payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تقسیمات جغرافیایی جدید، ارتباط گوگوریو و مردمان ایرانی‌تبار اصلاً دیده نمی‌شود، زیرا سمرقند را ازبکستان امروزی می‌دانند و برخی از تاریخ‌نگاران، سمرقند را مستقل از ایران می‌دانند. اما در مقابل برخی دیگر از پژوهشگران معتقدند که نگاه مدرن به مرزهای جغرافیایی موجب نادیده گرفتن ارتباط تاریخی میان گوگوریو و شهر سمرقند شده است. آنها بر این باورند که سمرقند بخشی از تاریخ ایران است.در قرن هفتم میلادی، سمرقند یکی از شهرهای ایرانی محسوب می‌شد و تحت حکومت سلسله سغدی که از مردمان ایرانی‌تبار بود قرار داشت، و گوگوریو به
از مردمان ایرانی‌تبار بود قرار داشت، و گوگوریو به آن شهر دو نماینده اعزام کرد، یکی از مهم‌ترین شواهد ملموس ارتباط گوگوریو با راه ابریشم، نقاشی دیواری نقش افراسیاب در شهر قدیمی سمرقند است.این نقاشی نیمه‌ویران سده هفتم میلادی هیأتی از نمایندگان سرزمین‌های مختلف را نشان می‌دهد؛ در گوشه‌ای از آن دو فرستاده گوگوریو با کلاه‌های منقش به پر دیده می‌شوند. همچنین یکی از نقوشِ دیواری، سفیر چینی را می‌نمایاند که ابریشم و رشته‌ای از پیله‌های کرم ابریشم را برای حاکمِ محلیِ سغدی آورده است. صحنه‌ای که در نقش افراسیاب به
سغدی آورده است. صحنه‌ای که در نقش افراسیاب به تصویر کشیده شده است احتمالاً مربوط به اندکی پس از سال ۶۵۸ پس از میلاد است که دودمان تانگ، خاقانات ترک غربی را فتح کرده بود. به باور پژوهشگران، وجود این نمایندگان (بیش از ۵۰۰۰ کیلومتر دورتر از پایتخت گوگوریو) نشانگر سفرهای دیپلماتیک گوگوریو تا قلب آسیای مرکزی و تعامل مستقیم با شاه سمرقند بوده است. همین نقاشی دیواری، بازسازی آن در موزه آسیای مرکزی، جزئیاتی از لباس و نمادهای نمایندگان گوگوریو را به نمایش گذاشته است. علاوه بر این، مقابر باستانی گوگوریو (مناطق جی‌آن
علاوه بر این، مقابر باستانی گوگوریو (مناطق جی‌آن امروزی در چین و پیونگ‌یانگ قدیم) مملو از دیوارنگاره‌هایی است که شواهد هنر مشترک با تمدن‌های غربی را در خود دارند. برای مثال، تصاویری چون کماندار ضربه پارتی و معماری یونانی در نقاشی دیواری مقابر گوگوریو مشاهده شده است. یافته‌های باستان‌شناسی دیگر، از ظروف فلزی تا سکه و سفال‌آلات، کاروان‌های تجاری جاده ابریشم را تأیید می‌کند. کنده‌های تاریخی مانند سامگوک ساگی و سنگ‌نوشته گوانگ گائتو بزرگ نیز به تجارت و روابط خارجی گوگوریو اشاره کرده‌اند. به‌طور کلی، شواهد
خارجی گوگوریو اشاره کرده‌اند. به‌طور کلی، شواهد تصویری و باستان‌شناسی گوگوریو از نقاشی دیواری تا اشیای یافته‌شده در آرامگاه‌ها همگی بر پیوند گوگوریو با شبکه راه‌های ابریشمی تأکید دارند. وسعت. در اوج، گوگوریو تقریباً «نیمهٔ شمالی شبه‌جزیره کره و، در چین امروز، شبه‌جزیره لیائودونگ و بخش بزرگی از منچوری را در بر می‌گرفت». به عبارت دیگر، سرزمین گوگوریو بخش عمده کره شمالی و مرکزی امروزی و نیز مناطق وسیعی از استان‌های لیاونینگ و جیلین چین و همچنین بخش‌های دیگر شرق آسیا (از جمله مناطق پیرامون رودخانه یالو تا حد
آسیا (از جمله مناطق پیرامون رودخانه یالو تا حد فاصل خیتان) را در بر می‌گرفت، وسعت امپراتوری گوگوریو در اوج خود یا نزدیک به آن تقریباً حدود ۱٬۱۰۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع می‌شود. در کتاب‌های کره‌ای مانند سامگوک ساگی (三國史記) و منابع چینی مثل سانگوژی، ابعاد تقریبی قلمرو گوگوریو به نمایش گذارده شده است. بنا به برآورد پژوهش‌ها، وسعت گوگوریو در اوج قدرت آن بین ۱٫۱ تا ۱٫۷۴ میلیون کیلومتر مربع بوده است.و به‌طور کلی، از زمانی که گوگوریو کنترل رودخانه لیائو را به دست گرفت، سیاست توسعه طلبانه خود را بدون توقف ادامه داد.
