payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طومار اژدها می‌تواند به قدرت بی حد و حصری برسد. توسعهٔ این فیلم در اکتبر ۲۰۰۴ آغاز شد و در ابتدا به‌عنوان یک نقیضه از فیلم‌های رزمی در نظر گرفته شده بود. با این حال، کارگردان استیونسن تصمیم گرفت آن را به یک فیلم ووشیای اکشن-کمدی با محوریت «سفر قهرمان» تبدیل کند. این پروژه در سپتامبر ۲۰۰۵ رسماً معرفی شد. مانند بیشتر فیلم‌های دریم‌ورکس انیمیشن، موسیقی متن آین فیلم توسط هانس زیمر ساخته شد که این بار در همکاری با جان پاول بود. زیمر برای الهام گرفتن از فرهنگ محلی به چین سفر کرد و از ارکستر سمفونیک ملی چین نیز
به چین سفر کرد و از ارکستر سمفونیک ملی چین نیز در روند ضبط موسیقی استفاده کرد. "پاندای کونگ‌فوکار" نخستین‌بار در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۰۸ در تاریخ ۱۵ مه به نمایش درآمد و سپس در تاریخ ۶ ژوئن همان سال توسط کمپانی پارامونت پیکچرز در سینماهای ایالات متحده آمریکااکران عمومی شد. این فیلم با بودجه ۱۳۰ میلیون دلاری، ۶۳۱/۷ میلیون دلار در جهان به فروش رفت و آن را به سومین فیلم پرفروش در سال ۲۰۰۸ و پرفروش‌ترین فیلم انیمیشن سال تبدیل کرد. این فیلم توسط منتقدان مورد تحسین قرار گرفت و نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم
تحسین قرار گرفت و نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم پویانمایی و جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم پویانمایی شد. اما هر دو جایزه به انیمیشن وال-ئی تعلق گرفت. موفقیت این فیلم یک فرنچایز چندرسانه‌ای را ایجاد کرد که شامل دنباله‌های اصلی پاندای کونگ‌فوکار ۲ (۲۰۱۱)، پاندای کونگ‌فوکار ۳ (۲۰۱۶) و پاندای کونگ‌فوکار ۴ (۲۰۲۴) می‌شود. خلاصه داستان. در درهٔ صلح، سرزمینی در چین باستان که حیوانات انسان‌نما در آن زندگی می‌کنند، استاد شیفو، پاندا قرمز بدخلق، از استاد و مرشد خود، استاد اوگوی -لاک‌پشتی خردمند و بنیان‌گذار کونگ‌فو و
اوگوی -لاک‌پشتی خردمند و بنیان‌گذار کونگ‌فو و رهبر معنوی دره- می‌شنود که او پیش‌بینی کرده شاگرد پیشین شیفو، یعنی تای‌لانگ پلنگ‌برفی، خواهد گریخت و برای به‌دست آوردن طومار اژدها-یادگاری که قدرت بی‌پایان می‌بخشد اما از او دریغ شده- به دره حمله خواهد کرد. در واکنش، شیفو دستیارش زِنگ را برای تقویت امنیت زندان چور-گوم، جایی که تای‌لانگ در آن زندانی است، می‌فرستد و سپس مسابقه‌ای ترتیب می‌دهد تا «جنگجوی اژدها» را -قهرمان پیشگویی‌شده‌ای که شایستهٔ خواندن طومار است- شناسایی کند. پاندای بزرگی به نام پو که همراه پدر
شناسایی کند. پاندای بزرگی به نام پو که همراه پدر غازش، آقای پینگ، رستوران نودل‌فروشی‌شان را اداره می‌کند اما رویای کونگ‌فو دارد، دیر به مسابقه می‌رسد. او مشتاق دیدن قهرمانانش، پنج خشمگین -ببر، میمون، درنا، افعی و آخوندک، استادان کونگ‌فو تعلیم‌دیده نزد شیفو- است و راه‌های مختلفی برای ورود به میدان مسابقه را امتحان می‌کند. در آخر با استفاده از صندلی‌ای که با آتش‌بازی پرتاب می‌شود، به‌طور ناخواسته درست جلوی پنج خشمگین فرود می‌آید و اوگوی به‌طور غیرمنتظره او را «جنگجوی اژدها» اعلام می‌کند. شیفو باور دارد که
را «جنگجوی اژدها» اعلام می‌کند. شیفو باور دارد که انتخاب اوگوی اشتباه بوده و پنج خشمگین هم پس از نخستین روز سخت آموزش، پو را پس می‌زنند و او را سرخورده می‌کنند تا به ترک آموزش‌ها مجبور شود. با این حال، اوگوی او را به ادامه‌دادن دلگرم می‌کند و پو کم‌کم با استقامت و شوخ‌طبعی‌اش دل پنج خشمگین را به‌دست می‌آورد. ببر فاش می‌کند که سخت‌گیری شیفو ناشی از شرم او به خاطر خیانت تای‌لانگ و پرورش او از کودکی بوده است. در زندان، تای‌لانگ با استفاده از یکی از پرهای زِنگ می‌گریزد، نگهبانان را نابود می‌کند و زِنگ را باز
