payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایران قبل از اسلام و حملهٔ اعراب برای صدها سال با آرامش همزیستی می‌کردند. این موضوع در کتاب‌های عهد عتیق بازتاب داده شده‌است. اقلیت‌های جنسی و جنسیتی. در قرن نوزدهم میلادی درکی درست از همجنسگرایی زنانه، همجنسگرایی مردانه، دوجنسگرایی و تراجنسیتی در مردم به‌عنوان یک گروه اقلیت در جهان غرب به‌دست آمد. در حال حاضر از اصطلاح دگرباشی به‌عنوان مخففِ عام برای نام‌بردن از این هویت‌ها استفاده می‌شود. دگرباشی هنوز در بسیاری از تمدن‌ها، گونه‌ای ناهنجاری تلقی می‌شود. هوموفوبیا، "همجنس‌گراهراسی" و "همجنس‌گراستیزی" نیز
"همجنس‌گراهراسی" و "همجنس‌گراستیزی" نیز دامنه‌ای از نگرش‌های منفی شامل ترس و بیزاری از یا تبعیض نسبت به همجنسگرایان است. در حالی که در بیشتر جوامع، تعداد زنان و مردان تقریباً برابر است اما وضعیت درک شده از زنان به‌عنوان یک «گروه وابسته» و تحتِ فرمان، موجب شد برخی (همچون جنبش‌های فمینیسم و مدافعین حقوق زنان) زنان را به‌عنوان اقلیت در نظر بگیرند.
سید محمدرضا موسوی گلپایگانی (۱ فروردین ۱۲۷۸ – ۱۸ آذر ۱۳۷۲) فقیه، اصولی، مفسر قرآن، متکلم و مرجع تقلید شیعهٔ امامیه در دوران معاصر بود، که پس از درگذشت سید حسین طباطبایی بروجردی به مرجعیت شیعیان رسید. او از زمره مخالفان حکومت پهلوی و از همراهان سید روح‌الله خمینی بود که پس از تبعید وی به عراق، بیانیه‌ها، اعلامیه‌ها، تلگراف‌ها و سخنرانی‌هایی در حمایت از سید روح‌الله خمینی و انقلاب اسلامی ایراد کرد. تأسیس بیمارستان آیت‌الله گلپایگانی، مدارس علمیه، دارالقرآن الکریم و مجمع اسلامی جهانی لندن از فعالیت‌های عام او
و مجمع اسلامی جهانی لندن از فعالیت‌های عام او بود. تولد و خانواده. سید محمدرضا گلپایگانی در۱ فروردین ۱۲۷۸ در شهر گوگد از توابع شهرستان گلپایگان متولد شد. او در دو سالگی مادرش و در سن نه سالگی پدرش را از دست داد. تحصیلات حوزوی. سید محمدرضا گلپایگانی تحصیلات خود را از گوگد آغاز کرد و سپس برای ادامه تحصیل عازم گلپایگان شد. در گلپایگان دروس سطح را فرا گرفت سپس برای تکمیل تحصیلات خود به اراک رفت. زمانی که عبدالکریم حائری یزدی و فرزندش مرتضی حائری یزدی به همراه محمد تقی خوانساری به قصد زیارت آستان حرم فاطمه
محمد تقی خوانساری به قصد زیارت آستان حرم فاطمه معصومه از اراک به قم رفتند، با درخواست‌های روحانیون این شهر مبنی بر ماندن در قم مواجه شدند. به دنبال اقامت حائری یزدی در شهر قم، گلپایگانی به همراه جمعی دیگر به دعوت رسمی استادش حائری به سوی این شهر حرکت کرد و در مدرسه فیضیه ساکن شد و به تحصیل در حوزه ادامه داد. او مدت چند ماهی را در شهر نجف و در کنار کسانی چون محمدحسین نائینی ،سید ابوالحسن اصفهانی و محمدحسین غروی اصفهانی سپری کرد، اما قم به عنوان محل اصلی تحصیل او بود. او در ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد رسید.
تحصیل او بود. او در ۲۴ سالگی به درجه اجتهاد رسید. استادان. از جمله استادان او می‌توان به افراد زیر اشاره کرد: آثار فقهی. آثار به جای مانده از او شامل کتب و تألیفاتی به شرح زیر است: اندیشهٔ سیاسی. از نظر او در زمان غیبت امام زمان در صورت امکان باید حکومت اسلامی تشکیل شود. او در کتاب مجمع المسائل به تلازم اعتقاد به ولایت ائمه و ضرورت تشکیل حکومت اسلامی در زمان غیبت اشاره می‌کند و در ترسیم شکل حکومت، عنصر ولایت فقیه را به عنوان اصلی‌ترین نسخه نظام اسلامی معرفی می‌کند. او تأکید می‌کند که اختیار فقیهان عادل
می‌کند. او تأکید می‌کند که اختیار فقیهان عادل فراتر از چارچوب احکام شرعی اولیه و ثانویه نیست. او ولایت مطلقه فقیه را نمی‌پذیرد. دیگر فعالیت‌ها. او فعالیت‌های فرهنگی دیگری نیز داشت که از آن جمله می‌توان به تأسیس این مراکز اشاره کرد: درگذشت. گلپایگانی، روز پنجشنبه هجدهم آذر ۱۳۷۲ (۲۴ جمادی‌الثانی ۱۴۱۴) در بیمارستان قلب شهید رجایی تهران درگذشت. در پی درگذشت او، از سوی دولت هفت روز عزای عمومی و یک روز تعطیل اعلام گردید. پیکر او روز جمعه ابتدا در شهر تهران با حضور سید علی خامنه‌ای و مردم تشییع شد و سپس روز شنبه
سید علی خامنه‌ای و مردم تشییع شد و سپس روز شنبه در قم تشییع و نماز به امامت لطف‌الله صافی گلپایگانی (دامادش) بر او خوانده شد و در مسجد بالاسر حرم فاطمه معصومه در کنار عبدالکریم حائری یزدی و دیگر مراجع تقلید به خاک سپرده شد.
