payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و از نواب خواسته بود فعلاً او را کنار بگذارد تا بعد رسیدگی شود. نواب مقاومت کرده بود. بی آنکه از شخص آرام و سوابق او دفاع کند گفته بود: نمی‌تواند اصول و مقررات حاکم بر سرنوشت افراد را زیر پا بگذارد و حیثیت کارکنان وزارت خارجه را بازیچه شایعه پردازیها کند. وی در برابر توصیه، دستور و امر نخست وزیر ایستادگی کرد و سرانجام استعفا داد. وزارت امور خارجه و پس از آن. او اولین دوران سفارت خود را در ژاپن تجربه کرد و سال‌های ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۸ را در توکیو گذراند. در پی پایان مأموریت دو ساله آرام در ژاپن او به تهران
پی پایان مأموریت دو ساله آرام در ژاپن او به تهران فراخوانده شد و برای نخستین بار در کابینه منوچهر اقبال به وزارت امور خارجه منصوب شد و تا شهریور ۱۳۳۹ مشغول وزارت بود. سپس در دولت علی امینی مجدداً این سمت را عهده دار شد تا سال ۱۳۴۵ در دولت‌های مختلفی سمت وزارت خارجه را بر عهده داشت. تا اینکه در سال 1345 اردشیر زاهدی و آرام در یک جابجایی به جای همدیگر منسوب شدند و بدین تربیت زاهدی وزیر امورخارجه شد و آرام به عنوان سفیر کبیر ایران در انگلستان انتخاب گردید. وی در سال ۱۳۴۲ همراه با غلامرضا پهلوی برادر شاه در
در سال ۱۳۴۲ همراه با غلامرضا پهلوی برادر شاه در تشییع جنازهٔ جان اف کندی از طرف دولت ایران شرکت کرد. وی همچنین در سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۵ رئیس هیئت ایرانی در مجمع عمومی سازمان ملل بود. او حدود ۴ سال به عنوان سفیر در انگلستان بود تا اینکه به تهران بازگشت و بازنشسته شد. او بعد از مدتی در پی مصوبه هیئت وزیران به خدمت فراخوانده شد و به با سمت سفیر به چین رفت تا اینکه در سال ۱۳۵۳ در دوره ششم سنا به عنوان سناتور انتصابی وارد مجلس سنا شد او این سمت در دوره هفتم نیز بر عهده داشت. در پی انقلاب اسلامی ایران آرام دستگیر
عهده داشت. در پی انقلاب اسلامی ایران آرام دستگیر شد و سه سال را در بازداشت گذراند در خلال این مدت بیمار شد. او که همسر و فرزندی نداشت، در سال ۱۳۶۳ درگذشت.
سعید عباس‌پور (متولد ۱۳۳۸ در آبادان) داستان‌نویس معاصر ایرانی است. سعید عباسپور متولد آبادان و مقیم تهران است. دکتر سعید عباسپور، کم بیناست و به قول خود یک نابینای فابریک نیست. او برنده چند جایزه ادبی است. وی دکترای خود را در رشته ی روانشناسی بالینی گرفته است و هم‌اکنون به عنوان مشاور مراکز صنعتی در جذب و آموزش نیروهای انسانی فعالیت می‌کند اما بیش تر به عنوان یک داستان‌نویس شناخته می‌شود. او در فاصله سال‌های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۴ سه مجموعه داستان روانه بازار کرده‌است که هر سه تجدید چاپ شده‌اند. مجموعه داستان‌های
که هر سه تجدید چاپ شده‌اند. مجموعه داستان‌های «بوی تلخ قهوه»، «پیاده‌روی در هوای آزاد» و داستان بلند «صداهای سوخته» که اخیراً از سوی نشر نی به چاپ دوم رسیده است، از جمله آثار منتشر شده از سعید عباسپور هستند. مایهٔ اساسی داستان‌های او بیشتر حول دنیای درونی انسان‌ها و رنج‌های ناگفته و تنهایی می‌چرخد و برای بازگویی تفکرات و ذهنیات نهفتهٔ شخصیت‌های داستانی اش از ابزارهای متفاوتی بهره می‌گیرد. وی در فیلم «شب‌های زاینده‌رود» محسن مخملباف نیز بازی کرده‌است، آواز می‌خواند و تاکنون چند کنسرت در داخل و خارج ایران
می‌خواند و تاکنون چند کنسرت در داخل و خارج ایران برگزار کرده‌است. همنشین بهار در مقاله «سفره هفت سین در هتل اموات» از او به نیکی یاد کرده‌است. سعید عباسپور علاوه بر زندان دستگرد اصفهان در باغ کاشفی (هتل اموات) هم به جرم آزادی‌خواهی زندانی بوده‌است.
