payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازگشایی شد. معماری. بیرون بنا. این مسجد کوچک بر سکویی مرتفع ساخته شده که بر فراز مجموعه‌ای از دکان‌های طاق‌دار قرار دارد. درآمد حاصل از اجارهٔ این مغازه‌ها قرار بود برای پشتیبانی مالی مجموعه مسجد به‌کار رود. ارتفاع این سکو باعث شده است که مسجد از چشم‌انداز شهری استانبول بیشتر دیده شود. پلکان‌هایی پیچ‌درپیچ در گوشه‌های مسجد، دسترسی به حیاط وسیع مسجد را فراهم می‌کنند. این مسجد دارای ایوانی دوگانه با پنج تاق‌نمای گنبددار است که از دل آن، سقفی کم‌ارتفاع و عمیق بیرون زده که بر ستونی متوالی تکیه دارد. به‌دلیل
بیرون زده که بر ستونی متوالی تکیه دارد. به‌دلیل کمبود فضا در سکو، وضوخانه در سطح خیابان ساخته شد. درون بنا. این ساختمان در اصل یک هشت‌ضلعی است که درون یک مستطیل جای گرفته است. گنبد اصلی بر روی چهار نیم‌گنبد قرار دارد، نه در امتداد محورهای اصلی، بلکه در امتداد قطرها. قوس‌های گنبد از چهار ستون هشت‌ضلعی سرچشمه می‌گیرند—دو ستون در شمال، دو ستون در جنوب—و همچنین از پایه‌هایی که از دیوارهای شرقی و غربی بیرون زده‌اند. در شمال و جنوب، رواق‌هایی قرار دارند که با ستون‌ها و ستونچه‌های مرمرین پشتیبانی می‌شوند.
با ستون‌ها و ستونچه‌های مرمرین پشتیبانی می‌شوند. کاشی‌کاری ایزنیک. آثار معمار سنان معمولاً بر ساختار بنا تمرکز داشتند و کمتر به تزیینات داخلی می‌پرداختند. اما مسجد رستم پاشا نقطهٔ گسستی چشمگیر از این شیوه است، زیرا در آن از کاشی‌کاری ایزنیک به‌صورت گسترده استفاده شده و همین امر آن را از دیگر آثار عثمانی متمایز می‌کند. شهر ایزنیک در آناتولی مرکز صنعت سفال عثمانی بود و پس از فتح قسطنطنیه در ۱۴۵۳، به یکی از ارکان اصلی تولید هنری در امپراتوری عثمانی تبدیل شد. برخی بر این باورند که علاقهٔ میهرماه سلطان، همسر
برخی بر این باورند که علاقهٔ میهرماه سلطان، همسر سنان، به این تزیینات منبع الهام بوده است؛ اما احتمال بیشتری دارد که رستم پاشا برای حمایت از هنرمندان درباری به‌ویژه در طراحی گل‌وگیاه، خود خواهان چنین تزییناتی بوده باشد. مسجد رستم پاشا به‌دلیل کاربرد گستردهٔ کاشی‌های ایزنیک در طرح‌های متنوع گل‌وبوته‌ای و هندسی شناخته می‌شود. این کاشی‌ها نه‌تنها نمای ایوان، بلکه محراب، منبر و دیوارها را نیز پوشانده‌اند. حدود ۲۳۰۰ کاشی در این مسجد به کار رفته که در حدود ۸۰ نقش مختلف سامان یافته‌اند. این کاشی‌ها از رنگ‌دانهٔ
مختلف سامان یافته‌اند. این کاشی‌ها از رنگ‌دانهٔ قرمزرنگی به نام گل اخرا ارمنی استفاده کرده‌اند که بعدتر به ویژگی شاخص کاشی‌های ایزنیک بدل شد. این رنگ در کاشی‌های دیوار قبله به‌شدت و به رنگ سرخ سیر به‌کار رفته است. رنگ سبز زمردی روشن تنها در یک پنل اضافه‌شده بر بالای درگاه بیرونی دیده می‌شود. بررسی‌ها نشان می‌دهد که پیش از افزودن این پنل، سبزترین رنگ موجود در کاشی‌ها همان فیروزه‌ای بوده است. برخی کاشی‌ها، به‌ویژه در پنل بزرگی که زیر ایوان سمت چپ ورودی اصلی قرار دارد، با رنگ‌های سبز مریم‌گلی و بنفش منگنز
