payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اقتصادی ایران در دولت‌های رجایی و موسوی شناخته می‌شود بود. در این باره مؤمنی در مصاحبه‌ای در سال ۱۳۹۹ در مؤسسه دین و اقتصاد می‌گوید: «یک ذخیرهٔ دانایی بی‌نظیر در زمینهٔ نحوهٔ مواجهه با ذخایر استراتژیک ارزی از دوران جنگ برای ما به یادگار مانده و اگر ما به درستی قدر آن را بدانیم و صادقانه و عالمانه به آنچه در اثر تغییرات جهت‌گیری در نحوهٔ کاربست منابع ارزی در دورهٔ پس از جنگ پدیده آمده به دیدهٔ عبرت نگاه کنیم واقعاً درس‌های بزرگ و استثنائی می‌گیریم.» وی در ادامه بیان می‌کند که در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷
بیان می‌کند که در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ بدون اینکه نیاز باشد یک دلار صرف تثبیت نرخ ارز کنیم، نرخ رسمی ارز در کل این دوره با ثبات باقی مانده است.» این سخنان درحالی است که در دهه ۶۰ و در زمان دولت موسوی در ایران سیاست تثبیت نرخ ارز روی نرخ مشخصی انجام نمی‌شد و با وجود آنکه نرخ رسمی ارز در فاصله‌ی سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ ثابت بود ولی برای واردات و صادرات کالاها گروه‌های ارزی و مجوز‌های خاص وجود داشت و با توجه به آنها نرخ تبدیل ارز واردات و صادرات کالاها توسط دولت محاسبه می‌شد و بعضاً دلار دولتی و بازار
توسط دولت محاسبه می‌شد و بعضاً دلار دولتی و بازار ۱۵۰۰ درصد تفاوت قیمت داشتند. واردات کالاهای غیر ضروری به کل ممنوع بود و مواد غذایی و کالاهای ضروری توسط یک سیستم توزیع دولتی و کوپنی عرضه می‌شدند و این سیستم ارزی و تجاری باعث ایجاد رانت‌های گسترده ارزی، بازارهای زیر زمینی و مشاغل کاذب از قبیل فروش ارز و کوپن و احتکار مواد غذایی شده بود. واردات کالاها با نرخ ارزان دولتی و اجبار به تحویل ارز صادر کننده با نرخ پایین به دولت در این دوران باعث از صرفه افتادن فعالیت‌های تولیدی و تعطیل شدن کارگاه‌ها و کارخانجات
تولیدی و تعطیل شدن کارگاه‌ها و کارخانجات تولیدی در ایران و مهاجرت گسترده صاحبان این صنایع شد که اموال و کارخانجات این افراد نیز در ادامه اجرای قوانین مصادره اموال پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران با عناوینی مثل «احیاء و اداره صحیح صنایع و توسعه» و «نجات صنعت و اقتصاد کشور» بعد از تعطیلی توسط دولت وقت مصادره می‌شدند. مومنی در مقاله‌ای در کتاب کارنامه دولت جنگ می‌گوید به دلیل پرهیز از شوک‌درمانی و سیاست‌های تورم‌زا یکی از کمترین نرخ‌های تورم سالانه در سال ۱۳۶۴ در حدود ۷ درصد ثبت شده است. همچنین به دلیل سپردن تخصیص
۷ درصد ثبت شده است. همچنین به دلیل سپردن تخصیص دلارهای نفتی به مجلس و برقراری شفافیت در پی این تصمیم، فساد در این دوره به حداقل رسیده است. مومنی در گفتگو با احمد زید‌آبادی در روزنامه هم‌میهن می‌گوید دولت مهندس موسوی با ذخایر ارزی خود نیازهای اساسی معیشتی مردم و مواد اولیه تولیدکنندگان را تامین می‌کرد و آن را به بازار سیاه گره نزده بود. همین امر باعث شده بود معیشت مردم در برابر نوسانات ارزی در بازار سیاه واکسینه شود. سیاست ارزی دولت در دهه ۶۰ در نهایت نه تنها به دلیل دامن زدن به فرار سرمایه نتوانست نیازهای
به دلیل دامن زدن به فرار سرمایه نتوانست نیازهای ارزی کشور را تامین کند بلکه با اتمام ذخایر ارزی ایران به شوک درمانی ارزی منتهی شد؛ به طوری که در ابتدای سال ۱۳۶۷ طبق آمار بانک مرکزی نرخ دلار بازار آزاد به یکباره از ۱۴.۱ تومان به ۹۶.۶ تومان (۵۸۰ درصد) افزایش یافت و نخست وزیر وقت، میرحسین موسوی اعلام کرد که دیگر حتی ۱ دلار برای تخصیص به جنگ نداریم. اجرای این سیاست ارز چند نرخی رانتی و تهییج فرار سرمایه از ایران و مشاغل کاذب مثل فروش کوپن، ارز و احتکار مواد غذایی در این دوره درحالی بود که بودجه جنگ کشور به
