payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میوه است که از هفت نوع میوه خشک مختلف تشکیل شده. این هفت میوه عبارتند از: کشمش، سنجد، پسته، فندق، قیسی (زردآلوی خشک/کشته) و گردو یا آلو. سمنو (سمنک). زن‌ها در طول شب یک مراسم خاص برای سمنو می‌گیرند و از اواخر عصر تا صبح روز بعد مشغول پختن آن هستند و شعری به این مضمون را تکرار می‌کنند: «سمنک در جوش، ما کفچه زنیم، دیگران در خواب، ما دفچه زنیم!» سرگرمی‌ها. چهارشنبه اول سال. مردم افغانستان در چهارشنبه اول هر سال به دامان طبیعت می‌روند. تماشای دشت‌های ارغوان. ساکنین کابل در طول دو هفته اول سال برای گردش به
ساکنین کابل در طول دو هفته اول سال برای گردش به همراه خانواده به مناطقی که در آن‌ها گل ارغوان می‌روید می‌روند. بزکشی. در طول مراسم و جشن‌های مختلف معمولاً مسابقات بزکشی نیز انجام می‌شود. این مسابقات معمولاً در ولایت‌های شمالی افغانستان و کابل اجرا می‌شود. سبزه لگد کردن سیزده‌به‌در. در دو هفته پس از نوروز مردم برای استقبال بهار به دشت‌ها و دامنه تپه‌ها می‌روند که بنام سبزه لگد کردن یا سبزه لگدکنی هم یاد می‌شود. مردم هرات علاوه بر چهارشنبه اول سال در روز سیزده فروردین(حمل) نیز به گردش در طبیعت می‌پردازند.
جشن نوروز برای مردم تاجیکستان، به‌ویژه بدخشانیان، جشنی ملی و دیرینه است. تاجیک‌ها از نوروز به عنوان رمز دوستی و زنده شدن کل موجودات یاد می‌کنند. نوروز در این کشور به نام «خیدیر ایام»، یعنی جشن بزرگ، معروف است. تعدادی از مراسم این جشن در تاجیکستان با مراسم سنتی آن در ایران مشترک است، اما بعضی از این مراسم مختص مردم تاجیکستان است که به تعدادی از آن‌ها اشاره خواهد شد: مراسم‌های نوروز در تاجیکستان. جغرافیای مراسم گل گردانی خیلی وسیع است. در دهکده‌ها و شهرهای ایران نیز ۱۵ تا ۲۰ روز پیش از نوروز گردش کرده و از
نیز ۱۵ تا ۲۰ روز پیش از نوروز گردش کرده و از آمدن بهار به مردم مژده می‌رسانند و انعام می‌گیرند. در بعضی از دهات مازندران مردم در آغاز جشن در تکاپوی خانه تکانی و ترتیب دادن کوچه‌های شهر و دیه مشغول می‌گردند و دسته‌ها و گروه‌های مختلف جوانان گردش کرده مانند گل گردان‌های تاجیک ترانه و سرود و شعر می‌خوانند. صاحبان خانه نیز به آن‌ها انعام می‌دهند. این گونه ترانه‌های ایرانی شباهت‌هایی به ترانه‌های تاجیکی دارد. در دماوند ایران نیز گل گردان‌ها مانند گل گردان‌های تاجیک خانه به خانه گردش کرده و ترانه می‌خوانند.
تاجیک خانه به خانه گردش کرده و ترانه می‌خوانند. نوروز در تاجیکستان معاصر. نوروز در زمان شوروی در تاجیکستان با محدودیت‌هایی همراه بود اما با استقلال تاجیکستان پاسداشت نوروز، سال به سال بیشتر می‌شود و نوروز به عنوان نماد هویتی و فرهنگی تاجیکان شناخته می‌شود. حتی قرار است که نوروز آغاز سال رسمی شود و تقویم خورشیدی جای تقویم میلادی را در این کشور بگیرد. امامعلی رحمان در آستانهٔ نوروز ۱۳۹۰ چندین بار بر آغاز سال نو با نوروز تأکید کرد. این در حالی است که هنوز تحویل سال نو میلادی در دوشنبه رسمیت دارد.
بدنه خودرو یا اتاق خودرو بخش بیرونی و قابل مشاهده خودرو است. معمولاً ساختار بدنه اتومبیل (Body Style) به کلاس اتومبیل، ابعاد اتومبیل، قیمت و شرایط محیطی وابسته‌است. به عنوان مثال اتومبیل‌های ۴*۴ برای جاده‌های کوهستانی و اتومبیل‌های کوپه برای حرکت در جاده‌های معمولی مناسب هستند. اشکال مختلف بدنه اتومبیل. کانورتیبل (Convertible). این گونه خودروهای دارای سقف جمع شونده فلزی هستند و ظرفیت چهار سرنشین را دارد. سقف این نوع خودروها نسبت به خوروهای سقف چرمی دارای عایق بندی بهتر ولی وزن بیشتر هستند. کوپه (Coupé).