سزار پِلی (؛ زادهٔ _ درگذشته ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۹) معمار برجستهٔ آرژانتینی‌تبار آمریکایی بود. بیشتر شهرت او به علت طراحی ساختمان‌های مرتفع است. مشهورترین اثر او در جهان، برج‌های دوقلوی پتروناس در مالزی هستند. او در آغاز برای ایرو سارینن کار کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۷ مستقل شد. پلی دانش آموختهٔ دانشگاه ایلینوی در اوربانا شامپاین است. وی در سال ۱۹۷۷ میلادی به ریاست مدرسه معماری دانشگاه ییل درآمد تا سال ۱۹۸۴ میلادی به خدمت در این مقام ادامه داد. پلی در سال ۱۹۹۱ میلادی از طرف مؤسسه معماران آمریکا (AIA) به عنوان یکی از
از طرف مؤسسه معماران آمریکا (AIA) به عنوان یکی از ۱۰ طراح معمار تأثیرگذار در آمریکا شناخته شد. آثار. مشهورترین اثر او برجهای پتروناس در مالزی هستند. از آثار دیگر او:
اِرو سارینن (])م تولد ۱۹۱۰–۱۹۶۱، معمار برجستهٔ فنلاندی‌تبار آمریکایی بود. او که در زمان زندگی‌اش از سوی معماران هم‌دوره نادیده گرفته می‌شد و گاه مورد تمسخر قرار می‌گرفت امروزه به عنوان یکی از استادان معماری آمریکایی سدهٔ بیستم به‌شمار می‌آید. ارو پسر الیل سارینن معمار صاحب‌نام فنلاندی بود. هری ویس از شاگردان ارو سارنین در آمریکا در سبک معماری بروتالیسم شهرت یافت. یادبود توسعه ملی جفرسون شاید مهم‌ترین اثر اوست. تاریخچه. ارو سارینن در سال ۱۹۱۰ در فنلاند متولد شد و در سال ۱۹۲۳ زمانی که ۱۳ سال داشت به همراه
شد و در سال ۱۹۲۳ زمانی که ۱۳ سال داشت به همراه خانواده به ایالات متحده مهاجرت کرد ارو حرفه خود را با استعدادهای قابل ملاحظه‌ای شروع کرد. پدرش الیل سارینن (۱۹۵۰–۱۸۷۳) معمار معروف و بزرگی و شناخته شده بود و اولین رئیس آکادمی هنر میشیگان جایی که در اونجا تدریس هم می‌کرد بود و ارو نیز تحت نظارت پدرش درس می‌خواند و از نمونه کارهایش ایستگاه قطار هلسینکی و بسیاری دیگر از ساختمان‌های برجسته فنلاند بود. مادرش لوئیس (۱۹۶۸–۱۸۷۹) طراح پارچه و لباس و مجسمه‌ساز بود و همچنین خواهرش لیزا (۱۹۷۹–۱۹۰۵) طراح داخلی بود. نمونه
خواهرش لیزا (۱۹۷۹–۱۹۰۵) طراح داخلی بود. نمونه کار پدر ارو طراحی پردیس Cranbrook در حومه دیترویت معیار مهمی در حرفه ارو بود او اعنقاد راسخ به اینکه معماری باید کل محیط زیست را در بربگیرد داشت و در کنار کارهایش از منظره و اشیای تزئینی به عنوان مدل کمک می‌گرفت و درآکادمی پاریس (۱۹۳۰–۱۹۲۰) به تحصیل مجسمه‌سازی می‌پرداخت و تحصیلات معماری خود را در دانشگاه ییل (۱۹۳۱–۱۹۳۴) گذراند و در سال ۱۹۳۴ &amp;۱۹۳۵ به اروپا بورسیه شد. مسیر اصلی حرفهٔ ارو مدرن‌سازی بود و در طول سالهای (۱۹۳۰–۱۹۴۰) به تمرین طراحی ساختمانهایی به