قرار دارد، با رنگ‌های سبز مریم‌گلی و بنفش منگنز تزئین شده‌اند که ویژگی‌های سفال دمشق در دوره‌های پیشین را نشان می‌دهد. بااین‌حال، رنگ سبز زیتونی که در کاشی‌های دمشق دیده می‌شود در این مسجد وجود ندارد. هیچ مسجد دیگری از کاشی‌های ایزنیک به این اندازه فراوان بهره نگرفته است؛ در آثار بعدی، سنان از کاشی‌ها با احتیاط و کم‌تر استفاده کرد. به گفتهٔ مایکل دی. ویلیس، برخی از کاشی‌های مسجد رستم پاشا منشأ اروپایی دارند و در قرن هجدهم از ایتالیا و هلند وارد شده‌اند. دیوار قبله و محراب. دیوار قبلهٔ مسجد رستم پاشا
دیوار قبله و محراب. دیوار قبلهٔ مسجد رستم پاشا افزون‌بر کاشی‌های سنتی، سبک‌های نقاشی نوآورانه‌ای را در خود جای داده است که این ویژگی با توجه ویژهٔ این مسجد به کاشی‌کاری ایزنیک همخوانی دارد و در دیگر آثار سنان همچون مجموعه سلیمانیه نیز تا حدی دیده می‌شود. والتر ب. دنی این احتمال را مطرح کرده که پروژه بیش از حد بزرگ بوده و طراحان دیگری نیز در کنار سنان در آن نقش داشته‌اند. دیوار قبله عمدتاً از کاشی‌هایی در طیف‌های مختلف آبی از جمله فیروزه‌ای و لاجوردی تشکیل شده است. گل اخرا ارمنی به‌عنوان رنگ مکمل در برخی
شده است. گل اخرا ارمنی به‌عنوان رنگ مکمل در برخی نقاط به‌کار رفته و حال‌وهوای رنگی غالب این بخش را برجسته‌تر کرده است. بیشتر کاشی‌ها، نقوش تکرارشونده هستند و به‌طور ویژه برای این مسجد طراحی نشده‌اند. یکی از عناصر نمادین این بخش، «حاشیه رستم پاشا» است که از کاشی‌های لاجوردی با رز سفید و تزئینات فیروزه‌ای ساخته شده و در سراسر مسجد تکرار می‌شود. طرح‌های این بخش شامل غنچه گل رز، پالمت لوتوس و برگ‌هاست که ویژگی بارز تزیینات گیاهی در این مسجد هستند. با این حال، این کاشی‌کاری‌ها نسبتاً ساده‌اند: بیشتر جزییات تنها
کاشی‌کاری‌ها نسبتاً ساده‌اند: بیشتر جزییات تنها با دو رنگ آبی به‌کار رفته‌اند (که به آن نقاشی دو‌آبی گفته می‌شود) و به همین دلیل جلوه‌ای نسبتاً یکنواخت دارند. در درون دیوار، محرابی نیم‌دوازده‌ضلعی قرار دارد. میان دو قاب محراب، یک پنل خطاطی جای گرفته و بالای آن سه پنجره دیده می‌شود. نقوش تکرارشوندهٔ کاشی‌ها به‌شکلی برش خورده‌اند که با ساختار معماری هماهنگ شوند؛ برای نمونه، کاشی‌های پایین محراب در محل رسیدن به کف، به‌صورت دلخواه و نامنظم بریده شده‌اند. نبود پایه در این بخش باعث شده تا کاشی‌کاری ناگهان به کف
در این بخش باعث شده تا کاشی‌کاری ناگهان به کف برسد و به‌شکلی ناهماهنگ پایان یابد. میان قاب و طاقچهٔ محراب، بخشی کمانی با رنگ قرمز درخشان دیده می‌شود که چون در جای دیگری از مسجد این رنگ وجود ندارد، جلوه‌ای خاص دارد و با قرمز تیره‌ای که در دیگر کاشی‌های دیوار قبله به‌عنوان رنگ مکمل به‌کار رفته، در تضاد است. این بخش کمانی، در قیاس با کاشی‌کاری سادهٔ دو‌آبی در دو طرف آن، بسیار پرجزئیات و تزیینی است. کاشی‌های قاب محراب با کاشی‌های سفید برجسته و حاشیه‌هایی از خط حراسی آبی تزیین شده‌اند. این حاشیه‌ها اگرچه به
خط حراسی آبی تزیین شده‌اند. این حاشیه‌ها اگرچه به شیوهٔ نقاشی دو‌آبی هستند، اما نسبت به دیگر کاشی‌های دو‌آبی دیوار قبله، زنده‌تر و غنی‌ترند. این حاشیه‌ها، هم قاب محراب و هم پنل خطاطی به خط ثلث را دربر می‌گیرند. نتیجه، ساختاری بی‌مانند در استانبول و در میان دیگر آثار معمار سنان است.
