payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چهارتا از دوست‌های ایوب شروع کردند به دلداری‌دادن او. همه جور استدلال مرسوم را به کار بردند که: یهوه همیشه بدکارها را به کیفر می‌رساند؛ ما به کنه نقشه‌های او پی نمی‌بریم؛ او درستکار کامل است، پس ایوب باید گناهکار باشد. وقتی که بالاخره یهوه تصمیم می‌گیرد که به لابه‌های ایوب پاسخ دهد، به مردی که این‌طور ظالمانه با او برخورد کرده‌است، هیچ جور دلسوزی نشان نمی‌دهد، بلکه فقط دربارهٔ کارهای باشکوه خود نطق بلندی می‌کند. کجا بود ایوب هنگامی که او زمین را بنیان نهاد؟ و دریا را پنهانی محصور کرد؟ آیا ایوب می‌توانست
و دریا را پنهانی محصور کرد؟ آیا ایوب می‌توانست لویاتان را با قلاب بگیرد؟ اسب را وادار کند که مثل ملخ بپرد؟ یا صور فلکی را در مسیرشان هدایت کند؟ شعر با شکوهی بود از یهوه، اما هیچ ربطی به اصل موضوع که عذاب‌دادن ایوب بود نداشت! این نطق بلند آتشین خودستایانه خدا حتی به موضوع اصلی نپرداخت: چرا بیگناهان در دستان خدای ظاهراً مهربان رنج کشیدند؟ و خواننده به خلاف ایوب می‌داند که درد ایوب ربطی به حکمت متعالیه یهوه ندارد، بلکه فقط نتیجه یک شرط‌بندی خداوند با شیطان است! در آخر شعر، ایوب با مشاهده شکوه پرطمطراق یهوه
در آخر شعر، ایوب با مشاهده شکوه پرطمطراق یهوه تمام شکایات خود را پس می‌گیرد و در خاک و خاکستر توبه می‌کند. خدا سلامت و ثروتش را به او پس می‌دهد، اما خدا بچه‌ها و خدمتکارهایی را که در باب اول کتاب ایوب کشته شده بودند زنده نکرد. برای آن‌ها نه عدالتی بود و نه تاوانی!؟ در مسیحیت. مسیحیان تمامی قسمت‌های کتاب ایوب در عهد عتیق را قبول دارند. همچنین نام ایوب در عهد جدید (انجیل) در بخش رسالهٔ یعقوب ۵:۱۱ ذکر شده‌است و از او به عنوان فردی با تحمل بسیار زیاد نام برده شده‌است. در اسلام. نام ایوب پیامبر در آیات ۱۶۳ سوره
در اسلام. نام ایوب پیامبر در آیات ۱۶۳ سوره نساء، ۸۴ سوره انعام، ۸۳ سوره انبیاء، و ۴۱ سوره «ص» آمده‌است. قرآن ایوب را از نسل ابراهیم می‌داند. داستان قرآنی ایوب مشابه داستان عهد عتیق است و شیطان بعد از اینکه می‌شنود ایوب درستکارترین فرد در نسل خود است از خدا اجازه می‌گیرد تا بلاهای مختلف بر سر او آورد. قرآن اشاره می‌کند که ایوب برای مدت زیادی تحت فشار قرار می‌گیرد ولیکن اشاره می‌کند که ایوب هیچگاه ایمان خود را به خداوند از دست نداد. ایوب مردی بود از اهل روم و پدرش از نسل اسحاق نبی (أیوب بن أموص بن رازخ بن
و پدرش از نسل اسحاق نبی (أیوب بن أموص بن رازخ بن روم بن عیص بن اسحاق بن ابراهیم) و مادر او از فرزندان لوط بود. بر پایه روایات اسلامی که بیشتر آن‌ها منقول از وهب بن منبه و کعب‌الاحبار است، ایوب پیامبر و رئیس بنی‌اسرائیل و از نوادگان اسحاق بوده که در بَثنَه در سرزمین شام می‌زیسته‌است، پس از بالغ بن بعور (شاید بلعم بن باعور) بر بنی‌اسرائیل ریاست یافت و همسر او که با نام‌هایی چون رَحمه (یا "رحیمه"، "الیا" یا "لیا") معرفی شده را به یک واسطه از نسل یوسف پیامبر دانسته‌اند. در اساطیر و ایران. در بعضی نسخه های
دانسته‌اند. در اساطیر و ایران. در بعضی نسخه های شاهنامه و بخش هایی از کتاب استانفو شخصیتی به اسم وَژیر وجود دارد که شباهت بسیاری به ایوب دارد و روایت او چنین است. وَژیر، شخصی درستکار بود که خداوند او را به سبب اعمال نیکش ستود. آرمون و بعل نزد خدا آمده و ادعا کردند که وفاداری وَژیر تنها به دلیل حمایت الهی است. در نتیجه، خداوند به آرمون اجازه داد تا ثروت، خانواده و سلامتی وَژیر را از او بگیرد. او دچار فقر، بیماری، توهم، افسردگی و تنهایی مطلق شد، اما هرگز خدا را نفرین نکرد و تنها بر روز تولد خود تأسف خورد. با