غذایی در این دوره درحالی بود که بودجه جنگ کشور به نرخ‌های ثابت از سال ۱۳۶۰ به بعد نه تنها افزایش چشمگیر نداشت بلکه از سال ۱۳۶۵ هر سال رو به کاهش بود و این از دلایش اصلی عدم موفقیت ایران در رسیدن به اهداف جنگی در این دوره و شکست‌ها در میدان‌های جنگ و پذیرش قطعنامه ۵۹۸ در سال ۱۳۶۷ شد. این در حالی است که مومنی نابسامانی اقتصاد ایران و کاهش ذخایر ارزی در سه سال پایانی جنگ را تحت تاثیر شوک‌های برونزا می‌داند. او ضمن رد امکان تک‌نرخی سازی ارز معتقد است کاهش درآمدهای ارزی در این سه سال معلول حملات رژیم بعثی عراق
ارزی در این سه سال معلول حملات رژیم بعثی عراق به تاسیسات تولیدی ایران و همچنین کاهش قیمت نفت در بازار جهانی با هدف فشار به ایران بوده و افت تولید و کسری‌های بودجه در این سه سال را باید از دریچه شوک‌های برونزا و نه قصور مدیریت اقتصادی کشور دید. مومنی اضافه می‌کند که با وجود این فشار بیرونی ذخایر محدود ارزی به خوبی مدیریت شده، به طوری که در این سه سال دولت با وجود کمبود منابع ناشی از این دو شوک تمام توان خود را برای پشتیبانی از جبهه‌های جنگ گذاشته و در داخل کشور نیز یک مورد مرگ ناشی از قحطی و اپیدمی ثبت نشده
نیز یک مورد مرگ ناشی از قحطی و اپیدمی ثبت نشده است. مومنی در کتاب اقتصاد سیاسی توسعه در ایران امروز و همچنین در یک سخنرانی به تاریخ ۱۴ دی ماه ۱۴۰۲ در موسسه دین و اقتصاد می‌گوید: پس از جنگ افرادی مدیریت اقتصاد ملی را در دست گرفتند که بعدها در نهایت بی‌انصافی درباره مدیریت اقتصادی دوران جنگ اظهار نظر کردند، اما خود همین افراد قبلا از روند تخصیص مولد و توسعه‌گرایانه منابع ارزی در دوران جنگ ابراز شگفتی کرده بودند. وی همچنین در کتاب مذکور پیرامون مصادره‌های انجام شده می‌نویسد بخشی از این مصادره‌ها ناگزیر و با
شده می‌نویسد بخشی از این مصادره‌ها ناگزیر و با هدف پرداخت بدهی‌های بدهکاران فراری بود. در واقع دولت بدهی این افراد و شرکت‌ها را ملی کرد. ارز ۴۲۰۰ تومانی. او در سال ۱۴۰۰ با مصاحبه‌های گوناگون به مخالفت با مسئله حذف تخصیص دلار ۴۲۰۰ تومانی و تک نرخی سازی ارز نمود. وی در یکی از مصاحبه‌ها بیان کرد که حذف تخصیص دلار ۴۲۰۰ تومانی، ۳۵۰ برابر بودن آن از طریق تورم رانت ایجاد می‌کند. در این سال دولت نیز این کار را انجام نداد و حتی خلاف قانون بودجه ۱۴۰۱ در فصل اول این سال هم تخصیص دلار ۴۲۰۰ تومانی ادامه یافت تا اینکه
سال هم تخصیص دلار ۴۲۰۰ تومانی ادامه یافت تا اینکه در خرداد ماه این سال به واسطه نداشتن منابع ارزی برای تخصیص با این نرخ بدون برنامه پولی مناسب و به شکل سراسیمه مجبور به اعلام حذف تخصیص ارز ۴۲۰۰ تومانی به واردات کالاها شد. در ماه‌های بعد بانک مرکزی نرخ جدید ۲۸۵۰۰ تومانی برای دلار را معرفی و سیاست تثبیت ارز چند نرخی را ادامه داد. در پاسخ به انتقادات فرشاد مؤمنی به حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی، سازمان برنامه و بودجه کشور در مرداد ماه سال ۱۴۰۱ متنی را منتشر و در از آن بیان کرد: «اگر در مورد حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی اقدام
بیان کرد: «اگر در مورد حذف ارز ۴۲۰۰ تومانی اقدام نمی‌شد، اثرات آن در آینده از مسیر پایه پولی بیشتر موجبات تورم را فراهم می‌آورد» و بدین ترتیب بیان می‌کند که حذف ۴۲۰۰ ناخواسته و از سر اجبار بوده است. در ادامه این نامه این سازمان از فرشاد مؤمنی می‌خواهد برای رفع مشکلاتی که به آنها اشاره کرده طرح‌هایی که عملیاتی و اجرایی باشد به سازمان ارائه دهد. توافق هسته‌ای و رفع تحریم. مؤمنی در فروردین ۱۳۹۴ یعنی سه ماه قبل از امضای توافق هسته‌ای برای رفع تحریم‌های ایران با انتشار متنی دربارهٔ رفع تحریم، به دولت هشدار
