payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کار سنجش ازن توسط ازن سنج نیز در ایستگاه جوّ بالا و به کمک رادیوسوند انجام می شود. هم اکنون ایستگاه ازن سنجی اصفهان که ایستگاه جوّ بالا و سینوپتیک اصلی هم محسوب می شود، کار ارسال ازن سوند را با بالون هواشناسی به جوّ انجام می دهد. تصاویر تاریخی از ایستگاه هواشناسی مهرآباد: سرویس ها و خدمات هواشناسی. سیستم هوانما. سامانه پیامکی؛ تلفن گویا 134 هواگو نمایشگرهای لمسی میز خدمت الکترونیکی هواشناسی ادارات کل هواشناسی. بر اساس اطلاعات پایگاه اطلاع‌رسانی سازمان هواشناسی ایران، تمامی استان‌ها و تقسیمات رسمی کشور در
ایران، تمامی استان‌ها و تقسیمات رسمی کشور در حال حاضر دارای اداره کل هواشناسی هستند. رادار هواشناسی. رادار هواشناسی نوعی از رادار است که برای مکان یابی بارش، محاسبهٔ حرکت آن و تخمین نوع آن(باران، برف، تگرگ و غیره) به کار می‌رود. در حال حاضر سازمان هواشناسی کشور با اجرای پروژه رادارهای هواشناسی دارای پنج رادار عملیاتی در سطح کشور می‌باشد . پیش‌بینی وضع هوا. پیش‌بینی وضع هوا عبارت است از به کارگیری روش‌های علمی برای تخمین وضعیت جو در یک تا چند روز پس از زمان پیش‌بینی. بشر از هزاران سال پیش به پیش‌بینی وضعیت
پیش‌بینی. بشر از هزاران سال پیش به پیش‌بینی وضعیت هوا می‌پرداخته است اما از قرن نوزدهم میلادی بود که پیش‌بینی بر پایهٔ روش‌های علمی آغاز گشت. پارامترهایی که معمولاً در پیش‌بینی وضعیت آب‌وهوایی مورد استفاده قرار می‌گیرند شامل موارد زیر می‌گردد: در حال حاضر پیش‌بینی وضعیت هوای کشور و شهرها به صورت کشوری در مرکز پیش‌بینی و هشدار سریع سازمان هواشناسی و به صورت محلی در ادارت کل استانی انجام می‌گردد. حسن روحانی درجلسه هیأت دولت، ۷ فروردین، بعد از سیل نوروزی در شیراز، ضرورت اطلاع‌رسانی دقیق و به موقع در خصوص
شیراز، ضرورت اطلاع‌رسانی دقیق و به موقع در خصوص حوادث را مورد تأکید قرار داد و گفت: هواشناسی در کنار اقدامات ارزشمندی که انجام می‌دهد، باید تلاش بیشتری بکار بگیرد و به‌طور دقیق دربارهٔ زمان و مکان حادثه اطلاع‌رسانی کند و این موضوع می‌تواند بسیار راهگشا باشد. همچنین از طریق فضای مجازی می‌توان، بلافاصله هشدارهای لازم را به مردم ارائه داد..
سعید رابعی (۱۳۷۹-۱۳۳۳)، گوینده رادیو اهل ایران زندگی‌نامه. سعید رابعی در ۲۴ تیر سال ۱۳۳۳ در آبادان متولد شد. در اسفند ماه سال ۱۳۴۹ و در رادیو نفت ملی آبادان کار خود را ب عنوان گوینده آغاز کرد. وی در آبادان به تهیه و اجرای برنامه‌های مختلفی پرداخت از آن جمله می‌توان به برنامه‌های زیر اشاره کرد. آغازی بر امروز، گشت و گذار هفته، گفتار نوروزی و بسیاری برنامه‌های دیگر نام برد. در این برنامه‌ها وی با گویندگانی چون مالک جرموز، شهلا صامت، ابراهیم یزدانی و بسیاری دیگر از گویندگان رادیو نفت همکاری داشت. همکاری وی با