نفرین نکرد و تنها بر روز تولد خود تأسف خورد. با وجود رنج‌های شدید، وَژیر عدالت الهی را زیر سؤال نبرد. در مناظره با دوستانش، اعلام کرد که درک انسان از حکمت خداوند محدود است و در سکوت سرنوشت خود را پذیرفت. در نهایت، خداوند سه دوست او را رد کرد و به آن‌ها دستور توبه داد، در حالی که وفاداری وَژیر را ستود. بااین‌حال، به او آموخت که انسان نباید در برابر ستم و رنج، سکوت اختیار کند. پس از این وقایع، وَژیر به کوه‌ها پناه برد و به نوشتن کتاب‌های فلسفی درباره‌ی عدالت الهی پرداخت. همان طور که خواندید این روایت شباهت
الهی پرداخت. همان طور که خواندید این روایت شباهت بسیاری به داستان ایوب در عهد عتیق دارد و برخی از محققین معتقد هستند که ایوب از این داستان ریشه دارد یا شاید هم بر عکس
لَری کینگ با نام اصلی لارنس هاروی زیگر (زاده در نیویورک – در لس آنجلس)، مجری پرسابقه شبکه تلویزیونی سی‌ان‌ان بود. زندگی شخصی. لری کینگ در محله بروکلین در نیویورک سیتی از خانواده‌ای مهاجر یهودی زاده شد. پدرش در سن ۴۴ سالگی در اثر بیماری قلبی درگذشت. مرگ پدر تأثیر خاصی در زندگی لری گذاشت و باعث شد علاقه خود به تحصیل را از دست بدهد. او پس از پایان دوران دبیرستان وارد بازار کار شد تا بتواند از لحاظ مالی به مادرش کمک کند. لری کینگ هشت بار ازدواج کرد و ۵ فرزند، ۹ نوه، و ۴ نتیجه داشت. در سال ۲۰۲۱ دختر او به نام
۹ نوه، و ۴ نتیجه داشت. در سال ۲۰۲۱ دختر او به نام "چایا" در اثر ابتلا به سرطان ریه و پسرش "اندی" در اثر حمله قلبی در فاصله چند هفته از یکدیگر درگذشتند. زندگی حرفه‌ای. لری کینگ در مدت ۶۳ سال کار در رادیو، تلویزیون، و رسانه‌های دیجیتال چندین‌هزار گفتگو با افراد گوناگون انجام داد و در سراسر جهان به‌خاطر تاک شوهایش شناخته می‌شد. او در دهه ۱۹۷۰ (میلادی) با برنامه رادیویی خود لری کینگ شو در شبکه تجاری میوچال برودکستیگ سیستم به شهرت رسید. لری کینگ در سال ۱۹۸۵ (میلادی) اجرای برنامه «لری کینگ لایو» (به معنی "اجرای
اجرای برنامه «لری کینگ لایو» (به معنی "اجرای زندهٔ لَری کینگ") را در سی‌ان‌ان آغاز کرد و به سرعت یکی از بزرگترین ستارگان این شبکه شد. او در این برنامه به پرسش‌های هزاران تماشاگر تلفنی پاسخ می‌داد. پخش این برنامه در سال ۲۰۱۰ (میلادی) و به دنبال کاهش زیاد بینندگان، پایان یافت. پس از آن او اجرای برنامه لری کینگ حالا را آغاز کرد که از شبکه‌های اُرا، هولو، و آرتی آمریکا پخش می‌شد. با اینحال به خاطر به‌چالش نکشیدن مهمانان خود، مورد انتقاد بود. او پیش از انجام مصاحبه، بررسی زیادی درباره موضوع آن انجام نمی‌کرد تا
بررسی زیادی درباره موضوع آن انجام نمی‌کرد تا بتواند در کنار بینندگان چیز یاد بگیرد. او با پرسش‌های آسان خود، به مصاحبه شونده امکان می‌داد آزادانه و بدون ترس از به چالش کشیده شدن، موضع‌گیری خود را بیان کنند. نیویورک تایمز تخمین زده که لری کینگ در دوران کاری خود بیش از ۵۰ هزار مصاحبه انجام داده‌است. او از زمان ریچارد نیکسون تا دونالد ترامپ با همه رئیس‌جمهورهای آمریکا مصاحبه کرده‌بود. مارتین لوتر کینگ جونیور، چهاردهمین دالایی لاما، نلسون ماندلا، و لیدی گاگا از دیگر مهمانان برنامه او بودند. لری کینگ همچنین در
دیگر مهمانان برنامه او بودند. لری کینگ همچنین در زمان ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد و هنگامیکه که وی برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل متحد به نیویورک سفر کرده بود دو بار با او مصاحبه کرد. جوایز. لری کینگ در طول زندگی حرفه‌ای خود جوایز بسیاری از جمله دو جایزه پیبادی ۱۹۸۲ و ۱۹۹۲ را برد. درگذشت. لری کینگ که در ۲ ژانویه ۲۰۲۱ به‌خاطر ابتلا به کووید ۱۹ در بیمارستان بستری شده بود در ۲۳ ژانویه ۲۰۲۱ در مرکز پزشکی سیدرز-ساینای لس آنجلس درگذشت.
