payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ACPI برگرفته از واژههای نخست کلمات Advanced Configuration and Power Interface بوده و به معنی پیکربندی پیشرفته و برخوردگاه توان می‌باشد. برای اولین بار در دسامبر ۱۹۹۶ (توسط شرکت‌های HP، Intel، Microsoft، Phoenix، و Toshiba) منتشر شد و شامل مجموعه قواعدی برای شناسایی سخت‌افزار، مادربورد، و تنظیمات دیگر دستگاه‌ها و مدیریت برق دستگاه می‌باشد. ACPI با توجه مشخصاتش، «عنصر کلیدی برای ادارهٔ تنظیمات و مدیریت برق سیستم به صورت مستقیم می‌باشد» آخرین نسخه از مشخصات ACPI شمارهٔ ۵٫۰ می‌باشد که در نوامبر سال ۲۰۱۱ بیرون
شمارهٔ ۵٫۰ می‌باشد که در نوامبر سال ۲۰۱۱ بیرون آمده‌است. چکیدهٔ مطلب. مهمترین استاندارد عناصر شناخته شده جهت مدیریت برق سیستم که تا به حال دیده شده در دو دستهٔ کلی جای دارند. استاندارد اول این است که OS یا همان سیستم‌عامل کنترل برق سیستم را برعهده می‌گیرد و در مقابل استانداردی قدیمی‌تر به نام APM که مخفف کلمات assigns power management می‌باشد و در واقع وظیفهٔ کنترل و مدیریت برق سیستم را برعهدهٔ BIOS کامپیوتر می‌سپارد. و سیستم‌عامل در آن نقش محدودی را بازی می‌کند.در ACPI، بایوس به کمک توابعی دسترسی مستقیم
می‌کند.در ACPI، بایوس به کمک توابعی دسترسی مستقیم به پایین‌ترین سطوح سخت‌افزار را برای سیستم‌عامل فراهم می‌کند. بنابراین سیستم‌عامل تقریباً کنترل کاملی بر روی نحوهٔ مصرف برق سیستم دارد. یکی دیگر از خصوصیات مهم ACPI آوردن ویژگی‌های مدیریت برق سیستم که در گذشته به آن اشاره شد و دسترسی‌پذیر کردن آن‌ها در Laptopها، کامپیوترهای شخصی و سرورها می‌باشد. برای مثال سیستم ممکن است بخواهد در مرحلهٔ مصرف انرژی در حد نهایی کم کار کند (کم‌ترین مصرف برق) بدین معنی که فقط حافظه برق داشته باشه و در بعضی مواقع هم نه. اما
حافظه برق داشته باشه و در بعضی مواقع هم نه. اما رخدادهای عمومی هدفدار(GPE که مخفف کلمهٔ «general-purpose events» هستند) اجازهٔ ارسال از سوی بعضی سیستم‌ها همانند مودم، کیبورد و ماوس رو دارند که این عمل باعث می‌شه سطح مصرف انرژی سیستم با سرعت به حالت نرمال برگردد. به صورت استاندارد کلیدهای یک کیبرد استاندارد برای عملیات تعلیق و خاموش کردن کامپیوتر پشتیبانی می‌شود.بعضی از شرکت‌ها این ویژگی را توسعه داده‌اند و برای انجام این کار از کلیدهای دیگری نیز موسوم به کلیدهای مدیریت سیستم (Power management keys) استفاده
مدیریت سیستم (Power management keys) استفاده کرده‌اند. ACPI علاوه بر استفاده از زبان اسمبلی که به صورت پایه در هر کامپیوتری موجود می‌باشد، برای رسیدگی به پیاده‌سازی رخدادهای برق سیستم، از زبان درونی خودش موسوم به (ACPI Machine Language) زبان ماشین ACPI که مخفف آن AML می‌باشد، استفاده می‌کند. مایکروسافت برای اولین بار از این استاندارد در ویندوز ۹۸ خود پشتیبانی نمود. اولین نسخه از سیستم‌عامل FreeBSD که پشتیبانی از این استاندارد را در خود گنجاند ، ۵.۰ بود.بقیهٔ سیستم‌عامل‌های تحت لینوکس بعداً پشتیبانی از این
سیستم‌عامل‌های تحت لینوکس بعداً پشتیبانی از این استاندارد را آغاز نمودند. مراحل. مراحل سراسری. خصوصیات ACPI، هفت مرحلهٔ زیر را دنبال می‌کند که هر سیستم کامپیوتری دارای ACPI می‌تواند هر یک از اینها را داشته باشد: پردازشگر، دستورالعمل‌ها را اجرا می‌کند. در این مرحله ( یعنی بدون وارد شدن به مرحلهٔ خواب G۱) برای پردازشگر و ابزار مشابه مانند هارد درایو، دیسک نوری و ... امکان تعویض به حالت انرژی با مصرف پایین به صورت مکرر وجود دارد(در لب‌تاب در هنگام تأمین انرژی از باتری میزان برق ابزاری از آن که مورد استفاده
از باتری میزان برق ابزاری از آن که مورد استفاده قرار نمی‌گیرد کاهش پیدا می‌کند، بعضی از کامپیوترهای رومیزی نیز این عمل کاهش مصرف انرژی رو انجام می‌دن).نام این مرحله C۰–Cn و D۰–D۳ نام دارد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Advanced_Configuration_and_Power_Interface