حمید پارسانیا (متولد ۱۳۳۷ در مشهد) مدرس، پژوهشگر و نویسنده ایرانی و عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی است. او فارغ‌التحصیل جامعه‌شناسی از دانشگاه تهران و دانش‌آموخته حوزه علمیه قم است. او از شاگردان عبدالله جوادی آملی و از افراد فعال در زمینه حکمت صدرایی است. او علاوه بر عضویت در هیئت علمی دانشگاه تهران، ریاست دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه باقرالعلوم، ریاست پژوهشگاه معارج و مسئولیت‌های متعدد دیگر را بر عهده دارد. در یکم خرداد ۱۴۰۰ از سوی حسن روحانی به عضویت هیئت امنای دانشگاه فرهنگیان منصوب شده است. پارسانیا در
امنای دانشگاه فرهنگیان منصوب شده است. پارسانیا در چالش با رویکردهای معرفتی مدرن؛ دغدغه بازسازی و احیای میراث معرفتی دنیای اسلام را همواره در کار خود تعقیب می‌کند. بازخوانی علم مدرن از طریق بازسازی علم دینی، روح حاکم بر بسیاری از اندیشه‌های انتقادی اوست. او میکوشد حکمت صدرایی را در سطوح گوناگون فعال کند. او در زمینه علوم دینی و فرهنگ نظریه‌پردازی کرده است. زندگی و تحصیلات. حمید پارسانیا در سال ۱۳۳۷ در شهر مشهد متولد گردید. تحصیلات خود را تا پایان مقطع دیپلم در مشهد گذراند و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته
در مشهد گذراند و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته جامعه‌شناسی در دانشگاه تهران ادامه داد. او یکی از نخستین دانشجویان رشته جامعه‌شناسی پس از انقلاب در دانشگاه تهران است. هم‌زمان با تحصیلات دانشگاهی به تحصیل علوم حوزوی قم نیز مشغول گردید. او تحصیلات حوزوی خود را تا مدارج عالی طی کرد. فقه و اصول را در کلاس درس میرزا هاشم آملی، فاضل لنکرانی، وحید خراسانی و جوادی آملی آموخت. عرفان و فلسفه را نیز از جوادی آملی و حسن‌زاده آملی آموخت. او از شاگردان جوادی آملی در حوزه حکمت اسلامی است و تقریر آثار فلسفی او را بر عهده
حکمت اسلامی است و تقریر آثار فلسفی او را بر عهده دارد. جایگاه و نظریات علمی. پارسانیا، به‌واسطه شاگردی طولانی نزد جوادی آملی، یکی از افراد مطرح در زمنیه حکمت صدرایی در زمان معاصر است. بسیاری از آثار عمده جوادی، ازجمله رحیق مختوم (شرح حکمت متعالیه در ۳۲ جلد)؛ عین نضاخ (در ۳ جلد)، شریعت در آینه معرفت، شناخت‌شناسی در قرآن توسط وی تنظیم و تدوین یافته است. در نتیجه نظام فکری او مبتنی بر اصول حکمت متعالیه صدرایی شکل گرفته است. از نظر او وحی قرآنی، عقل برهانی و شهود معصومانه عرفانی در طول هم هستند نه در عرض هم و
معصومانه عرفانی در طول هم هستند نه در عرض هم و تمسک به یکی ما را از تمسک به دیگری بی‌نیاز نمی‌کند. از این رو در نظام فکری او، ضمن بهره بردن از عقل، نقل، و شهود، قرآن کریم قرارگاه تمامی علوم است. در نظام فکری او روش‌های مختلف فکری بر اساس روش عقل و نقل و شهود پذیرفته شده است.
دانشگاه باقرالعلوم در قم، از دانشگاه‌های غیردولتی - غیرانتفاعی ایران در زمینه علوم انسانی - اسلامی است. حمید پارسانیا، احمد واعظی، نجف لک‌زایی، محسن قمی (رئیس پیشین نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه‌ها)، حسن معلمی،یارعلی کرد فیروزجایی،محمدتقی یوسفی،حسن عبدی و محمدمهدی گرجیان از اعضای هیئت علمی آن به‌شمار می‌روند و برخی از استادان از جمله حسین کچوییان، عماد افروغ، علی شیروانی رضا عبدی و سید محمد حسین کاظمینی در آن به تدریس می‌پردازند. تاریخچه. این دانشگاه نهادی حوزوی، آموزشی و علمی است که در سال ۱۳۶۳ با
