payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گل و مرغ سبکی در نگارگری ایرانی است. گل و مرغ نماد موهبت الهی و تجلی ظریف و لطیف آفریدگار است. گفتگوی عاشقانه گل و مرغ نیز به تسبیح‌گویی خداوند و ذکر حق تشبیه می‌شود. گل مقام معشوق را دارد و پرنده (مرغ)، عاشق. در نگارگری گل و مرغ ایجاد هارمونی بین عناصر نقاشی بسیار ظریف است. لازم نیست حتماً پرنده نیز در اثر ترسیم شود اما در صورت حضور به حالت انتظار صبورانه برای شکوفایی گل و عشقبازی با او است. پرنده گاه با اوج‌گیری و حالت سرمستی، خود را از عالم ماده جدا کرده و حالت صعود به سوی عالم غیرمادی دارد. بیت شعر زیر
و حالت صعود به سوی عالم غیرمادی دارد. بیت شعر زیر مفهوم نهفته در نگارگری گل و مرغ را به خوبی بازتاب می‌دهد: رنگ‌آمیزی نقش‌های گل و مرغ و به‌طور کلی نگارگری ایرانی واقع‌گرا نیست و نقاش در انتخاب رنگ‌ها کمابیش آزادی عمل دارد. علاوه بر خاص بودن موضوع این هنر، پرداز نقطه ای و ظریف وهمچنین پرکار این هنر، از ویژگی های منحصر به فرد نقاشی گل و مرغ می باشد. در گذشته از این هنر صرفاًدر تزئین جلد قرآن کریم وکتاب های مذهبی استفاده می شد، اما امروزه بر روی سطوح آثاری چون قلمدان، قاب آیینه، صندوقچه، جلد کتاب های غیر
چون قلمدان، قاب آیینه، صندوقچه، جلد کتاب های غیر مذهبی و نگاره های مستقل نیز به صورت تابلو دیده می شود. تاریخچه. از نظر تاریخی ترکیب گیاهان و پرندگان از زمان دور شدن ترسیم گیاهان به طرح‌های هندسی آغاز شد. زیرا گل‌ها و گیاهان با بافت حلقه‌ای و پر خم و پیچ خود می‌توانند طرح‌های هندسی را بپذیرند اما پرندگان با نرمی اندام‌هایشان به طرح‌های غیرهندسی نیاز دارند. آثار گل و مرغ از دوران سلجوقی، صفوی و قاجار وجود دارند که تفاوت‌هایی میان آن هاست. اما روند تغییرات آنها در طول زمان کند بوده‌است. در اواخر دوران صفویه
در طول زمان کند بوده‌است. در اواخر دوران صفویه پرندگان با دقت زیادی کشیده می‌شدند و پس از آن دیگر تغییر شگرفی در این هنر دیده نمی‌شود. اما در شیوه اجرا تفاوت‌هایی وجود دارد. برای مثال در مکتب شیراز گلبرگ‌ها پُرتر هستند و در روش‌های دیگری کاملاً نازک و اندک می‌باشند. جستارهای وابسته. مکتب نقاشی قاجار
مَفرَش یکی از صنایع دستی بافتنی است که معمولاً به وسیله عشایر بافته می‌شود. بافت و استفاده از مفرش در بین عشایر منطقه اردبیل و همچنین در میان قشقایی‌ها رواج دارد. این دستبافته به شکل مکعب مستطیل و درب‌دار، شبیه به صندوق و چمدان بافته می‌شود و برای حمل و نقل لحاف و تشک، یا لوازم زندگی هنگام سفر یا کوچ عشایر به کار می‌رود. حمل آن بر پشت چهارپایان نیز بسیار آسان است. پس از بافتن خود مفرش، نوارهای چرمی بر لبه‌های کار دوخته می‌شود و دسته‌های چرمی روی آن نصب می‌کنند. امروزه بافت آن با تکنیک بافت گلیم یا سوماک نیز
امروزه بافت آن با تکنیک بافت گلیم یا سوماک نیز ترکیب شده‌است و نقش‌های تزیینی آن گاه برجسته و الحاقی است.