حسینقلی مستعان (زاده ۱۲۸۳، شمیران – درگذشته ۱۵ اسفند ۱۳۶۱) مترجم و داستان‌نویس ایرانی بود. اسامی مستعار وی عبارتند از: حبیب، انوشه، ح. م؛ و حمید حمید. گلاب آدینه فرزند اوست. زندگی‌نامه. حسینقلی مستعان در سال ۱۲۸۳، در تهران دیده به‌جهان گشود. پس از اتمام دورهٔ دبیرستان در دارالفنون، مدتی در مدرسهٔ علوم سیاسی به‌تحصیل پرداخت. کار روزنامه‌نویسی را از آغاز قرن (هجری شمسی) و از ۱۷ سالگی به‌عنوان روزنامه‌نگار و عکاس در روزنامهٔ نیمه‌رسمی «ایران» آغاز کرد؛ و چون به‌کار روزنامه‌نگاری علاقهٔ زیادی داشت، خیلی زود
به‌کار روزنامه‌نگاری علاقهٔ زیادی داشت، خیلی زود به‌سردبیری آن روزنامه رسید. مستعان قصه‌نویسی را از سال ۱۳۱۴ در مجلهٔ «مهرگان» شروع کرد. مستعان دستی هم در ترجمه داشت: معروفترین ترجمهٔ او رمان بینوایان شاهکار ویکتور هوگو است که در سال ۱۳۱۰ به فارسی برگرداند و ابتدا به صورت پاورقی در مطبوعات منتشر کرد. وی در روز ۱۵ اسفند ۱۳۶۱ درگذشت.
قلعه سرخ یا لَعل قلعه (به‌دلیل سرخ رنگ بودن قلعه) بزرگترین مرکز گردشگری در شهر دهلی پایتخت هندوستان است. دستور احداث این قلعه را شاه جهان پنجمین امپراتور مغول یا امپراتور گورکانی، وقتی که پایتخت خود را از اگرا به دهلی تغییر داد، صادر کرد. معمار اصلی آن استاد احمد لاهوری معمار افغانی تاج محل بود. ساخت آن نه سال به طول انجامید و در سال ۱۶۴۸ تکمیل شد. این قلعه در کنار رود یامونا قرار دارد و به شکل یک هشت ضلعی نامنظم و که به وسیله دیواری از سنگهای قرمز رنگ محصور گشته که طول آن ۵/۲ کیلومتر و ارتفاع آن از ۱۶ تا
گشته که طول آن ۵/۲ کیلومتر و ارتفاع آن از ۱۶ تا ۳۳ متر متغیر است. بخش‌های مختلف قلعه. این بنا شامل بخش‌ها و اجزاء مختلفی است که مشهورترین آن‌ها عبارت‌اند از: علی‌اصغر حکمت در کتاب نقش پارسی بر احجار هند قلعه سرخ را به‌طور کامل توصیف کرده و سنگ نوشته‌های فارسی آن را نگارش نموده‌است در این کتاب آمده‌است که در اتاقی که در طرف شرقی عمارت واقع شده و دریچه‌های آب به طرف رود «جمنا» باز می‌شود و محلّ خواب «شاه جهان» بوده این رباعی به خطّ نستعلیق بسیار ظریف مسطور است: در محل دیوان خاص که بخش دیدارهای رسمی شاه
است: در محل دیوان خاص که بخش دیدارهای رسمی شاه بوده‌است تخت طاووس قرار داشته‌است. تخت طاووس توسط نادرشاه به ایران آورده شد. در دو انتهای بار خاص یا دیوان خاص اشعار فارسی از خسرو دهلوی وجود دارد. این شعر فارسی به خط زیبای نستعلیق در این بنا به چشم می‌خورد: بر اساس کتاب نقش پارسی بر احجار هند در دیوان خاص اشعار فارسی زیادی نگارش شده‌است. بعضی از کتیبه‌های فارسی تخریب شده‌است و تعدادی نیز آسیب دیده‌است. جملات زیر به خط نستعلیق از جمله نوشته‌ای آنجا است: «سبحان الله این چه منزل هاست رنگین و نشیمن هاست دلنشین
الله این چه منزل هاست رنگین و نشیمن هاست دلنشین قطعهٔ بهشت برین چون گویم که قدسیان همت بلند به تماشایش آرزومند. اگر ساکنان اطراف و اکناف بسان بیت العتیق به طوافش آیند رواست و اگر نظارگیان أنفس و آفاق مثل حجر أسود به تقبیل آستان رفیع الشأنش شتابند سزا. آغاز قلعهٔ والا که از کاخ گردون برتر است و رشک سدّ اسکندر؛ و این عمارت دلگشا و باغ حیات بخش که در منازل، چون روح در بدن است و شمع در انجمن؛ و نهر اطهر که آب صافیش به نیاز آئینهٔ جهان نماست و دانا را از عالم غیب پرده گشا؛ و آبشارها ک هر یک گوئی سپیدهٔ صبحدم
غیب پرده گشا؛ و آبشارها ک هر یک گوئی سپیدهٔ صبحدم است یا لوحهٔ اسرار از لوح و قلم و فوّاره‌ها که هر کدام پنجهٔ نور است …» «قلعه سرخ» یا رد فورت دهلی را با قلعه دیگری که به همین نام مشهور است و در آگرا در نزدیکی دهلی ساخته شده، نباید اشتباه گرفت.