تادائو آندو (به ژاپنی: "安藤忠雄 Andō Tadao") (زاده ۱۳ سپتامبر ۱۹۴۱، اوساکا) رزمی کار، بازیگر و معمار برجستهٔ ژاپنی است. آندو معماری خودآموخته‌است. قبل از اینکه با جدیت به معماری روی آورد مدتی رانندهٔ کامیون و قبل از آن بوکسور بود. تولد، کودکی، جوانی. تادائو آندو در سال ۱۹۴۱ در اوساکای ژاپن به دنیا آمد، آندو از سن ۱۰–۱۷ سالگی در یک کارگاه نجاری کار می‌کرد. وی اغلب به ساخت مدل‌های چوبی از کشتی و هواپیما می‌پرداخت، او صنعت و ساختار سنتی چوبی ژاپنی را از یک نجار که مغازهٔ او در خیابان مقابل خانه‌شان بود، فرا گرفت.
مغازهٔ او در خیابان مقابل خانه‌شان بود، فرا گرفت. از سال ۱۹۶۲–۱۹۶۹، در دههٔ ۲۰ سالگی، آندو تصمیم به یادگیری خودآموز مستقیم معماری گرفت، که او را به خارج از ژاپن برای مشاهدهٔ معابد، مقابر و چای خانهها، به اروپا، آفریقا و آمریکا برد. او معماری را با رفتن و دیدن ساختمان‌های واقعی و مطالعهٔ کتاب‌هایی در مورد کارهای معمارانی از قبیل: لوکوربوزیه، لودویش میس فن در روهه، آلوار آلتو، فرانک لوید رایت و لوئی کان یادگرفت. وی قبل از بازگشت به اوساکا در سن ۲۸ سالگی و بازکردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه‌های
و بازکردن دفترش، به عنوان استادیار در دانشگاه‌های توکیو، هاروارد، دانشگاه کلمبیا بوده‌است. معماری. تقریباً همه پروژه‌های وی، از بتن نمایان به عنوان ماده اولیه ساخته شده‌اند. او برای به دست آوردن بتن نرم تمیز و کامل برای ساختمان‌هایش، دقت زیادی در ساخت و قالب‌گیری فرم‌های بتنی می‌کرد. اکثر پروژه‌های آندو در ژاپن قرار دارند و به‌طور متمرکز در اوساکا، جایی که او به دنیا آمده بزرگ شده و هم‌اکنون زندگی و کار می‌کند. علاوه بر یک سری ساختمان‌های مذهبی، وی موزهها، ساختمانهای تجاری که شامل ادارات، کارخانجات و مراکز
تجاری که شامل ادارات، کارخانجات و مراکز خرید می‌باشد را طراحی کرده‌است. به هرحال خط مشی حرفه‌ای او با پروژه‌های مسکونی شروع شده. از آثار این هنرمند. از زمان تأسیس کارگاه شخصی خود در سال ۱۹۷۰، آندو تاکنون بیش از یکصدو پنجاه پروژهٔ معماری را طراحی کرده‌است. از جمله:
کنزو تانگه (آوانگاری به انگلیسی:Kenzo Tange) معمار برجستهٔ ژاپنی بود. او طراح «هتل تهران» است، که قرار بود در تقاطع بلوار کشاورز و خیابان حجاب کنونی (روبروی وزارت کشاورزی و پایین‌تر از دبیرستان آیت‌الله سعیدی) ساخته گردد، که ساخت آن با انقلاب ۱۳۵۷ نیمه کاره ماند.
فومی هیکو ماکی (زاده ) معمار برجستهٔ ژاپنی است. موزه هنر میلدرد لین کمپر از آثار اوست. او در سال ۲۰۱۱ مدال طلای ای آی ای را دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۹۳ به خاطر کارش که اغلب به اکتشاف در کاربردهای پیشروانه مصالح جدید و ترکیب فرهنگ ژاپنی و فرهنگ غربی مربوط می‌شود، توانست جایزه پریتزکر را از آن خود کند. او در سال 1382 برای داوری جایزه معمار به ایران آمد.
آلدو روسی (Aldo Rossi) یک معمار برجستهٔ اهل ایتالیا بود. وی دانش‌آموخته دانشگاه پلی‌تکنیک میلان بود. روسی در سال ۱۹۹۰ برنده جایزه معماری پریتزکر شد. او در سال ۱۹۶۶ در کتابی با عنوان معماری شهر، به ارائه نظریاتی در نقد مدرنیسم در معماری و شهر می‌پردازد. این کتاب سعی کرده بود با تصویرسازی‌های ذهنی جذاب و یادآوری‌هایش نسبت به غنای محیط هری گذشته بگوید چطور می ود که ما یک شهر را به خاطر می‌سپاریم. او بر معماران بزرگی چون پیتر آیزنمن اثرگذار شد. او را می‌توان در دسته معماران نو خردگرای ایتالیایی نیمه دوم قرن
در دسته معماران نو خردگرای ایتالیایی نیمه دوم قرن بیستم دانست.
