payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیمارستان میلاد یک بیمارستان در تهران، ایران است. دارندهٔ آن، سازمان تأمین اجتماعی است و در نزدیکی اتوبان همت، اتوبان حکیم و برج میلاد تهران جای دارد. پیشینه بیمارستان تخصصی و فوق تخصصی هزار تخت‌خوابی میلاد به دهه ۱۳۵۰ و هنگامی که طرح‌های ساخت و بودجهٔ آن مشخص شد، برمی‌گردد اما ساخت آن، به دلیل انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ عراق، عقب افتاد و برای برآورده کردن بخشی از نیازهای درمانی ایران و بیمه‌شدگان سازمان تأمین اجتماعی، در تیر ۱۳۸۰ گشایش یافت. بیمارستان میلاد دارای بخشهای متعدد تخصصی و پزشکان مختلفی نیز می‌باشد که با
متعدد تخصصی و پزشکان مختلفی نیز می‌باشد که با توجه به رایگان بودن خدمات برای بیماران بیمه شده سازمان تأمین اجتماعی (کلیه مراکز درمانی سازمان تأمین اجتماعی خدمات خود را به صورت رایگان در اختیار بیمه شدگان تأمین اجتماعی قرار می‌دهند) با استقبال بیمه شدگان مواجه شده است.
نظام ارجاع خدمات پزشکی نوعی شیوه ارائه خدمات درمانی و بهداشتی است که در آن بیماران باید طبق یک سلسله‌مراتب به مراکز درمانی مراجع کنند که شروع آن با پزشک خانواده است. چگونگی. دو شیوه مدیریت در نظام سلامت در دنیا وجود دارد: مدیریت با شیوه اول نتایجی همچون عدم دریافت پاسخ لازم به دلیل عدم شناخت بیمار و پزشک، ارائه خدمات تکراری و بی‌اثر، عدم ثبت سوابق درمانی و اطلاعات بیماری، اتلاف امکانات پیچیده برای امراض ساده یا بالعکس، عدم امکان پیگیری بیمار توسط تیم سلامت، مصرف بی‌رویه و خودسرانه دارو به دلیل تکرار درمان
مصرف بی‌رویه و خودسرانه دارو به دلیل تکرار درمان از سوی پزشکان و خستگی بیمار از عدم دریافت پاسخ صحیح و هم‌چنین اتلاف خدمات پاراکلینیکی و افزایش هزینه واردشده به اقتصاد خانواده و دولت به دلیل عدم دریافت درمان مناسب را به دنبال دارد. از محسنات این شیوه مدیریتی می‌توان به آزاد بودن بیمار برای مراجعه به پزشک دلخواه، انتخاب آزادانه شغل و فعالیت توسط تیم سلامت، عدم نیاز به فرهنگ‌سازی در بطن جامعه و تیم سلامت و عدم فعالیت سلیقه‌ای بیمه‌ها اشاره نمود. اما در شیوه مدیریت دوم، حرکت بیمار جهت دریافت خدمات سلامت را
مدیریت دوم، حرکت بیمار جهت دریافت خدمات سلامت را «پزشک خانواده» تعیین می‌کند. پزشک خانواده، پزشکی عمومی است که خدمات سلامت را بدون در نظر گرفتن شرایط جنسیتی، اقتصادی، اجتماعی و میزان ریسک بیماری در اختیار افراد تحت پوشش و مدیریت خود قرار می‌دهد و در صورت نیاز، بیمار را به پزشک متخصص ارجاع می‌دهد. پزشک خانواده جمعیتی مشخص و تعریف‌شده توسط وزارت بهداشت و درمان را تحت پوشش خود دارد. بدین منظور در این شیوه مدیریتی بیمار به پزشک خانواده مراجعه می‌کند و در صورت نیاز به پزشک متخصص ارجاع داده می‌شود و بیمارستان و
به پزشک متخصص ارجاع داده می‌شود و بیمارستان و مراجع درمانی نیز موظف هستند پیرامون اقدامات انجام‌شده و خدمات ارائه‌شده به بیمار، پزشک خانواده را مطلع سازند. نظام ارجاع در ایران. طرح نظام ارجاع در ایران از ابتدای سال ۸۴ فعالیت خود را در مناطق روستایی و شهری زیر ۲۰۰۰۰ نفر آغاز نمود. اما اجرای سیاست‌های آن با مشکلاتی همراه بوده‌است. نمونه‌ای از اجرای طرح پزشک خانواده در مناطق شهری استان فارس است. حدود ۴ سال از اجرای طرح پزشک خانواده شهری به‌صورت آزمایشی و پایلوت در استان فارس می‌گذرد؛ طرحی که در صدر سیاست‌های