مسجد شاهزاده یا شهزاده یکی از مساجد شهر استانبول در ترکیه است. سلطان سلیمان اول از معمار سینان می‌خواهد که به یاد فرزندش محمد که در سال ۱۵۴۳ درگذشته بود یک مسجد بسازد. ساخت این مسجد که در سال ۱۵۴۴ آغاز گردیده بود در سال ۱۵۴۸ به پایان رسیده‌است. این مسجد که در مرکز شهر واقع شده، در بین مدرسه‌ها مقبره‌ها و عمارت‌ها ساخته شده‌است. دو مناره آن از نظر معماری بی نظیر است بسیار جلب توجه می‌نماید. این ساختمان که از نظر ابعادی و خطوط زیبا با سایر مساجد متفاوت است اولین اثر مهم معمار سینان است. در اطراف آن مقبره‌های
اثر مهم معمار سینان است. در اطراف آن مقبره‌های بسیاری وجود دارد. کتیبه پارسی. بالای درب ورودی این مسجد یک کتیبه پارسی در هفت بیت وجود دارد که در آن به زمان ساخت بنا نیز اشاره شده است: كان خيرات شه سليمان خان / هست او پادشاه روی زمين ساخت جامع بروج شهزاده / خواند از آسمان ملک تحسين اين بنا دلكشا و روشن شد / مثل فردوس و عدن و خلد برين يافت اتمام در شريف ايام / شاد گشتند جمله اهل يقين اول اين بنا در احدا شد ۹۵۱ / انتهايش بخمسه و خمسين ۹۵۵ ابتدا در ربيع الاول بود / در رجب شد بنا تمام همين گفت پير سخن باو تاريخ
/ در رجب شد بنا تمام همين گفت پير سخن باو تاريخ / معبد امت رسول مبين
مهدی سهرابی (زادهٔ ۲۰ مهر ۱۳۶۰ در زنجان) دوچرخه‌سوار تیم ملی ایران و از راه‌یافتگان به المپیک ۲۰۰۸ پکن و المپیک ۲۰۱۲ لندن است. او در سال ۱۳۸۶ به عنوان یکی از ۱۰ ورزشکار برتر ایران شناخته شد. او تاکنون ۲۰۰ نشان مختلف از مسابقه‌های داخلی، آسیایی، بین‌المللی و جام جهانی به دست آورده‌است که نیمی از آنها طلا هستند. زندگی ورزشی. سهرابی از سن ۱۶ سالگی فعالیت خود را در رشته دوچرخه‌سواری آغاز کرد و از سال ۱۳۷۸ این رشته را به صورت حرفه‌ای ادامه داد. سهرابی در بیست و ششمین دوره مسابقات قهرمانی بزرگسالان آسیا که در
و ششمین دوره مسابقات قهرمانی بزرگسالان آسیا که در مالزی برگزار شد، در رشته استقامت جاده بزرگسالان به مدال طلا دست یافت. او در بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ در دوحه موفق به کسب ۲ مدال نقره و مدال برنز شد. سهرابی همچنین در مهرماه سال ۱۳۸۶ در مسابقات جام جهانی دوچرخه‌سواری مسکو موفق به کسب ۳ مدال طلا، نقره و برنز شد. او همچنین مقام‌های متعددی را در رقابتهای لیگ برتر دوچرخه‌سواری ایران به دست آورده‌است. باشگاه‌ها. باشگاه لوتو سودال loto sudallبلژیک. باشگاه پیشگامان کویر یزد (۲۰۱۵)
گروه هشت کشور اسلامی در حال توسعه (D-8)، گروهی اقتصادی متشکل از هشت کشور در حال توسعهٔ اسلامی شامل ایران، ترکیه، پاکستان، بنگلادش، اندونزی، مالزی، مصر و نیجریه است. مجموع جمعیت این هشت کشور حدود ۱٫۲ میلیارد یا ۶۰ درصد کل جمعیت مسلمانان و همچنین نزدیک به ۱۳ درصد کل جمعیت جهان است. این هشت کشور مساحتی به وسعت ۷٫۶ میلیون کیلومتر مربع یا ۵ درصد از کل مساحت جهان را شامل می‌شوند. در سال ۲۰۰۶، تجارت بین کشورهای عضو این گروه ۳۵ میلیارد دلار و در سال ۲۰۱۰ حدود ۶۸ میلیارد دلار بود. اهداف. زمینه‌های اصلی همکاری میان
دلار بود. اهداف. زمینه‌های اصلی همکاری میان کشورهای عضو این گروه شامل امور مالی، بانکداری، توسعه روستایی، علم و فناوری، توسعه بشردوستانه، کشاورزی، انرژی، محیط زیست و بهداشت است. در بیانیه پایانی نخستین اجلاس سران (استانبول، ۱۹۹۷)، هدف اصلی گروه دی ۸ توسعه اجتماعی و اقتصادی مطابق با اصول زیر بیان شده است: بیانیه پایانی پنجمین اجلاس سران این گروه (بالی، ۲۰۰۶)، ۳ اصل دیگر را به اهداف این سازمان اضافه کرد: ساختار. اجلاس سران که هر دو سال یکبار تشکیل می‌شود دارای بالاترین سطح اختیارات است و از رهبران هر کشور
بالاترین سطح اختیارات است و از رهبران هر کشور عضو تشکیل می‌شود. شورای وزیران مرجع اصلی تصمیم‌گیری و بررسی مسائل مربوط به این گروه است. این شورا از وزرای امور خارجه کشورهای عضو تشکیل شده است. کمیسیون دارای اختیارات اجرایی است و متشکل از کمیسرانی است که توسط دولت‌های عضو منصوب می‌شوند. کمیسیونرها مسئول اجرای دستورالعمل‌ها در کشور مربوط به خود هستند. در نهایت، یک مدیر اجرایی نیز توسط اعضای گروه دی ۸ منصوب می‌شود تا ارتباطات را تسهیل کند و در اجلاس سران یا اجلاس‌های سطوح پایین‌تر به عنوان سرپرست عمل کند.
