payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و تنظیم ولتاژ تزریقی در حد بالایی، مقدار جریان در این ولتاژ اندازه‌گیری و ثبت گردد. ج) اندازه‌گیری پتانسیل لوله نسبت به زمین: با استفاده از یک زمان‌سنج خودکار، که به صورت خودکار جریان تزریقی را قطع و وصل می‌کند که عموماً در مدار ترانس‌های رکتیفایر تعبیه شده‌است، عمل خاموش و روشن شدن سامانه حفاظت کاتدی صورت می‌پذیرد. تنظیم مدت زمان قطع و وصل باید بر اساس زمان‌های پیشنهادی زیر صورت پذیرد: مدت زمان روشن بودن سیستم:۳۰ ثانیه مدت زمان خاموش بودن سیستم:۱۰ ثانیه پس از اطمینان از برقراری حالت خاموش و روشن سیستم،
پس از اطمینان از برقراری حالت خاموش و روشن سیستم، قرائت از کلیه نقاط اندازه‌گیری پتانسیل باید انجام گرفته و یادداشت گردد. لازم است ذکر شود اولین عدد تثبیت شده در زمان خاموشی سیستم، به عنوان ولتاژ حالت خاموش مد نظر می‌باشد. استانداردها. ISO 21809 CATHODIC DISBONDING*
الحیات، مجموعه‌ای از معارف اسلامی اثر محمدرضا حکیمی، محمد حکیمی و علی حکیمی است که تا کنون دوازده جلد از آن به چاپ رسیده. این مجموعه کتاب دایرةالمعارف اسلام و شیعی بالاخص در زمینه اقتصاد اسلامی خوانده می‌شود و در کشورهای اسلامی اقبال خاصی از آن شده و به چندین زبان ترجمه شده‌است. اصل کتاب به زبان عربی بوده که احمد آرام آنرا به فارسی برگردانده است. مباحث. این کتاب در دو جلد اول خود به معارف اسلامی به‌طور کلی پرداخته‌است. جلد سوم تا ششم خاص مبحث اقتصادی اسلام است. غالب شهرت کتاب مربوط به جلدهای ۳ تا ۶ است. در
غالب شهرت کتاب مربوط به جلدهای ۳ تا ۶ است. در این کتب، نویسندگان از منظر آیات و روایات با نگرشی امروزی و ناظر به نیازهای اجتماعی به اقتصاد اسلامی و عدالت اقتصادی و اجتماعی پرداخته‌اند. جلدهای ۷ و ۸ این مجموعه توسط انتشارات دلیل ما به طبع رسیده‌است که در زمینه جایگاه و ارزش انسان و معرفی ارزشمندترین وجودی آن و مسئولیت‌های انسان در قبال خداوند، قرآن، معصومین و جامعه صحبت می‌کند. بخشی از جلد نهم این مجموعه با عنوان حکومت اسلامی در سال ۱۳۹۱ توسط انتشارات دلیل ما منتشر شده‌است. این مجموعه بر اساس نظر نویسندگان
منتشر شده‌است. این مجموعه بر اساس نظر نویسندگان آن تا ۱۴ مجلد ادامه خواهد داشت جوایز. این کتاب در سال ۱۳۹۵ به عنوان کتاب سال برتر حوزه علمیه در همایش کتاب سال حوزه به همراه هشت اثر دیگر معرفی شد.
الیاس نادران (زاده ۱۳۳۷) سیاستمدار اصولگرا و نماینده حوزه انتخابیه تهران در مجلس یازدهم بوده‌است‌. وی نماینده دوره هفتم، دوره هشتم و دوره نهم مجلس شورای اسلامی از حوزهٔ انتخابیهٔ تهران و ری، شمیرانات و اسلامشهر از استان تهران و عضو کمیسیون برنامه و بودجه و محاسبات مجلس و کمیسیون اقتصادی مجلس شورای اسلامی و عضو پیشین سپاه پاسداران انقلاب اسلامی بوده است. او موفق به اخذ آرای کافی مردم تهران در انتخابات مجلس دهم نشد. نادران در سال ۱۹۹۶ از دانشگاه کلرمون فران فرانسه در رشته اقتصاد عمومی دکتری تخصصی گرفته است.
