payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که غلات ذخیره کرده بودند دچار حمله حشرات و آفت شدند. علاوه بر این برخی مناطق مثلاً ورامین دچار سِن‌زدگی می‌شوند. این نشانه‌ها باعث شد بر اساس گزارشی که در اسفند ۱۲۹۲ از وزارت کشور به رئیس‌الوزرا می‌رسد، به رئیس دولت گفته شود چه نشسته‌اید که زارعان با دیدن این نشانه‌ها گندم‌هایشان را هر خروار ۸ تومان به محتکرین پیش‌فروش کرده‌اند. شکواییه‌های موجود در مجلس نشان می‌دهد که بسیاری از مبالغ نیز به زارعان پرداخت نشده و آنان برای احقاق حق خود به مجلس عریضه فرستاده‌اند.» آمار کشته‌ها. ژنرال لیونل دنسترویل دربارهٔ
آمار کشته‌ها. ژنرال لیونل دنسترویل دربارهٔ اقدام انگلیس در خرید غله در ایران می‌نویسد: «در اثر خریدهای ما قیمت غله بالاتر رفت و هر افزایش جزئی به معنای مرگ بسیاری از افراد بود» وی در تاریخ ۵ مهٔ ۱۹۱۸ (۱۴ اردیبهشت ۱۲۹۷) از همدان می‌نویسد: «قحطی در این‌جا اسفناک است… ما محصول را ۴۰ تومان می‌خریم و امیدواریم مقداری هم کمتر از این تهیه کنیم. هر روز بسیاری می‌میرند و بسیاری نیز در حال کمک‌رسانی مرده‌اند. اکنون که برف‌ها آب شده و بهار آغاز شده‌است، مردم می‌روند بیرون و مثل گاو در مراتع می‌چرند». بسیاری از این
بیرون و مثل گاو در مراتع می‌چرند». بسیاری از این مردم نگون‌بخت در حال چریدن در مراتع مرده‌اند. پاره‌ای از منابع مانند محمدقلی مجد از این فراتر رفته‌اند و ادعا نموده‌اند که هیچ کشوری مانند ایران از جنگ جهانی آسیب ندیده‌است. به نوشته عباس میلانی بسیاری از دیدگاه‌های ارائه شده توسط مجد محل شک می‌باشد. در کارهای مجد، او تمایل به این داشته‌است تا منابعی گلچین کند که دیدگاه از پیش تعیین شده او را تأیید کند. پژوهشگرانی همچون یرواند آبراهامیان، همایون کاتوزیان و بری روبین در بررسی‌های پژوهشی خود مرگ بر اثر گرسنگی
روبین در بررسی‌های پژوهشی خود مرگ بر اثر گرسنگی و بیماری را حدود دو میلیون نفر برآورد کرده‌اند. تحلیلگران سازمان سیا استیون آر و کنت ام پولاک نیز برآورد مشابهی داشته‌اند. یرواند آبراهامیان کتاب مجد را دارای مباحث اغراق‌شده از تلفات دوران قحطی دانسته‌است. مورخانی همچون محمود مسکوب و عباس میلانی نیز در این مورد با او هم‌نظر هستند. آبراهامیان اطلاق نسل‌کشی به قحطی را یک اتهام وحشیانه دانسته و علت اصلی مرگ و میر مردم را شیوع بیماری‌هایی چون طاعون، تیفوس و آنفلوانزای اسپانیایی در آن سال دانسته‌است. کورمک او
اسپانیایی در آن سال دانسته‌است. کورمک او گرادا صحت آمار مرگ و میر را مورد بحث قرار داده و آن را نمونه‌ای از ادعاهایی دانسته که دلایل معتبری برای اثبات آن وجود ندارد. علیداد مافی نظام و آریا مهرابی نیز نظر مشابهی داشته و نظر محمدقلی مجد را دارای ضعف روش شناختی دانسته‌اند. لِوْ ایوانوویچ میروشنیکف دربارهٔ خسارات و ویرانی‌های ایران در جنگ جهانی اول می‌نویسد:جنگ جهانی اول برای مردم ایران بداقبالی‌ها و مشقات بی‌شماری به همراه آورد. مناطق وسیعی در اثر جنگ تخریب شده، ده‌ها هزار ایرانی دچار قحطی شده یا بر اثر
شده، ده‌ها هزار ایرانی دچار قحطی شده یا بر اثر بیماری مردند. بسیاری زندگی خود را در اثر عملیات‌های نظامی از دست دادند یا خسارت دیدند. در نگاه به گذشته، حتی اکنون نیز سخت است بتوان گفت چگونه ایران می‌توانست لطمهٔ کمتری ببیند. دفاع از تمامیت ملی در برابر دست‌اندازی‌های قدرت‌های بزرگ که هر کدام تسلط بر ایران را پاداشی در نبرد برای مستعمرات جدید و حوزه‌های نفوذ خود می‌دیدند، ناممکن بود. احمد کسروی می‌گوید در سال ۱۳۳۶ قمری (۱۲۹۷ شمسی) جنگ جهانی در میان بود و گرانی نیز پیش‌آمد و می‌توان گفت یک سوم مردم از میان
