payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اصلاحات در زمانی بود که زنان هم کارگر و هم مادر بودند. در سال ۱۹۷۵م، که سازمان ملل متحد، آن را به عنوان سال زنان اعلام کرده بود، گرو هارلم، اولین زنی بود که به معاونت رهبر حزب کارگر نروژ، انتخاب شد. در سال ۱۹۷۷م، وی به عضویت مجلس ملی نروژ برگزیده شد. گرو هارلم، یک سخنران قابل توجه بود و دائماً به منظور شرکت در جلسات جدید، به سراسر نروژ سفر می‌کرد. برکناری وی، از دولت در سال ۱۹۷۹م، برای خودش، یک شگفتی ناخوشایند و برای بسیاری دیگر یک شوک بود. حزب کارگر نروژ در انتخابات محلی بد عمل کرده بود، اما مطمئناً تقصیر
انتخابات محلی بد عمل کرده بود، اما مطمئناً تقصیر به گردن گرو هارلم، نبود. مسئولیت اصلی بر عهده نخست‌وزیر اودوار نوردلی و رئیس حزب، ری اولف استین بود. یکی از درس‌هایی که آنها از این شکست آموختند این بود که اگر رهبر حزب به دولت بپیوندد، همکاری بین آنها آسان‌تر می‌شود. ظاهراً به همین دلیل، دیگر معاون رهبر حزب که در آن زمان گرو هارلم بود، نباید در دولت حضور می‌داشت. به هر حال، دلیل واقعی، روشن نبود و فقط می‌شد در مورد آن حدس زد. گرو هارلم، شخصاً در بحث ایجاد تغییرات در دولت، شرکت نداشت. در این مورد او خود
تغییرات در دولت، شرکت نداشت. در این مورد او خود نوشته‌است: «احساس می‌کردم که به‌طور غیرمنطقی کنار گذاشته شده و بیرون نگهداشته می‌شوم». اما مطمئناً قصد رهبر حزب و نخست‌وزیر این نبود. بلکه هدف این بود که گرو هارلم، که در آن زمان یکی از اعضای حزب کارگر نروژ، در مجلس ملی نروژ بود، به تدریج برای عهده‌دار شدن پست نخست‌وزیری نروژ، آماده شود. در عمل کار در کمیته‌های مجلس به یک کارآموزی مفید تبدیل شد. گرو هارلم، در سال‌های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰م، عضو کمیته مالی بود و از پاییز ۱۹۸۰م، رئیس کمیته امور خارجی بود. سال ۱۹۸۱م، سال
۱۹۸۰م، رئیس کمیته امور خارجی بود. سال ۱۹۸۱م، سال انتخابات پارلمانی بود. در آغاز، شرایط برای حزب کارگر نروژ چندان خوشایند به نظر نمی‌رسید. برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌داد که موقعیت حزب کارگر نروژ به‌عنوان بزرگ‌ترین حزب سیاسی در نروژ در خطر است. از یک طرف، باد دست راستی در بخش‌های وسیعی از اروپا و ایالات متحده می‌وزید و از طرف دیگر، دولت نوردلی دچار مشکلات فرسودگی و گسست شد ه و حتی خود نخست‌وزیر، از نظر جسمانی رو به ضعف می‌رفت. در روز پنجشنبه ۲۹ ژانویه، مطبوعات حزب کارگر نروژ، گزارش دادند که اودوار نوردلی به
حزب کارگر نروژ، گزارش دادند که اودوار نوردلی به دلیل بیماری استعفاء خواهد داد. گرو هارلم بروندلاند، از جمله کسانی بود که به جلسه ای در خانه تریگوه براتلی، در روز یکشنبه اول فوریه، احضار شدند. سؤال این بود که چه کسی نخست‌وزیر جدید خواهد شد؟ این سؤال همه علاقمندان سیاسی و طبیعتاً در درجه اول، اعضای فعال حزب کارگر نروژ را به خود مشغول کرده بود. بسیاری از انجمن‌های احزاب، گروه‌های زنان و تیم‌های سازمان جوانان حزب کارگر نروژ، آن روزها جلساتی داشتند. قبل از کنفرانس یکشنبه شب درحضور براتلی، حرف‌هایی به گوش رسیده
یکشنبه شب درحضور براتلی، حرف‌هایی به گوش رسیده بود مبنی بر این که گرو هارلم بروندلند، باید مسئولیت را بر عهده بگیرد. ارگان حزب کارگر نروژ در مقاله ای نوشت: یکی از شرکت کنندگان در این نشست، در خانهٔبراتلی وزیر محیط زیست، رولف هانسن بود. از او دعوت شده بود، چون اودوار نوردلی، وی را برای عهده‌دار شدن پست نخست‌وزیری مناسب می‌دید. وزیر محیط زیست که به تازگی جانشین گرو هارلم در پست وزارت شده بود نیز خود را برای مشارکت در حل مسئله راغب نشان داد و گرو هارلم بروندلاند را برای انتصاب در پست نخست‌وزیری پیشنهاد داد و