در استان فارس می‌گذرد؛ طرحی که در صدر سیاست‌های کلان آن جایگزینی سلامت‌محوری و ارتقای بهداشت به‌جای درمان محوری بود تا بدین‌وسیله از هزینه‌های درمانی کاسته شود و به‌جای آن ارزیابی‌های بهداشتی و پیشگیرانه بسترسازی گردد. بنا به نظر برخی صاحبنظران، این طرح، طرحی فرسایشی و بی‌بازده است که هزینه‌های هنگفتی را بر بدنه وزارت بهداشت وارد کرده‌است، بدون آنکه اهداف سیاست‌گذاری‌شده را عملی نماید. هم‌چنین نظرسنجی‌های انجام‌شده، عدم رضایت مردم از اجرای این طرح را نشان می‌دهد که دلایل مختلفی دارد از جمله:
ویلیام هال اشبی (زاده ۲ سپتامبر ۱۹۲۹ – درگذشته ۲۷ دسامبر ۱۹۸۸) کارگردان و تدوین‌گر آمریکایی بود. زندگی و حرفه. وی که تا چهل سالگی فیلم نساخته بود در یوتا بزرگ شد و شاهد عینی خودکشی پدرش بود. در دهه شصت به لس آنجلس آمد و به دفتر کاریابی مراجعه کرد و خواست کاری در یک فیلم پیدا کند. اشبی بالاخره در استودیو نیورسال شروع به کار کرد. بعدها دستیار تدوین فیلم‌های نورمن جویسون شد و سرانجام فیلمی پیش آمد که جیسون در اواسط کار از ساخت آن انصراف داد و اشبی جایش را گرفت. اشبی در طول حیات ۵۹ ساله‌اش حدود ۱۵ فیلم را
گرفت. اشبی در طول حیات ۵۹ ساله‌اش حدود ۱۵ فیلم را کارگردانی کرد که از مطرح‌ترین آنها می‌توان به آثاری چون: آخرین مأموریت، بازگشت به وطن، هرولد و موده، آخرین گروه و قلب‌های دست دوم اشاره کرد. آخرین ساخته هال اشبی با نام سفر جیک در سال ۱۹۸۸ ساخته شد که فیلمی تلویزیونی بود.
کیم آه جونگ یا کیم آ جونگ زاده ۱۶ اکتبر ۱۹۸۲ بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او در مجموعه تلویزیونی "سزاوار نامت زندگی کن" (۲۰۱۷) ایفای نقش کرده‌است. گذشته کاری. کیم آه جونگ یک بازیگر/مدل/خوانندهٔ معروف کره ایست که به وسیله بازی در فیلم‌ها و تبلیغات تجاری بسیارش، معروف شده‌است. معروف‌ترین کار وی، نقشش به عنوان دختری چاق (هان نا) در فیلم بسیار موفق و کمدی زیبای ۲۰۰ پوندی در سال ۲۰۰۶ بود که در این فیلم، هان ناتمام بدنش را بوسیله عمل جراحی تغییر داد تا بتواند خواننده پاپ شود. برای بازی خوبش در فیلم زیبای ۲۰۰
خواننده پاپ شود. برای بازی خوبش در فیلم زیبای ۲۰۰ پوندی، جایزه بهترین بازیگر زن در سال ۲۰۰۷ در جشنواره گرند بل را از آن خود کرد. در ادامه آن، وی در چند سریال تلویزیونی دیگر از جمله "دستهٔ عجیب" ساخته شده در سال ۲۰۰۷ بوسیله شبکه کی بی اس، شرکت کرد و همچنان به اجرای تبلیغات تجاری خود ادامه داد. او آهنگ‌هایی نیز شامل "دختر زیبا" و "ماریا" خوانده‌است. کیم همچنان یکی از بهترین مدل‌های تبلیغاتی کره جنوبی است. جوایز. برنده شده:
مُبدّل دوّار ، نوعی ماشین الکتریکی است که در قدیم از آن به عنوان یکسوساز، اینوِرتِر، یا مبدل فرکانس "مکانیکی" استفاده می‌شد. استفاده از این نوع مبدل پیش از عرضهٔ مبدل‌های مبتنی بر الکترونیک قدرت، برای تبدیل جریان متناوب به جریان مستقیم (یکسوساز)، یا جریان مستقیم به جریان متناوب (اینورتر) رایج بود. امروزه از آن به جز در برخی کاربردهای خاص به عنوان مبدل فرکانس، دیگر استفاده نمی‌شود. مبدل دوار بر اساس عملکرد موتور-ژنراتور کار می‌کند که در آن دو ماشین (موتور و ژنراتور) دارای روتور و سیم‌پیچ‌های میدان مشترک
و ژنراتور) دارای روتور و سیم‌پیچ‌های میدان مشترک هستند.