در رشته اقتصاد عمومی دکتری تخصصی گرفته است. او همچنین، عضو هیئت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران است. زندگی. الیاس نادران در سال ۱۳۳۷ در شاهرود به دنیا آمد. دوران تحصیل ابتدایی و متوسطه را در شهرهای علی‌آباد کتول و قم گذراند. او در سال ۱۳۶۰ به عضویت سپاه پاسداران درآمد. وی در سال‌های ۱۳۶۴ و ۱۳۶۷ مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود را در رشته اقتصاد از دانشگاه تهران، و دکترای اقتصاد را در سال ۱۳۷۵ از دانشگاه کلرمون فران فرانسه دریافت کرد. جهت‌گیری‌ها. الیاس نادران در مجلس هفتم با نطق علیه هاشمی رفسنجانی پیش
در مجلس هفتم با نطق علیه هاشمی رفسنجانی پیش از انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۸۴ خبرساز شد. در رای به کابینه محمود احمدی‌نژاد نیز علیه مصطفی پورمحمدی، معاون سابق وزیر اطلاعات که به عنوان وزیر کشور معرفی شده بود، سخن گفت. در مجلس هشتم نادران در جریان زیر سؤال رفتن مدرک تحصیلی محمدرضا رحیمی، معاون امور حقوقی و پارلمانی محمود احمدی‌نژاد، در صحن مجلس مدارکی را در رابطه با اینکه رحیمی خود را «دکتر» معرفی کرده است به نمایش گذاشت و خواستار روشن شدن وضعیت مدرک تحصیلی او شد. بعدها محمدرضا رحیمی از نادران به علت افتراء
شد. بعدها محمدرضا رحیمی از نادران به علت افتراء شکایت کرد و شعبه ۷۶ دادگاه کیفری استان تهران او را مجرم شناخت؛ اما این پرونده با اعتراض نادران به دیوان عالی کشور ارسال شد و نهایتاً از اتهام نشر اکاذیب تبرئه شد. در دورهٔ ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد نادران از کسانی بود که با برنامهٔ اقتصادی دولت مخالف بودند و خواهان تمکین دولت به قانون بود. نادران از نمایندگانی بود که در جلسهٔ استیضاح رضا فرجی‌دانا در موافقت با استیضاح وزیر سخن گفت. او همچنین در واکنش به سخنان حسن روحانی که گفته بود «از استیضاح نگران نبوده
حسن روحانی که گفته بود «از استیضاح نگران نبوده و نیستیم چراکه دولت مسیر خود را ادامه خواهد داد»، گفت که «اگر باز هم همان ستاد جنگ سابق در وزارت علوم سیطره پیدا کند، نمایندگان مجلس برخورد جدی خواهند کرد.» روزنامه آرمان از وی به عنوان یکی از گزینه‌های اصولگرایان در انتخابات سال ۹۶ ریاست جمهوری ایران، نام برد. بنا به گزارش خبرگزاری ایسنا، الیاس نادران، در جلسه علنی مجلس شورای اسلامی به تاریخ یکشنبه ۱۱ دی ماه ۱۴۰۱ خبر از تقدیم استعفای خود به هیئت رئیسه، داد. وی خاطرنشان کرد "هیئت رییسه باید تقاضای استعفا را
وی خاطرنشان کرد "هیئت رییسه باید تقاضای استعفا را قرائت کند و اجازه تفسیر ندارد."
در اینجا فقط بلند ترین کوه های قاره آسیا وجود دارند.
لَزور نام روستایی گردشگری و تفریحی در دهستان قزقانچای بخش ارجمند شهرستان فیروزکوه واقع در ۴۷٫۵ کیلومتری دماوند، ۳۹ کیلومتری شمال باختری فیروزکوه و ۲۶ کیلومتری شمال راه شوسه فیروزکوه به تهران است. "لزور" کلمه ای مازندرانی و به معنی "فردی قوی هیکل که بسیار غذا می‌خورد" می‌باشد. روستای لزور با کوه های مرتفع،طبیعت بی نظیر رود ها و باغ،زمین های برخوردار است. این روستا بسیار مناسب برای سفر های تفریحی است. جغرافیا. این روستا در کنار رود فرح رود، در دامنهٔ جنوبی کوه معراج، که کوهی در رشته کوه البرز است، قرار دارد.
