payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تعدادی رنو ۵ با سانروف، برف پاکن‌های متفاوت، سپرهای همرنگ بدنه و برف پاکن شیشه عقب برای صادرات و واردات به کشورهای همسایه از جمله ترکیه بسازد، که به دلیل کمبود کیفیت در ایران به فروش رسیدند که به رنو صادراتی معروف شدند. پیشرانه. رنو ۵ دارای موتور ۴ سیلندر ۸ سوپاپ و حجم موتور۹۰۰ سی سی است که توان تولید ۳۸ اسب بخار قدرت را دارد. گیربکس رنو ۵ دارای ۴ دنده به جلو و ۱ دنده عقب دارد محور محرک چرخ‌های جلو است ، حداکثر سرعتش به ۱۴۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد. ترمزهای جلو دیسکی و عقب کاسه‌ای می‌باشند.
تیبا یا خودرو ملی شرکت سایپا، (با نام پیشین مینیاتور) محصولی با نخستین پلت‌فرم طراحی‌شده توسط سایپا است که در ۲۳ آذر ۱۳۸۷ رونمایی شد. سایپا در طراحی این خودرو، تا حد زیادی از مشاوران و طراحان ایتالیایی، آلمانی و کره‌ای کمک گرفت. در طراحی این خودرو، استفاده از قطعات پراید، کیا ریو و تندر۹۰ مشهود است. ناظمی، مدیر استراتژیک سایپا با تأیید استفاده از مشاوران خارجی در این پروژه، استفاده از تجربیات سایپا در تولید ریو و پراید را باعث کاهش هزینه طراحی این خودرو می‌داند. این خودرو، اولین خودروی توسعه یافته بر روی
این خودرو، اولین خودروی توسعه یافته بر روی پلت‌فرم ایکس۲۰۰ سایپا بوده ودارای موتور ۱۵۰۰cc با مصرف حدود ۶/۵ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر و استاندارد آلایندگی یورو ۴ است. پلت‌فرم این خودرو بعدها در بسیاری از محصولات دیگر سایپا مورد استفاده قرار گرفت. تاریخچه. کار بر روی طراحی این خودرو، با پروژه‌ای به نام S81 در سایپا آغاز شد. در ابتدا تولید خودرو برای سال ۱۳۸۱ برنامه‌ریزی شده بود. این پروژه در سال ۱۳۸۲ به دلایلی مانند تولید خودروی رنو تندر ۹۰ متوقف شد. این پروژه در سال ۸۵ مجدداً در دستور کار شرکت سایپا قرار گرفت. در
۸۵ مجدداً در دستور کار شرکت سایپا قرار گرفت. در ۲۳ آذر ۱۳۸۷ و با حضور رئیس‌جمهور وقت ایران محمود احمدی‌نژاد، تیبا با نام مینیاتور رونمایی شد. در ابتدا برای این خودرو نام فرانسوی مینیاتور (miniature) با املای غلط miniator گزارده شد، ولی این نام با تذکر علی خامنه‌ای مواجه شد و سپس به تیبا تغییر نام داد. این خودرو در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۸۹ و مجدداً با حضور احمدی‌نژاد، این بار با نام تیبا رونمایی شد. در ۶ آبان ۱۳۸۹، اولین خودروی تیبا تحویل مشتری شد. «تیبا» در لغت نامه دهخدا "آهو" معنی شده است. در این لغت نامه آمده
دهخدا "آهو" معنی شده است. در این لغت نامه آمده است: تیبا (هزوارش) به زبان زند و پازند آهو را گویند. در راستای تغییر نام مینیاتور بیش از ۹۰ هزار نام پیشنهادی به شرکت سایپا ارائه شد که پس از بررسی توسط کمیته تغییر نام تیبا انتخاب شد. هزینه طراحی این خودرو ۱۲۰ میلیون دلار است که استفاده از قطعات و طراحی‌های مشترک، باعث کاهش هزینه تمام شده طراحی آن شد. این خودرو در زمان رونمایی، به‌عنوان خودرویی برای دهک‌های میانی و پایین جامعه و با قیمت زیر ۱۰ میلیون رونمایی شد. تیبا در سایپا کاشان تولید می‌شد. فروش در
