های شور اکثراً از بالا به پایین است. درجهٔ پنجم گام شور، نت متغیر است. این درجه با فاصلهٔ یک پرده از درجهٔ چهارم تعریف می‌شود (مثلاً در شورِ سل، به صورت ر بکار)، اما در برخی
(مثلاً در شورِ سل، به صورت ر بکار)، اما در برخی گوشه‌های این درجه می‌تواند یک ربع پرده پایین‌تر آورده شود (مثلاً ر کرن) و با مقام حسینی مطابق می‌شود. اما در برخی گوشه‌ها و ملحقات دیگر شور (برای مثال در آواز ابوعطا) نت پنجم متغیر نیست و هرگز پایین آورده نمی‌شود، و دلیل آن که در بقیه پایین آورده می‌شود نیز مشخص نیست چنان‌که مثلاً در پیش‌درآمد شور علی‌اکبر شهنازی، در ابتدا این نت پایین آورده نمی‌شود اما در بخش دوم این پیش‌درآمد به یک‌باره این فاصله تغییر می‌کند. به هر حال، با توجه به فرودگاه دستگاه شور که در
به هر حال، با توجه به فرودگاه دستگاه شور که در آن‌ها این درجه پایین آورده نمی‌شود می‌توان نتیجه گرفت که مد مبنا در دستگاه شور، آنی است که درجهٔ پنجمش پایین آورده نشده‌است. در ردیف میرزاعبدالله نیز در گوشه‌هایی همچون کرشمه و رهاوی (رهاب) هم فواصل مد مبنا و هم فواصل مد انتقالی به شکل تفکیک‌ناپذیر استفاده شده‌اند. زمانی که درجهٔ پنجم شور ربع پرده پایین‌تر آورده شود، دانگ دوم شور (از درجهٔ چهارم تا هفتم) از نظر فواصل با دانگ اول شور یکسان می‌شود و «شور دوم» در این منطقه شکل می‌گیرد؛ از همین جهت است که برای
در این منطقه شکل می‌گیرد؛ از همین جهت است که برای دستگاه شور «مناطقی» تعریف می‌شود. دستگاه شور در سه منطقه اجرا می‌شود، که به ترتیب شور پایین، شور وسط، و شور بالا (یا اوج) نامیده می‌شوند. شور پائین وسعتی برابر یک فاصلهٔ چهارم درست دارد، یعنی همان دانگ اول دستگاه شور. درآمد شور در این منطقه اجرا می‌شود. شور وسط دانگ دوم دستگاه شور را می‌سازد و به دانگ اول متصل است به گونه‌ای که نت آخر دانگ اول، نت اول دانگ دوم است. گوشه‌هایی چون شهناز، گریلی، خارا، قجر و قرچه در این منطقه اجرا می‌شوند. در گوشه‌هایی نظیر
قرچه در این منطقه اجرا می‌شوند. در گوشه‌هایی نظیر «گلریز» و «بزرگ» درجهٔ هشتم به دانگ دوم افزوده می‌شود که باعث می‌شود وسعت دانگ دوم را تا فاصلهٔ پنجم بزرگ افزایش دهد؛ اینجاست که درجهٔ هشتم شور، محور ملودی (نت شاهد) می‌شود و زمینه برای اجرای شور بالا مهیا می‌شود. شور بالا (اوج) از درجهٔ هشتم آغاز می‌شود و دانگ سوم دستگاه شور را تشکیل می‌دهد. بین دانگ سوم (شور بالا) و دانگ دوم (شور وسط) یک پرده فاصله است؛ به عبارتی دیگر، دانگ سوم همان دانگ اول است با این تفاوت که یک اکتاو بالاتر اجرا می‌شود. گوشهٔ حسینی در