معراج، که کوهی در رشته کوه البرز است، قرار دارد. ارتفاع از سطح آب‌های آزاد. روستای لزور در ارتفاع ۲۳۵۰ متر از سطح آب‌های آزاد واقع شده‌است. این روستا از منظره بی‌نظیری برخوردار است. همچنین دارای کوه های مرتفع میباشد که برای کوه‌نوردی مناسب است. جمعیت. این روستا دارای ۹۶۵ تن سکنه (۴۵۱ مرد و ۵۱۴ زن، ۳۱۴ خانوار) می‌باشد. مرکز آمار ایران زبان. زبان مردم لزور یکی از گویش‌های اصیل زبان مازندرانی است شغل اهالی. اهالی لزور بیشتر به کشاورزی و دامداری و نجّاری و خیاطی مشغولند. راه. راه لزور آسفالته است.برای ورود به
مشغولند. راه. راه لزور آسفالته است.برای ورود به روستای لزور از روستاهای سله بن و وشتان و ارجمند و شادمهن و اهنز می گذرند
آتاهوآلپا یوپانکی (۳۱ ژانویه ۱۹۰۸–۲۳ می ۱۹۹۲) خواننده، ترانه‌سرا، گیتارنواز و نویسنده آرژانتینی است. از او به عنوان یکی از مهم‌ترین موسیقی‌دانان سبک سنتی آرژانتین در سدهٔ بیستم یاد می‌شود. ترانه‌های ساخت او توسط خوانندگان شهیری چون مرسدس سوسا، لس چالچالروس، اوراسیو گوارانی، خورخه کافرونه، آلفردو زیتاروسا، خوسه لارالده، ویکتور خارا، آنخل پارا، خائیرو، آندرس کالامارو، دیویدیدوس، ماری لافورت و بسیاری دیگر بازخوانی شده و بسیاری از خوانندگان در آرژانتین و در سراسر جهان از او تأثیر پذیرفته‌اند. زندگی‌نامه. با نام
جهان از او تأثیر پذیرفته‌اند. زندگی‌نامه. با نام اصلی اِکتور روبرتو چاورو آرامبورو "(Héctor Roberto Chavero Aramburo)" در ۳۱ ژانویهٔ ۱۹۰۸ در استان بوئنوس آیرس، در منطقه‌ای با نام "کامپو دلا کروز" به دنیا آمد و تولدش در پرگامینو، شهری در ۳۰ کیلومتری زادگاهش و ۲۲۴ کیلومتری شمال غرب شهر بوئنوس آیرس پایتخت آرژانتین ثبت شد. پدرش اهل شهر "لورتو" واقع در استان سانتیاگو دل ارستو و دارای ریشهٔ کچوآیی و مادرش از اهالی باسک اسپانیا بود. نخستین سال‌های کودکی‌اش در روستای آگوستین روکا، جایی که پدرش در راه‌آهن کار
روستای آگوستین روکا، جایی که پدرش در راه‌آهن کار می‌کرد گذشت. آنجا روزهایش در شگفتی و کشف و شهودی که زندگی روستایی و کشف جهان خارق‌العادهٔ موسیقی از طریق ترانه‌های دهقانان و نوای گیتارشان به او عرضه می‌داشتند سپری می‌شد؛ و گیتار، عشق جاودان زندگی‌اش بود. پس از مدتی تلاش ناموفق در یادگیری ویولن، شروع به آموختن گیتار نزد استاد "باتیستا آلمیرون" کرد. کاری که موجب شعله‌ور شدن ذوق و هدفش شد، و در عین حال وجود جهانی پهناور از تم‌هایی فراتر از تم‌های گاچویی را بر او آشکار ساخت. اما این آموزش گیتار مستمر و کامل
او آشکار ساخت. اما این آموزش گیتار مستمر و کامل نبود؛ به دلایلی از جمله اینکه او بی‌پول بود، اینکه استادش شاگردان دیگری نیز داشت، اینکه خانواده‌اش به دلیل شغل پدر مدام مجبور به سفر بود و نیز اینکه استادش "آلمیرون" سفرهایی دوره‌ای برای اجرای کنسرت داشت. با وجود این، عشق به گیتار برای همیشه در روحش نقش بست. از آن پس او شعرهایش را با نام مستعار "آتاهوآلپا یوپانکی" امضاء می‌کرد. او نام هنری اش را از همان نوجوانی انتخاب کرده بود. «آتاهوالپا» نام آخرین پادشاه یا امپراتور اینکا است که توسط فاتحان اروپایی کشته شد
امپراتور اینکا است که توسط فاتحان اروپایی کشته شد و «یوپانکی» نیز در میان سرخپوستان تیرهٔ کچوا و در زبان محلی آنان، لقبی افتخارآمیز محسوب می‌شود. در سال ۱۹۹۲ میلادی، آتاهوآلپا یوپانکی به شهر نیم در فرانسه رفت تا برنامه‌ای اجرا کند اما در آنجا بیمار شد و در شب ۲۳ می ۱۹۹۲ درگذشت. خاکستر او بنا به وصیت خودش در باغ خانه‌اش در "سرو کلرادو"ی آرژانتین که حالا تبدیل به موزه‌ای شده در سایهٔ بلوطی اروپایی دفن شده‌است.