کوین ایمون روشه ، (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۲۲ – درگذشته ۱ مارس ۲۰۱۹) معمار برجستهٔ ایرلندی-آمریکایی بود. او جانشین ایرو سارینن محسوب می‌گردد، و مدت زیادی با جان دینکلو همکار بود.
سنت لوئیس شهر و بندری در ایالت میزوری کشور آمریکا است. این شهر پس از کانزاس سیتی دومین شهر بزرگ ایالت میزوری در ایالات متحده است. این شهر دومین شهر پرجمعیت در ایالت میزوری بوده و ۵۸اُمین شهر پرجمعیت ایالات متحده به‌شمار می‌آید. متروپل سنت لوئیس با احتساب مناطق اطراف آن جمعیتی نزدیک به سه میلیون نفر را در خود جای داده که یکی از بزرگ‌ترین متروپل‌ها در کشور آمریکا است. پیشینه. منطقه‌ای که بعدها سنت لوئیس شد مرکز سرخ‌پوستان فرهنگ میسیسیپیایی بود، که معابد و محل‌های سکونت فراوانی در دو سوی رود می‌سی‌سی‌پی ساخته
سکونت فراوانی در دو سوی رود می‌سی‌سی‌پی ساخته شده بود. مرکز اصلی سکونت آن‌ها تپه‌های چاکیا، از سال ۹۰۰ میلادی تا سال ۱۵۰۰ فعال بود. به‌دلیل کارهای فراوان مهندسی که بر روی این سرزمین در محدود سنت لوئیس انجام شده بود این شهر با نام شهر تپه‌ها شناخته می‌شد. این تپه‌ها اکثراً در زمان توسعه شهر از بین رفتند. مردمان اصل سرخ‌پوست ساکن در این منطقه اکثراً سرخپوستان بودند که به زبان سو تکلم می‌کردند و مردم آسانژ نام داشتند. مکتشفان. مکتشفان اروپایی این منطقه را در سال ۱۶۷۳ به ثبت رسانیدند، هنگامی که لوئیس جولیت و
سال ۱۶۷۳ به ثبت رسانیدند، هنگامی که لوئیس جولیت و ژاک مارکت از درون دره می‌سی‌سی‌پی مسافرت می‌کردند. پنج سال بعدتر رنه-رابرت کاولیر این منطقه را به عنوان فرانسه جدید، لا لویزیانا اعلام کرد. اولین شهروندان. اولین شهروندان اروپایی در این منطقه در سال‌های دهه ۱۶۹۰ و دهه ۱۷۰۰ در منطقه بالادست لویزیانا در شرق رود می‌سی‌سی‌پی در کاهکیا، کاساکیا، و قلعه شارلز سکونت گزیدند. مهاجران فرانسوی بعدها در دهه ۱۷۳۰ در سمت مقابل رودخانه شروع به سکونت کردند. پس از هفت سال جنگ. در سال ۱۷۶۴، هنگامی‌که فرانسوی‌ها در جنگ هفت
جنگ. در سال ۱۷۶۴، هنگامی‌که فرانسوی‌ها در جنگ هفت ساله شکست خوردند پیر لاکلده و پدرخوانده‌اش آگوسته شاتو مکانی را که بعداً شهر سنت لوئیس شد را بنیان گذاشتند. سرزمین‌های فرانسوی شرق می‌سی‌سی‌پی به امپراتوری بریتانیا ملحق شدند و سرزمین‌های غرب رودخانه به اسپانیا واگذار شدند (هر دو فرانسه و اسپانیا در سده ۱۸ متحد بودند و هر دو کاتولیک مذهب بودند). نخستین خانواده‌های فرانسوی ساکن، اقتصاد شهر را بر مبنای تجارت پوست خز با اسانژها و سایر سرخ‌پوستان در امتداد رود می‌سی‌سی‌پی بنیان نهادند. فرانسویان برده‌های
رود می‌سی‌سی‌پی بنیان نهادند. فرانسویان برده‌های آفریقایی را به عنوان خدمتکار و کارگر به خدمت می‌گرفتند. کنترل اروپاییان بر غرب می‌سی‌سی‌پی. از ۱۷۶۲ تا ۱۸۰۳ کنترل اروپاییان بر غرب می‌سی‌سی‌پی تا حد شمالی حوضه آبریز رود میزوری که لویزیانا (اسپانیای جدید) نامیده می‌شده به دست اسپانیایی‌ها بود. در سال ۱۷۸۰ در حین انقلاب آمریکا سنت لوئیس توسط بریتانیایی‌ها و عمدتاً توسط متحدان سرخ‌پوست آن‌ها مورد حمله قرار گرفت. اقتصاد. از شرکت‌های بزرگ صنعتی کشور که در این شهر قرار دارند می‌توان مونسانتو و مک‌دانل داگلاس را
قرار دارند می‌توان مونسانتو و مک‌دانل داگلاس را نام برد. ورزش. این شهر از ۱ ژوئیه تا ۲۳ نوامبر ۱۹۰۴ میلادی میزبان بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد سوم» شناخته می‌شود، بوده‌است. سنت لوئیس کاردینالز و سنت لوئیس رمز مهم‌ترین تیم‌های حرفه‌ای این شهر هستند. یکی از مهمترین کشتی گیران wwe،بنام رندی اورتن "از اهالی همین شهر است" مراکز دانشگاهی. سه دانشگاه اصلی این شهر، دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس، دانشگاه سنت لوئیس و دانشگاه میزوری در سنت لوئیس هستند. دانشگاه واشینگتن در سنت
در سنت لوئیس هستند. دانشگاه واشینگتن در سنت لوئیس به ویژه دارای شهرت و آوازه ملی است. بیمارستان یهودی بارنز در زمره برترین بیمارستان‌های آمریکا محسوب می‌گردد. مراکز فرهنگی و گردشگری. طاق گیت وی (واقع در یادبود توسعه ملی جفرسون) و موزه هنر میلدرد لین کمپر در این شهر قرار دارند. این سایت شامل چشم‌اندازهای طبیعی بینظیری مانند کوه‌های آهکی ایلینویز و مسیر پرواز پرندگان مهاجر است. از عناصر تاریخی نیز می‌توان به خاکریزهای باستانی کاهوکیا اشاره کرد.