که یک اکتاو بالاتر اجرا می‌شود. گوشهٔ حسینی در این دانگ اجرا می‌شود. هر سه منطقه (دانگ) از نظر فاصله برهم منطبق هستند به گونه‌ای که فواصل میانی هر دانگ دو فاصلهٔ دوم نیم‌بزرگ و یک فاصلهٔ دوم بزرگ هستند. متعلقات شور. آواز ابوعطا از درجهٔ دوم شور ساخته می‌شود. نت شروع و نت ایست ابوعطا، درجهٔ دوم شور است. درجهٔ چهارم نت شاهد است و می‌تواند به عنوان نت آغاز هم استفاده شود. درجهٔ پنجم شور در این آواز نت متغیر نیست و بیشتر آواز در فاصلهٔ درجهٔ دوم تا درجهٔ چهارم شور اجرا می‌شود. درجهٔ سوم شور در این آواز بسیار
شور اجرا می‌شود. درجهٔ سوم شور در این آواز بسیار اجرا می‌شود اما فقط به عنوان‌گذاری بین درجات دوم و چهارم. آواز بیات ترک از درجهٔ سوم شور ساخته می‌شود؛ به آن معنا که نت شاهد در آواز بیات ترک، درجهٔ سوم دستگاه شور است. در خود دستگاه شور، درجهٔ سوم کمتر مورد استفاده قرار گرفته اما در بیات ترک، این درجه، مایهٔ اصلی محسوب می‌شود. تصنیف اندک اندک اثر شهرام ناظری، یکی از آثار ساخته شده در آواز بیات ترک است. آواز افشاری از درجهٔ چهارم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که نت شاهد در آواز افشاری، درجهٔ چهارم دستگاه شور
که نت شاهد در آواز افشاری، درجهٔ چهارم دستگاه شور است. نت ایست در روی درجهٔ دوم و توقف و خاتمه، روی نت زیر پایهٔ شور است و در واقع حالتی شبیه به گوشهٔ رهاب دارد. آواز دشتی از درجهٔ پنجم شور ساخته می‌شود؛ به این معنا که شاهد آواز دشتی، درجهٔ پنجم دستگاه شور است. نت شروع آواز دشتی درجهٔ سوم شور است و نت شاهد آن درجهٔ پنجم شور، که در عین حال نت متغیر هم هست، و نت ایست دشتی نت پایهٔ شور است. رابطهٔ دستگاه‌ها. در بیشتر منابع معاصر (در سدهٔ ۲۱ میلادی)، تعداد دستگاه‌های موسیقی ایران هفت عدد ذکر شده اما از لحاظ
موسیقی ایران هفت عدد ذکر شده اما از لحاظ آناتومی (ترتیب و نوع فاصله‌ها) این دستگاه‌ها کمتر از هفت نوع دانسته می‌شوند. به عقیدهٔ علینقی وزیری، رفتار و حالات دستگاه راست پنجگاه مانند ماهور است و رفتار و حالات دستگاه نوا نیز مانند شور است، که یعنی دستگاه‌ها را می‌توان در پنج خانوادهٔ اصلی طبقه‌بندی کرد. برونو نتل نیز همین دیدگاه را تأیید می‌کند، و ژان دورینگ هم اگر چه خود به شش یا هفت گام اعتقاد دارد، اما از روح‌الله خالقی چنین نقل می‌کند که وی نیز پنج گام اصلی برای دستگاه‌ها برمی‌شمرد. از سوی دیگر، داریوش
برای دستگاه‌ها برمی‌شمرد. از سوی دیگر، داریوش طلایی در تحقیقاتش به این نتیجه رسیده که با شکستن هر دستگاه به دو دانگ می‌توان تمام ساختارهای مُدال موسیقی ایرانی را با استفاده از تنها چهار دانگ (شور، چهارگاه، ماهور، و نوا/دشتی) طبقه‌بندی کرد. محمدرضا لطفی نیز هویت هر دستگاه را در دانگ اول آن می‌داند و می‌نویسد که دانگ اول هر دستگاه غیرقابل تغییر است چون با تغییر آن، ماهیت دستگاه تغییر می‌کند. برونو نتل در کتاب «ردیف موسیقی ایرانی» (چاپ ۱۹۷۸ میلادی) می‌نویسد که بیشتر منابع معاصر در آن زمان (اواخر سدهٔ ۲۰