شد. تیبا در سایپا کاشان تولید می‌شد. فروش در اوکراین از ۲۰۱۲ آغاز شد. در آن زمان، تیبا ارزان‌ترین خودروی نو در بازار کشورهای اروپای شرقی بود. تولید این خودرو در مردادماه سال ۱۴۰۱ به دلیل عدم ایمنی کافی خودرو متوقف شد. درسال ۱۳۹۲ شرکت سایپا اقدام به تولید نسخه دوم تیبا تحت عنوان تیبا دو کرد، از نظر مشخصات فنی تیبا نسخه دوم مشابه تیبا صندوق دار یا همان معمولی است از نظر ظاهر تیبا نسخه دو بدون صندوق به صورت هاچ بک عرضه شد. ابعاد کوچک تر تیبا۲ به سرعت توانست در بازار ایران محبوب شود. طراحی. بدنه این خودرو،
در بازار ایران محبوب شود. طراحی. بدنه این خودرو، توسط استودیو طراحی زاگاتو در کشور ایتالیا انجام شده است. طرح داخل این خودرو نیز تلفیقی از طرح رنو تندر ۹۰، کیا ریو و پراید است. زه‌های غیر همرنگ با بدنه خودرو، دستگیره‌های پلاستیکی برای درها و البته قرارگیری راهنما بیرون از بدنه خودرو از ویژگی‌های این طراحی است. نسخه هاچ‌بک این خودرو به عنوان تیبا ۲ شناخته می‌شود. تمام امکانات و مشخصات دو نسخه سدان و هاچ بک تیبا مشابه یکدیگر است. سایپا در تیبا با تلفیق قطعات پراید، کیا ریو و رنو تندر ۹۰ موفق به خلق سکویی
پراید، کیا ریو و رنو تندر ۹۰ موفق به خلق سکویی اختصاصی شد که با نام ایکس۲۰۰ شناخته می‌شود. ویژگی‌های فنی. موتور و گیربکس. در بخش موتور و گیربکس، این خودرو مدیون ریو و پراید است. موتور این خودرو، الگوبرداری شده از ریو و حجیم خورده B3 مزدا یا پراید در شرکت FEV آلمان (که ساخت موتور خودرو سمند و دنا (ای‌اف‌سون) را نیز در کارنامه خود دارد) است. با همکاری این شرکت، حجم موتور پراید از ۱۳۰۰ سی سی به ۱۵۰۳ سی سی و نسبت تراکم آن، از ۸/۵ به ۹/۷ افزایش یافته است و حداکثر توان آن به ۸۷ اسب بخار رسیده است که توان خروجی
توان آن به ۸۷ اسب بخار رسیده است که توان خروجی پایینی برای یک موتور ۱۵۰۰ سی سی است. از سال ۱۴۰۰ این موتور توانسته است استاندارد آلایندگی یورو ۵ را از آن خود کند. اما پس از تقویت موتور، سامانه انتقال قدرت پراید، توان مقاومت در برابر نیروی جدید موتور را نداشت؛ بنابراین، دنده دو گیربکس پراید را تغییر و فنر کلاچ را تقویت کردند. به همین دلیل سامانه کلاچ آن از پراید سفت‌تر است. تعلیق. سامانه تعلیق جلو تیبا از گونه مک فرسون و کاملاً مشابه ریو است. این سامانه نسبت به تعلیق پراید از پایداری و عملکرد بهتری برخودار
به تعلیق پراید از پایداری و عملکرد بهتری برخودار است و برخلاف پراید، میل موج گیر و میل کششی به صورت مستقل از هم می‌باشند. قطعات زیادی از تعلیق و اکسل جلو تیبا با ریو مشترک است که از این جمله می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: قطعاتی از تعلیق خودرو تیبا نیز کاملاً شبیه ریو است؛ اما به دلیل تفاوت جزئی امکان جایگزینی با یکدیگر را ندارند که از این جمله می‌توان موارد زیر را نام برد: سامانه تعلیق و اکسل عقب نیز از نوع میله پیچشی نیمه مستقل semi-independent و مشابه اکسل عقب خودروهای تندر، دوو سیلو، پراید و ریو است؛
عقب خودروهای تندر، دوو سیلو، پراید و ریو است؛ ضمن اینکه قطعات ریو در بخش‌هایی از سیستم تعلیق ماشین تیبا دیده می‌شود. سامانه ترمز. سامانه ترمز خودرو تیبا همان سامانه ترمز ریو است که در این زمینه نیز از شرکت بوش آلمان کمک گرفته شده است. فراخوان‌ها. در یک‌سری از خودروهای تیبا مشکلی برای بخش دسته سیم ورودی به رله باکس وجود داشت و باعث گرم شدن این بخش می‌شد. از همین رو شرکت سایپا برای این محصول فراخوانی را تدارک دید.