معبد لوتوس یا معبد نیلوفر آبی، یکی از هشت معبد قاره‌ای آیین بهائی است که به آن مشرق‌الاذکار می‌گویند. این معبد در شهر دهلی‌نو پایتخت هند قرار دارد. معمار این ساختمان یک ایرانی بهائی به نام فریبرز صهبا است که در طرح معماری این بنا از گل نیلوفر آبی الهام گرفته‌است. این گل در هندوستان با عبادت و دیانت پیوند داشته‌است. این معبد که جوایز متعددی در زمینه معماری از آن خود کرده‌است در سال ۱۹۸۶ تکمیل شد. ماهیت و کارکرد مشرق‌الاذکار. مشرق الاذکار به معنای محل برآمدن ذکر الهی و یکی از مفاهیم محوری در جامعهٔ بهائی است
الهی و یکی از مفاهیم محوری در جامعهٔ بهائی است که بهاءالله تأسیس آن را در کتاب اقدس وضع کرده‌است. مشرق الاذکار از یک ساختمان مرکزی به عنوان محلّی برای دعا و نیایش و تعدادی مؤسسهٔ وابسته تشکیل شده که هدفشان فراهم آوردن امکانات آموزشی، بهداشتی و سایر خدمات برای پیشرفت اجتماعی و اقتصادی جامعه است. بدین ترتیب این مجموعه نمادی از پیوند و ارتباط عبادت و نیایش با خدمت است. مشرق الاذکار یا معبد بهائی به روی همگان با هر اعتقاد و از هر پیشینه‌ای باز است. در حال حاضر هشت معبد قاره‌ای یا منطقه‌ای بهائی در جهان ساخته
هشت معبد قاره‌ای یا منطقه‌ای بهائی در جهان ساخته شده‌است که در استرالیا، شیلی، آلمان، هندوستان، پاناما، ساموآ، اوگاندا و ایالات متحدهٔ آمریکا قرار دارند. آئین بهائی فاقد طبقهٔ روحانی است و کشیش یا واعظ ندارد. در معبدهای بهائی هیج موعظه یا مراسم و تشریفات مذهبی برگزار نمی‌شود و تنها دعا و مناجات و کلام الهی از آثار بهائی یا آثار سایر ادیان جهان به صورت ساده یا همراه با موسیقی و لحن خوانده می‌شود. در حال حاضر تعدادی معبد بهائی محلی و ملی نیز در دست ساخت هستند. نخستین معبدهای بهائی ملی در جمهوری دموکراتیک
نخستین معبدهای بهائی ملی در جمهوری دموکراتیک کنگو و پاپوآ گینهٔ نو تأسیس خواهند شد. نخستین معبد محلی بهائی در سپتامبر ۲۰۱۷ در باتامبانگ، کامبوج افتتاح شد. سایر معابد محلی بهائی در بیهار شریف، هندوستان؛ ماتوندا سوی، کنیا؛ نورته دل کائوچا، کلمبیا؛ و تانا در وانواتو در دست احداث هستند. در بیش از ۱۳۰ کشور زمین‌هایی برای ساخت معابد بهائی در آینده خریداری شده‌است. معماری مشرق‌الاذکار هندوستان. این ساختمان شامل ۲۷ گلبرگ است که از بتُن سفید ساخته شده و با سنگ مرمر سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در
سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در ایتالیا برش داده شده‌اند. هر یک از نُه طرف ساختمان سه گلبرگ دارد و نُه در بزرگ به تالار مرکزی به‌ظرفیّت ۱۳۰۰ نفر باز می‌شود. ارتفاع بنا از کف تا بالای ساختمان ۲۷/۳۴ متر و قطر ساختمان ۷۰ متر است و در زمینی به‌مساحت ۶۴/۱۰ هکتار در نزدیکی کاخ ریاست جمهوری هندوستان قرار دارد. زمین این معبد در سال ۱۹۵۳ خریداری شده و ساخت آن در سال ۱۹۸۰ شروع و پس از ۶ سال، در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۶ به‌اتمام رسید. در طی بیش از ۳۰ سالی که از عمر این بنا می‌گذرد بیش از ۵۰ میلیون نفر از آن
از عمر این بنا می‌گذرد بیش از ۵۰ میلیون نفر از آن بازدید به عمل آورده‌اند و گاه در هنگام تعطیلات مملکتی هند، تعداد بازدیدکنندگان به یکصد هزار نفر در یک روز رسیده‌است. هندوستان با جمعیتی بین ۱٬۷ تا ۲٬۲ میلیون نفر بهائی بزرگ‌ترین جمعیت پیروان این آیین در جهان به‌شمار می‌آید. در این بنا هر فرد با هر اعتقادی می‌تواند در سکوت به تفکر و مناجات بپردازند. انجام مراسم مذهبی و سخنرانی در سالن اصلی ممنوع است و اغلب مردم هندوستان از هر مذهب و طایفه‌ای آن را محترم می‌شمارند. وقایع پیرامون. پس از چاپ تصویر این معبد در