را برای انتصاب در پست نخست‌وزیری پیشنهاد داد و این پیشنهاد به اجماع رسید. دور اول و کوتاه نخست‌وزیری، رهبری حزب و مخالفت با دولت. ۴ فوریه ۱۹۸۱م، خانم گرو هارلم بروندلاند، در سن ۴۲ سالگی پست نخست‌وزیری را تحویل گرفت. با این حساب، او جوانترین و اولین نخست‌وزیر زن در تاریخ نروژ بود. اولین نخست‌وزیری که همه وی را با نام کوچک صدا می‌زدند. اما شرایط یکسره بر وفق مراد نبود. دولت در وضع مشکلی قرار داشت. در اتحادیه‌های کارگری همه، از اینکه زن جوانی مانند گرو هارلم، تجربه کافی برای عهده‌دار شدن سرپرستی در چنین سطحی
تجربه کافی برای عهده‌دار شدن سرپرستی در چنین سطحی را دارد، مطمئن نبودند. روابط گرو هارلم، و رهبر حزب تیره بود. در آوریل ۱۹۸۱م، ری اولف استین در یک نشست پرتنش حزبی در هامار از رهبری حزب کارگر نروژ، استعفاء داد و گرو هارلم، به جانشینی وی انتخاب شد. محبوبیت حزب کارگر نروژ، طی ۶ ماه اول سال ۱۹۸۱م، به شدت کاش یافت. به دنبال انتخابات مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۸۱م، اکثریتی که حزب کارگر نروژ، همراه با حزب سوسیالیست چپ (نروژ) در مجلس داشتند، از دست رفت. حزب محافظه‌کار (نروژ) به قدرت رسید و کوره ویلوک، پست نخست‌وزیری
(نروژ) به قدرت رسید و کوره ویلوک، پست نخست‌وزیری را تصاحب کرد. به این ترتیب نقش گرو هارلم، از رهبری دولت، به رهبری مخالفان دولت، تغییر یافت. در طی سال‌های بعدی مناظره‌های سخت و پر حرارتی بین گرو هارلم، و کوره به ویژه در برنامه‌های تلویزیونی برقرار بود، طوری که این برنامه‌ها به کنایه، برنامه «گرو و کوره» خوانده شده و در سراسر نروژ معروف شد. نقش گرو هارلم، به عنوان رهبر مخالفان دولت در مجلس ملی نروژ تا بعد از انتخابات سال ۱۹۸۵م، همچنان ادامه داشت. اگر چه محبوبیت حزب کارگر نروژ افزایش یافته بود، اما میزان این
حزب کارگر نروژ افزایش یافته بود، اما میزان این افزایش در سطح تصاحب قدرت و تشکیل دولت نبود. با این حال دولت دست راستی کوره ویلوک، تضعیف شده بود. ادامه کار دولت و نخست‌وزیر حزب محافظه‌کار (نروژ) به حمایت فرمسکریت پارتی نیاز داشت. این حمایت، در طول یک سال و نیم برقرار بود. اما بعد فرمسکریت پارتی، که از سیاستهای صرفه جویی دولت به ستوه آمده بود، به دنبال افزایش مالیات بنزین، دست از حمایت دولت برداشت و در آوریل سال ۱۹۸۶م، دولت حزب محافظه‌کار (نروژ) به نخست‌وزیری کوره ویلوک، مجبور به استعفاء شد. دور دوم
کوره ویلوک، مجبور به استعفاء شد. دور دوم نخست‌وزیری و وزیران زن. بدین ترتیب، میز برای دور دوم دولت گرو هارلم بروندلاند، چیده شد؛ و وی، دولتی تشکیل داد که به نام اولین دولت زنان در جهان، معروف شد. در ترکیب این دولت، از ۱۸ نفر اعضای هیئت دولت، ۸ تن از وزیران، زن بودند. اصل حداقل ۴۰ درصد تنوع جنسیت، در مورد هر دو جنس زن و مرد، رعایت شده بود. اصل حداقل ۴۰ درصد تنوع جنسیت، در ترکیب تشکیلات مرکزی حزب کارگر نروژ نیز مطرح شده بود. همچنین قرار بر این گذاشته شد که در معرفی نامزدان انتخابات مجلس ملی نروژ، دو نفر صدر
معرفی نامزدان انتخابات مجلس ملی نروژ، دو نفر صدر لیست پیشنهادی، یکی مرد و دیگری زن باشد. از دیدگاه بعضی، نتیجه این چنین تصمیمی، آن بود که در عمل، زنانی با تجربه و صلاحیت کمتر، از مجرب‌ترین و صالح‌ترین مردان حزب سبقت می‌گرفتند. گرو هارلم، هیچ مشکلی در درون حزب، برای رد این انتقادات نداشت، چرا که در سال ۱۹۸۶م، رهبری وی در حزب کارگر نروژ، بلامنازع بود.علاوه بر این، حزب کارگر نروژ، تغییرات دیگری نیز کرده بود. راه برای انتخاب افرادی جدید، به منظور تصدی مسئولیت‌های حزبی در سطوح بالای حزب کارگر نروژ، باز شده بود.