نیز پیش‌آمد و می‌توان گفت یک سوم مردم از میان رفتند و در آن سال در تبریز آشکارا می‌دیدم که توانگران دست بینوایان نمی‌گرفتند و وقتی خویشان و همسایگانشان از گرسنگی می‌مردند، پروا نمی‌داشتند و مردگان از بی کفنی روی زمین می‌ماندند. قحطی در همدان در دوران جنگ جهانی اول. قحطی در همدان در دوران جنگ جهانی اول به قحطی شدیدی که در سال‌های حدود ۱۲۹۶ شمسی، ۱۹۱۸ میلادی، ۱۳۳۴ قمری در اواخر دوران قاجار در اثر خشکسالی و حضور قوای مختلف بیگانهٔ روس، انگلیس، عثمانی و آلمانی در همدان رخ داد، اشاره دارد. ژنرال دنسترویل
در همدان رخ داد، اشاره دارد. ژنرال دنسترویل فرمانده نیروهای انگلیسی در شمال و غرب ایران در ماه مه سال ۱۹۱۸ میلادی قحطی هولناک در همدان را این‌گونه ترسیم می‌کند: شواهد قحطی هولناک بود. چند مورد آدمخواری در شهر رخ داده‌است. هر کس که قدمی در شهر می‌زد با آزاردهنده‌ترین مناظر روبرو می‌شد. کسی نمی‌تواند این صحنه‌ها را تاب بیاورد. مردم می‌میرند و کسی نیست که کمکی کند. گاه جسد آدم‌ها آن قدر کنار جاده‌ها، بی‌آنکه کسی نگاهی به آنها بیندازد، می‌ماند، تا آنکه از بیم لطمه به دیگران، دیگر چاره‌ای جز دفن آنها نباشد. او
به دیگران، دیگر چاره‌ای جز دفن آنها نباشد. او افشا می‌کند که از جمعیت ۵۰٬۰۰۰ نفری شهر، دست کم ۳۰ درصد در آستانهٔ قحطی قرار داشتند و برای درصد بزرگی از آنها مرگ ناگزیر بود. دنسترویل مدعی بود که ثروتمندان همدان، سود کلانی از فروش غله به انگلیسی‌ها نصیبشان شده‌بود، اما میل نداشتند به برادران دینی فقیر خود کمک کنند، تا زنده بمانند. ژنرال دنسترویل همچنین دربارهٔ اقدام انگلیس در خرید غله در ایران می‌نویسد: در اثر خریدهای ما قیمت غله بالاتر رفت و هر افزایش جزئی به معنای مرگ بسیاری از افراد بود. دولت ایران تلاش
به معنای مرگ بسیاری از افراد بود. دولت ایران تلاش می‌کرد جلوی خرید منابع غذایی توسط انگلیسی‌ها را بگیرد. دنسترویل می‌نویسد: من نه‌تنها می‌خواستم نیازهای خود را تأمین کنم، بلکه قصد داشتم مقداری هم برای نیروهایی که باید سرانجام این جاده را طی می‌کردند، ذخیره کنم. اما اوضاع قحطی دست و پای مرا بسته بود. از سوی دیگر با مقاومت مقام‌های محلی روبرو بودیم که از دولت تهران فرمان گرفته‌بودند تا مانع از دسترسی انگلیسی‌ها به هرگونه منبع غذایی شوند. دنسترویل افشا می‌کند که انگلیسی‌ها مخفیانه تمام مخابرات میان حکومت
که انگلیسی‌ها مخفیانه تمام مخابرات میان حکومت تهران و حاکمان ولایات در غرب ایران را شنود می‌کرده‌اند. دولت ایران فرمان داده‌بود که تمام مقاطعه‌کاران غله که به انگلیسی‌ها غله می‌فروختند، باید دستگیر شوند. دستور اجرا شده‌بود، اما بلافاصله دنسترویل دولت ایران را برای رهایی آنها تحت فشار قرار داده‌بود. گزارش‌های وایت و ساوترد و نقش میرزا کوچک خان در کمک به مردم قحطی زده ایران. در ماه آوریل ۱۹۱۸ (فروردین ۱۲۹۷)، فرانسیس وایت دبیر سفارت آمریکا از بغداد به تهران سفر می‌کند. کالدول می‌نویسد: «مفتخراً به ضمیمه،
سفر می‌کند. کالدول می‌نویسد: «مفتخراً به ضمیمه، یادداشت دبیر سفارت را که حاوی اطلاعاتی است که نامبرده طی سفر خود از بغداد به تهران گردآوری کرده و ممکن است مورد علاقه آن وزارتخانه قرار گیرد، ارسال می‌کنم.» وایت وضع گرسنگی را چنین تشریح می‌کند. در سرتاسر جاده‌ها کودکان لخت دیده می‌شوند که فقط پوست و استخوان‌اند. قطر ساقهایشان بیش از سه اینچ نیست و صورتشان مانند پیرمردان و پیرزنان هشتاد ساله تکیده و چروکیده است. همه جا کمبود دیده می‌شود و مردم ناگزیرند علف و یونجه بخورند و حتی دانه‌ها را از سرگین سطح جاده جمع
بخورند و حتی دانه‌ها را از سرگین سطح جاده جمع می‌کنند تا نان درست کنند. در همدان چندین مورد دیده شد که گوشت انسان می‌خورند و دیدن صحنه درگیری کودکان و سگ‌ها بر سر جسد یا به دست آوردن زباله‌هایی که به خیابان‌ها ریخته می‌شود عجیب نیست. نقش میرزا کوچک خان و کمک او به قحطی زدگان ایران. نهضت جنگل مقارن با قحطی در ایران بود. در این مقطع در جغرافیای حکومت میرزا کوچک خان آثار قحطی کمتر دیده می‌شد و جنگلی‌ها با مدیریت منابع طبیعی و کشاورزی گیلان توانسته بودند این قحطی بزرگ را در محدودهٔ سرزمینی خود کنترل کنند.