نهادی حوزوی، آموزشی و علمی است که در سال ۱۳۶۳ با عنوان مؤسسه آموزش عالی باقرالعلوم به منظور بالا بردن سطح آگاهی‌های سیاسی طلاب در زمینه‌های جهان اسلام، ایران و روابط بین‌الملل آغاز به کار کرد و از سال ۱۳۷۰ موفق به کسب موافقت اصولی از شورای گسترش آموزش عالی کشور شد. نظر به ضرورت گسترش فعالیت‌های آموزشی علوم انسانی – اسلامی و توسعه کمی و کیفی تربیت طلاب فاضل در عرصه‌های مختلف علمی – دینی، در سال ۱۳۸۴ از مؤسسه آموزش عالی باقرالعلوم به دانشگاه باقرالعلوم ارتقاء یافت. دانشگاه باقرالعلوم بخشی از مجموعه دفتر
یافت. دانشگاه باقرالعلوم بخشی از مجموعه دفتر تبلیغات اسلامی است که فلسفه وجودی آن ایجاد زمینه ارتقای تبلیغ دینی، ایجاد زمینه ارتقای پژوهش دینی، بسط و تولید دانش و معرفت دینی، ایجاد بستر مناسب برای بازسازی علوم انسانی؛ مبانی اسلامی برای نیازهای علمی، فرهنگی و دینی جامعه است. ریاست این دانشگاه را سیداحسان رفیعی علوی بر عهده دارد. ویژگی‌های متمایز دانشگاه باقرالعلوم. ۴. استفاده از استادان بسیار جوان و تازه فارغ التحصیل برای تدریس در مقطع دکتری به طوری که برخی از استادان مدعو تجربه تدریس خود را بلافاصله پس از
از استادان مدعو تجربه تدریس خود را بلافاصله پس از فراغت از تحصیل در مقطع دکتری در این دانشگاه آغاز کرده اند. حال آنکه در دیگر دانشگاه ها معمولا استادان جوان از مقطع کارشناسی تدریس آغاز میکنند و معمولا مدرسان در تدریس مقطع دکتری دارای مرتبه استادی با ده ها مقاله و کتاب هستند. ارکان دانشگاه. ۱. هیئت مؤسس؛ ۲. هیئت امنا؛ ۳. رئیس دانشگاه؛ ۴. شورای دانشگاه. دانشکده‌ها. دانشگاه باقرالعلوم از چهار دانشکده تشکیل یافته‌است: دانشکده فرهنگ و علوم اجتماعی و رفتاری. این دانشکده شامل سه گروه علوم اجتماعی، گروه مدیریت
دانشکده شامل سه گروه علوم اجتماعی، گروه مدیریت راهبردی و گروه مطالعات فرهنگی و ارتباطات است. دانشکده تاریخ و مطالعات سیاسی. این دانشکده دارای دو گروه تاریخ اسلام و گروه مطالعات سیاسی است. گروه مطالعات سیاسی از سال ۱۳۷۳ کار خود را با جذب دانشجو آغاز کرد. در ابتدا تنها دانشجویان در مقطع کارشناسی پذیرش می‌شدند، اما از سال ۱۳۷۵، پذیرش در مقطع کارشناسی ارشد نیز آغاز شد و پس از مدتی دوره‌های دکتری علوم سیاسی نیز در دانشگاه راه اندازی شد. البته مدتی است که پذیرش دانشجو در مقطع کارشناسی متوقف شده‌است و این دانشگاه
در مقطع کارشناسی متوقف شده‌است و این دانشگاه تنها در مقاطع عالی دانشجو می‌پذیرد. دانشکده فلسفه و اخلاق. این دانشکده شامل سه گروه فلسفه و کلام، گروه اخلاق و معارف اسلامی و گروه فلسفه مضاف است. فلسفه مضاف در این دانشکده دربردارنده دو رشته فلسفه حقوق و فلسفه فیزیک است. دانشکده زبان‌های خارجی و مطالعات بین فرهنگی. این دانشکده دارای چهار گروه زبان انگلیسی، گروه زبان عربی، گروه زبان فرانسوی و گروه زبان آلمانی است. پذیرش دانشجو. این دانشگاه در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکتری از طریق آزمون سراسری و آزمون اختصاصی
ارشد و دکتری از طریق آزمون سراسری و آزمون اختصاصی دانشجو جذب می‌کند؛ و از ترم زمستان سال ۱۳۹۴ برای اولین بار در کشور رشته کارشناسی زبان انگلیسی ویژه مطالعات اسلامی راه اندازی شد. نشریات. فصلنامه علمی – پژوهشی علوم سیاسی. این فصلنامه از سال ۱۳۷۷ منتشر می‌شود و چند سالی است دارای درجه علمی-پژوهشی شده‌است. مدیرمسئول این فصلنامه، احمد واعظی و استادانی مانند عبدالرحمن عالم، حسین کچوییان، عماد افروغ، حمید پارسانیا، نجف لک زایی و منصور میراحمدی جزو اعضای هیئت تحریریه این فصلنامه می‌باشند. مطابق اعلام سایت رسمی
این فصلنامه می‌باشند. مطابق اعلام سایت رسمی دانشگاه باقرالعلوم، تاکنون ۶۰ شماره از این فصلنامه منتشر شده‌است. موفقیت‌ها. کسب رتبه پنجم در میان ۴۸ مؤسسه آموزش عالی غیردولتی، بر اساس اطلاعات آماری و شاخص‌های آموزشی عالی دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی غیردولتی ـ غیرانتفاعی در سال تحصیلی ۸۴–۸۳ موفقیت‌های پژوهشی. احراز رتبه علمی ـ پژوهشی نشریه علوم سیاسی در سال ۱۳۹۱. احراز رتبه علمی ـ ترویجی فصلنامه علوم سیاسی در سال ۱۳۸۷. احراز رتبه در جشنواره خوارزمی، (۱۳۷۹). احراز رتبه در جشنواره مطبوعات، (۱۳۸۰). احراز رتبه