کنفدراسیون گایا همسایه شیلا و بکجه بود که در سال ۴۲ بعد از میلاد به وسیله فردی بنام کیم سورو با اتحاد قبایل اطرافش تأسیس شد و تا سال ۵۶۲ میلادی به حیات خود ادامه داد. گایا در سال ۵۶۲ میلادی با لشکر کشی پادشاه جینهونگ فتح و نابود شد. گایا در طول دروان حیات خود به یکی از بزرگترین و باشکوه‌ترین تجارت خانه‌های شرق تبدیل شده بود. کالای اصلی تولیدی مردم گایا آهن بوده‌ است. روابط با ژاپن و چین. روابط گایا و ژاپن عموما نزدیک بود و محققین به بحث‌‌های خود در باب اینکه کدام فرهنگ بیشتر بر دیگری تاثیر داشته‌است ادامه
کدام فرهنگ بیشتر بر دیگری تاثیر داشته‌است ادامه می‌دهند. موضوع رنگ و بوی تعصبات ملی گرایانه به خود گرفته‌است به این صورت که برخی از تاریخ دانان بر این باورند که گایا مستعمره ژاپن بود و برخی دیگر این فرضیه را مطرح می‌کنند که اسب سوارانی از استپ‌های اوراسیا از طریق گایا به ژاپن آمده و تپه‌های خاکسپاری را به آن فرهنگ معرفی نمودند. مدارک برای اثبات هر یک از این دو فرضیه ناکافی می‌باشد ولی بیشتر محققین بر این موضوع اتفاق نظر دارند که گایا فرهنگ پیشرفته‌تری داشته و یافته‌های اخیر از جوشن‌های آهنی اسب‌ها که به
و یافته‌های اخیر از جوشن‌های آهنی اسب‌ها که به ویژه از مقبره قرن پنجمی پوکچون دونگ به دست آمده‌است، بر این مطلب صحه می‌گذراد که گایا در استفاده از این حیوان مهارت داشت. قطعی‌ترین مسئله این است که آهن مهم‌ترین صادرات گایا به ژاپن بود. مدرک روابط اولیه با امپراطوری چینی هان در سکه‌های چینی قرن اولی یافت شده در گومگوان گایا و حضور کوره‌های شیب دار مورد استفاده توسط سفالگران گایا قابل مشاهده‌است. هنر و معماری. هنرمندان گایا کوزه گری ظروف سفالین رسی خاکستری را در شکل فنجان های گردنه دار، فنجان های شاخ مانند،
در شکل فنجان های گردنه دار، فنجان های شاخ مانند، بستوهای بلند با بدنه های سوراخ دار، و ظروف فواره ای در گونه های اردک، کفش، قایق و حتی خانه تولید می کردند. ظروف سفالین به یک دمای بالای پخت نیاز داشت و بدون شک این تکنولوژی به کوره های مورد نیاز برای تولید آهن مرتبط بود. احتمالا سفالگران گایا این نوآوری را به ژاپن منتقل کردند که در نتیجه آن ظروف سفالین مشهور سوئکی (یا سوئه) تولید شده است.اشیایی مثل تاج های پیچیده و عالی از جنس طلا و نقره نیز توسط صنعتگران گایا ساخته می شدند.
پادشاهی شیلا ()، (۵۷ ق. م–۹۳۵ پ. م)؛ یک پادشاهی کره‌ای بود که بین سال‌های ۵۷ پیش از میلاد تا ۹۳۵ میلادی وجود داشت و در بخش‌های جنوبی و مرکزی شبه‌جزیره کره واقع شده بود. شیلا به همراه پادشاهی بکجه و امپراتوری گوگوریو، سه پادشاهی کره را تشکیل می‌دادند. شیلا کمترین جمعیت را در میان این سه پادشاهی داشت که تقریباً ۸۵۰٬۰۰۰ نفر (۱۷۰٬۰۰۰ خانوار) بود که به‌طور قابل توجهی کمتر از جمعیت ۳٬۸۰۰٬۰۰۰ نفری بکجه و جمعیت ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ نفری گوگوریو بود.سه پادشاهی از ۵۷ ق.م تا ۶۶۸ م ادامه داشت و یکی از مهمترین دوره های تاریخی کره
م ادامه داشت و یکی از مهمترین دوره های تاریخی کره به شمار می‌آید. ریشه‌های آن را می‌توان در شخصیت نیمه‌اسطوره‌ای هیوک‌گوسه (کره‌ای باستان: پولکونه، «نور جهان») از خاندان پارک جستجو کرد. این کشور در ابتدا به‌طور متناوب توسط خاندان پارک میریانگ به مدت ۲۳۲ سال و خاندان وولسونگ سوک به مدت ۱۷۲ سال اداره می‌شد و با سلطنت پادشاه میچو از خاندان گیونگجو کیم به مدت ۵۸۶ سال آغاز شد. پارک، سوک و کیم هیچ گواهی معاصری ندارند و در عوض با نام‌های کره‌ای باستان گوسوگان «居西干» (سده نخست ق. م)، چاچاوونگ «次次雄» (سده نخست