قحطی بزرگ را در محدودهٔ سرزمینی خود کنترل کنند. همزمان با شرایط سخت قحطی بزرگ در ایران، نهضت جنگل توانست علاوه بر کنترل قحطی در گیلان، پناهگاهی برای بسیاری از ایرانیان باشد. جنگلی‌ها مقرری مشخصی از برنج برای مردم تهران، همدان، و چند شهر و آبادی دیگر در نظر گرفته بودند. عملکرد کمیته تحت ریاست کوچک خان در خصوص مدیریت قحطی باعث شد هیئت‌های مذهبی آمریکایی حقوق بشری در رشت پول امداد را پس فرستند و بگویند به دلیل تدابیر مؤثری که جنگلی‌ها به کار گرفته‌اند به کمک ایشان نیازی نبوده‌است. همچنین پدر موری سرپرست هیئت
نیازی نبوده‌است. همچنین پدر موری سرپرست هیئت مذکور، موفقیت جنگلی‌ها را بدین گونه ستود: جنگلی‌ها ماهانه ۱۰ هزار دلار صرف مراقبت از پناهندگان قحطی زده‌ای می‌کنند که به رشت می‌آیند. به گفته یکی از پزشکان بیمارستان آمریکایی در تهران با نام جی دی فریم، جنگلی‌ها با فراهم آوردن سرپناه برای مردم بی‌پناه و کنترل ورود و خروج برنج از شهر رشت عملیات امداد ترتیب دادند. این عملیات امداد شگفتی این پزشک را برانگیخته بود. کمک آمریکا به ایران. گزارش‌هایی در مورد کمک‌های انسان‌دوستانهٔ سازمان‌های غیردولتی آمریکایی به ایران
سازمان‌های غیردولتی آمریکایی به ایران در زمان قحطی وجود دارد. پس از درخواست حکومت ایران از آمریکا برای وامی یک میلیون تومانی ، دولت آمریکا یک وام بلاعوض به ایران داده‌است. در یکی از نامه‌های موجود در اسناد وزارت امور خارجه آمریکا گفته شده که مردم آمریکا بالغ بر دو میلیون دلار کمک برای مردم قحطی‌زدهٔ ایران فرستاده‌اند.
مَحرَم اصطلاحی در اسلام است که گروهی از خویشاوندان نزدیک را دربرمی‌گیرد و به سه دستهٔ محارم نَسَبی و سببی و رِضاعی تقسیم می‌گردد. در این فهرست، فقها نام «همسر» را نمی‌آورند زیرا منظور از محارم در اصل محارم نکاح است که ازدواج با آنها حرامِ ابدی می‌باشد اما همسر با طلاق نامحرم می‌شود؛ برای نمونه مادرزن حتی پس از طلاق دخترش تا ابد با آن داماد پیشین محرم می‌ماند. برابر نظر مشهور فقها در تفسیر آیات حجاب، نمایاندن تمام بدن حتی پستان‌ها – به استثنای عورتِ پیش و پسِ پایین‌تنه – به همهٔ محارم جایز است اما فقط همسر
پایین‌تنه – به همهٔ محارم جایز است اما فقط همسر می‌تواند عورتِ پیش و پسِ پایین‌تنه را ببیند. فهرست محارم بر مبنای فقه اسلامی در مواد ۱۰۴۵ تا ۱۰۴۷ قانون مدنی ایران مصوب ۱۳۱۳ هجری خورشیدی تقریر شده است. محارم سببی (خویشان پیوندی). گفتنی‌است پدرخوانده و مادرخوانده که کودکی را به سرپرستی گرفته‌اند با فرزندخوانده محرم نمی‌شوند هرچند در قانون ایران ازدواج با فرزندخوانده با محدودیت روبرو بوده و پس از فسخ سرپرستی تنها با تشخیص مصلحت دادگاه و اخذ نظر سازمان بهزیستی ممکن است. محارم رِضاعی (خویشان همشیر). دایرهٔ
ممکن است. محارم رِضاعی (خویشان همشیر). دایرهٔ محارم رضاعی در فقه اسلامی، منطبق بر محارم نَسَبی بوده و برخلاف نص قرآن فقط شامل پدر و مادر و برادر و خواهر رضاعی نمی‌شود. در فقه، دو کودکی که از یک مادر شیر خورده‌اند نیز در صورت وجود شرایط خواهر و برادر رضاعی خواهند بود. همچنین خویشاوندی رضاعی موجب ارث نمی‌گردد و تنها در حرمت ازدواج مؤثر است. در قرآن به صرف همشیر بودن اشاره شده اما در فقه، شرایط تفصیلی برای آن ذکر گردیده است. در ماده ۱۰۴۶ قانون مدنی ایران مصوب ۱۳۱۳ که بر مبنای نظر مشهور فقهی شیعه نوشته شده،
۱۳۱۳ که بر مبنای نظر مشهور فقهی شیعه نوشته شده، چنین آمده است: در قرآن. محارم در قرآن در سه دسته‌آیه آمده است: نخست محارم نکاح را که ازدواج با آنها حرام است، برشمرده است. دو دسته آیهٔ دیگر در آیات حجاب آمده و محارم حجاب (آزاد از نگریستن) و محارم پرده‌نشینی (آزاد از معاشرت بی‌پرده با همسران محمد) را ذکر می‌کند:
تاج‌گذاری ناپلئون اثری است در سبک نئوکلاسیک از ژاک لوئی داوید، نقاش رسمی دربار ناپلئون که در سال ۱۸۰۶ میلادی، در اندازه تقریبی ده متر در شش متر با رنگ روغن بر روی بوم خلق شد. تابلو لحظه تاج‌گذاری ناپلئون بناپارت بر تخت پادشاهی فرانسه را نشان می‌دهد. این تابلو هم‌اکنون تحت مالکیت موزه لوور قرار دارد. تاریخچهٔ اثر. این اثر هنری را ناپلئون در سپتامبر سال ۱۸۰۴ سفارش داد. عنوان اصلی آن "تقدیس امپراتور ناپلئون اول و تاجگذاری ملکه ژوزفین در کلیسای نوتردام پاریس در دوم دسامبر ۱۸۰۴" است. ژاک لویی داوید کار بر روی
دوم دسامبر ۱۸۰۴" است. ژاک لویی داوید کار بر روی این نقاشی را در تاریخ ۲۱ دسامبر ۱۸۰۵ در کلیسای سابق کالج کلونی در نزدیکی سوربن که از آن به عنوان کارگاه استفاده می‌شد، آغاز کرد و در ژانویه ۱۸۰۸ با همکاری هنرآموز خود، جرج راگت آن را به پایان رساند. از ۷ فوریه تا ۲۱ مارس ۱۸۰۸، این اثر هنری در سالن نمایش نقاشی سالانهٔ ۱۸۰۸ به نمایش درآمد و در سال ۱۸۱۰ برای شرکت در مسابقهٔ جایزهٔ ده سالانهٔ سالن ارائه شد. نقاشی سال‌ها جز اموال داوید باقی ماند تا در سال ۱۸۱۹ به موزهٔ پادشاهی منتقل و در انبار موزه نگهداری شد و
موزهٔ پادشاهی منتقل و در انبار موزه نگهداری شد و سرانجام در سال ۱۸۳۷ به دستور شاه لویی فیلیپ در تالار ساکر موزهٔ کاخ ورسای نصب شد. در ۱۸۸۹ در نهایت تابلو از کاخ ورسای به موزهٔ لوور منتقل شد. کارآفرینان آمریکایی در سال ۱۸۰۸ بلافاصله پس از انتشار نسخهٔ اصلی به داوید مأموریت دادند که کپی دقیق نقاشی را در سایز اصلی بکشد. او همان سال با استفاده از حافظه‌اش شروع به کار کرد، اما کار تا سال ۱۸۲۲ که در بروکسل در تبعید بود، کار به اتمام نرسید. کپی اثر در نهایت در ۱۹۴۷ در مجاورت تابلوی اصلی در کاخ ورسای قرار گرفت.
در مجاورت تابلوی اصلی در کاخ ورسای قرار گرفت. این اثر منشأ خلق نقاشی دیگری با عنوان مشاهدهٔ عمومی 'تاجگذاری' داوید در لوور، اثر لوییس لئوپلد بویلی است. نقاشی اخیر در سال ۱۸۱۰ به پایان رسید و در حال حاضر در موزه متروپولیتن نیویورک قرار دارد. ترکیب‌بندی. ترکیب‌بندی حول چند محور سازماندهی شده و قوانین نئوکلاسیسیسم را در بر می‌گیرد. یک محور از گوشه می‌گذرد و گرایش عمودی دارد. همهٔ چشمها به سمت ناپلئون که در مرکز ترکیب است، برگشته‌اند. خطی مورب از پاپ به سوی ملکه ادامه می‌یابد. شخصیت‌ها. ۱. ناپلئون اول
سوی ملکه ادامه می‌یابد. شخصیت‌ها. ۱. ناپلئون اول (۱۷۶۹–۱۸۲۱) در ردای تاجگذاری که مانند امپراطورهای روم است، ایستاده. دیگران صرفاً تماشاچیان منفعل هستند. در نقاشی اصلی طرح کلی آنچه در اصل کشیده شده‌است، قابل دیدن است: ناپلئون تاج را بالای سرخود چنان‌که بخواهد روی سرش قرار دهد، نگاه داشته‌است. ۲. ژوزفین بوهارنه (۱۷۶۳–۱۸۱۴) همانگونه که در قانون مدنی فرانسه آمده، با فروتنی زانو زده‌است. اما او تاج را از دست همسرش دریافت می‌کند نه پاپ. در این تصویر لباس او با ابریشم تزیین شده‌است. ۳. ماریا لتزیا رومولینو
با ابریشم تزیین شده‌است. ۳. ماریا لتزیا رومولینو (۱۷۵۰–۱۸۳۶) هر چند مادر ناپلئون در اعتراض به اختلاف ناپلئون با برادرانش لوسین و جوزف هرگز در این مراسم شرکت نکرده بود، اما نقاش او را در غرفه‌ها قرار داده‌است. در این نقاشی او در جایی مهم‌تر از پاپ قرار دارد. ۴. لویی بناپارت (۱۷۷۸–۱۸۴۶) در ابتدای امپراتوری در سال ۱۸۰۶ عنوان کنسولگری اعظم، پادشاه هلند، را دریافت کرد. او با هورتنس دو بهارنیس، دختر ژوزفین ازدواج کرد. ۵. ژوزف بناپارت (۱۷۶۸–۱۸۴۴) به دلیل مشاجره با ناپلئون به این مراسم دعوت نشد و در آن حضور نداشت.