نبرد دین‌بین‌فو اوج نزاع‌های جنگ اول هندوچین بین اتحاد فرانسویان و نیروهای انقلابی کمونیست ویت مین در ویتنام بود. این نبرد که در دین‌بین‌فو بین ماه‌های مارس و آوریل ۱۹۵۴ اتفاق افتاد در پایان به شکست کامل فرانسه منجر شد. آغاز محاصره دین‌بین‌فو، پایان یک قرن حضور استعماری فرانسه در منطقه هندوچین بود. دین‌بین‌فو، دشتی در ویتنام شمالی نزدیک مرز لائوس است. به نوشتهٔ مارتین ویندرو، مورخ نظامی دین بین فو «نخستین باری است که یک جنبش استقلال خواهانهٔ غیر اروپایی از همه مراحل از جنگ چریکی به یک ارتش متعارف سازمان
همه مراحل از جنگ چریکی به یک ارتش متعارف سازمان یافته و مجهز قادر به شکست دادن یک اشغالگر غربی مدرن در یک جنگ صف آرایی شده تکامل یافت.» هدف فرانسه سلطه بر ویتنام بود. در جنگ جهانی دوم شبه جزیره هندوچین و از جمله سرزمین ویتنام، به دست ژاپن افتاد. بعد از بمباران هیروشیما و ناکازاکی و شکست ژاپن در جنگ، فرانسوی‌ها که از دست نیروهای ژاپن خلاص شده بودند به تکاپو افتادند تا ویتنام را در زیر سلطه خود بگیرند. به این ترتیب جنگ اول ویتنام به مدت ۹ سال بین نیروهای هوشی‌مین و فرانسه آغاز شد. فرانسوی‌ها با این ادعا که
و فرانسه آغاز شد. فرانسوی‌ها با این ادعا که اگر ما هندوچین را اشغال نکنیم، همه منطقه جنوب شرقی آسیا را انگلیس تصرف می‌کند، برای حمله و تجاوز به ویتنام زمینه چینی کردند. بتدریج ده‌ها هزار فرانسوی در هندوچین مستقر شد و به چپاول مواد اولیه آن از جمله کائوچو مشغول شدند. نهم ماه مه ۱۹۴۵ که به جنگ جهانی دوم خاتمه داده شد، نبرد استقلال طلبان با ارتش فرانسه تازه آغاز گشت. اگرچه فرانسه، به ظاهر و روی کاغذ، استقلال بخش شمالی ویتنام را به رسمیت شناخته بود؛ ولی آن را وابسته به خویش کرد. در جنوب ویتنام هم، به وسیله
وابسته به خویش کرد. در جنوب ویتنام هم، به وسیله حکومت هوادار خودش که مورد تأیید ویتنام شمالی نبود، اِعمال نفوذ می‌کرد. هدف فرانسه سلطه بر ویتنام بود. جنگ همه‌جانبه فرانسه، علیه ویتنام. در اواخر سال ۱۹۴۶ نیروی هوایی فرانسه شهر هایفونگ را بمباران کرد و برای هوشی‌مین و یارانش جز جنگ‌های پارتیزانی راهی باقی نگذاشت. ارتش فرانسه علیه ویتنام اقدام به جنگ تمام عیار نمود. شهرهای این کشور در تصرف فرانسه و دهکده‌های خفته در جنگلهای انبوه و کوه‌ها، در اختیار پارتیزان‌ها و جنگجویان ویت مین قرار گرفت. ارتش فرانسه تا
و جنگجویان ویت مین قرار گرفت. ارتش فرانسه تا رودخانه قرمز در شمال ویتنام و نزدیک جمهوری چین هم پیش رفت. ویت‌کنگ هر روز ضربات سختی به ارتش فرانسه می‌زد و صدها کامیون حامل سربازان را در دل جنگل‌ها به رگبار مسلسل می‌بست و امنیت را به کلی از ارتش استعماری سلب کرده بود. مبارزین ویتنامی راه‌های ارتباطی فرانسویان را مختل و کابل‌های برق و تلفن را قطع می‌کردند. سربازان فرانسوی جرأت نداشتند وارد جنگل شوند. ویت‌کنگ روزها کشاورزی و شبها جنگ می‌کرد. ارتش فرانسه که نمی‌دانست مبارزین کجا هستند و قادر نبود آن‌ها را از
مبارزین کجا هستند و قادر نبود آن‌ها را از مردم دیگر تشخیص دهد، تا می‌توانست نیرو به ویتنام فرستاد و علیه نیروهای ویتنامی به تبلیغات وسیع دست زد. درگیری در دین‌بین‌فو. در سال ۱۹۵۳ سرفرماندهی عالی ارتش فرانسه در ویتنام تصمیم گرفت به خیال خودش ضربه جانانه‌ای بر مبارزین ویتنامی وارد کند. برای رسیدن به این هدف محل دین‌بین‌فو (دشتی در ویتنام شمالی نزدیک مرز لائوس) را که نزدیک رودخانه قرمز بود برگزید و به انبار پیچیده‌ترین سلاح‌ها، فرودگاه‌های نظامی و تأسیسات مخابراتی تبدیل کرد. همه امید فرانسه برای شکست ویت‌کنگ
تبدیل کرد. همه امید فرانسه برای شکست ویت‌کنگ در دین‌بین‌فو متمرکز شد. ژنرال جیاپ که رهبری ارتش ویت‌کنگ را به عهده داشت متوجه شد که با حملات کلاسیک نمی‌تواند دین‌بین‌فو را تسخیر کند. از ده‌ها کیلومتر دورتر از این پایگاه اقدام به حفر تونل‌های زیرزمینی کرد و جنگجویان به دور از دید ارتش فرانسه شبانه با سختی زیاد تونل‌ها را حفر می‌کردند. بدین ترتیب سازمان اطلاعاتی ارتش فرانسه که بسیار هم مجهز بود، رو دست سختی خورد و نتوانست از این تونل‌های زیرزمینی آگاه شود. پیروزی‌ها البته ساده بدست نیآمد. در نبرد با اشغالگران