سیاست توسعه طلبانه خود را بدون توقف ادامه داد. نظریه‌ها. در زمان پادشاهی یونگ‌یانگ، گوگوریو مناطق دیگر زیادی نیز تصرف کرد، که این موضوع با بررسی‌هایی در منطقه یئو-سو و تحت سلطه درآوردن قوم‌هایی مثل خیتان در شمال غربی و مالگال در شمال شرقی می‌تواند از نظر تاریخی تأیید شود. اما در جغرافی‌هایی این مورد را انکار می‌کنند که می‌توان دلیل این کار را از بین بردن شواهد وسعت گوگوریو بعد از نابودی اش باشد. اما با تمام این موارد سوابق ادبی بسیار زیادی وجود دارد که نشان می‌دهد قلمرو گوگوریو تا لیائودونگ به اتمام
نشان می‌دهد قلمرو گوگوریو تا لیائودونگ به اتمام نمی‌رسد بلکه فراتر از قلمرو لیائودونگ بوده است. و از دوران پیشین تا به حال تحقیقات زیادی در مورد این موضوع وجود داشته. و کتاب تاریخ چوسان و سوابقی در کره شمالی وسعت فراتر از لیائودونگ را تأیید می‌کنند. لی این چئول، یون یونگ گو، یون بیونگ مو و جئونگ وون جو نیز بر اساس این سوابق، گسترش به سمت رودخانه دالینگ، کوه ایمریو، سرزمین پریمورسکی و مغولستان داخلی را مورد مطالعه قرار دادند که نتایج آن تأیید فراتر رفتن قلمرو گوگوریو از لیائودونگ است. گوگوریو به عنوان یک
گوگوریو از لیائودونگ است. گوگوریو به عنوان یک کشور کوچک در منطقه جنوبی منچوری آغاز به کار کرد. از همان ابتدا، به‌طور مداوم قلمرو خود را گسترش داد و در طول سلطنت پادشاه ته‌جو، موفق به مطیع کردن اوکجه شد و قلمرو قابل توجهی را دربر گرفت که شامل جنوب منچوری، هامگیونگ دو و گانگوون دو می‌شد. با این حال، از آنجایی که فرمانداری للانگ و بویو هنوز قدرت خود را حفظ کرده بودند، قدرت کامل انحصاری در برگیرنده بخش شمالی شبه جزیره کره و منچوری نداشتند، اما بین اواسط قرن سوم تا اواسط قرن چهارم، ایالت‌های مهم موجود بویو،
سوم تا اواسط قرن چهارم، ایالت‌های مهم موجود بویو، للانگ و موکجی یکی پس از دیگری توسط گوگوریو تصرف شدند و در طول سلطنت پادشاه میچئون، فرمانداری للانگ و فرمانداری دایبانگ توسط گوگوریو نابود و ضمیمه شدند. این امپراتوری در طول سلطنت پادشاه گوگوکوون دچار تزلزل شد، اما در طول سلطنت پادشاهان بزرگ متوالی مانند پادشاه سوسوریم، پادشاه گوگوک‌یانگ، پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ و پادشاه جانگسو، منطقه استان لیائونینگ را که در دوران بویو و دانگون چوسون قدیم داشت، دربر گرفت و همچنین حوضه رودخانه هان را تصرف کرد و به یک کشور
همچنین حوضه رودخانه هان را تصرف کرد و به یک کشور قدرتمند تبدیل شد که بخش مرکزی و شمالی شبه جزیره کره، لیائودونگ و منچوری را در بر می‌گرفت و حتی بکجه و شیلا نیز با اکراه آن را تصدیق کردند. گوگوریو در اوج خود، بکجه را مطیع خود کرد و خساراتی را که نزدیک به نابودی بود، به آن وارد کرد و شیلا را از نیروهای متحد بکجه، گایا و وا نجات داد و عملاً شیلا را به یک کشور تابع تبدیل کرد. در شمال، بیشتر نیروهای مالگال در منچوری شرقی و استان دریایی و برخی از نیروهای خیتان در لیائوشی و مغولستان داخلی را مطیع خود کرد و آنها
لیائوشی و مغولستان داخلی را مطیع خود کرد و آنها را در حوزه نفوذ گوگوریو گنجاند. پس از تصرف لیائودونگ، قدرت کافی به دست آورد که حتی سلسله‌های چینی نیز نمی‌توانستند با آن بی‌تفاوت باشند. در این دوره، جایگاه گوگوریو به اندازه‌ای بالا بود که حضور آن حتی در سراسر آسیا مشهود بود و به عنوان یک ملت قدرتمند حکومت می‌کرد. گوگوریو، چه در ظاهر و چه در واقعیت، یک قدرت بزرگ منطقه‌ای در شبه جزیره کره، لیائودونگ و منچوری بود. با این حال، قدرت ملی آن به‌طور مداوم کاهش می‌یافت زیرا حدود ۷۰ سال در برابر تهاجم سلسله‌های متحد