با انتشار متنی دربارهٔ رفع تحریم، به دولت هشدار می‌دهد که رفع تحریم و ورود ارزهای بلوکه شده می‌تواند اقتصاد را به شرایط سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۶ دچار کند و باید سرمایه خارجی و شرکت‌های وارد شده بعد از تحریم به‌جای کارهای غیر مولد به سمت کارهای مولد سوق داده شوند. فرشاد مؤمنی در مرداد ماه سال ۱۳۹۴ در حالی که دو ماه از امضای توافق جامع هسته‌ای بین ایران و ۱+۵ می‌گذشت در مورد شرایط اقتصادی و سیاسی ایران و گشایش‌های اقتصادی در نتیجه توافق هسته‌ای می‌گوید: حالا که پس از آن‌همه فرصت‌سوزی در دوره بعد از سال‌های ۱۳۸۴ در
آن‌همه فرصت‌سوزی در دوره بعد از سال‌های ۱۳۸۴ در اقتصاد ایران که در ابعاد بی‌سابقه‌ای تجربه شد، بالاخره فضا و فرصت‌های جدیدی یافته‌ایم، باید قدرشناس آن باشیم و همه در حد توان تلاش کنیم که به‌نحو بایسته و مقتضی از این شرایط بهره‌برداری شود. در این مسیر به‌نظر می‌رسد شاید یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید انجام شود، معرفی فرصت‌هایی است که شرایط جدید نصیب ما کرده است. به یک اعتبار، آنچه در دوره پساتحریم اتفاق می‌افتد این است که ما به شرایطی (اقتصادی) شبیه سال‌های ۸۹ و ۹۰ برمی‌گردیم با این تفاوت که به‌واسطه
۸۹ و ۹۰ برمی‌گردیم با این تفاوت که به‌واسطه سیاست‌های تنش‌زدایانه که دولت جدید به‌کار گرفته، در مقایسه با آن دوره، هزینه‌های مبادله برای ما در استاندارد بین‌المللی کاهش یافته و میل و رغبت برای همکاری با ایران نیز به همان نسبت افزایش پیدا کرده است. اینها فرصت‌هایی است که در سال ۹۰ نداشته‌ایم.
الحبوس یا حُبُوس نام قبیلهٔ بزرگی است در شرق امارات متحده عربی، و همچنین در شمال کشور پادشاهی عمان . این قبیله در مناطق کوهستانی رأس‌الخیمه به ویژه رؤوس الجبال شبه جزیره مسندم در سلسلهٔ کوه حجر سکونت دارند. شکل مفرد نام ایشان «حَبسی» است. نسب قبیله الحبوس. از نظر ریشهٔ تاریخی قبیلهٔ «الحبوس»، این قبیله فرعی از قبیلهٔ بزرگ «نزار» یا (النزاریه) است، ایشان از آل مسیب وریشه آنان به:( شهاب بن نویره بن عمرو بن الحارث بن زهیر بن ابی النویره بن ربیعه بن مره بن زهیر بن جشم بن بکر بن حبیب بن غنم بن تغلب بن وائل بن
بن جشم بن بکر بن حبیب بن غنم بن تغلب بن وائل بن قاسط بن هنب بن افطن بن دعمی بن جدیله بن اسد بن ربیعه بن نزار بن معن بن عدنان ) می‌رسد. شاعر معروف نجدی «ناصر الفراعنه» قصیده‌ای بلند بالا در مدح قبایل (یمانی) و (نزاری) و مناطقی همچون: تهامه، نجد، حجاز، و شبه‌جزیره عربستان سرود که قسمتی از آن چنین بود: داستان. «حبس» و «مسیب» لقب دومرد بود، که بعداً به «آل حبس» و «آل مسیب» معروف گشتند. این دومرد جنب در جنب و در جوارهم در صحرای پهناوری به نام (الدهنا) که سرسبز و زیبا بود نشستند، سالیان متمادی باهم بودند، منطقه
زیبا بود نشستند، سالیان متمادی باهم بودند، منطقه شان پر از غلات وفیر، و چراگاه‌های وافری برای دام‌های دو فریق بود، در صراء و ضراء یار ویاور هم بودند، تا اینکه حادثه أی اتفاق افتاد وبین دو قوم جنگ خونینی رخ داد و بسیاری از دو طرف کشته شدند، بعد از این حادثه، قوم متفرق شدند وهرکس رو بدیاری نمود. (الحبوس) از «آل حبس» هستند، و از نزاد شهاب بن النویره التغلبی الشیبانی هستند، که اصل الحبوس است، وحبوس از سلالهٔ (عبس) می‌باشند، که یکی از بزرگترین قبایل شبه جزیره عربستان است، عدد افراد این قبیله از ۲۵ هزار نفر
عربستان است، عدد افراد این قبیله از ۲۵ هزار نفر تجاوز می‌کند، که در ۱۰ فرقه تقسیم شده أند. بیشتر آنان بدوهای متنقل بودن ، أما حالا هر قبیلهٔ در مکانی استقرار یافته‌است و به زراعت وفلاحت اشتغال دارند. باضافهٔ شغل اصلی بداوه که دام پروری و دامداری و شتر داری است. در بعضی دراسات آمده‌است که قبیلهٔ «الحبوس» ساکن (دیرة الحبوس) غرب (دیرة الحرث) و الحجرین، و کوه‌های رأس‌الخیمه هستند، عشائر این قبیله تحت رایات الشیخ رحمه بن مطر گرده آمده بودند، و از بارزترین شیوخ وزعماء الحبوس می‌توان از القائد ناصر بن عبدالله بن