«居西干» (سده نخست ق. م)، چاچاوونگ «次次雄» (سده نخست میلادی)، ایساگوم «泥師今» (کره‌ای باستان: نیسوگوم) و ماریپگان «麻立干» (سده ۵–۶ میلادی) شناخته می‌شدند. این خان‌سالاری در ابتدا به عنوان یک خان‌سالاری بزرگ در متحدین جین‌هان، بخشی از سامهان، آغاز به کار کرد و پس از تحکیم قدرت خود در منطقه مجاور، کنفدراسیون گایا را فتح کرد. در نهایت از طریق اتحاد با دودمان تانگ، دو پادشاهی دیگر، بکجه در سال ۶۶۰ میلاد و گوگوریو را در سال ۶۶۸ میلادی شکست داد. پس از آن، شیلای متحد بیشتر شبه‌جزیره کره را تحت کنترل گرفت، در حالی که بخش
شبه‌جزیره کره را تحت کنترل گرفت، در حالی که بخش شمالی شبه‌جزیره کره به عنوان پادشاهی بالهه، جانشین گوگوریو، دوباره ظهور کرد. شیلا پس از نزدیک به هزار سال حکومت به سه پادشاهی کوتاه مدت شیلا، بکجه نو و ته‌بونگ تجزیه شد و در سال ۹۳۵ میلادی قدرت را به گوریو واگذار کرد و تسلیم گوریو شد. ریشه‌شناسی. تا پیش از پذیرش رسمی نام‌های هانجا برای اداره آن، شیلا با استفاده از خواندن هوندوک از هانجا برای تقریب آوایی نام کره‌ای بومی خود، از جمله سارو (斯盧؛ 사로)، سارا (斯羅؛ 사라)، سویا[بول] (徐那 [伐鐶]، [伐辶]؛ 伐؛ 서야[벌])، سورا[بول]
سویا[بول] (徐那 [伐鐶]، [伐辶]؛ 伐؛ 서야[벌])، سورا[بول] (徐羅 [伐]؛ 서라[벌])، و سوبول (徐伐؛ 서벌). در سال ۵۰۴ میلادی، «پادشاه جیجونگ» نگارش نام «شیلا» را به صورت «실라؛ 新羅» استاندارد کرد. در زبان کره‌ای نوین، این نام «شیلا» تلفظ می‌شود. بر اساس «سامگوک ساگی»، نام 新羅 (شیلا) که از اجزای «شین (新)» در واژه‌ای مانند «دوکوپیلشین» (德業日新) و «لا (羅)» در واژه‌ای مانند «مانگلاسابانگ» (網羅四方) تشکیل شده، به نظر می‌رسد تفسیری کنفوسیوسی و جدید باشد. سئول امروزی شکل کوتاه شدهٔ کلمهٔ سورابول به معنی «شهر پایتخت» است و با وجود اینکه نام رسمی
به معنی «شهر پایتخت» است و با وجود اینکه نام رسمی آن :هانیانگ» یا «هان سونگ» بوده است، در طول دوره‌های گوریو و چوسان حتی در اسناد رسمی نیز به‌طور مداوم مورد استفاده قرار می‌گرفت. نام پایتخت شیلا به شکل کره‌ای میانه آن، سیوبول (셔블)، به معنی «شهر پایتخت سلطنتی» تغییر یافت که اندکی پس از آن به سیول (셔울) تغییر یافت و در نهایت در زبان کره‌ای مدرن به سئول (서울) تبدیل شد. شیلا همچنین با نام گیریم (계림؛ 鷄林) به معنای «جنگل خروس» شناخته می‌شد، نامی که ریشه در جنگلی نزدیک پایتخت شیلا دارد. افسانه‌ها می‌گویند که
نزدیک پایتخت شیلا دارد. افسانه‌ها می‌گویند که بنیانگذار این دولت در همان جنگل، از تخم یک کاکاتریس () متولد شد. تاریخ. بنیانگذاری. در طول دوره سه پادشاهی نخست کره، مرکز و جنوب کره از سه کنفدراسیون به نام سامهان تشکیل شده بود. شیلا با نام «سارو گوک» پدیدار شد، یک دولت کوچک در کنفدراسیون ۱۲ عضوی معروف به جین‌هان. «سارو گوک» شامل شش قبیله بود که بعداً به عنوان شش قبیلع جینهان (진한 ۶부; 辰韓六部) از گوچوسان شناخته شدند. بر اساس اسناد کره‌ای، شیلا توسط پارک هیوک‌گوسه در سال ۵۷ پیش از میلاد، در حوالی گیونگجو امروزی،
در سال ۵۷ پیش از میلاد، در حوالی گیونگجو امروزی، تأسیس شد. گفته می‌شود هیوک‌گوسه از تخمی که اسب سفیدی گذاشته بود، بیرون آمد و هنگامی که ۱۳ ساله شد، شش قبیله به عنوان پادشاه به او تسلیم شدند و پادشاهی «سارو (که در آن زمان [si.raʔ] تلفظ می‌شد)» را تأسیس کردند که بعدها به پادشاهی شیلا تبدیل شد. در کتیبه‌های مختلف مربوط به بناهای باستانی مانند سنگ قبرهای شخصی و بناهای یادبود، ثبت شده است که خاندان سلطنتی شیلا خود را از طریق شاهزاده شیونگ‌نو، کیم ایلجه، که در منابع چینی با نام جین میدی نیز شناخته می‌شود، از