زنان در اسلام از جنبه‌های مختلف سیاسی، حقوقی، اجتماعی و درون دینی (اعتقادی، تاریخی و فقهی) مورد توجه منابع قرار گرفته‌اند. قرآن به عنوان کتاب مقدس مسلمانان، در موضوع زنان و احکام آن‌ها، سخنان بسیاری دارد. بر همین اساس یکی از سوره‌های قرآن دربارهٔ زنان است که به سوره نساء شهرت دارد. سوره مریم نیز دیگر سوره قرآن است که به نام یک زن نام‌گذاری شده است. در قرآن فقط از یک زن (مریم) نام برده شده است. به‌طور کلی قرآن در ۱۹۶ آیه مستقیماً دربارهٔ زنان سخن گفته است. در متن قرآن، آفرینش نخستین زن (حوا) مشابه و همزمان
متن قرآن، آفرینش نخستین زن (حوا) مشابه و همزمان با آفرینش نخستین مرد (آدم) توصیف شده است. دیدگاه قرآن و اسلام نسبت به زنان همواره محل انتقادهای فراوانی بوده است. سهمُ الاِرث زنان در اسلام نصف مردان است و تفاوت‌هایی در احکام و حقوق اسلامی بین زنان و مردان وضع شده است. از این میان می‌توان به تفاوت در میزان دیه، نفقه، مهریه حق تعدد زوجات، قیومیت، حضانت، طلاق، حجاب، شهادت، قضاوت و جهاد اشاره کرد. حجاب یکی از اصطلاحات اسلامی است که به پوشش زنان از منظر شرع مربوط است. اسلام به عنوان یک دین، ازدواج را امری مهم
است. اسلام به عنوان یک دین، ازدواج را امری مهم تلقی می‌کند و به آن توصیه کرده است. در قوانین اسلامی، طلاق منفور است و موجب ناراحتی خدا توصیف شده است. ازدواج در اسلام با شرط عقل، بلوغ و اختیار صورت می‌گیرد. البته در صورت باکره بودن زن (و در صورت زنده بودن پدر یا پدر بزرگ) اذن پدر هم شرط است. (اجازه پدر تنها برای زن شرط است) پس از ازدواج، بار مالی خانواده بر عهده مرد است. در امر ازدواج، از مرد توقع می‌رود تا مالی را به عنوان هدیه که از آن در اصطلاح اسلامی به عنوان مهریه یاد می‌شود، به زن بپردازد. این مال
به عنوان مهریه یاد می‌شود، به زن بپردازد. این مال متعلق به شخص زن است و والدین او جز هنگام مرگش حق تصرف در آن را ندارند. پس از ازدواج نیز زن همچنان استقلال مالی قبل از ازدواج خود را داراست و می‌تواند فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی خود را بعد از ازدواج با قید شرایطی انجام دهد. همین‌طور در زندگی زناشویی زنان، به اهمیت جایگاه مادرانه تأکید شده است. حق اولاد دار شدن در زندگی مشترک با زن است و مرد در صورت تخطی از خواسته همسر در مورد بچه‌دار شدن، ملزم به پرداخت دیه نطفه می‌شود. حق حضانت و قیومیت در زندگی،
دیه نطفه می‌شود. حق حضانت و قیومیت در زندگی، به مردان محول شده است. همین‌طور حق طلاق نیز از حقوق مردان است و زنان در مواردی می‌توانند درخواست طلاق خود را به دادگاه‌ها و محاکم شرعی ارائه کنند. بر اساس آموزه‌های اسلام، تفکیک جنسیتی لازم‌الاجرا است و روابط محرم و نامحرمی در بین زنان و مردان می‌بایست اجرا شود. هرگونه رابطه جنسی خارج از روابط زناشویی در اسلام ممنوع است و علاوه بر گناه تلقی شدن، دارای مجازات حد و تعزیر نیز می‌باشد. با این وجود، اسلام فعالیت‌های اجتماعی، سیاسی و اقتصادی زنان را منعی نکرده است. در
سیاسی و اقتصادی زنان را منعی نکرده است. در برخی روایات و آیات، به‌طور عمومی از زنان و مردان خواسته شده است، در طلب علم کوشا باشند و منعی از تحصیل بانوان نیز وجود ندارد. تاریخ اسلامی گواه آن است که زنان بسیاری در رشته‌های مختلف کلام، فقه، حدیث و تفسیر فعالیت علمی داشته‌اند. بر اساس موازین اسلامی، بین زنان و مردان در برخی جرایم کیفری نیز تفاوت‌هایی وجود دارد؛ بر این اساس زنان در احکامی چون ارتداد و همجنسگرایی احکام جزایی و کیفری کمتری نسبت به مردان در همان گناه را متحمل می‌شوند. از دیگر احکامی که زنان در آن
