payamvha/North_RAG huggingface dataset:
"'ریحان"(هلن)' نام گیاهی یک‌ساله از خانوادهٔ نعنائیان است که آن را در فارسی «شاهِسپَرَم» و «شاهسپرغم» و نازبو نیز گفته‌اند. برگ‌های معطر آن را خام می‌خورند و از لعاب (موسیلاژ) دانه‌های سیاه آن برای نرم کردن دست به کار می‌رود. ریحان در دو نوع سبز و بنفش وجود دارد. این سبزی بیشتر به عنوان سبزی خوردن استفاده می‌شود. دانه آن برای معده درد نیز مفید است. ریحان بومی مناطق گرمسیری از آفریقای مرکزی تا جنوب شرقی آسیا است. هرچند ریحان بیشتر به‌عنوان گیاهی یک‌ساله کشت می‌شود، در آب و هوای گرمسیری یا مدیترانه‌ای می‌توان
در آب و هوای گرمسیری یا مدیترانه‌ای می‌توان آن را چون یک گیاه چندساله یا دوساله رشد داد. مشخصات. ریحان مانند سایر گیاهان تیره نعنا دارای ساقه چهارگوش و برگ‌های روبرو (متقابل) است. بلندای ساقه ریحان حدود ۳۰ تا ۵۰ سانتیمتر و در بعضی واریته‌ها تا یک متر می‌رسد. گل‌آذین سنبله با گل‌های سفید در بالای ساقه رشد می‌کند. تفاوت بذر ریحان با تخم شربتی و چیا. در ایران، اغلب بذر ریحان با تخم شربتی و دانه چیا اشتباه گرفته می‌شود. این در حالی است که این سه متفاوت از یکدیگرند و هر کدام خاصیت جداگانه‌ای دارند. در دوران
و هر کدام خاصیت جداگانه‌ای دارند. در دوران قدیم، در ایران از تخم شربتی در نوشیدنی‌های خنک برای برطرف کردن عطش در فصل تابستان استفاده می‌شد. گاهی تخم شربتی یا دانه‌های چیا به اشتباه به عنوان بذر ریحان خریداری شده و استفاده می‌شود یا خواص مربوط به بذر ریحان به تخم شربتی نسبت داده می‌شود که در ایران فراوان است و درست نیست. تنها شباهت بذر ریحان با دانه چیا و تخم شربتی لعاب‌دار شدن هر سه است (دارای موسیلاژ است). اما خواص این سه دانه با یکدیگر فرق اساسی دارد. اسانس ریحان. از ریحان اسانسی تهیه می‌شود بنام اسانس
ریحان. از ریحان اسانسی تهیه می‌شود بنام اسانس بازیلیک یا روغن ریحان که مصارف درمانی گوناگونی دارد. اسانس ریحان شامل موادی مانند استراگول واوس من درد است. دانه ریحان دارای ماده روغنی است که حالتی روان دارد. از اسانس ریحان بعضاً به‌عنوان ماده دافع حشرات نیز استفاده می‌شود. فواید ریحان. مصرف ریحان در جلوگیری از برخی عفونت‌های باکتریایی مؤثر است. ۱. خواص ضد التهابی: ریحان دارای ترکیباتی است که می‌تواند به کاهش التهاب در بدن کمک کند. این ویژگی به ویژه برای افرادی که از بیماری‌های مزمن رنج می‌برند، اهمیت دارد.
که از بیماری‌های مزمن رنج می‌برند، اهمیت دارد. ۲. حامی سیستم ایمنی: ریحان سرشار از آنتی‌اکسیدان‌هاست که می‌تواند به تقویت سیستم ایمنی بدن کمک کند. این خاصیت به بدن کمک می‌کند تا با عفونت‌ها و بیماری‌ها بهتر مقابله کند. ۳. کمک به هضم غذا: مصرف ریحان می‌تواند به بهبود عملکرد دستگاه گوارش کمک کند. این گیاه به کاهش نفخ و ناراحتی‌های گوارشی کمک کرده و احساس راحتی بیشتری را فراهم می‌آورد. ۴. تنظیم قند خون: برخی تحقیقات نشان داده‌اند که ریحان می‌تواند به تنظیم سطح قند خون کمک کند. این ویژگی برای افراد دیابتی
سطح قند خون کمک کند. این ویژگی برای افراد دیابتی بسیار حائز اهمیت است. ۵. خاصیت آرامبخش: ریحان به عنوان یک آرامبخش طبیعی شناخته می‌شود. مصرف دمنوش ریحان می‌تواند به کاهش استرس و اضطراب کمک کند و خواب بهتری را فراهم آورد. ۶. منبع غنی ویتامین‌ها و مواد معدنی: ریحان حاوی ویتامین‌های A، C و K و همچنین مواد معدنی مانند کلسیم، آهن و منیزیم است که برای سلامتی بدن ضروری هستند. باورهای مسیحی. ریحان در میان مسیحیان ارتدکس به ویژه در کلیساهای یونانی، گیاهی مقدس به‌شمار می‌رود. مسیحیان ارتدوکس باور دارند که این گیاه