حزبی در سطوح بالای حزب کارگر نروژ، باز شده بود. در سال ۱۹۸۱م، اینار فورده، بر خلاف میل شخصی گرو هارلم، به عنوان معاون رهبر حزب، انتخاب شد. اما این دو، بر خلاف سنت رایج حزب، اجازه ندادند که اختلافات درونی حزب، بر سیاستهای عمومی حزب کارگر نروژ، سایه افکند. معاون جدید حزب، مورد حمایت رهبر حزب قرار گرفت و گرو هارلم، از نوسازیهای معاون جدید خود، در سیاست حزب کارگر نروژ، استقبال کرد. به این ترتیب، از اعتقاد به لزوم نظارت دولت، بر برنامه‌های اقتصادی، به نفع اقتصاد بازار آزاد، کاسته شد. محبوبیت گرو هارلم، در سال
بازار آزاد، کاسته شد. محبوبیت گرو هارلم، در سال ۱۹۸۶م، پایه داشت. محبوبیتی که بعدها پس از بازنشستگی وی، لقب «مادر ملت» برای وی به ارمغان آورد. اما این محبوبیت درسال ۱۹۸۹م، به شدت تضعیف شده بود. در واقع اگر تنها نتایج انتخابات سال ۱۹۸۹م، را ملاک قرار دهند، عجیب خواهد نمود که اصولاً او به چنین مقامی دست یافته‌است. از سال ۱۹۳۰م، به این طرف، این ضعیف‌ترین نتیجه انتخابات برای حزب کارگر نروژ بود. به دنبال این انتخابات، یان پی. سیسه، از حزب محافظه‌کار (نروژ) قدرت را به دست گرفت و با تشکیل یک دولت دست راستی، بار
را به دست گرفت و با تشکیل یک دولت دست راستی، بار دیگر نقش گرو هارلم بروندلاند، از رهبری دولت، به رهبری مخالفان دولت تغییر یافت. دور سوم نخست‌وزیری و کناره‌گیری از رهبری حزب. اختلاف نظر در مورد مذاکرات منطقه اقتصادی اروپا، منجر به گسست بین احزاب حاکم شد. حزب مرکز، که توسط کشاورزان نروژی حمایت می‌شد، تشکیل یک دولت جدید توسط حزب کارگر نروژ را بر دولتی که توسط حزب محافظه‌کار (نروژ) رهبری می‌شد، ترجیح می‌داد و از ائتلاف خارج شد؛ و به دنبال آن، یان پی. سیسه استعفا داد. دولت یان پی. سیسه فقط کمی بیش از یک سال
داد. دولت یان پی. سیسه فقط کمی بیش از یک سال برقرار بود و گرو هارلم توانست دوباره قدرت را به دست گیرد. به این ترتیب در ۳ نوامبر ۱۹۹۰م، خانم گرو هارلم بروندلاند، برای سومین بار نخست‌وزیر یک دولت خالص حزب کارگر نروژ شد. شکست دولت ائتلافی به رهبری حزب محافظه‌کار (نروژ)، این تصویر را ایجاد کرد که محافظه کاران، گرچه در انتخابات پیروز شدند اما در عمل، قادر به مدیریت مملکت نبودند، در حالی که حزب کارگر نروژ، حتی با وجود شکست در انتخابات، نشان داد که در عمل قادر به مدیریت کشور است. در سال ۱۹۹۲م، در یک نشست حزبی،
مدیریت کشور است. در سال ۱۹۹۲م، در یک نشست حزبی، گرو هارلم، از رهبری حزب کارگر نروژ، استعفاء داد. اگرچه رسانه‌های مهم، چیزی در مورد آن ننوشته بودند، اما همه در سالن آن نشست حزبی می‌دانستند که کوچک‌ترین پسر وی، در اوایل همان سال، خودکشی کرده و به زندگی خود خاتمه داده‌است. با این حال، برای همه نمایندگان حزبی کاملاً تعجب آور بود که در روز دوم نشست سراسری حزب، گرو هارلم، برای اولین بار علناً به این رویداد غم‌انگیز در یک جلسه رسمی اشاره کرد و گفت که نیاز به کاهش حجم کار دارد. چرا که در آن زمان، خانم گرو هارلم
حجم کار دارد. چرا که در آن زمان، خانم گرو هارلم بروندلاند، به قدرت و خویشتن داری فوق‌العاده ای شهرت داشت. در این نشست، گرو هارلم، تنها در آن حد تأیید کرد که فعلاُ به عنوان نخست‌وزیر، وظایف خود را انجام خواهد داد. با این حال در بین اعضای حزب کارگر نروژ، تردیدی در مورد انتخاب گرو هارلم بروندلاند، به عنوان نامزد پست نخست‌وزیری، در انتخابات سال ۱۹۹۳م، وجود نداشت. به یک معنی، انتخابات سال ۱۹۹۳م، بزرگ‌ترین پیروزی وی بود. چرا که در این انتخابات، حزب کارگر نروژ با افزایش محبوبیت و اختصاص ۳۶٫۹ درصد آرا، به خود،