از گویندگان رادیو نفت همکاری داشت. همکاری وی با رادیو نفت تا سال ۱۳۵۹ و آغاز جنگ با عراق ادامه داشت. با شدت گرفتن جنگ و مهاجرت اجباری ساکنان شهرهای جنوبی خوزستان، وی راهی خرم‌آباد شد و در رادیو مرکز خرم‌آباد به فعالیت‌های خود ادامه داد. در آن زمان رادیو خرم‌آباد تولیدات محدودی داشت و وی باتفاق تعدادی از همکاران خود به گترش فعالیت‌ها و ساعات برنامه‌های تولیدی این رادیو پرداخت؛ و به اجرای برنامه‌های مختلفی از جمله شکوفه‌های آزادی، جنگ هجرت مقاومت و… مشغول شد. همکاری رابعی با مرکز خرم‌آباد تا سال ۱۳۶۰ ادامه
همکاری رابعی با مرکز خرم‌آباد تا سال ۱۳۶۰ ادامه داشت و از این سال به بعد به تهران آمد و در شبکه سراسری رادیو به فعالیت خود ادامه داد؛ همچنین به اجرای برنامه‌هایی در تلویزیون پرداخت. برنامه هنر و اندیشه که در فاصله سالهای ۱۳۷۲ الی ۱۳۷۷ از شبکه دو تلویزیون پخش می‌شد از آن جمله بود. اما کتر وی بیشتر در رادیو تمرکز داشت و اغلب به اجرای برنامه‌های فرهنگی و ادبی می‌پرداخت و بعدها در پی تفکیک شبکه‌های رادیویی به شبکه سراسری فرهنگ رفت و در آنجا به کار خود ادامه داد. برخی از برنامه‌های از در این دوره عبارت بودند
برخی از برنامه‌های از در این دوره عبارت بودند از: زمزمه‌های عارفانه، کوچندگان، هفت اقلیم، هفت اورنگ، گلگشت و بسیاری برنامه‌های دیگر. وی همچنین در زمینه فن بیان در گویندگی و رابطه گویندگی رادیو با هنر تحقیقات گسترده‌ای انجام داد و جزوات متعددی نگاشته است. وی در ۲۴ تیر ماه سال ۱۳۷۹ در تهران به علت ابتلا به سرطان درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
توافقنامه دوحه (به عربی: اتفاق الدوحة) نام توافقنامه‌ای در عرصه سیاست داخلی لبنان است که در تاریخ ۲۱ مه ۲۰۰۸ میلادی توسط جناحین مختلف لبنانی و با میانجی‌گری کشور قطر و اتحادیه عرب در شهر دوحه امضا شد. تاریخچه. در پی ۱۸ماه نارآمی‌های داخلی و به اوج رسیدن درگیری‌های داخلی ماه مه ۲۰۰۸ که لبنان را به یک قدمی جنگ داخلی کشانده بود، رهبران و نمایندگان احزاب مختلف لبنانی برای جلوگیری از آغاز جنگ داخلی در آن کشور، نمایندگان ارشد جناح‌های سیاسی مختلف لبنان، جهت خارج شدن از بن بست سیاسی و برای تشکیل دولت ائتلاف ملی و
از بن بست سیاسی و برای تشکیل دولت ائتلاف ملی و انتخاب رئیس‌جمهور و تغییرات در صحنه سیاسی آن کشور، به دعوت شیخ حامد بن خلیفه آل ثانی، امیر قطر و با حضور نمایندگان اتحادیه عرب در شهر دوحه گردآمدند. توافق دوحه. سرانجام پس از پنج روز گفتگوی متوالی و فشرده میان احزاب موافق دولت با مخالفین دولت و با میانجی‌گری نمایندگان ارشد کشورهای عربی، بخصوص امیر و نخست وزیر قطر، در تاریخ ۲۱ مه ۲۰۰۸ دو طرف، توافقنامه‌ای را امضا کردند. بر اساس آن:
پینیاتا نام نوعی جعبه یا محفظه‌است که در جشن‌های اسپانیایی‌زبان‌ها در آمریکای لاتین، مکزیک و در ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شود. معمولاً، پینیاتا متشکل از یک محفظه مقوایی رنگارنگ است که به شکلهای مختلفی ساخته می‌گردد، و محتوای شکلات و شیرینی جاسازی شدهٔ فراوانی است. پینیاتا را از سقف آویزان کرده و کودکان با چوب به آن می‌زنند تا اینکه جعبه شکافته گردیده و شکلات و نقل و نبات از آن فرو می‌ریزد و موجب شادی و پایکوبی کودکان می‌گردد.