وقایع پیرامون. پس از چاپ تصویر این معبد در یک آگهی روزنامه همشهری در مورخ اول آذر ماه ۱۳۸۸، هیئت نظارت بر مطبوعات تصمیم بر توقیف یک هفته‌ای این روزنامه گرفت که که پس از چند ساعت رفع توقیف شد. در اوایل دهه هشتاد یک گروه هیئت علمی از ایران که برایِ گردش علمی به هندوستان رفته بودند، در گزارش سفر خود به شرح بازید خود از این ساختمانِ زیبا پرداختند، که بعد از چاپِ محدودِ گزارش با شائبه'ی اتهامِ تبلیغِ معبدِ بهاییان توسط مراجع امنیتی فراخوانده می شوند، که بعد از بررسی متوجه می شوند که هیئت ایرانی از ماهیتِ معبدِ
متوجه می شوند که هیئت ایرانی از ماهیتِ معبدِ لوتوس بی خبر بوده اند و به تشویقِ مترجمِ گروه به آنجا رفته بودند.
یهودی سرگردان شخصیتی داستانی است که از سدهٔ سیزدهم میلادی در ادبیات عامیانهٔ اروپا شکل گرفت. داستان دربارهٔ یک یهودی است که مسیح را (هنگامی که صلیب‌برپشت به سوی اعدام می‌برندش) مسخره می‌کند، و به تاوان آن تا بازگشت مسیح باید زمین را بپیماید. حسینقلی مستعان مترجم رمان بینوایان اثر ویکتور هوگو در پانوشت یکی از صفحات درباره ی یهودی سرگردان این گونه توضیح می دهد:
پرستیژ یا حیثیت () فیلم دلهره‌آور روان‌شناختیِ سالِ ۲۰۰۶ به کارگردانی کریستوفر نولان است که فیلم‌نامهٔ آن را به‌همراه برادرش جاناتان نوشته‌است. این فیلم بر پایهٔ رمانی به همین نام نوشتهٔ کریستوفر پریست است و داستان دو تردست رقیب با بازی هیو جکمن و کریستین بیل در دورهٔ ویکتوریای لندن را روایت می‌کند. آن‌ها با وسواسِ خلق بهترین نمایش تردستی صحنه‌ای، درگیر یک بازی رقابتی با نتایج مرگبار می‌شوند. اسکارلت جوهانسون، مایکل کین، پایپر پرابو، اندی سرکیس، ربکا هال، و دیوید بویی در نقش نیکولا تسلا دیگر بازیگران فیلم
دیوید بویی در نقش نیکولا تسلا دیگر بازیگران فیلم هستند. این فیلم دومین همکاری میان نولان و بازیگران، بیل و کین، از زمان "بتمن آغاز می‌کند" (۲۰۰۵) است. "پرستیژ" در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶ اکران شد و بازخوردهای مثبتی از سوی منتقدان داشت. این فیلم ۱۰۹ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشت در حالی که بودجهٔ آن ۴۰ میلیون دلار بود. "پرستیژ" نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار در رشتهٔ بهترین طراحی صحنه و بهترین فیلم‌برداری شد. "ای. وی. کلاب" در سال ۲۰۰۹ "پرستیژ" را یکی از بهترین فیلم‌های دههٔ ۲۰۰۰ نامید. مجلهٔ "امپایر" نیز این
فیلم‌های دههٔ ۲۰۰۰ نامید. مجلهٔ "امپایر" نیز این فیلم را در میان یکی از ۱۰۰ فیلم برتر قرن بیست و یک رتبه‌بندی کرد. خلاصه داستان. آلفرد بوردن شعبده‌باز (کریستین بیل) به جرم قتل رابرت انجییر (هیو جکمن) محکوم می‌شود و در زندان تصمیم به خواندن خاطرات انجییر می‌کند. فیلم به گذشته برمی‌گردد. زمانی که هردو دستیاران میلتون شعبده باز (ریکی جی) با مبتکرش جان کاتر (مایکل کین) بودند، که در نمایشی جولیا همسر انجییر (پایپر پرابو) هنگام انجام حقه فرار از مخزن آب در مقابل چشمان تماشاگران خفه می‌شود و انجیر بوردن را مقصر
چشمان تماشاگران خفه می‌شود و انجیر بوردن را مقصر می‌داند که او گره نامناسب بسته بوده‌است. از اینجا به بعد این دو نفر تبدیل رقبای خونی هم که در اعمال همدیگر اخلال ایجاد می‌کنند، می‌شوند. بوردن لقبش را استاد و برنارد فالون (مبهم) را به عنوان مبتکرش استخدام می‌کند، در حالی که انجییر دانتون بزرگ و اولیویا (اسکارلت جوهانسون) دوست داشتنی را که در پرت کردن حواس تماشاگران می‌توانست کمکش کند را استخدام می‌کند. سپس بوردن با سارا (ربکا هال) ملاقات و بعداً با او ازدواج کرده و صاحب دختری می‌شود. دیدن ازدواج بوردن خشم