می‌رود. مسیحیان ارتدوکس باور دارند که این گیاه در جایی که خون مسیح ریخته، روئیده و از آن هنگام عبادت و پرستش صلیب، به‌ویژه در دوران روزهٔ بزرگ با ریحان بسیار مرسوم شده‌است. کشیشان ارتدکس از ریحان برای تطهیر آب مقدس استفاده می‌کنند و دسته‌ای از برگ‌های ریحان را روی آب مقدسی که روی حاضران در کلیسا می‌پاشند قرار می‌دهند. آن‌ها صلیب را با دسته‌های خوشبویی از این گیاه می‌آرایند و در مراسمی دور کلیسا گردانده و دسته‌های کوچکی از این گیاه را به عبادت‌کنندگان می‌دهند. بسیاری از افراد دسته‌های ریحان را در خانه‌های
برادران شیردل نام کتابی است از آسترید لیندگرن نویسنده سوئدی که در پاییز ۱۹۷۳ منتشر شد. خانم لیندگرن در سال ۱۹۷۷ این داستان را به شکل فیلم‌نامه نوشت و فیلم «برادران شیردل» به کارگردانی "«اوله هِلبوم»" بر اساس آن ساخته شد. این کتاب در سال ۱۳۷۶ توسط انتشارات نقطه به فارسی ترجمه و چاپ شده‌است. یکی از برگردان‌های فارسی آن با نام "درهٔ گل سرخ" منتشر شده‌است. خلاصه داستان. این کتاب داستان دو برادر به نام‌های یوناتان و کارل است. کارل، برادر کوچکتر، کودکی بیمار است که از لحاظ عاطفی به برادر بزرگتر خود بسیار وابسته
که از لحاظ عاطفی به برادر بزرگتر خود بسیار وابسته است. کارل به‌طور اتفاقی پی می‌برد که به زودی خواهد مرد؛ یوناتان برای دلداری دادن به او، از سرزمینی زیبا و افسانه‌ای به نام نانگیالا (Nangijala) صحبت می‌کند که آدم‌ها پس از مرگ به آنجا می‌روند. کمی بعد در یک آتش‌سوزی، یوناتان می‌میرد. کارل که بعد از مرگ یوناتان زندگی خودش را غم‌انگیز می‌بیند، بی‌صبرانه منتظر است تا او هم به نانگیالا برود و در کنار یوناتان قرار بگیرد. او که بیمار است، پس از مدتی به او می‌پیوندد و در "درهٔ گیلاس"، زندگی سرشار از آرامشی را با
و در "درهٔ گیلاس"، زندگی سرشار از آرامشی را با برادرش آغاز می‌کند. اما به زودی متوجه می‌شود در سرزمینی به نام "درهٔ گل سرخ" که در همسایگی آنها واقع شده‌است، شخص بی‌رحم و زورگویی به نام "تنگیل" (Tengil) حکومت می‌کند که آرامش و آزادی را بر مردمش سلب کرده‌است. او در می‌یابد که برادرش در این مدت با همراهی اهالی این سرزمین مبارزاتی را در برابر این حاکم زورگو آغاز کرده‌است. او که برادر خود را سمبل شجاعت می‌داند، خواسته و ناخواسته پا به پای او در مسیر مبارزه با شر و پلیدی مبارزه می‌کند.
آپولو ۱۷ آخرین پروژه تا به امروز است که فضانوردان را فراتر از مدار نزدیک زمین فرستاده و آخرین مرتبه‌ای است که انسان‌ها بر روی کره ماه قدم گذاشتند. یازدهمین سفر از مأموریت‌های آپولو و ششمین و آخرین سفر انسان به کره ماه بود. پرتاب آپولو ۱۷، اولین پرتابی بود که در شب انجام می‌شد. آپولو ۱۷ در ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲ از مرکز فضایی کندی در فلوریدا به همراه سه سرنشین به فضا پرتاب شد. سرنشینان این ناو عبارت بودند از؛ یوجین سرنان، هاریسون اشمیت، رونالد ایوانز. فضانوردان طبق برنامه پیش‌بینی شده در روز ۱۹ دسامبر ۱۹۷۲ به ماه
برنامه پیش‌بینی شده در روز ۱۹ دسامبر ۱۹۷۲ به ماه رسیدند و پس از قرار گرفتن در مدار مورد نظر، سرنان و اشمیت به درون مه‌نشین رفته، در دوازدهمین گردش به دور ماه آن را از سفینه اصلی جدا کردند. دو مه‌نورد مدتی را در ناو خود به عکسبرداری از محل فرود در ارتفاع بالا پرداخته و سه ساعت پس از جدا شدن از سفینه اصلی در ساعت ۱۹ و ۵۵ دقیقه روز ۱۹ دسامبر مه‌نشین را در ۲۰۰ متری محل پیش‌بینی شده، بین کوه‌های تایروس و دره لیترو، در لبه دریای آرامش بر سطح ماه فرود آوردند. وجود اشمیت به عنوان یک دانشمند زمین‌شناس در این گروه،