ناپلئون به این مراسم دعوت نشد و در آن حضور نداشت. مادرش هم به همین دلیل در مراسم شرکت نکرد. پس از تاجگذاری، او عنوان شاهزادهٔ امپراتوری را دریافت کرد. سپس در سال ۱۸۰۶ پادشاه ناپل و در ۱۸۰۸ پادشاه اسپانیا شد. ۶. ناپلئون چارلز بناپارت جوان (۱۸۰۲–۱۸۰۷) پسر لویی بناپارت و هورتنس دو بهارنیس بود. ۷. خواهر ناپلئون. در کپی‌برداری از اثر، لباس خواهر مورد علاقهٔ ناپلئون صورتی است. این مورد تنها تغییر در کپی اثر است که نقاش با استفاده از حافظه اش کشید. ۸. چارلز-فرانسوا لبرن (۱۷۳۹–۱۸۲۴) کنسول سوم، در کنار ناپلئون و
لبرن (۱۷۳۹–۱۸۲۴) کنسول سوم، در کنار ناپلئون و کامبرسرز قرار گرفته‌است. در امپراتوری اول، او در جایگاه شاهزاده آرکیتروسیر قرار داشت. در این تصویر، او عصای سلطنتی را نگه داشته‌است. ۹. ژان ژاک رگی دو کامبرسرز (۱۷۵۳–۱۸۲۴) شاهزادهٔ قهرمان امپراتوری بود. ۱۰. لویی الکساندر برتیر (۱۷۵۳–۱۸۱۵) وزیر جنگ تحت نظر کنسولگری و مارشال امپراتور در سال ۱۸۰۵ بود. در این تصویر او یک گوی را که در بالای آن صلیبی قرار گرفته، نگه داشته‌است. ۱۱. تالیران (۱۷۵۴–۱۸۳۶) از ۱۱ ژوئیه ۱۸۰۴، پیشکار اعظم بود. ۱۲. ژواکیم مورات (۱۷۶۷–۱۸۱۵)
پیشکار اعظم بود. ۱۲. ژواکیم مورات (۱۷۶۷–۱۸۱۵) مارشال امپراتوری، پادشاه ناپل پس از سال ۱۸۰۸، برادر همسر ناپلئون و شوهر کارولین بناپارت بود. ۱۳. پاپ پیوس هفتم (۱۷۴۲–۱۸۲۳) برای تقدیس تاجگذاری حضور داشت. او توسط روحانیان برجسته‌ای که از زمان پیمان دولت با جماعت مذهبی منصوب شده بودند، احاطه شده‌است. برای اینکه توازن جدید بین کلیسا و حکومت به هم نخورد، پاپ پذیرفت که در این مراسم حضور داشته باشد. طرح‌های اولیه (همان‌طور که آن روزها معمول بود) سوژه‌های (کلیدی) - از جمله پاپ - را بدون لباس نشان می‌داد. لباس‌ها در
جمله پاپ - را بدون لباس نشان می‌داد. لباس‌ها در نقاشی واقعی اضافه شده‌اند. در طرح اولیه پاپ دستانش را بر دامنش گذاشته‌است، اما ظاهراً ناپلئون ادعا می‌کند که پاپ آنجا نبوده که هیچ کاری نکند. بر این اساس، نقاشی او را در حال تدهین نشان می‌دهد. ۱۴. نقاش اثر، ژاک لویی داوید نیز در غرفه‌ها نشان داده شده‌است. ۱۵. حالت افندی، سفیر عثمانی نیز در این مراسم حضور داشت. او در تصویر دقیق تر روبه رو با عمامه‌ای بر سر نشان داده شده‌است. ۱۶. آنتون زخوره، راهب مصری-یونانی و عضو مجمع دانشمندان مصری، با سرپوش و ریش، در میان
عضو مجمع دانشمندان مصری، با سرپوش و ریش، در میان روحانیان، ایستاده در سمت راست اسقف، رسم شده‌است. ۱۷. الیزابت هلن پیر دو مونتمورنسی لاوال، مادر سیاستمدار سوستنس دوم دولا راشفوکالد، بانوی حامل لباس در جلوی تصویر است. او درست پشت سر ژوزفین، در سمت راست از دید بینندهٔ تابلو، قرار گرفته. وی ملازم دادگاه ژوزفین بود.