که بیشتر منابع معاصر در آن زمان (اواخر سدهٔ ۲۰ میلادی) دستگاه‌ها را دوازده مورد می‌دانند، اگر چه برخی از منابع قدیمی‌تر پنج‌تای آن‌ها را در غالب «آوازها» یا «متعلقات» بر می‌شمرند و وابسته به یک دستگاه دیگر می‌دانند (مثل بیات اصفهان به عنوان متعلقات همایون، یا افشاری و بیات ترک به عنوان مشتقات شور). او همچنین ذکر می‌کند برخی منابع سیزده دستگاه بر می‌شمرند، چرا که یا بیات کرد یا آواز شوشتری را به عنوان یک دستگاه یا آواز مستقل بر می‌شمرند (که به ترتیب از دستگاه شور و همایون جدا شده‌اند). در مقابل، او معتقد
شور و همایون جدا شده‌اند). در مقابل، او معتقد است که راست و پنجگاه در عمل دو دستگاه جدا بوده‌اند که به هم پیوسته‌اند و آنچه امروز «راست‌پنجگاه» نامیده می‌شود را شکل داده‌اند. به عقیدهٔ وزیری، فاصله‌های چهارم درست و پنجم درست در مد تمام دستگاه‌ها وجود دارند، و آنچه باعث تفاوت مد آن‌ها می‌شود گوناگونی سایر درجات است.
شرکت سیف خودرو (مرتب سابق)، شرکت خودروسازی ایرانی است، که در مهرماه ۱۳۳۶ تأسیس شد و با نام کارخانجات لندرور و به‌عنوان نمایندگی فروش اتومبیل‌های شرکت روور، در اداره ثبت شرکت‌ها و مالکیت صنعتی تهران، به ثبت رسید. تولید و مونتاژ این شرکت رسماً از سال ۱۳۴۱ آغاز گردید. همکاری دو شرکت در ارتباط با تولید سه نوع خودروی سواری هفت نفره، وانت نیم تن، وانت یک تن از نوع لندرور شروع شد. این شرکت در ۱۳۵۰ به شرکت سهامی خاص و در ۱۳۵۴ به فرم شرکت سهامی عام تبدیل گردید. پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران، شرکت مرتب از سوی شورای
از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ ایران، شرکت مرتب از سوی شورای انقلاب، ملی اعلام شد. شرکت مرتب تا سال ۱۳۶۰ قطعات خودروهای مونتاژی خود را، به صورت انحصاری از شرکت روور تأمین می‌کرد ولی به علت تحریم ایران، از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۷۰ قطعات خودروها، از طریق شرکت اسپانیایی سانتانا خریداری می‌شد. در سال ۱۳۷۵ سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، باقی‌مانده سهام خود را، از طریق سازمان بورس اوراق بهادار تهران عرضه نمود و مؤسسه احرار، با ۶۱٫۱٪ درصد، عمده سهامدار شرکت مرتب گردید. در سال ۱۳۸۰ قراردادی با شرکت سانگ‌یونگ کره جنوبی برای تولید
قراردادی با شرکت سانگ‌یونگ کره جنوبی برای تولید خودروی موسو منعقد گردید و شرکت مرتب خودروی موسو را در دو تیپ ۳۲۰۰ و ۲۳۰۰ با تیراژی بالغ بر ۵٫۵۰۰ دستگاه، مونتاژ، به بازار عرضه نمود. تاکنون بیشتر تولیدات شرکت مرتب، در کلاس خودروهای اس‌یووی بوده‌اند. این شرکت از سال ۱۳۴۱ خودروی لندرور را تحت لیسانس تولید می‌کند. مدل ایرانی این خودرو هم‌اکنون با نام پاژن در حال تولید است. دیگر محصولات شرکت مرتب، خودروهای موسو و رکستون هستند. در سال ۱۳۹۵ سهام گروه مرتب با حداقل دو سال تعطیلی توسط شرکت سیف خودرو خریداری شد . از