منابع چینی با نام جین میدی نیز شناخته می‌شود، از تبار شیونگ‌نو می‌دانستند. به گفته چندین مورخ، این احتمال وجود دارد که این قبیله ناشناخته در اصل اصالت کره‌ای در شبه‌جزیره کره داشته و به کنفدراسیون شیونگ‌نو پیوسته باشد. بعدها خانواده حاکم این قبیله از شبه‌جزیره لیائودونگ به کره بازگشتند، جایی که در آن رشد کردند و پس از بازگشت به شبه‌جزیره کره، با خانواده سلطنتی شیلا ازدواج کردند. همچنین برخی از محققان کره‌ای اشاره می‌کنند که قبرهای شیلا و شیونگ‌نو شرقی مشابه هستند، و برخی از محققان اصرار دارند که پادشاه
هستند، و برخی از محققان اصرار دارند که پادشاه شیلا از نوادگان شیونگ‌نو هستند. به احتمال زیاد خانواده‌های حاکم فقط کره‌ای زبان بومی بوده‌اند، همان‌طور که وضعیت زبانی در آن زمان نشان می‌دهد. نیهون شوکی و کوجیکی همچنین از شیلا به عنوان مکانی یاد می‌کنند که سوسانو خدای ژاپنی، پس از تبعیدش در مکانی به نام «سوشیموری» (曽尸茂梨) برای نخستین بار از آسمان‌ها فرود آمد. تا زمان آزادسازی کره در سال ۱۹۴۵ میلادی، مورخان ژاپنی دوران میجی ادعا می‌کردند که سوسانو بر شیلا حکومت می‌کرده و کره‌ای‌ها از نوادگان او بوده‌اند،
حکومت می‌کرده و کره‌ای‌ها از نوادگان او بوده‌اند، بنابراین با استفاده از نیسن دوسورون، اشغال کره توسط ژاپن را توجیه و مشروعیت می‌بخشیدند. بر اساس شینسن شوجیروکو، ایناهی نو میکوتو، برادر امپراتور اسطوره‌ای جینمو، جد پادشاهان شیلا بود. منبع دیگری که در سامگوک ساگی یافت شده است، ادعا می‌کند که مردی ژاپنی به نام هوگونگ به ساخت پادشاهی شیلا کمک کرده است. دوران نخستین. شیلا در روزهای نخستین خود، به عنوان یک دولت-شهر با نام «سارو گوک (사로국؛ 斯盧國)» آغاز به کار کرد که در ابتدا توسط پناهندگان یه‌مک از گوچوسان تأسیس
که در ابتدا توسط پناهندگان یه‌مک از گوچوسان تأسیس شد. همچنین افراد پراکنده‌ای را که پس از حمله گوگوریو از فرمانداری لیلانگ گریخته بودند، پذیرفت، و بعداً مردم بومی جین را در مجاورت و مردم دونگ یه را در شمال در خود جای داد. بر اساس سامگوک ساگی، پادشاه تالهه داماد پادشاه نامهه بود. سوک تالهه شاهزاده یونگسون گوک (龍成國) یا داپانا (多婆那國) بود که در فاصله ۱٫۰۰۰ ری (里) در شمال شرقی ژاپن واقع شده بود. به دنبال وصیت پادشاه نامهه، او چهارمین پادشاه شیلا شد. روزی، او قله‌ای کم ارتفاع در کنار کوه توهام (吐含山) پیدا کرد و
کم ارتفاع در کنار کوه توهام (吐含山) پیدا کرد و خانه خود را در آن گذاشت و زغال چوب را در کنار خانه یک مقام ژاپنی به نام هوگونگ (瓠公) که در آنجا زندگی می‌کرد، دفن کرد و او را فریب داد که اجدادش آهنگر هستند، اما خانواده هوگونگ خانه آنها را گرفتند. هوگونگ فریب خورد تا خانه و اموالش را به سوک تالهه تحویل دهد. در این دوره، کیم آلجی، جد گیونگجو کیم، توسط پادشاه تالهه به فرزندی پذیرفته شد. قلمرو خارج از پایتخت در دوره پادشاه پاسا به‌طور گسترده فتح شد. به محض اینکه او به تخت سلطنت نشست، به مقامات دستور داد کشاورزی،
به تخت سلطنت نشست، به مقامات دستور داد کشاورزی، پرورش کرم ابریشم و آموزش سربازان را تشویق کنند. اختلاف ارضی بین اومجیپبول و سیلجیک گوک وجود داشت و دو کشور ابتدا از پادشاه پاسا خواستند تا میانجیگری کند. پادشاه پاسا حل این مسئله را به پادشاه سورونگ، که در آن زمان رهبر محلی بود، سپرد. پادشاه سورونگ مسئله ارضی را حل کرد و به نفع اومجیپبول حکم داد. با این حال، پادشاه سورونگ یک قاتل را برای کشتن رئیس شش لشکر شیلا فرستاد که در حالی که قاتل در حال فرار بود، در اومجیپبول پنهان شده بود و پادشاه تاچوگان (陀鄒干) از قاتل
پنهان شده بود و پادشاه تاچوگان (陀鄒干) از قاتل محافظت کرد. در پاسخ، پادشاه پاسا در سال ۱۰۲ میلادی به اومجیپبول حمله کرد و تاچوگان تسلیم شد و سیلجیک گوک و آپدوک که از شیلا وحشت داشتند نیز تسلیم شدند. شش سال بعد به «دابول گوک»، «بیجیگو کوک» و «چوپال گوک» حمله کرد و آنها را با هم ادغام نمود. در دوران پادشاه نه‌هه، جنگ هشت پادشاهی بندری (浦上八國 亂) برای تعیین هژمونی در بخش جنوبی شبه‌جزیره کره آغاز شد. در سال ۲۰۹ میلادی، هنگامی که «هشت کشور بالایی (مصب)» (浦上八國) در حوضه رودخانه ناکدونگ به آراگایا، دوست شیلا، حمله