بیژن ذوالفقارنسب (زادهٔ ۱۶ تیر ۱۳۲۸ در سنندج) بازیکن سابق و مربی فوتبال ایرانی است که سابقه بازی در تیم ملی فوتبال ایران و شرکت در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ و قهرمانی جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ را دارد. او در تمامی مسابقات جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ به عنوان مدافع به میدان رفت و به همراه منصور رشیدی، حسن نظری، آندرانیک اسکندریان و نصرالله عبداللهی و با سرمربی‌گری حشمت مهاجرانی یک آمار فوق‌العاده خلق کردند و تیم ملی فوتبال ایران را بدون حتی یک گل خورده برای سومین بار قهرمان جام ملت‌های آسیا کردند که در حال حاضر
بار قهرمان جام ملت‌های آسیا کردند که در حال حاضر آخرین قهرمانی ایران در این مسابقات است. ایشان موفق ترین مربی کرد و اهل سنت تاریخ فوتبال ایران به شمار میرود. همچنین وی تنها بازیکن پرسپولیس است که سرمربی استقلال شده است. دوران بازیکنی. او در اواخر دهه ۴۰ در تیم افسر از خانواده باشگاه تاج بازی می‌کرد، سپس به پاس پیوست. سال ۱۳۵۴ به پرسپولیس رفت و در همان سال اول حضور در پرسپولیس، به عنوان قهرمانی در مسابقات فوتبال جام تخت جمشید دست یافت. او در سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۶ مدافع ثابت میانی در تیم ملی فوتبال ایران بود
۱۳۵۶ مدافع ثابت میانی در تیم ملی فوتبال ایران بود و با تیم ملی قهرمان جام ملت‌های آسیا ۱۹۷۶ شد. وی در روز ۱۹ مرداد سال ۱۳۵۸ و در فینال جام شهید اسپندی برای آخرین بار به عنوان یک بازیکن در مقابل پاس به میدان رفت و سپس به بلژیک رفته و از دانشگاه بروکسل، موفق به اخذ درجه دکترای تربیت بدنی گردید. دوران مربی‌گری. او مربی‌گری را از سال ۱۳۵۸ در تیم آماتور خود به نام بیژن در سنندج آغاز کرد. وی در رقابت‌های مقدماتی تیم ملی فوتبال ایران در جام جهانی ۱۹۹۸ دستیار مربیان مختلفی از جمله ویرای برزیلی و جلال طالبی بود. او
مختلفی از جمله ویرای برزیلی و جلال طالبی بود. او به عنوان سرمربی تاکنون در تیم‌های مطرح استقلال، سایپا، پاس تهران، مس کرمان، پیکان، برق شیراز، ذوب‌آهن اصفهان، داماش گیلان و صنعت نفت آبادان کار کرده‌است. او دو بار با تیم سایپا قهرمان ایران شده‌اند. تجلیل. از وی به عنوان یکی از مشاهیر کرد در تیر ماه ۱۳۹۸ در کنگره جهانی مشاهیر کرد تجلیل و تقدیر شد. به وی نشان نشان شهروند طلایی اعطا شد. هیئت مدیره باشگاه فوتبال پرسپولیس. در تاریخ ۲۲ دی ۱۴۰۰ حمید سجادی، وزیر ورزش و جوانان پس از قبول استعفای مجید صدری، اعضای
ورزش و جوانان پس از قبول استعفای مجید صدری، اعضای جدید هیأت مدیره این باشگاه را انتخاب کرد و پس از انتصاب رضا درویش در سمت مدیرعاملی، در کنار ذوالفقارنسب، غلامعلی محمد علیپور، محمد اسد مسجدی و مجید پوراحمدی را به عنوان دیگر اعضا معرفی کرد. هم‌چنین با تصمیم اعضا ذوالفقارنسب به عنوان رئیس هیئت مدیره انتخاب شد. ذوالفقارنسب در حالی پست جدید در باشگاه پرسپولیس گرفت که مشاور وزیر ورزش و جوانان نیز محسوب می‌شود. اما در نهایت، وی در تاریخ ۳ بهمن ۱۴۰۰ از سمتش استعفا داد. استعفا از هیئت مدیره پرسپولیس. ذوالفقارنسب
داد. استعفا از هیئت مدیره پرسپولیس. ذوالفقارنسب پس از انتصاب به این سمت با انتقادات بسیار زیادی مواجه بود، سرانجام استعفای خود را در تاریخ 3 بهمن 1400 تقدیم وزارت ورزش کرد تا از ترکیب مدیریتی سرخپوشان خارج شود. او در روزهای اخیر اظهارنظرهایی انجام داده بود که نشان از عدم تسلطش بر اوضاع و اخبار پرسپولیس داشت. ضمن اینکه برخی به دلیل چند پسته بودن او انتقاداتی را علیه‌اش مطرح کرده بودند.
سامان طهماسبی (زادهٔ ۱۳۶۴ در شهرستان سنندج) کشتی‌گیر ایرانی است. وی تا سال ۲۰۱۰ برای ایران رقابت کرد و پس از آن برای تیم ملی آذربایجان کشتی گرفت و توانست دو نشان برنز قهرمانی جهان برای ایران و دو نشان نقره و یک مدال برنز قهرمانی جهان را برای آذربایجان کسب کند. وی در المپیک ۲۰۰۸ برای ایران و در المپیک ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ برای آذربایجان مسابقه داد. پاداش و حقوق ماهیانهٔ زیادی که آذربایجانی‌ها به کشتی‌گیران و مدال‌آوران ورزش می‌پردازند از مهم‌ترین دلایلی بود که طهماسبی ترجیح داد به جای پیراهن ایران، با دوبندهٔ جمهوری
ترجیح داد به جای پیراهن ایران، با دوبندهٔ جمهوری آذربایجان در رقابت‌ها شرکت کند. طهماسبی در رقابت پایانی وزن ۸۴ کیلوگرم مسابقات جهانی بوداپست، مجارستان در سال ۲۰۱۳ با نتیجهٔ ۳ – ۵ مغلوب طالب نعمت‌پور از ایران شد و به مدال نقره رسید. وی پس از ناکامی در المپیک ۲۰۱۶، از رقابت‌های کشتی کناره‌گیری کرد و به زادگاه خود، سنندج بازگشت.