قالی اردبیل یک جفت قالی ایرانی نفیس با شهرت جهانی است که در دوران پادشاهی شاه تهماسب صفوی برای آرامگاه جدش بافته شده‌بود. اکنون یکی از آنها در مالکیت موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن است و دیگری در موزهٔ هنر شهرستان لس آنجلس نگهداری می‌شود. این قالی از نظر طرح و بافت یکی از نفیس‌ترین و مشهورترین قالی‌های جهان است که در فهرست ۵۰ اثر شاهکار هنری برگزیدهٔ جهان قرار گرفته است. کارشناسان آثار هنری، این فرش را با نقش و نگاره‌های زیبای آن، یک اثر هنری انتزاعیِ منحصربه‌فرد می‌دانند که از نظر سطح هنری با نقاشی‌های
می‌دانند که از نظر سطح هنری با نقاشی‌های انتزاعیِ قرن حاضر برابری می‌کند. هستهٔ مرکزی گروه قالی‌های ترنجدان است. قالی اردبیل یک سند تاریخی نیز محسوب می‌شود، زیرا دارای تاریخ و امضا است و در سال ۹۱۸ خورشیدی (۹۴۶ ه‍.ق / ۱۵۳۹ میلادی) در سیزدهمین سال پادشاهی شاه تهماسب یکم بافته شده است. تار و پود آن ابریشمی است و گره‌های فارسی دارد و نام «مقصود کاشانی» بر آن بافته شده است. در هر اینچ مربع آن حدود ۱۷×۱۹ گره وجود دارد. برخلاف دیگر قالی‌های مشهور آن زمان، این قالی طرحی آرام دارد و نگاره‌های جانوران و انسان بر آن
طرحی آرام دارد و نگاره‌های جانوران و انسان بر آن نقش نشده است؛ زیرا برای استفاده در مکانی مقدس بافته شده بود. مشخصات قالی. پشم عنصر اصلی تشکیل‌دهندهٔ این قالی است. مانند اغلب منسوجات، این اثر نیز از تار و پود تشکیل شده؛ پودها در تمام طولِ کار به دورِ تارها تابیده شده‌اند. سطح قالی اردبیل از یک طرح یکپارچهٔ نسبتاً ساده با اجزای قرینه و یک شمسه در وسط آن، که دو چراغدان در طول آن قرار دارد، پوشیده شده است. وقتی دو انگلیسی در سال ۱۸۴۳ میلادی / ۱۲۲۱ خورشیدی از زیارتگاه شیخ صفی‌الدین اردبیلی دیدار کردند، دو قالی
شیخ صفی‌الدین اردبیلی دیدار کردند، دو قالی در آن محل قرار داشت. سه سال و چند ماه بعد از آن، این مکان بر اثر زلزله آسیب دید و احتمالاً برای تهیهٔ وجه لازم برای تعمیر بنا، فرش‌ها فروخته شدند. قالی‌های آسیب‌دیده در ایران توسط کمپانی «زیگلر»، که در کار خرید و فروش فرش بود، خریداری شد. تکه‌های آن، که هنوز قابل استفاده بود، به هم متصل و نتیجه آن شد که یک قالی کامل و سالم به دست آمد؛ فرشی که بدون حاشیه با ابعاد کوچک‌تر بود. در سال ۱۸۹۲ قالی بزرگ‌تر توسط کمپانی «رابینسون» در معرض فروش گذاشته شد. «ویلیام موریس»، که
در معرض فروش گذاشته شد. «ویلیام موریس»، که از جانب موزه دربارهٔ آثار هنری تحقیق می‌کرد، طی گزارشی این فرش را فوق‌العاده و منحصربه‌فرد و بسیار زیبا توصیف و اصرار به خرید آن کرد. در ماه مارس ۱۸۹۳، با پرداخت ۲۰۰۰ پوند، «موزهٔ ویکتوریا و آلبرت» صاحب این قالی شد.