الحبوس می‌توان از القائد ناصر بن عبدالله بن احمد الحبسی نام برد. وی بمعیت الشیخ رحمه بن مطر أولین برخوردی که با اشغالگران هولندی‌ها داشته أند در سال ۱۹۱۷ میلادی در رأس مسندم بوده‌است. تاریخ بطون و عشائر الحبوس. گفتاره‌است که «الحبوس» فخذی از قریش است، چنانکه علامه: حمد الجاسر آن را تأیید کرده‌است و می‌گوید: (الحبوس از قریش از المجایشه از الحسکان از ناصره از بالحارث) هستند، ومسکن ایشان «وادی میسان» در عربستان سعودی بوده‌است. همچنین جمعی از مؤرخین عرب گفته أند که «الحبوس» قبیله‌ای أصیل عدنانی است که از مکه
که «الحبوس» قبیله‌ای أصیل عدنانی است که از مکه مهاجرت نموده أند، و از دورانی بسیار دور در کوه‌های رأس الخیمه ساکن شده‌اند. ودارای لهجه وعادات وتقالید خاصی می‌باشند. عشایر الحبوس در رأس‌الخیمه. الحبوس در چند مناطق مختلف من جمله: کوه‌ها، دره‌ها (وادی)، روستاها وقله کوه‌ها منتشر هستند. قبیله «الحبوس» تاریخ درازایی دارند، مناطق: البطون، ودره‌های کوهستانی، و رؤوس الجبال که مسکن أصلی این قبیله‌است، شاهد بر این تاریخ است.
سید علیرضا حسینی بهشتی (زادهٔ ۱۷ آذر ۱۳۴۱ در قم) عضو هیئت علمی دانشکدهٔ علوم انسانی دانشگاه تربیت مدرس، و عضو و دبیرکل جمعیت توحید و تعاون است. او مشاور ارشد میرحسین موسوی در انتخابات دهم ریاست جمهوری بوده‌است. وی فرزند محمد حسینی بهشتی (در ایران معروف به شهید بهشتی) است. زندگی‌نامه. علیرضا بهشتی فرزند محمد حسینی بهشتی (از روحانیون و بنیانگذاران حزب جمهوری اسلامی که در انفجار دفتر این حزب در سال ۱۳۶۰ به همراه بسیاری دیگر از اعضای حزب، کشته شد) در سال ۱۳۴۱ در شهر قم زاده شد. علیرضا بهشتی مشاور ارشد میرحسین
شهر قم زاده شد. علیرضا بهشتی مشاور ارشد میرحسین موسوی در انتخابات دهم ریاست جمهوری بود. وی در ۱۸ شهریور ۱۳۸۸ به دنبال بسته شدن دفتر کمیته پیگیری وضعیت زندانیان و آسیب‌دیدگان حوادث پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ایران بازداشت شد. وی در روز ۲۲ شهریور همان سال به قید وثیقه آزاد شد، پس از آزادی از زندان سید حسن خمینی اولین فردی بود که به دیدار وی رفت. زندگینامه از زبان خود: در روز شنبه ۱۷ آذر ۱۳۴۱ هجری شمسی مصادف با ۱۳ رجب سال ۱۳۸۲هجری قمری و ۹ دسامبر ۱۹۶۲ در شهر قم به دنیا آمده‌ام. شناسنامه ام اما برای
در شهر قم به دنیا آمده‌ام. شناسنامه ام اما برای تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۴۱ گرفته شد تا برای آغاز تحصیلاتم به مشکلی برنخورد. نامم را علیرضا گذاشتند و کنیه ام ابوالفضل. پدربزرگ پدری ام آیت الله سید فضل‌الله حسینی بهشتی چند ماه قبل از به دنیا آمدن من درگذشت. مادربزرگ پدری ام معصومه بیگم خاتون آبادی فرزند آیت الله میرمحمدصادق خاتون آبادی بود. پدربزرگ مادری ام آیت الله سید محمدباقر مدرس مطلق و مادربزرگ مادری ام صدیقه خاتون آبادی فرزند آیت الله سید ابوالفضل خاتون آبادی، بود که برادر میرمحمدصادق نامبرده بود. من چهارمین
بود که برادر میرمحمدصادق نامبرده بود. من چهارمین فرزند خانواده به‌شمار می‌رفتم، اما چون برادرم امیرحسین که دومین فرزند خانواده بود در شش ماهگی از دنیا رفته بود، سومین فرزند محسوب می‌شوم. از قم هیچ چیز به یاد ندارم چون سال ۱۳۴۲ پدرم به تهران تبعید شد. تابستان سال ۱۳۴۴ همراه با مادرم، خواهرم ملوک السادات و برادرم محمدرضا به آلمان رفتیم و به پدرم که شش ماه زودتر به آنجا رفته بود ملحق شدیم. تا سال ۱۳۴۹ در هامبورگ بودیم. من سال اول دبستان را در مدرسه آلمانی تمام کرده بودم که به ایران بازگشتیم؛ یعنی خرداد ۱۳۴۹.