با افزایش محبوبیت و اختصاص ۳۶٫۹ درصد آرا، به خود، موفق شد، اساس بقای دولت حزب کارگر نروژ را حفظ کند. اما خیلی زود پس از انتخابات، زمزمه‌هایی، مبنی بر استعفای قریب‌الوقوع گرو هارلم، از پست نخست‌وزیری به گوش رسید. انتظار می‌رفت که در صورت کناره‌گیری گرو هارلم، رهبر جدید حزب، توربیورن یاگلاند، موقتاً پست نخست‌وزیری را هم بر عهده بگیرد. در عمل، گرو هارلم، همچنان تا پاییز سال ۱۹۹۶م، در پست نخست‌وزیری باقی ماند و به خدمت ادامه داد. اما پیش از انتخابات مجلس ملی نروژ در سال ۱۹۹۷م، پیشنهاد نامزدی خود را برای
ملی نروژ در سال ۱۹۹۷م، پیشنهاد نامزدی خود را برای نخست‌وزیری یا نمایندگی در مجلس رد کرد و از صحنه سیاست داخلی نروژ خارج شد. مواضع بین‌المللی. کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه. هنگامی که سازمان ملل متحد، در سال ۱۹۸۲م، گرو هارلم بروندلاند را به عنوان رئیس کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه که در نروژ، بیشتر به عنوان کمیسیون بروندلاند، شناخته می‌شود، منصوب کرد، فعالیت وی به عنوان یک سیاستمدار بین‌المللی آغاز شد. این کارگروه، تلاش زیادی کرد تا رهبران جهان را متوجه کند که رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی فعلی، نباید
کند که رشد و توسعه اقتصادی و اجتماعی فعلی، نباید نسل‌های آینده را از فرصت‌های مشابه برای رشد و توسعه محروم کند. مفهوم «توسعه پایدار» از آن زمان به بعد، مورد توجه قرارگرفت. اصطلاح پایداری به قدری در زمینه‌های گوناگون استفاده شده که ارزیابی تأثیر آن دشوار است. می‌توان گفت که کمیسیون بروندلاند، با ایجاد مفهوم «توسعه پایدار»، رشد اقتصادی را به سوی سازگاری بیشتر با محیط زیست هدایت کرد، اما در عین حال شاید این کمیسیون، همزمان آن نوع رشد اقتصادی که تنها در کوتاه مدت پایدار بود را بدون در نظر گرفتن پی آمدهای
مدت پایدار بود را بدون در نظر گرفتن پی آمدهای درازمدت، مشروعیت بخشید. فعالیت کمیسیون جهانی محیط زیست و توسعه درسال ۱۹۸۷م، به اتمام رسید. سازمان جهانی بهداشت و بازنشستگی. خیلی زود پس از خداحافظی بانو گرو هارلم، از سیاست ملی نروژ، وی به عنوان رئیس سازمان جهانی بهداشت (WHO) مشغول به کار شد. نخست‌وزیر سابق نروژ، به همراه رئیس دفترش، یوناس گار استوره، ابتدا در داخل این سازمان، اقدام به انجام اصلاحاتی کرد و سپس بر اهمیت پیشگیری از مشکلات سلامتی از طریق محدود کردن مصرف الکل و تنباکو؛ تمرکز بیشتری اعمال داشت.گرو
مصرف الکل و تنباکو؛ تمرکز بیشتری اعمال داشت.گرو هارلم بروندلاند، در دوران بازنشستگی خود عضوی از چندین کمیسیون معتبر سازمان ملل بوده‌است. وی اکنون معاون رئیس سازمان سالمندان است که از مدیران باز نشسته‌ای تشکیل شده که سابقاً در سازمانهای بین‌المللی مدیر ارشد بوده‌اند.
جنی شیپلی (زادهٔ ۴ فوریه ۱۹۵۲ در نیوزیلند) بانوی سیاست‌مدار نیوزیلندی است. سمت‌ها. او از سال ۱۹۹۷ تا دسامبر سال ۱۹۹۹ نخست‌وزیر نیوزیلند بود. منابع. Wikipedia contributors, "Jenny Shipley," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Jenny_Shipley&amp;oldid=189358599 (accessed February ۲۲، ۲۰۰۸).