کاخ الیزه (به فرانسوی:Palais de l'Élysée) واقع در پاریس، مقر رسمی ریاست جمهوری فرانسه است کاخ الیزه محل اقامت رسمی رئیس‌جمهور جمهوری فرانسه است. در سال ۱۷۲۲ به پایان رسید، در ابتدا برای لوئیس هنری د لا تور د اورون ساخته شد. این ساختمان برای اولین بار در سال ۱۸۴۸ به عنوان دفتر رئیس‌جمهور فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. ساختمان فعلی شامل دفتر ریاست جمهوری و اقامتگاه و محل ملاقات شورای وزیران، جلسه هفتگی دولت فرانسه به ریاست رئیس‌جمهور جمهوری. این مکان در نزدیکی شانزه لیزه در منطقه ۸ پاریس واقع شده‌است، نام
شانزه لیزه در منطقه ۸ پاریس واقع شده‌است، نام الیزه از زمینه‌های الیزیا، محل مردگان مبارک در اساطیر یونان گرفته شده‌است. بازدید کنندگان مهم خارجی در هتل نزدیک دو هتل Marigny، یک اقامتگاه عالی، میزبانی می‌شوند. تاریخچه. خلاصه تاریخچه. این کاخ بین سال‌های ۱۷۱۸ تا توسط آرماند-کلود مویه آرشیتکت فرانسوی به سبک کلاسیک برای اقامت کنت دِورو ساخته شد. پس از مرگ کنت در سال ۱۷۵۳ این کاخ به منظور اقامت مارکز دو پمپیدور یکی از معشوقه‌های لویی پانزدهم از سوی وی خریداری شد. پس از این دوران این کاخ برای اقامت پرنسس باتیلد
پس از این دوران این کاخ برای اقامت پرنسس باتیلد دورلئان دختر پرنس کنده مورد استفاده قرار گرفت. اما بعدها و پس از انقلاب فرانسه و در دوران ناپلئون به عنوان کاخ ریاست جمهوری مورد استفاده قرار گرفت. از آن تاریخ نیز در دوره‌های مختلف بارها محل کاخ ریاست جمهوری فرانسه تغییر پیدا کرد اما سرانجام این کاخ در دوره والری ژیسکار دستن دوباره به عنوان کاخ ریاست جمهوری انتخاب شد و تاکنون نیز این موقعیت را داراست. هتل دِوغو. معمار آرماند-کلود مویه دارای ملکی بود که از جاده روستای رول، غرب پاریس (خیابان خیابان
که از جاده روستای رول، غرب پاریس (خیابان خیابان فبورگ-سن-انوره Rue du Faubourg Saint Honoré فعلی) جلوتر بود و از املاک سلطنتی، Grand Cours از طریق شانزه لیزه پشتیبانی می‌کرد. وی این قرارداد را در سال ۱۷۱۸ به لویی هنری هان د لا تور د اورن، کنت آورو (خانواده‌ها: دوک و شاهزادگان بویون و سدان: لا مارک | فون در مارک) فروخت، با این توافق که مولت یک هتل مخصوص برای این شهر بسازد. مقابل یک دادگاه ورودی و پشتیبان یک باغ قرار دارد. هتل d'vvux در سال ۱۷۲۲ تکمیل و تزئین شد، و اگرچه از آن زمان تغییرات زیادی را تجربه
شد، و اگرچه از آن زمان تغییرات زیادی را تجربه کرده‌است، اما همچنان نمونه‌ای خوب از سبک کلاسیک فرانسه است. در زمان مرگ او در سال ۱۷۵۳، اوروو صاحب یکی از خانه‌های بسیار مورد تحسین در پاریس بود و توسط پادشاه لوئی پانزدهم به عنوان محل اقامت مارکیز دو پمپادور و معشوقه وی خریداری شد. مخالفان با آویختن تابلوهایی بر روی دروازه‌ها که نشان می‌داد: «خانه فاحشه پادشاه»، بیزاری خود را نسبت به رژیم نشان دادند. پس از مرگ او، دوباره این ملک به املاک سلطنتی بازگشت. در سال ۱۷۷۳، توسط نیکلاس بوژون، بانکدار دربار و یکی از
۱۷۷۳، توسط نیکلاس بوژون، بانکدار دربار و یکی از ثروتمندترین مردان فرانسه خریداری شد، که برای نگهداری از مجموعه افسانه‌ای خود به «خانه روستایی» مناسب و مجلل (برای شهر پاریس هنوز تا این حد گسترش نیافته بود) نیاز داشت. از نقاشی استادان بزرگ به همین منظور، او معماری را استخدام کرد تا تغییرات اساسی در ساختمان‌ها (و همچنین طراحی یک باغ به سبک انگلیسی) ایجاد کند. به زودی شاهکارهای مشهوری مانند سفیران هولبین (اکنون در گالری ملی لندن) و بوهمیان فرانس هالس (اکنون در لوور) به نمایش درآمد. تغییرات معماری و گالری‌های