عایق بندی بهتر ولی وزن بیشتر هستند. کوپه (Coupé). خودرویی همراه دو در با ظرفیت ۲ یا ۴ سرنشین است. تفاوت کوپه با سدان (خودروی چهار نفرهٔ معمولی) در طول در جلو، ارتفاع سقف و مقدار فضای سرنشینان عقب است. در خودروی کوپه، طول در بیشتر و ارتفاع سقف و فضای سرنشینان عقب کم‌تر است. البته نوعی از کوپه به نام ۲+۲ وجود دارد که فضای سرنشینان عقبش از کوپهٔ عادی نیز کم‌تر است. اتومبیلی مانند Mercedes Benz CLS 2004 تلفیقی از سدان و کوپه‌است که اصطلاحاً به آن سدان کوپه (fastback) می‌گویند. اس.یو. وی متقاطع (XUV or
(fastback) می‌گویند. اس.یو. وی متقاطع (XUV or Crossover SUV). گونه‌ای از اس.یو. وی که بیشتر بر مبنای شاسی خودروهای سدان کوچک شهری است، و از قابلیت آفرود خیلی خوبی برخوردار نیستند. فست بک (Fastback). در این نوع خودرو، سقف با یک زاویه کم و به صورت بیضی شکل به انتهای اتومبیل وصل می‌شود. در فست بک، به این گونه خودروها سدان کوپه نیز می‌گویند. Mercedes benz CLS/ porsche panamera هاچ بک (Hatchback). در خودروی‌های هاچ بک، در عقب شامل شیشهٔ عقب هم می‌گردد که با باز کردن این در به یک صندوق بار کوچک می‌توان دسترسی
کردن این در به یک صندوق بار کوچک می‌توان دسترسی داشت. اتومبیل‌های هاچ بک دارای ۲ یا ۴ در هستند که معمولاً با به حساب آوردن در عقب، هاچ بک‌ها در دو نوع ۳ در و ۵ در قرار می‌گیرند. نعش کش (Hearse). این اتومبیل‌ها نوع تبدیل یافتهٔ ماشین‌های لوکس(Luxury Car) هستند که به مراتب درازتر و سنگین تر از اتومبیل‌های عادی بوده و معمولاً برای حمل مرده به کار می‌روند. لیفت بک (Liftback). به فرمی از خودرو می‌گویند که بین سدان و هاچ بک است. در این حالت صندوق عقب از نظر ظاهر مجزا است ولی از نظر باز شدن در صندوق عقب همانند
مجزا است ولی از نظر باز شدن در صندوق عقب همانند هاچ بک می‌باشد و شیشه عقب با صندوق عقب پیوسته‌است و شیشهٔ عقب این خودروها قوس بیشتری نسبت به سدان‌ها و هاچ‌بک‌ها دارند. لیموزین (Limousine). اتومبیلی گرانقیمت همراه با رانندهٔ مخصوص(chauffeur) که برای حمل اشخاص مهم به کار می‌رود. طول این اتومبیل‌ها بیشتر از اتومبیل‌های عادی است و معمولاً ردیف راننده از ردیف عقب به وسیلهٔ یک شیشه جدا می‌گردد. مینی بوس (Minibus). نمونهٔ کوچکی از اتوبوس که توانایی حمل بیش از ۱۶ نفر را دارد. مینی‌ون (MiniVan). اتومبیلی که دارای ۳
را دارد. مینی‌ون (MiniVan). اتومبیلی که دارای ۳ تا ۴ ردیف صندلی همراه با فضای اضافه‌است. نوع سوپرمینی (Supermini) نمونهٔ کوچکی از ون است که دارای ۲ تا ۳ ردیف صندلی است. خودروهای عضلانی (Muscle car). اتومبیل‌هایی با بدنه‌ای نسبتاً سنگین همراه و با قوسهای مواج با یک موتور قوی که معمولاً توسط شرکت‌های آمریکایی تولید می‌شوند، این نوع خودروها بین شرکت‌های معروف آمریکایی رقابت شدیدی به وجود آورده‌اند. ام.پی.وی. (MPV). ام.پی. وی‌ها اتومبیل‌های چند منظوره‌ای هستند (Multi-purpose vehicle). این نوع خودروها فضای
(Multi-purpose vehicle). این نوع خودروها فضای داخلی زیادی دارند و حجم بار زیادی را در خود جای می‌دهند ولی برای عبور از معابر شهری مشکلی به وجود نمی‌آورند. ناچ بک (Notchback). طراحی این خودروها از سه قسمت کاملاً تفکیک شده تشکیل شده، در این نوع از خودروها شیشه جلو و شیشه عقب خودرو با زاویه تیزتری نسبت به خودروهای دیگر طراحی می‌گردند، به عبارت دیگر خودرو از دید طراحی سه قسمت جعبه‌ای شکل (به ترتیب قسمتهای: موتور (کاپوت) - کابین - صندوق) به وجود آمده. پیک آپ (Pick-up). نوع کوچک ویا متوسط کامیون است. اتومبیل‌های