اشمیت به عنوان یک دانشمند زمین‌شناس در این گروه، به ناسا امکان داد که نمونه‌های با ارزشی از خاک و سنگ ماه به زمین آورده شود. آنان جمعاً بیش از ۱۱۳ کیلوگرم از خاک و سنگ ماه را با خود به زمین آوردند. سرنان و اشمیت با خودرو مه نورد، ۳۶ کیلومتر رانندگی و از چندین نقطه نمونه جمع‌آوری کردند. فضانوردان با یک مته سوراخی به عمق ۵۴/۲ متر را به وجود آوردند و نمونه‌هایی از این عمق را تهیه کردند. منطقه فرود در جریان پرواز آپولو-۱۵ انتخاب شد زیرا تصاویر برداشته شده توسط آلفرد وردن مخروطی شکل‌هایی را در سطح ماه نشان
آلفرد وردن مخروطی شکل‌هایی را در سطح ماه نشان می‌داد که شبیه آتشفشان‌های زمینی بود. آنان جمعاً ۷۵ ساعت در ماه اقامت داشتند و طی سه خروج از سفینه مه‌نشین، ۲۲ ساعت را در ماه راهپیمایی و رانندگی کردند. راهپیمایی اول- در روز ۱۱ دسامبر ۱۹۷۲ به مدت ۷ ساعت و ۱۱ دقیقه و ۵۳ ثانیه، راهپیمایی دوم- در روز ۱۲ دسامبر ۱۹۷۲ به مدت ۷ ساعت و ۳۶ دقیقه و ۵۶ ثانیه و راهپیمایی سوم- در روز ۱۳ دسامبر ۱۹۷۲ به مدت ۷ ساعت و ۱۵ دقیقه و ۸ ثانیه. در پایان مأموریت، اشمیت و سرنان به مه‌نشین بازگشته و در ساعت ۲۲:۵۴:۳۷ روز ۱۴ دسامبر ۱۹۷۲
بازگشته و در ساعت ۲۲:۵۴:۳۷ روز ۱۴ دسامبر ۱۹۷۲ (بوقت گرینویچ) راهی مدار ماه شدند تا به همکار دیگرشان بپیوندند که در آنجا به سر می‌برد. سرنان آخرین فضانورد آپولو بود که ماه را ترک گفت. پس از اتمام مأموریت، سرنان و اشمیت و نمونه‌ها با مه‌نشین به مدار ماه آمده و به دنبال اتصال آن با سفینه اصلی، مه‌نشین را رها کرده و در روز ۱۷ دسامبر راهی زمین شدند. لغو آپولو ۱۸ و پایان برنامه آپولو. با آنکه مأموریت آپولو ۱۸ طبق تقویم کاری ناسا، طرح‌ریزی شده و آماده انجام بود ولی به‌طور ناگهانی و تقریباً بدون دلایل
انجام بود ولی به‌طور ناگهانی و تقریباً بدون دلایل قانع‌کننده‌ای از سوی ناسا لغو و برنامه فضایی آپولو در سال ۱۹۷۳ به کار خود پایان داد. این کار باعث افزایش بدبینی جامعه آن روز آمریکا و تئوری توطئه در میان افکار عمومی شد. "آنا لنا کیونیکسن" استاد بخش مهندسی کالج دانشگاه اوستفولد در نروژ هزینه‌های بالای مورد نیاز برای انجام ماموریت ماه را مقصر اصلی در عدم تداوم آن می‌داند. در زمان برنامه ریزی ماموریت آپولو آن پروژه در حدود ۳۵۵ میلیون دلار (معادل ۳ میلیارد دلار امروز) هزینه به همراه دشت، اما امروز یک ماموریت
امروز) هزینه به همراه دشت، اما امروز یک ماموریت اعزام کاوشگر سرنشین دار به ماه ۲۸ میلیارد دلار هزینه به همراه خواهد داشت. پروفسور "کیونیکسن" می‌گوید: "شما باید هدفی برای رفتن به آنجا داشته باشید که خرج کردن مبالغ هنگفت پول را توجیه کند". تلاش دوباره ناسا. پس از چند دهه وقفه، تلاش بعدی ناسا برای سفر دوباره انسان به ماه، برنامه فضایی آرتمیس است که این بار با کمک بسیاری از کشورهای جهان در سال ۲۰۲۲ مرحله اول آن با موفقیت انجام شد.
آپولو ۱۶ اولین سفر انسان به «ارتفاعات» کره ماه بود. این سفر ناسا در سال ۱۹۷۲ بوقوع پیوست، و فضانوردان آن: بودند.
آپولو ۱۵ نهمین مأموریت سرنشین‌دار به فضا و چهارمین سفر و فرود انسان به سطح کره ماه بود. این سفر ناسا در سال ۱۹۷۱ میلادی انجام شد. فضانوردان آن دیوید اسکات، آلفرد وردن و جیمز ایروین بودند.
آپولو ۱۴ سومین فرود انسان به سطح کره ماه است که در سال ۱۹۷۱ توسط ناسا بوقوع پیوست.