را متحمل می‌شوند. از دیگر احکامی که زنان در آن احکام متفاوتی نسبت به مردان دارند، مسئله مشارکت‌های نظامی است؛ با وجود آن‌که زنان از جهاد ابتدایی معاف شده‌اند، اما تاریخ گواه آن است که فعالیت‌های نظامی بسیاری از جانب زنان مسلمان صورت گرفته است. در دوران اخیر، جنبش‌های سیاسی و اجتماعی بسیاری از جانب زنان مسلمان شکل گرفته است؛ فمینیسم اسلامی از جمله این جریان‌هاست که سعی در ایجاد برابری جنسیتی در اسلام دارند. در این میان، فمینیسم اسلامی سعی می‌کند تا با تفسیری جدید از قرآن، این دیدگاه را کاملاً اسلامی بیان
جدید از قرآن، این دیدگاه را کاملاً اسلامی بیان کند؛ که در ارتباط با این دیدگاه افرادی موافق و مخالف را گرد خود جمع کرده است. فمینیسم اسلامی از زمان پیدایش خود برای اثبات ادعاهایشان، از منابع اسلامی استفاده می‌کردند. یکی از جنبه‌های ابتکاری این جریان، ارجاع دادن زنان مسلمان (که عموماً آموزش دینی به صورت رسمی ندیده بودند) به متن قرآن و نه تفاسیر نگاشته شده توسط مردان با روحیه مردسالاری سوق می‌داد. پیش‌درآمد. موقعیت زنان پیش از اسلام. بر اساس گزارش منابعی چون ماوردی در "الحاوی الکبیر"، زنان در عصر جاهلیت
چون ماوردی در "الحاوی الکبیر"، زنان در عصر جاهلیت عربستان، از اولین حقوق انسانی محروم بودند. از عقیده‌های مشترک میان اعراب پیش از اسلام و انجیل و تورات، اعتقاد به وابستگی و طفیلی بودن زن در کنار وجود مرد است که بر اساس آن زن در خلقت یک فرع به حساب می‌آمد. زنان از این رو در احقاق حقوق خود مورد تضعیف قرار می‌گرفتند. عدم حق انتخاب در ازدواج، محرومیت از ارث و کالا قلمداد کردن زنان از نمونه‌های عدم اهتمام به جنس زن در این دوره بوده است. عرب جاهلی زن را مظهر مکر و نیرنگ می‌دانست و عقیده داشت همچون شیطان در پی
و نیرنگ می‌دانست و عقیده داشت همچون شیطان در پی فریب دادن مردان است و همواره او را به مار تشبیه می‌کرد. بر اساس ضرب‌المثلی در میان اعراب جاهلی، زن در کنار خانه و مرکب از شوم‌ها توصیف می‌شد. در این عصر، زنان فاقد عقل و رای به‌شمار می‌رفتند. قرآن با انتقاد به اعراب جاهلی، گزارش می‌کند که با اطلاع از صاحب فرزند دختر شدن، از شدت ناراحتی چهره آنان سیاه می‌شد. زنان تا پیش از ظهور اسلام در میان قبایل عرب خود در عربستان، با سنت زنده به گور کردن دختران — به عربی: واد بنات — مواجه بودند. بر اساس گزارش‌های قرآنی که
بنات — مواجه بودند. بر اساس گزارش‌های قرآنی که از منابع گزارشگر این رویداد در عصر جاهلیت بوده است، مردان عرب برای رهایی از عار دختردار شدن، دختران‌شان را به قتل می‌رساندند. علاوه بر مشکلات مالی انگیزه‌های اعتقادی نیز در این تصمیم بی تأثیر نبود. پیش از این نیز در رسوم یونانیان و مصریان، از کشتن فرزندان برای تقرب به بت‌ها یاد شده بود. در اینکه سنت زنده به گور کردن دختران، در میان تمام اعراب شایع بوده است یا تنها به قبایل معدودی از آنها منتسب بوده است، اختلاف‌هایی وجود دارد. با این وجود بیشتر منابع تحلیلی و
وجود دارد. با این وجود بیشتر منابع تحلیلی و تاریخی، این رسم را به چند قبیله از اعراب جاهلی منتسب دانسته‌اند. آن‌طور که از گزارش‌های اسلامی به دست می‌آید، این رسم تنها توسط مردان صورت نمی‌گرفت و زنان نیز در آن شریک بوده‌اند. و با وجود گزارش‌هایی فراوان از نقض حقوق زنان در عربستان جاهلی، گزارش‌هایی معدود از احترام به زنان و محبت نسبت به آنها وجود دارد که بیشتر مربوط به زندگی اشراف اعراب بوده است. همچنین راه زنان برای دست یافتن به مزایای اجتماعی در این عصر هرگز بسته نبوده است. به گواه گزارش‌های تاریخی، زنانی