فیبرونکتین، یکی از گلیکو پروتئین‌های با وزن مولکولی بالای ماتریکس برون‌یاخته‌ای است که به پروتئینهای سطح سلولی به نام اینتگرین متصل می‌شوند. فیبرونکتین در پلاسما نیز هست و به نام پروتئین فیبروبلاست نیز شناخته می‌شود. فیبرونکتین از پروتئین‌های موجود در غشای قاعده‌ای می‌باشد. فیبرونکتین پروتئینی است، که با بسیاری از پروتئین‌های بیرون سلولی برهمکنش دارد؛ برای نمونه فیبرونکتین، به کلاژن متصل می‌گردد. وزن مولکولی فیبرونکتین برابر با ۲۷۱ کیلودالتون است. فیبرونکتین به عنوان اپسونین نیز عمل می‌کند و تصور می‌شود که
به عنوان اپسونین نیز عمل می‌کند و تصور می‌شود که باکتری‌ها را می‌پوشاند و بدین وسیله باکتری‌ها به آسانی به‌دست فاگوسیت‌ها از بدن پاک‌سازی می‌شوند. جستارهای وابسته. غشای قابلمه ای
بِیْهَق؛ نام ولایت یا ناحیه‌ای در ربع نیشابورِ خراسان بزرگ و همچنین نام شهر و قریه‌ای در این ناحیه؛ در کتاب‌های گوناگون تاریخی از خسروجرد، سبزوار، بهمن‌آباد و مزینان به عنوان شهرها یا آبادی‌های مهم این ولایت، نام برده شده است. این ولایت، در مسیر جادهٔ نیشابور به قومس و ری قرار داشته و در دوران شکوفایی آن، دانشوران و ادیبان نامداری از این ولایت برخاسته‌اند که از مشهورترین آنان می‌توان ابوالفضل بیهقی، نویسنده کتاب "تاریخ مسعودی" معروف به تاریخ بیهقی، را نام برد. نام‌شناخت. ریشه‌شناسی. نام بیهق، ظاهراً معرب
برد. نام‌شناخت. ریشه‌شناسی. نام بیهق، ظاهراً معرب واژه‌ای فارسی است که شکل و ریشهٔ آن را نمی‌توان به صورت قاطع، تعیین کرد. ابوالحسن بیهقی در کتاب تاریخ بیهق در سبب نامگذاری این ناحیه، به سه روایت اشاره نموده است: نام بیهق بر این ناحیه، تا دوران تیموری رواج داشته، و پس از تیموریان دیگر نامی از بیهق در منابع تاریخی و جغرافیایی به عنوان یکی از نواحی خراسان برده نشده؛ ظاهراً پس از این دوران است که نام سبزوار، به این ناحیه اطلاق شده و آنچه در میان منابع پس از این دوران، به نام بیهق اشاره شده، کمابیش به منابع
این دوران، به نام بیهق اشاره شده، کمابیش به منابع پیش از روزگار تیموری اشاره دارد. حوزه مفهومی. واژهٔ بیهق در منابع پیش از دوره مغول، به سه مفهوم "ناحیه" (ولایت)، "شهر" و "دیه" (روستا) به کار رفته است: روستا. "دیه بیهق" که کهن‌ترین آبادی ناحیه بیهق بوده، هر چند در دوران طاهریان، همچنان رونق داشته است اما در قرن ششم هجری تنها ویرانه‌های آن برجای مانده بود. ابوالحسن بیهقی از شخصی به نام "بیهه" در روزگار بهمن‌الملک نام می‌برد که دیه (روستای) بیهه (قریه بیهق) را بنیان گذاشته است. قدیمی‌ترین رویداد تاریخی مرتبط
بنیان گذاشته است. قدیمی‌ترین رویداد تاریخی مرتبط با این نقطه، مرتبط با دورهٔ یزدگرد ساسانی است که بر اساس روایت تاریخ بیهق: یزدگرد به بیهق آمده و بر سر "روستا" خیمه زده بود؛ "دهقان بیهق" به نزد یزدگرد رفت و از او خلعت گرفت. کتاب "تاریخ بیهق"، از این نقطه در شمار توابع "ربع اعلی‌الرستاق" ولایت بیهق یاد کرده و از آن، در کنار نقاط دیگری همچون: سنجریدر (سنگ کلیدر)، آمناباد، احمدآباد منزل، معاذآباد، کروزده، نزل‌آباد، آزادمنجیر، زیادآباد، حدیثه، جلین، حسین‌آباد، باغن (باغان)، دلقند، ایزی، برکه‌آباد، ابکو،