دراکولا (به معنای موجودی خون‌آشام در فرهنگ اروپا) نام کتابی نوشتهٔ برام استوکر است. دراکولا همچنین ممکن است در معانی زیر به کار رود:
الوین کارل پلانتینگا فیلسوف دین آمریکایی در سنت تحلیلی است. زندگی‌نامه. الوین پلانتینگا در سال ۱۹۳۲ در ایالت میشیگان آمریکا متولد شد. پدر وی دانش‌آموخته فلسفه و وابسته به کلیسای اصلاح‌شده بود. الوین هم راه پدر را در پیش گرفت و در کالج کالون به آموزش فلسفه پرداخت. وی در این باره می‌گوید: "جاذبه کالج کالون برای ترکیب فعالیت جدی فلسفی با علاقه و دل بستگی اصیل دینی بود. مسئله مهم در این کالج یافتن ربط و نسبت‌های فعالیت علمی و عقلانی با حیات دینی بود." در سال ۱۹۵۴ برای تکمیل تحصیلات فلسفی خود به دانشگاه میشیگان
برای تکمیل تحصیلات فلسفی خود به دانشگاه میشیگان رفت و در کلاس درس کسانی چون ویلیام فرانکنا و ویلیام آلستون حضور یافت. وی ضمن اعتراف به شکوه خیره‌کننده مباحث فلسفی در دانشگاه میشیگان، از این که تلاش فلسفی آن‌ها مصروف حل پرسش‌های اصلی و مهم نمی‌شد، اظهار نگرانی می‌کرد. پلانتینگا سپس به دانشگاه ییل می‌رود و در سال ۱۹۵۸ دکترای فلسفه می‌گیرد. پس از فراغت از تحصیل برای تدریس به دانشگاه (Wayne) دعوت می‌شود و در آن جا با ادموند گتیه، معرفت‌شناس تأثیرگذار معاصر، آشنا و همکار می‌شود. پس از بازنشستگی اولین استاد
آشنا و همکار می‌شود. پس از بازنشستگی اولین استاد فلسفه‌اش در کالج کالون برای جایگزینی وی به شهر و دیار خود دعوت می‌شود و پس از حدود دو دهه تدریس در آن جا به گروه فلسفه دانشگاه نتردام می‌پیوندد. تردیدی نیست که انگیزه اصلی وی در برگشت به کالج کالون هم سویی فضای حاکم بر آن با باورهای وی بوده‌است، از جمله این اعتقاد که نه علم و نه تعلیم و تربیت نمی‌تواند از لحاظ دینی خنثی باشند. این نگرش در کالج کالون مورد قبول و حتی الگوی سازمانی آن جا بود و از این رو جای مناسبی برای فعالیت فلسفی و دینی پلانتینگا بود.
مناسبی برای فعالیت فلسفی و دینی پلانتینگا بود. فعالیت‌ها. از نظریات مهم فلسفی او می‌توان به دفاع از "باور به وجود خدا به عنوان اعتقادی پایه"، بسط "نظریه معرفت‌شناسی اصلاح‌شده"، "نقد گسترده مسئله شر" و دفاع از موضع خداباورانه در این باب اشاره کرد. آخرین فعالیت رسمی او به عنوان مدیر مرکز فلسفه دین در دانشگاه نوتردام بود. در حال حاضر، پلانتینگا به دلیل از دست دادن حافظه خود، از فعالیتهای تخصصی کناره‌ گرفته و در آسایشگاهی مشغول استراحت است. گزیده آثار پلانتینگا. ترجمه فارسی: الوین پلنتینگا، "ماهّیتِ ضرورت"،
ترجمه فارسی: الوین پلنتینگا، "ماهّیتِ ضرورت"، ترجمه کاوه لاجوردی، نشر نو، ۱۴۰۳
میرزا یوسف خان مستشارالدوله (۱۲۰۲–۱۲۷۴ ش) (۱۸۲۳–۱۸۹۵م) دیپلمات دورهٔ ناصرالدین‌شاه بود. وی نویسنده کتاب "یک کلمه"، مبدع اولین طرح راه‌آهن سراسری و اولین پیش‌نویس قانون اساسی ایران است. او را بدلیل انتقاد از وضع موجود به فرمان شاه در ۱۲۷۰ ش (۱۳۰۹ق ۱۸۹۰م) به زنجیر کشیدند و خانه‌اش غارت شد املاکش مصادره و مقرری دولتی او قطع گردید و در سال ۱۲۷۴ش (۱۸۹۵ م) در زندان درگذشت. صادق مستشارالدوله برادرزادهٔ اوست. زندگی. یوسف، پسر حاجی میرزا محمدکاظم بن محمد تاجر تبریزی (از بازرگانان آذربایجان) در شهر تبریز به دنیا آمد.
بازرگانان آذربایجان) در شهر تبریز به دنیا آمد. فارسی، عربی و قدری از علوم شرعیه را آموخت و با سِمَت منشی‌گری، وارد خدمت کنسولگری انگلیس در تبریز شد و بعد از چندی از کار در کنسولگری انگلیس استعفا داد و به خدمت وزارت امور خارجه درآمد. وی در مدت سه سال اقامت خود در پاریس چهار مرتبه به لندن رفت. او در مقدمه کتاب یک کلمه می‌گوید در نمایشگاه بین‌المللی پاریس (۱۸۶۷) حضور داشته و ترقیات غرب را از نزدیک مشاهده کرده و به‌فکر افتاده‌است. در سال ۱۲۹۹ق (۱۸۸۱م) در کابینه مشیرالدوله به عنوان معاون وزیر عدلیه انتخاب و لقب