یورن اوبرگ اوتزن ( )؛ (زادۀ ۹ آوریل ۱۹۱۸ میلادی - درگذشتۀ ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸ میلادی) معمار دانمارکی بود. مشهورترین کار وی ساختمان اپرای بزرگ شهر سیدنی است. ساختمان مجلس ملی کویت نیز از آثار اوست. پدرش یکی از معماران مشهور کشتی بود و یورن از ۱۸ سالگی در آلبورگ دانمارک در طراحی کشتی به او کمک می‌کرد. در آکادمی هنرهای زیبای کپنهاگ در رشته معماری تحصیل کرد. یورن اوتزن در سال ۱۹۱۸ در کپنهاگ به دنیا آمد. پدر او مدیر کارگاه کشتی‌سازی در شهر آلبورگ دانمارک و مهندس برجسته وسایل نقلیه دریایی بود. چند تن از خویشاوندان او
وسایل نقلیه دریایی بود. چند تن از خویشاوندان او قایقرانانی ماهر بودند و خود اوتزن نیز در جوانی به ملوان زبده‌ای تبدیل شد. شغل مورد نظر او تا سن حدود ۱۸ سالگی، افسری در نیروی دریایی بود. مقارن با همین زمان، در حالی که او هنوز در دبیرستان تحصیل می‌کرد، کمک به پدرش را در کارگاه کشتی‌سازی او، با بررسی طرح‌های جدید، ترسیم نقشه‌ها و ساختن ماکت‌ها آغاز کرد. این فعالیت امکان دیگری برای کارآموزی او فراهم کرد تا مانند پدرش، مهندس وسایل نقلیه دریایی شود. اما تجربیات جدید او در طول تعطیلات تابستان، نزد پدربزرگ و
جدید او در طول تعطیلات تابستان، نزد پدربزرگ و مادربزرگش، تأثیرات دیگری بر سرنوشت او گذاشت. اوتزن در آنجا دو هنرمند به نام‌های، پل شرودر و کارل کیبرگ را ملاقات کرد که او را با هنر آشنا کردند. همچنین اینار اوتزون فرانک، یکی از خویشاوندان پدری او که یک مجسمه‌ساز و همچنین استاد آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا بود، بر او تأثیر گذاشت و باعث شد او به مجسمه‌سازی علاقه‌مند شود. زمانی کلیه شواهد حاکی از آن بود که اوتزن می‌خواهد هنرمند شود، اما دست آخر، او متقاعد شد که رفتن به مدرسه معماری می‌تواند بهترین مسیر حرفه‌ای برای
به مدرسه معماری می‌تواند بهترین مسیر حرفه‌ای برای او باشد. اگرچه نمره‌های نهایی او در دبیرستان، به ویژه در ریاضیات، ضعیف بودند، اما استعداد عالی او در طراحی دست آزاد به اندازه کافی قوی بود که او بتواند در امتحان ورودی آکادمی سلطنتی هنرهای زیبا در کپنهاگ پذیرفته شود. زمانی که اوتزن در سال ۱۹۴۲ از آکادمی هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد، مانند بسیاری از معماران آن زمان، به دلیل جنگ جهانی دوم، به کشور بی‌طرف سوئد گریخت که در آنجا او به خاطر طولانی شدن جنگ، در دفتر استکهلم هاکون اهلبرگ مشغول کار شد. به دنبال آن، او
هاکون اهلبرگ مشغول کار شد. به دنبال آن، او به فنلاند رفت تا با آلوار آلتو کار کند. اوتزن همواره از آلوار آلتو، آسپلوند گونار و فرانک لوید رایت، به عنوان مهم‌ترین اشخاص تأثیرگذار بر کار شخصی خود یاد می‌کرد. او در طول دهه بعد سفرهای بسیاری انجام داد و از مراکش، مکزیک، ایالات متحده، چین، ژاپن، هند و استرالیا دیدن کرد و چنین مقدر بود که مقصد آخری، به عامل مهمی در زندگی وی تبدیل شود. بیشتر پروژه‌های اوتزن در زادگاهش دانمارک اجرا شده‌اند، اما شهرت او بیشتر به خاطر طرح ساختمان آیکونیک اپرای سیدنی، است. ماجرای این