نوع کوچک ویا متوسط کامیون است. اتومبیل‌های پیکاپ بر مبنای اتومبیل‌های عادی ساخته نمی‌شوند اما اندازهٔ آن‌ها در در حد اتومبیل‌های عادی است. معمولاً این گونه خودروها در پشتشان یک فضای حمل بار دارند. رگ تاپ (Ragtop). این گونه تلفیقی از رودسترها (ماشین بدون سقف) و کانورتیبل‌ها بوده با این تفاوت که دارای یک سقف نرم قابل تنظیم(Soft Top or Cloth Top) است. رودستر (Roadster). اتومبیلی بدون سقف که قابلیت حمل دو سرنشین را دارد که دارای سقف جمع شونده چرمی نرم (soft top) یا سقف سخت جمع شونده فلزی (hard top)هستند. سدان
یا سقف سخت جمع شونده فلزی (hard top)هستند. سدان (Sedan). متداول‌ترین نوع اتومبیل است. سدان‌ها دارای ظرفیت بیش از ۴ سرنشین هستندو دارای ۴ در هستند، سدانها نوعهای مختلف و گوناگونی دارند که از نظر طول و عرض و ابعاد با یکدیگر فرق دارند. شاسی‌بلند (SUV). تلفیقی از خودروهای Off-Road و ۴WD هستند. تولید SUVها گسترش یافته و دارای امکانات رفاهی و قابلیت‌های رانندگی بهتری گشته‌اند. مرسدس بنزهای کلاس ML , G , GL جز ردهٔ SUV محسوب می‌شوند. اسپایدر (Spyder or Spider). گونه‌ای از رودسترها می‌باشند، با این تفاوت که اکثر
از رودسترها می‌باشند، با این تفاوت که اکثر خودروهای اسپایدر سوپر اسپرت هستند، خودروهای اسپایدر موتور وسط(AUDI R8 spider) یا عقب (ferrari 458 spyder) هستند که اکثر آن‌ها سقف چرمی هستند. lamborghini gallardo spyder واگن استیشن (Station Wagon). خودرویی شاسی بلند که دارای فضایی برای حمل بار در پشت می‌باشد. معمولاً از طریق یک در پشتی می‌توان به محفظهٔ بار دسترسی داشت. سقف تارگا (Targa Top). گونه‌ای از سمی کانورتیبل‌ها همراه با یک سقف تاشو که مخصوص ماشین‌های اسپرت است. تارگا تاپ به صورت انحصاری متعلق به شرکت
است. تارگا تاپ به صورت انحصاری متعلق به شرکت پورشه‌است. این استیل بر گرفته شده از Porcshe 911 Targa پس از رالی Targa Floria است. در برخی از قطعات سقف و قاب پنجره در این استیل از کروم استفاده می‌شود. ون (Van). گونه‌ای از کامیون که بر مبنای واگن ساخته می‌شود و برای حمل مسافر و تبلیغات کاربرد دارد. معمولاً ون‌ها فاقد پنجره‌ای کناری می‌باشند. خودروهای ون به دلیل طراحی خاص خود، ویژگی‌ها و کاربردهای منحصر به فردی دارند. در ادامه به بررسی جوانب مختلف بدنه خودروهای ون می‌پردازیم: ایمنی. در هنگام بروز تصادفات بدنه
ون می‌پردازیم: ایمنی. در هنگام بروز تصادفات بدنه خودرو باید با جذب و تبدیل انرژی وارده از سرنشینان حفاظت کند. منابع. آموزش کارشناسی رنگ خودرو - آراباچک ویکی‌پدیای انگلیسی
اِلوهیم واژه‌ای عبری به معنای خدایان و صورت جمع اِلُوَه است. این لغت در تنخ، مجموعه کتب مقدس یهودیان، معمولاً (اما نه همیشه) به خدای اسرائیل اشاره دارد. در دیگر موارد، سایر خدایان (به صورت جمع) الوهیم نامیده شده‌اند. الوهیم سومین واژه‌ای است که در تورات آمده‌است. ترجمه‌های فارسی معمولا الوهیم را «خدا» ترجمه کرده‌اند. واژه‌شناسی. این واژه از جهت صرفی از واژهٔ عبریِ اِلُوَه با پسوندِ جمع تشکیل شده‌است. سلیمان حییم آن را به معنی" خدا، قاضی، فرشته و رسول" دانسته‌است. معنی واقعی این واژه معمولاً موردِ مناقشه