کرده و صاحب دختری می‌شود. دیدن ازدواج بوردن خشم انجییر را برمی‌انگیزد و در نمایش گرفتن گلوله با دست بوردن خرابکاری می‌کند و هزینه‌ای که بوردن می‌پردازد، به قطع دو انگشتش منتهی می‌شود. بوردن نیز هنگام حقه قفس پرنده انجییر اخلال ایجاد می‌کند، که منجر به قطع انگشتان تماشاگر و کشتن مفتضحانه کبوتر و خدشه دار شدن اعتبار دانتون بزرگ می‌شود. بوردن به زودی با حقه انتقال انسان تماشاگران را حیرت‌زده می‌کند، اما انجییر حقه او را حدس می‌زند که احتمالاً از بدل استفاده می‌کند و روش او را چندان نمی‌پسندد. ولی با اصرار
می‌کند و روش او را چندان نمی‌پسندد. ولی با اصرار کاتر و اولیویا بالاخره قبول می‌کند بدل و همزادی برای خود پیدا کند. فردی که پیدا می‌شود، فاسد و اغلب مست است، (نقش او را هم جکمن بازی کرده) انجییر با سرقت ایده کلی بوردن و کمی تغییرات به موفقیت بیش از بوردن می‌رسد. اما انجییر که از ماندن زیر سن و شنیدن صدای تماشاگران برای بدل خود راضی نیست، به دنبال کشف راز حقه بوردن، اولیویا را پیش بوردن می‌فرستد اما او که از انجییر ناراحت شده به او خیانت می‌کند و حتی عاشق بوردن می‌شود و به جای رموز بوردن، دفترچه خاطرات
بوردن می‌شود و به جای رموز بوردن، دفترچه خاطرات کلاهبرداریش را میاورد و انجییر که از رمز نوشتهایی آن پی نمی‌برد به اولیویا اجازه می‌دهد بیشتر با او نزدیک شود و رمزش را بفهمد. اما بالاخره بوردن بدل انجییر را پیدا کرده و می‌خرد و یک شب به‌طور کامل نمایشش را خراب می‌کند، به طوری‌که بدلش را از سقف آویزان و خودش را چلاق و صحنه را تبدیل به تبلیغ نمایش خود می‌کند. سپس انجییر برای انتقام فالون را گروگان و زنده به گور می‌کند، تا رمزش را بگیرد. بوردن هم راز دفترچه اش «تسلا» ذکر می‌کند. (دانشمندی آمریکایی که در لندن
«تسلا» ذکر می‌کند. (دانشمندی آمریکایی که در لندن دیده بوده) انجییر با سفر به کلرادو، به ملاقات نیکولا تسلا (دیوید بویی) می‌رود. بعد از دیدن اختراعاتش از جمله روشن کردن لامپ بدون سیم و… از او حمایت مالی می‌کند، تا در نتیجه دستگاه منتقل‌کننده انسان را بسازد اما دستگاه درست عمل نمی‌کند و آن‌ها متوجه می‌شوند هرشی زیر آن کپی می‌شود. تسلا به قصد برطرف کردن مشکل دستگاه، زمان بیشتری طلب می‌کند. درحالی که دار و دسته رقیبش، ادیسون، به قصد تخریب آزمایشگاه او وارد شهر شده‌اند. در نتیجه تسلا فرار می‌کند ولی با نامه‌ای
شده‌اند. در نتیجه تسلا فرار می‌کند ولی با نامه‌ای دستگاه را به انجییر می‌سپارد. انجییر به شهر خود (لندن) بازمی‌گردد و از کاتر دعوت به همکاری می‌کند. و در پشت صحنه با کارگرهای کور آخرین نمایش خود را آغاز می‌کند که باعث حیرت تماشاگران و حتی رقیبش می‌شود. بالاخره کنجکاوی برای پی بردن به راز، بوردن را به زیر سن می‌کشاند و با صحنه غرق شدن انجییر در مخزن آب مواجه شده و تلاشش برای نجات او بی‌ثمر می‌ماند. در نتیجه بوردن گرفتار شده و متهم به قتل انجییر می‌شود بوردن در زندان پیغامی دریافت می‌کند که دخترش به
بوردن در زندان پیغامی دریافت می‌کند که دخترش به یتیم‌خانه خواهد رفت مگر به لرد کردلو رازش را بگوید. زمانیکه لرد به همراه دختر به ملاقات بوردن می‌آید بوردن متوجه می‌شود که لرد همان انجییر است و رازش را در کاغذی به او می‌دهد ولی او می‌گوید دیگر برایش اهمیت ندارد چون روش او برنده شده‌است. در نهایت بوردن دار زده می‌شود و در همین زمان انجییر که در حال دفن رازهایش هست توسط بوردن تیر می‌خورد. بوردن افشا می‌کند که او و فالون در واقع برادرهای دوقلویی هستند که یکی عاشق سارا و دیگری عاشق اولیویا بوده‌اند و