دو سال تعطیلی توسط شرکت سیف خودرو خریداری شد . از سال ۱۳۹۸ سهام گروه مرتب با همکاری سیف خودرو محصولات شرکت بیسو تی۳ و بیسو تی۵ را تولید مونتاژ و پیش فروش می‌کنند‌. منابع. https://web.archive.org/web/20190715051004/https://safekhodro.com/about-us/
والری بومن جارت (؛ زادهٔ شیراز)، وکیل آمریکایی مقیم شیکاگو، ایلینوی است. وی همچنین از مشاورین ارشد رئیس‌جمهور باراک اوباما بود. والری جارت از پدر و مادری آمریکایی زاده شده و متولد شهر شیراز، ایران است و تا ۵ سالگی در این شهر زندگی می‌کرده‌است. وی در سال ۱۹۷۸ در رشته روانشناسی از دانشگاه استنفورد موفق به کسب مدرک کارشناسی شد و سپس دکترای خود را در رشته حقوق در سال ۱۹۸۱ از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. برخی نشریات و رسانه‌های ایالات متحده آمریکا وی را بانفوذترین مشاور باراک اوباما معرفی می‌کنند. وی دارای دختری
مشاور باراک اوباما معرفی می‌کنند. وی دارای دختری به نام "لورا" است که هم‌اکنون در حال تحصیل در رشته حقوق از دانشگاه هاروارد است. پدر وی، "جیمز بومن"، از اولین پزشکان بیمارستان نمازی شیراز بوده‌است. وی خاطراتش از زندگی در ایران را، «خاطراتی بسیار شیرین» توصیف می‌کند. جارت به سه زبان فارسی، فرانسوی، و انگلیسی صحبت می‌کند. مشاور باراک اوباما جارت یکی از طولانی‌ترین مشاوران و افراد مورد اعتماد اوباما بود و بطور گسترده‌ ای برای موقعیت برجسته در دولت اوباما پیشنهاد می‌شد. در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۸، باراک اوباما، رئیس
می‌شد. در ۱۴ نوامبر ۲۰۰۸، باراک اوباما، رئیس جمهور منتخب، جارت را به عنوان مشاور ارشد رئیس جمهور و دستیار رئیس جمهور برای روابط بین دولتی و روابط عمومی انتخاب کرد. او مدیریت دفتر مشارکت عمومی و امور بین دولتی کاخ سفید و دفتر امور شهری و همچنین ریاست شورای زنان و دختران کاخ سفید و دفتر المپیک کاخ سفید را بر عهده داشت.
کاتتر سیاهرگ مرکزی قسطره‌ای پلیمری با عیار پزشکی است که مایعاتی چون سرم را وارد ورید می‌کند. کاربرد کاتتر سیاهرگ مرکزی کاتتریزاسیون یا کانولاسیون است. کاتترهای وریدی Non tunneled. ورید سابکلاوین ورید ژگولار ورید فمورال انتخاب نوع کاتتر مناسب. انتخاب کاتتر مناسب به عوامل زیر وابسته است: موارد منع مصرف کاتترهای ورید مرکزی. مجموعاً منع مطلقی برای کاتتریزاسیون وریدی وجود ندارد اما در مواردی بهتر استاز آن خودداری گردد: نکته: محلول‌های اسکلروزان، برخی داروهای شیمی درمانی و وازوپرسورها که اگر از بافت نشت کنند