احراز رتبه در جشنواره مطبوعات، (۱۳۸۰). احراز رتبه در همایش پژوهش‌های برتر دین (۱۳۸۰). پایان‌نامه‌های برگزیده. ارتباط عرفان و سیاست از دیدگاه خمینی / سعیده باقری فرد / کسب رتبه سوم در جشنواره خوارزمی در سال ۱۳۸۵. گونه‌شناسی سیاسی علمای دینی از دیدگاه خمینی / محمد علی متولیان / کسب رتبه سوم در جشنواره خوارزمی در سال ۱۳۸۱. اخلاق و سیاست در اندیشه سیاسی اسلام / نجمه کیخا / کسب رتبه دوم در همایش پژوهش‌های برتر دین در سال ۱۳۸۶. رابطه فرد و دولت در نظریه‌های ولایت فقیه / شریف لک زایی / کسب رتبه دوم در جشنواره
فقیه / شریف لک زایی / کسب رتبه دوم در جشنواره جاوید (جهاد دانشگاهی و مؤسسه اندیشه خمینی) در سال ۱۳۸۲. نقش مردم از دیدگاه خمینی و محقق نائینی / غلامحسن مقیمی / کسب رتبه اول در همایش پژوهش‌های برتر دین در سال ۱۳۸۰ پیوند به بیرون. پایگاه اطلاع‌رسانی
علی مؤذنی (زاده ۱۳۳۷) داستان‌نویس، نمایشنامه‌نویس و فیلم‌نامه‌نویس ایرانی است. زندگی. وی متولد تهران سال ۱۳۳۷ است. لیسانس ادبیات نمایشی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران دارد و از جمله نویسندگانی است که کار نوشتن را به شکل حرفه‌ای دنبال می‌کند. وی در عرصه داستان کوتاه، رمان، داستان بلند، نمایشنامه و فیلمنامه قلم می‌زند. در حوزه فیلم‌سازی نیز شش تله‌فیلم برای تلویزیون ساخته‌است. اغلب آثار وی با اقبال منتقدان و مخاطبان روبرو شده و جوایزی را نیز کسب کرده‌است.
مسجد و مرکز اسلامی دیدزبری . این ساختمان در اصل کلیسای متدیست البرت پارک بود که در سال ۱۸۸۳ افتتاح شد اما در سال ۱۹۶۲ بسته شد و بعداً به مسجد تبدیل شد. حدود ۱۰۰۰ نفر حضور دارند. شیخ مسجد مصطفی عبدالله گراف است. آتش‌سوزی. در ۱۰ و ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۱ یک حمله آتش‌سوزی باعث آسیب جزئی به یک در شد. رهگذران به خاموش کردن آتش کمک کردند. پلیس فیلم‌های دوربین مدار بسته دارد و در حال تحقیق است، آنها از هر کسی که فیلم‌های دشکام یا سایر اطلاعات را که ممکن است در تحقیقات آنها کمک کند، درخواست کمک می‌کند.پلیس اظهار داشت: «ما
کمک کند، درخواست کمک می‌کند.پلیس اظهار داشت: «ما معتقدیم که چندین وسیله نقلیه وجود دارد که ممکن است در ان زمان رانندگی کرده باشند و از هر کسی که ممکن است هر گونه فیلم دشکام داشته باشد، تماس بگیرد.» و از شاهدان خواست تا با ۰۱۶۱ ۸۵۶ ۴۹۷۳ یا ۰۸۰۰ ۵۵۵ ۱۱۱ ناشناس تماس بگیرند. علاوه بر این، مشخص شد که آنها برای یک دوره قبل از آتش‌سوزی تهدید به تخریب مسجد شده بودند.
آواز پر جبرئیل نام رساله‌ای از شهاب‌الدین سهروردی است. نسخ چاپ شده در خارج از ایران. متن رساله آواز پر جبرئیل توسط هانری کربن و الیزر پاول کراوس به ضمیمه شرح فارسی آن و مقدمه در زندگی سهروردی و پژوهشی درباره مطالب رساله به زبان فرانسوی در ژورنال آسیایی (Journal Asiatique) شماره ژوئیه - سپتامبر ۱۹۳۵ در پاریس به چاپ رسیده‌است. اقتباس. از این کتاب اقتباس هایی در قالب کتاب، نمایشنامه و ... انجام شده است. ابوتراب خسروی در کتابی با همین نام مجموعه داستان مدرن را نوشته است. کتاب آواز پر جبرئیل ابوتراب خسروی
را نوشته است. کتاب آواز پر جبرئیل ابوتراب خسروی نویسنده معاصر ایرانی تمثیلی است و نام یکی از داستانها عقل سرخ است.این کتاب را نشر گمان منتشر کرده است. نمایشی نیز با این نام اجرا شده که نویسنده و کارگردان آن محسن معینی از کتاب سهروردی اقتباسی انجام داده است. نمایش آواز پر جبرئیل خردادماه ۱۳۹۴ اجرا شده است.