طرح ساختمان آیکونیک اپرای سیدنی، است. ماجرای این پروژه در واقع از سال ۱۹۵۷ آغاز می‌شود، زمانی که یورن اوتزن ۳۸ ساله، هنوز معمار نسبتاً ناشناخته‌ای بود و در مسابقه طراحی ساختمان اپرای سیدنی شرکت کرد. در این مسابقه که حدود ۲۳۰ شرکت‌کننده از بیش از سی کشور جهان در آن شرکت کرده بودند، کانسپت او انتخاب شد که در آن زمان از سوی رسانه‌های همگانی به عنوان «سه تاق بتنی صدف‌مانند که با تایل‌های سفید پوشیده شده» توصیف شد. ساخت طرح پیشنهادی او در سال ۱۹۵۹ شروع شد و اجرای آن به دلیل بروز مشکلات مختلف، از جمله ترک پروژه
آن به دلیل بروز مشکلات مختلف، از جمله ترک پروژه توسط اوتزن در سال ۱۹۶۶، پس از مشاجرات تلخ و ناگوار با مقامات استرالیا دربارهٔ هزینه و مسائل مربوط به زمان‌بندی، نهایتاً در سال ۱۹۷۳ پایان یافت. اپرای سیدنی، از زمان افتتاح، به پرفعالیت‌ترین مرکز هنرهای نمایشی در جهان تبدیل شده‌است، بطوری که در سال روی هم رفته ۳۰۰۰ رویداد در آن برگزار می‌شود و حدود دو میلیون تماشاگر دارد. او همچنین ساختمان بانک ملی شعبه دانشگاه تهران را در خیابان انقلاب تهران طراحی نموده‌ است که اجرای آن در سال ۱۹۶۲ به پایان رسید. یورن اوتزن
که اجرای آن در سال ۱۹۶۲ به پایان رسید. یورن اوتزن در سن ۹۰ سالگی بر اثر حمله قلبی در خواب درگذشت.
رمنت لوکاس "رم" کولهاس () معمار هلندی است. او در سال ۲۰۰۰ برنده جایزه پریتزکر شد. همچنین در سال ۲۰۰۸ مجله تایم از او به عنوان یکی از صد نفر پرنفوذ دنیا یاد کرد. زندگی‌نامه. رم کولهاس متولد ۱۷ نوامبر سال ۱۹۴۴ رتردام هلند است. پدرش آنتوان کولهاس، از نویسندگان و روزنامه نگاران مشهور هلندی بود که به خصوص در جریان استقلال اندونزی از استعمار هلند، نقش پررنگی داشت. رم به دلیل کار پدر بین سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۶ در اندونزی مقیم بود و سپس به عنوان خبرنگار و فیلم‌نامه‌نویس در آمستردام ساکن شد. پس از آن به لندن رفت و به
در آمستردام ساکن شد. پس از آن به لندن رفت و به تحصیل معماری در مدرسه AA پرداخت. در سال ۱۹۷۲ با کسب بورس تحصیلی عازم ایالات متحده شد و در آنجا اقامت گزید. او در آمریکا تحصیلات خود را در دانشگاه کرنل و زیر نظر کالین روو و اوسوالد ماتیاس اونگر برای گرفتن مدرک کارشناسی ارشد دنبال کرد، سپس به مؤسسه معماری و مطالعات شهری نیویورک رفت تا دوره آموزشی دیگری را طی کند، درآنجا شیفته شهر نیویورک شد و با چاپ کتاب نیویورک هذیانی در سال ۱۹۷۸ به شهرت رسید. هم اولین کتاب او، یعنی نیویورک هذیانی و هم اولین جایزه معماری او،
یعنی نیویورک هذیانی و هم اولین جایزه معماری او، یعنی جایزه "معماری پیشرو" (سال ۱۹۷۶) به لطف نفوذ پیتر آیزنمن میسر شد. آیزنمن هم به عنوان مدیر و بنیانگذار مؤسسه معماری و مطالعات شهری، بودجه لازم برای انتشار کتاب کولهاس را تأمین کرد و هم عنوان یکی از اعضاء هیئت داوران آن جایزه، طرح کولهاس برای "خانه اشپیر" را به شکلی خارج از روند معمول مسابقه وارد جریان داوری کرد تا در نهایت کولهاس برنده این جایزه شود. حدود بیست سال بعد کولهاس با متن‌هایی چون junckspace و S.M.L.XL نشان داد که ایدهٔ اصلی مدرنیسم با معماری و
نشان داد که ایدهٔ اصلی مدرنیسم با معماری و شهرسازی مدرن در تضاد است و برای حل مسائل امروز باید با توجه به واقعیت که وی آن را «رئالیسم نو» می‌نامد، روح اصلی مدرنیته را احیاء کرد. کولهاس از معمارانی است که در زمان پی ریزی تفکرات فولدینگ (معماری) شروع به کار و فعالیت حرفه‌ای خود کرد. شفافیت بصری، استفاده از سطوح شیشه‌ای بزرگ و به‌کارگیری فرم‌های خالص از ویژگی‌های کارهای اولیه او (نظیر خانهٔ دو دوست)است که بیشتر تحت تأثیر آثار میس وندرروهه قرار دارد. کتاب. از رم کولهاس دربارهٔ رم کولهاس