زیرا حدود ۷۰ سال در برابر تهاجم سلسله‌های متحد چینی که قوی‌ترین ایالت‌ها در شرق آسیا بودند، مقاومت می‌کرد. کتاب تونگ‌دیان که در دوران اولیه تانگ نوشته شده است. به وضوح می‌گوید که قلمرو گوگوریو گسترده شد و در زمان سلسله سوئی از تمام جهات ۶/۱۰۰ لی (سه میلیون کیلومتر) بوده است. (تونگ‌دیان جلد ۱۸۱ صفحه ۲ بند مرزها و قلمرو). در کتاب‌های تاریخ کره مدارس و دانشگاه‌های کره جنوبی (لی‌این‌چئول) وسعت گوگوریو، بیش از یک میلیون و صد هزار کیلومتر نمایش داده شده است. و در کتاب‌های مدارس و دانشگاه‌های کره شمالی طبق نقشه
کتاب‌های مدارس و دانشگاه‌های کره شمالی طبق نقشه ای که در سال ۱۹۶۰ تهیه شد، وسعت گوگوریو بیش از سه میلیون کیلومتر نمایش داده شده است. سیاست. ساختار دوجانبه. گوگوریو یک امپراتوری متمرکز بود که امپراتور از «خاندان گو» بر سر آن فرمان می‌راند. طبقه حاکم شامل خود امپراتور، اعضای خاندان سلطنتی و گروهی از نجیب‌زادگان به نام «ته‌گا» می‌شد. ته‌گاهی و رؤسای ده خاندان بزرگ ساختار سیاسی را می‌ساختند و رفته‌رفته قدرت مرکزی امپراتور افزایش یافت. در روزگار نخست، شاه نمایندهٔ پنج ناحیهٔ اصلی بنیان‌گذار قلمرو بود، اما با
پنج ناحیهٔ اصلی بنیان‌گذار قلمرو بود، اما با گسترش حکومت، به ویژه در زمان‌های پادشاه ته‌جو و پادشاه سوچون، قدرت و شکوفایی اداری او تقویت گردید. دولت مرکزی با وضع قوانین و مؤسسات نوین، مانند تدوین اولین قانون مدون درسال ۳۷۲ میلادی توسط پادشاه سوسوریم، اقتدار خود را تثبیت کرد. ساختار مالی حکومت بر پایه مالیات از دهقانان بود و به‌تدریج دولت بکوشید تا دهقانان را حفظ کند و از کشته شدن اقتصادشان جلوگیری نماید. (برای مثال، گزارش شده که شاه پادشاه گگوکچون در زمان قحطی دستوری مبنی بر قرض‌دادن غلات انبارشده به مردم
دستوری مبنی بر قرض‌دادن غلات انبارشده به مردم صادر کرد و مقرر داشت وجه آن پس از برداشت بازپس گرفته شود) مجموعه این تحولات حکومتی نشان از تمرکز و دولتمندی نسبتاً منسجم گوگوریو دارد؛ طوری که در سنگ‌نوشته‌ها و متون چین باستان به قدرت گستردهٔ آن اشاره شده است. امپراتوری گوگوریو یکی از پیشرفته‌ترین ساختارهای حکومتی در شرق آسیا در دوران باستان را دارا بود. این ساختار تلفیقی از سنت‌های قبیله‌ای بومی، تجربهٔ نظامی گسترده، و تأثیرات حکومت‌های همسایه مانند دودمان‌های چینی بود. در این ساختار، عناصر قدرت سلطنتی،
چینی بود. در این ساختار، عناصر قدرت سلطنتی، اشرافیت جنگجو، دیوان‌سالاری متمرکز، و سازوکارهای دیوانی به‌شکل هماهنگ به‌کار گرفته شده بودند. امپراتور در گوگوریو نه‌تنها فرمانروای مطلق سیاسی، بلکه رهبر مذهبی و نظامی نیز بود. او به‌عنوان واسطه‌ای میان مردم و خدایان شناخته می‌شد و مشروعیت حکومت او، در سنت‌های اولیه، از تبار اسطوره‌ای دودمان مؤسس سرچشمه می‌گرفت. این دیدگاه اسطوره‌ای در منابعی چون «"سامگوک ساگی"» و «'٬سامگوک یوسا"» حفظ شده است که گوگوریو را با نژادی نیمه‌آسمانی پیوند می‌دهند. در سده‌های نخست،
نژادی نیمه‌آسمانی پیوند می‌دهند. در سده‌های نخست، ساختار سیاسی بیشتر حالت قبیله‌ای داشت؛ اما با گسترش سرزمینی و افزایش تماس با چین، به‌ویژه از زمان پادشاه ته‌جو و سپس پادشاه سوسوریم، اصلاحات ساختاری در جهت تمرکز قدرت صورت گرفت. امپراتور با ایجاد طبقات مشخص در اشرافیت و گماردن مقامات دولتی در رأس وزارت‌خانه‌ها و نواحی، زمینهٔ یک حکومت دیوان‌سالاری را بنیان گذاشت. طبقه‌بندی سیاسی. امپراتوری گوگوریو یکی از سه پادشاهی کره و قدرتمندترین آن‌ها بود، دارای ساختار سیاسی پیچیده و قابل توجهی بود که در طول قرون تکامل