باغن (باغان)، دلقند، ایزی، برکه‌آباد، ابکو، عبدالله‌آباد، صلاح‌آباد و سیدی نام برده است. این نقاط در شرق شهر و شهرستان سبزوار امروزی قرار دارند. بر پایه اطلاعات جغرافیایی کتاب "تاریخ بیهق"؛ شهر سبزوار در ربع "قصبه سبزوار" ولایت بیهق قرار گرفته است. ابوالحسن بیهقی (قرن ۶ هـ. ق) نوشته: گفته‌اند که سنجریدر (سنگ کلیدر: یادشده در میان نقاط ربع اعلی‌الرستاق) از توابع رَبع رِیوَنْد است رِیوَنْد نیز یکی از بخش‌های چهارگانه نیشابور بوده که گسترهٔ آن از مسجد جامع، در مرکز شهر نیشابور، تا مزرعهٔ احمدآباد در ابتدای
در مرکز شهر نیشابور، تا مزرعهٔ احمدآباد در ابتدای مرز بیهق کشیده می‌شده است. با نگاه به نقشه‌های جغرافیایی، تمامی مجموعه یادشده که "قریهٔ کهن بیهق" نیز شامل آنهاست (از جمله: سنگ کلیدر، نزل‌آباد، جلین و …) در شرق شهرستان سبزوار و در فاصله میان شهر سبزوار (در غرب این ناحیه) و شهر نیشابور در (شرق این ناحیه) قرار دارند. ابوالحسن بیهقی (تاریخ‌نگار بیهق در سده ششم هجری) به پدیدار بودن ویرانه‌های این قریه و حصار (دیوار و استحکامات) آن در ابتدای ناحیهٔ بیهق (شرق ولایت بیهق) اشاره کرده است. شهر. در برخی متون، گاه
بیهق) اشاره کرده است. شهر. در برخی متون، گاه نام "بیهق" به‌طور خاص به "شهر سبزوار" اطلاق شده است؛ از جمله رویداد فتح بیهق به دست اعراب در قرن اول هجری که در آثار تاریخ‌نگارانی همچون بلاذری (قرن سوم هجری) و ابن اثیر (قرن ششم هجری) را همان رویداد فتح سبزوار که ابوالحسن بیهقی روایت کرده، دانسته‌اند. همچنین در سفرنامه ابن بطوطه (جهانگرد قرن ۸ هـ. ق، همزمان با دوره سربداران)، نام بیهق را در اطلاق به شهر سبزوار، به کار برده است؛ سبب این گونه خوانش از واژهٔ بیهق را چنین دانسته‌اند که در آن زمان (دوره سربداریه)،
را چنین دانسته‌اند که در آن زمان (دوره سربداریه)، سبزوار مرکز (حکومتی) ناحیه بیهق بوده و نام بیهق در کنار نام سبزوار به کار می‌رفته است. ناحیه. ولایت بیهق، در منابع؛ به عنوان یکی از نواحی یا ولایت‌های ربع نیشابور شناخته شده است. که ناحیه‌ای وسیع، مشتمل بر مجموعه-آبادی‌های غربی‌ترین ناحیهٔ خراسان (در فاصله میان نیشابور و قومس)، را در بر می‌گیرد. ناحیهٔ بیهق. حدود و گستره. طول این ناحیه: در جبهه غربی، از "خوار" و "طابران" در مرز قومس تا "سنجریدر" و "آمناباد" و "روستای بیهق" در مرز ربع ریوند نیشابور در جبهه
و "روستای بیهق" در مرز ربع ریوند نیشابور در جبهه شرقی؛ وعرض آن: در جبهه جنوبی، از "ده سبه" در مرز ترشیز (ولایت پشت؛ کاشمر امروزین) تا "نوده" در مرز جوین در جبهه شمالی، گسترده می‌شده است. تقسیمات. به گفته ابوالحسن بیهقی؛ ولایت بیهق، در دروه طاهریان، به دوازده قسمت یا ربع تقسیم می‌شده است که عبارتند از: اعلی‌الرستاق، قصبه سبزوار، طبس، زمیج، خواشد و وریان، خسروگرد، باشتین، دیوره، کاه، مزینان، فریومد و پساکوه. بر پایه نوشته بیهقی: قریه‌هایی همچون احمدآباد منزل، بیهق، آزادمنجیر و … جزء ربع اعلی‌الرستاق هستند،
بیهق، آزادمنجیر و … جزء ربع اعلی‌الرستاق هستند، همچنین تصریح نموده که گفته‌اند دیه سنجریدر (سنگ کلیدر) از ربع ریوند (نیشابور) است؛ همچنین شهر سبزوار در ربع قصبهٔ سبزوار قرار دارد؛ ربع طبس، از عرض به ولایت جوین، متصل است؛ قریهٔ گنبد که زمانی دارای آتشکده بوده و همچنین ششتمد، در ربع زمیج است؛ روستاهای باشتین و نامین (نامن) و ریود و بشتنق در ربع باشتن هستند؛ بهمن‌آباد و صدخرو و مزینان از قریه‌های ربع مزینان هستند. بیهقی، تعداد آبادی‌های ولایت بیهق را که در این دوره، خراج داشته‌اند؛ ۳۹۵ دیه ذکر کرده است.