هرتسوگ و دمورن (HdeM) یک شرکت معماری سوئیسی است. این شرکت در سال ۱۹۷۸ به وسیله ژاک هرتسوگ (Jacques Herzog) و پییر دو مورون (Pierre de Meuron) در بازل تأسیس شد و تا به حال برنده جوایز متعدد معماری شده‌است و طراحی‌های منحصر به فردی انجام داده است. در سال ۲۰۰۶، مجله نیویورک تایمز این شرکت را تحسین‌شده‌ترین شرکت معماری دنیا دانست. یکی از شاخص‌ترین بناهای طراحی شده توسط شرکت «هرتسوگ و دو مورون»، ورزشگاه ملی پکن می‌باشد که به ورزشگاه آشیانه پرنده هم موسوم است. از دیگر آثار مشهور این شرکت معماری می‌توان از ورزشگاه
آثار مشهور این شرکت معماری می‌توان از ورزشگاه مشترک تیم‌های بایرن مونیخ و مونیخ ۱۸۶۰ موسوم به «آلیانز آرنا» Allianz Arena نام برد. شماری دیگر از طراحی‌های زیبای این شرکت شامل موارد زیر است: موزه M. H. de Young Memorial در پارک گلدن گیت سانفرانسیسکو Walker Art Center در میناپلولیس مینه‌سوتای آمریکا Forum Building بارسلونای اسپانیا( این ساختمان را سمبل بارسلون جدید می‌دانند) شرکت «هرتسوگ و دو مورون» پروژه‌های جالب زیادی در دست ساخت دارد. یکی از این پروژه‌ها که این روزها در اینترنت سرو صدای زیادی به پا
که این روزها در اینترنت سرو صدای زیادی به پا کرده‌است، پروژه ساخت یک ساختمان مسکونی ۵۷ طبقه در نیویورک است که معماری منحصر به فردی دارد. این ساختمان شامل ۱۴۵ آپارتمان دو تا پنح اتاق خوابه خواهد بود. قیمت این آپارتمان‌ها از ۳/۵ میلیون تا ۳۳ میلیون دلار متغیر است. ساخت این ساختمان در سال ۲۰۱۰ به پایان خواهد رسید. سالن کنسرت فیلارمونیک هامبورگ و طرح جاه‌طلبانه ورزشگاه تیم فوتبال پورتموث، از پروژه‌های در حال ساخت و طراحی دیگر این شرکت هستند.
اِسلیمی که در اروپا با نام Arabesque به معنای «عربی» شناخته می‌شود نوعی نقوش تزیینی به شکل شاخ و برگ گیاهان، گل پیچک یا خطوط صاف و منظم است که گاه با عناصر دیگری همراه می‌شود. اسلیمی گونه‌ای از نقش و نگار است شامل خط‌های پیچیده و منحنی‌ها و قوس‌های دورانی مختلف که در تزئینات و کتیبه‌ها و بعضی دیگر از کارهای نقاشی ترسیم می‌کنند. اسلیمی گاهی به صورت نقش اصلی و زمانی همراه با دیگر طرحها، در معماری، کتاب‌آرایی و هنرهای صناعی به‌کار رفته‌است. عبارت" اسلیمی" منسوب به "اِسْلیم"، صورت ممال واژهٔ اسلام است و به این
به "اِسْلیم"، صورت ممال واژهٔ اسلام است و به این جهت گاهی آن را "اسلامی" نیز خوانده‌اند. اسلیمی یکی از هفت نقش اصلی در نگارگری سنتی ایران است. اسلیمی نمودار تجریدی «درخت زندگی» یا صورت عام درخت به ویژه درخت تاک است که با گردش‌ها و پیچش‌های پی در پی و هماهنگ شاخه‌های آراسته به برگ‌ها و نیم برگ‌ها و گره‌های آن از پایه‌ای که بند اسلیمی خوانده می‌شود، می‌روید و با نظمی خاص و شکلی چشم‌نواز که میان اجزاء آن وجود دارد، طرحی ویژه از درخت را ارائه می‌دهد. تمام منحنی‌های اسلیمی جهتی به درون و جهتی به بیرون دارند که