حوضه رودخانه ناکدونگ به آراگایا، دوست شیلا، حمله کردند، شاهزاده آراگایا از شیلا ارتش نجات خواست و پادشاه به ولیعهد سوک اورو دستور داد تا نیروهای خود را جمع کند و به هشت پادشاهی حمله کند. ولیعهد سوک اورو، آراگایا را نجات داد و ۶٫۰۰۰ نفر از مردم گایا طرفدار شیلا را که اسیر شده بودند، نجات داد و به سرزمین مادری خود بازگرداند. سه سال بعد، سه کشور از میان هشت کشور (浦上八國)، «گولپو گوک»، «چیلپو گوک» و «گوساپو گوک»، ضدحمله‌هایی را علیه شیلا آغاز کردند. نبردی در یومهه، بخش جنوب شرقی پایتخت، رخ داد و جنگ زمانی پایان
بخش جنوب شرقی پایتخت، رخ داد و جنگ زمانی پایان یافت که پادشاه شیلا برای جنگیدن علیه آن بیرون آمد و سربازان سه پادشاهی شکست خوردند. شیلا تا سده دوم میلادی، به عنوان یک نهاد سیاسی مجزا در منطقه جنوب شرقی شبه‌جزیره کره وجود داشت. این دولت نفوذ خود را بر قلمروهای همسایه جین‌هان گسترش داد، اما در طول سده سوم احتمالاً چیزی بیش از قوی‌ترین بخش تشکیل دهنده متحدین جین‌هان نبود. در غرب، پادشاهی بکجه تا حدود سال ۲۵۰ میلادی به یک پادشاهی متمرکز تبدیل شده بود و از متحدین ماهان پیشی گرفته بود. در جنوب غربی، بیون‌هان در
ماهان پیشی گرفته بود. در جنوب غربی، بیون‌هان در حال جایگزینی با کنفدراسیون گایا بود. در شمال شبه‌جزیره کره، امپراتوری گوگوریو که حدود سال ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، آخرین فرمانداری چینی را در سال ۳۱۳ میلادی نابود کرد و به بزرگ‌ترین قدرت منطقه‌ای تبدیل شد. ظهور یک سلطنت متمرکز. پادشاه نه‌مول از خاندان کیم، یک سلطنت موروثی تأسیس کرد و عنوان سلطنتی "ماریپگان" (麻立干؛ 마립간) را برای خود برگزید. با این حال، در سامگوک ساگی، پادشاه نه‌مول هنوز به عنوان عنوان "ایساگوم" (泥師今؛ 이사금) ظاهر می‌شود. بسیاری از مورخان او را نقطه
이사금) ظاهر می‌شود. بسیاری از مورخان او را نقطه آغاز دوره گیونگجو کیم می‌دانند که بیش از ۵۵۰ سال به طول انجامید. با این حال، حتی زمانی که خاندان کیم تاج و تخت را برای بیش از ۵۰۰ سال در انحصار خود داشت، احترام به پارک هیوک‌گوسه بنیانگذار شیلا ادامه یافت. در سال ۳۷۷ میلادی، شیلا فرستادگانی به چین فرستاد و با گوگوریو روابط برقرار کرد. در مواجهه با فشار بکجه در غرب و ژاپن در جنوب، در اواخر قرن چهارم، شیلا با گوگوریو متحد شد. با این حال، پس از لشکرکشی امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ برای اتحاد، شیلا جایگاه خود را به
بزرگ برای اتحاد، شیلا جایگاه خود را به عنوان یک کشور مستقل از دست داد و به خراجگزار گوگوریو تبدیل شد. هنگامی که گوگوریو شروع به گسترش قلمرو خود به سمت جنوب کرد و پایتخت خود را در سال ۴۲۷ به پیونگ‌یانگ منتقل کرد، پادشاه نولجی مجبور شد با بکجه متحد شود. شیلا در زمان پادشاه بوپهونگ یک پادشاهی تمام عیار بود، با بودیسم به عنوان دین رسمی و نام دوره کره‌ای خاص خود. شیلا در طول جنگ‌های گایا–شیلا، اتحادیه گایا را فتح کرد، گومگوان گایا را در سال ۵۳۲ میلادی ضمیمه خود کرد و ته گایا را در سال ۵۶۲ میلادی فتح کرد و بدین
کرد و ته گایا را در سال ۵۶۲ میلادی فتح کرد و بدین ترتیب مرزهای خود را تا حوضه رودخانه ناکدونگ گسترش داد. پادشاه جینهونگ نیروی نظامی قدرتمندی تأسیس کرد. شیلا به بکجه کمک کرد تا گوگوریو را از منطقه رودخانه هان (سئول) بیرون براند و سپس در سال ۵۵۳ میلادی کنترل کل منطقه مرکزی غربی کره را از بکجه به دست گرفت و اتحاد ۱۲۰ ساله با بکجه را نقض کرد. پادشاه جینهونگ هوارانگ نیز را تأسیس کرد. دوره اولیه با مرگ ملکه جیندوک و از بین رفتن سیستم رتبه‌بندی «خون مقدس» (성골؛ سونگگول) به پایان رسید. ریشه‌شناسی عنوان. عنوان