این دوره، خراج داشته‌اند؛ ۳۹۵ دیه ذکر کرده است. مرکزیت. با اینکه در منابع برجای‌مانده از دوران پیش از اسلام، اطلاع مشخصی از ناحیهٔ بیهق در دست نیست. اما با نگاه به منابع دوره اسلامی؛ سه نقطهٔ سبزوار، خسروجرد و چشام (چشم) به عنوان مراکز ولایت بیهق در گذر سده‌های هجری، شناخته می‌شوند. در این دوران؛ بر پایهٔ برخی قرائن، سبزوار تا اواخر قرن دوم هجری، محل استقرار حاکم ولایت بیهق بوده و پس از کشتار اهالی و تخریب سبزوار در اثر حملهٔ خوارج (سال ۱۹۰ هجری)؛ خسروجرد مرکزیت ولایت را عهده‌دار شد. ابن رسته (قرن سوم
مرکزیت ولایت را عهده‌دار شد. ابن رسته (قرن سوم هجری) به اینکه خسروجرد، قصبه (شهر مرکزی) بیهق است اشاره نموده. وجود حاکمیت ولایت در "خسروجرد"، واکنش‌های گسترده‌ای را از سوی اهالی سبزوار، برای انتقال مرکزیت به این شهر به همراه داشت؛ تا اینکه غزنویان با سیاست عدم تمرکز قدرت در بیهق، در اواخر قرن چهارم هجری، مرکزیت ولایت از خسروجرد به چشام واگذار نمودند. اما با چیرگی سلاجقه بر خراسان، مرکزیت به "خسروجرد" بازگشته؛ اما این موضوع، فرایند فزایندهٔ کشمکش‌های محلی را به دنبال داشت تا اینکه سرانجام "مؤید آی‌ابه"
را به دنبال داشت تا اینکه سرانجام "مؤید آی‌ابه" (مؤسس حکومت محلی مویدیه در خراسان) با مشاهدهٔ مقاومت سبزوار در برابر لشکر محمود قراخانی (از دستگاه سلاجقه و جانشین سنجر سلجوقی)، پس از گشودن ولایت بیهق در سال ۵۵۴ هجری، کرسی (مرکز حکومت) ولایت را به "سبزوار" انتقال داد. این تصمیم، خشم و رویگردانی اهالی خسروجرد، تصرف قلعه خسروجرد، خالی از سکنه شدن و ویرانی تدریجی آن را در پی داشت. از این دوران به بعد، در هیچ منبعی به درگیری‌های محلی در بیهق اشاره نشده و همچنین منابع به تثبیت حاکمیت و مرکزیت پیوستهٔ سبزوار پس
منابع به تثبیت حاکمیت و مرکزیت پیوستهٔ سبزوار پس از این رویدادها، و عدم بازسازی خسروجرد تصریح دارند. به هر روی، از خسروجرد و سبزوار به عنوان مراکز ولایت بیهق در منابع مختلف تاریخی و جغرافیایی یادشده است. چنان‌که به نوشتهٔ عبدالکریم سمعانی (درگذشته به ۵۶۲ هجری) قصبه (شهر مرکزی) بیهق در ابتدا خسروجرد بوده و سپس، مرکزیت به سبزوار رسیده است. بر پایهٔ اطلاعات جغرافیایی معجم‌البلدان (قرن هفتم هجری)؛ ولایت بیهق، ناحیه‌ای وسیع میان نیشابور و قومس و جوین دانسته شده که دارای ۳۲۱ قریه است و قصبه (شهر مرکز) آن ابتدا
که دارای ۳۲۱ قریه است و قصبه (شهر مرکز) آن ابتدا خسروجرد بود و سپس سابزَوَار (سبزوار) گردید. تابعیت. با توجه به آن‌که تقسیمات کشوری ساسانیان در سده‌های نخستین اسلامی، همچنان بر جای بود؛ می‌توان گفت همان گونه که جغرافی‌نویسان سده سوم قمری/نهم میلادی، از بیهق به عنوان یکی از رساتیق و نواحی نیشاپور (ابرشهر) نام برده‌اند. در این زمان؛ رساتیق ایالت نیشابور (= نیوشاپور، ابرشهر) ساسانی عبارت بودند از: ارغیجان، اسپراین، جوین، "بیهک (بیهق)"، باخرز، خواف، زوزن، زام (جام)؛ این ایالت، توسط فرمانروایی به نام کنارنگ
(جام)؛ این ایالت، توسط فرمانروایی به نام کنارنگ اداره می‌گردید. تقسیمات دوره اسلامی نیز به همان روش دورهٔ پیشین بود. ابن رسته (درگذشته پس از ۲۹۰ هجری)، در میان رستاق‌های دوازده‌گانهبخش میانی و مرکزی خراسان (ظاهراً به ترتیب موقعیت جغرافیایی از جهت شمال) از "ولایت بزرگ بیهق یاد کرده که آن‌ها عبارتند از: استوا، ارغیان، اسفراین، جوین، "بیهق"، بشت، رخ، باخرز، زام، زاوه، زوزن، اشبند، خواب. ابن فقیه (قرن ۳ و اوایل قرن ۴ هجری) از جام، باخرز، جوین و "بیهق" در شمار شهرهای نیشابور نام برده و ابن خردادبه (درگذشته به