البته ساده بدست نیآمد. در نبرد با اشغالگران تعداد بیشماری از نیروهای ویت مین زیر شکنجه‌های طاقت فرسا جان باختند. اول ماه مه ۱۹۵۴ مبارزین ویتنامی ناگهان به پایگاه دین بین فو، هجوم بردند و نیروهای فرانسوی را غافلگیر کردند. فرانسویها مشاهده کردند که از دل جنگل، توپخانه ضدهوایی هواپیماهای جنگی آن‌ها را پی در پی ساقط می‌کند و از قلب پایگاه دین‌بین‌فو جنگجویان از زیر زمین (تونلها) بیرون می‌آیند و با آن‌ها پیکار می‌کنند. سیمهای خاردار، میدان مین و بمباران با بمب ناپالم مانع ادامه حمله نیروهای هوشی‌مین و رخنه آنان
مانع ادامه حمله نیروهای هوشی‌مین و رخنه آنان به پایگاه نشد. وحشت ارتش فرانسه را فراگرفت آن‌ها خود را کاملاً در محاصره دیدند. هزاران نفر در دین‌بین‌فو جان باختند. مبارزین ویتنامی (ویت‌کنگ) با دوچرخه قطعات توپخانه‌ها را محرمانه به جنگل‌ها می‌بردند و در آنجا قطعات توپخانه سنگین را به هم وصل می‌کردند. ویت‌کنگ ده‌ها توپخانه ضدهوایی، توپخانه زمینی و حتی تانک را بدین ترتیب مونتاژ می‌کرد. سرفرماندهی ارتش فرانسه در ویتنام هرگز تصور نمی‌کرد آنان از چنین توپخانه سنگین در دل جنگلها بهره‌مند باشد. روز سوم ماه مه ۱۹۵۴
در دل جنگلها بهره‌مند باشد. روز سوم ماه مه ۱۹۵۴ ویت‌کنگ موفق شد سومین پل ارتباطی ارتش فرانسه را هم تسخیر کند. در این نبرد تن به تن هزاران تن از سربازان فرانسوی کشته یا اسیر شدند. ستاد ارتش فرانسه که دریافت در موقعیت دشواری قرار گرفته است هشت هزار چترباز فرانسوی را روانه جبهه کرد که شمار زیادی از آن‌ها پیش از فرود آمدن به زمین با توپخانه ضدهوایی ویت‌کنگ کشته شدند. زمین جبهه به علت باران‌های سیل آسا حرکت را از سربازان فرانسوی سلب کرد در حالی که ویت‌کنگ به آن عادت داشت. از لحظه سقوط دین‌بین‌فو هزاران سرباز
عادت داشت. از لحظه سقوط دین‌بین‌فو هزاران سرباز فرانسوی از ارتش فرار کردند. در این نبرد ارتش فرانسه چهار هزار کشته و هشت هزار نفر اسیر از دست داد (از جمله ژنرال دوگاستری ویتنامی‌ها هم چندین هزار کشته دادند. فرانسویان به قدرت مبارزین ویتنام اعتراف نمودند. ژنرال ناوار اعلام کرد که آنان دویست هزار توپ شلیک کردند که نشان قدرت نظامی آن بود. رهبران ارتش فرانسه دریافتند که به فاجعه سقوط بزرگ‌ترین پایگاه نظامی فرانسه در جنوب شرقی آسیا نزدیک می‌شوند. با سقوط دین‌بین‌فو قدرت نظامی، سیاسی، اقتصادی فرانسه و موقعیت آن
قدرت نظامی، سیاسی، اقتصادی فرانسه و موقعیت آن کشور در جهان، نزول کرد اما، حیثیت داخلی و جهانی ویت‌کنگ به اوج رسید. پیامدهای نبرد دین‌بین‌فو. ژنرال ناوار که فرماندهی کل ارتش فرانسه در ویتنام را عهده‌دار بود با خبر سقوط دین‌بین‌فو و اسیر شدن ژنرال دوگاستری به گریه افتاد. با شکست ارتش فرانسه در دین‌بین‌فو، در فرانسه «پیرمندس فرانس» از حزب سوسیالیست که طرفدار صلح بود نخست‌وزیر شد و با ویت‌کنگ مذاکره نمود. پیروزی ویتنامی‌ها در این نبرد، فرانسه را مجبور کرد در کنفرانس ژنو به استقلال ویتنام (و همچنین کامبوج و
کنفرانس ژنو به استقلال ویتنام (و همچنین کامبوج و لائوس) رضایت دهد. در این موافقت‌نامه ویتنام موقتاً به دو بخش شمالی و جنوبی تقسیم گشت. به موجب قراردادی که بسته شد مدار هفده درجه، ویتنام شمالی را از جنوب جدا کرد. هانوی پایتخت ویت‌کنگ (به رهبری هوشی‌مین)، و سایگون، پایتخت جنوب اعلام شد. پاگودا امپراتور ویتنام برکنار شد و نگوین ـ دیم به ریاست دولت جنوب رسید اما چندی بعد به قتل رسید. در جنوب جبهه آزادیبخش ویتنام به وجود آمد و دولت ویتنام شمالی از آن حمایت کرد. کتاب دین بین فو. این کتاب، شرح مقاومت و مبارزات
کتاب دین بین فو. این کتاب، شرح مقاومت و مبارزات مردم ویتنام علیه استعمارگران و اشغالگران آن کشور است که توسط ژنرال وو نگوین جیاپ، فرمانده ارتش وقت ویتنام به رشته تحریر درآمده است. این کتاب با ترجمه حمید عظیمی در سال ۱۳۷۶ در انتشارات اطلاعات به چاپ رسیده است.