که یکی عاشق سارا و دیگری عاشق اولیویا بوده‌اند و فداکاری‌های زیادی کردند، از جمله همسران و قطع انگشتانشان. انجییر هم رازش را افشا می‌کند که در هر نمایش در واقع خودکشی می‌کرده و معلوم نبوده از کجا سر درمی‌آورده؛ سپس انجیر بر اثر جراحت می‌میرد و بوردن صحنه را ترک می‌کند. تولید. تهیه‌کنندهٔ جولیان جرولد و سم مندس با کریستوفر پریست تماس گرفتند تا رمان "پرستیژ" را اقتباس کنند. پریست که تحت تأثیر فیلم‌های "تعقیب" و "یادگاری" ساختهٔ کریستوفر نولان قرار گرفته بود، توسط «ولری دین» کتابش را به نولان معرفی کرد. در
توسط «ولری دین» کتابش را به نولان معرفی کرد. در اکتبر ۲۰۰۰، نولان برای تبلیغ فیلم "یادگاری" به بریتانیا سفر کرد، زیرا نیومارکت فیلمز در پیدا کردن پخش‌کننده در ایالات متحده با مشکل روبه‌رو بود. او در لندن کتاب پریست را خواند و در حال قدم‌زدن در هایگیت (مکانی که بعداً در صحنه‌ای که آنجیر، طراح صحنهٔ بوردن را گروگان می‌گیرد، دیده می‌شود) داستان را برای برادرش جاناتان نولان تعریف کرد. روند توسعهٔ فیلم برعکس همکاری پیشین آن‌ها بود: این بار جاناتان نولان ایدهٔ اولیهٔ "یادگاری" را در یک سفر جاده‌ای به برادرش
اولیهٔ "یادگاری" را در یک سفر جاده‌ای به برادرش معرفی کرده بود. یک سال بعد، گزینهٔ حقوق اقتباس کتاب آزاد شد و آرون رایدر از نیومارکت فیلمز آن را خریداری کرد. در اواخر ۲۰۰۱، نولان مشغول پسا تولید فیلم "بی‌خوابی" بود و از برادرش خواست روی فیلمنامه کمک کند. نگارش فیلمنامه پنج‌سال به طول انجامید و همکاری پراکنده‌ای بین دو برادر بود. برادران نولان در فیلمنامه، بیش از نمایش تصویری شعبده، بر روایت دراماتیک داستان تأکید داشتند. ساختار سه‌پرده‌ای فیلم به‌طور عمدی بر پایهٔ سه بخش اصلی یک نمایش شعبده طراحی شد:
بر پایهٔ سه بخش اصلی یک نمایش شعبده طراحی شد: «وعده»، «چرخش» و «پرستیژ». کریستوفر نولان در گفت‌وگو با "ورایتی" توضیح داد: «یافتن معادل سینمایی برای ابزارهای ادبی مانند تغییر زاویهٔ دید، دفترچه‌های خاطرات درون هم و داستان در داستان بسیار دشوار بود.» هرچند فیلم از نظر مضمون به رمان وفادار ماند، دو تغییر عمده در روند اقتباس ایجاد شد: حذف خط داستانی احضار روح و جایگزینی بخش مدرن رمان با انتظار بوردن برای چوبهٔ دار. پریست این اقتباس را «فیلم‌نامه‌ای درخشان و خارق‌العاده» توصیف کرد. اوایل ۲۰۰۳، نولان قصد داشت
توصیف کرد. اوایل ۲۰۰۳، نولان قصد داشت پیش از ساخت "بتمن آغاز می‌کند" این فیلم را کارگردانی کند. پس از انتشار "بتمن آغاز می‌کند"، او پروژهٔ "پرستیژ" را دوباره آغاز کرد و در اکتبر ۲۰۰۵ با جکمن و بیل وارد مذاکره شد. جاش هارتنت نیز خودش را برای یک نقش به نولان معرفی کرد. در حالی که فیلمنامه هنوز کامل نبود، ناتان کراولی، طراح صحنه، طراحی دکور را در گاراژ نولان آغاز کرد. او با استفاده از ماکت، تصاویر، طراحی‌ها و یادداشت‌ها یک «فیلمنامهٔ تصویری» ساخت. جاناتان و کریستوفر نولان نسخهٔ نهایی فیلمنامه را در ۱۳ ژانویه
نولان نسخهٔ نهایی فیلمنامه را در ۱۳ ژانویه ۲۰۰۶ تکمیل کردند و سه روز بعد فیلم‌برداری آغاز شد. در ۹ آوریل فیلم‌برداری پایان یافت. کراولی و تیمش حدود ۷۰ مکان در لس آنجلس را جستجو کردند تا شبیه لندن پایان سده نوزدهم میلادی باشد. جاناتان نولان برای تحقیق دربارهٔ نیکولا تسلا به کلرادو اسپرینگز رفت و صحنهٔ لامپ برق را بر اساس آزمایش‌های واقعی او نوشت. صحنهٔ اختراع تسلا در پارکینگ رصدخانه مونت‌ویلسون فیلم‌برداری شد. کراولی با الهام از «زیبایی‌شناسی مدرنیسم ویکتوریایی» چهار سالن در منطقه تئاتر برادوی لس آنجلس را