کرده بودم که به ایران بازگشتیم؛ یعنی خرداد ۱۳۴۹. پس از مدتی زندگی به صورت موقت، وقتی معلوم شد پدرم ممنوع الخروج است و امکان بازگشت به آلمان نیست، به خانه ای در انتهای کوچه حسینی، خیابان امیرحکمت، سه راه نشاط در خیابان دولت ساکن شدیم. همسایه‌های ما آقای هاشمی رفسنجانی، آقای مفتح، آقای طاهری و خانم انیسی بودند. آقای نیرزاده از من که با کمک برادرم فارسی یادگرفته بودم امتحان گرفت و توصیه کرد اول دبستان را دوباره بخوانم. از اول دبستان تا آخر کلاس اول نظری به مدرسه نیکان می‌رفتم. سال ۱۳۵۸ تصمیم گرفتم به مدرسه ای
نیکان می‌رفتم. سال ۱۳۵۸ تصمیم گرفتم به مدرسه ای که ارتباطش با اقشار متوسط جامعه بیش تر باشد بروم. برای همین به دبیرستان مدرس (آمریکایی کامیونیتی سابق) رفتم و تا اخذ دیپلم تجربی در همان‌جا بودم. اول در تابستان‌ها و بعداً در کنار تحصیل، به کارهای پاره وقت پرداختم. اولین تجربه کاری من فروش روزنامه (کیهان و اطلاعات) سر چهار راه بود که یک هفته بیش تر طول نکشید. تابستان ۱۳۵۸ به صورت داوطلب برای اردوی جهاد سازندگی به کهگیلویه و بویر احمد رفتم. در همان سال یک دوره آموزش نظامی یک هفته ای و فشرده در پادگان هنگ
دوره آموزش نظامی یک هفته ای و فشرده در پادگان هنگ نوجوانان که هنوز به پادگان امام حسین (ع) تغییر نام نداده بود گذراندم. تابستان ۵۹ در آرشیو روزنامه جمهوری اسلامی کار کردم. پس از آن، در طی سال تحصیلی، خبرنگار صفحه ایدئولوژی همان روزنامه شدم. سال ۱۳۶۰ پدرم به شهادت رسید. پدرم بهترین دوست و مشاورم هم بود. پس از او و به توصیه او از مهندس میرحسین موسوی مشورت می‌گرفتم. پس از این که دیپلم تجربی گرفتم، با توجه به تعطیلی دانشگاه‌ها به مناسبت انقلاب فرهنگی، می‌خواستم به خدمت سربازی بروم. در حالی که مشغول کار گرفتن
به خدمت سربازی بروم. در حالی که مشغول کار گرفتن دفترچه آماده به خدمت بودم، در مجلس شورای ملی قانونی تصویب شد که مطابق آن فرزند ذکور خانواده شهدا که با خانواده شهید زندگی می‌کرد از خدمت نظام وظیفه معاف می‌شد. یک سال در دفتر مشاوره نخست‌وزیری کار کردم. بعد از آن به وزارت امور خارجه رفتم و در اداره هشتم سیاسی مشغول به کار شدم. می‌خواستم علوم سیاسی بخوانم، ولی رشته‌های علوم انسانی دانشگاه‌ها هنوز بازگشایی نشده بود. سال ۱۳۶۲ در آزمون اختصاصی دانشکده روابط بین‌الملل وزارت خارجه شرکت کردم و نفر اول شدم. در سال
وزارت خارجه شرکت کردم و نفر اول شدم. در سال ۱۳۶۲ با دخترخاله ام ازدواج کردم. تا سال ۱۳۶۷ که پایان‌نامه کارشناسی ام را دفاع کردم، در کنار تحصیل، در اداره دهم سیاسی و مدت کوتاهی هم در دفتر مطالعات وزارت خارجه مشغول به کار بودم. یکی دو سال هم به صورت حق‌التدریس در دو مدرسه تدریس کردم. سال ۱۳۶۷ از دانشگاه یورک در انگلستان برای کارشناسی ارشد پذیرش گرفتم. همسرم که در دانشگاه کارشناسی علوم قرآنی می‌خواند مجبور شد درسش را رها کند. به توصیه یکی از دوستان، از آنجا که می‌خواستم برای دکتری آمادگی بیش تری کسب کنم، اول
می‌خواستم برای دکتری آمادگی بیش تری کسب کنم، اول یک دوره یک ساله Postgraduate Diploma در اندیشه سیاسی گذراندم. کارشناسی ارشدم را هم در همان دانشگاه یورک گرفتم. برای دکتری بین دو حوزه مطالعاتی اندیشه سیاسی قرون وسطا و سیاست چندفرهنگی مردد بودم. برای چندماهی هم لاتین خواندم، اما سرانجام به دانشگاه هال رفتم و فلسفه سیاسی چندفرهنگی خواندم. همسرم هم در دانشگاه یورک و بعد از آن در هال، روان‌شناسی می‌خواند که در سال ۱۳۷۱ اولین فرزندم به دنیا آمد. در سال ۱۳۷۳ پسر دومم هم به او ملحق شد. سال ۱۳۷۶ از رساله ام دفاع