ویلفِرْد فردیناند مادِلونگ اسلام‌شناس و استاد تاریخ اسلام در دانشگاه آکسفورد بود. تمرکز او در ایران‌شناسی و کار بر روی فرقه‌های شیعی بود و چون در مورد جانشینی پیامبر اسلام در اثر خود کتاب "جانشینی محمد" نظراتی نزدیک به نظرات شیعیان داشت در ایران بسیار مورد تکریم واقع شد. تا جایی که در سال ۲۰۱۳ توسط وزارت ارشاد ایران به او نشان بین المللی فارابی اعطا شد. زندگی. او در اشتوتگارت آلمان متولد شد. به همراه خانواده در ۱۹۴۷ به آمریکا مهاجرت کرد. در ۱۹۵۳ مدرک لیسانس تاریخ و ادبیات اسلامی را از دانشگاه قاهره اخذ کرد
تاریخ و ادبیات اسلامی را از دانشگاه قاهره اخذ کرد و در سال ۱۹۵۷ از دانشگاه هامبورگ درجه دکترای مطالعات اسلامی دریافت کرد. مادلونگ رساله دکتری خود را تحت نظر اشتروتمان و اشپولر به پایان رساند. که در مورد قرامطه و فاطمیون و اشتراک نظر آنها در مورد امامت بود از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۰ وابستهٔ فرهنگی سفارت آلمان در بغداد بود و در طول سال‌های ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۸ استاد اسلام‌شناسی دانشگاه شیکاگو بود. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۸ استاد کرسی Laudian در عربی و مطالعات اسلامی در دانشگاه آکسفورد بود. وی سخنرانی نیز در کنگره بین‌المللی نقش شیعه در
وی سخنرانی نیز در کنگره بین‌المللی نقش شیعه در پیدایش و گسترش علوم اسلامی داشته‌است. او تا زمان درگذشت خود پژوهشگر ارشد مؤسسه مطالعات اسماعیلی در لندن بود.
جان رالز (زاده ۲۱ فوریه ۱۹۲۱ – درگذشته ۲۱ نوامبر ۲۰۰۲) فیلسوف لیبرال آمریکایی است که به دلیل صورت‌بندی نظریهٔ عدالت شهرت بسیار دارد. وی از چهره‌های به‌نام فلسفهٔ سیاسی و فلسفهٔ اخلاق در سدهٔ بیستم بود که در سال ۱۹۹۹، جایزه رالف شاک و مدال منطق و فلسفه و علوم انسانی را دریافت کرد. اثر مشهور وی "نظریهٔ عدالت" (۱۹۷۱) یکی از منابع کلاسیک فلسفهٔ سیاسی محسوب می‌شود. کتاب نظریهٔ عدالت تنها در آمریکا دست‌کم ۲۰۰ هزار جلد فروش داشته و تاکنون به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده‌است. در سال ۱۹۹۰ ویل کیملیکا در مقدمه کتاب
شده‌است. در سال ۱۹۹۰ ویل کیملیکا در مقدمه کتاب "فلسفه سیاسی معاصر" نوشت که تولد دوباره فلسفه سیاسی هنجاری، با انتشار "نظریهٔ عدالت" جان رالز در سال ۱۹۷۱ آغاز شد. رالز یکی از تاثیرگذارترین فیلسوفان سیاسی قرن بیستم محسوب می‌شود. رالز در میان فیلسوفان سیاسی معاصر جایگاه بسیار برجسته و نادری دارد، دادگاه‌های آمریکا و کانادا بارها در احکام خود نظرات رالز را نقل کرده‌اند و سیاستمداران آمریکایی و انگلیسی نیز به نظرات او ارجاع می‌دهند. رالز در نظریه عدالت به‌مثابه انصاف، توصیه می‌کند که اعضای یک جامعه باید از
انصاف، توصیه می‌کند که اعضای یک جامعه باید از آزادی‌های اساسی برابر و برابری فرصت برخوردار باشند و در جایی که نابرابری ایجاد شده، بیشترین نفع باید به محروم‌ترین اعضای جامعه برسد. رالز برای توجیه این اصول عدالت اجتماعی، از یک آزمایش فکری به نام وضع نخستین استفاده می‌کند. در این آزمایش، از افراد خواسته می‌شود بگویند که ترجیح می‌دهند در چه نوع جامعه‌ای زندگی کنند، اگر ندانند که در این جامعه، شخصاً چه جایگاه و طبقه‌ای خواهند داشت. رالز در اثر بعدی خود به نام "لیبرالیسم سیاسی" (۱۹۹۳) به این سؤال بازگشت که با