سالهای (۱۹۳۰–۱۹۴۰) به تمرین طراحی ساختمانهایی به همراه پدرش Eliel، او و همکارانش پرداخت. همکاری بین پدر و پسر در آیندهٔ ارو اثرات بسیار پرباری درکشف ایده‌های خود و کسب شهرت به عنوان یک معمار مدرن داشت. برجسته‌ترین موفقیت پدرش و وی در سال ۱۹۳۹ برای طراحی گالری هنر اسمیتسونین بر روی بازار واشینگتن بود؛ و در زمان جنگ با همکاری پدرش پروژه‌های مسکونی را اجرا کرد. با مرگ الایل سارینن Eliel Saarinen در سال ۱۹۵۰، Eero رسماً کار خود را به عنوان معمار مستقل آغاز کردند و با طراحی مبلمان شروع کرد و کارهایش را در
کردند و با طراحی مبلمان شروع کرد و کارهایش را در نمایشگاهی در سال ۱۹۴۰ با نام طراحی ارگانیک در مبلمان خانگی در موزه‌های مدرن در نیویورک به نمایش گذاشت و برندهٔ ایجاد طرحهای مدرن مبلمان شد. ارو در حرفه‌اش روش‌های جدید و متنوع ابداع می‌کرد هرجند در زمان زندگی اش از سوی معماران هم دوره خود نادیده گرفته شد و گاه مورد تمسخر قرار می‌گرفت امروزه به عنوان یکی از استادان معماری آمریکایی سده بیستم به‌شمار می‌آید. او همه را تحت تأثیر و مجذوب طرحهای قدرتمندش می‌کرد و روز به روز مشهورتر می‌شد. جدای طراحی‌ها معماری
و روز به روز مشهورتر می‌شد. جدای طراحی‌ها معماری فرودگاه و موزه‌های بزرگ و مبلمان ارو به عنوان مجسمه‌ساز معروفیت زیادی داشت. بعضی از کارهاش مثل ترکیب استیل و شیشه در مرکز جنرال موتورز نمونه‌هایی از سبک بین‌المللی هستند. همچنین کار معروف پایانه تی دبلیو ای (که هم‌اکنون پایانه شماره ۵ نامیده می‌شود) در فرودگاه کندی جالب توجه هست. ارو گاهی به عنوان پدر نئو اکسپرسیونیم هم شناخته می‌شود. ارو سارنین فعالیت‌های بسیاری در زمینه معماری مجسمه‌سازی و طراحی مبلمان انجام داد و جوایز زیادی دریافت کرد. سارینن از اعضای
داد و جوایز زیادی دریافت کرد. سارینن از اعضای هیئت منصفه (ژوری) انتخاب طرح تالار اپرای سیدنی بود و نقش مهمی در انتخاب طرح یورن اوتزان برای این پروژه داشت. یک هیئت منصفه بدون حضور سارینن طرح اوتزان را در مرحله اول رد کرده بود. سارینن طرحهای رد شده را بررسی کرد و طرح اوتزان را انتخاب کرد و پافشاری کرد که اوتزان به عنوان معمار این پروژه انتخاب شود. سارینن در سال ۱۹۶۱ در اثر تومور مغزی درگذشت. مدال طلای مؤسسهٔ معماران آمریکا پس از مرگ به او اهداشد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
رابرت چارلز ونچوری جونیور (Robert Charles Venturi, Jr.) معمار برجستهٔ آمریکایی بود. ونچوری منتقد و مخالف معماری کاملاً کارکرد گرا و طراحی های معماران نوگرا و متعصب بود. او بیانیه ی مشهور خود، پیچیدگی و تناقض در معماری را در ۱۹۶۶ منتشر کرد. در این کتاب با انتقاد از ساده انگاری معماری مدرن، به بحث درباره ی آنچه که خود آن را « سرزندگی در هم بر هم » محیط مصنوع می نامید، پرداخت. عبارت معروف او: « کم، کسل کننده است » پاسخی بود به ادعای میس وندروهه به عنوان نماینده ی نوگرایان که می گفت : « کم، بیش است».ونچوری
ی نوگرایان که می گفت : « کم، بیش است».ونچوری برنده جایزه پریتزکر سال ۱۹۹۱ شده بود. او در سال ۲۰۱۸ بر اثر ابتلا به آلزایمر درگذشت.