پیچیده و قابل توجهی بود که در طول قرون تکامل یافت و ترکیبی از عناصر قبیله‌ای و بوروکراتیک را دربرداشت. ۱. پادشاه (ته‌وانگ – «بزرگ‌ترین پادشاه»): در رأس ساختار قدرت پادشاه قرار داشت. عنوان «ته‌وانگ» نشان‌دهنده جایگاه بالای او نه‌تنها به‌عنوان فرمانروای سیاسی، بلکه رهبر نظامی و مذهبی کشور بود. پادشاه اختیار انحصاری در امور نظامی، دیپلماتیک، انتصاب مقامات و امور مذهبی داشت و جایگاه او با آیین‌ها، تاج‌های طلایی و معماری سلطنتی تقویت می‌شد. ۲. شورای عالی سلطنتی (ته‌سانگ/گوکسانگ): شورایی متشکل از اشراف عالی‌رتبه
شورایی متشکل از اشراف عالی‌رتبه و مقامات ارشد در کنار پادشاه عمل می‌کرد. در رأس این شورا، «گوکسانگ (نخست‌وزیر)» قرار داشت. این شورا در تصمیم‌گیری‌های مهم، سیاست‌گذاری‌های کلان و مدیریت جنگ و صلح نقش داشت. همچنین دو مشاور عالی تحت عنوان «چوابو (چپ)» و «اوبو (راست)» به امپراتور مشاوره می‌دادند. ۳. نظام ۱۲ رتبه‌ای اداری: از زمان پادشاه سوسوریم، نظامی اداری با ۱۲ رتبه رسمی پی‌ریزی شد که هر رتبه اختیارات، امتیازات، دستمزد و حوزه نفوذ خاصی داشت. این ساختار به تثبیت بوروکراسی، سازماندهی اشراف، و مدیریت منسجم کشور
بوروکراسی، سازماندهی اشراف، و مدیریت منسجم کشور کمک کرد. مقامات برتر مانند «ته‌ناگا»، «پیونگجانگسا» و «ته‌ساجا» از جمله رتبه‌داران عالی محسوب می‌شدند. ۴. ساختار منطقه‌ای: نظام پنج‌گانه (اوبو) گوگوریو به‌طور سنتی به پنج واحد قبیله‌ای–اداری تقسیم می‌شد: «قبیله سونا»، «قبیله جیرو»، «قبیلع سونو»، «قبیله گهونا» و «قبیله گونا» بود. هرکدام توسط رئیس محلی اداره می‌شدند که به دربار مرکزی پاسخگو بود اما در عمل از خودمختاری گسترده‌ای برخوردار بودند. این ساختار در طول زمان از حالت قبیله‌ای به شبه‌استانی تکامل یافت. ۵.
از حالت قبیله‌ای به شبه‌استانی تکامل یافت. ۵. پایتخت‌ها و مراکز حکومتی: گوگوریو در طول تاریخ خود چندین پایتخت داشت: جولبون، گونگنه و در نهایت پیونگ‌یانگ. علاوه بر این، از پایتخت‌های فرعی نیز برای کنترل بهتر مرزها و تمرکززدایی استفاده می‌شد. این مراکز معمولاً محل استقرار فرماندهان نظامی و مقامات محلی بودند. ۶. وزیران دربار: -گوکسانگ: نخست‌وزیر و مسئول اداره کشور -ته‌ناگا: رئیس اشراف و مسئول هماهنگی میان خاندان‌های قدرتمند -چوابو/اوبو: مشاوران ارشد پادشاه -پیونگجانگسا: معاون اجرایی دولت مرکزی -ته‌ساجا:
-پیونگجانگسا: معاون اجرایی دولت مرکزی -ته‌ساجا: فرماندار نواحی بزرگ و مأمور کنترل ایالت‌ها -ته‌ریونگ: فرمانده نظامی عالی‌رتبه ۷. رابطه اشراف و دربار: خاندان‌های اشرافی مانند خاندان یون () جایگاه ویژه‌ای در ساختار قدرت داشتند. در زمان ضعف پادشاهی، برخی از آن‌ها دارای ساختار موازی سیاسی (دربار سایه) شدند و قدرت واقعی کشور را در دست گرفتند، مانند یون گه‌سومون در اواخر دوران گوگوریو. ۸. ساختار سیاسی و نظامی ترکیبی: در گوگوریو، مرز روشنی میان سیاست و نظامی‌گری وجود نداشت. اغلب مقامات عالی‌رتبه هم‌زمان فرمانده
وجود نداشت. اغلب مقامات عالی‌رتبه هم‌زمان فرمانده نظامی نیز بودند. این ویژگی به دلیل ماهیت نظامی‌گرای گوگوریو و جنگ‌های مستمرش با بویو، بکجه، شیلا، و دودمان‌های چینی (هان، وی، تانگ) ایجاد شده بود. ۹. اصلاحات پادشاه سوسوریم: پادشاه سوسوریم با تصویب مجموعه‌ای از اصلاحات، زمینه‌ساز بوروکراسی منظم در گوگوریو شد. این اصلاحات شامل: -رسمی‌سازی رتبه‌بندی مقامات -تأسیس مدرسهٔ کنفوسیوسی برای آموزش نخبگان -ایجاد قوانین اخلاقی و سیاسی با الهام از کنفوسیانیسم -تقویت قدرت شاه در برابر اشراف ۱۰. روابط قبایل و دربار: سنت