می‌گریزد، نگهبانان را نابود می‌کند و زِنگ را باز می‌فرستد. با شنیدن این خبر، شیفو، اوگوی را آگاه می‌سازد. اوگوی از او قول می‌گیرد که به پو به‌عنوان جنگجوی اژدها ایمان بیاورد و پیش از آنکه به دنیای ارواح برود، او را جانشین خود می‌کند. سپس شیفو به پو و پنج خشمگین خبر فرار تای‌لانگ را می‌دهد و می‌گوید تنها پو می‌تواند او را متوقف کند. پو که از این مسئولیت و مرگ اوگوی وحشت‌زده است، می‌خواهد فرار کند اما شیفو مانعش می‌شود. وقتی از او پرسیده می‌شود چرا مانده، پو اعتراف می‌کند که از خودش در گذشته خوشش نمی‌آمد اما
می‌کند که از خودش در گذشته خوشش نمی‌آمد اما باور داشت شیفو می‌تواند او را تغییر دهد. پو باعث می‌شود شیفو اعتراف کند که نمی‌داند چگونه باید او را به‌عنوان جنگجوی اژدها آموزش دهد. ببر این را می‌شنود و پنج خشمگین را رهبری می‌کند تا مخفیانه خودشان جلوی تای‌لانگ را بگیرند. در این میان، شیفو متوجه می‌شود که توانایی‌های بالقوهٔ پو زمانی شکوفا می‌شوند که انگیزهٔ غذا داشته باشد، بنابراین او را با سبکی منحصر‌به‌فرد از کونگ‌فو تعلیم می‌دهد. پنج خشمگین با تای‌لانگ روبه‌رو می‌شوند اما او با فن «ضربهٔ عصب» شکست‌شان
روبه‌رو می‌شوند اما او با فن «ضربهٔ عصب» شکست‌شان می‌دهد و تنها درنا را باقی می‌گذارد تا بقیه را به‌عنوان هشداری بازگرداند. شیفو تصمیم می‌گیرد پو آمادهٔ دریافت طومار اژدهاست، اما پو درمی‌یابد که طومار خالی است. گمان می‌برد که طومار بی‌ارزش است، بنابراین شیفو او و پنج خشمگین را می‌فرستد تا دره را تخلیه کنند، در حالی که خودش به‌تنهایی با تای‌لانگ روبه‌رو شود. در این هنگام، آقای پینگ برای آرام کردن پو راز «سوپ مادهٔ مخفی» خود را آشکار می‌کند: هیچ مادهٔ مخفی‌ای وجود ندارد؛ بلکه باور است که چیزها را خاص می‌کند.
وجود ندارد؛ بلکه باور است که چیزها را خاص می‌کند. پو درمی‌یابد این همان پیام طومار اژدهاست و با شتاب بازمی‌گردد تا به شیفو کمک کند. در کاخ یشم، تای‌لانگ بی‌رحمانه شیفو را شکست می‌دهد اما درمی‌یابد که طومار ناپدید شده است. پو با طومار می‌رسد و با استفاده از تکنیک‌های گیج‌کننده با تای‌لانگ وارد نبرد می‌شود. تای‌لانگ طومار را به‌دست می‌آورد اما نمی‌تواند معنای سطح خالی آن را درک کند. خشمگین، فن ضربهٔ عصب را روی پو به‌کار می‌برد اما به دلیل چربی بدنش بی‌اثر است. پو بر تای‌لانگ غلبه می‌کند و با فن «گرفتن انگشت
پو بر تای‌لانگ غلبه می‌کند و با فن «گرفتن انگشت ووکسی» که خودش آموخته بود، او را به دنیای ارواح می‌فرستد و دره او را به‌عنوان قهرمان می‌ستاید. تولید. استودیوی دریم‌ورکس پیش‌تر در سال ۱۹۹۹ یک بازی ویدیویی پلی‌استیشن با ایده‌ای مشابه، به نام T'ai Fu: Wrath of the Tiger تولید کرده بود که توسط بخش دریم‌ورکس اینتراکتیو (که اکنون با نام Danger Close Games شناخته می‌شود) منتشر شد. در بهار ۲۰۰۴، اریک ویتاکر بر اساس شعر آغازین داستان کتاب جنگل اثر رودیارد کیپلینگ موسیقی‌ای به نام The Seal Lullaby نوشت؛ دریم‌ورکس
موسیقی‌ای به نام The Seal Lullaby نوشت؛ دریم‌ورکس قصد داشت آن را به عنوان یک انیمیشن بلند اقتباس کند. اما چند هفته بعد تصمیم گرفتند این ایده را رها کرده و به جای آن تولید کونگ‌فو پاندا را آغاز کنند. کار رسمی روی پروژه در اکتبر ۲۰۰۴ علنی شد. در سپتامبر ۲۰۰۵، دریم‌ورکس فیلم را همراه با معرفی جک بلک به‌عنوان صداپیشهٔ اصلی اعلام کرد. در نوامبر ۲۰۰۵ نیز اعلام شد که داستین هافمن، جکی چان، لوسی لیو و یان مک‌شین به جک بلک در گروه صداپیشگان می‌پیوندند. این دومین فیلم انیمیشن دریم‌ورکس بود که جک بلک و آنجلینا جولی