شهرهای نیشابور نام برده و ابن خردادبه (درگذشته به حدود ۳۰۰ هجری) نوشته است: نیشابور، شهرهای زام (جام)، باخرز، جوین و "بیهق" را شامل می‌شود. اصطخری (درگذشته به ۳۴۶ هجری) از "خسروگرد" (خسروجرد)، "بهمن‌آباد"، "مزینان" و "سابزوار" (سبزوار) در میان نقاط محدوده نشابور نام برده است. محمد مقدسی (قرن ۴ هجری) از "بیهق" در رستاق‌های دوازده‌گانه نیشابور، بدین ترتیب یاد کرده است: بشت (پُشت)، "بیهق"، کویان (جوین)، جاجرم، اسفراین، استوا، اسفند، جام، باخرز، خواف، زاوه و رخ. در منابع نگارش‌یافته در قرون بعدی همچون:
و رخ. در منابع نگارش‌یافته در قرون بعدی همچون: "الانساب" عبدالکریم سمعانی (درگذشته به ۵۶۲ هجری) در قرن هفتم هجری (همزمان با حمله مغول به خراسان و نیشابور در سال ۶۱۸ هجری)؛ ناحیه بیهق در زمره توابع نیشابور بوده چنان‌که در منابع نگاشته شده در این دوران از جمله: "الباب فی تهذیب الانساب" ابن اثیر (درگذشته به ۶۳۰ هجری) و "معجم‌البدان" یاقوت حموی (درگذشته به ۶۲۶ هجری) این ناحیه را از توابع نیشابور برشمرده‌اند. و در اوایل قرن هشتم و همزمان با خروج مردم قریه باشتین ولایت بیهق بر علیه ملوک‌الطوایف ایلخانی، در سال
ولایت بیهق بر علیه ملوک‌الطوایف ایلخانی، در سال ۷۳۳ هجری؛ امیر ارغونشاه بر نواحی نیشابور، طوس، مشهد و ابیورد حکومت می‌کرد و سبزوار (مرکز ولایت بیهق) وابسته به حکومت نیشابور بود. در پی تصرف شهر سبزوار به سال ۷۳۷ هجری توسط قیام‌کنندگان باشتین، موقعیت سیاسی این ناحیه، با برگزیده شدن سبزوار (مرکز ناحیهٔ بیهق) به پایتختی عبدالرزاق باشتینی ارتقاء یافت و این شهر پایتخت امرای سربداری گردید که از سال ۷۳۷ تا ۷۸۳ بر قلمرویی گسترده در غرب خراسان از جمله نیشابور و توس، حاکمیت داشتند. اما در زمانی کوتاه و بر اثر
و توس، حاکمیت داشتند. اما در زمانی کوتاه و بر اثر اختلافات شدید درونی در دوران امارت "خواجه‌علی موید سبزواری"، قلمروی سربداران به ولایت بیهق و چند شهر مجاور غربی آن، محدود می‌گردید. خواجه علی موید سبزواری، در سال ۷۸۲ هجری، حکومت بیهق را به تیمور گورکانی (بنیانگذار حکومت تیموریان) تسلیم نمود. پس از تیموریان، دیگر نامی از بیهق به عنوان یکی از نواحی خراسان دیده نمی‌شود و ظاهراً از این دوران است که ناحیهٔ قدیم بیهق، به نام مرکز آن: "سبزوار" نامیده می‌شود. سیر حیات تاریخی. فتوح‌البلدان تألیف احمد بلاذری
سیر حیات تاریخی. فتوح‌البلدان تألیف احمد بلاذری (درگذشته به ۲۷۹ هجری) یکی از کهن‌ترین منابعی است که از بیهق نام برده؛ در بخشی از این کتاب که از فتح خراسان به دست سپاهیان ابن عامر، در حدود ۳۰ یا ۳۱ هجری خبر می‌دهد و در مورد فتح رستاق بیهق نوشته است که ابن عامر، گروهی را به فرماندهی فردی به نام اسود بن کلثوم عدوی برای فتح بیهق فرستاد و ادامه می‌دهد که بیهق، از رستاق‌های نیشابور است. در نیمه اول قرن دوم هجری، یحیی بن زید علوی از این ناحیه به خونخواهی پدرش قیام کرد و سرانجام در "جوزجان" به دست نصر بن سیار،
کرد و سرانجام در "جوزجان" به دست نصر بن سیار، کشته شد. منابع تاریخی از همراهی اهالی بیهق با نیروهای احمد بن عبدالله خُجستانی بر ضد صفاریان خبر می‌دهند. در حدود ۴۷۶ هجری، روستای "طرز" شاهد حضور حسن صباح برای دعوت مردم به کیش خود این منطقه بود؛ اسماعیلیان مدتی در این منطقه فعالیت داشتند و گسیل نیروهای نظامی در سال ۵۲۰ هجری و در زمان سنجر سلجوقی، حضور آنان را در بیهق رقم زد. بیهق، در نیمه سده ششم بیهق با هجوم غزها و غارت و قحطی ناشی از آن دست به گریبان بود. همچنین تاریخ‌نگاران بر آبادانی و رونق فعالیت‌های
همچنین تاریخ‌نگاران بر آبادانی و رونق فعالیت‌های کشاورزی، تولید برخی مصنوعات و وجود معدن‌های طلا و مس در این منطقه اشاره نموده‌اند؛ و سرانجام در سال ۶۱۷ هجری، ناحیهٔ بیهق همچون سایر نواحی خراسان، با کشتارگری و غارت مغولان رو به رو شد و آسیب‌های بسیاری از آن دید. در اواخر دهه چهارم قرن هشت هجری، جنبشی که از قریهٔ باشتین بر علیه ایلخانان مغول آغاز شده بود سرتاسر بیهق را فرا گرفت و در پی آن؛ "عبدالرزاق باشتینی"، حکومت موسوم به سربداران را پس از تصرف شهر سبزوار در سال ۷۳۷ هجری، برپای نمود. برافتادن سربداریان