آپولو ۱۳ هفتمین پرواز سرنشین‌دار از مجموعه برنامه فضایی آپولو و سومین سفر با هدف فرود بر ماه بود. در این عملیات، انفجاری در مخزن اکسیژن ماژول خدماتی، باعث نشت اکسیژن هر دو کپسول این ماژول به فضا شد. به همین علت فضانوردان مجبور شدند به ماژول ماهنورد نقل مکان کرده و ماژول فرماندهی را برای ذخیره منابع موجود آن برای سفر بازگشت، به حالت خاموش درآورند. با وجودی که ماژول ماهنورد برای سرویس دهی به دونفر برای دو روز طراحی شده بود، مرکز کنترل عملیات در هیوستون تگزاس آن را برای سرویس دهی به سه نفر برای مدت سه روز
آن را برای سرویس دهی به سه نفر برای مدت سه روز ارتقا داد. مشکل اصلی پیدا کردن راهی برای خوراندن کارتریج‌های تبدیل دی‌اکسید کربن ماژول فرماندهی به ماژول ماهنورد با امکاناتی که در اختیار داشتند بود. این سفر ناسا در سال ۱۹۷۰ به‌وقوع پیوست، و فضانوردان آن "جیمز لاول"، "جک سویگرت" و "فرد هایسه" بودند. از این مأموریت، فیلمی با همین نام (با شرکت تام هنکس، کوین بیکن، بیل پاکستون، گری سینایس و اد هریس، به کارگردانی ران هاوارد) توسط هالیوود در سال ۱۹۹۵ ساخته شد.
آپولو ۱۲ (۱۴–۲۴ نوامبر ۱۹۶۹) ششمین پرواز خدمه در برنامه فضایی آپولو ایالات متحده و دومین پروازی بود که بر روی ماه فرود آمد و در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۹ توسط ناسا از مرکز فضایی کندی فلوریدا پرتاب شد. فرمانده چارلز پیت کنراد و خلبان ماژول ماه، آلن بین، کمی بیش از یک روز و هفت ساعت در سطح ماه فعالیت انجام دادند در حالی که خلبان ماژول فرماندهی ریچارد اف گوردن در مدار ماه باقی ماند. اگر آپولو ۱۱ شکست می‌خورد، آپولو ۱۲ اولین فرود روی ماه را انجام می‌داد، اما پس از موفقیت در مأموریت نیل آرمسترانگ، آپولو ۱۲ دو ماه به تعویق
مأموریت نیل آرمسترانگ، آپولو ۱۲ دو ماه به تعویق افتاد و سایر مأموریت‌های آپولو نیز در برنامه آرام‌تری قرار گرفتند. زمان بیشتری برای آموزش زمین‌شناسی برای آماده‌سازی آپولو ۱۲ در نظر گرفته شد و کنراد و بین چندین سفر زمین‌شناسی را برای آماده شدن مأموریت خود انجام دادند. فضاپیمای آپولو ۱۲ و پرتابگر تقریباً مشابه آپولو ۱۱ بود. یکی از اضافه‌ها بانوج‌هایی بود که به کنراد و بین اجازه می‌داد تا راحت‌تر روی ماه استراحت کنند. اندکی پس از پرتاب در یک روز بارانی در مرکز فضایی کندی، آپولو ۱۲ دو بار مورد اصابت صاعقه قرار
فضایی کندی، آپولو ۱۲ دو بار مورد اصابت صاعقه قرار گرفت که باعث ایجاد مشکلاتی در ابزار حیاتی شد، اما آسیب کمی را به همراه داشت. تغییر به منبع تغذیه کمکی مشکل رله داده را حل کرد و مأموریت را نجات داد. در غیر این صورت، سفر بیرونی به ماه مشکلات کمی داشت. در ۱۹ نوامبر، کنراد و بین به یک فرود دقیق در مکان مورد انتظار خود در فاصله چند قدمی کاوشگر روباتیک نقشه‌بردار ۳ که در ۲۰ آوریل ۱۹۶۷ فرود آمده بود، دست یافتند. آنها با انجام یک فرود دقیق، نشان دادند که ناسا می‌تواند مأموریت‌های آینده را در این منطقه برنامه‌ریزی
مأموریت‌های آینده را در این منطقه برنامه‌ریزی کند. انتظار می‌رود که فضانوردان بتوانند در نزدیکی مکان‌های مورد علاقه علمی فرود بیایند. کنراد و بین بسته آزمایش‌های سطح ماه، گروهی از ابزارهای علمی با انرژی هسته‌ای، و همچنین اولین دوربین تلویزیون رنگی را که توسط مأموریت آپولو به سطح ماه گرفته شده بود، حمل کردند، اما پس از اینکه بین دوربین را به سمت ماه گرفت، انتقال از بین رفت. پنل‌های خورشیدی و سنسور آن از بین رفت. در دومین راهپیمایی ماه، آنها از نقشه‌بردار ۳ بازدید کردند و قطعاتی را برای بازگشت به زمین
۳ بازدید کردند و قطعاتی را برای بازگشت به زمین برداشتند. ماژول خدمه در ۲۰ نوامبر از ماه بلند شد و به ماژول فرمانی که در مدار بود متصل شد و به زمین بازگشتند. مأموریت آپولو ۱۲ در ۲۴ نوامبر با یک آب‌فرود موفقیت‌آمیز به پایان رسید. خدمه و پرسنل کنترل مأموریت. فرمانده خدمه آپولو ۱۲ پیت کنراد بود که در زمان مأموریت ۳۹ ساله بود. پس از دریافت مدرک لیسانس در رشته مهندسی هوانوردی از دانشگاه پرینستون در سال ۱۹۵۳، او یک خلبان نیروی دریایی شد و مدرسه خلبانی آزمایشی نیروی دریایی ایالات متحده را در پایگاه هوایی رودخانه