بسته نبوده است. به گواه گزارش‌های تاریخی، زنانی در عصر جاهلیت به فعالیت‌های اقتصادی مشغول بودند. ام منذر بنت قیس که به شغل خرما فروشی و اسما بنت مخرمه که به شغل تجارت مشغول بودند از این میان هستند. همچنین به جهت قبیله‌ای بودن زندگی در عربستان پیش از اسلام، امکان تفکیک جنسیتی در میان زنان وجود نداشت و زنان به جهت عفت و پاکدامنی خود در قبایل مورد ستایش قرار می‌گرفتند. حضور زنان در جنگ‌های پیش از اسلام که بیشتر به عنوان عاملی انگیزشی برای تهیج مردان به جنگ صورت می‌گرفت، از دیگر فعالیت‌های اجتماعی زنان در آن
می‌گرفت، از دیگر فعالیت‌های اجتماعی زنان در آن عصر بود. مفاهیم اسلامی مرتبط به زنان پیش از اسلام. از مسائل مربوط به زنان و مورد توجه در ادیان پیش از اسلام، مسئله حجاب و پوشش زنان بوده است. در این میان، مسیحیان و یهودیان به پوشیده بودن موی زنان اهمیت می‌دادند و آن را از نشانه‌های عفت زنان برمی‌شمردند. در میان مسائل مهم مربوط به زنان، مسئله طلاق و مطالب پیرامون آن از جمله مسائل دارای تفاوت آشکار بین عصر اسلام و جاهلیت است. طلاق در عصر جاهلیت، به معنای کوتاه آمدن مرد از انجام تعهداتش در مقابل همسر تلقی می‌شد
مرد از انجام تعهداتش در مقابل همسر تلقی می‌شد و زوج می‌توانست بدون هیچ محدودیت و با کوچک‌ترین دلایل، همسر خود را طلاق دهد. سنت طلاق در جاهلیت به صورت بی حد و حصر و اهانت آمیز صورت می‌گرفت. در سنت جاهلی، طلاق از اختیارات مرد بود و او می‌توانست در هر لحظه و با هر شرایطی، زن را طلاق دهد. پس از طلاق نیز زن حق ازدواج با مرد دیگری نداشت و در پاره‌ای از موارد، مرد با دریافت مالی، اجازه ازدواج همسر سابقش با مرد دیگری را می‌داد. در طلاق جاهلیت، مرد برای آزار زن می‌توانست دائم در طلاق و رجوع باشد و به هر تعداد بار
دائم در طلاق و رجوع باشد و به هر تعداد بار که بخواهد، زن را طلاق دهد و به او رجوع کند. طلاق در جاهلیت با الفاظ صورت نمی‌گرفت و به شیوه ورود مرد به خیمه مشخص می‌شد. با این وجود از ممنوعیت رجوع بعد از سومین طلاق در اشعار جاهلی گزارشی وجود دارد. مسئله عده نیز از مسائلی است که پیش از اسلام برای اطمینان از عدم بارداری زن صورت می‌گرفت اما برای عده زمان مشخصی وضع نشده بود و برخی زنان مجبور بودند تا یک سال برای اتمام عده صبر کنند درحالی که برخی زنان بلافاصله بعد از طلاق یا مرگ شوهر، ازدواج می‌کردند. زنان همچنین در
طلاق یا مرگ شوهر، ازدواج می‌کردند. زنان همچنین در امر ازدواج نیر آزادی کافی نداشتند و بسته به نیاز قبیله و تشخیص رئیس هر قبیله، ازدواج‌هایی در راستای ارتباط با سایر قبایل صورت می‌گرفت. با این وجود گزارش‌هایی نیز از اهمیت نظر زنان در امر ازدواج در عصر جاهلیت گزارش شده است. حقوق زنان. حقوق زنان مبحثی مهم و با گستره‌ای وسیع است که حقوق خصوصی و عمومی زنان را شامل می‌شود. این مقوله در همه جوامع و در دوران‌های مختلف و زمان‌های متفاوت، ویژگی‌های فرهنگی و نوع مناسبات اجتماعی آن عصر، متفاوت بوده است. بررسی‌ها
مناسبات اجتماعی آن عصر، متفاوت بوده است. بررسی‌ها پیشینه حقوق زنان در ادوار تاریخی نشان‌دهنده تسلط پایدار مردسالاری بر آن است. از این میان، می‌توان به جواز تعدد نامحدود زوجات، سلب حق انتخاب شوهر از دختران، به ارث برده شدن زنان بیوه از جانب نزدیکان همسرش، عدم مالکیت بر اموال خود، محروم از ارث بودن، سهولت قوانین کیفری در مورد جنایات وارد شده بر زنان و رواج خشونت علیه زنان اشاره کرد که در دوره‌های عرب جاهلی و اروپای قرون وسطی علیه زنان رواج داشته‌اند. با این وجود گزارش‌هایی از برخی آزادی‌های سیاسی و اجتماعی