مشیرالدوله به عنوان معاون وزیر عدلیه انتخاب و لقب مستشارالدوله به نام او اعطا شد. در ۱۲۸۲ ق (۱۲۴۴ ش)، رسالهٔ «رمز یوسفی» را در تهران منتشر کرد. در دورهٔ اقامت در تفلیس، با میرزا فتحعلی آخوندزاده نویسنده مکتوبات مناسبات دوستانه‌ای یافت. از ۱۲۴۶ تا ۱۲۴۸ ش (۱۸۶۷–۱۸۶۹م) شارژ دافر (کاردار) سفارت ایران در پاریس بود و وارد لژ فراماسونری گراند اوریان (شرق اعظم) شد. رسالهٔ «یک کلمه» را در ماه‌های پایانی خدمت در پاریس به اتمام رساند و دست‌نویس آن را در راه بازگشت به ایران (۱۲۴۹ ش) در تفلیس به آخوندزاده نشان داد و در
(۱۲۴۹ ش) در تفلیس به آخوندزاده نشان داد و در سال ۱۲۵۳ ش (۱۸۷۴ م) در ایران به‌چاپ رسید. رسالهٔ یک کلمه یکی از اولین آثار آزادی‌خواهان ایران به‌شمار می‌رود و در تحریک احساسات و بیدار کردن مردم در آن زمان اثر فوق‌العاده‌ای داشته‌است و در سال ۱۲۸۴ ش که مرکز غیبی تشکیل گردید، راهنمای سیاسی آن انجمن بود. در سال ۱۲۶۷ ش (۱۳۰۶ ق ۱۸۸۸م) نامه‌ای به مظفرالدین میرزا ولیعهد نوشت و از حکومت استبدادی و فساد دربار انتقاد کرد؛ اصلاحات مملکتی و ایجاد حکومت قانون و برقراری آزادی و مساوات را خواستار شد و گوشزد کرد که "اگر
آزادی و مساوات را خواستار شد و گوشزد کرد که "اگر زمامداران ایران، خود در صدد تأسیس دولت مقننه برنیایند، سیر حوادث تاریخ آن را تحمیل خواهد کرد." بنابراین او را به فرمان شاه در ۱۲۷۰ ش (۱۳۰۹ق ۱۸۹۰م) در عمارت رکنیه قزوین به زنجیر و کنده کشیدند و به انفرادی انداختند. خانه‌اش غارت شد املاکش مصادره و مقرری دولتی او قطع گردید. وی در سال۱۲۷۴ش (۱۸۹۵ م) در زندان درگذشت. روابط با میرزا ملکم خان و ایده کتاب یک کلمه. یوسف خان طی سفرهایی که به لندن داشت با میرازملکم‌خان آشنا شد. نزدیکی این دو و آخوندزاده یک مثلث فکری
آشنا شد. نزدیکی این دو و آخوندزاده یک مثلث فکری تاثیرگذار در آن دوره ایجاد می‌کند. این سه با ملاقات‌ و ارسال نامه به تبادل‌نظر می‌پرداختند. بنظر میرسد که او ایده اولیه یک کلمه را از میرزا ملکم خان میگیرد. مستشارالدوله در باب مراوده و تاثیر ملکم‌خان بر خویش بعد از سوالی که از وی درباره پیشرفت فرانسه و علل عقب‌افتادگی ایران می‌کند، اذعان می‌دارد: «آن دوست چنین گفت: یک کلمه که جمیع انتظامات فرنگستان در آن مندرج است کتاب قانون است که جمیع شرایط و انتظامات معمول بها که به امور دنیویه تعلق دارد، در آن محرر و
بها که به امور دنیویه تعلق دارد، در آن محرر و مسطور است، شاه و گدا و رعیت و لشگری در بند آن مقید هستند و احدی قدرت مخالفت به کتاب قانون ندارد.» رساله یک کلمه. وی این اثر را در سال ۱۲۴۸ش (۱۸۶۹م) در پاریس نگاشت و در ۱۲۵۳ش (۱۸۷۴م) پس از سفر اول ناصرالدین‌شاه به فرنگ منتشر کرد. محمد امینی پژوهشگر تاریخ مشروطه می‌گوید: "نخستین سند نوشتاری آغاز مدرنیته در ایران کتاب «یک کلمه» است" که در سال ۱۲۴۸ ش یعنی نزدیک به ۳۶ سال پیش از انقلاب مشروطه در پاریس نگاشته شد. مستشارالدوله موادی از قانون اساسی فرانسه و اعلامیه
موادی از قانون اساسی فرانسه و اعلامیه حقوق بشر و شهروندی فرانسه را انتخاب کرد و کوشید به روحانیان و بزرگان ایران نشان بدهد که این قوانین با قرآن مغایرتی نداشته و می‌توان مسلمان بود و قانون را قبول داشت. قانونی که به گفته وی شاه و گدا در آن برابر باشند که «یک کلمه» از این منظر بسیار سکولار است. مقاله‌نویس در روزنامه عدلیه. میرزا یوسف خان برای نشر عقاید خویش در روزنامه عدلیه مطالبی می‌نوشت، روزنامه عدلیه به وسیله سپهسالار برای توجیه و تشریح اصلاحات قانونگذاری و نظام حقوقی و دادگستری مترقیانه انتشار می‌یافت و