محمدحسن محبی (زادهٔ ۱۵ شهریور ۱۳۳۵) کشتی‌گیر بازنشسته، مربی کشتی آزاد ایرانی است که به عنوان مشاور عالی رئیس فدراسیون کشتی ایران فعالیت می‌کند. محبی سرمربی تیم ملی کشتی آزاد ایران در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۲ تهران بود که ایران به قهرمانی این دوره از مسابقات رسید. او برادر محمدحسین محبی دیگر قهرمان کشتی ایرانی است. محبی در مسابقات قهرمانی جهان 1985 بوداپست، در فینال مقابل ویلیام شر آمریکایی شکست خورد و مدال نقره را به دست آورد، اما مقامات تیم ایران مجبورش کردند از سکو کنار برود تا سرود و پرچم ایالات متحده
از سکو کنار برود تا سرود و پرچم ایالات متحده آمریکا مورد توجه قرار نگیرند. هیئت اجرایی فیلا پس از اینکه اقدام محبی را بی احترامی به دیگر مدال آوران دانست، مدال او را از او گرفت. مدال نقره او به رولاند دوزیاک آلمانی رسید. این اقدام برای او صرف ضرر نبود و این این حرکت باعث خشنودی مقامات حاکمیتی وقت شده و جذب او به عنوان مشاور عالی فدراسیون کشتی ایران را رقم زد. محبی در دوران فعالیت به عنوان کشتی‌گیر ۱۵ سال عضو تیم ملی کشتی آزاد ایران و ۱۰ سال کاپیتان این تیم بود که نایب‌قهرمان مسابقات قهرمانی جهان در سال
بود که نایب‌قهرمان مسابقات قهرمانی جهان در سال ۱۹۸۵، برندهٔ مدال طلای بازی‌های آسیایی ۱۹۸۲ و قهرمان پنج دورهٔ مسابقات قهرمانی کشتی آسیا شد. دوران عضویت او در تیم ملی هم‌زمان با جنگ ایران و عراق بود که همین موضوع موجب شد ورزشکاران ایرانی از جمله محبی از شرکت در سه دورهٔ بازی‌های المپیک و پنج دورهٔ قهرمانی جهان خودداری کنند. زندگی. محمدحسن محبی در سال ۱۳۳۵ در محلهٔ فیض‌آباد در کرمانشاه به دنیا آمد. محبی یک مدال برنز قهرمانی جهان را در سال ۱۹۹۰ به دست آورد، در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۵ بوداپست هم به دیدار
در مسابقات قهرمانی جهان ۱۹۸۵ بوداپست هم به دیدار فینال رسید و با شکست از ویلیام شر کشتی‌گیر آمریکایی به مدال نقره مسابقات رسید، اما به دستور مسئولین تیم ایران در هنگام برافراشته‌شدن پرچم آمریکا و پخش سرود ملی این کشور مدال خود را به زمین انداخته و از سکو پائین آمد. پس از آن عنوان نایب‌قهرمانی و مدال نقره به‌طور رسمی از او گرفته شد. اعتراض‌هایی که در پی این حرکت به کشتی‌گیران ایرانی شد موجب گشت تا ایران در دو دورهٔ بعدی مسابقات قهرمانی جهان در رقابت‌ها شرکت نکند. محبی علاوه بر رقابت‌های قهرمانی متعدد جهان
نکند. محبی علاوه بر رقابت‌های قهرمانی متعدد جهان (۱۹۷۹، ۱۹۸۳، ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷) که به دلیل عدم حضور ایران از دست داد، از حضور در دو المپیک ۱۹۸۰ مسکو و ۱۹۸۴ لس آنجلس نیز، در حالی‌که در اوج آمادگی قرار داشت، به دلیل تحریم مسابقات محروم شد. در بازی‌های آسیائی سئول ۱۹۸۶ نیز شکست او در دیدار فینال از عبدالمجید کشتی‌گیر پاکستانی از حوادث غیرمنتظره مسابقات بود. محبی از قهرمانان کشتی پهلوانی ایران هم بود و دو بار پهلوان اول ایران شد. برادر او محمدحسین محبی نیز از کشتی‌گیران ملی‌پوش ایرانی بود. عناوین ملی. کشتی پهلوانی.