"لیبرالیسم سیاسی" (۱۹۹۳) به این سؤال بازگشت که با توجه به اختلاف‌نظر معقول بر سر ماهیت زندگی خوب، قدرت سیاسی را چگونه می‌توان مشروع کرد. زندگی. کودکی. رالز در شهر بالتیمور در ایالت مریلند به دنیا آمد. او دومین فرزند از پنج پسر ویلیام لی رالز و آنا آبل استامپ رالز بود. پدر جان رالز یکی از برجسته‌ترین وکلای دادگستری منطقه بالتیمور بود. رالز کودکی تلخی داشت، او در سال ۱۹۲۸ در هفت‌سالگی دچار بیماری دیفتری شد. برادرش بابی که ۲۰ ماه از او کوچک‌تر بود پس از ملاقات با او بیمار شد و از دنیا رفت. زمستان بعد، رالز
با او بیمار شد و از دنیا رفت. زمستان بعد، رالز مبتلا به سینه‌پهلو شد و این بیماری به برادر کوچک دیگرش، تامی، سرایت کرد و جان او را گرفت. توماس پوگ (نویسنده زندگینامه جان رالز) مرگ این دو برادر را بزرگ‌ترین رخدادهای کودکی رالز می‌داند. رالز پس از فارغ‌التحصیلی از مدرسه کالورت در بالتیمور، وارد مدرسه کنت در ایالت کنتیکت شد. در سال ۱۹۳۹ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و قدم به دانشگاه پرینستون گذاشت. رالز در پرینستون تحت تأثیر نورمن ملکلم که شاگرد ویتگنشتاین بود قرار گرفت. او در دو سال آخر تحصیلش در پرینستون،
قرار گرفت. او در دو سال آخر تحصیلش در پرینستون، عمیقاً به الهیات و نظریات آن توجه داشت و حتی مدتی سودای تحصیل در علوم دینی مسیحی و کشیش شدن را در سر داشت. رالز در رساله ۱۸۱ صفحه‌ای خود با عنوان «معنای گناه و ایمان» به ردّ پلاجیانیسم پرداخت. بخشی از استدلال او برگرفته از کتاب درباره مسئله یهود اثر کارل مارکس بود که بر اساس آن نابرابری طبیعی در توانایی افراد، می‌تواند عاملی عادلانه برای توزیع ثروت در جامعه باشد. رالز حتی پس از آتئیست شدنش هم بسیاری از استدلال‌های ضدّپلاجیانیسم را در کتاب "نظریهٔ عدالت" تکرار
ضدّپلاجیانیسم را در کتاب "نظریهٔ عدالت" تکرار کرد. رالز در سال ۱۹۴۳ با درجه عالی از پرینستون لیسانس گرفت. خدمت در ارتش - ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶. رالز در فوریه ۱۹۴۳ در ارتش آمریکا نام‌نویسی کرد. طی جنگ جهانی دوم، رالز سرباز پیاده‌نظام در منطقه اقیانوس آرام بود. وی در این دوران در منطقه گینه جدید موفق به دریافت نشان ستاره برنزی شد. رالز هنگام خدمت در فیلیپین نبردهای بسیار سختی را تجربه کرد و شاهد صحنه‌های دردناک خشونت و کشتار بود و همین‌جا بود که ایمان مسیحی خود را از دست داد و آتئیست شد. پس از تسلیم‌شدن ژاپن، رالز
دست داد و آتئیست شد. پس از تسلیم‌شدن ژاپن، رالز جزو ارتش اشغالی ژنرال داگلاس مک‌آرتور بود و به رده گروهبان ارتقا یافت اما پس از مشاهده آثار و نتایج هولناک بمباران اتمی هیروشیما اعتقاد خود به ارتش را از دست داد. رالز حاضر نشد از دستور تنبیه یکی از سربازان اطاعت کند زیرا اعتقاد داشت هیچ تنبیهی توجیه‌شدنی نیست و بنابراین به درجه سرباز تنزل یافت. رالز در ژانویه ۱۹۴۶ ارتش را برای همیشه ترک کرد. کارنامه آکادمیک. رالز در اوایل سال ۱۹۴۶ به پرینستون برگشت تا دکترای خود را در فلسفه اخلاق دریافت کند. او در ۱۹۴۹ با
خود را در فلسفه اخلاق دریافت کند. او در ۱۹۴۹ با مارگارت وارفیلد فاکس که دانشجوی دانشگاه براون بود ازدواج کرد. حاصل ازدواج آنها چهار فرزند به نام‌های آن وارفیلد، رابرت لی، الکساندر اموری و الیزابت فاکس بود. رالز مدرک دکتری خود را در سال ۱۹۵۰ از پرینستون دریافت کرد. او تا سال ۱۹۵۲ در این دانشگاه تدریس کرد و پس از دریافت فلوشیپ به دانشگاه آکسفورد رفت و آنجا تحت تأثیر آیزایا برلین و هربرت لیونل آدولفوس هارت قرار گرفت. پس از بازگشت به آمریکا، در دانشگاه کرنل به تدریس پرداخت. در ۱۹۶۲ استاد کامل فلسفه در دانشگاه