دومم هم به او ملحق شد. سال ۱۳۷۶ از رساله ام دفاع کردم و اواخر خردادماه به ایران برگشتم. بعد از بازگشت، برای همکاری به گروه علوم سیاسی دانشگاه تربیت مدرس دعوت شدم. همزمان، برای سامان بخشیدن به آثار پدرم، بنیاد نشر آثار و اندیشه ای شهید آیت الله دکتر بهشتی را تأسیس کردم که اداره آن بر عهده خودم بوده و هست. همسرم درس نیمه تمام علوم قرآنی اش را تمام کرد و بعد از آن برای به تحصیل در کارشناسی ارشد مطالعات زنان پرداخت. سال تحصیلی ۸۰–۸۱ برای فرصت مطالعاتی، به هزینه خودم، همراه با خانواده به لبنان رفتیم. در گروه
خودم، همراه با خانواده به لبنان رفتیم. در گروه فلسفه دانشگاه آمریکایی بیروت به مطالعاتم در حوزه چندفرهنگی ادامه دادم و در دانشگاه اسلامیه که زیر نظر مجلس اعلای شیعیان اداره می‌شود و از یادگارهای امام موسی صدر است تدریس می‌کردم. سال ۱۳۸۳ دخترم به دنیا آمد. به جز وقفه ای پنج ساله که پس از بازداشتم در سال ۱۳۸۸ تعلیق شده بودم، همچنان در دانشگاه مشغول تدریس هستم. بازداشت. علیرضا بهشتی، فردای تظاهرات عاشورا، در روز ۷ دی ۱۳۸۸ در محل تدریس خود در دانشگاه بازداشت شد. در همین زمان داماد برادر وی، علیرضا خلیجی اسکویی
در همین زمان داماد برادر وی، علیرضا خلیجی اسکویی هم بازداشت شد. چندی بعد جمعی از فرزندان شهدای انفجار در دفتر حزب جمهوری اسلامی طی یک بیانیه حمایت خود را از علیرضا بهشتی اعلام کرده و به تداوم بازداشت وی اعتراض کردند. در این دوره از بازداشت که بهشتی در شرایط نامساعدی بدون دسترسی به وکیل و ملاقات با خانواده به‌سر می‌برد، وی در سومین هفته در زندان دچار عارضه قلبی شد. وی در شامگاه ۲۰ بهمن ۱۳۸۸ از زندان آزاد شد. در اولین روزهای پس از آزادی، مهدی کروبی، میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، خانوادهٔ هاشمی رفسنجانی و
موسوی، زهرا رهنورد، خانوادهٔ هاشمی رفسنجانی و عبدالله نوری به دیدار بهشتی رفتند. آثار. آثار و مکتوبات او به شرح زیر می‌باشند: همچنین برای دسترسی به آخرین یادداشت‌ها و آثار می‌توانید به وبسایت رسمی ایشان به آدرس زیر مراجعه نمایید: http://alirezabeheshti.com/
در شیمی، هَمپار یا ایزومِر ها ترکیباتی با فرمول شیمیایی یکسان و فرمول ساختاری متفاوت هستند. ایزومرها لزوماً دارای خواص شیمیایی مشابه نیستند، مگر آن که دارای گروه‌های عاملی مشابه باشند. ایزومرها شامل ۲ دسته اصلی ایزومرهای ساختاری (ساختمانی) و ایزومرهای فضایی می‌باشند. ایزومری ساختمانی: ایزومر فضایی: ایزومرهای ساختاری یا ساختمانی. در آنان اتم‌ها و گروه‌های عاملی از راه‌های دیگری به هم وصل شده‌اند و خود سه گروه‌اند: عاملی، اسکلتی (شاخه‌ای) و موضعی. مانند مولکول: C3H8O و C3H7OH که در آنان شمار اتم‌های سازنده
C3H8O و C3H7OH که در آنان شمار اتم‌های سازنده برابر است؛ اما شیوه برقراری پیوند متفاوت است و خواص مولکول‌ها نیز متفاوت می‌شود. در شکل فوق، شماره I و II ایزومر شاخه‌ای‌اند و این دو با III ایزومر عاملی هستند. ترکیب شماره I یک ۱-پروپانول؛ ترکیب شماره II دو propan-2-ol یا ایزوپروپیل الکل و ترکیب شماره III سه متوکسی‌اتان نامیده می‌شود. ایزومرهای فضایی. در ایزومرهای فضایی شکل پیوندها یکسان است؛ اما شکل هندسی اتم‌ها و گروه‌های عاملی در فضا متفاوت است. ایزومرهای فضایی دو دسته‌اند: انانتیومر و دیاسترومر.