دریایی ایالات متحده را در پایگاه هوایی رودخانه پاتوکسنت به پایان رساند. او در سال ۱۹۶۲ در گروه دوم فضانوردان انتخاب شد و در سال ۱۹۶۵ با جمینای ۵ پرواز کرد و در سال ۱۹۶۶ به عنوان خلبان فرماندهی جمینای ۱۱ پرواز کرد. خلبان ماژول فرماندهی ریچارد اف گوردن جونیور، در زمان پرتاب آپولو ۱۲ ۴۰ سال سن داشت، همچنین در سال ۱۹۵۳، پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه واشینگتن در رشته شیمی خلبان نیروی دریایی شد و مدرسه خلبانی آزمایشی را در رودخانه پاتوکسنت به پایان رساند. او در سال ۱۹۶۳ به عنوان فضانورد گروه ۳ انتخاب شد و با
سال ۱۹۶۳ به عنوان فضانورد گروه ۳ انتخاب شد و با کنراد در جمینای ۱۱ پرواز کرد. خلبان اصلی ماژول که برای کار با کنراد منصوب شد، کلیفتن ویلیامز بود. ویلیامز در اکتبر ۱۹۶۷ در اثر سقوط نورتروپ تی-۳۸ که در حال پرواز بود در نزدیکی تالاهاسی، فلوریدا کشته شد. کنراد هنگام تشکیل خدمه خود، آلن بین، دانش آموز سابق او در مدرسه خلبانی آزمایشی را درخواست کرد، اما مدیر عملیات خدمه پرواز دیک اسلایتون به او گفته بود که بن به دلیل انتساب به برنامه فضایی آپولو در دسترس نیست. پس از مرگ ویلیامز، کنراد دوباره خواستار بن شد و این
از مرگ ویلیامز، کنراد دوباره خواستار بن شد و این بار اسلایتون تسلیم شد. بن زمانی که آغاز به کار کرد، در سال ۱۹۵۵ از دانشگاه تگزاس در رشته مهندسی هوانوردی فارغ‌التحصیل شده بود. او همچنین یک هوانورد دریایی بود. بن در سال ۱۹۶۳ در کنار گوردون انتخاب شد و برای اولین بار با آپولو ۱۲ در فضا پرواز کرد. سه خدمه آپولو ۱۲ قبلاً در سال ۱۹۶۹ از آپولو ۹ پشتیبانی کرده بودند. دیوید اسکات خدمه پشتیبان آپولو ۱۲ به عنوان فرمانده بود، آلفرد وردن به عنوان خلبان ماژول فرماندهی و جیمز بنسن اروین به عنوان خلبان ماژول سطح‌نشین
و جیمز بنسن اروین به عنوان خلبان ماژول سطح‌نشین بودند. همچنین آنها خدمه آپولو ۱۵ شدند. برای آپولو، خدمه سوم فضانوردان، که به عنوان خدمه پشتیبانی شناخته می‌شود، علاوه بر خدمه اصلی و پشتیبان مورد استفاده در پروژه‌های مرکوری و جمینای، تعیین شدند. اسلایتون خدمه‌های پشتیبانی را ایجاد کرد زیرا جیمز مک‌دیویت، که فرماندهی آپولو ۹ را بر عهده داشت، معتقد بود که با انجام آماده‌سازی در تأسیسات در سراسر ایالات متحده، جلساتی که نیاز به عضوی از خدمه پرواز دارند، از دست خواهند رفت. اعضای خدمه پشتیبانی باید طبق دستور
خواهند رفت. اعضای خدمه پشتیبانی باید طبق دستور فرمانده مأموریت کمک کنند. معمولاً از نظر ارشدیت پایینی، آنها قوانین برنامه پرواز و چک لیست‌های مأموریت را جمع‌آوری می‌کردند و آنها را به روز نگه می‌داشتند. مدیران پرواز عبارت بودند از: گری گریفین، شیفت اول، پیت فرانک، شیفت دوم، کلیفورد چارلزورث، شیفت سوم، و میلتون ویندلر، شیفت چهارم. مدیران پرواز در طول آپولو شرح وظایف یک جمله‌ای داشتند، «مدیر پرواز موظف است هر اقدامی را برای ایمنی خدمه و موفقیت در مأموریت انجام دهد.» ارتباطات کپسولی توسط اسکات، وردن، ایروین،
دهد.» ارتباطات کپسولی توسط اسکات، وردن، ایروین، کار، گیبسون، ویتز و دان ال لند هدایت می‌شد. نشان مأموریت. نشان مأموریت آپولو ۱۲ پیشینه نیروی دریایی خدمه را نشان می‌دهد. هر سه فضانورد در زمان مأموریت از فرماندهان نیروی دریایی ایالات متحده بودند. این شامل یک کشتی کلیپر است که به ماه می‌رسد، کشتی دنبال آتش است و پرچم ایالات متحده را برافراشته است. نام مأموریت آپولو ایکس‌آی‌آی و نام خدمه روی یک حاشیه طلایی عریض، با تزئینات آبی کوچک قرار دارد. آبی و طلایی رنگ‌های سنتی نیروی دریایی ایالات متحده هستند. این نشان
سنتی نیروی دریایی ایالات متحده هستند. این نشان دارای چهار ستاره است، هر کدام یک ستاره برای سه فضانوردی که مأموریت را انجام دادند. این نشان توسط خدمه و با کمک چندین کارمند پیمانکاران ناسا طراحی شده‌است. منطقه فرود آپولو ۱۲ بر روی ماه در بخشی از سطح ماه است که بر اساس عکسی از کره ماه که توسط مهندسان گرفته شده‌است، روی تصویر نشان داده شده‌است. کشتی کلیپر بر اساس عکس‌هایی از چنین کشتی‌هایی بود که بن به دست آورده بود.