و نظام حقوقی و دادگستری مترقیانه انتشار می‌یافت و از بسط عدالت «تربیت ملت» افزودن بصیرت مردم، آسودگی و ترقی اوضاع مردم، ایجاد تأسیسات عالی، وضع قوانین جدید و برانداختن تأسیساتی که مانع اجرای عدالت باشد، سخن می‌راند. نخستین طرح راه‌آهن سراسری. وی می‌پنداشت که مقدمه ترقی مملکت راه‌آهن است و با ایجاد آن اوضاع ایران در عرض سه سال به کل منقلب و در یک کلمه گلستان خواهد شد. در ۱۸۶۹ میلادی رساله‌ای به نام کتابچه بنفش دربارهٔ تأسیس راه‌آهن سراسری ایران نوشت و به شاه عرضه داشت. جزوه دیگری در لزوم کشیدن راه‌آهن از
عرضه داشت. جزوه دیگری در لزوم کشیدن راه‌آهن از تهران به خراسان تهیه کرد و منافع آن را ذکر کرد و نظر به آسان شدن زیارت توسط راه‌آهن فتوای روحانیان را در آن باره به دست آورد. بعدها همین فتوا برای احداث مسیر ماشین دودی از تهران به شاه عبدالعظیم استفاده شد. نخستین طراح قانون اساسی. وی با همکاری صدر اعظم وقت میرزا حسین خان سپهسالار اولین طرح قانون اساسی را به شاه ارائه داد. طرح شامل موارد ذیل بود: این طرح مورد قبول شاه واقع نشد. طرح دوم با نام لایحه تشکیل دربار اعظم در سال ۱۲۵۱ ش(۱۸۷۲م) به تصویب شاه رسید. اساس
اعظم در سال ۱۲۵۱ ش(۱۸۷۲م) به تصویب شاه رسید. اساس این طرح تبدیل دستگاه سنتی صدارت به یک هیئت وزاری مسئول است. در این طرح مسئولیت‌های دولت به نه وزرات خانه تقسیم شد، هر یک از وزرا در اداره وزارت خانه خود مستقل بود، هیئت وزرا مسئولیت مشترک هیئت دولت را بر عهده داشتند و در برابر صدراعظم (رئیس دولت) مسئول بودند و در نهایت صدراعظم در برابر شاه مسئول بود. هیئت دولت اختیار قانون‌گذاری بر اساس رأی اکثریت را داشت. شاه می‌نویسد: "این تفصیل وزرا و دربار که نوشته‌اید، بسیار بسیار پسندیدم؛ و انشاءالله قرارش را بزودی
بسیار بسیار پسندیدم؛ و انشاءالله قرارش را بزودی بدهید و معمول بدارید که هر قدر به تعویق بیافتد باعث ضرر دولت است." با این ترتیب جدید، شاه مسئولیت داشتن هیئت دولت را می‌پذیرد و در امور وزرا و عزل و نصب حکام دخالت نمی‌کند.
حسین پیرنیا ملقب به مؤتمن‌الملک (۱۲۵۳ نایین – شهریور ۱۳۲۶ تهران)، دولتمرد اواخر دورهٔ قاجاریه، رئیس مجلس شورای ملی در دوره دوم و چهارم، نماینده شش دوره مجلس شورای ملی، و برادر حسن پیرنیا بود. وی پدرزن سپهبد فضل‌الله زاهدی، نخست‌وزیر ایران و پدربزرگ اردشیر زاهدی سه دوره نماینده همدان در مجلس شورای ملی بود. زندگی. حسین پیرنیا فرزند میرزا نصرالله خان نائینی مشیرالدوله، در ۱۲۵۳ ه‍.خ در نایین متولد شد. تحصیلات ابتدایی و معلومات متداول را در تهران فراگرفت و زبان خارجه را به همراه مشیر الدوله برادرش طبق اظهارات
خارجه را به همراه مشیر الدوله برادرش طبق اظهارات آدمیت نزد حکیم میرزا محمد باقر بواناتی آموخت و سپس عازم اروپا شد و در مدرسهٔ حقوق پاریس ادامهٔ تحصیل داد. پس از بازگشت به ایران به خدمت وزارت امور خارجه درآمد و در ۱۲۷۷ خ، که مدرسهٔ علوم سیاسی دایر شد، در آنجا به تدریس پرداخت. در ۱۲۸۰ خورشیدی به ریاست دفتر وزارت امور خارجه منصوب شد، تا ۱۲۸۵ خ در این سمت باقی بود و در همین سمت لقب مؤتمن‌الملک گرفت. مؤتمن‌الملک در آغاز نهضت مشروطه، چون تحصیلکردهٔ فرانسه بود، به این نهضت گرایش یافت و به اتفاق برادرش، پدر را در
این نهضت گرایش یافت و به اتفاق برادرش، پدر را در یاری مشروطه‌خواهان تشویق کرد و سرانجام در تنظیم قانون اساسی و نظامنامهٔ انتخابات و متمم قانون اساسی شرکت جست و در این راه کوشش بسیار کرد. در ۴ آبان ۱۲۸۶ میرزا ابوالقاسم خان ناصرالملک که به رئیس‌الوزرایی منصوب شده بود، کابینهٔ خود را به شاه و مجلس معرفی کرد. در این کابینه، برای اولین بار، مؤتمن‌الملک مقام وزارت گرفت و متصدی وزارت تجارت و گمرکات شد. در چهاردهم بهمن ۱۲۸۶ نمایندگان مجلس مؤتمن‌الملک را برای پر کردن یکی از کرسیهای خالی تهران انتخاب کردند اما او