فضایی دو دسته‌اند: انانتیومر و دیاسترومر. انانتیومرها به دلیل داشتن مرکز کایرال برخلاف دیاسترومرها می‌توانند قرینهٔ همدیگر باشند. مرکز کایرال اتم کربنی است که چهار گروه یا اتم مختلف به آن متصل شده باشد. دیاسترومرهابه صورت دو ایزومر سیس و ترانس دیده می‌شوند که در ایزمر سیس گروه‌های مشابه کنار هم و در ترانس مقابل یکدیگر هستند. انانتیومرها را ایزومر نوری نیز می‌گویند، زیرا از خود فعالیت نوری نشان می‌دهند و قادرند جهت نور قطبیده را بچرخانند. به آن ایزومر نوری که نور قطبیده را به راست می‌چرخاند راست گرد و به آن
نور قطبیده را به راست می‌چرخاند راست گرد و به آن دیگری که صفحه نور قطبیده را به چپ می‌چرخاند چپ گرد می‌گویند. اگر یک نمونه حاوی غلظت‌های مساوی از هر دو ایزومر راست گرد و چپ گرد باشد چرخش خالصی در صفحه نور قطبیده هنگام عبور از نمونه رخ نمی‌دهد. چنین مخلوطی را راسمیک می‌گویند. البته انواع دیگری از ایزومرها خارج از این رده‌بندی وجود دارد؛ مانند ایزومرهای توپولوژیک که توپوایزومرها نامیده می‌شوند. همپارها به‌علت تفاوت در ساختمان این ترکیبات خواص متفاوت دارند؛ یعنی دمای جوش، دمای ذوب، چگالی و حتی گاهی خواص
یعنی دمای جوش، دمای ذوب، چگالی و حتی گاهی خواص شیمیایی متفاوت دارند. البته ایزومرهای نوری در خواص فیزیکی و شیمیایی مشابه یکدیگرند مگر از دو جهت: نخست در برهمکنش آن‌ها با نور قطبیده که یکی صفحه این نور را اه راست می‌چرخاند و دیگری به چپ. دوم، شیوه برهم کنش آن‌ها با سایر مواد دارای فعالیت نوری متفاوت است. به عنوان نمونه از واکنش یک اسید فعال نوری با یک باز فعال نوری یک مخلوط از ایزومرهای دیاسترومر تشکیل می‌شود که یکی در آب محلول است و دیگری متبلور می‌شود.
واجب (یا فرض یا فریضه) در لغت به معنای لازم، ناگریز و حتمی است و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجامش بر مکلَف لازم است و ترک آن عذاب دارد؛ مانند نمازهای روزانه. در مواردی که مسئله، با دلیلی از آیات و روایات، همراه است و مستقیماً به شرع منتسب است به «واجب» تعبیر می‌شود. در صورتی که با دلیل عقلی باشد به‌طوری که نتوان به شرع منتسب دانست، معمولاً از آن به «لازم» تعبیر می‌شود. اقسام واجب. واجب عینی: احکام واجب در شریعت اسلام به اعتبار فاعل آن به دو قسم واجب عینی و واجب کفایی تقسیم می‌شوند. واجب عینی، آن است
و واجب کفایی تقسیم می‌شوند. واجب عینی، آن است که از همه مکلفین خواسته شده و با انجام یک یا چند نفر از دیگران ساقط نمی‌شود؛ مانند نماز و روزه. واجب کفایی: احکام واجب در شریعت اسلام به اعتبار فاعل آن به دو قسم واجب عینی و واجب کفایی تقسیم می‌شوند. که واجب کفایی، آن است که اگر عده‌ای به قدر کفایت آن را انجام دهند، از دیگران ساقط می‌شود؛ مانند نماز میت، امر به معروف و نهی از منکر. واجب تعیینی: احکام واجب در شریعت اسلام به اعتبار نفس وجوب به دو قسم واجب تعیینی و واجب تخییری تقسیم می‌شود. که واجب تعیینی، آن است
واجب تخییری تقسیم می‌شود. که واجب تعیینی، آن است که یک عمل مشخص از مکلَف خواسته شده‌است و بدل و جایگزین ندارد؛ مانند نماز مغرب و عشا. واجب تخییری: احکام واجب در شریعت اسلام به اعتبار نفس وجوب به دو قسم واجب تعیینی و واجب تخییری تقسیم می‌شود. واجب تخییری، آن است که دو یا چند عمل از مکلَف خواسته شده‌است و او اختیار دارد هر کدام را بخواهد انجام دهد؛ مانند اختیار در اقامه نماز جمعه یا نماز ظهر در روز جمعه. واجب موقت: در واجب موقتِ مضیّق، عمل باید در زمان خاصی انجام شود به طوری که ابتدای عمل، ابتدای آن زمان و