وجود گزارش‌هایی از برخی آزادی‌های سیاسی و اجتماعی در این اعصار، وجود دارد که از این میان می‌توان به قرارگرفتن در مناصب حکومتی اشاره داشت. بنابر گزارش ویل دورانت، زنان در شریعت یهود، وضعیت حقوقی مطلوبی نداشتند و شوهران می‌توانستند در مواردی، بدون پرداخت مهریه، زنان خویش را طلاق دهند یا نیمی از درآمد زنان، به شوهرانشان تعلق داشت. با این وجود زنان در این دوران، در جامعه مؤثر بودند و نقشی فعال داشتند. با ظهور مسیحیت، زنان نسبت به قبل، وضعیت اجتماعی بهتری یافتند و در رواج مسیحیت، نقش مؤثری ایفا کردند. بر اساس
و در رواج مسیحیت، نقش مؤثری ایفا کردند. بر اساس تعالیم مسیحیت، زن و مرد هیچ تفاوتی با هم نداشتند. در کتب مقدس مسیحیت نیز به مسائل مربوط به زنان از قول عیسی، سفارش‌هایی وجود دارد. با این وجود منابع از دیدگاه‌های ناعادلانه برخی از پدران کلیسا نسبت به زنان گزارش کرده‌اند. در موضوع تساوی زنان و مردان در حقوق، بسیاری از اندیشمندان اجتماعی، اصل وجود تفاوت‌های طبیعی اعم از زیست‌شناسی و روان‌شناختی بین زن و مرد را پذیرفته‌اند اما در مقابل، صاحب نظران فمینیسم بر این باورند که تفاوت‌های میان زن و مرد، جز برخی
بر این باورند که تفاوت‌های میان زن و مرد، جز برخی تفاوت‌های آشکار در بدن، همگی از عوامل اجتماعی و محیطی ریشه گرفته است. گروهی دیگر از آنان، با پذیرش تفاوت‌ها، به تأثیر آنها بر تفاوت‌های حقوقی معترضند. در مغرب‌زمین و تا پیش از قرون جدید و به صورت ویژه در قرون وسطی، درجه دو بودن زنان، دیدگاه غالب و مقبول در میان دانشمندان غربی بود. در این خصوص موضوعاتی چون «انسان بودن زن» یا «نسخه ناقص بودن زن از نسخه کامل مرد» از نظریات آن عصر گزارش شده است. کمی بعد و در دوره رنسانس، رواج مباحثی چون خردگرایی، انسان‌مداری و
رنسانس، رواج مباحثی چون خردگرایی، انسان‌مداری و برابری، زمینه‌ساز شکل‌گیری بحث حقوق زنان در بین اندیشمندان غربی شد. به‌طور کلی، منابع اسلامی، حقوق زن را پس از ظهور اسلام، امری تضمین شده دانسته‌اند. پذیرش این ادعا از جانب غربی‌ها و به ویژه فمینیست‌ها دشوار توصیف شده است. اندیشمندان مسلمان، با مقایسه بین زنان قبل از اسلام و زنان بعد از اسلام، از پیشرفت حقوق زنان نسبت به قبل گزارش‌هایی را داده‌اند و تأکید می‌کنند که همچنان زنان بسیاری از این حقوق تضمین‌شده از جانب اسلام، محرومند. زنان در قرآن. قرآن در ۱۹۶ آیه
اسلام، محرومند. زنان در قرآن. قرآن در ۱۹۶ آیه مستقیماً دربارهٔ زنان سخن گفته است. این آیات در موضوعات احکام شرعی، آفرینش زنان، زنان بهشتی، زنان اهل کتاب، رابطه زن و مرد، همسرداری، زنان مستضعف، زنان محمد و سایر زنان پیامبران گزارش شده‌اند. آیاتی که به‌طور مستقیم به موضوع زنان می‌پردازند با واژه‌هایی همچون «نساء، اِمرَأة، امّ، مومنات، صالحات، بنات، زوجة، اخت و …» آمده‌اند. از مجموع ۷۴ آیه قرآن که به زنان شایسته و ناشایست پرداخته است، ۶۳ آیه در وصف زنان شایسته و ۱۱ آیه در توصیف زنان ناشایست می‌باشند. یکی از
و ۱۱ آیه در توصیف زنان ناشایست می‌باشند. یکی از سوره‌های طولانی قرآن به نام نساء نام‌گذاری شده است که مطالب بسیاری را در موضوعات مرتبط با زنان شامل می‌شود. در مجموع قرآن، آیات متعددی با محتوای پندگونه برای نصیحت زنان در خصوص اموری چون ازدواج و روابط نامشروع، احکام ارث و طلاق وجود دارد. سوره دیگری نیز در قرآن به نام مریم نام‌گذاری شده است. سیمای زنان در قرآن. در متن قرآن، خلقت اولین زن، همچون و همزمان خلقت اولین مرد توصیف شده است. در نقل ماجرای وسوسه آدم و حوا در قرآن نیز، وسوسه به هر دوی آنان نسبت داده