اسلیمی جهتی به درون و جهتی به بیرون دارند که جزء ذات اسلیمی است که این گرایش به بی‌نهایت دارد و نشانی از جاودانگی در اسلیمی به‌شمار می‌رود. اسلیمی طرحی است متشکل از قوس‌های دورانی زیبا که با چنگ‌ها، ماهیچه‌ها، سرچنگ‌ها، گره‌ها و انشعاب‌های مناسب کامل می‌شود و زیبایی و شکوه خاصی را دربر می‌گیرد. پیشینه. انتزاعی کردن نقش‌های گیاهی و جانوری دست کم از هزارهٔ ۴ پ،م، یعنی در هنر مصر باستان و تمدن‌های میانرودان رواج داشته و بعدها به دیگر تمدن‌های غربی هم از جمله یونان و روم راه یافته‌ است. در هنر به کار رفته در
یونان و روم راه یافته‌ است. در هنر به کار رفته در تخت جمشید به تجسم انسان و حیوان گرایش بیشتری وجود دارد و به نقش‌های گیاهی کمتر پرداخته شده‌ است. آثار بر جای مانده از دورهٔ اشکانی (۲۵۰ پ م - ۲۲۴ م) می‌توان نقش‌های گیاهی را دید که تأثیر گرفته از معماری هلنی پس از دوران سلوکیان است. برخی از نقوش این دوره را می‌توان پیشینهٔ طرح‌های گیاهی در ایران به‌ شمار آورد و به نمونه‌های بسیار استادانه از طرحهای گیاهی بر سنگ‌نگاره‌ها، گچ‌بری‌ها و اشیاء فلزی برمی‌خوریم. در آثار این دوره همچون گذشته، اسلیمی گاه به صورت نقش
آثار این دوره همچون گذشته، اسلیمی گاه به صورت نقش اصلی و گاهی به جای حاشیهٔ تزیینی به‌کار رفته‌ است. در دورهٔ ساسانی نقش‌های گیاهی بیشتر در حجاری‌ها و گچبری‌های این دوره دیده می‌شود و می‌توان چیره‌دستی هنرمندان ایرانی در معماری را مشاهده کرد. پس از حملهٔ اعراب به مناطقی که قبلاً تحت نفوذ امپراتوری روم شرقی و ساسانیان بودند، معماری این دو ملت بزرگ وارد هنر اسلامی گردید به خصوص معماری روم شرقی یا معماری بیزانسی، می‌توان گفت هنر بیزانس زمانی وارد هنر اسلامی گردید که هشام بن مروان خلیفهٔ اموی می‌خواست برای
گردید که هشام بن مروان خلیفهٔ اموی می‌خواست برای گسترش مسجد پیامبر و ساخت مسجد جامع در دمشق که بعدها به مسجد اموی دمشق معروف شد، معماران و مهندسانی از قسطنطنیه مرکز امپراتوری روم شرقی بیاورد. پس از آن معماران مسلمان به‌ دلیل اینکه نمی‌توانستند از طرح‌های حیوانی و مجسمه‌ها در معماری استفاده کنند زیرا در دین اسلام بت‌پرستی و حرام به‌ شمار می‌آمد، فقط از طرح‌های گیاهی استفاده می‌کردند که از معماران بیزانس و ایرانی آموخته بودند به تدریج با متمدن شدن جامعهٔ مسلمان طرح‌های گیاهی اولیهٔ بیزانسی که بسیار ساده
مسلمان طرح‌های گیاهی اولیهٔ بیزانسی که بسیار ساده بودند، به طرح‌هایی بسیار پیچیده و به شکل امروزی آن درآمدند که می‌توان کاربرد آن را در معماری مساجد و بناهای اسلامی مشاهده کرد. در دورهٔ عباسیان طرح‌های اسلیمی به وفور در معماری اسلامی استفاده می‌شدند، می‌توان گفت نقطهٔ اوج طرح‌های اسلیمی در گچبری‌های معماری اندلس به‌شمار می‌آید. در هنرهای اروپایی نیز از جمله گوتیک و باروک می‌توان تأثیر نقوش اسلیمی را به وفور مشاهده کرد که در گچبری‌ها، فلز کاری‌ها و دیگر هنرهای اروپایی وجود دارد و در اروپا به نام arabesque
اروپایی وجود دارد و در اروپا به نام arabesque رواج پیدا کرده‌ است زیرا نخستین بار و به شکل امروزی آن در کشورهای اسلامی دیده می‌شود. نقوش اسلیمی در ایران پس از اسلام. هنرمندان ایرانی نیز دورهٔ اسلامی طرح‌های اسلیمی را زینت‌بخش دست آفریده‌های هنری خود ساختند، و به نوآوری‌هایی نیز پرداخته‌اند. رونق و گسترش سفالگری و کاربرد روزافزون سفالینه، اسلیمی را از نخستین سده‌های هجری به نگارهٔ سفالینه تبدیل کرد. اسلیمی گاهی به صورت نقش اصلی و زمانی همراه با دیگر طرحها، سفالینه‌های نقش دار دورهٔ اسلامی ایران را آراسته‌