اشپیتیم آریفی (آلبانیایی: Shpejtim Arifi؛ زادهٔ ۳ مه ۱۹۷۹) که در ایران با نام اشپیتیم آرفی شناخته می‌شود، بازیکن سابق فوتبال و بازیگر آلبانیایی‌تبار اهل جمهوری کوزوو است. او شهروند آلمان نیز هست. او همچنین مدتی سرمربی تیم نوجوانان و نونهالان باشگاه پرسپولیس بود. دوران باشگاهی. بازی در لیگ برتر خلیج فارس. اشپیتیم آرفی در خرداد ۱۳۸۷ به باشگاه فوتبال پیام مشهد در لیگ دسته اول فوتبال ایران پیوست. او دربارهٔ این که چرا به ایران آمده گفت: او نخستین بازی خود را برای پیام برابر استیل‌آذین انجام داد. با صعود پیام به
پیام برابر استیل‌آذین انجام داد. با صعود پیام به لیگ برتر فوتبال ایران در بازی پلی‌آف برابر فولاد خوزستان، آرفی در پیام ماند و برای این تیم در فصل ۸۸–۱۳۸۷ بازی کرد. او در ۲۹ بازی ۱۸ گل برای پیام به ثمر رساند و در پایان فصل به پرسپولیس پیوست. بازیگری. آرفی همچنین به‌عنوان بازیگر در چند فیلم و سریال ایرانی، حضور داشته‌است. زندگی شخصی. آریفی از پدر و مادری از آلبانیایی‌تبارهای مسلمان کوزوو در پریشتینا مرکز این کشور، که در آن زمان در جمهوری صربستان واقع در جمهوری فدرال یوگسلاوی قرار داشت، به دنیا آمده‌است.
عبدالله عبدالله (زادهٔ ۱۴ سنبله ۱۳۳۹) سیاستمدار اهل افغانستان است. وی در دوره جمهوری اسلامی افغانستان در سمت‌های وزیر پیشین امور خارجه و رئیس اجراییه افغانستان فعالیت کرده است. وی هم‌اکنون ریاست شورای عالی مصالحه ملی را بر عهده دارد. عبدالله وزیر امور خارجه دولت حامد کرزی بین سال‌های ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۴ بود. او در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۹۳ بر اساس نتایج ابتدایی با حدود ۳۰ درصد آرا؛ بالاترین میزان آرا را به خود اختصاص داده و همراه محمداشرف غنی به دور دوم انتخابات راه یافته بود و با توجه به رای پایین در دور دوم، در
یافته بود و با توجه به رای پایین در دور دوم، در نهایت با یک معامله سیاسی میان او و محمداشرف غنی قدرت میان‌شان تقسیم گردید و سمت ریاست اجرایی را عهده‌دار شد. عبدالله در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸ نیز حضور یافت و پس از اعتراض به نتایج انتخابات و برگزاری مراسم تحلیف، بار دیگر توافق دیگری را با محمد اشرف غنی به امضا رساند که در نتیجه این توافقنامه وی سمت ریاست شورای عالی مصالحه ملی که از نظر تشریفات و پروتکل در مسایل مربوط به مصالحه ملی جایگاه مقام دوم کشور را دارا می‌باشد را بر عهده گرفت. عبدالله از یاران
را دارا می‌باشد را بر عهده گرفت. عبدالله از یاران نزدیک احمد شاه مسعود بود. او در دوران نبرد با طالبان، به‌عنوان سخنگوی ائتلاف شمال شناخته می‌شد. زندگی. کودکی و تحصیلات ابتدایی. عبدالله عبدالله در شهریور/سنبله سال ۱۳۳۹ در شهر کابل در منطقهٔ کارته پروان در غرب کابل به دنیا آمد. پدرش از شهر قندهار و مادرش اهل پنجشیر بودند. غلام محیی‌الدین خان پدرش از مردم پشتون قندهار بود و در دولت ظاهر شاه از مقامات عالیرتبه بود و از طرف ظاهرشاه به عنوان سناتور ولایت قندهار انتخاب شده بود مادر ویتاجیک‌تبار بود. عبدالله هفت
انتخاب شده بود مادر ویتاجیک‌تبار بود. عبدالله هفت خواهر و یک برادر داشته و کودکی‌اش در کابل و پنجشیر گذشت. عبدالله تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه غازی محمد ایوب خان به پایان برد و در سال ۱۳۵۵ از «لیسه (دبیرستان) نادریه» فارغ‌تحصیل شد و در سال ۱۳۵۶ وارد دانشکده پزشکی دانشگاه کابل گردید. در سال ۱۳۶۲ تحصیلات خود را به پایان رسانیده و تا سال ۱۳۶۳ در بیمارستان نورِ کابل به عنوان چشم‌پزشک مشغول خدمت بود. در سال ۱۳۶۳ به پاکستان پناهجو شد و تا سال ۱۳۶۴ در بیمارستان سید جمال‌الدین افغانی شهر پیشاور مشغول خدمت به