معنی واقعی این واژه معمولاً موردِ مناقشه است. این واژه گاهی به صورت یک اسم مفرد آمده‌است؛ و معمولاً گمان می‌شود که به خدای واحد اسرائیل اشاره می‌کند؛ ولی در برخی موقعیت‌ها این واژه به‌عنوانِ جمعِ واژهٔ الوه و به معنی "خدایانِ چندگانه" یا "فرزندانِ خدا" آمده‌است. در برخی موقعیت‌ها معنیِ واژه از متن قابل استفاده نیست و به معنی موجودات قدرتمند، فرشتگان و حتی قضات نیز آمده‌است؛ که از متن چنین بر می‌آید که الوهیم به معنای قانونگذاران یا "حاکمان انسانی" آمده باشد. الوهیم در اساطیر سوریه باستان. در اساطیر سوریه
الوهیم در اساطیر سوریه باستان. در اساطیر سوریه باستان، الوهیم فرزندان اِل بودند، که برترین و رئیس آنان، (ال علیون)، حداد نام داشت، که توسط مردم به بعل (رئیس) شناخته می‌شد. دشمن الوهیم، «یم»، اولین مخلوق ال، بود. الوهیم در کتاب مقدس. در فرازهای مختلف کتاب مقدس گاهی کلمات متفاوتی برای ترجمه این کلمه به کار رفته‌است. در عهد جدید سریانی، کلمه اَلوها ، در موقعیتهایی که کلمه عبری الوهیم از عهد عتیق نقل شده‌است، آمده‌است. همچنین در برخی اناجیل حاوی اسامی مقدس، نیز کلمه الوهیم به عنوان ترجمه کلمه تئوس از متن
نیز کلمه الوهیم به عنوان ترجمه کلمه تئوس از متن یونانی مورد استفاده قرار گرفته‌است و عیسی مسیح نیز خود را فرزند الوهیم خوانده‌است. در جدول زیر برخی آیات که ترجمه متفاوتی از این کلمه دارند جمع‌آوری گردیده‌است: الوهیم در رائلیان. رائلیان معتقدند الوهیم، در عبری باستان به معنی "کسانی که از آسمان فرود آمدند" بوده‌است و آن‌ها موجوداتی فضایی هستند که با اشیاء پرنده ناشناخته به زمین آمده‌اند و انسان را بر روی زمین با استفاده از علم ژنتیک ساخته‌اند و کلیه ادیان توسط آن‌ها به پیامبران القا شده‌است. الوهیم در
توسط آن‌ها به پیامبران القا شده‌است. الوهیم در کابالا. در متون کابالا دیدگاه نسبت به الوهیم نسبت به دیدگاه کلاسیک یهودیت متفاوت است. در این دیدگاه آیه پیدایش ۱:۱ که به صورت رایج به صورت «در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید» ترجمه می‌شود دارای ترجمه «در ابتدا آن (عین سوف) الوهیم را آفرید» است. از این رو کابالیستها تصور می‌کنند در مرحله اول آفرینش ایجاد الوهیم توسط عین سوف است و سپس الوهیم به خلق دنیا می‌پردازد. همچنین کابالیستها اعتقاد دارند چون در پیدایش ۱:۲۷ گفته می‌شود که «الوهیم مرد و زن را آفرید در
۱:۲۷ گفته می‌شود که «الوهیم مرد و زن را آفرید در تصویر خود» به معنی این است که الوهیم دوجنسه (مذکر-مونث) است. آنان اعتقاد دارند که اعمال انسان باعث متصل شدن دوباره دو نیمه مؤنث و مذکر خداوند می‌شود. نیمهٔ مذکر خداوند یهوه و نیمهٔ مؤنث شخینا است. از این رو رابطه این دو نیمه مانند رابطه عاشق و معشوق است و وظیفه انسان متصل کردن دوباره این دو نیمه به هم است.
۱۰۰۰ یک عدد طبیعی است که بعد از ۹۹۹ و قبل از ۱۰۰۱ است. ریاضیات. عددی است زوج و مرکب که بعد از آن ۱۰۰۱ و قبل از آن ۹۹۹ هزار به عدد چنین نوشته می‌شود: ۱۰۰۰ و اولین عدد چهار رقمی می‌باشد. زمان. به هر ۱۰ قرن یا هر هزار سال یک هزاره گویند.
کریم اصفهانیان نویسنده، پژوهشگر، ادیب، مصحح و شاعر ایرانی قرن چهاردهم هجری خورشیدی است. زندگی. کریم اصفهانیان در ۲۷ آبان ۱۳۱۵ خورشیدی در تبریز چشم به جهان گشود و در ۱۳ بهمن ماه ۱۳۹۴ در تهران بر اثر عارضهٔ قلبی درگذشت. پدرانش اصفهانی و به کار تجارت سرگرم بودند و در ضمن در اصفهان کارخانه زریبافی داشتند. پدر پدربزرگش حاج عبدالحمید تاجر اصفهانی که طرف تجاری حاج امین الضرب معروف بود، چون آذربایجان دروازه اروپا به شمار می‌رفت به تبریز کوچ کرد. کریم اصفهانیان از کودکی به تهران رفت و تحصیلاتش را در این شهر پی گرفت.