شاه در برابر اشراف ۱۰. روابط قبایل و دربار: سنت هم‌پیمانی اشراف بلندمرتبه در قالب هم‌پیمانی‌های قبیله‌ای با دربار و با یکدیگر اتحاد می‌بستند که نوعی از مشروعیت سنتی، قبیله‌ای و نخبگان‌محور برای ساختار سیاسی کشور فراهم می‌کرد. ۱۱. نظام قضا: اطلاعات مستقیمی از ساختار قضایی گوگوریو باقی نمانده، اما شواهد تاریخی و منابع چینی نشان می‌دهد که اشراف در دربار محاکمه می‌شدند و مردم عادی در سطح محلی توسط مأموران منطقه‌ای یا اشراف پایین‌رتبه مورد قضاوت قرار می‌گرفتند. مجازات‌ها متنوع بوده و از تازیانه تا اعدام متفاوت
مجازات‌ها متنوع بوده و از تازیانه تا اعدام متفاوت بوده است. ۱۲. نقش زنان در دربار: در برخی دوره‌ها مانند ملکه وو، ملکه‌مادر یا همسران سلطنتی نفوذ سیاسی قابل توجهی داشتند. نظام اشرافیت. نظام اشرافیت گوگوریو به‌طور رسمی به رتبه‌هایی از ۱ تا ۵ تقسیم می‌شد. این رتبه‌ها که تحت عنوان «پوم» (品) شناخته می‌شدند که به افراد اجازه می‌دادند در سطوح مختلف حکومتی خدمت کنند. بالاترین مقام پس از پادشاه «تائه‌ناگ» یا «کوک‌ناگ» بود که عملکردی شبیه به صدراعظم داشت. سایر مقام‌ها شامل فرمانده کل ارتش، وزیر مالیات، وزیر
مقام‌ها شامل فرمانده کل ارتش، وزیر مالیات، وزیر تشریفات، وزیر دربار و وزیر نگهبانان سلطنتی بودند. قدرت واقعی اغلب در دستان اشراف بلندپایهٔ خاندان‌های قدیمی قرار داشت، که در قالب شورایی قدرتمند، نفوذ سیاسی چشمگیری داشتند. نظام اداری. ساختار اداری گوگوریو از چند سطح عمده تشکیل شده بود. پایتخت و شهرهای بزرگ تحت کنترل مستقیم دربار قرار داشتند، در حالی که نواحی مرزی و فتح‌شده به مناطق نظامی تقسیم می‌شدند که توسط ژنرال‌ها یا اشراف محلی اداره می‌شدند. در این مناطق، فرمانداران محلی که گاهی از خاندان سلطنتی یا
فرمانداران محلی که گاهی از خاندان سلطنتی یا خاندان‌های وفادار منصوب می‌شدند، وظایف نظامی، مالیاتی و قضایی را به‌طور هم‌زمان برعهده داشتند. دربار سلطنتی گوگوریو نه‌تنها مرکز سیاست، بلکه جایگاه اجرای تشریفات مذهبی، دیپلماتیک و فرهنگی بود. کاخ‌های سلطنتی در شهرهای جولابو و پیونگ‌یانگ با شکوه و نظم خاصی ساخته شده بودند و مکان‌هایی مانند «قصر آن‌اک» یا «قلعه نانام‌سان» در مرکز فعالیت‌های درباری بودند. پادشاه در آیین‌های سالیانه، تاجی زرین با شمایل اژدها یا ققنوس بر سر می‌گذاشت که نمادی از قدرت آسمانی (اژدها و
بر سر می‌گذاشت که نمادی از قدرت آسمانی (اژدها و ققنوس) و مشروعیت زمینی بود. تشریفات درباری شامل آیین‌های دقیق سلطنتی، پذیرش سفرای خارجی، جشن‌های پیروزی نظامی، و مراسم نیایش برای ارواح نیاکان بود. هر رویداد با نظم مشخص، با همراهی نوازندگان درباری، قربانی‌های آیینی، و حضور مقامات طبقه‌بالا انجام می‌شد. دربار گوگوریو در این زمینه به‌عنوان الگوی تشریفات سلطنتی در شبه‌جزیرهٔ کره شناخته می‌شود. در زمینهٔ جانشینی، نظام مشخصی وجود نداشت؛ گرچه پسر ارشد معمولاً اولویت داشت، اما جانشینی به‌ویژه در دوران‌های بحرانی،
داشت، اما جانشینی به‌ویژه در دوران‌های بحرانی، می‌توانست میان برادران یا حتی عموزادگان پادشاه نیز صورت گیرد. این امر باعث بروز درگیری‌های درونی، مانند شورش شاهزادگان، یا سوءاستفادهٔ اشراف از موقعیت ضعف سلطنت می‌شد. نمونهٔ مشهور آن، نزاع‌های داخلی پس از مرگ یئون گائه سومون بود که به فروپاشی قدرت مرکزی و نهایتاً سقوط گوگوریو در برابر ائتلاف تانگ-شیلا انجامید. بازسازی و توسعه بیشتر (۳۰۰ تا ۳۹۰). در عرض تنها هفتاد سال، گوگوریو پایتختش هواندو را بازسازی کرد و مجدداً شروع به تهاجم به فرمانداری‌های لیائودونگ،