سانتیاگو کالاتراوا معمار برجسته، مهندس سازه و مجسمه‌ساز اسپانیایی است. او به عنوان یک طراح نخبه در جهان شهرت به دست آورده ‌است. دفاتر کاری او در زوریخ، پاریس، نیویورک و شهرهای دیگر جهان گسترده ‌است. شهرت وی در معماری نوین، زبانزد خاص و عام ‌است. وی هم‌اکنون، در حال ساخت سه پل در شهر دالاس آيالات متحده است. طرح جدید وی از پاویلیون امارات در نمایشگاه اکسپو دبی ۲۰۲۰ اجرا شده‌است. غرفه امارات با تأثیرپذیری از یک شاهین پرنده ارائه شده و بیش از ۱۵ هزار متر مربع را در چهار طبقه پوشش داده و فضای ۱۷۱۷ متری برای
را در چهار طبقه پوشش داده و فضای ۱۷۱۷ متری برای پذیرایی از مهمانان که به پلان مجموعه اضافه شده است. در مراسم رونمایی از این پروژه، رئیس کمیته عالی دبی (Expo 2020 H.H)، شیخ احمد ابن آل مکتوم از پروژه به عنوان نماد برجسته امارات حمایت کرد و آن‌را طرح بهترین پروژه برای نمایشگاه امارات خواند. سید علی نجفی هم اکنون در حال نوشتن تحقیق اوست زندگی. سانتیاگو کالاتراوا در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۱ میلادی در حومهٔ شهر والنسیا در اسپانیا به دنیا آمد. در همان شهر تحصیلات خود را در مدرسهٔ هنر و معماری به پایان رساند. پس از پایان
مدرسهٔ هنر و معماری به پایان رساند. پس از پایان تحصیلات معماری در ۱۹۷۵ برای تحصیل در رشته‌ی سازه وارد مؤسسه فنی فدرال سوییس در زوریخ شد. در ۱۹۸۱ پس از اتمام تز دکترای رشته مهندسی سازه تحت عنوان «چین خوردگی قاب‌های سه بعدی» فعالیت‌های معماری و مهندسی خود را آغاز کرد. فعالیت‌های معماری و مهندسی. فعالیت‌های آغازین کالاتراوا بیشتر بر روی پل‌ها و ایستگاه‌های قطار متمرکز بود. طراحی‌های او جایگاه پروژه‌های عمرانی را به ترازی بالاتر ارتقا داد. برج مخابراتی زیبا و متهورانهٔ «مونتویی» در شهر بارسلون در اسپانیا
و متهورانهٔ «مونتویی» در شهر بارسلون در اسپانیا (۱۹۹۱) در مقر برگزاری بازی‌های المپیک ۱۹۹۲ باعث جلب توجهی جهانی به این مهندس عمران و آرشیتکت اسپانیایی گردید. از آن پس پیشنهادهای بسیاری از سراسر جهان به او داده شد. پاویون کوادراچی (۲۰۰۱) در موزه هنر میلواکی اولین پروژهٔ او در ایالات متحده بود. طراحی برج پیچنده ۵۴ طبقه در شهر مالمو در سوئد او را به یک طراح تراز اول جهانی تبدیل کرد. در حال حاضر کالاتراوا، مشغول طراحی یک ایستگاه قطار در محل برج‌های دوقلوی نیویورک است. از دیگر آثار او می‌توان به ایستگاه قطار
است. از دیگر آثار او می‌توان به ایستگاه قطار پرسرعت TGV لیون به پاریس نام برد. سبک پیشروی کالاتراوا برای ادغام مهندسی سازه و معماری در پل‌سازی شهرتی جهانی یافته‌است. در حقیقت او را می‌توان دنباله‌رو‌ي مهندسان اسپانیایی مدرنیستی مانند فلیکس کاندلا و آنتونیو گائودی دانست. با وجود این، سبک او بسیار شخصی است و از مطالعات فراوان او پیرامون ساختار فیزیولوژیک بدن انسان و جهان طبیعت منتج می‌شود. جوایز و عنوان‌ها. کالاتراوا عناوین و جوایز بسیاری را کسب کرده‌است. از این جمله می‌توان به مدال نقره‌ی پژوهش و فناوری از
این جمله می‌توان به مدال نقره‌ی پژوهش و فناوری از پاریس (در سال ۱۹۹۰)، و جایزه معتبر مدال طلایی را از انجمن مهندسان سازه (۱۹۹۲) نام برد. در سال ۱۹۹۳ موزه هنرهای زیبای نیویورک نمایشگاه بزرگی از آثار او را تحت عنوان «سازه و زیبایی» برپا کرد. در سال ۱۹۹۸ وی به عضویت انجمن هنر و فرهنگ پاریس انتخاب شد. در سال ۲۰۰۴، مدال طلای مؤسسه‌ی معماران آمریکا ("AIA") به او اهدا شد. وی در سال ۲۰۰۵، جایزه یوجین مک‌درموت از انجمن هنرهای انستیتوی تکنولوژی ماساچوست به وی تعلق گرفت. این جایزه، یکی از معتبرترین جوایز هنری در
گرفت. این جایزه، یکی از معتبرترین جوایز هنری در آمریکا است. درسال ۲۰۰۶ جایزه اروپا ESCN برای تعالی بخشیدن در صنعت بتن ۲۰۰۶ لیژ، بلژیک رادریافت کرد. دسال 2۲۰۱۰ جایزه ملی فولاد۲۰۱۰ هلندرا دریافت کرد برای پروژه پل ساموءل بکت ۲۰۱۵. درسال 2021 جوایز طراحی AD 2021 - برنده رده معماری دبی، امارات متحده عربی برنده شد. ۲۰۲۰. صفحه مجازی سانتیاگوبایس در اینستاگرام: https://www.instagram.com/calatravaofficial/