به تهران رفت و تحصیلاتش را در این شهر پی گرفت. دبستان را در ابن سینا، دوره متوسطه را در دبیرستان فیروز بهرام و کلاس دوازدهم را در مدرسه علمیه گذراند. آن گاه وارد دانشکده ادبیات دانشگاه تهران شد و لیسانس گرفت. وی در کلاس‌های دکتری ادبیات و فوق لیسانس علوم اجتماعی نیز شرکت کرد ولی چون متناسب با ذوف ادبی او نبود ادامه نداد. از استادان او باید به عبدالعظیم خان قریب، جلال الدین همایی، محمدتقی مدرس رضوی، محمد معین، ذبیح‌الله صفا، سیدکاظم عصار، صادق کیا، صادق گوهرین، حسن مینوچهر، صدیقی، بدیع‌الزمان کردستانی،
گوهرین، حسن مینوچهر، صدیقی، بدیع‌الزمان کردستانی، لطفعلی صورتگر، عیسی سپهبدی، احسان یارشاطر و... اشاره داشت. هم چنین گاه در جلسات درس بزرگان به ویژه بدیع‌الزمان فروزانفر شرکت می‌جست. سپس به سال ۱۳۴۷ به کار در دانشگاه تهران سرگرم شد. نخستین مسوولیت او ریاست دفتر دکتر ذبیح‌الله صفا در اداره کل انتشارات دانشگاه تهران و آخرینش معاونت دکتر بهرام فره‌وشی مدیرعامل مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران بود. به سال ۱۳۶۰ بازنشسته شد. در سال‌های ۱۳۶۳ تا ۱۳۷۲ مدیر امور اداری مجله آینده و مؤسسه روان‌شناسی دانشگاه به ریاست
مجله آینده و مؤسسه روان‌شناسی دانشگاه به ریاست دکتر محمود صناعی بود و از ۱۳۷۲ به مدت ده سال دبیر هیئت مدیره بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی به شمار می‌رفت و در سال‌های اخیر مسوول امور انتشارات این بنیاد بوده است. اصفهانیان در مجموع نیم قرن با استاد ایرج افشار همکاری مستمر داشته است، چه در روزگاری که افشار رئیس انتشارات بود و چه دورانی که مجله آینده را به چاپ می‌سپرد و چه در بنیاد موقوفات دکتر محمود افشار یزدی. وی چهل سال روی اسناد و مدارک دوره قاجاریه کار کرده است. اسناد خاندان غفاری در هفت جلد رهاورد
کرده است. اسناد خاندان غفاری در هفت جلد رهاورد این پژوهش چهل ساله است که شش جلد آن به دست دانشگاه تهران و یک جلد آن به دست بنیاد موقوفات دکتر افشار چاپ شده است. همچنین او پانزده سال به انتشار یادنامه دکتر افشار سرگرم بوده که حاصل آن در نوزده جلد چاپ شده و چندی نیز به همکاری در چاپ فرهنگ ایران زمین پرداخته است. مخزن الوقایع، تاریخ موسسات تمدنی جدید در ایران و ستوده نامه یادمان دکتر منوچهر ستوده از آثاری است که به اهتمام اصفهانیان انتشار یافته است. اشعار وی در مجلات و مجموعه‌ها و یادنامه‌ها با نام‌های مستعار
مجلات و مجموعه‌ها و یادنامه‌ها با نام‌های مستعار گوناگون از جمله «طراز تبریزی» به چشم می‌خورد. تالیفات. و صدها جلد کتاب و مقاله‌ای که به اهتمام وی به جهت اعتلای زبان و ادب پارسی به رشته تحریر در آمده است
علوم وب (Web science) به آن‌گونه از تلاش‌ها و مطالعات علمی گفته می‌شود که به‌منظور صوری‌سازی و یکپارچه‌نمایی ابعاد گوناگون اجتماعی و مهندسی کاربردهای مبتنی بر همکاری تحت شبکه‌های بزرگ‌مقیاس محاسباتی همچون وب جهان‌شمول صورت می‌گیرد. جستارهای وابسته. https://www.tarjomano.com/web-of-science/
رودولف اشتاینر (۲۵ فوریهٔ ۱۸۶۱ – ۳۰ مارس ۱۹۳۵) فیلسوف، ادیب، مربی، هنرمند، نمایشنامه‌نویس، اندیشمند اجتماعی و نهان‌شناس اتریشی بود. او بنیانگذار آنتروپوزوفی، آموزش والدورف، کشاورزی زیست‌پویا، داروهای آنتروپوزوفی، و ریخت هنری نوین حرکات منظم بدن (Eurythmy) بوده‌است. معروف است که او بر دستان یک مترجم بوسه زده‌است. اندیشه‌ها. "نوشتار اصلی: حکمت انسانی" رودولف اشتاینر فیلسوف اتریشی، اندیشه‌هایی دربارهٔ ارتباط روح و تجربهٔ آدمی داشته‌است. همچنین او کتابی دربارهٔ «آنتروپوزوفی» نوشته‌است. او آنتروپوزوفی را
«آنتروپوزوفی» نوشته‌است. او آنتروپوزوفی را این‌گونه توصیف کرده‌است: اشتاینر از گونه‌ای از فردگرایی اخلاقی پشتیبانی می‌کرد که پس از آن به روشنی مولفهٔ روحی آن را آورد. او شناخت‌شناسی خود را از دیدگاه جهانی یوهان ولفگانگ گوته برگرفت که بیان می‌کرد: «اندیشه اندامیست برای دریافت، درست به مانند چشم و گوش. همانگونه که چشم رنگ‌ها را دریافت می‌کند و گوش صدا را، اندیشه نیز انگاره‌ها (ایده‌ها) را دریافت می‌کند.» شیوهٔ آموزشی. "نوشتار اصلی: آموزش والدوروف" او شیوهٔ آموزشی نوینی را در مدرسه‌ای که خود ساخته بود به اجرا