ملی‌پوش ایرانی بود. عناوین ملی. کشتی پهلوانی. دو بار پهلوان اول ایران شد:
محمدحسین محبی کشتی‌گیر آزادکار بازنشسته و مربی کشتی کنونی ایرانی است که مدال نقرهٔ قهرمانی جهان ۱۹۷۸ در وزن ۷۴ کیلو، دو قهرمانی آسیا در وزن ۸۲ کیلو و یک قهرمانی بازی‌های آسیایی را به دست آورده‌است. اما رقابت‌های قهرمانی جهانِ ۱۹۷۹، ۱۹۸۳، ۱۹۸۶ و ۱۹۸۷ و دو المپیک ۱۹۸۰ مسکو و ۱۹۸۴ لس آنجلس را به دلیل عدم حضور ایران و تحریم مسابقات از دست داد. او برادر محمدحسن محبی مربی و عضو پیشین تیم ملی کشتی ایران است. زندگی. محمدحسین محبی در فرودین سال ۱۳۳۴ در محلهٔ فیض‌آباد در کرمانشاه به دنیا آمد. برادر او محمدحسن محبی
در کرمانشاه به دنیا آمد. برادر او محمدحسن محبی نیز عضو تیم ملی کشتی ایران بود. از رقبای وی در دهه شصت می‌توان به محمد رضا توپچی حسین کدخدایی و حیدر رضایی و مرتضی زمانی و رضا علی منفرد اشاره کرد که هیچ‌یک موفق به شکست وی نشدند و فقط دو کشتی‌گیر توانستند یک‌وقت مسابقه وی را شکست دهند. نفر اول حیدر رضایی از لرستان و نفر دوم رضا علی منفرد از تهران که در نهایت نیز بازنده شدند. ریاست هیأت کشتی استان کرمانشاه. محمدحسین محبی در آبان ۱۳۸۱ در پی استعفای رئیس پیشین هیأت کشتی استان کرمانشاه، به عنوان سرپرست این هیأت
کشتی استان کرمانشاه، به عنوان سرپرست این هیأت منصوب شد. وی سپس در ۱ اردیبهشت ۱۳۸۲ در مجمع انتخابات هیأت کشتی استان کرمانشاه برای یک دورۀ ۴ ساله به عنوان رئیس این هیأت انتخاب شد. محمدحسین محبی بار دیگر و این بار در مرداد ۱۳۹۱ با پیشنهاد مدیرکل ورزش و جوانان استان کرمانشاه و موافقت فدراسیون کشتی، به عنوان سرپرست هیأت کشتی استان کرمانشاه منصوب شد. او سپس در ۱۹ بهمن ۱۳۹۱ در مجمع انتخابات هیأت کشتی یک بار دیگر برای یک دورۀ ۴ ساله به عنوان رئیس این هیأت انتخاب شد. ریاست وی بر این هیأت با رأی مجمع در بهمن ۱۳۹۵
شد. ریاست وی بر این هیأت با رأی مجمع در بهمن ۱۳۹۵ برای ۴ سال دیگر تمدید شد. در ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ نیز وی برای سومین دورۀ متوالی به عنوان رئیس هیئت کشتی استان کرمانشاه انتخاب شد، با این وجود وی پس از پایان دورۀ ۴ سالۀ ریاستش در ۲۹ مرداد ۱۴۰۳ از سمت خود استعفا کرد.
علی مظاهری (زادهٔ ۱۱ فروردین ۱۳۶۱ در کرمانشاه) قهرمان مشت زنی ایران، عضو سابق تیم ملی مشت زنی ایران است. فعالیت ورزشی. او یک بار در سال ۲۰۰۷ قهرمان بوکس آسیا شد و همچنین قهرمان بازی‌های آسیایی ۲۰۰۶ دوحه‌ شد. وی در مسابقات المپیک ۲۰۰۸ پکن در نخستین مسابقه خود با رحیم چکیف باخت و حذف شد. المپیک لندن. وی در برابر خوزه لاردوت گومز حریف کوبایی خود به دفعات نزدیک او می شد و در حرکتی خطا دستها و آرنجهایش را دور کتف و پشت سر او می برد و به نوعی هنگام حملهٔ حریف کوبایی، با نزدیک شدن و گرفتن سر او را پرس و مهار می
با نزدیک شدن و گرفتن سر او را پرس و مهار می کرد که به همین دلیل داوران دو اخطار پیاپی به وی دادند و سپس در اثر چندین بار تکرار این حرکت اخطار سوم را نیز دریافت کرد و بازنده شد. منابع. وبگاه سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان کرمانشاه(بخش مفاخر و بزرگان) اطلاعات ورزشکار، بازی‌های آسیایی اینچئون ۲۰۱۴
کوروش باقری (زاده ۳۰ شهریور ۱۳۵۷ - کرمانشاه) وزنه‌بردار ایرانی و دارنده مدال طلا مسابقات ۲۰۰۱ قهرمانی وزنه‌برداری جهان و رکورد دار حرکت یک‌ضرب المپیک است. وی در المپیک ۲۰۱۲ لندن مربی تیم ملی وزنه‌برداری ایران بود که با هدایت وی تیم ملی ایران برای اولین بار موفق به کسب ۳ مدال طلا و ۲ مدال نقره شد. سرمربی گری تیم ملی. کوروش باقری از سال ۱۳۸۴ تا سال ۱۳۹۲ سرمربی تیم ملی وزنه‌برداری بود و موفق شد، مدالهای زیادی را به دست آورد. وی پس از تکرار مقام سوم تیمی در رقابت‌های جهانی ۲۰۱۳ لهستان علی‌رغم مخالفت حسین
رقابت‌های جهانی ۲۰۱۳ لهستان علی‌رغم مخالفت حسین رضازاده رئیس وقت فدراسیون وزنه‌برداری از سرمربیگری تیم ملی ایران استعفا داد.