یکی از کرسیهای خالی تهران انتخاب کردند اما او نپذیرفت و اعلام استعفای خود را پنج روز بعد به مجلس ابلاغ کرد چون در دولت حضور داشت. در ترمیم کابینهٔ نظام‌السلطنهٔ مافی، مؤتمن‌الملک برای بار دوم به وزارت تجارت منصوب و در ترمیم سوم کابینه نیز همان سمت را دارا شد. در اولین کابینهٔ میرزا احمدخان مشیرالسلطنه، که در ۱۷ خرداد ۱۲۸۷ در باغ شاه به محمدعلی شاه معرفی شد، سمت مؤتمن‌الملک وزارت فوائد عامه و تجارت بود، و در ترمیم کابینه همان سمت را حفظ کرد، ولی به هنگام ترمیم کابینه در ۱۵ دی ۱۲۸۷ از وزارت مستعفی شد. در
ترمیم کابینه در ۱۵ دی ۱۲۸۷ از وزارت مستعفی شد. در رئیس‌الوزرایی دوم میرزا ابوالقاسم خان ناصرالملک، که به کفالت میرزا جوادخان سعدالدوله تشکیل شد، مؤتمن‌الملک به سمت وزارت علوم و معارف تعیین گردید و در ترمیم کابینه همچنان سمت خود را حفظ کرد. پس از استبداد صغیر و به دنبال آن فتح تهران و خلع محمدعلی شاه از سلطنت، مؤتمن‌الملک از تهران به نمایندگی دورهٔ دوم مجلس شورای ملی انتخاب گردید و در انتخاب هیئت رئیسهٔ موقتی، به ریاست برگزیده شد اما فقط در دو جلسه آغازین رئیس بود و در جلسه سوم هنگام رأی‌گیری برای ریاست
رئیس بود و در جلسه سوم هنگام رأی‌گیری برای ریاست دائم از نمایندگان خواست او را انتخاب نکنند. پس از استعفای ممتازالدوله از ریاست مجلس، هر دو حزب دموکرات و اعتدالیون در مجلس او را نامزد ریاست کردند و در هجدهم اسفند ۱۲۸۹ با ۷۸ رأی مثبت از ۷۹ رأیی که داده شد، به ریاست مجلس رسید. دوره ریاست او هشت ماه و چهارده روز به طول انجامید. پس از انحلال مجلس دوم و آغاز فترت در ۸ دی ۱۲۹۱، که محمدعلی خان علاءالسلطنه به رئیس‌الوزرایی انتخاب شد، در کابینهٔ خود مؤتمن الملک را به سمت وزارت فوائد عامه و تجارت منصوب کرد، ولی وی
به سمت وزارت فوائد عامه و تجارت منصوب کرد، ولی وی پس از مدت کوتاهی از عضویت کابینه استعفا کرد. در انتخابات دورهٔ سوم مجلس شورای ملی، مؤتمن‌الملک وکیل اول تهران شد و از نخستین روز افتتاح مجلس در ۱۵ آذر ۱۲۹۳ تا سفر مهاجرت و تعطیلی مجلس در ۲۳ آبان ۱۲۹۴ ریاست با او بود. عمر مجلس سوم یک سال بود. مؤتمن‌الملک در ۱۲۹۶ در کابینهٔ علاءالسلطنه به وزارت فوائد عامه و تجارت معرفی شد و در کابینهٔ عین‌الدوله هم دارای همان سمت بود. او در همان سال در کابینهٔ حسن مستوفی، وزیر معارف و اوقاف شد و در ۱۳۳۸ در کابینهٔ میرزا حسن
معارف و اوقاف شد و در ۱۳۳۸ در کابینهٔ میرزا حسن خان مشیرالدوله، مقام وزارت مشاور گرفت. وی در دورهٔ چهارم مجلس شورا که در تیر ۱۳۰۰ افتتاح گردید، از تهران به نمایندگی انتخاب شد و در تمام آن دوره ریاست مجلس شورای ملی را برعهده داشت. در دورهٔ پنجم نیز کماکان از تهران به وکالت مجلس شورای ملی انتخاب شد و به ریاست مجلس رسید. در جریان تلاش برای اعلام جمهوری توسط سردارسپه و طرفدارانش رئیس مجلس بود. روز نوزدهم مهر ۱۳۰۴، طبق عرف مجلس، انتخابات هیئت رئیسهٔ انجام گرفت و پیرنیا بار دیگر به ریاست انتخاب شد ولی نپذیرفت.
و پیرنیا بار دیگر به ریاست انتخاب شد ولی نپذیرفت. یک هفته بعد یادداشتی به مجلس فرستاد و ریاست را نپذیرفت. او در این یادداشت علت خودداری از ریاست را «کسالت» عنوان کرد. او و برادرش حسن پیرنیا مستوفی‌الممالک را تشویق به ریاست کردند. در جلسه بعدی مجلس در ۲۸ مهر نمایندگان مستوفی‌الممالک را به ریاست انتخاب کردند ولی او هم نپذیرفت. استعفای پیرنیا به حسب ظاهر برای طرفداری از اصل لایتغیر بودن قانون اساسی بود، ولی او با تغییر سلطنت مخالفتی نداشت زیرا می‌دانست که سلطنت فرسودهٔ قاجاریه و ناتوانی احمدشاه با تحولات و