شیمی درمانی و وازوپرسورها که اگر از بافت نشت کنند می‌توانند موجب نکروز یا تاول شوند، بهتر است از راه وریدهای مرکزی استفاده گردند مگر در مواقع اورژانس یا چنانچه دسترسی به ورید مرکزی به راحتی یا در زمان مقتضی مقدور نباشد (در مورد سالین هیپرتونیک، کلراید کلسیم و پتاسیم و آمیودارون نیز چنین است). کاتترگذاری سیاهرگ مرکزی زیر ترقوه. کاتترگذاری سیاهرگ مرکزی زیر ترقوه (ساب کلاوین) عوارض. کوتاه مدت درازمدت:
پارک مشرف یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. «پارک مشرف» با وسعت بیش از ۱۲۴ هکتار مساحت، بزرگترین پارک دبی می‌باشد و در جاده الخوانیج در ۹ کیلومتری فرودگاه بین‌المللی دبی قرار دارد. این پارک کمی خارج از شهر قرار دارد اما به دلیل امکانات و وسعت زیاد آن محبوب خانواده‌ها می‌باشد. درختان صحرایی. در این پارک درختان صحرایی مانند: مانند: کُور، کُنار، کِرت، سمر، گز، سَلَم به وفرت وجود دارد. بازدیدکنندگان با پرداخت ۱۰ درهم می‌توانید با اتومبیل وارد پارک شوند. از بخش‌های جالب این پارک
اتومبیل وارد پارک شوند. از بخش‌های جالب این پارک می‌توان به خانه‌های مینیاتوری ساخته شده متعلق به ملل مختلف جهان اشاره نمود. یک ترن نیز گردشگران را بعد از ظهرها دور تا دور پارک می‌گرداند. شتر سواری، اسب سواری و بازی در محوطهٔ ویژه بازی بچه‌ها از دیگر سرگرمی‌های این پارک است. استخرهای شنا نیز ویژه آقایان و بانوان موجود است. دوچرخه و اسکیت سواری ممنوع می‌باشد. در این پارک روز خاصی برای بازدید خانم‌ها در نظر گرفته نشده‌است. ساعات بازدید. ورودیه: ۳ درهم (۱۰ درهم برای ورود اتومبیل) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱٫۳۰
برای ورود اتومبیل) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱٫۳۰ شب ترن: ۲ درهم استخر: ۱۰ درهم بزرگسالان، ۵ درهم کودکان. پارکی صحرایی وبسیار جالب مخصوصاً در فصل زمستان.
پارک ساحلی جمیرا یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. «پارک ساحلی جمیرا» با وسعتی در حدود ۱۲ هکتار در خیابان ساحلی جمیرا واقع گردیده‌است. این پارک بسیار محبوب است. دریای لاجوردی، درختان نخل، یک ساحل طویل و باریک، باغ‌ها و چمنزارهای زیبا و وسیع، محیط دلپذیری را برای سکنه و گردشگران به وجود آورده‌است. محل‌هایی برای طبخ باربیکیو، زمین مخصوص والیبال و کیوسک‌های فروش غذا ونوشیدنی از دیگر امکانات این پارک می‌باشند. نیروهای نجات غریق در طول ساعت‌های مجاز برای شنا کردن (۸ صبح تا ۶ بعد از
ساعت‌های مجاز برای شنا کردن (۸ صبح تا ۶ بعد از ظهر) در کنار ساحل حضور دارند. استفاده از دوچرخه و اسکیت نیز در این پارک مجاز نمی‌باشد. ورودیه: ۵ درهم (۲۰ درهم برای ورود اتومبیل) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب (روزهای تعطیل: ۸ صبح تا ۱۱ شب) روزهای شنبه اختصاص به خانم‌ها و کودکان (زیر ۵ سال) دارد. این پارک در حال حاضر تعطیل است، تا پایان ساخت کانال آبی دبی (قنات دبی المائیة) که در دست ساخت است، و به گفتهٔ مسؤلین تا نیمه سال ۲۰۱۷ ادامه خواهد داست.