عروس یا پیو به زن در شب ازدواج گفته می‌شود. نوع و کیفیت مراسم ازدواج و پوشش عروس و داماد (همسر عروس) به فرهنگ و آداب جامعه بستگی دارد. امروزه لباس توری و سپیدرنگ در بسیاری از کشورها مرسوم است. "عروس" از ریشۀ واژه‌ای عربی (از ریشۀ یونانی و واژۀ اَروس، خدای شهوت جنسی یونان هست که عربی شده است) است که همچنین به‌عنوان نوعی نسبت خویشاوندی سببی هم به‌کار می‌رود؛ به این معنا که همسر پسر شخص، عروس شخص است. "پیو" معادل فارسی این واژه است. به عروسی نیز "پیوگانی" می‌گویند. این واژه در زبان تالشی و دیگر زبان‌های مرتبط
این واژه در زبان تالشی و دیگر زبان‌های مرتبط با فارسی همچنان محفوظ است. در لری به عروس "بئوک" گفته می‌شود و مراسم عروسی در بین قوم لر با آداب و رسومات خاص خود برگزار می‌شود. کلمۀ اروس (با الف) در زبان اوستایی که نیای زبان ایران است، سه ریشه دارد: سپید، زیبا، و راست، و طبق نظریۀ برخی زبان‌شناسان، در عربی از این کلمه وام گرفته شده است، زیرا ریشۀ این کلمه، حالت دیگری در زبان عربی ندارد. عروس برای میهمان‌های خود باید جشن بگیرد. ریشه‌شناسی. "عروس" وام‌واژه‌ای از عربی اروس (با الف) در زبان اوستایی که نیای زبان
عربی اروس (با الف) در زبان اوستایی که نیای زبان ایران است و سه ریشه دارد: سپید، زیبا، و راست، و طبق نظریۀ برخی زبان‌شناسان، در عربی از این کلمه وام گرفته شده است، زیرا ریشۀ این کلمه، حالت دیگری در زبان عربی ندارد و برابر فارسی آن "وِیو"، "وَیوگ" یا "بَیوگ" است و به جشن ازدواج هم" جشن بیوگانی" گفته می‌شود.در میان زبان‌های ایرانی، زبان‌های زازاکی (ویو، ویوه)، تاتی (ویه) و تالشی (ویو) این واژه را حفظ کرده‌اند. ایران‌دخت مهرپرور در نوشته‌ای در روزنامهٔ اَمرداد می‌نویسد: واژگانی مانند عزیز و عروس پارسی
اَمرداد می‌نویسد: واژگانی مانند عزیز و عروس پارسی بوده‌اند. پیشوندهای «اَ» و «اَن» در ایران باستان برای منفی کردن به‌کار می‌رفته؛ برای نمونه، واژهٔ «ژیژ» به چشم ناخشنود بوده که عکس آن، «اژیژ» بوده و برای فهم اعراب تبدیل شده به ازیز و سپس عزیز. برای واژهٔ عروس نیز چنین تعبیری وجود دارد.
۱۳۴۲ هزار و سیصد و چهل و دومین سال هجری خورشیدی سالی بود.
پژو شرکت خودروسازی فرانسوی است، که خانوادهٔ پژو در سال ۱۸۱۰ آن را نخست جهت ساخت آسیاب‌های قهوه، در منطقۀ فرانش فرانسه بنیان نهادند. امروزه شرکت پژو از زیرمجموعه‌های گروه استلانتیس به‌شمار می‌رود. ورود رسمی پژو به صنعت خودروسازی با تولید دوچرخه «گراند بای» توسط آرمان پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد. نخستین خودروی پژو، پژو تیپ ۱ بود که خودرویی سه‌چرخ بود، در سال ۱۸۸۶ توسط آرمان پژو و با همکاری گوتلیب دایملر تولید گردید. پژو جزو نخستین شرکت‌های خودروسازی جهان می‌باشد. در نام‌گذاری مدل‌های خودروهای شرکت پژو، اندازهٔ
در نام‌گذاری مدل‌های خودروهای شرکت پژو، اندازهٔ عدد سمت راست نشانهٔ نسل خودرو است و اندازهٔ عدد سمت چپ دلالت بر بزرگی خودرو دارد. برای نمونه در مدل ۲۰۶، ۶ نسل خودرو و ۲ اندازهٔ خودرو را نشان می‌دهد؛ بنابراین، مدل ۵۰۴ از ۲۰۶ بزرگتر و قدیمی‌تر است. البته این مورد استثناهایی دارد؛ به‌طور مثال مدل ۳۰۹ پیش از مدل ۳۰۶ تولید شده‌است. تاریخچه. شرکت پژو در سال ۱۸۱۰ توسط امیل پژو، جهت ساخت آسیاب‌های قهوه در شهر سوشو، فرانسه تأسیس شد. در سال ۱۸۳۰ به تولید دوچرخه پرداخت و بالاخره از سال ۱۸۴۲ تولید آسیاب‌های قهوه، نمک
و بالاخره از سال ۱۸۴۲ تولید آسیاب‌های قهوه، نمک و فلفل را آغاز کرد. ورود رسمی پژو به صنعت وسایل نقلیه، با تولید دوچرخه «گراند بای» توسط فرزند امیل، آرمان پژو در سال ۱۸۸۲ آغاز شد، که دوچرخه‌ای از نوع پنی-فرتینگ بود. (دوچرخه‌ای که چرخ بخش جلو خیلی بزرگ و چرخ عقب کوچک است) آرمان به زودی به صنعت خودروسازی علاقه‌مند شد و با مباحثه با افرادی نظیر گوتلیب دایملر به امکان انجام آن اطمینان پیدا کرد و نخستین خودرو پژو در سال ۱۸۸۹ تنها با چهار نمونه ساخته شد. موتور بخار استفاده شده در این خودرو، سنگین بود و حجم بسیاری