لوور) به نمایش درآمد. تغییرات معماری و گالری‌های هنری وی باعث شهرت بین‌المللی این اقامتگاه به عنوان «یکی از خانه‌های برتر پاریس» شد. کاخ سلطنتی و شاهنشاهی. کاخ و باغ‌ها توسط بوتیلد دو اورلئان، دوشس بوربون در سال ۱۷۸۷ به مبلغ ۱٫۳۰۰٫۰۰۰ لیور از بوژون خریداری شد. این دوشس بود که آن را الیزه نامید. وی همچنین گروهی از کلبه‌ها را در باغهایی بنا نهاد که به نام همو د شانتیلی (Hameau de Chantilly) نامگذاری کرد، به نام همو در شاتو د شانتیلی پدرزنش. با انقلاب فرانسه، دوشس از کشور فرار کرد و الیزه مصادره شد. اجاره
دوشس از کشور فرار کرد و الیزه مصادره شد. اجاره داده شد. از این باغها برای غذا خوردن، آشامیدن و رقص استفاده می‌شد، تحت نام Hameau de Chantilly. و اتاق‌ها به خانه‌های قمار تبدیل شدند. کاخ الیزه در سال ۱۸۰۳ به یوآخیم مورات و در سال ۱۸۰۸ به امپراتور ناپلئون فروخته شد. به الیزه-ناپلئون معروف شد. پس از نبرد واترلو، ناپلئون به الیزه بازگشت و در ۲۲ ژوئن ۱۸۱۵ کناره‌گیری خود را در آنجا امضا کرد. سه روز بعد او از الیزه خارج شد. قزاقهای روسی هنگام اشغال پاریس در سال ۱۸۱۴ در الیزه اردو زدند. اموال پس از آن به صاحب قبلی
در الیزه اردو زدند. اموال پس از آن به صاحب قبلی خود، دوش دو بوربن بازگشت، که سپس آن را به پسر عموی سلطنتی خود، لوئی پانزدهم، در سال ۱۸۱۶ فروخت. اقامت رسمی رئیس‌جمهور. در دولت موقت جمهوری دوم این کشور این کاخ، الیزه ملی نامیده می‌شد و محل اقامت رسمی رئیس‌جمهور جمهوری فرانسه بود. رئیس‌جمهور همچنین از چندین اقامتگاه رسمی دیگر، از جمله Ch includingteau de Rambouillet، چهل و پنج کیلومتری جنوب غربی پاریس، و همچنین قلعه Brégançon در نزدیکی تولون استفاده می‌کند. در سال ۱۸۷۳، در دوره جمهوری سوم، الیزه اقامتگاه رسمی
سال ۱۸۷۳، در دوره جمهوری سوم، الیزه اقامتگاه رسمی ریاست جمهوری شد. در سال ۱۸۹۹، فلیکس فاور به عنوان تنها کارمند اداری که در کاخ جان داد، کشته شد. البته ادعا می‌شود که در هنگام بیماری فلایتیو کشته شده‌است. در سال ۱۹۱۷، یک شامپانزه از محل کارخانه مجاور فرار کرد، وارد قصر شد و گفته شد که وی تلاش کرده‌است همسر رئیس‌جمهور ریموند پوانکره را به داخل درخت منتقل کند تا توسط محافظین الیزه خسته شود. رئیس‌جمهور پل دشانل، که در سال ۱۹۲۰ به دلیل بیماری روانی استعفا داد، گفته شد که تحت تأثیر شاهکار شمپانزه چنان تحت تأثیر
شد که تحت تأثیر شاهکار شمپانزه چنان تحت تأثیر قرار گرفته بود که برای هشدار مهمانانش، هنگام پذیرایی‌های ایالتی، او را به پریدن در میان درختان واداشت. کاخ الیزه در ژوئن ۱۹۴۰ بسته شد و در طول جنگ جهانی دوم خالی ماند. فقط در سال ۱۹۴۶ توسط وینسنت آئوریول، رئیس دولت موقت جمهوری فرانسه، اولین رئیس‌جمهور جمهوری چهارم از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۴ دوباره اشغال شد. از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۹، الیزه توسط شارل دوگل، اولین رئیس‌جمهور جمهوری پنجم. دوگل کمبود حریم خصوصی خود را دوست نداشت و نظارت بر خرید هتل مجلل هتل مارینی را برای اسکان مقامات
بر خرید هتل مجلل هتل مارینی را برای اسکان مقامات ایالتی خارجی در بازدید از فرانسه انجام می‌داد و می‌گفت: «من ایده دیدار با پادشاهان را که با پیژامه در راهروهای من راه می‌روند دوست ندارم.» الیزه باغهایی دارد که روسای جمهور بعد از ظهر روز باستیل تا سال ۲۰۱۰ میزبان مهمانی‌ها بودند. در آن سال، نیکلاس سارکوزی، رئیس‌جمهور وقت، تصمیم گرفت که به دلیل بدهی زیاد فرانسه و بحران اقتصادی، سازماندهی این رویداد را متوقف کند. امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه از سال ۲۰۱۷، در حال حاضر در کاخ اقامت دارد. ویژگی‌ها. عمارت و