حامد سهراب نژاد (زاده ۱۷ اردیبهشت ۱۳۶۲ در سنندج) بازیکن سابق و عضو تیم ملی بسکتبال ایران بوده است. سهراب نژاد باجناق حامد آفاق است. مهارت در شوت منطقه‌ای و ریباندهای سهراب‌نژاد از خصوصیات بازی اوست. در سال ۱۳۹۸ با تیم شهرداری گرگان به مقام نائب قهرمانی لیگ برتر بسکتبال رسید. سهراب نژاد در تازه‌ترین مسئولیت خود به عنوان مربی تیم ملی بسکتبال نوجوانان ایران انتخاب شده است.
فیستا نوچه دل ریو نام یک مراسم نمایشی رقص و موسیقی زنده تابستانی است که هر ساله در سن آنتونیو در تگزاس برگزار می‌گردد. فیستا نوچه دل ریو از سال ۱۹۵۶ تا به کنون برگزار شده و کهن‌ترین مراسم رقص و آواز روباز دائم در آمریکا است. رقص و آواز این مراسم برگرفته از آرژانتین، مکزیک، تگزاس، و اسپانیا می‌باشد و توام با نمایش‌های محلی گروههای ماریاچی و فلامنکو می‌باشد. این مراسم در ریور واک برگزار می‌گردد.
فردگرایی یا فردباوری دیدگاه اخلاقی، فلسفه سیاسی، ایدئولوژی یا مرام اجتماعی است که بر ارزش اخلاقی فرد تأکید می‌کند. «فردیت» به یک تعبیر بدین معناست که هر آدمی‌زاد دارای خلوت و حریم خصوصیِ فیزیکی و روانی، و عقیده فردی و دیگر حقوق اساسی و اجتماعی است که در هر شرایطی می‌بایست محترم شمرده شوند. فردگرایان اِعمال اهداف و خواسته‌های شخص را ترویج می‌کنند و بنابراین برای استقلال و اتکای به نفس ارزش قائل می‌شوند و از این دفاع می‌کنند که منافع فرد باید نسبت به حکومت یا یک گروه اجتماعی در اولویت باشد، و در عین حال با
یک گروه اجتماعی در اولویت باشد، و در عین حال با دخالت خارجی در امور شخصی توسط جامعه یا نهادهایی چون دولت مخالفت می‌کنند. فردگرایی فرد را در مرکز توجه خود می‌نهد و بدین ترتیب «با این بنیان اساسی شروع می‌کند که فردِ بشر در تقلای خود برای آزادی دارای اهمیت اساسی است.» لیبرالیسم، اگزیستانسیالیسم و آنارشیسم مثال‌هایی از جنبش‌هایی هستند که فرد بشر را چون واحدی مرکزی برای تحلیل در نظر می‌گیرند. بنابراین فردگرایی «حق فرد برای آزادی و رسیدن به استعدادهای نفس خویش» است. این لفظ همچنین برای اشاره به «کیفیت فرد بودن؛
این لفظ همچنین برای اشاره به «کیفیت فرد بودن؛ فردیت» مربوط به داشتن «مشخصه فردی؛ یک ویژه‌خو» مورد استفاده قرار گرفته‌است زین رو فردگرایی با منافع هنری و بوهمی و شیوه‌های زندگی که در آن گرایشی برای خویش آفرینی وجود دارد و همچنین با مواضع فلسفی و اخلاقیات اومانیستی. مرتبط است تا سنت یا دیدگاه‌ها و رفتارهای توده‌ای مردمی فردگرایی را می‌توان جهان‌بینی‌ای تصور کرد که فرد در مرکز آن قرار دارد. اهدافِ فردی، ویژگی‌های منحصربه‌فرد، فرمان راندن بر خویشتن، کنترلِ شخصی در عین احترام به فردیت دیگران و توجه به مسائلِ
در عین احترام به فردیت دیگران و توجه به مسائلِ اجتماعی از خصوصیاتِ این نوع جهان‌بینی است. جمع گرایی را نیز می‌توان وجودِ یک سری تعهدهای گروهی و متقابل میان اعضای گروه بدانیم که افراد موظف به اجرای آن‌ها هستند. اغلب پنداشته می‌شود آنچه در یک فرهنگ صادق است برای تک تکِ افرادِ درون آن فرهنگ نیز درست می‌باشد. به عبارتِ دیگر افراد درونِ یک فرهنگِ فردگرا، همگی فردگرا بوده (فرد محوری) و آن‌هایی که در فرهنگِ جمع‌گرا زندگی می‌کنند همگی جمع‌گرا هستند (جمع محوری). باید گفت که این دیدگاه همیشه صحیح نیست. تریاندیس و
گفت که این دیدگاه همیشه صحیح نیست. تریاندیس و همکارانش (۲۰۰۱) چندین فرهنگ را مطالعه کردند و به این نتیجه رسیدند که حدود % ۶۰ افرادی که در یک فرهنگِ فرد گرا زندگی می‌کنند فرد محور هستند. در فرهنگ‌های جمع گرا نیز حدود %۶۰ از افراد جمع محور بودند؛ بنابراین می‌توان نتیجه گرفت که بینِ خصوصیاتِ یک فرهنگ و افراد درون فرهنگِ مزبور رابطهٔ کاملاً مستقیم وجود ندارد. هر انسان ادراکی از وجود خویشتن دارد که آن را می‌توان هویت شخصی یا خود نام نهاد. مجموعه این تصورات در یک کلیت کم و بیش منسجم وحدت می‌یابند و خودپنداشت فرد