انیمیشن دریم‌ورکس بود که جک بلک و آنجلینا جولی با هم همبازی شدند (اولی فیلم داستان کوسه در سال ۲۰۰۴ بود). ایدهٔ ساخت فیلم توسط مایکل لاچانس، یکی از مدیران دریم‌ورکس، مطرح شد. در ابتدا قرار بود فیلم حالتی طنز و نقیضه داشته باشد، اما جان استیونسن (یکی از کارگردانان) چندان علاقه‌ای به این مسیر نداشت و تصمیم گرفت اثر را در قالب یک کمدی ووشیای شخصیت‌محور بسازد. فیلمنامه توسط جاناتان ایبل و گلن برگر نوشته شد که پیش‌تر نویسنده و تهیه‌کنندهٔ مجموعه‌های تلویزیونی مختلفی از جمله The George Carlin Show، Mad TV و
مختلفی از جمله The George Carlin Show، Mad TV و پادشاه تپه بودند. طرح اولیهٔ داستان را ایتن ریف و سایروس ووریس ارائه کردند. کارگردانان گفته‌اند که فیلم تحت تأثیر کمدی-رزمی سال ۲۰۰۴ استیون چو، یعنی جنب و جوش کنگ فو ساخته شد و قصد داشتند مطمئن شوند فیلم حسی اصیل از چین و کونگ‌فو داشته باشد. برای این منظور، ریموند زیباک (طراح تولید) و تَنگ هِنگ (مدیر هنری) سال‌ها روی نقاشی، مجسمه‌سازی، معماری و فیلم‌های رزمی چینی تحقیق کردند تا ظاهر فیلم را شکل دهند. زیباک گفته بود برخی از بزرگ‌ترین الهام‌های او از فیلم‌های
بود برخی از بزرگ‌ترین الهام‌های او از فیلم‌های هنری-رزمی مانند قهرمان، خانه خنجرهای پران و ببر خیزان، اژدهای پنهان گرفته شد. استیونسون هدفش را برای فرایندی که چهار سال طول کشید این‌طور توصیف کرد: «ساخت زیباترین فیلمی که دریم‌ورکس تا به حال ساخته است». سکانس انیمیشن دوبعدی ابتدای فیلم به سبک سایه‌بازی چینی طراحی شد. این بخش که توسط جنیفر یو نلسون کارگردانی و توسط جیمز بکستر تهیه شد، از سوی منتقد نیویورک تایمز، منولا دارگیس، به‌عنوان بخشی «خیره‌کننده» و «از نظر بصری متفاوت با بیشتر انیمیشن‌های جریان اصلی
نظر بصری متفاوت با بیشتر انیمیشن‌های جریان اصلی آمریکا» تحسین شد. منتقدان دیگر نیز آغاز فیلم را با سبک تأثیرگذار مجموعهٔ کارتونی سامورایی جک اثر گندی تارتاکوفسکی مقایسه کردند. باقی فیلم با پویانمایی رایانه‌ای ساخته شد که از رنگ‌های روشن و نامتعارف برای تداعی چشم‌اندازهای طبیعی چین بهره می‌برد. سکانس پایانیِ تیتراژ نیز شامل طراحی‌های دوبعدی و نقاشی‌های ثابت در پس‌زمینه است. انیمیشن کامپیوتری به‌کاررفته در این فیلم پیچیده‌تر از هر چیزی بود که دریم‌ورکس پیش‌تر انجام داده بود. زمانی که مدیر تولید فیلمنامه را
انجام داده بود. زمانی که مدیر تولید فیلمنامه را به مارکوس مانینِن (سرپرست جلوه‌های ویژه) داد، ظاهراً با خنده گفت: «موفق باشی!» مانینن گفت: «وقتی شروع کردیم، فیلم هنوز یک ایدهٔ مفهومی بود. اما هر کسی که به آن نگاه می‌کرد، پیچیدگی آن را فریاد می‌زد. ما کار را با این پرسش آغاز کردیم که چطور می‌توانیم این فیلم را ملموس کنیم؟ چطور می‌توانیم راه‌های هوشمندانه‌ای پیدا کنیم تا این دنیا را زنده کنیم، بدون اینکه پیچیدگی خودش به نیروی محرک داستان تبدیل شود، بلکه این داستان و احساسات محرک اصلی باشند» برای آماده‌سازی،
و احساسات محرک اصلی باشند» برای آماده‌سازی، انیماتورها یک کلاس شش‌ساعتهٔ کونگ‌فو گذراندند. تهیه‌کننده ملیسا کاب گفت که شخصیت پو در ابتدا «بیشتر شبیه یک آدم ازخودراضی» بود، اما بعد از شنیدن اجرای جک بلک، شخصیت تغییر کرد. به گفتهٔ جک بلک، او بیشتر به‌طور «انفرادی» کار صداگذاری را انجام داد، هرچند یک روز را با داستین هافمن گذراند که به گفتهٔ کاب به شکل‌گیری صحنهٔ رویارویی شخصیت‌هایشان کمک کرد. لوسی لیو هم گفت این فیلم «خیلی متفاوت بود، چون روند تولیدش بسیار طولانی بود». او توضیح داد زمانی که پروژه به او معرفی
بود». او توضیح داد زمانی که پروژه به او معرفی شد، آن‌ها قبلاً طراحی شخصیتش را آماده کرده بودند و حتی «یک نسخهٔ ویدیویی کامپیوتری کوتاه» از ظاهر و حرکت‌هایش ساخته بودند.