پارک خور یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. «پارک خور» در بخش بر دبی و در ساحل خور دبی قرار دارد. اینحا در واقع یک پارک ییلاقی محسوب میشود. چندین هکتار باغ، اسکله‌های ماهیگیری ، مسیرهای ویژه دو و پیاده‌روی، محل‌هایی برای طبخ بریانی (باربی کیو)، مناطق ویژه بازی بچه‌ها، رستوران‌ها و کیوسک‌ها فروش غذا و نوشیدنی از جمله امکانات این پارک می‌باشند. یک آمفی تئاتر بزرگ نیز وجود دارد که محل برگزاری کنسرت‌ها در زمان تعطیلات عمومی و موقعیت‌های خاص می‌باشد. در طول ۲٫۳ کیلومتری پارک در امتداد
خاص می‌باشد. در طول ۲٫۳ کیلومتری پارک در امتداد خور، یک ماشین کابلی، به بازدیدکنندگان این امکان را می‌دهد تا سوار بر آن (در ارتفاع ۳۰ متری از سطح زمین) به تماشای پارک و خور دبی بپردازند. در نزدیکی ورودی شماره یک پارک نیز یک شهرکودک و یک موزه برای کودکان قرار دارد. در ورودی شماره ۲ نیز بازدیدکنندگان می‌توانید یک موتورسیکلت چهارچرخ به مبلغ ۲۰ درهم برای یک ساعت گردش در پارک اجاره کنند. در اینجا دوچرخه سواری ممنوع می‌باشد ولی اسکیت سواری مجاز است. ورودیه: ۵ درهم ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱ شب قطار برقی:
۵ درهم ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۱ شب قطار برقی: بزرگسالان ۲۵ درهم، کودکان ۱۵ درهم شهر کودکان: بزرگسالان ۱۵ درهم، کودکان ۱۰ درهم موتور سیکلت چهارچرخ: ۲۰ درهم روزهای چهارشنبه اختصاص به زنان و کودکان (زیر ۶ سال) دارد.
پارک صفا یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. «پارک صفا» یکی از قدیمی‌ترین پارک‌های دبی می‌باشد که در مقابل هتل متروپولیتان در خیابان الوصل وخیابان شیخ زاید قرار گرفته‌است. این پارک با ۶۴ هکتار مساحت در سال ۱۹۷۵ میلادی بنا شده‌است. وجود دریاچه و یک آبشار زیبا در کنار آن جلوهٔ خاصی به این پارک بخشیده‌اند. امکانات فراوانی نیز برای بازدیدکنندگان در نظر گرفته شده‌است از جمله: بازیهای الکترونیکی و ماشین‌های بازی برای نوجوانان، سه زمین تنیس، مسیر ویژه دو و پیاده‌روی. زمین‌های بازی. میدان
مسیر ویژه دو و پیاده‌روی. زمین‌های بازی. میدان موانع، بیش از ۲۰ محل برای طبخ باربی کیو و محوطه وسیع چمن. بازدیدکنندگان می‌توانید از دوچرخه و چهارچرخه‌هایی که در به اجاره داده می‌شود، جهت گردش در پارک استفاده نمایند. استفاده از اسکیت نیز در اینجا آزاد می‌باشد. ورودیه: ۳ درهم (رایگان برای کودکان زیر ۳ سال) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب اجاره دوچرخه: ۲۰ تا ۳۰ درهم برای هر ساعت و ۱۰۰ درهم نیز بعنوان سپرده روزهای دو شنبه اختصاص به خانمها و کودکان (زیر ۷ سال) دارد.