کلیت کم و بیش منسجم وحدت می‌یابند و خودپنداشت فرد را می‌سازند. خودپنداشت مجموعه تصورات انسان دربارهٔ ویژگی‌های درونی و برونی خویش است. همانگونه که انسانْ واجدِ خودپنداشتِ فردی می‌شود، بتدریج واجد تصوراتی از جامعه و فرهنگی که در آن زیست می‌کند نیز می‌شود که می‌توان آن را خودپنداشتِ جمعی نامید. خودپنداشت فردی ناظر به هویت شخصی و خودپنداشت جمعی ناظر به هویت جمعی یا ملی است. در جوامع سنتی تنها بدیلی که برای جمع‌گرایی شناخته و تصور می‌شود خودپرستی، یا به زبان آشناتر «تک‌روی» است. تک‌روی البته مفهومی متفاوت از
«تک‌روی» است. تک‌روی البته مفهومی متفاوت از فردیت است؛ «فردیت» قبول این امر است که فرد دارایِ کرامت، حیطه شخصی و حقوق اساسی است. درحالی که «تک‌روی» به رسمیت شناختن این حقوق تنها برای خود (یا در نهایت نزدیکان خود) است و سلب آن از دیگرانی که معمولاً به چشم «رقیب» دیده می‌شوند. ریشه یابی. در زبان انگلیسی واژه فردگرایی برای اولین‌بار توسط طرفداران رابرت اون در دهه ۱۸۳۰ میلادی مطرح شد، هر چند که مشخص نیست آیا آنان تحت تأثیر پیروان سن سیمون از این اصطلاح استفاده کردند یا اینکه هر دو جریان به‌طور مستقل این مفهوم
کردند یا اینکه هر دو جریان به‌طور مستقل این مفهوم را ابداع کردند. سن سیمون که به دنبال ریشه یابی دلایل شکست انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ می‌گشت، از این واژه برای توضیح در مورد روحیه رهبران انقلاب استفاده کرد. آن زمان بسیاری مانند ژوزف د میستره که به مدرسه دینی آزادی خواهان فرانسه وابسته بودند از این واژه به صورتی توهین آمیز استفاده می‌کردند و کلاً بار این کلمه را منفی تلقی می‌کردند. سن سیمون برخلاف گفته‌های مخالفان که ریشه‌های شکست انقلاب را در آزادی‌خواهی می‌دیدند، ریشه آن را در «فردگرایی»، «خودپرستی» یا
می‌دیدند، ریشه آن را در «فردگرایی»، «خودپرستی» یا «آنارشی» می‌دانست چیزی که خود با جمله: "ظلم استثمار انسان به وسیله انسان در قرن جدید صنعتی " آن را توضیح می‌داد. در همان حال نیز بسیاری از افرادی که موافق با مکتب مساوات بشر بودند، توسط گروه‌های ضد-فردگرایی که توسط انقلاب به وجود آمده بودند مورد حمله قرار می‌گرفتند. فردگرایی هسته متا فیزیکی و هستی شناختی لیبرالیسم است. با این وجود سن سیمون به اقتصاد لیبرالیسمی (لیبرالیسم) می‌تاخت و به خاطر سیاست‌های آن‌ها که نه تنها مرز بین فقیر و غنی را نابود نکرده بود
که نه تنها مرز بین فقیر و غنی را نابود نکرده بود بلکه به آن شدت نیز بخشیده بود می‌تاخت و برای همین نیز دست به ابداع سوسیالیسم زد و می‌توان گفت او اولین واضع فلسفه سوسیالیسم است. در انگلیس نیز اولین کاربرد واژه فردگرایی توأم با تمسخر و توسط فردی به نام اوونیتن در سال ۱۸۳۰ بود. کاملاً مشخص نیست که این فرد از گفته‌های سن سیمینتون اطلاعی داشته‌است یا نه ولی عاقبت او نیز نتوانست با فلسفه دارایی‌های اشتراکی که توسط جمع گرایان عنوان می‌شد کنار بیاید و آن را رد کرد. البته در اینجا باید به این نیز اشاره کرد که
کرد. البته در اینجا باید به این نیز اشاره کرد که بیشترین مخالفان فردگرایی را روحانیون تشکیل می‌داده‌اند و آن را مخالف فرامین الهی ارزیابی می‌کرده‌اند. فردگرایی و جامعه. در اجتماعی که فردیت اشخاص شکل نگرفته افراد از نظر روانی همه درهم‌گره‌خورده و وابسته به دیگرانند. در چنین جمع توده‌واری احساسات و افکار و واکنش‌ها و سرنوشت افراد همه وابسته به یکدیگر و منبعث از مفاهیم مبهمی از قبیل «نظر جمع» یا رسم و رسوم و سنتهاست؛ افراد نه تنها تشویق نمی‌شوند که از خود نظری داشته باشند بلکه اغلب فقط آنگاه تأیید می‌شوند که