نوینی را در مدرسه‌ای که خود ساخته بود به اجرا گذاشت، و آن اینکه تا پیش از ۷ سالگی به جای خواندن و نوشتن، به دانش‌آموزان هنر و موسیقی آموخته می‌شد و پس از آن سن، محاسبه و خواندن و نوشتن آموخته می‌شد. بسیاری از مدرسه‌های دیگر نیز پس از او این شیوه را پی گرفتند و این شیوه دگرگونی را در آموزش پدیدآورد. معماری. "نوشتار اصلی: معماری طبیعی" معماری طبیعی، گونه‌ای معماری آمیخته با رنگ است که در آغاز سدهٔ بیستم به ظهور رسید. رودولف اشتاینر با الهام از طبیعت شیوه‌ای از این معماری را بنیان گذاشت. همچنین معمارانی چون
از این معماری را بنیان گذاشت. همچنین معمارانی چون فرانک لوید رایت و آنتونی گادی نیز از پیشگامان معماری طبیعی بودند. این شیوه معماری به معنای تقلید صرف از طبیعت نیست بلکه در آن خواسته‌های بشر به عنوان موجودی خلاق و زنده در نظر گرفته می‌شود، به انسان فردیت می‌بخشد و به سازگاری انسان با طبیعت پیرامون و مشخصه‌های فرهنگی وی کمک می‌کند. معماری طبیعی از توجه صرف به ابعاد فرهنگی و اجتماعی پا را فراتر گذاشته و جنبه‌های فیزیکی، روحی و روانی بشر و ارتباط وی با دنیای پیرامون را مد نظر قرار می‌دهد و در زمانی که معماری
را مد نظر قرار می‌دهد و در زمانی که معماری روز شدیداً وابسته به اقتصاد، تکنیک و مقررات است معماری طبیعی این موارد را با ابعاد زیستی، فرهنگی و روحی بشر گره می‌زند.
قارن‌وندیان یا کارن‌وندیان یا سوخرائیان خاندانی ایرانی‌تبار و گروهی از اسپهبدان تبرستان بودند. مرکز حکومت قارنوندیان در پریم بوده است. پادشاهان این دودمان که مازیار نیز از آن بود، به دلیل آنکه تبارشان به سوخرا می‌رسید به سوخرائیان و به سبب انتسابشان به خاندان کارن به کارن‌وندیان معروفند، و هریک از اسپهبدان این دودمان به لقب گَرشاه (شاه کوهستان) شناخته می‌شدند. آغاز شاهی این دودمان در تبرستان از زمان انوشیروان خسرو یکم پسر کواد یکم بود که با از میان برداشتن برادر خود کیوس که از سوی پدرش قباد یا کواد
برادر خود کیوس که از سوی پدرش قباد یا کواد فرمانروای تبرستان شده بود، قارن پسر سوخرا را از سال ۵۶۵ میلادی و بعد رتبهٔ سپهبدی تبرستان داد و حکومت این ناحیه را وارث به خانواده او ویژه گردانید. خود سوخرا پسر ویشاپور سرکردهٔ کارن بود. خاندان کارن یا خاندان کارن پهلوی یک خاندان ایرانی (آریایی) و سکایی‌تبار و یکی از هفت خاندان ممتاز ایران باستان در عصر اشکانیان و ساسانیان بودند.خاندان کارن خود را از نسل کارن کاوگان ( فرزند کاوه آهنگر) می‌دانستند که تبرستان در قلمرو فرمانروایی آنها بود.خاندان کارن در قسمتی از ماد
فرمانروایی آنها بود.خاندان کارن در قسمتی از ماد (ماه نهاوند) فرمان می‌راند و بعدها نسب نامه خود را در حماسه‌ها به کاوه آهنگر رساند. از دوره پیروز یکم خاندان کارن شجره نامه خود را به منوچهر می‌رساندند. ونداد هرمزد و مازیار دو تن از اسپهبدان این دودمان بودند که علیه خلافت عباسیان قیام کردند. شورش تبرستان به رهبری وندادهرمزد در قیام اول باعث افزایش بیشتر استقلال تبرستان شد و قیام تبرستان به رهبری مازیار، هر دو به شکست انجامید و قدرت و قلمرو کاروندیان از دست رفت. تبار مازیار که آخرین اسپهبد کارنوندی بود، از
رفت. تبار مازیار که آخرین اسپهبد کارنوندی بود، از این قرار است: مازیار پسر کارن، کارن پسر وندادهرمزد، وندادهرمزد از نواده‌های کارن بزرگ بود. مهم‌ترین آبادی شهریارکوه آسران بوده است. آخرین فرمانروای قارنوند آسران در شهریارکوه ملک محمود ولاش (بلاش) بوده است که در سده ۱۴ میلادی درجنگ با میر عمادالدین سرسلسله حکمرانان مرتضوی تبرستان شکست خورده و به ناچار به اصفهان عزیمت می‌کند و بدین ترتیب حکومت محدود قارن‌وندان نابود می‌شود میرعماد برای جلوگیری از «شورش مردم چاشم در حمایت از ملک محمود بلاش» ۴۰۰ خانوار آنانرا
در حمایت از ملک محمود بلاش» ۴۰۰ خانوار آنانرا به خلرد می‌کوچاند.