سید جمال‌الدین افغانی شهر پیشاور مشغول خدمت به پناهجویان افغانستان بود. سخنگوی پیشین جبهه ملی مقاومت افغانستان فهیم دشتی خواهر زاده عبدالله عبدالله است. تحصیلات دانشگاهی و طبابت. در سال ۱۳۶۴ وارد جبهه جنگ دربرابر نظامیان شوروی گردید و در نخست فعالیت خود را با فعال کردن یک کلینیک پزشکی به منظور رسیدگی و درمان زخمی‌های جهاد آغاز نمود و به عنوان سرپرست بهداشت جبهه پنجشیر و سپس به عنوان مشاور و همکار احمد شاه مسعود تا آزادی کابل مشغول خدمت بود. او از سال ۱۳۷۱ تا ۱۳۷۵ در کابل به عنوان رئیس دفتر و سخنگوی وزارت
تا ۱۳۷۵ در کابل به عنوان رئیس دفتر و سخنگوی وزارت دفاع ملی و در سال ۱۳۷۶ به عنوان معاون/دستیار وزارت خارجه فعالیت نمود. همچنین او در سال ۱۳۷۸ سرپرستی وزارت امور خارجه دولت اسلامی افغانستان را به عهده داشت. وزارت خارجه. پس از شکست طالبان در سال ۱۳۸۰ در اداره موقت و بعد در دوره انتقالی، مسئولیت وزارت امور خارجه را به عهده داشت. زندگی شخصی. عبدالله عبدالله در سال ۱۳۷۲ با بانو فخریه عبدالله ساکن اصلی ولسوالی/شهرستان غوربند ولایت/اُستان پروان ازدواج نمود. آنها پس از سقوط کابل به دست طالبان رهسپار پنجشیر گردیدند
از سقوط کابل به دست طالبان رهسپار پنجشیر گردیدند و پس از مدتی همراه با خانواده به شهر دهلی نو در کشور هندوستان رفتند و مدتی در آنجا زندگی کردند. آنها ۳ دختر و ۱ پسر دارند. عبدالله به زبان‌های پشتو، فارسی و انگلیسی تسلط و همچنین به زبان‌های عربی و فرانسوی تا حدودی آشنایی دارد. افغانستان معاصر. انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۸۸. عبدالله عبدالله یکی از نامزدهای انتخابات ریاست‌جمهوری افغانستان در سال ۱۳۸۸ بود. معاونین وی در این انتخابات را همایون شاه آصفی و چراغعلی چراغ تشکیل می‌داد. برهان الدین ربانی رهبر جمعیت
چراغ تشکیل می‌داد. برهان الدین ربانی رهبر جمعیت اسلامی افغانستان، جنرال داوود داوود معاون وزارت داخله، عطا محمد نور والی ولایت بلخ و اعضای رهبری جمعیت با وصف کاندیدا بودن مارشال فهیم به‌عنوان معاون اول حامد کرزی از حامیان مهم دکتور عبدالله عبدالله بودند در دور اول این انتخابات توانست ۱٬۴۰۶٬۲۴۲ رأی که ۳۰٫۵۹٪ کل آراء می‌شد را کسب کند. در ابتدا حامد کرزی ۵۵ درصد اعلام شد، اما با بررسی تقلب در انتخابات، آراء کرزی به زیر ۵۰ درصد رسید و قرار شد انتخابات به دور دوم کشیده شود، اما عبدالله در اعتراض به عملکرد
دوم کشیده شود، اما عبدالله در اعتراض به عملکرد نادرست حکومت و کمیسیون مستقل انتخابات، از حضور در دور دوم انتخابات انصراف داد و در نتیجه آن حامد کرزی به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۳. عبدالله عبدالله به‌عنوان نامزد رسمی جبهه ملی افغانستان برای شرکت در انتخابات ریاست جمهوری این کشور در اوت ۲۰۰۹ معرفی شد و نیز یکی از نامزدان ریاست جمهوری افغانستان در سال ۱۳۹۳ بود، که با اعلان نتایج آن انتخابات در دور دوم با اخذ حدود ۴۳٪ آرا از محمداشرف غنی عقب ماند، عبدالله عبدالله اعتبار کمیسیون
غنی عقب ماند، عبدالله عبدالله اعتبار کمیسیون مستقل انتخابات را زیر سؤال برد که باعث ایجاد بن‌بست طولانی در انتخابات افغانستان شد. سرانجام عبدالله عبدالله در تاریخ ۷ مهر به عنوان رئیس اجرایی و محمداشرف غنی به عنوان رئیس‌جمهور اعلام شد. جبهه ملی افغانستان بزرگ‌ترین تشکل سیاسی مخالف دولت حامد کرزی به‌شمار می‌رود. انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸. وی در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۳۹۸ به همراه عنایت‌الله بابر فرهمند به عنوان معاون اول و اسدالله سعادتی به عنوان معاون دوم خود را نامزد این دوره از انتخابات معرفی کرد. شعار
خود را نامزد این دوره از انتخابات معرفی کرد. شعار تیم وی در این دوره «ثبات و همگرایی» است و وعده تغییر ساختار ریاستی به نخست‌وزیری و تعدیل قانون اساسی را داده است. عبدالله عبدالله پس از اعتراض به نتایج انتخابات و برگزاری مراسم تحلیف، بار دیگر توافق دیگری را با محمد اشرف غنی به امضا رساند که در نتیجه این توافقنامه وی سمت «ریاست شورای عالی مصالحه ملی» که از نظر تشریفات و پروتکل در مسایل مربوط به مصالحه ملی جایگاه مقام دوم کشور را دارا می‌باشد را بر عهده گرفت.