چهار سالن در منطقه تئاتر برادوی لس آنجلس را برای صحنه‌های نمایشی برگزید: تئاتر لس آنجلس، پالاس تئاتر، تئاتر بلاسکو و سینمای تاور. او همچنین بخشی از پشت‌صحنه یونیورسال را به لندن ویکتوریایی تبدیل کرد. قلعه اوسگود در کلرادو نیز به‌عنوان لوکیشن استفاده شد. تنها یک دکور برای فیلم ساخته شد: «بخش زیر صحنه که دستگاه‌های شعبده در آن قرار دارد». نولان ترجیح داد برای باقی کارها از لوکیشن‌های واقعی در لس آنجلس و کلرادو استفاده کند. برخلاف اغلب فیلم‌های تاریخی، او بسیاری از صحنه‌ها را با دوربین دستی فیلم‌برداری کرد و
از صحنه‌ها را با دوربین دستی فیلم‌برداری کرد و در بعضی صحنه‌ها به‌جای نور مصنوعی از نور طبیعی استفاده کرد. جوآن برگین، طراح لباس، لباس‌های مدرن ویکتوریایی برای اسکارلت جوهانسون انتخاب کرد؛ والی فیستر، فیلم‌بردار، نیز با استفاده از رنگ‌های گرم خاکی و کنتراست سفید و سیاه، فضایی خلق کرد که چهرهٔ بازیگران را در مرکز تصویر نگه دارد. تدوین، موسیقی و صداگذاری فیلم در ۲۲ سپتامبر ۲۰۰۶ به پایان رسید. موسیقی. موسیقی متن فیلم توسط دیوید جولین، آهنگساز و موسیقیدان انگلیسی نوشته شد. جولین پیش‌تر با نولان در فیلم‌های
نوشته شد. جولین پیش‌تر با نولان در فیلم‌های "تعقیب" (۱۹۹۸)، "یادگاری" (۲۰۰۰) و "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) همکاری کرده بود. موسیقی فیلم نیز همچون روایت آن به سه بخش تقسیم شده‌است: «وعده»، «چرخش» و «پرستیژ». ترانهٔ "آنالیز" از تام یورک، خوانندهٔ گروه ریدیوهد، در تیتراژ پایانی پخش می‌شود. در نسخهٔ ژاپنی، ترانهٔ "ریترنر" از گاکتو به‌عنوان ترانهٔ اصلی استفاده شد. موضوعات. رقابت بین آنجیر و بوردن محور اصلی فیلم است. وسواس، رازآلودگی و فداکاری، نیروی محرکهٔ این نبرد را شکل می‌دهند، چرا که هر دو شعبده‌باز سهم خود را در یک
می‌دهند، چرا که هر دو شعبده‌باز سهم خود را در یک جدال مرگبار برای برتری‌ طلبی نشان می‌دهند و نتیجهٔ آن فاجعه‌بار است. وسواس آنجیر برای شکست بوردن باعث از دست رفتن دوستی‌اش با کاتر می‌شود و در عوض مجموعه‌ای از نسخه‌های مردهٔ خودش را به دست می‌آورد؛ وسواس بوردن برای حفظ راز دوقلو بودنش باعث می‌شود سارا دربارهٔ رابطه‌شان دچار تردید شود و نهایتاً وقتی حقیقت را حدس می‌زند، خودکشی کند. هر دو، آنجیر و یکی از دوقلوها، عشق اولیویا را به دلیل رفتار غیرانسانی‌شان از دست می‌دهند. در نهایت، بوردن به چوبهٔ دار آویخته
دست می‌دهند. در نهایت، بوردن به چوبهٔ دار آویخته می‌شود و آخرین نسخهٔ آنجیر کشته می‌شود. مبارزهٔ آن‌ها همچنین از طریق جنگ طبقاتی بیان می‌شود: بوردن به عنوان «پروفسور»، شعبده‌بازی از طبقهٔ کارگر که دستانش را کثیف می‌کند، در مقابل آنجیر به عنوان «گرِیت دانتون»، نمایشگری با کلاس و نخبه‌گرا که لهجه‌اش او را آمریکایی جلوه می‌دهد. مت برانسون، منتقد، بیان کرده است که موضوع پیچیدهٔ «دوگانگی» توسط آنجیر و بوردن نمایش داده می‌شود و فیلم هیچ‌یک از شعبده‌بازان را به طور مطلق خوب یا بد نشان نمی‌دهد. سرقت ترفند تلپورتِ
مطلق خوب یا بد نشان نمی‌دهد. سرقت ترفند تلپورتِ بوردن توسط آنجیر در فیلم، بازتاب نمونه‌های واقعی سرقت شعبده‌ها در دنیای شعبده‌بازان است. در دنیای واقعی نیز رقابت‌هایی مشابه وجود داشته، مانند اختلاف بین جان نوویل ماسکلاین و هری کلر بر سر ترفند معلق شدن. گری وستفال از "نشریه لوکوس" نیز به «گرایش جدید به خشونت» در فیلم نسبت به رمان اشاره می‌کند و قتل/خودکشیِ نسخه‌های آنجیر و شدت گرفتن اعمال انتقام و مقابله با انتقام را مثال می‌‌زند. این تغییرات بیشتر به لحن و رویدادهای فیلم مربوط است تا تغییر در موضوعات اصلی.