مجدداً شروع به تهاجم به فرمانداری‌های لیائودونگ، لیلانگ و زوانتو کرد. زمانی که گوگوریو قلمرو خود را به شبه جزیره لیائودونگ رساند، آخرین فرمانداری چینی در لیلانگ توسط پادشاه میچون مغلوب شده و در سال ۳۱۳ جذب گوگوریو شد. با این کار باقی مانده بخش‌های شمالی شبه جزیره کره به تصرف درآمد. این فتوحات موجب پایان حکومت چینی‌ها بر مناطق شمالی شبه جزیره کره شد که به مدت ۴۰۰ سال ادامه داشت. از آن زمان به بعد تا قرن هفتم میلادی، اولویت رقابت بر سر کنترل قلمرو شبه‌جزیره توسط سه پادشاهی کره انجام می‌گرفت. گوگوریو در دوران
سه پادشاهی کره انجام می‌گرفت. گوگوریو در دوران حکومت گگوگوون در قرن چهارم با ناکامی‌ها و شکست‌های بزرگی روبرو شد. در اوایل قرن چهارم، قوم ژیان‌بی که از مغول‌های عشایری بودند، شمال چین را تصرف کردند. در زمستان سال ۳۴۲، ژیان‌بی‌های سلسلهٔ یان سابق که توسط قبیله مورونگ هدایت می‌شدند، حمله نموده و پایتخت گوگوریو در هواندو را نابود کردند، ۵۰ هزار مرد و زن گوگوریو را برای استفاده به عنوان نیروی کار برده به اسارت گرفتند، ملکه مادر و ملکه را به عنوان زندانی گرفته و گگوگوون را مجبور نمودند تا برای مدتی فرار کند.
و گگوگوون را مجبور نمودند تا برای مدتی فرار کند. همچنین ژیان‌بی در سال ۳۴۶ بویو را نابود کرد و مهاجرت پناهندگان بویو به گوگوریو را تسریع کرد. در سال ۳۷۱، گون‌چوگو، گگوگوون را در نبرد چی یانگ کشت و پیونگ‌یانگ، یکی از بزرگ‌ترین شهرهای گوگوریو را غارت کرد. سوسوریم که جانشین گگوگوون شد، نهادهای کشور را تغییر داد تا آن را از یک بحران بزرگ نجات دهد. سوسوریم با روی آوردن به ثبات داخلی و اتحاد قبایل مختلف تسخیر شده، قوانین جدیدی را اعلام کرد، بودیسم را به عنوان دین دولتی در سال ۳۷۲ پذیرفت و یک مؤسسه آموزشی ملی به
دولتی در سال ۳۷۲ پذیرفت و یک مؤسسه آموزشی ملی به نام "تائه‌هاک" () را ایجاد کرد. با توجه به شکست‌هایی که گوگوریو از ژیان‌بی و بکجه متحمل شده بود، سوسوریم اصلاحات نظامی را با هدف جلوگیری از چنین شکست‌هایی در آینده ایجاد کرد. ترتیبات داخلی سوسوریم زمینه را برای گسترش گوآنگ‌گائتو فراهم کرد. جانشین او و پدر گوانگ‌گه‌تو بزرگ، گگوگ‌یانگ، به هویان، ایالت جانشین یان سابق، در سال ۳۸۵ و بکجه در سال ۳۸۶ حمله کرد گوگوریو از ارتش خود برای محافظت و استثمار از مردم نیمه کوچ نشین استفاده کرد که به عنوان رعیت، سرباز پیاده
نشین استفاده کرد که به عنوان رعیت، سرباز پیاده یا برده خدمت می‌کردند، مانند مردم اوکجه در انتهای شمال شرقی شبه جزیره کره، و مردم مالگال در منچوری، که بعدها تبدیل به مردم جورجی شدند. اوج قدرت گوگوریو (۳۹۱ تا ۵۳۱ بعد از میلاد). گوگوریو دوران طلایی خود را در دوران گوانگ‌گه‌تو بزرگ و پسرش جانگسو تجربه کرد. در این دوران، قلمروهای گوگوریو شامل سه چهارم شبه‌جزیره کره، از جمله سئول کنونی، تقریباً تمام منچوری، و بخش‌هایی از مغولستان داخلی و روسیه کنونی بود. شواهد باستان‌شناسی وجود دارد که بر اساس اکتشافات
شواهد باستان‌شناسی وجود دارد که بر اساس اکتشافات ویرانه‌های قلعه گوگوریو در مغولستان، حداکثر گستره گوگوریو در مغولستان کنونی حتی بیشتر از آن به سمت غرب قرار دارد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ امپراتوری بسیار قدرتمند بود که به دلیل گسترش سریع نظامی خود در قلمرو به یاد می‌آید. او نام عصر خود را یونگ‌ناک به معنی شادمانی داخلی گذاشت و با این کار به‌طور قاطعانه‌ای تأکید کرد گوگوریو اعتبار مشابهی با سلسله‌های چینی دارد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ در طول لشکرکشی‌های خود ۶۴ شهر محصور شده و ۱۴۰۰ روستا را فتح کرد. در غرب، او قبایل همسایه