در سال ۷۳۷ هجری، برپای نمود. برافتادن سربداریان با ظهور تیمور گورکانی و قدرت یافتن او در خراسان همراه گردید و در دوره تیموریان، به تدریج نام "سبزوار" (مرکز ولایت در آن دوران) به جای "بیهق" می‌نشیند. ویژگی‌ها. ولایت بیهق در مسیر جاده نیشابور به ری قرار داشته و از شهرهای مهم ولایت در این مسیر، سبزوار و خسروجرد را نام‌برده‌اند که فاصلهٔ بین آنها یک فرسنگ است. ابن حوقل نیز از آبادی‌های مهم در مسیر این جاده یاد کرده و مسافت‌ها بین آنها را از نیشابور تا قومس (واقع در مسیر جاده ری) به ترتیب (سبزوار، خسروجرد،
(واقع در مسیر جاده ری) به ترتیب (سبزوار، خسروجرد، بهمن‌آباد و مزینان) بر اساس واحدهای مسافت‌شمار قدیم (فرسنگ و مرحله) مشخص نموده است. محمد مقدسی، ولایت بیهق را در ثروت و حاصلخیزی و خوبی دیه‌ها مانند ولایت پشت دانسته، همچنین از دو شهرک آباد سوزوار (سبزوار) و خسرو جرد و دیه‌های مهم همانند جزنیان (مزینان) یاد کرده و نوشته است که مردمش ادب‌دوستند و از این ولایت، چندین دانشمند و نویسنده برخاسته است و صادرکننده پارچه است. ولایت بیهق، یکی از مراکز عمده تشیع در خراسان بوده و خاندان‌های بسیاری از سادات و نقبای علوی
بوده و خاندان‌های بسیاری از سادات و نقبای علوی در این ناحیه به سر می‌بردند، چنان‌که ابوالحسن بیهقی نوشته؛ در این ناحیه، سادات متوطن نبوده‌اند و بیشتر از نیشابور و جاهای دیگر (از جمله ری و گرگان) به این ناحیه آمده‌اند و تشیّع در این ولایت، تحت تأثیر حوزه تشیع نیشابور و مهاجرت علویان از طبرستان به این شهر قرار داشته است. سبزوار، از نقاط مهم ولایت بیهق، در قرن هشتم هجری، مرکز دولت شیعی سربداران بوده است. بزرگان و مشاهیر. در منابع مختلف از ولایت بیهق، به عنوان سرزمینی که از آن بزرگان، دانشوران، فقیهان و ادیبان
که از آن بزرگان، دانشوران، فقیهان و ادیبان بسیار برخاسته‌اند یاد شده است. از این جمله در «معجم‌البلدان»، شرح مختصری بر زندگی و فعالیت‌های علمی ابوبکر احمد بن حسین بن علی بن عبدالله بن موسی بیهقی (متوفی ۴۵۴ هجری) و حسین بن احمد بن علی بن حسین بن فطیمه بیهقی (متوفی ۵۳۶ هجری)؛ و در «الانساب» افزون بر این دو، شرح مختصری از ابوعلی حمدان بن محمد بن رجاء بیهقی و ابوعبدالله محمد بن علی بن احمد بن عمر بیهقی نیز آمده است. همچنین در ترجمه تاریخ نیشابور الحاکم، در جمع عالمان مقیم نیشابور؛ از ۱۵ نفر دانشوران منسوب به
عالمان مقیم نیشابور؛ از ۱۵ نفر دانشوران منسوب به بیهق، ۵ نفر منسوب به خسروجرد بیهق، ۲ نفر منسوب به مزینان بیهق، ۱ نفر منسوب به زیادآباد بیهق یاد شده و همچنین از مشایخ حدیث مؤلف اهل نیشابور، از ابوالحسن نیشابوری شعرانی (اسمعیل بن محمد بن فضل بن محمد بن مسیب) متوفی در قریه بیهق نام برده شده است. از دیگر نامداران ولایت بیهق می‌توان ابوجعفر احمد بن علی بن محمد (معروف به بوجعفرک بیهقی؛ متوفی ۵۴۴هجری؛ ساکن نیشابور؛ نویسنده کتاب‌های «تاج المصادر»، «المحیط بلغات القرآن»، «ینابیع‌الغه» و «المحیط بعلم القرآن»)،
القرآن»، «ینابیع‌الغه» و «المحیط بعلم القرآن»)، ابوالحسن بیهقی (متوفی ۵۶۵ هجری؛ ملقب به فرید خراسان؛ معروف به ابن فندق؛ دانش‌آموخته و مدرس در نیشابور؛ نویسنده «تاریخ بیهق»، «ازاهیر الریاض المریعة و تفسیر الفاظ المحاورة و الشریعة»، «تتمة صوان الحکمة»، «جوامع احکام النجوم»، و …)، ابوالفضل بیهقی (متولد حارث‌آباد بیهق در اواخر ۳۸۵ هجری و متوفی ۴۷۰ هجری؛ تاریخ‌نگار؛ دبیر و رئیس دیوان رسالت دستگاه غزنویان؛ دانش‌آموخته در نیشابور؛ نویسنده کتاب معروف «تاریخ بیهقی» دارای جایگاهی ممتاز در میان کتب تاریخی فارسی) را
دارای جایگاهی ممتاز در میان کتب تاریخی فارسی) را نام برد.