فیلم مربوط است تا تغییر در موضوعات اصلی. این موضوع رقابت بی‌رحمانه تنها به شعبده‌بازی محدود نمی‌شود: فیلمنامه به این نکته اشاره می‌کند که نیکولا تسلا و توماس ادیسون مستقیماً در جنگ جریان‌ها درگیر بوده‌اند، رقابتی بر سر استانداردهای برق، که در فیلم موازی با رقابت آنجیر و بوردن برای برتری شعبده‌بازی، نشان داده می‌شود. در رمان، تسلا و ادیسون به ترتیب نقش تقابل برای آنجیر و بوردن را ایفا می‌کنند. دن شوومان از "نشریه فیلمنامه‌نویسی خلاق(Creative Screenwriting)" می‌گوید فیلم این سؤال را مطرح می‌کند که انسان تا
می‌گوید فیلم این سؤال را مطرح می‌کند که انسان تا چه حد حاضر است خود را وقف هنر کند. شخصیت چانگ لینگ سو، به گفتهٔ شوومان، نمادی برای این موضوع است. الکس مانوگیان منتقد، این موضوع را «معنای تعهد» می‌نامد. نیکولاس راپولد از "مجلهٔ نقد فیلم (Film Comment)" به تحلیل دیدگاه شوومان و مانوگیان پرداخته و آن را به عنوان «نگاه بازتابی بر رمانتیسم» مطرح می‌کند: برای مانوگیان، موضوع اصلی «وسواس» است، اما او همچنین به موضوعات فرعی «ماهیت فریب» و «علم به عنوان جادو» اشاره می‌کند. مانوگیان، نولان‌ها را به دلیل تلاش برای
می‌کند. مانوگیان، نولان‌ها را به دلیل تلاش برای «گنجاندن موضوعات بیش از حد در داستان» نقد می‌کند.&lt;ref name="Manugian" / اکران. شرکت تاچ‌استون پیکچرز تصمیم گرفت تاریخ اکران فیلم را یک هفته جلو بیاندازد و آن از ۲۷ اکتبر به ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶ تغییر دهد. فیلم در نخستین آخر هفته اکران در ایالات متحده ۱۴٫۸ میلیون دلار فروش کرد و به رتبهٔ اول رسید. مجموع فروش جهانی آن ۱۰۹ میلیون دلار بود که ۵۳ میلیون دلار آن از ایالات متحده حاصل شد. این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین طراحی هنری برای نیتن کراولی و جولی
اسکار بهترین طراحی هنری برای نیتن کراولی و جولی اوچیپینتی و اسکار بهترین فیلمبرداری برای والی فیستر شد، و همچنین نامزد دریافت جایزهٔ هوگو ۲۰۰۷ شد. این فیلم همچنین نامزد دریافت جوایز بهترین فیلم علمی–تخیلی و بهترین طراحی لباس در سی‌و‌سومین جوایز ساترن شد. بازخورد منتقدان. در وب‌سایت راتن تومیتوز (Rotten Tomatoes)، فیلم بر اساس ۲۰۷ نقد، امتیاز تأیید ۷۷٪ و میانگین نمرهٔ ۷٫۱ از ۱۰ را کسب کرده است. نظر منتقدان این وب‌سایت چنین است: «پر از پیچ و تاب، "پرستیژ" یک فیلم دوره‌ای خیره‌کننده است که هرگز از به چالش
یک فیلم دوره‌ای خیره‌کننده است که هرگز از به چالش کشیدن تماشاگر دست نمی‌کشد.» متاکریتیک (Metacritic) امتیاز وزنی ۶۶ از ۱۰۰ را بر اساس نظر ۳۶ منتقد برای فیلم ثبت کرده است که نشان‌دهندهٔ «نقدهای عموماً مثبت» است. تماشاگران شرکت‌کننده در نظرسنجی سینمااسکور (CinemaScore) به فیلم نمرهٔ «B» از مقیاس A+ تا F دادند. کلودیا پوئیگ از "روزنامه یو‌اس‌‌اِی تودی (USA Today)" فیلم را «یکی از نوآورانه‌ترین و پرپیچ و تاب‌ترین فیلم‌های هنری دههٔ گذشته» توصیف کرد. درو مک‌وینی نیز نقد مثبتی ارائه داد و گفت فیلم نیاز به بازدید