استفاده شده در این خودرو، سنگین بود و حجم بسیاری را نیز اشغال می‌کرد، همچنین مدت زمان بسیاری برای گرم‌شدن، لازم داشت. در سال ۱۸۹۰ به‌کارگیری موتور بخار ممنوع شد و پیشنهاد گردید، که در خودروها از موتورهای سوختی، که توسط شرکت پنهارد و تحت لیسانس دایملر ساخته شده بود، استفاده شود. این خودرو از بسیاری از نمونه‌های پیشین خود پیشرفته‌تر بود. سپس خودروهای بیشتری ساخته شد، در ۱۸۸۲ شمار ۲۹ خودرو، در سال ۱۸۸۴ شمار ۴۰ خودرو، در سال ۱۸۹۵ شمار ۷۲ خودرو، در سال ۱۸۹۸ شمار ۱۵۶ خودرو و در پایان در سال ۱۸۹۹ شمار ۳۰۰۰ خودرو
۱۵۶ خودرو و در پایان در سال ۱۸۹۹ شمار ۳۰۰۰ خودرو ساخته شد. پژو نخستین شرکتی بود، که تایرهای لاستیکی را بر روی خودروهای خود نصب کرد و در سال ۱۸۹۵ تایرهای بادی را بر روی آن‌ها قرار داد. در سال ۱۸۹۶ پژو نخستین موتور خود را بدون کمک گوتلیب دایملر تولید کرد و پس از آن پیشرفت‌های مختلفی مانند امکان‌پذیری انتقال قوای محرکهٔ زیر خودرو به درون کاپوت حاصل شد و خودرو به‌معنای امروزی آن، شکل گرفت. در سال ۱۸۹۶ نخستین موتور درون‌سوز توسط شرکت پژو ساخته شد و دیگر نیازی به خرید موتور از دایملر نبود. نخستین مدل موتور ۶
به خرید موتور از دایملر نبود. نخستین مدل موتور ۶ کیلووات قدرت داشت، به‌صورت افقی در عقب قرار می‌گرفت و در پژو تیپ ۱۵ نصب شد. پیشرفت‌های بعدی به این صورت بود که موتور به بخش جلوی خودرو منتقل شد و رینگ‌ها به ماشین اضافه شدند و خودروها به خودروهای مدرن شباهت پیدا کردند. در سال ۱۸۹۸ آرمان پژو تصمیم گرفت، برای تشکیل شرکت خود، از پژو جدا شود، تا تمرکز بیشتری روی خودرو داشته باشد. در سال ۱۹۰۱ توانست با تولید موتوری با حجم ۶۵۲ سی‌سی، قدرت ۵ اسب بخار، یک سیلندر و ظاهر سنتی، برنده مسابقات بهترین مدل آن سال شود. پس
سنتی، برنده مسابقات بهترین مدل آن سال شود. پس از اینکه در مسابقات پاریس، مقام نوزدهم را بدست آورد، تصمیم گرفت از مسابقات کناره‌گیری نماید. در سال ۱۹۰۳ پژو اقدام به تولید موتورسیکلت نمود و از آن پس، موتورسیکلت‌های پژو، به‌سرعت جای خود را در بازار باز کردند. در سال ۱۹۰۳ پژو حدود نیمی از خودروهای بازار فرانسه را تولید می‌کرد. در ۱۹۰۷ نخستین موتور شش سیلندر ساخته شده توسط پژو به نمایش گذاشته شد و همکاری تونی هوبر به‌عنوان سازنده موتور آغاز شد. از آنجا که شمار بسیاری خودرو با انواع متفاوت در خط تولید بود، پژو
بسیاری خودرو با انواع متفاوت در خط تولید بود، پژو تصمیم گرفت که خط تولید دیگری را راه‌اندازی نماید. در سال ۱۹۱۲، اتوره بوگاتی موتوری با حجم ۸۵۰ سی‌سی و چهارسیلندر را طراحی نمود و در همان سال با تیمی متشکل از ۳ راننده و یک طراح موتور، بار دیگر با خودروی بوگاتی به مسابقات بازگشت. میان سال‌های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸ با شعله‌ور شدن جنگ جهانی اول در اروپا، پژو به تولید خودروهای نظامی گوناگون، که از دوچرخه تا تانک‌های بزرگ را شامل می‌شد، پرداخت. در سال‌های پس از جنگ جهانی اول، خودرو به وسیله لازمی برای همه مبدل شد و دیگر
اول، خودرو به وسیله لازمی برای همه مبدل شد و دیگر یک وسیله تشریفاتی ویژه قشر مرفه نبود. با پایان جنگ در اروپا، مسابقات بار دیگر از سر گرفته شد و شرکت در مسابقات ادامه یافت و طی قرن بیستم پژو توسعه یافت و در سال ۱۹۲۶ بخش پدال و موتور از هم جدا شد که در پی آن، واحد دوچرخه پژو از شرکت مادر خود جدا شد و سیکل پژو را تشکیل داد. در سال ۱۹۲۸ مدل ۱۸۳ تولید شد. سال ۱۹۲۹ سالی بود که نام‌گذاری امروزی پژو شکل گرفت. مدل جدید سال ۱۹۲۹، پژو ۲۰۱ ارزان‌ترین خودرو در بازار فرانسه و مدلی بود که علامت تجاری پژو را دارا بود.