سونگگول) به پایان رسید. ریشه‌شناسی عنوان. عنوان سلطنتی ماریپگان (마립간) در بسیاری از تفاسیر رایج به دو عنصر تجزیه و تحلیل می‌شود که ادعا می‌شود عنصر اول از ریشه کره‌ای است. یا از کلمه‌ای مرتبط با کره‌ای میانه "ماره" به معنی «تیر، ستون، توده، چوبه دار، میخ، سنجاق (چادر)» گرفته شده است. عنصر دوم، گان (هانگول:간)، احتمالاً هم‌ریشه کلمه هان (هانگول:한) و کلمه گون «بزرگ، عظیم» است که نخستین بار به صورت کلمه کره‌ای باستان (黑根 *hùkú-n) در اواخر دوره باستان ثبت شده است. هر دو به معنای «بزرگ، رهبر» هستند که قبلاً توسط
هر دو به معنای «بزرگ، رهبر» هستند که قبلاً توسط شاهزادگان کره جنوبی استفاده می‌شد و گاهی اوقات نیز گمان می‌رود که رابطه‌ای بیرونی با عنوان مغولی/ترکی خان داشته باشد. زوال و فروپاشی. یک سده و نیم پایانی عمر دولت شیلا، شاهد تقریباً بی‌وقفه آشوب و جنگ داخلی بود، چرا که پادشاه به چیزی بیش از یک مقام تشریفاتی تقلیل یافته بود و خانواده‌های اشرافی قدرتمند در خارج از پایتخت و دربار سلطنتی به سلطه واقعی دست یافته بودند. پایان این دوره، که دوره سه پادشاهی پایانی کره نامیده می‌شود، به‌طور خلاصه شاهد ظهور پادشاهی‌های
نامیده می‌شود، به‌طور خلاصه شاهد ظهور پادشاهی‌های بکجه نو و ته‌بونگ بود که از شورشیانی با پیشینه تاریخی مناطق مربوطه خود تشکیل شده بودند. شیلا ابتدا از بکجه نو شکست خورد و این دوران با تسلیم شیلا به گوریو پایان یافت. اقتصاد. اقتصاد شیلا تا حد زیادی مبتنی بر کشاورزی بود. دولت‌شاه در نظریه همگان مالک همه زمین‌ها یعنی نظریه اراضی پادشاهی یا وانگ‌تو محسوب می‌شد، اما در عمل بهره‌برداری از زمین به سهامی خصوصی و مزارع روستایی تعلق داشت. بررسی‌ها نشان می‌دهد که طبقه رعیت سهم عمده‌ای از اراضی کشت‌پذیر را در اختیار
رعیت سهم عمده‌ای از اراضی کشت‌پذیر را در اختیار داشت و مالکیت زارعان به تدریج تثبیت شده بود. در قرن هشتم میلادی بخشی از نظام اعطای امتیازات ارضی فئودالی لغو شد و به‌جای آن زمین مخصوص کارمندان حکومتی جیکچون تعیین گردید تا وابستگی اشراف به درآمد حاصل از زمین کاهش یابد. فناوری کشاورزی شیلا عمدتاً مبتنی بر کشت برنج آبی بود. گرچه فنون کشت برنج از چین وارد شبه‌جزیره کره شده بود، ولی برنج به‌طور گسترده و به عنوان غذای اصلی در دوره شیلا رایج شد. در مناطق جنوبی شبه‌جزیره جنوب رودخانه هان روستاییان آبگیرها و
شبه‌جزیره جنوب رودخانه هان روستاییان آبگیرها و سیستم‌های آب‌رسانی ساختند تا محصولات زراعی، مثلاً برنج، جو، ارزن و حبوبات را تامین کنند. علاوه بر غلات، کتان، بامی (مصنوع از گیاه کنف و ابریشم) نیز کشت می‌شد و پارچه حاصل نقشی اساسی در پوشاک و اقتصاد روستایی داشت؛ در حقیقت دولتمردان از بخش ثابتی از همین محصولات به‌عنوان مالیات استفاده می‌کردند. در کشاورزی شیلا ۱۰٪ تولیدات زراعی در مقایسه با دوره‌های جنگی پیشین به عنوان مالیات نسبتاً سبک اخذ می‌شد. مالیات‌ها و سایر وجوه با مستندات دقیق دریافت می‌شدند. دولت
و سایر وجوه با مستندات دقیق دریافت می‌شدند. دولت ثبت‌های دوره‌ای سرشماری و دفترچه‌های روستایی مانند چون‌رک مونجو را هر سه سال یک بار به‌روز می‌کرد تا ابعاد زمین‌ و جمعیت، تعداد احشام و محصولات را ضبط کند. برای مثال، یکی از گزارش‌های تاریخی مربوط به حاکمیت پادشاه ته‌جونگ‌مویول در میانه قرن هفتم نشان می‌دهد که قیمت کالاها در بازار گیونگجو با یک پارچه کتانی(ب) تعیین می‌شد: یک بِ معادل ۳۰ تا ۵۰ شال معادل یکای وزن برنج برآورد شده بود و مردم این ثبات قیمت را نشانه صلح و رفاه می‌دانستند. این ثبت‌های مالی ـ