تدریس پرداخت. در ۱۹۶۲ استاد کامل فلسفه در دانشگاه کرنل شد و توانست در دانشگاه ام‌آی‌تی کرسی دائمی به دست بیاورد. همان سال به دانشگاه هاروارد رفت و حدود پنجاه سال به تدریس پرداخت و طی این مدت چهره‌های معاصر برجسته‌ای در فلسفه اخلاق و فلسفه سیاسی تربیت کرد از جمله تامس نیگل، آلن گیبارد، اونرا اونیل و غیره. رالز به ندرت مصاحبه می‌کرد. لکنت داشت و از قرار گرفتن در معرض توجه عموم می‌هراسید و تمام زندگی خود را وقف خانواده و کارنامه آکادمیکش کرد. رالز در سال ۱۹۹۵ برای اولین بار سکته کرد که توان کار کردن را تا حد
برای اولین بار سکته کرد که توان کار کردن را تا حد زیادی از دست داد. با این وجود توانست کتاب "حقوق مردمان" را که جامع نظرات او دربارهٔ عدالت بین‌المللی است تمام کند، و کتاب "عدالت به مثاله انصاف: بیانی دوباره" که پاسخی به انتقادات وارده به "نظریه عدالت" بود هم در سال ۲۰۰۱ و اندکی پیش از مرگ رالز به چاپ رسید. رالز در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۲ در ۸۱ سالگی درگذشت و در ماساچوست به خاک سپرده شد. فلسفهٔ رالز. رالز سه کتاب مهم منتشر کرده‌است. اولین کتاب او، "نظریهٔ عدالت"، بر عدالت توزیعی متمرکز بود و تلاش می‌کرد میان ارزش
عدالت توزیعی متمرکز بود و تلاش می‌کرد میان ارزش آزادی و برابری، آشتی برقرار کند. دومین کتاب او، "لیبرالیسم سیاسی،" به این مسئله می‌پرداخت که شهروندان دارای اختلاف‌نظر مذهبی و فلسفی چطور می‌توانند بر سر یک نظام دموکراتیک به توافق برسند. سومین کتاب، "حقوق مردمان"، بر مسئله عدالت جهانی تمرکز داشت. نظریه عدالت. "نظریه عدالت" در سال ۱۹۷۱ و با هدف برقراری سازش میان دو ارزش ظاهراً رقیب و آشتی‌ناپذیر یعنی آزادی و برابری، منتشر شد. راه‌حلی که رالز پیشنهاد می‌کرد، بده‌بستانی نبود که ادعای اخلاقی یکی از این دو را در
نبود که ادعای اخلاقی یکی از این دو را در مقایسه با دیگری تضعیف کند بلکه هدف او این بود که نشان بدهد مفاهیم آزادی و برابری را می‌توان در قالب وحدتی یکپارچه ادغام کرد که رالز آن را عدالت به‌مثابه انصاف می‌نامد. رالز در این کتاب می‌کوشد نشان بدهد که تضاد مفروض میان آزادی و برابری، غیرواقعی و گمراه‌کننده است. رالز یک سناریوی فرضی را مطرح می‌کند که در آن گروهی از افراد باید دربارهٔ نوع ساختار سیاسی و اقتصادی‌ای که برای جامعه می‌خواهند به توافق برسند و سپس خود در همان جامعه زندگی کنند. اما هر فرد باید از پشت
در همان جامعه زندگی کنند. اما هر فرد باید از پشت حجاب جهل تصمیم بگیرد: هیچ‌یک از افراد نمی‌داند که در آن جامعه چه جایگاه، جنسیت، نژاد، سن، درجه‌ای از هوش، ثروت، مهارت، تحصیلات یا مذهب خواهد داشت. تنها چیزی که هر یک از اعضای این گروه می‌داند این است که چند ظرفیت اساسی لازم برای مشارکت در نظام همکاری مشترک را دارا خواهد بود و می‌تواند عضوی از جامعه باشد. رالز دو ظرفیت اساسی که هر یک از افراد می‌داند در اختیار دارد را ذکر می‌کند. اول، افراد می‌دانند که ظرفیت شکل‌دهی، دنبال‌کردن و بازبینی مفهومی از خیر، یا
شکل‌دهی، دنبال‌کردن و بازبینی مفهومی از خیر، یا برنامه زندگی را دارند. اما اینکه چه نوع مفهومی از خیر باشد را فرد هنوز نمی‌داند. ممکن است خیر مذهبی یا سکولار باشد، اما فرد در ابتدای کار نمی‌داند کدامیک. دوم، هر فرد می‌فهمد که ظرفیت ایجاد حسی از عدالت و میلی مؤثر برای پای‌بندی به آن را داراست. افراد فقط این دو خصوصیت را دربارهٔ خودشان می‌دانند و گروه شروع به بحث می‌کند تا یک ساختار اجتماعی را طراحی کند و طی بحث، هر فرد در پی بیشینه‌کردن نفع خود خواهد بود. ایده پشت این سناریو این است که پیشنهادهایی که ما در