و حوا در قرآن نیز، وسوسه به هر دوی آنان نسبت داده می‌شود و حوا، مسئول وسوسه آدم نبوده و حتی این آدم است که گناه بیشتری را متحمل شده است. با این وجود تفاسیر اولیه قرآن، وسوسه را به حوا نسبت می‌دهند و از توبه او، کمتر سخن می‌گویند. این عملکرد مفسران سبب می‌شود تا عذاب‌هایی چون درد زایمان و قاعدگی که حوا در پی این وسوسه می‌بیند، بیشتر جلوه نماید؛ بنابراین دانشمندان کلاسیک مسلمان، اولین زن را تهدیدی برای شوهرش و به‌طور گسترده برای نوع بشر معرفی کرده‌اند. بر اساس تفاسیر فمینیستی از آیات مربوط به آدم و حوا،
اساس تفاسیر فمینیستی از آیات مربوط به آدم و حوا، مسئله خلقت حوا از دنده آدم به‌طور کلی انکار شده است و آن را محصول روایت و خوانش‌هایی از کتاب مقدس مسیحیان و ترجمه نادرست متن قران دانسته‌اند. در داستان یوسف و همسر عزیز مصر نیز به حیله‌های زنانه و اشتیاق آنها به یوسف، مورد اشاره قرار گرفته است تا جایی که یوسف برای رهایی از این نیرنگ‌ها، زندانی شدن را بر آزادی ترجیح می‌دهد. اما در نهایت این داستان قرآنی، همسر عزیز مصر که نماد زن خطرناک است، به همسر ایدئال تبدیل می‌شود و همسر و مادر فرزندان یوسف می‌شود. در
می‌شود و همسر و مادر فرزندان یوسف می‌شود. در بیشتر قرآن زنان و مردان با هم برابر تلقی شده‌اند و دارای وظایف دینی مشترکی هستند. قرآن زن و شوهر را لباس، یاور و جفت یکدیگر لقب داده است. همچنین از زنان به عنوان خلق شده برای شوهرانشان یاد شده است. قرآن زن و مرد را در آفرینش از جوهر (نفس) واحدی معرفی کرده و فضیلت به جنسیت یا نژاد را نفی کرده است. در قرآن مشترکاً از مردان و زنان با پسوندهایی چون منافق، مؤمن و بت‌پرست یاد شده است. بر اساس آموزه‌های قرآن، زنان همچون مردان موظف به انجام وظایف شرعی هستند و همچون آنان
مردان موظف به انجام وظایف شرعی هستند و همچون آنان به بهشت یا جهنم می‌روند. در قرآن، سرنوشت زنان در آخرت، به شوهرانشان مرتبط شده است. آنطور که در قرآن آمده است، زن و مرد از جهت حیثیت انسانی و قابلیت کسب فضایل اخلاقی و پاداش‌های اخروی، برابرند و در پاره‌ای از حقوق، تفاوت‌هایی بین آنها تأسیس شده است. از این میان می‌توان به محول کردن سرپرستی خانواده به مردان، جواز تعدد زوجات نسبت به مردان و به صورت محدود و تفاوت‌هایی در مسائل ارث و شهادت اشاره کرد. طبق مفهومی که از آیه ۱ سوره نساء برداشت می‌شود، نقش مشارکتی زن
از آیه ۱ سوره نساء برداشت می‌شود، نقش مشارکتی زن در تولید نسل، نقشی جوهری و اساسی تلقی شده است. روث رودد در "دانشنامه قرآن"، گزارش می‌کند که عادت ماهانه زنان در قرآن «ناپاکی» و «بیماری» توصیف شده است. در مقابل منابع اسلامی، دو واژه «اذی» و «محیض» در قرآن را «کراهت» و «ناخوشایندی» دانسته‌اند که یا به محدودیت رابطه جنسی یا ناملایمتی‌هایی چون درد و بی‌حوصلگی در دوران قاعدگی زنان تعلیل خورده است. به عقیده و گواه منابع اسلامی، واژه «ناپاکی» در مقابل «نجاست» و «کثیفی» به‌کار نرفته است و به انقطاع خون حیض اشاره
به‌کار نرفته است و به انقطاع خون حیض اشاره دارد. توصیف زنان به کشتزار در آیه ۲۲۳ سوره بقره، سبب شده است تا رودد، زنان را از منظر قران به کالا بودن تشبیه کند؛ در حالی که منابع اسلامی، چنین توجیه کرده‌اند که زنان از بابت اینکه نیازمند مراقبت هستند، به کشتزار توصیف شده‌اند. روث در مجموع، سیمای نمادین زن در قرآن را موجودی «ضعیف، پرخطا و منفعل» می‌داند. زنان قرآنی. شخصیت‌های زنی که در قرآن به آنها اشاره شده است، عبارتند از حوا، مادر و نامادری موسی، همسر عزیز مصر، ملکه سبا، مادر عیسی. از زنان ابراهیم، نوح، لوط و