لرهای فیلی مجموعه ای از اقوام لر هستند که عمدتاً در استان لرستان در ایران زندگی می‌کنند. لرهای فیلی به گویش‌هایی از زبان لری سخن می‌گویند. مهم‌ترین گویشی که لرهای فیلی به آن سخن می‌گویند لری خرم‌آبادی یا همان لری فیلی است. لری فیلی (لری خرم‌آبادی) یکی از گویش‌های لری شمالی است. همه طوایف لرستان در طول دو قرنی که تمام قلمرو لرستان تحت فرمانروایی والیان موروثی بود که از نوادگان حسین خان سولویزی که توسط شاه عباس اول (۱۵۸۸–۱۶۲۹ میلادی) در سال ۱۵۹۳ میلادی والی منطقه شده بود، به «فیلی» معروف بودند. در قدیمی‌ترین
شده بود، به «فیلی» معروف بودند. در قدیمی‌ترین اسناد که مربوط به اواخر دوره صفویه می‌باشد در بخش مردم لر از فیلی‌ها نیز یاد کرده‌اند. فریا استارک در سفر خود به بغداد از فیلی‌ها با نام لرهای پشتکوه به عنوان زیباترین سکنه بغداد یاد کرده است لرد کرزن در توضیح مردم لر از فیلی‌ها یاد می‌کند و می‌گوید: طوایف عمده ای از جمله فیلی، بختیاری، ممسنی، کهگیلویه همگی تحت عنوان کلی لر در می‌آیند که برخی از تیره‌های آن این نام و عنوان را رها کرده‌اند. آستن هنری لایارد (۱۸۷۷ میلادی)، لرهای فیلی را بزرگ‌ترین و قدرتمندترین
میلادی)، لرهای فیلی را بزرگ‌ترین و قدرتمندترین گروه لرها ذکر کرده که در کوه‌های شمالی دزفول مستقر هستند. ایزابلا بیشوپ که در سال ۱۸۹۰ به منطقهٔ کردستان و لرستان سفر کرده است، در سفرنامهٔ خود می‌گوید که گویش لرهای فیلی (لر کوچک) «کمی با کردهای کرمانشاه مغایرت دارد». هوگو گروته جغرافی‌دان و قوم‌شناس آلمانی، بیش از یک سده پیش طی سفری که به ایران داشت مشاهدات خود را به رشته تحریر درآورد. ایشان در نوشته‌های خود چند بار از اصطلاح لر فیلی استفاده کرده که چند مورد آن در زیر آورده شده است:ژنرال کنسول ایران در بغداد
در زیر آورده شده است:ژنرال کنسول ایران در بغداد نخست به من قول داده بود برایم توصیه‌نامه‌هایی به مأمورین مرزی خواهد نوشت و یکی از کارمندان کنسولگری را هم که با یکی از طوایف لر فیلی خویشاوندی دارد، در اختیارم خواهد گذاشت (سفرنامه گروته، ص۲۱). همسایه غربی لر بزرگ، لر کوچک (فیلی) است که من مشغول سیاحت از سرزمینشان، پشتکوه هستم (همان، ص۴۰). از آنجا که حسین‌خان [والی] که در سال ۱۶۰۰ میلادی توسط شاه‌عباس به قدرت رسید از طایفهٔ فِیلی بود، از آن تاریخ به بعد همهٔ ایلات تابعش را فیلی می‌گویند (همان، ص ۴۱)
خادم الحرمین الشریفین لفظی تاریخی و لقبی احترام‌آمیز، به معنای محافظ یا کلیددار دو مسجد از مقدس‌ترین مساجد اسلامی، مسجدالحرام در مکه و مسجدالنّبی در مدینه است. پادشاهان آل سعود، به صورت رسمی و در مکاتبات اداری با این لقب خطاب می‌شوند. این لفظ، اولین بار توسط سلاطین ایوبیان، سلاطین مملوک مصر و سلاطین عثمانی به‌کار رفت. این لفظ امروزه توسط شاهان کنونی سعودی احیا شده است. امروزه این لفظ بیش از همه یادآور پادشاه عربستان سعودی در نقش محافظ دو مسجد مقدس، یعنی مسجدالحرام در مکه و مسجدالنّبی در مدینه است. این نقش