پارک ساحلی الممزر یکی از پارک‌های دبی ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. این پارک با مساحتی حدود ۱۰۶ هکتار در منطقهٔ الحمریة بعد از اسکله الحمریه قرار دارد. این پارک وسیع شامل چهار ساحل، دو استخر، زمین بازی ویژه کودکان، چمنزارهای گسترده و درختان و بوته زارهای فراوان است که تفرجگاه آرامی را به وجود آورده‌اند. این پارک به ویژه در روزهای جمعه بسیار شلوغ است ولی ازدحام جمعیت به دلیل وسعت زیاد پارک به چشم نمی‌آید. یک آمفی تئاتر بزرگ نیز در این پارک وجود دارد. سواحل پارک الممزر. سواحل این پارک مجهز به
دارد. سواحل پارک الممزر. سواحل این پارک مجهز به سرپناه، اتاق‌های مخصوص تعویض لباس و دوش می‌باشند. افراد نجات غریق نیز در تمامی طول ساحل و در کنار استخرها حضور دارند. کیوسک‌هایی در کنار سواحل، غذا، نوشیدنی و برخی دیگر از مایحتاج زایرین را وجود دارد. آلاچیق. آلاچیق‌هایی مجهز به وسایل آشپزی و محل طبخ باربی کیو به متقاضیان کرایه داده می‌شود. هر زایر می‌توانید با اتومبیل شخصی وارد پارک شود. ورودیه: ۵ درهم (۳۰ درهم برای ورود اتومبیل و کلیه سرنشینان آن) ساعات بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب (روزهای تعطیل: ۸ صبح تا
بازدید: ۸ صبح تا ۱۰٫۳۰ شب (روزهای تعطیل: ۸ صبح تا ۱۱٫۳۰ شب) استخر: بزرگسالان ۱۰ درهم، کودکان ۵ درهم (کودکان می‌بایست همراه یک بزگتر باشند) اجاره آلاچیق: ۱۵۰ تا ۲۰۰ درهم روزهای چهارشنبه مخصوص خانم‌ها و کودکان (زیر ۸ سال) است.
ریچارد استوارت لینکلیتر (؛ زاده ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۶۰) فیلم‌ساز آمریکایی است. در سال ۲۰۱۵، نام لینکلیتر در فهرست سالانهٔ مجلهٔ "تایم" از تأثیرگذارترین افراد جهان قرار گرفت. او به‌خاطر ساخت فیلم‌هایی شناخته می‌شود که به‌طور مفهومی با فرهنگ حومه‌نشینی و تأثیرات گذر زمان سر و کار دارند. بسیاری از فیلم‌های لینکلیتر سبک روایی متفاوتی دارند. سه‌گانهٔ "پیش از" ("پیش از طلوع"، "پیش از غروب"، "پیش از نیمه‌شب") و "پسرانگی" (۲۰۱۴) هر دو از یک گروه بازیگر استفاده کرده‌اند و طی یک دوره طولانی چندین ساله فیلم‌برداری شده‌اند. او
یک دوره طولانی چندین ساله فیلم‌برداری شده‌اند. او پنج بار نامزد جوایز اسکار شده و جایزه خرس نقره‌ای برای بهترین کارگردان را برای فیلم "پیش از طلوع" دریافت کرده است. همچنین، جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی را برای "پسرانگی" به دست آورده است.
مازیار جبرانی معروف به ماز جبرانی، بازیگر سینما و استندآپ کمدین ایرانی است. ماز جبرانی، به‌جز اجرای برنامه‌های کمدی، مانند اجرای «محور شرارت» در سال ۲۰۰۷، که تیتر آن به سخن معروفِ جرج دبلیو بوش دربارهٔ ایران، عراق و کرهٔ شمالی اشاره دارد و همچنین در تعدادی سریال و فیلم سینمایی نیز در آمریکا حضور داشته‌است. وی همچنین عضو گروه نایاک بوده‌است. زندگی شخصی. جبرانی در شهر تهران پایتخت ایران به دنیا آمد و خانواده او در سال ۱۹۷۸ یعنی در زمانی که مازیار ۶ سال داشت به ایالت کالیفرنیا مهاجرت کردند و کودکی خود را در
به ایالت کالیفرنیا مهاجرت کردند و کودکی خود را در شهر تیبورون در ایالت کالیفرنیا سپری کرد؛ او دوران دبیرستان خود را در دبیرستان ردوود در لارکسپور گذراند.مازیار جبرانی تحصیلات عالی خود را در رشتهٔ علوم سیاسی و ایتالیایی در دانشگاه برکلی ادامه داد و موفق به دریافت مدرک B.A. شد؛ سپس در دورهٔ Ph.D. در ثبت نام کرد. در همین زمان بود که تصمیم گرفت به رؤیای کودکی خود که اجرا و بازیگری در سبک کمدی بود دست پیدا کند.وی با حضور در برنامه منوتوپلاس اظهار کرد که لقب پلنگ صورتی ایرانی به ایشان اشتباه رسانه ای بوده و فقط