کامِرون با نام رسمی جمهوری کامِرون کشوری است در باختر آفریقا که از باختر با نیجریه و از خاور با چاد و جمهوری آفریقای مرکزی و از جنوب با جمهوری کنگو، گابن و گینهٔ استوایی همسایه است و همچنین از باختر به اقیانوس اطلس پیوند می‌خورد. پایتخت کامرون یائونده است. جمعیت این کشور در حدود ۲۹٬۲۶۰٬۳۳۵ نفر و زبان‌های رسمی آن فرانسوی و انگلیسی است. واحد پول این کشور فرانک آفریقای مرکزی است. یائونده پایتخت کشور، ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد اما بزرگ‌ترین شهر کامرون دوالا با ۱٬۹۰۶٬۰۰۰ نفر جمعیت است. در کامرون در حدود ۲۰۰ گروه
نفر جمعیت است. در کامرون در حدود ۲۰۰ گروه زبانی مختلف زندگی می‌کنند. کامرون در سال ۱۸۸۴ مستعمره آلمان شد. پس از جنگ جهانی اول منطقه کامرون میان فرانسه و بریتانیا تقسیم شد. بخش تحت کنترل فرانسه در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۶۰ از این کشور مستقل شده و جمهوری کامرون نام گرفت و بخش جنوبی که در کنترل بریتانیا بود در سال ۱۹۶۱ به جمهوری کامرون پیوست. کامرون در مقایسه با دیگر کشورهای آفریقایی از ثبات اقتصادی و اجتماعی نسبی برخوردار است. این امر باعث شده تا کشاورزی، راه‌سازی، راه‌آهن، و صنایع بزرگ نفت و چوب پیشرفت داشته
راه‌آهن، و صنایع بزرگ نفت و چوب پیشرفت داشته باشد. با این وجود بخش بزرگی از شهروندان این کشور هم‌چنان در فقر به‌سر می‌برند. قدرت در این کشور از سال ۱۹۸۲ در دست پل بیا، رئیس‌جمهور تمامیت‌خواه کشور است که با حزب جنبش دموکراتیک خلق خود حکومت می‌کند. تاریخ. نخستین ساکنان کامرون، از اهالی قبیلهٔ بانتو بوده‌اند، پس از آن در سدهٔ ۱۸ و ۱۹ میلادی قبایل عمدتاً مسلمان فولانی در کامرون ساکن شدند. در ۱۸۸۴، آلمان کامرون را تحت‌الحمایهٔ خود اعلام کرد؛ ولی پس از جنگ جهانی اول، اتحادیهٔ ملل سرپرستی ۸۰٪ از خاک کامرون را به
اول، اتحادیهٔ ملل سرپرستی ۸۰٪ از خاک کامرون را به فرانسه و ۲۰٪ همسایه با مرز نیجریه را به بریتانیا واگذار کرد. کامرون فرانسوی در ۱۹۶۰ استقلال یافت. به دنبال همه‌پرسی در ۱۹۶۱ قسمت شمالی کامرون بریتانیا با نیجریه ادغام شد؛ قسمت جنوبی با سرزمین فرانسوی سابق حکومتی فدرال تشکیل داد. در ۱۹۷۲ کشوری واحد جایگزین فدراسیون شد. در ۱۹۹۲ زمانی که انتخابات چند حزبی برگزار گردید، کثرت‌گرایی سیاسی مجدداً فعال شد. در سال ۱۹۴۶ و تأسیس سازمان ملل متحد، کامرون تحت تولیت این سازمان دارای خودگردانی داخلی شد. در میان سال‌های
سازمان دارای خودگردانی داخلی شد. در میان سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ کامرون عرصهٔ درگیری‌های خونین برای به‌دست آوردن استقلال کامل از فرانسه بود، رهبری جنبش استقلال‌طلبانهٔ کامرون را، جان فونچا از حزب دموکراتیک ملی کامرون بر دوش داشت. سرانجام پس از نزدیک به یک دهه خشونت و خونریزی، در ۱ ژانویهٔ ۱۹۶۰ کامرون از فرانسه اعلام استقلال کرد و احمدو آهیجو در ۲۰ مه ۱۹۷۲ به عنوان نخستین رئیس‌جمهور کامرون برگزیده شد. هم‌اکنون روز ۲۰ مه در کامرون به عنوان «روز جمهوری» شناخته می‌شود و پس از احمدو آهیجو در سال ۱۹۸۲ پُل بیا بر
می‌شود و پس از احمدو آهیجو در سال ۱۹۸۲ پُل بیا بر جای او نشست. در ژوئن ۲۰۰۰، بانک جهانی با اختصاص ۳٫۷ میلیارد دلار به کامرون به منظور احداث خط لولهٔ نفت از چاد به میدان‌های نفتی کامرون واقع در سواحل غربی این کشور موافقت کرد. در اوت ۲۰۰۶، کامرون و نیجریه بر سر مالکیت شبه‌جزیرهٔ نفت‌خیز باکاسی با یکدیگر اختلاف پیدا کردند که این مشکل توسط دادگاه داوری بین‌المللی با اعلام رأی رعایت تساوی طرفین در تملک شبه‌جزیرهٔ باکاسی پایان یافت. در حال حاضر نیز کامرون اختلافاتی مرزی با چاد بر سر سهم هر کدام بر دریاچهٔ چاد