آپولو ۱۰ چهارمین سفر انسان به مدار کره ماه بود. در این سفر، ناسا قصد امتحان گردش در مدار ماه و کسب آمادگی برای فرود در سفر بعدی را داشت. این سفر ناسا در سال ۱۹۶۹ بوقوع پیوست، و فضانوردان آن: بودند. گردونهٔ فرماندهی این سفینه در موزه علوم در لندن در معرض نمایش است و گردونه ماه‌نشین آن در مدار خورشیدمرکز به گرد خورشید در گردش است. بنابر این این گردونه (مدول)، تنها گردونهٔ قمری فرازرو است که هنوز سالم است.
آپولو ۹ نام نهمین مأموریت از پروژه آپولو در راه سفر انسان به کره ماه بود. در این سفر، ناسا قصد آزمایش مدول ماه‌نشین (سفینه فرودگر) و برخی تجهیزات دیگر را داشت. این مأموریت در سال ۱۹۶۹ انجام شد و فضانوردان آن: بودند.
آپولو ۸ دومین مأموریت پرواز فضایی انسان در برنامه فضایی آپولو، در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۶۸ پرتاب شد، و به اولین فضاپیمایی تبدیل شد که مدار زمین را ترک نمود، به ماه رسید، در مدار آن چرخید و به سلامت بر روی زمین نشست. سه فضانورد (فرمانده فرانک بورمن، خلبان سفینه فرماندهی جیم لوول، و خلبان ماه‌نشین ویلیام آندرس)، به اولین افرادی تبدیل شدند که پا به فراتر از مدار نزدیک زمین گذاشتند، زمین را به شکل سیاره‌ای کامل دیدند، به‌طور مستقیم سمت پنهان ماه را مشاهده کردند، و شاهد طلوع زمین گشتند. مأموریت ۱۹۶۸، سومین پرتاب موشک
طلوع زمین گشتند. مأموریت ۱۹۶۸، سومین پرتاب موشک ساترن ۵ و اولین پرتابی که بشر را حمل می‌کرد، اولین پرتاب فضاپیمای دارای انسان از پایگاه فضایی کندی در فلوریدا بود که در مجاورت پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال قرار داشت. این برنامه در اصل به عنوان آپولو ۹ تدارک دیده شده بود، تا به عنوان دومین آزمایش فضاپیمای آپولوی کامل در اوایل سال ۱۹۶۹ به مدار بیضوی متوسط زمین پرتاب شود، که شامل ماه‌نشین آپولو و سفینه فرماندهی و خدمات آپولو می‌شد. زمانی که معلوم شد ماه‌نشین آپولو در دسامبر سال ۱۹۶۸ آماده انجام اولین فرود
آپولو در دسامبر سال ۱۹۶۸ آماده انجام اولین فرود آزمایشی خود از مدار نزدیک زمین نمی‌باشد، در اوت همان سال تصمیم بر آن شد که آپولو ۸ در دسامبر، بدون ماه‌نشین، به عنوان مأموریتی بلندپروازانه به دور ماه انجام گیرد. این بدان معنا بود که خدمه بورمن مجبورند دو تا سه ماه زودتر از موعد مقرر زمین را ترک کنند و فرصت کمتری برای تمرین و آماده‌سازی برایشان باقی مانده‌است، لذا در آن مرحله، توجه بیشتری به مدیریت زمان و نظم نمودند. ۳ روز طول کشید تا آپولو ۸ به ماه برسد. این سفینه در مدت ۲۰ ساعت، ۱۰ بار به دور ماه چرخید، و
سفینه در مدت ۲۰ ساعت، ۱۰ بار به دور ماه چرخید، و در طول این مدت، خدمه از طریق پخش تلویزیونی برنامه شب کریسمس را اجرا کردند و ده آیه از سفر پیدایش را خواندند. این پخش، در عصر خود، رکورد پربیننده‌ترین برنامه تلویزیونی تاریخ را، به خود اختصاص داد. آپولو ۸ مسیر را برای آپولو ۱۱ هموار ساخت تا هدف جان اف. کندی، رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر «فرود انسان قبل از پایان دهه ۶۰»، عملی شود. فضانوردان آپولو ۸ در تاریخ ۲۷ دسامبر سال ۱۹۶۸ به زمین بازگشتند و فضاپیمای آنان در اقیانوس آرام شمالی فرود آمد. در سال ۱۹۶۸، خدمه این