مسجد جامع فرومد یکی از بناهای کهن روستای فرومد در شهرستان میامی در استان سمنان است. این مسجد که تاریخ بنای آن مربوط به قرن هفتم هجری قمری است، از دیدگاه معماری دارای اهمیت هنری است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۴۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اهمیت. مسجد جامع فرومد از معدود مسجدهایی است که گچ‌بری، نقش‌ها و کاشی‌کاریهای زیبای قرون چهارم تا هفتم هجری در بنای آن به‌کار رفته است و به همین دلیل در شمار آثار تاریخی مهم و کم‌نظیر ایران جای دارد. این بنا که در فهرست آثار ملی نیز به ثبت رسیده،
این بنا که در فهرست آثار ملی نیز به ثبت رسیده، با وجود اینکه امروزه به صورت نیمه‌ویرانه درآمده است، یکی از آثار ارزشمند دوره خوارزمشاهیان در ایران به‌شمار می‌رود. این بنا دارای تزئینات معماری منحصر به فرد گچی و آجری با تلفیق کاشی فیروزه‌ای است. بنای این مسجد به‌عنوان نخستین بنای تاریخی استان سمنان، پیش از اجرای طرح‌های مرمت و احیا، مورد لیزر اسکن سه‌بعدی و مستندسازی قرار می‌گیرد. تاریخچه. بنا بر برخی روایت‌ها، این مسجد بر آثار یک آتشکده بنا شده است و گمان می‌رود این تغییر در سال‌های آغازین ورود اسلام یا در
این تغییر در سال‌های آغازین ورود اسلام یا در دوره سلجوقیان صورت پذیرفته است. گچ‌بری‌های این بنا به سه دوره آغاز اسلام، سلجوقی و ایلخانی تقسیم می‌شود. مسجد جامع فرومد، دارای هیچ کتیبه و دیگر مدارک مستند تاریخی نیست. اما کارشناسان با توجه به شیوه معماری و با مقایسه آن با دیگر بناهای دوره خوارزمشاهیان مانند مسجد جامع تون، آن را از آثار اوایل قرن هفتم هجری دانسته‌اند. مشخصات. این مسجد در مساحتی در حدود ۸۲۰ متر مربع با نقشه دو ایوانی ساخته شده است. بنای آن متشکل از دو ایوان شمالی و جنوبی، دو ایوانچه در دو طرف
از دو ایوان شمالی و جنوبی، دو ایوانچه در دو طرف ایوان‌ها، یک شبستان در ضلع شرقی ایوان جنوبی و احتمالاً شبستانی به قرینه آن در ضلع غربی است. همچنین دو رشته رواق در دو طرف صحن و یک اتاق گنبددار چهار گوش در ضلع غربی ایوان شمالی قرار گرفته‌اند. سردر ورودی مزین مسجد، در ضلع شمالی بنا جای دارد و دارای تزئینات غنی و زیبای آجرکاری، گچ‌بری و چند کتیبه است.
رودریگو لوپس د سگورا معروف به روی لوپس (۱۵۴۰ در زفرا، باداخس، اسپانیا - ۱۵۸۰) اسقف و شطرنجباز اسپانیایی سده ۱۶ است که از اولین نویسندگان و تئوریسین‌های شطرنج در اروپا محسوب می‌شود. روی لوپس قهرمان نخستین تورنمنت شطرنج مدرن دنیاست که در مادرید برگزار شد و به همین جهت او را اولین قهرمان غیررسمی شطرنج جهان می‌دانند. او این عنوان را بعداً به لئوناردو دی بونا حقوقدان ایتالیایی واگذار کرد. شاخه گشایشی معروفی در شطرنج که با حرکت‌های " 1. e4 e5 2. Nf3 Nc6 3. Bb5 " آغاز می‌شود به پاس بررسی‌های عمیقی که توسط روی لوپس
می‌شود به پاس بررسی‌های عمیقی که توسط روی لوپس دربارهٔ آن صورت گرفته بود، به نام او به گشایش روی لوپز یا بازی اسپانیایی معروف شده است.
ریکاردو آلبرتو سیلویرا دِ کاروالیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال سابق اهل پرتغال است. کاروالیو دوران حرفه‌ای بازی خود را از تیم پورتو آغاز کرد. او در دوران جوانی با توجه به ویژگی‌های جسمی و قابلیت‌های فنی‌اش با فرناندو کوتو بازیکن سابق پورتو و تیم ملی پرتغال مقایسه می‌شد. با این وجود او چند فصل را به‌طور قرضی در باشگاه‌های کوچک پرتغالی سپری کرد. آغاز درخشش او در فصل ۴–۲۰۰۳ بود که به همراه پورتو صاحب جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و لیگ برتر پرتغال شد. او در آن فصل به عنوان بهترین مدافع جام قهرمانان برگزیده شد.