مرزی با چاد بر سر سهم هر کدام بر دریاچهٔ چاد دارد. در ۶ نوامبر ۱۹۸۲، پُل بیا به عنوان رئیس‌جمهور و در ۸ دسامبر ۲۰۰۴ نیز افرائیم اینونی به سمت نخست‌وزیر کامرون انتخاب شدند. بحران انگلیسی‌زبانان. کامرون کشوری است با اکثریت زبانی فرانسوی، اما جدایی‌طلبی بخش انگلیسی‌زبان کامرون از اکتبر ۲۰۱۶ با ایجاد بحرانی موسوم به «بحران انگلیسی‌زبانان»، تمام کشور را در چرخه‌ای از خشونت‌های مرگبار در شمال غربی و جنوب غربی گرفتار کرده است. کامرون در پایان جنگ جهانی اول به دو بخش فرانسوی و انگلیسی تقسیم شد و در ۱ اکتبر سال
بخش فرانسوی و انگلیسی تقسیم شد و در ۱ اکتبر سال ۱۹۶۱ با پیوستن دو بخش فرانسه‌زبان و انگلیسی‌زبان، کشور کامرون تأسیس شد. کامرونی‌های انگلیسی‌زبان یک‌پنجم جمعیت ۲۲ میلیونی کامرون را تشکیل می‌دهند. جنوب کامرون در ۱۹۶۱ از طریق همه‌پرسی به کامرون پیوست اما گروه‌های حامی استقلال تأکید دارند که قطعنامه ۱۶۰۸ سازمان ملل که شرایط این اتحاد را تبیین کرده بود، هرگز به درستی اجرا نشد. علاوه بر این، در ۱۹۷۲ زمانی که کامرون از یک سیستم فدرالی به سمت یک سیستم متمرکز حرکت کرد، قدرت عمدتاً در پایتخت ماند و مناطق
حرکت کرد، قدرت عمدتاً در پایتخت ماند و مناطق انگلیسی‌زبان می‌گویند که بیش از پیش نادیده گرفته شدند. مناطق انگلیسی زبان کامرون اواخر سال ۲۰۱۶ به علت تشدید گرایش‌های استقلال‌طلبانه و افزایش اعتراضات به کانون بحران تبدیل شد. انگلیسی‌زبان‌ها که حدود بیست درصد از جمعیت بیست میلیون نفری کامرون را تشکیل می‌دهند، معتقدند در تقسیم قدرت و ثروت‌های ملی کامرون و همچنین در بخش‌هایی از قبیل: آموزش و نظام قضایی به انزوا رانده شده‌اند به همین علت به اقدامات اعتراضی روی آورده‌اند. گروه جدایی‌طلب «جبهه متحد کنسرسیوم
روی آورده‌اند. گروه جدایی‌طلب «جبهه متحد کنسرسیوم آمازونیای جنوب کامرون» (SCACUF) در مهر ۱۳۹۶ به‌طور نمادین اعلام استقلال کرد. این استقلال‌طلبی و اعتراضات در سال‌روز استقلال جنوب کامرون از انگلیس در سال ۱۹۶۱ انجام شد. آنها همواره دولت مرکزی را به تبعیض علیه جامعه خود متهم کرده و می‌گویند از استخدام‌های دولتی مستثنی می‌شوند و مجبورند برای کسب و کار و امور رسمی به فرانسوی صحبت کنند؛ این در حالی است که انگلیسی هم یکی از زبان‌های رسمی کامرون است. جدایی‌طلبان کامرون همچنین تأکید دارند که نفت که محصول مناطق
کامرون همچنین تأکید دارند که نفت که محصول مناطق جنوب‌غرب است، به نفع دولت بهره‌برداری می‌شود و ایالت‌های نفت‌خیز از آن سودی نمی‌برند. برخی گروه‌های ناراضی این مناطق بازگشت به نظام فدرالیسم را به منظور حل و فصل قطعی بحران کنونی در مناطق انگلیسی‌زبان کامرون خواستار هستند با این حال دولت کامرون به صراحت اعلام کرده است که درخواست بازگشت به نظام فدرالی در کشور غیرقابل قبول است. مقامات کامرون برای مقابله با ناامنی و خشونت در مناطق انگلیسی‌زبان ده‌ها نفر را بازداشت کرده‌اند که پرونده آن‌ها در دادگاه نظامی یائونده
کرده‌اند که پرونده آن‌ها در دادگاه نظامی یائونده بررسی می‌شود. کومبا در جنوب غربی این کشور یکی از اصلی‌ترین مناطقی است که از سال ۲۰۱۶ تاکنون آماج خشونت‌های گروه‌های جدایی‌طلب قرار گرفته است. از اول اکتبر ۲۰۱۷ و در پی اعلام یکجانبه استقلال از سوی آنچه «جمهوری فدرال آمبازونی» نامیده شده است، خشم و ناشکیبایی دولت دو چندان شده است. جدایی‌طلبان چندین بار تحریم مؤسسات آموزشی را خواستار شدند. در شمال غربی و جنوب غربی کامرون، درگیری‌ها بین نیروهای امنیتی کامرون و افراد مسلح تقریباً به صورت روزانه درآمده است. این