انجام شود به طوری که ابتدای عمل، ابتدای آن زمان و انتهای عمل، انتهای آن زمان است. مثال بارز واجب موقت مضیق روزه است، چنان‌که روزه از اول ماه مبارک رمضان تا پایان آن ماه واجب بوده و هر روز از اذان صبح تا اذان مغرب ادامه دارد. چند نمونه از واجبات عبارتند از: ا. تحقیق در اصول دین؛ ۲. اجتهاد تحقیق یا احتیاط در فروع؛ ۳. طهارت بدن لباس و مکان سجده در نماز؛ ۴. طهارت مسجد و قرآن متنجس؛ ۵. طهارت نام خدا و معصومین از نجاست؛ ۶. وضو ، غسل یا تیمم برای نماز؛ ۷. غسل، کفن، حنوط، دفن و نماز میت؛ ۸. نمازهای پنج‌گانه در
کفن، حنوط، دفن و نماز میت؛ ۸. نمازهای پنج‌گانه در روز؛ ۹. سایر نمازهای واجب؛ ۱۰. واجبات نماز (۱۱مورد)؛ ۱۱. رعایت اوقات نماز؛ ۱۲. روبه‌قبله‌کردن محتضَر؛ ۱۳. پوشاندن عورت در نماز برای مرد؛ ۱۴. پوشش کامل زن در نماز؛ ۱۵. شناخت قبله برای نماز؛ ۱۶. سجده‌های واجب و سهو؛ ۱۷. روزهٔ ماه مبارک رمضان؛ ۱۸. خمس در موارد مشخص‌شده؛ ۱۹. زکات؛ ۲۰. فطریه؛ ۲۱. یکبار حج در طول عمر؛ ۲۲. نجات جان مسلمان؛ ۲۳. پیگیری شغل برای تأمین زندگی؛ ۲۴. امر به معروف و نهی از منکر؛ ۲۵. وجوب ازدواج در شرایط خطر؛ ۲۶. آگاهی از مسائل معاملات؛ ۲۷.
در شرایط خطر؛ ۲۶. آگاهی از مسائل معاملات؛ ۲۷. وفای به عهد؛ ۲۸. ستر عورت جز برای زوجین.
حرام به عربی به فارسی ناروا در لغت به معنای ناروا شدن و ممنوع کردن چیزی است یا که در این دنیا و آن دنیا استفاده نشود و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که ترک آن بر مکلَف لازم و انجامش عذاب دارد. مانند: دروغ. حرام‌ها در فقه شیعه. حرام‌ها در فقه شیعه عبارتند از:
مباح در لغت به معنای روا و جایز است و در اصطلاح فقه اسلام، عملی است که انجام و ترک آن بر مکلَف مساوی است؛ نه عذابی دارد و نه پاداشی. مانند: راه رفتن.هر آنچه درموارد چهارگانه واجب حرام مستحب مکروه نباشد درقلمرو مباحات تلقی میگردد. مقابل حرام، در شرع حلال است و آنچه را که حرام نباشد، شامل می‌شود. از این نظر حلال فراگیرنده‌تر از مباح است. یعنی هر مباحی حلال است، ولی هر حلالی مباح نیست، مانند مکروهات که حلالند، ولی مباح نیستند. از نظر جعفر بن محمد الصادق-امام ششم شیعیان- «همهٔ اشیاء مباحند مگر آنکه مورد نهی
ششم شیعیان- «همهٔ اشیاء مباحند مگر آنکه مورد نهی واقع شده باشند.»
محمّدحسین امین‌الضّرب (زادهٔ ۱۲۵۱ خورشیدی تهران – درگذشتهٔ آذر ۱۳۱۱ خورشیدی تهران)، سرمایه‌دار ایرانی در دورهٔ قاجار و پهلوی، بانی صنعت برق در ایران و نمایندهٔ مجلس شورای ملی بود. امین‌الضرب در دورهٔ زمامداری مظفرالدین‌شاه اولین دستگاه تولید برق تهران را از روسیه خرید و به این شکل، برق وارد ایران شد و جای گاز را گرفت. به همین دلیل به او «پدر برق ایران» لقب داده‌اند. وی از سال ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۱ ریاست اتاق تجارت تهران را بر عهده داشت. البته در منابع دیگری قید شده که نخستين كارخانه برق كشور در سال ۱۳۲۰ قمری در مشهد
نخستين كارخانه برق كشور در سال ۱۳۲۰ قمری در مشهد توسط حاج محمدباقر ميلاني به كار افتاده بود. زندگی. امین‌الضرب، فرزند محمدحسن امین‌الضرب و ماه بیگم‌خانم (دختر محمدحسین صراف اصفهانی) در سال ۱۲۸۹ قمری در تهران متولد شد. زبان فارسی، عربی و فرانسوی را نزد معلمان خصوصی فرا گرفت. او در تهران، برای مدتی نزد سید جمال‌الدین اسدآبادی زندگی می‌کرد و زبان عربی را به‌طور کامل از وی آموخت. پدرش از آنجایی که تاجر چیره‌دستی بود و فنون ضرب سکه را نیز در فرنگ آموخته بود، به عنوان مسئول ضرابخانهٔ شاهنشاهی در زمان