مسجد جمکران (نام‌های دیگر: مسجد صاحب‌الزمان، قدمگاه، حسن بن مثله) یکی از مشهورترین و مهم‌ترین مساجد شیعیان و منسوب به حجت بن الحسن امام دوازدهم شیعیان دوازده امامی است که در محدوده محلهٔ جمکران شهر قم واقع شده‌است. این مسجد، به خاطر قرارداشتن در این محله، به مسجد جمکران شهرت یافته‌است و به سبب انتساب به حجت بن الحسن، مسجد صاحب‌الزمان هم نامیده می‌شود، در گذشته به مسجد قدمگاه نیز مشهور بوده‌است. به گفته دانشنامه جهان اسلام جمکران در گذشته روستای مهمی بوده و نام آن در کتاب تاریخ قم بارها تکرار شده‌است. این
نام آن در کتاب تاریخ قم بارها تکرار شده‌است. این مسجد سابقه‌ای بیش از ۱۰۰۰ سال دارد و در سده اخیر در پی توجه شماری از علمای شیعه، به یکی از زیارتگاه‌های مهم ایران تبدیل شده، و آداب و رسوم و باورهای خاصی پیرامون آن شکل گرفته‌است. این مسجد دارای ساختمان اداری، هیئت امنا، دایره انتظامات، دفتر ثبت کرامات، انتشارات کتاب جمکران، واحد تحقیقات، واحد ارشاد و کتابخانه تخصصی است. تاریخچه. نام. این مسجد، به خاطر نزدیکی به جمکران، به مسجد جمکران شهرت یافته‌است و به دلیل انتساب به حجت بن الحسن، مسجد صاحب‌الزمان هم
دلیل انتساب به حجت بن الحسن، مسجد صاحب‌الزمان هم نامیده می‌شود، در گذشته به مسجد قدمگاه نیز مشهور بوده‌است. پیشینه. به گزارش تاریخ قم، اولین مسجدی که در قم، پیش از مهاجرت اشعریان از کوفه به این شهر در اوایل قرن دوم، بنا گردید، مسجد قریه جمکران بود که خَطّاب اسدی آن را بنیان نهاد و در آن به تنهایی نماز می‌گزارد. مدرسی طباطبایی احتمال داده‌است که مسجد جمکران فعلی همان مسجد خطّاب اسدی باشد که پس از گریز ساکنان غاضریه از قبیله بنی اسد به جمکران، به هنگام قیام مختار در کوفه، توسعه بیشتری یافت. اما قول مشهور
مختار در کوفه، توسعه بیشتری یافت. اما قول مشهور دربارهٔ ساخت مسجد کنونی جمکران به داستانی بر می‌گردد که میرزا حسین نوری نقل کرده‌است. بر طبق این حکایت، حسن بن مثله جمکرانی در پی رؤیایی که می‌بیند، در سه‌شنبه ۱۷ رمضان ۳۷۳ هجری قمری به خدمت حجت بن الحسن می‌رسد و در آن جلسه دستورِ ساخت مسجد در مکانی که برگزیده و در آن نشانه‌هایی قرار داده شده، نماز خاص آن مسجد و قربانی کردن یک بز و انفاق آن بر مردم به او ابلاغ می‌گردد، سپس سیدابوالحسن، از درآمد زمین مزبور، که در اختیار حسن بن مسلم بوده، به اضافه وجوه حاصل از
در اختیار حسن بن مسلم بوده، به اضافه وجوه حاصل از اراضی رَهَقِ ناحیه اَردَهالِ کاشان، مسجد را، با سقفی از چوب، احداث می‌کند. محققان چند اِشکال بر این حکایت وارد کرده‌اند، که از آن جمله است: وفات شیخ صدوق قبل از وقوع این حادثه؛ تألیف کتاب تاریخ قم در ۳۷۸ و نبود نسخه‌ای از اصل عربی آن و ذکر نشدن این حکایت در نسخه فارسی آن؛ و اثبات‌نشدن درستی انتساب کتاب مونس الحزین فی معرفة الحق و الیقین به شیخ‌صدوق. برخی نیز به این اِشکالها پاسخ داده‌اند. در عین حال، در دهه‌های اخیر بسیاری از مراجع تقلید و علما برای این
اخیر بسیاری از مراجع تقلید و علما برای این مسجد احترام و قداست ویژه قائل شده و برای عبادت در آنجا حضور یافته و عبادت در آنجا را به دیگران نیز توصیه کرده‌اند. نجم الدین طبسی به نقل از ناصر مکارم شیرازی می‌گوید که مسجد مقدس جمکران دارای سند قطعی است و به دستور حجت بن الحسن تأسیس شده و اجازه نمی‌دهیم که کسی با شبهات سندیت مسجد را زیر سؤال ببرد. دربارهٔ این مسجد در هیچ‌یک از منابع تاریخی سخنی نیست و تنها منشی قمی، ضمن وقایع سال ۹۸۶، در شرح‌حال میرغیاث‌الدین محمد میرمیران نوشته‌است که او به هنگام توقف در قریه