افراد مسلح تقریباً به صورت روزانه درآمده است. این در حالی است که دو طرف همدیگر را به خشونت و انتشار اطلاعات نادرست متهم می‌کنند. بنا بر اعلام سازمان ملل متحد در پی خشونت‌ها در کامرون، حدود ۱۶۰ هزار نفر مجبور شده‌اند از منازل خود فرار کنند و به مکان‌های امن پناه ببرند. این در حالی است که ۳۴ هزار نفر دیگر مجبور شده‌اند به نیجریه پناه ببرند. جغرافیا. کامرون در آفریقای مرکزی و غربی واقع شده و از نظر جغرافیایی به عنوان لولای آفریقا معروف است. کامرون کشوری است در کنار خلیج بیافرا که از غرب با نیجریه (۱٬۹۷۵
در کنار خلیج بیافرا که از غرب با نیجریه (۱٬۹۷۵ کیلومتر)، از شمال با چاد (۱٬۱۱۶ کیلومتر)، از شرق با آفریقای مرکزی (۹۰۱ کیلومتر)، گینهٔ استوایی (۱۸۳ کیلومتر)، گابن (۳۴۹ کیلومتر) و از جنوب با کنگو (۴۹۴ کیلومتر) همسایه است. طول خطوط ساحلی کامرون ۴۰۲ کیلومتر است. مساحت کامرون ۴۷۵٫۴۴۰ کیلومتر مربع یعنی حدوداً به اندازه پاپوآ گینه نو است. کامرون ۱۲ مایل دریایی از اقیانوس اطلس را کنترل می‌کند. آب و هوای کامرون استوایی و در ساحل داغ و بارانی و مناطق دور از ساحل خشک‌تر است. کتاب‌های راهنمای گردشگری کامرون را به
خشک‌تر است. کتاب‌های راهنمای گردشگری کامرون را به عنوان «مینیاتوری از آفریقا» توصیف می‌کند؛ زیرا همه اقلیم‌ها و انواع پوشش‌های گیاهی این قاره را شامل می‌شود: ساحل، بیابان، کوهستان، جنگل‌های بارانی و گرم‌دشت (ساوانا). در غرب سلسله‌ای از زمین‌های بلند تا قلهٔ آتش‌فشانی کامرون ارتفاع می‌گیرند. در شمال جلگه‌های علفزار استوایی به طرف دریاچهٔ چاد متمایل است. جلگه‌های ساحلی و فلات‌های جنوب و مرکز پوشیده از جنگل‌های استوایی است. سه رود در خور توجه کامرون عبارتند از: بنو، نیونگ و ساناگا. بلندترین نقطهٔ کامرون، کوه
بنو، نیونگ و ساناگا. بلندترین نقطهٔ کامرون، کوه "مونت کامرون" و قلهٔ "فاکو" با بلندی ۴۰۹۵ متر است که در کنار ساحل اقیانوس اطلس شمالی جای دارد. کامرون به پنج حوزه عمده جغرافیایی تقسیم می‌شود که ویژگی‌های فیزیکی، آب و هوایی و رویشی متمایزی دارند. دشت ساحلی که از خلیج گینه از ۱۵ تا ۱۵۰ کیلومتر به سمت داخله کشور ادامه دارد متوسط ارتفاع آن ۹۰ متر است. این منطقه به‌شدت گرم و مرطوب و جنگلی است، فصل خشک در آن کوتاه است و برخی از مرطوب‌ترین مکان‌های روی زمین در آن قرار دارد. فلات کامرون جنوبی از ناحیه دشت ساحلی تا
دارد. فلات کامرون جنوبی از ناحیه دشت ساحلی تا ارتفاع متوسط ۶۵۰ متر ادامه می‌یابد. جنگل‌های بارانی استوایی در این منطقه غالب می‌شود، هرچند تناوب بین فصل‌های مرطوب و خشک باعث می‌شود رطوبت آن کمتر از ساحل باشد. زنجیره نامنظمی از کوه‌ها، تپه‌ها و فلات‌ها که به نام «کوهستان کامرون» معروفند، از کوه کامرون (۴٬۹۵۳ متر) تا حدود دریاچه چاد در مرز شمالی کامرون ادامه می‌یابد. این منطقه دارای آب و هوای ملایمی است، به ویژه در فلات بلند غربی، گرچه بارندگی در آن زیاد است. خاک آن ازجمله حاصلخیزترین خاک‌های کامرون است، به
خاک آن ازجمله حاصلخیزترین خاک‌های کامرون است، به ویژه در اطراف کوه آتشفشانی کامرون. فعالیت آتشفشانی در اینجا دریاچه‌های دهانه‌ای ایجاد کرده است. در ۲۱ اوت ۱۹۸۶، از یکی از این دریاچه‌ها به نام دریاچه نیوس، دی‌اکسید کربن متصاعد شد و جان ۱۷۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر از ساکنان را گرفت. فلات جنوبی این کشور به سمت شمال ارتفاع می‌گیرد و به فلات ناهموار و سبز آداماوا می‌رسد. این فلات مانعی بین شمال و جنوب کشور ایجاد کرده است. میانگین ارتفاع آن ۱۱۰۰ متر و دمای متوسط آن از ۲۲ تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. در فلات جنوبی بارش بین