داشته باشند بلکه اغلب فقط آنگاه تأیید می‌شوند که به نظر جمع اقتدا کنند و همرنگ جماعت باشند. در چنین جوامعی حتی در مواردی کاملاً شخصی و فردی (نظیر انتخاب رشته دانشگاهی یا همسر و محل سکونت) نیز تصمیمات به صلاحدید خانواده یا دستور بزرگان گرفته می‌شود. در چنین جمعی افراد از نظر احساس و اندیشه می‌توانند کاملاً وابسته به یکدیگر باقی بمانند و نسل به نسل خوشبختی و استقلال خود را به بهای جلب محبت و رضایت اطرافیان فدا کنند. در چنین شرایطی است که نقش احساسات و عواطف در تعاملات جمعی بسی برجسته‌تر از نقش عقلانیت و
در تعاملات جمعی بسی برجسته‌تر از نقش عقلانیت و اندیشه می‌شود. فردگرایی بر این است که شخصی که در جامعه شرکت می‌کند سعی می‌کند منافع خودش را به پیش ببرد یا اقلاً این حق را مطالبه می‌کند که بدون لحاظ کردن منافع جامعه منافع خود را پی بگیرد (فردگرا الزاماً اگوییست نیست). هیچ فلسفه‌ای که قربانی کردن منافع شخصی فرد را برای اهداف بالاتر اجتماعی قربانی کند مطلوب فردگرا نیست. به هر روی، ژان ژاک روسو، ادعا می‌کند که مفهوم خواست عمومی در قرارداد اجتماعی تنها مجموعهٔ خواست‌های فردی نیست و منافع فرد را به پیش می‌برد
خواست‌های فردی نیست و منافع فرد را به پیش می‌برد (قید قانون به خودی خود برای فرد مفید خواهد بود، چنان‌که فقدان احترام به قانون، از نظر روسو، الزاماً مستلزم شکلی از نادانی و تسلیم شدن به شور فرد به جای خودمختاری مرجح عقل است) جوامع و گروه‌ها ممکن است در میزان اتکا به رفتار «متوجه به خود» (فردگرایانه، و شاید خودخواهانه) به جای «متوجه به دیگری» (معطوف به گروه، و با ذهنیت گروهی یا جامعه‌ای) متفاوت باشند. روث بندیکت بین جوامع «گناه» (مثل اروپای قرون وسطی) و جوامع «شرم» (مانند ژاپن، «شرمسار کردن نیاکان خود») با
«شرم» (مانند ژاپن، «شرمسار کردن نیاکان خود») با یک «استاندارد مرجع خارجی» تمایز قائل می‌شود، که در آن مردم به همتایان خود می‌نگرند تا بازخورد بگیرند که چه عملی «مقبول» هست یا نه (به عنوان فکر گروهی هم شناخته می‌شود). فردگرایی اغلب در تضاد با اقتدارگرایی یا با جمع‌گرایی قرار می‌گیرد، ولی در واقع طیفی از رفتارها در سطح جامعه‌ای وجود دارد که از جوامع شدیداً فردگرایانه تا جوامع مختلط تا جوامع جمع گرایانه امتداد دارد. فردگرایی سیاسی. دغدغه فردگرایان بیش از همه محافظت از خودمختاری فردی در برابر الزامات تحمیل شده
از خودمختاری فردی در برابر الزامات تحمیل شده از سوی نهادهای اجتماعی (نظیر دولت یا اخلاقیات مذهبی) است. برای ال. سوزان براون "لیبرالیسم و آنارشیسم دو فلسفهٔ سیاسی ای هستند که به‌طور بنیادین معطوف آزادی فردیند ولی به انحای متمایزی با هم متفاوتند. آنارشیسم در تعهد به آزادی فردی با لیبرالیسم مشترک است ولی مناسبات مالکیت رقابتی لیبرالیسم را نفی می‌کند. لیبرترینیسم مدنی نوعی اندیشهٔ سیاسی است که از آزادی‌های مدنی حمایت و بر برتری حقوق فردی و آزادی شخصی در برابر هر نوع اقتدار (چون دولت‌ها، ابرشرکت‌ها، هنجارهای
هر نوع اقتدار (چون دولت‌ها، ابرشرکت‌ها، هنجارهای اجتماعی تحمیل شده از سوی فشار نظیر، غیره) تأکید می‌کند. در فلسفه سیاست، تئوری فردگرایی دولتی به این اشاره دارد که دولت باید حافظ آزادی فردگرایان باشد این مصونیت تا زمانی وجود دارد که این افراد نخواهند مانع آزادی دیگران گردیده یا از دیگران به منظور نفع خود سوءاستفاده کنند. این تقابل با تئوری سیاسی جمع گرایان درجایی که زندگی فردگرایان تحت فشار قرار می‌گیرد و به آنها تحمیل بیرونی صورت می‌گیرد، رد شده و دو گونه تعریف را برای این منظور به وجود آورده‌است که «قریحه