آرام شمالی فرود آمد. در سال ۱۹۶۸، خدمه این فضاپیما عنوان «مرد سال» مجله "تایم" را به خود اختصاص دادند. خدمه. موقعیت/فضانورد خلبان ماه‌نشین آپولو عنوان رسمی سومین موقعیت خلبان در مأموریت‌های بلوک دو بود، که هیچ ارتباطی با وجود یا عدم وجود ماه‌نشین آپولو نداشت. این خدمه در میان مأموریت‌های دوران قبل از شاتل، منحصر به فرد بود، فرمانده با تجربه‌ترین عضو خدمه نبود، زیرا لوول پیش از این دو بار در جمینای ۷ و جمینای ۱۲ سفر فضایی را تجربه کرده بود. همچنین این اولین مأموریتی بود که در آن فضانوردی که قبلاً سابقه
مأموریتی بود که در آن فضانوردی که قبلاً سابقه فرماندهی سفینه را برعهده داشت، در این مأموریت فرمانده نبود، زیرا لوول قبلاً فرمانده جمینای ۱۲ بود. خدمه پشتیبان. موقعیت/فضانورد در یک مأموریت قمری، وظیفه خلبان سفینه فرماندهی، ناوبری است، در حالی که خلبان ماه‌نشین نقش مهندس پرواز را برعهده دارد، و حتی اگر ماه‌نشین آپولو وجود نداشته باشد، مسئول بازرسی تمام سیستم‌های فضاپیماست در اصل لوول در تیم خدمه کمکی آپولو قرار داشت و مایکل کالینز خدمه اصلی بود. با این وجود، در ژوئیه سال ۱۹۶۸، او به دلیل فتق دیسک بین مهره‌ای
ژوئیه سال ۱۹۶۸، او به دلیل فتق دیسک بین مهره‌ای به زیر تیغ جراحی رفت و از همراهی بقیه بازماند. باز آلدرین در اصل در تیم خدمه پشتیبان، به عنوان خلبان ماه‌نشین‌ها حاضر بود. زمانی که لوول به خدمه اصلی پیوست، هیچ‌کس تجربه کافی در سفینه فرماندهی و خدمات آپولو-۱۰۳ (فضاپیمایی که برای این مأموریت استفاده شد) را نداشت، لذا آلدرین خلبان سفینه فرماندهی شد و فرد هایسه جای او را گرفت. در آپولو ۱۱، نیل آرمسترانگ به عنوان فرمانده به ماه فرستاده شد، آلدرین به پست خلبانی ماه‌نشین بازگشت و کالینز خلبان سفینه فرماندهی شد.
ماه‌نشین بازگشت و کالینز خلبان سفینه فرماندهی شد. کنترل مأموریت. تیم‌های مأموریت کنترل از روی زمین شامل فضانوردان تیم کمکی، مدیران پرواز غیر فضانورد و کارکنانشان بود. اعضای تیم کمکی برای مأموریت پرواز آموزش نمی‌دیدند، اما قادر بودند در ملاقات‌ها به جای فضانوردان حضور یابند و در برنامه‌ریزی جزئیات مأموریت شرکت کنند، درحالی که خدمه اصلی و پشتیبان آموزش می‌دیدند. آن‌ها همچنین به‌طور مستقیم با خدمه در ارتباط بودند. در آپولو ۸، این خدمه شامل جان اس. بول، ونس براند، جرالد پی کار و کن متینگلی بود. تیم‌های کنترل
جرالد پی کار و کن متینگلی بود. تیم‌های کنترل مأموریت از روی زمین روزانه در سه شیفت کاری انجام وظیفه می‌کردند و هر شیفت به وسیله یک مدیر پرواز هدایت می‌شد. مدیران آپولو ۸ شامل کلیفرد چارلزورث (تیم سبز)، گلین لونی (تیم سیاه)، و میلتون ویندلر (تیم قرمز) بودند. نشان مأموریت. یک نشان مثلثی شکل، به صورت نمادین شکل سفینه فرماندهی آپولو را نشان می‌دهد. این نشان یک عدد ۸ لاتین قرمز رنگ را نشان می‌دهد که به دور زمین و ماه حلقه زده است و علاوه بر شماره مأموریت، طبیعت آن را که گردش به دور ماه می‌باشد نشان می‌دهد. در
آن را که گردش به دور ماه می‌باشد نشان می‌دهد. در روی عدد ۸ قرمز رنگ نام سه فضانورد نوشته شده‌است. طرح اولیه این نشان به وسیله جیم لوول توسعه یافته بود. این ایده زمانی به ذهن لوول رسید که او در پرواز نورثرپ تی-۳۸ تالن از کالیفرنیا به هیوستون بود، درست اندکی بعد طراحی دوباره مأموریت برای چرخش به دور ماه. طراحی گرافیکی این نشان را یک هنرمند و انیمیشن ساز هیوستونی به نام ویلیام بردلی انجام داد. برنامه‌ریزی. آپولو ۴ و آپولو ۶، دو مأموریت بدون سرنشین آزمایشی با موشک پرتابی ساترن ۵ بودند که در مدار زمین از محصول