تا ۲۵ درجه سانتی‌گراد است. در فلات جنوبی بارش بین ماه‌های آوریل و اکتبر زیاد و اوج آن در ماه‌های ژوئیه و اوت است. منطقه پست شمالی با ارتفاع متوسط ۳۰۰ تا ۳۵۰ متر از کناره آداماوا تا دریاچه چاد گسترش می‌یابد. پوشش گیاهی آن از نوع درختچه و علف‌های گرم‌دشتی است. این یک منطقه خشک با بارندگی‌های کم و متوسط دمای بالا است. سیاست. ۱۸۰ نماینده مجمع ملی برای دوره‌ای پنج ساله با رأی تمامی افراد بالغ انتخاب می‌شوند. رئیس‌جمهور – که وی نیز برای دوره‌ای پنج ساله مستقیماً انتخاب می‌گردد – شورای وزیران و نخست‌وزیر را
انتخاب می‌گردد – شورای وزیران و نخست‌وزیر را انتصاب می‌کند. این کشور در سازمان ملل متحد و سازمان وحدت آفریقا عضو است. کامرون با معضل فساد فراگیر در تمامی سطوح حکومت روبه‌رو است. در سال ۱۹۹۷، کامرون در ۲۹ وزارتخانه ادارات مبارزه با فساد اداری ایجاد کرد، اما تنها ۲۵ درصد از آن‌ها عملیاتی شدند. در آبان‌ماه ۱۳۹۶، پارلمان کامرون در شهر یائونده دچار آتش‌سوزی شد. در این حادثه چهار طبقه از هفت طبقه ساختمان پارلمان در آتش سوخت. افراد و گروه‌های مسلح پیوسته از مرزهای آفریقای مرکزی به مناطق شرقی کامرون نفوذ می‌کنند و
آفریقای مرکزی به مناطق شرقی کامرون نفوذ می‌کنند و در خاک این کشور مرتکب حملات مسلحانه خونین، دزدی و غارت و آدم‌ربایی می‌شوند. گروه تروریستی اسلام‌گرای بوکوحرام نیز در بخش‌هایی از این کشور قتل و غارت انجام داده است. منطقه شمال دور کامرون که هم‌مرز با نیجریه است شاهد حملات مکرر بوکوحرام بوده و نزدیک به ۲۰۰ هزار تن از شهروندان کامرونی به خاطر ترس از این ناآرامی‌ها از منطقه شمال دور فرار کرده‌اند. تقسیمات کشوری. کامرون دارای ۱۰ استان است: مردم. علاوه بر زبان‌های انگلیسی و فرانسوی که زبان‌های رسمی این کشور
انگلیسی و فرانسوی که زبان‌های رسمی این کشور هستند، ۲۴ زبان محلی آفریقایی نیز در این کشور رایج است. ۳۱ درصد از کامرونی‌ها را، کوهستان‌نشینان کامرون، ۱۹٪ را بانتوهای استوایی، ۱۱٪ را کِردی، ۱۰٪ را فولانی، ۸٪ را بانتوهای شمال غربی، ۷٪ را سیاهان شرقی، ۱۳٪ را دیگر آفریقایی‌ها و کمتر از ۱٪ را نیز غیر آفریقایی‌ها تشکیل می‌دهند. اقتصاد. واحد پول کامرون، "فرانک سی‌اف‌آبا" واحد جزء آن "سانتیم" نام دارد. در طی سال‌های اخیر با گسترش صادرات نفت، الوار و قهوه اقتصاد کامرون رو به بهبود است، علاوه بر این سه محصول از دیگر
رو به بهبود است، علاوه بر این سه محصول از دیگر صادرات کامرون می‌توان به، کاکائو، پنبه، کائوچو، موز، دانه‌های روغنی، فراورده‌های نفتی و صنایع آلومینیومی اشاره کرد. کامرون از اعضای کشورهای اتحادیهٔ آفریقا است. گوناگونی کشاورزی و گسترش سریع صنعت نفت باعث شده مردم این کشور از سطح زندگی به نسبت بالایی در آفریقای استوایی برخوردار باشند. تولید ناخالص داخلی سرانه در کامرون در سال ۲۰۰۸ میلادی ۲۳۰۰ دلار تخمین زده شد که در این زمینه جزو ۱۰ کشور با وضعیت بهتر در آفریقای جنوب صحرا بود. بازارهای عمده صادرات کامرون