میرمیران نوشته‌است که او به هنگام توقف در قریه لَنجَرودِ قم، گاهی در مَقامِ با احترام حجت بن الحسن در جمکران اعتکاف می‌کرد، که به گفته فقیهی مقصود از آن مقام، مسجد جمکران است. اطلاع دیگر، مأخود از کتیبه تاریخی مسجد، مشتمل بر شعری با مادّه تاریخ ۱۱۶۷، است که به تعمیر مسجد در آن سال اشاره دارد. ظاهراً در همان زمان راهی درشکه‌رو برای مسجد احداث گردید. در اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی، ساختمان مسجد قدیمی و نیمه‌ویران بود. رونق مسجد جمکران در دوران اخیر به دلیل کوشش محمد تقی بافقی است. قبل از او فقط بعضی
دلیل کوشش محمد تقی بافقی است. قبل از او فقط بعضی از افراد مطّلع برای شب‌زنده‌داری به مسجد جمکران می‌رفتند. بافقی هر شب چهارشنبه، به همراه گروهی از طلاب، پیاده به مسجد می‌رفت و نماز مغرب و عشاء را در آنجا اقامه می‌کرد و تا اذان صبح در آنجا به عبادت می‌پرداخت و بدین‌ترتیب، توجه مردم را به این مسجد جلب کرد. پس از تشکیل نخستین هیئت امنای مسجد در ۱۳۹۴ ه‍. ش، تحت نظارت سازمان اوقاف، توجه بیشتری به این مسجد شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی، شورای مدیریت حوزه علمیه قم اعضای هیئت اعضای هیئت امنا را معرفی کرد و اداره
اعضای هیئت اعضای هیئت امنا را معرفی کرد و اداره اوقاف نیز نظارت بر امور مسجد را برعهده گرفت. این مسجد دارای ساختمان اداری، هیئت امنا، دایره انتظامات، دفتر ثبت کرامات، واحد انتشارات و تحقیقات، واحد ارشاد و کتابخانه تخصصی است و سالانه حدود پانزده میلیون زائر دارد. بسیاری از شیعیان شب چهارشنبه و شب نیمه شعبان - تولد حجت بن الحسن - به این مسجد می‌روند و اعمال آن را بجا می‌آورند. اعمال آن دو رکعت نماز تحیت مسجد است و دو رکعت نماز که به نماز امام زمان مشهور است به شیوه‌ای خاص به‌جای آورده می‌شود. ساخت و بنای
به شیوه‌ای خاص به‌جای آورده می‌شود. ساخت و بنای فعلی. به گفته دانشنامه اسلام، ساخت مسجد پیش از دوران افشاریه ساخته شده‌است، ولی از ویژگی‌های معماری عصر صفوی در مسجد جمکران اطلاعی در دست نیست. برطبق کتیبه مسجد، بنایی که در ۱۱۶۷ میرزا علی اکبر جمکرانی آن را تعمیر کرد، شامل مسجدی ستون‌دار به ابعاد ۱۷×۵ متر با چهار فرش‌انداز، در جنوب صحنی به ابعاد ۱۷×۱۳ متر بوده‌است. میرزا علی‌اصغر اتابک در اوایل حکومت مظفرالدین‌شاه مسجد و صحن را تعمیر کرد و حجره‌ها و ایوان‌های در اطراف صحن و دو آب‌انبار، یکی در صحن و دیگری در
در اطراف صحن و دو آب‌انبار، یکی در صحن و دیگری در خارج از صحن، بنا کرد. بافقی نیز تعمیراتی در مسجد انجام داد و در آنجا آب انباری احداث کرد. در طی تعمیر مسجد در دوره قاجار، تزئیناتی به بنا افزوده شد که شامل ازاره کاشی‌کاری خشتی هفت‌رنگ به ارتفاع ۱٫۵ متر و تزئیناتی با نقوش اسلیمی با آب طلا و لاجورد در قسمت فوقانی و کتیبه‌ای از کاشی‌های خشتی به خط ثلث از سوره جمعه در بخش میانی شبستان مسجد بود. در میان محراب مرکزی چاه کوچکی قرار داشت که دهانه آن با سنگ مرمر میان‌تهی پوشانده شده بود و برخی زائران برای تبرک از