پرتابی ساترن ۵ بودند که در مدار زمین از محصول بلوک یک مدلی بدون سرنشین سفینه فرماندهی و خدمات آپولو استفاده می‌کردند. آپولو ۷ که برای اکتبر ۱۹۶۸ برنامه‌ریزی شده بود، یک مأموریت سرنشین‌دار بود که در مدار زمین صورت گرفت و اهداف مأموریت “C. ” را تکمیل کرد. مأموریت‌های بعدی به آمادگی ماه‌نشین بستگی داشت. در ابتدا آپولو ۸ به عنوان مأموریت "D." برنامه‌ریزی شده بود تا با خدمه جیمز مک‌دیویت، دیوید اسکات، راستی شوایکارت، ماه‌نشین را در مدار نزدیک زمین تست کنند، و خدمه بورمن، قرار بود در مأموریت "E." پرواز کنند، که
بورمن، قرار بود در مأموریت "E." پرواز کنند، که این مأموریت با عنوان آپولو ۹، یک تست دقیق‌تر در مدار بیضوی متوسط زمین بود، و در اوایل سال ۱۹۶۹ به وقوع پیوست. اما تولید ماه‌نشین به تعویق افتاد، و زمانی که ماه‌نشین آپولو ۸ در ژوئیه ۱۹۶۸ در دماغه کارناوال، سر رسید، نقص‌های بسیاری مشاهده شد، و موجب شد گرومن، پیمانکار رهبری ماه‌نشین، بیان کند که اولین ماه‌نشین آپولو حداقل تا فوریه ۱۹۶۹ آماده نخواهد بود. این به معنای تأخیر در مأموریت "D." و مأموریت‌های بعدی بود، و هدف فرود یک ماه‌نشین قبل از ۱۹۶۹ را به تأخیر
و هدف فرود یک ماه‌نشین قبل از ۱۹۶۹ را به تأخیر انداخت. جرج لو، رئیس اداره برنامه فضاپیمای آپولو، رد ماه اوت پیشنهاد داد با وجود تأخیر در ماه‌نشین، برنامه مسیر خود را ادامه دهد. از آن جا که سفینه فرماندهی و خدمات آپولو، سه ماه زودتر از ماه‌نشین آماده می‌شد، در دسامبر ۱۹۶۸، تنها مأموریت سفینه فرماندهی و خدمات عملی گشت. در عوض، به جای تکرار مأموریت "C." آپولو ۷، سفینه فرماندهی و خدمات به ماه فرستاده می‌شد و در مدار ان قرار می‌گرفت. همچنین این مأموریت جدید به ناسا اجازه می‌داد فرایندهای فرود بر ماه را امتحان
ناسا اجازه می‌داد فرایندهای فرود بر ماه را امتحان کند، درحالی که طبق برنامه، این آزمایش‌ها به پروژه آپولو ۱۰ و مأموریت "F." مربوط بود. این همچنین بدین معناست که مأموریت مربوط به مدار متوسط زمین ("E.") مورد نیاز نیست. تنها نتیجه بد این بود که مأموریت "D." به تأخیر افتاد. تقریباً تمام مدیران ارشد ناسا با این مأموریت جدید موافق بودند، و هم به سخت‌افزار و پرسنل، و هم به پتانسیل تقویت روحیه سفرهای اطراف ماه اعتماد داشتند. تنها کسی نیاز داشت متقاعد شود، جیمز ای وبب، مدیر ناسا بود. با توجه به پشتیبانی سایر افراد
مدیر ناسا بود. با توجه به پشتیبانی سایر افراد جیمز، او نهایتاً تغییر مأموریت را تصویب کرد. این مأموریت از نوع "D."، به "C-اصلی" تغییر یافت، اما در مدیریت وبب، به عنوان گردش به دور زمین معرفی می‌شد. تا ۱۲ نوامبر، یعنی سه هفته بعد از موفقیت گردش آپولو ۷ به دور زمین و ۴۰ روز قبل از پرتاب آپولو ۸، هیچ اطلاع‌رسانی عمومی صورت نگرفت. با تغییر مأموریت آپولو ۸، دیک اسلایتون، مدیر عملیات خدمه پرواز، تصمیم گرفت خدمه مأموریت‌های D و E را جابجا کند. این موضوع همچنین به معنای تغییر فضاپیماها بود، به‌طوری‌که خدمه بورمن