و ۱۴۰۰ روستا را فتح کرد. در غرب، او قبایل همسایه خیتان را نابود کرد و بعداً به هویان حمله کرد و کل شبه‌جزیره لیائودونگ را فتح کرد. در شمال و شرق، او بسیاری از بویو را ضمیمه کرد و سوشن‌ها را که اجداد تونگوسی، یورچن‌ها و منچوها بودند، فتح کرد. و در جنوب، او بکجه را شکست داد و تحت سلطه خود درآورد، به انحلال گایا کمک کرد و شیلا را پس از دفاع از آن در برابر ائتلافی از بکجه، گایا و ژاپن، تحت سلطه خود درآورد. گوانگ‌گه‌تو بزرگ یک اتحاد تقریبی در شبه‌جزیره کره به دست آورد و به کنترل بلامنازع بیشتر منچوری و بیش از
آورد و به کنترل بلامنازع بیشتر منچوری و بیش از دو سوم شبه‌جزیره کره دست یافت. کارهای گوانگ‌گه‌تو بزرگ بر روی سنگ بنای بزرگی که پسرش جانگسو در جیان امروزی در مرز بین چین و کره شمالی برپا کرده بود، ثبت شد. جانگسو (۴۱۳–۴۹۱) در سال ۴۱۳ به سلطنت رسید و در سال ۴۲۷ پایتخت را به پیونگ‌یانگ که منطقه ای مناسب تر برای رشد به صورت یک پایتخت کلان‌شهری بود، منتقل کرد. این موضوع سبب رسیدن گوگوریو به سطحی بالا از موفقیت‌های اقتصادی و فرهنگی شد. جانگسو مانند پدرش به گسترش سرزمینی گوگوریو به منچوری ادامه داد و به رودخانه
سرزمینی گوگوریو به منچوری ادامه داد و به رودخانه سونگهوا در شمال رسید. او به خیتان‌ها حمله کرد و سپس با متحدانش روران به دیدویو واقع در شرق مغولستان حمله کرد. جانگسو نیز مانند پدرش به اتحاد سه پادشاهی کره دست یافت. او بکجه و شیلا را شکست داد و از هر دو قلمرو زیادی به دست آورد. علاوه بر این، سلطنت طولانی جانگسو شاهد تکمیل ترتیبات سیاسی، اقتصادی و سایر نهادهای گوگوریو بود. جانگسو به مدت ۷۹ سال تا سن ۹۸ سالگی، طولانی‌ترین سلطنت در تاریخ شرق آسیا، بر گوگوریو حکومت کرد.[ "" ] در طول سلطنت مونجامیونگ، گوگوریو
حکومت کرد.[ "" ] در طول سلطنت مونجامیونگ، گوگوریو بویو را به‌طور کامل ضمیمه کرد، که نشان‌دهنده دورترین گسترش گوگوریو در شمال است، در حالی که به نفوذ قوی خود بر پادشاهی شیلا و بکجه و قبایل ووجی و خیتان ادامه داد؛ گرچه اکثر مورخان دو کره بر امپراتوری بودن گوگوریو اتفاق نظر دارند اما واقعیت این است که گوگوریو در اکثر طول حیات خود نه آنقدر ضعیف بود که مثل تمام پادشاهی‌های کره پادشاهی باشد و نه آنقدر قدرتمند بود که آن را امپراتوری بدانیم، گوگوریو همیشه یک قدرت منطقه‌ای بود؛ البته در طول حیات گوانگتو و پسرش
منطقه‌ای بود؛ البته در طول حیات گوانگتو و پسرش جانگسو و میراث این دو از این کشور در زمامداری خود به‌ویژه دوران شکوهمند جانگسو از این کشور یک ابرقدرت ساختند و عنوان امپراتوری لایق و به‌جای این عصر می‌باشد، آن حجم از اقتدار و شکوفایی هرگز در طول تاریخ کره دیده نشد. اختلافات داخلی (۵۳۱ تا ۵۵۱). گوگوریو در قرن ششم به اوج خود رسید. با این حال، پس از این، روند کاهشی پیوسته آغاز شد. آنجانگ ترور شد و برادرش آن‌وون جانشین او شد، که در دوران حکومتش جناح‌بندی اشرافی افزایش یافت. شکاف سیاسی عمیق‌تر شد زیرا دو جناح از
یافت. شکاف سیاسی عمیق‌تر شد زیرا دو جناح از شاهزادگان مختلف برای جانشینی دفاع کردند تا اینکه سرانجام یانگ‌وون هشت ساله تاج گذاری کرد. اما جنگ قدرت هرگز به‌طور قطعی حل نشد، زیرا قضات و حکام محلی خائن دارای ارتش خصوصی خودشان را به عنوان حکام بالفعل مناطق تحت کنترلشان منصوب کرده بودند، اعمال آنان عمدتاً فساد همه‌جانبه برای تجمیع ثروت ملی بود و از آن نیز برای گسترده ساختن و تقویت ارتشهای خصوصی استفاده می‌کردند و هم حاکمیت را تحت فشار و سیطره قرار می‌دادند و هم مخالفان همهٔ اقشار را سرکوب می‌ساختند، به‌مرور