نشانه صلح و رفاه می‌دانستند. این ثبت‌های مالی ـ اجتماعی نشان می‌دهد که کشاورزان از بالغین و افراد دارای فرزند بزرگ‌ترین بخش جمعیت را تشکیل می‌دادند و لازم بود سهم مشخصی از محصولات‌شان را به عنوان خراج و اجرت خدمات عمومی بپردازند. صنایع فلزی و طلا. هنر فلزکاری در دوره شیلا از پیشینه غنی برخوردار بود. موزه‌ها و مطالعات باستان‌شناسی گورهای سلطنتی شیلا در گیونگجو گواهی می‌دهند که صنعتگران شیلا از اوایل دوران تاریخی زیورآلات طلای پیچیده‌ای می‌ساختند. برای مثال، پژوهش‌های متروپولیتن می‌گوید که در قرن‌های پنجم و
پژوهش‌های متروپولیتن می‌گوید که در قرن‌های پنجم و ششم میلادی اجناس فلزی طلای خالص فراوانی مانند تاج‌، النگو و گوشواره‌های جفت‌ تولید می‌شده است. این پژوهش‌ها همچنین اشاره می‌کند که در ابتدا ماده خام طلا وارداتی بوده اما به تدریج استخراج داخلی طلا گسترش یافت تا نیاز رو به رشد طبقه حاکم را تامین کند. فراتر از طلا، آهنگری و ساخت ابزار و سلاح آهنی نیز رواج داشت. شواهد باستان‌شناسی و نقوش مقابر نشان می‌دهد تکنولوژی پخت و آهنگری در شیلا پیشرفته بود. برخی محققان بر این باورند فنون کوره‌های سرامیکی و آهنگری در
بر این باورند فنون کوره‌های سرامیکی و آهنگری در گایا رایج بود و بعدها به سرزمین‌های همسایه از جمله شیلا منتقل شده بود. علاوه بر این، محصولات فلزی ارزشمندی مانند زنگ‌های برنزی عظیم مورد استفاده در معابد بودایی و حتی کاغذ ابریشم‌مانند از پارچه‌های لطیف ابریشمی در گیونگجو تولید می‌شد که خواستگان زیادی در دیگر سرزمین‌ها داشتند. صنایع نساجی و سایر صنایع دستی. تولید پارچه و صنایع دستی نیز در اقتصاد شیلا اهمیت داشت. نخ‌ریسی، بافندگی و تهیه پارچه‌های کتان یا ابریشم از طریق پرورش کرم ابریشم یا واردات در روستاها
از طریق پرورش کرم ابریشم یا واردات در روستاها انجام می‌شد. این پارچه‌ها علاوه بر تامین پوشاک، به عنوان کالای مبادله‌ای و وسیله پرداخت مالیات به کار می‌رفتند. گزارش‌های تاریخی نشان می‌دهد که در بازارهای شیلا بهای کالاها با واحدهایی از پارچه و برنج معین می‌شده است؛ مثلاً یک بِ (پارچه کتانی) معادل ۳۰-۵۰ شال برنج ارزش‌گذاری شده بود. سایر صنایع دستی شامل کنده‌کاری چوب، ساخت وسایل لاکی، تولید زیورآلات فلزی دقیق و مجسمه‌های بودایی بود. در کل، شیلا به تصفیه و تکمیل تکنیک‌های وارداتی معروف بود و حتی برخی فنون
تکمیل تکنیک‌های وارداتی معروف بود و حتی برخی فنون تزئینی چون فیل‌گری حکاکی فلز از راه جاده ابریشم به این سرزمین راه یافت. سفالگری و صنایع دستی. سفالگری شیلا نیز پیشرفته بود؛ ظروف سنگی پخته در کوره‌های فشار بالا تولید می‌شد که بر پیشرفت عمومی پتروسازی (خاکرس‌سازی) دلالت دارد. تحقیقات هنری می‌نویسد نوعی ظروف سنگی خاکستری با دمای پخت حدود ۸۰۰–۱۰۰۰ درجه رایج بوده که احتمالاً دانش آن از گایا و فرمانروایی‌های باستانی چین گرفته شده است. مشهورترین اشکال سفالی شیلا شامل جام‌های کوتاه پایه‌دار، کوبه کوزه پایه‌دار، و
جام‌های کوتاه پایه‌دار، کوبه کوزه پایه‌دار، و ظروف بلند گردن چانگگیونگ‌هو است که برای حمل آب یا نگهداری غذا استفاده می‌شدند. برخی از این ظروف در مراسم ویژه کاربرد داشتند؛ برای مثال کوبه‌ها جام‌های پایه‌دار زیبا برای نگهداری خوراکی‌ها به کار می‌رفتند. هم‌چنین هنر سفالگری شیلا گاهی در ساخت اشکال انسان‌نمای سفالی یا حیوانات بزرگ جلوه می‌کرد مجسمه‌های بت‌گون، که نشان می‌دهد هم از نظر تزئینی و هم بینشی از زندگی آن دوره اهمیت داشتند. به‌علاوه، بقایای بی‌مانند سرامیک شبیه جنگاوران و اسب‌های زره‌پوش که در مقابر