پشت این سناریو این است که پیشنهادهایی که ما در حالت عادی آنها را ناعادلانه می‌بینیم (مثلا اینکه سیاهپوستان یا زنان نباید حق تصدی مشاغل عمومی را داشته باشند) پیشنهاد نخواهد شد، که در واقع همان موضع اصلی رالز است، چون طرح چنین پیشنهادهایی "غیرعقلانی" است. دلیلش ساده است: هیچ‌کس نمی‌داند که آیا خود او زن یا سیاهپوست خواهد بود یا خیر. این موضع در «اصل تفاوت» منعکس می‌شود که به موجب آن، در نظامی که هرکس نسبت به وضعیت خود جاهل باشد، فرد تلاش می‌کند موقعیت ضعیف‌ترین فرد را ارتقاء بدهد چون ممکن است خودش دقیقاً در
فرد را ارتقاء بدهد چون ممکن است خودش دقیقاً در آن جایگاه قرار بگیرد. رالز در نظریهٔ عدالت می‌نویسد: «عدالت اولین فضیلت برای نهاد اجتماعی است، همچنان که حقیقت برای نظام تفکر». عدالت از نظر رالز مقدم بر خوشبختی است. خوشی و کامیابی آنگاه به‌عنوان یک ارزش مثبت تلقی می‌شود که عادلانه بودن آن محرز باشد. عدالت چارچوبی است که افراد مختلف در آن فرصت پی‌گرفتن آمال و ارزش‌های مورد نظر خود را پیدا می‌کنند. دو اصل نظریهٔ بازبینی‌شدهٔ عدالت رالز بدین قرار است: به عقیده رالز: «نابرابری در جامعه تنها در صورتی قابل توجیه
رالز: «نابرابری در جامعه تنها در صورتی قابل توجیه است که با اعمال آن طیف وسیع‌تری از گزینه‌های مطلوب‌تر به روی محرومان گشوده شود که در صورت حذفشان گزینه‌های یادشده از بین خواهد رفت». رالز عدالت را تبلور انصاف می‌داند و می‌گوید در وضع نخستین که تا حدی مشابه مفهوم وضع طبیعی است، آدمیان می‌خواهند جامعهٔ مدنی تشکیل دهند و به‌ناچار روی اصولی معقول و منصفانه توافق می‌کنند. نقشی که این اصول در تفکیک حقوق، تکلیف‌ها و تقسیم مزایای اجتماعی برعهده می‌گیرد همان است که مفهوم عدالت نامیده می‌شود. رالز در تبیین این
که مفهوم عدالت نامیده می‌شود. رالز در تبیین این نظریه، روش خود را روشی مبتنی بر تعادل اندیشه‌ورزانه توصیف می‌کند، مفهومی که از آن پس در سایر حوزه‌های فلسفه نیز به کار رفته‌است. تعادل اندیشه‌ورزانه هنگامی به دست می‌آید که فرد، از یک سو اصول کلی خود، و از سوی دیگر قضاوت‌های سنجیده‌شدهٔ خود در موارد خاص را متقابلاً حک و اصلاح کند و این دو را با یکدیگر به تعادل برساند. اصول عدالت. رالز از دل وضع نخستین، دو اصل عدالت را بیرون می‌کشد. اولین اصل، اصل آزادی است که آزادی‌های اساسی برابر را برای تمام شهروندان تثبیت
آزادی‌های اساسی برابر را برای تمام شهروندان تثبیت می‌کند. آزادی «اساسی» عبارتست از آزادی عقیده، آزادی اجتماع، آزادی بیان و همچنین حقوق دموکراتیک. رالز حق مالکیت شخصی را هم به این موارد اضافه می‌کند. اصل دوم، اصل برابری است که برای تضمین آزادی‌ها بر سر آن توافق می‌شود، زیرا این آزادی‌ها در واقع گزینه‌های پیش روی تمام افراد جامعه و تضمین‌کننده عدالت توزیعی در جامعه هستند. برای مثال، تضمین‌های شکلی آزادی بیان و آزادی اجتماع، ارزش واقعی بسیار کمی برای افراد فقیر و حاشیه‌ای جامعه دارد. تقاضای فرصت‌های دقیقاً
و حاشیه‌ای جامعه دارد. تقاضای فرصت‌های دقیقاً برابر برای همه افراد جامعه، بدون شک به اصل آزادی‌هایی که برشمردیم و حالا قصد برابرسازی‌شان را داریم لطمه می‌زند. با این وجود، می‌خواهیم حداقل «ارزش منصفانه» آزادی‌هایمان را تضمین کنیم: هرکس در هر جایگاهی از جامعه قرار بگیرد، می‌خواهد که زندگی برایش ارزش زیستن داشته باشد و سهمی کافی از آزادی داشته باشد تا بتواند اهداف شخصی‌اش را دنبال کند؛ بنابراین شرکت‌کنندگان آزمایش فکری به این سمت حرکت می‌کنند که اصل دوم را شامل دو بخش ببینند: برابری منصفانه فرصت‌ها، و اصل
شامل دو بخش ببینند: برابری منصفانه فرصت‌ها، و اصل مشهور و البته جنجالی «تفاوت». اصل دوم تضمین می‌کند که افراد دارای سطح مشابه استعداد و انگیزه، شانس‌های نسبتاً مشابهی در زندگی پیدا کنند و نابرابری‌های جامعه به نفع محروم‌ترین افراد جامعه باشد.