در حال حاضر در کاخ اقامت دارد. ویژگی‌ها. عمارت و محوطه‌هایی که به شدت محافظت می‌شوند در 55 Rue du Faubourg Saint-Honoré در تقاطع آن با خیابان de Marigny واقع شده‌اند. یک دروازه بزرگ با چهار ستون با دیوارهایی که بالای آن نرده قرار دارد، به حیاط بزرگ و گردی باز می‌شود. حیاط تشریفاتی با شکوه درجه ای از عظمت را به خانه می‌بخشد. اقامتگاه اصلی به سبک کلاسیک فرانسوی ساخته شده‌است. دهلیز ورودی با حیاط تشریفاتی و باغ‌ها هم تراز است. یک ساختمان مرکزی طولانی وجود دارد، یک آپارتمان بزرگ - یا دولتی - که در وسط یک سالن
یک آپارتمان بزرگ - یا دولتی - که در وسط یک سالن بزرگ که به داخل باغ باز می‌شود تقسیم شده‌است. این ساختمان همچنین دارای یک بخش مرکزی سه طبقه و دو بال یک طبقه است: Appartement des Bains در سمت راست، و Petit Appartement (آپارتمان‌های خصوصی) در سمت چپ. این باغ به سبک فرانسوی دارای یک مسیر مرکزی همسو با ساختمان مرکزی، گلدان‌های طرح دار و کوچه‌های درختان شاه بلوط لبه دار با پرچین‌ها است. طبقه همکف. Vestibule d'Honneur (تالار افتخار) اتاقی است که ورودی اصلی کاخ به آن منتهی می‌شود. در این اتاق رئیس‌جمهور فرانسه با
آن منتهی می‌شود. در این اتاق رئیس‌جمهور فرانسه با مقامات دیدار کننده، رهبران جهان و رهبران معنوی دیدار می‌کند. اتاق نقره‌ای، در جناح شرقی کاخ، توسط کارولین مورات، همسر یواخیم مورات و خواهر ناپلئون اول تزئین شده‌است. به دلیل لبه‌های نقره‌ای رنگ دیوارها، به آن اتاق نقره‌ای گفته می‌شود. سرسره‌ها، میزها، مبل‌ها و صندلی‌های راحتی که آخرین آنها در کناره‌ها دارای مجسمه‌های قو است همگی نقره‌ای هستند. سه واقعه مهم تاریخی در این اتاق اتفاق افتاد. در ۲۲ ژوئن ۱۸۱۵، ناپلئون پس از شکست در نبرد واترلو در آن سال رسماً حکم
پس از شکست در نبرد واترلو در آن سال رسماً حکم انصراف خود را امضا کرد. در ۲ دسامبر ۱۸۵۱ لویی ناپلئون کودتای خود را آغاز کرد. و در سال ۱۸۹۹، رئیس‌جمهور فلیکس فور با معشوقه خود، مارگرویت اشتاین هیل ملاقات کرد. موقعیت فعلی. مقر اقامت بسیاری از سفرای کشورهای خارجی در نزدیکی این کاخ قرار دارد. این کاخ دارای باغی بزرگ است که همه ساله جشن معروف به روز باستیل در آن برگزار می‌شود. هم‌اکنون امانوئل مکرون به عنوان رئیس‌جمهور فرانسه دراین کاخ اقامت دارد. شراب‌خانه. شراب‌خانه کاخ الیزه شهرت زیادی دارد.
لوبیای چشم‌بُلبُلی یکی از بنشن‌ها است. این گیاه از تیرهٔ باقلاییان (Fabaceae)، راستهٔ باقلاسانان (Fabales) است. به فارسی «لوبیا چشم‌بلبلی» و نوعی از آن را لوبیای گل گویند. در کتب طب سنتی با نام «لوبیای بلدی» و به هندی «لوبا» گفته می‌شود. به فرانسوی Dolic a oeil noer یا Oolique a oeil noir و به انگلیسی Catjang, Cow pwas , Black eye pea گفته می‌شود. گیاهی است از خانواده بقولات و تا به حال ۲۰ گونه مختلف از آن شناسایی شده‌است. گونه معروف و معمول آن که برای مصرف میوه و ثمر آن به‌طور سبز یا خشک کاشته می‌شد. دارای
و ثمر آن به‌طور سبز یا خشک کاشته می‌شد. دارای نام علمی Hassk vigna sinensis (L) savi. Ex می‌باشد. سابقاً این گیاه را گیاه‌شناسان در جنس Dolichos طبقه‌بندی می‌نمودند ولی فعلاً معمول است که آن را در جنس Vigna می‌گذارند. در تعدادی از مدارک V.catjang را به عنوان نام اصلی ذکر می‌کنند و در عده‌ای نیز V. cylindrica و بقیه به عنوان نام‌های مترادف می‌آوردند. مشخصات. لوبیای چشم‌بلبلی از نظر خانواده گیاهی نزدیک به لوبیا است. گیاهی است یکساله مختص مناطق گرمسیر. ساقه آن قائم و افراشته، برگ‌های آن مرکب به طول حدود ۱۵