جنوب صحرا بود. بازارهای عمده صادرات کامرون عبارتند از: فرانسه، ایتالیا، کره جنوبی، اسپانیا و بریتانیا. کامرون قصد دارد تا سال ۲۰۳۵ به یک اقتصاد در حال ظهور تبدیل شود. کامرون یک دهه عملکرد اقتصادی قوی را پشت سر گذاشته و تولید ناخالص داخلی سالانه آن به‌طور متوسط ۴ درصد افزایش نشان می‌دهد. بین سال‌های ۲۰۰۴–۲۰۰۸، بدهی عمومی از بیش از ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی به ۱۰ درصد کاهش یافت و ذخایر رسمی چهار برابر شده و به بیش از ۳ میلیارد دلار رسید. در سال ۲۰۱۴ نرخ بیکاری در کامرون ۴٫۴ درصد بود و حدود یک سوم جمعیت
بیکاری در کامرون ۴٫۴ درصد بود و حدود یک سوم جمعیت در سال ۲۰۰۹ زیر خط فقر بین‌المللی یعنی با کمتر از ۱٬۲۵ دلار در روز زندگی می‌کردند. از اواخر دهه ۱۹۸۰، کامرون برنامه‌های حمایت‌شده از سوی بانک جهانی و صندوق بین‌المللی پول را برای کاهش فقر، خصوصی‌سازی صنایع و افزایش رشد اقتصادی دنبال کرده است. دولت اقداماتی را نیز برای تشویق گردشگری در کشور انجام داده است. منابع طبیعی کامرون بسیار مناسب برای کشاورزی و باغبانی هستند. در مناطق ساحلی کشور، خاک و آب‌وهوا برای کشت تجاری و گستردهٔ موز، کاکائو، نخل‌های روغنی،
کشت تجاری و گستردهٔ موز، کاکائو، نخل‌های روغنی، لاستیک و چای مناسب است. در داخلهٔ کشور در فلات جنوبی کامرون، محصولاتی چون قهوه، شکر و تنباکو کشت می‌شود. قهوه یک محصول مهم درآمدزا در بلندی‌های غرب کشور است و در شمال، شرایط طبیعی به رویش اقلام کشاورزی مانند پنبه، دانه‌های زمینی، و برنج کمک می‌کند. اتکا به صادرات فراورده‌های کشاورزی باعث شده که اقتصاد کامرون نسبت تغییر قیمت‌های این محصولات آسیب‌پذیر باشد. آموزش. میزان با سوادی: ۵۴٪ (تخمین ۱۹۸۵). سنین تحصیل اجباری: (فرضاً) ۶ تا ۱۲ سال (در کامرون شرقی؛ ۶ تا ۱۳
(فرضاً) ۶ تا ۱۲ سال (در کامرون شرقی؛ ۶ تا ۱۳ سال و در کامرون غربی بدون آنکه اجباری باشد). تعداد دانشگاه: ۱ به علاوهٔ ۵ کالج دانشگاهی. کل نیروهای مسلح: ۷٫۷۰۰ (۱۹۹۱). به علاوهٔ ۴٫۰۰۰ شبه نظامی. خدمت سربازی: ندارد.
گابُن با نام رسمی جمهوری گابُن کشوری است واقع در غرب آفریقای مرکزی، که در کنار خلیج گینه و در سواحل شرقی اقیانوس اطلس قرار گرفته‌است و با کشورهای جمهوری کنگو، کامرون و گینه استوائی همسایه است. شهر «لیبرویل» (به معنای آزادشهر)، پایتخت گابُن است و از دیگر مراکز پرجمعیت آن می‌توان به «پُرژانتی» و «فرانس‌ویل» اشاره کرد. زبان رسمی مردم گابُن فرانسوی می‌باشد، زبان‌های بومی و قبیله‌ای نیز در این کشور رایج است. جمعیت گابُن ۲٬۲۲۶٬۰۰۰ نفر استکه از این لحاظ در رتبهٔ صد و چهل و ششمین کشور جهان جای می‌گیرد. مساحت این
صد و چهل و ششمین کشور جهان جای می‌گیرد. مساحت این کشور برابر ۲۶۷٬۷۴۵ کیلومتر مربع است که از این بابت هفتاد و ششمین کشور جهان به‌شمار می‌آید. پایتخت این کشور، شهر لیبرویل، با ۴۲۰ هزار نفر جمعیت است. از مهم‌ترین شهرهای گابُن، پُرژانتی ۸۸ هزار نفر، فرانس‌ویل ۳۰ هزار نفر، اویم ۲۳ هزار نفر و موآندا ۲۱ هزار نفر را می‌توان نام برد. واحد پول گابُن «فرانک سِ‌اِف‌آ»(Franc CFA) نام دارد و واحد جزء آن "سانتیم" است. از جمله صادرات گابُن می‌توان به نفت، منگنز، الوار و اورانیوم اشاره کرد. گابُن از اعضای اوپک و اتحادیهٔ
اشاره کرد. گابُن از اعضای اوپک و اتحادیهٔ آفریقاست و از لحاظ درآمد سرانه نخستین کشور آفریقای سیاه و دومین کشور آفریقائی پس از لیبی است. سه چهارم مساحت گابُن با جنگل پوشیده شده‌است. ذخایر عظیم اورانیوم این کشور سوخت نیروگاه‌های هسته‌ای کشورهای اروپائی و به ویژه فرانسه را تأمین می‌کند و مقدار آن به ۱۷۱۳ تن بالغ می‌شود. تا سال ۲۰۲۲ دامنه‌های این کشور در اختیار عموم بود ولی از سال ۲۰۲۳ در اختیار دولت گابن قرار گرفته‌است. تاریخ. گابن از سال ۱۸۸۶ از مستعمرات استوایی فرانسه در آفریقا بوده‌است و در تاریخ ۱۷ اوت