فرانسه و مدلی بود که علامت تجاری پژو را دارا بود. این خودرو نخستین خودروی تولید انبوه پژو بود. مدت بسیاری از این شکوفایی پژو نگذشته بود، که در دهه ۱۹۳۰ میلادی دوران رکود اقتصادی آغاز شد. در زمان بحران مالی، فروش شرکت بسیار کاهش یافت، اما شرکت توانست نجات پیدا کند. در سال ۱۹۳۳ این شرکت مدل پژو ۴۰۲ را روانه بازار کرد که نخستین مدلی بود که سقف آن قابلیت جمع شدن داشت. پس از آن جنگ جهانی دوم آغاز گردید و پژو مجبور شد کامیون و ون برای جنگ تولید کند؛ اما در سال ۱۹۴۸ دوباره کار خود را با تولید پژو ۲۰۳ آغاز کرد. پس
دوباره کار خود را با تولید پژو ۲۰۳ آغاز کرد. پس از آن مدل‌های بسیاری با همکاری شرکت طراحی ایتالیایی پنین فارینا مانند پژو ۵۰۴ عرضه کرد. در ۱۹۵۸ فروش محصولات شرکت در ایتالیا آغاز شد و همکاری با شرکت‌های دیگر مانند رنو و ولوو افزایش یافت. در سال ۱۹۷۴ پژو ۳۰٪ درصد از سهام سیتروئن را خریداری کرد و در ۱۹۷۵ این شرکت را تصاحب نمود. در این زمان بسیاری از طرفداران سیتروئن اعتراض کردند، که با این کار ابداعات و پیشرفت‌های افسانه‌ای شرکت سیتروئن افول می‌کند. در نتیجه دو شرکت با یکدیگر ادغام شدند و شرکت جدید نیز پژو
دو شرکت با یکدیگر ادغام شدند و شرکت جدید نیز پژو سیتروئن نام‌گذاری شد، که برندهای هر شرکت حفظ شود؛ اما از لحاظ منابع فنی و فناوری از تحقیقات یکدیگر بهره‌مند شوند. در آن زمان سیتروئن دچار مشکلات مالی بسیاری بود، اما در عین حال، مدل‌های بسیاری از خودرو را برای تولید نهایی طراحی نموده بود. در سال ۱۹۷۸ شرکت پژو سیتروئن واحد اروپایی کرایسلر را به دلیل بحران‌های ایجادشده در این شرکت، از آن خود کرد. شرکت کرایسلر اروپا، بسیار فرسوده و دارای مدل‌های قدیمی بود و در واقع این سرمایه‌گذاری، مشکلات مالی بسیاری برای پژو
این سرمایه‌گذاری، مشکلات مالی بسیاری برای پژو سیتروئن ایجاد کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، پژو برند تالبوت را احیا کرد، تا بتواند سودی از کرایسلر به دست آورد و بخش اروپایی آن را از ورشکستگی نجات داد. همه این سرمایه‌گذاری‌ها باعث شد شرکت پول بسیاری را خرج نماید و دچار مشکلات مالی شود. در سال ۱۹۸۳ مدل موفق پژو ۲۰۵ ارائه شد و بسیاری از هزینه‌های شرکت را پوشش داد. در ۱۹۹۰ با مدیریت جین مارتین فولز در پژوسیتروئن برای نخستین بار مشارکت این دو شرکت موفق عمل نمود. پژو در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ به‌طور مداوم در رالی
پژو در سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰ به‌طور مداوم در رالی معروف پاریس داکار قهرمان شد. فروش این شرکت در ایالات متحده با مدل‌های پژو ۴۰۵ و پژو ۵۰۵ به ۴٫۲۶۱ دستگاه در سال ۱۹۹۰ میلادی رسید و فروش ۲٫۲۴۰ دستگاه، در ژوئیه ۱۹۹۱ شرکت را پس از ۳۳ سال، به نقطه اوج خود رساند. همچنین پژو در سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ تأمین موتورهای مسابقات فرمول یک را عهده‌دار شد. در آوریل ۲۰۰۶ شرکت، پایان کار کارخانه رایتون خود در کاونتری، بریتانیا را اعلام نمود و این باعث از دست رفتن ۲٫۳۰۰ شغل در کارخانه و ۵٫۰۰۰ شغل خرده‌فروشی شد. پژو از هدف خود
کارخانه و ۵٫۰۰۰ شغل خرده‌فروشی شد. پژو از هدف خود که فروش چهار میلیون خودرو در سال بود، فاصله بسیار بسیاری داشت. در سال ۲۰۰۸ فروش شرکت کمتر از ۲ میلیون دستگاه در سال بود و در اوایل ۲۰۰۹ به دلیل بحران مالی ۲۰۱۲–۲۰۰۷، فروش باز هم کاهش پیدا کرد. پژو هنوز در پی نوآوری در مدل‌های خودرو است تا بتواند نیازهای همه بخش‌ها را پاسخ دهد و همین‌طور در تلاش است تا بازارهای جدید را در چین، روسیه و آمریکای شمالی داشته باشد. در پایان سال مالی ۲۰۰۸ گردش مالی شرکت با مبلغی کاهش، به ۵۴٫۴ میلیارد دلار و سود خالص، به رقم ۴