هم مخالفان همهٔ اقشار را سرکوب می‌ساختند، به‌مرور تنها دو عنصر قدرت در گوگوریو شکل گرفت که بر پادشاه کنترل کامل نیز داشتند و آن هم نظامیان و اشراف بودند که در میانهٔ قرن ششم درگیری گسترده‌ای مخصوصاً با نبود پادشاه میان تمامی عناصر حکومتی رخ داد همچنین بویو و قبایل حاشیه‌ای نیز شروع به سرکشی نمودند و کار به یک جنگ داخلی خانمان‌سوز کشیده شد و هرج و مرج سرتاسر کشور را برای سالها درگرفت. با بهره‌گیری از مبارزات داخلی گوگوریو، گروهی عشایری به نام توچوئه که از گوک‌ترک‌ها بودند در دهه ۵۵۰ به قلعه‌های شمالی
از گوک‌ترک‌ها بودند در دهه ۵۵۰ به قلعه‌های شمالی گوگوریو حمله کردند و برخی از سرزمین‌های شمالی گوگوریو را فتح نموده و ضربات کاری بر پیکر گوگوریو وارد ساختند، ارتش نیز که دیگر شکل منسجمی نداشت توانایی مقابله با دشمنان خارجی را نداشت. با تضعیف بیشتر گوگوریو و با ادامه جنگ داخلی بین اربابان فئودال بر سر جانشینی سلطنتی، بکجه و شیلا برای حمله به گوگوریو از جنوب در سال ۵۵۱ متحد شدند آنان نه تنها توانستند از سیطرهٔ گوگوریو که در سلطنت جانگسو و گوانگتو ریشه داشت دربیایند بلکه توانستند زمینهایی را تصرف سازند، پس از
بلکه توانستند زمینهایی را تصرف سازند، پس از جنگی سخت بین گوگوریو و بکجه درحوالی سئول امروزی در قلعه هانسئونگ (منطقه‌ای وافر از گوگوریو که بعدها به‌مدت پانصد سال پایتخت چوسان شد و امروز نیز پایتخت کره جنوبی‌است) ارتش گوگوریو به علل مذکور عقب‌نشینی کرد، بکجه که بدون کمک شیلا پیروز شده بود تلفات بسیار زیادی داده بود، شیلا عامدانه کمک نکرد و شهر را که ده‌ها هزار کشته بر سرش داده بودند با کمترین تلفات از قوای کم بکجه به تصرف خود درآورد و به عبارتی پیمان‌شکنی کرد و در جنگ متعاقب آن بکجهٔ ضعیف را درهم کوبید این
و در جنگ متعاقب آن بکجهٔ ضعیف را درهم کوبید این امر قدرت بکجه را نیز شدیداً به تحلیل برد و زمینه‌ساز قدرت‌گیری شیلا شد (داستان و حکایتی معروف از تاریخ سه پادشاهی).[ ] پرچم‌ها. سه‌پا در متون کهن کره‌ای «سمبل خاستگاه آسمانی (천손)» پادشاهان گوگوریو به‌شمار می‌آمده است. منابع مدرن فرهنگی گزارش می‌دهند که در دورهٔ گوگوریو کلاغ سه‌پا «نمادی از خورشید، قدرت و به‌طور خاص نماد امپراتوران گوگوریو» بوده است. همچنین نقوش دیواری گورهای مشهور گوگوریو (مثلاً سقابیزو* و مقابر شاهان) حاوی تصویر سه‌پا هستند، گواه اهمیت این
شاهان) حاوی تصویر سه‌پا هستند، گواه اهمیت این نماد در آستانهٔ سلطنت گوگوریو. بنا بر گردآوری مستندات تاریخی، نقش کلاغ سه‌پا حتی از اژدها هم برتر دانسته شده است. یافته‌های باستان‌شناسی از مقابر گوناگون گوگوریو، از جمله نقاشی‌های دیواری مقابر امپراتوران، بارها تصویر سه‌پا را نشان می‌دهد این تصاویر به روشنی سه‌پا را با گوگوریو مرتبط می‌کنند. همچنین در نبشته‌های تاریخی چینی و کره‌ای به نماد سه‌پا اشاره شده که بیانگر اهمیتی نمادین آن برای دولت گوگوریو است. همه این شواهد نشان می‌دهد نقش سه‌پا به‌عنوان نماد حکومتی
شواهد نشان می‌دهد نقش سه‌پا به‌عنوان نماد حکومتی (و نه صرفاً یک افسانه) در گوگوریو شناخته می‌شد. ارتش گوگوریو از پرچم قرمز به عنوان نماد خود استفاده می‌کرد. فرض بر این است که در ابتدا فقط گیرو-بو یا ارتش مرکزی گوگوریو از پرچم‌های قرمز استفاده می‌کردند. با این حال، با گذشت زمان، پرچم‌های ارتش گوگوریو به عنوان پرچم‌های قرمز متحد شدند. این اطلاعات این نوشته‌ها را با استناد به رژه اسب در نقاشی دیواری یئوندو-دونگ مقبره سانگ‌یونگ می‌توان تأیید کرد. نقاشی دیواری مقبره آن اک شماره ۳، حامل سربازان نیز یک پرچم قرمز