کاهش، به ۵۴٫۴ میلیارد دلار و سود خالص، به رقم ۴ میلیارد دلار رسید. در اواخر ۲۰۰۹ نیز پژو دچار افول عملیاتی و کاهش فروش شد که در پی آن «فیلیپ وارین» به جای «کریستین استریف» مدیریت شرکت را به عهده گرفت. پژو اکنون بیش از ۲۰۰ هزار کارمند در سراسر جهان دارد و در سال ۲۰۱۲ فروشی بالغ بر ۵۴ میلیارد دلار را از آن خود کرد و همچنان بزرگ‌ترین خودروساز فرانسه می‌باشد و پس از گروه فولکس‌واگن در رتبه دوم از بزرگترین خودروسازهای اروپا جای دارد. موتور اسپورت. مسابقات رالی. پژو موفقیت‌های بسیاری در مسابقات رالی بین‌المللی
پژو موفقیت‌های بسیاری در مسابقات رالی بین‌المللی کسب کرده‌است. پژو با دارا بودن پنج قهرمانی در WRC (سالهای ۱۹۸۵، ۱۹۸۶، ۲۰۰۰، ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲)، شش قهرمانی در رالی داکار (سال‌های ۱۹۸۷، ۱۹۸۸، ۱۹۸۹، ۱۹۹۰، ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷)، سه قهرمانی در مسابقات رالی قهرمانی اروپا (سال‌های ۲۰۰۲، ۲۰۰۳ و ۲۰۰۸)، سه قهرمانی در مسابقات رالی میان قاره‌ای (در سال‌های ۲۰۰۷، ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹) یکی از پرافتخارترین شرکت کنندگان در رالی است. با تصمیم گروه پی‌اس‌ای، از سال ۲۰۰۵ خودروهای سیتروئن جایگزین پژو در مسابقات WRC شد و توانست ۸ قهرمانی دیگر نیز به
در مسابقات WRC شد و توانست ۸ قهرمانی دیگر نیز به نام مجموعهٔ پژو-سیتروئن در مسابقات رالی قهرمانی جهان به ثبت برساند. فرمول یک. پژو به تولید موتورهای خودروهای فرمول یک برای دیگر تیم‌ها نیز می‌پرداخت. از تیم‌هایی که پژو موتورهای آن‌ها را تأمین می‌کرد، می‌توان به مک‌لارن در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۴، جوردن گرند پری در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۵، ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ و پراست گرند پری در مسابقات فرمول یک فصل ۱۹۹۸، ۱۹۹۹ و ۲۰۰۰ اشاره کرد. در پایان فصل ۲۰۰۰، واحد فرمول یک پژو به شرکت آسیاتک فروخته شد. پایکس پیک. پس از
یک پژو به شرکت آسیاتک فروخته شد. پایکس پیک. پس از پیروزی‌های پژو در دهه ۸۰ میلادی با پژو ۴۰۵ T۱۶ به همراه رانندگانی چون بابی آنسر آمریکایی و آری وتنن فنلاندی در این مسابقات، پژو در سال ۲۰۱۳ تصمیم به بازگشت به این مسابقات و ثبت نتایج جدید خود نمود. از این رو، از پژو ۲۰۸ تی ۱۶ به عنوان خودروی این مسابقات رونمایی شد که از ویژگی‌های آن می‌توان به موتور ۳٫۲ لیتری وی شکل تویین توربو با قدرت ۸۷۵ اسب بخار و وزن ۸۷۵ کیلوگرم خودرو اشاره نمود. سباستین لوب نیز به عنوان راننده برای این منظور انتخاب شد. سپس این خودرو،
راننده برای این منظور انتخاب شد. سپس این خودرو، در روز مسابقه رکورد این سری از مسابقات را به میزان فاحش ۱ دقیقه و ۳۸ ثانیه کاهش داد و رکورد پیشین که ۹:۵۱٫۲۷۸ بود و توسط سوزوکی SX4 به ثبت رسیده بود را به ۸:۱۳٫۸۷۸ تقلیل داد. نام‌گذاری مدل‌های خودرو. پژو در نام‌گذاری مدل‌هایش، سبک خاصی دارد و از فرمول X0Y استفاده می‌کند. X برای نشان دادن اندازه خودرو و Y برای سال تولید خودرو، بکار می‌رود؛ یعنی هرچه رقم، بالاتر باشد، مدل خودرو، جدیدتر است. در نتیجه بر پایه این فرمول، پژو ۵۰۸، بزرگتر و جدیدتر از پژو ۲۰۸