در الکترومغناطیس، قانون آمپر، میدان مغناطیسی روی یک مسیر بسته فرضی به دور یک سیم را به جریان الکتریکی سیم ربط می‌دهد. قانون آمپر یکی از معادلات ماکسول است و نخستین بار آندره-ماری آمپر آن را پیش نهاد. شکل اولیهٔ قانون آمپر. قانون آمپر در شکل اولیهٔ خود میدان مغناطیسی را تنها به جریان الکتریکی ربط می‌دهد. این قانون در حالت کلی درست نیست (بخش بعدی را ببینید)، ولی در شرایط خاصی که میدان الکتریکی نسبت به زمان تغییر نکند، درست است. قانون آمپر را بنا به مورد استفاده به دو صورت "انتگرالی" و "دیفرانسیلی" می‌توان
به دو صورت "انتگرالی" و "دیفرانسیلی" می‌توان نوشت. صورت انتگرالی. صورت انتگرالی قانون آمپر در اس‌آی به صورت زیر است: که در آن: جهت جریان الکتریکی و میدان مغناطیسی را می‌توان با استفاده از قانون دست راست به دست آورد. صورت دیفرانسیلی. صورت دیفرانسیلی قانون آمپر در دستگاه SI چنین است: قانون آمپر اصلاح‌شده: قانون آمپر-ماکسول. در ۱۸۶۱ جیمز کلارک ماکسول جریان جابجایی را نیز به قانون اولیه آمپر افزود و آن را به صورت تعمیم یافته زیر نوشت: که در آن formula_17 ثابت گذردهی خلاء و "E" میدان الکتریکی است. این معادله
گذردهی خلاء و "E" میدان الکتریکی است. این معادله تعمیم یافته صورت دیفرانسیلی به صورت زیر دارد:
شمس‌الدین محمد بن قیس رازی (سدهٔ ۷ ق) نامدار به شمس قیس، از مهم‌ترین منتقدین ادبی و ادیب ایران و زادهٔ ری است. او چندی در خوارزم، فرارود و خراسان بود و به‌سبب آوازهٔ تاختن مغول، در کنار سلطان محمد خوارزمشاه به بغداد رفت و سپس در ۶۲۸ ق به فارس رفت و به خدمت اتابک سعد بن زنگی (زمان زندگی سعدی در شیراز) و پس از او به خدمت پسرش ابوبکر بن سعد بن زنگی درآمد. او اثر نامدارش، المعجم فی معاییر اشعار العجم، را به نام همین شاهزاده نگاشته‌است.
تِرْمه نوعی پارچهٔ گران‌بها و سنتی است که غالباً از ابریشم، کُرک، یا پشم تولید می‌شود و حاوی نقش‌های سنتی است. این پارچه در ایران و کشمیر تولید می‌شود و به دلیل طرح‌ها و نقوش ظریف و پیچیده‌ای که دارد، بسیار محبوب است. خاستگاه دقیق ترمه مشخص نیست و پژوهشگران بر سر اینکه تولید این پارچه ابتدا در ایران یا کشمیر آغاز شده، اختلاف نظر دارند. به‌طور کلی، طرح‌های ایرانی مانند بته‌جقه در دورهٔ صفوی به هند برده شدند و تأثیر مهمی بر طراحی شال‌های کشمیری گذاشتند. تولید ترمه در ایران ابتدا آغاز شد و سپس در یزد به اوج
ترمه در ایران ابتدا آغاز شد و سپس در یزد به اوج رسید. این پارچه‌ها در گذشته توسط زرتشتیان یزد برای لباس‌های مخصوص مراسم ازدواج و دیگر پوشش‌های سنتی استفاده می‌شد. از نخستین سال‌های قرن سیزدهم، مشکلاتی مانند مالیات‌های سنگین و کمبود مواد اولیه باعث کاهش تولید ترمه شد، اما در طول دورهٔ قاجار همچنان به‌عنوان کالایی نفیس و ارزشمند باقی ماند. ترمه‌های قدیمی اغلب از پشم دست‌ریس تهیه می‌شدند و با استفاده از رنگ‌های گیاهی رنگ‌آمیزی می‌شدند. این پارچه‌ها نسبتاً ضخیم بودند، زیرا تعداد نخ‌های استفاده‌شده در بافت
ضخیم بودند، زیرا تعداد نخ‌های استفاده‌شده در بافت آن‌ها زیاد بود. هر قطعه ترمه به‌صورت باریک بافته می‌شد و سپس هنرمندان رفوگر آن‌ها را با دقت به هم متصل می‌کردند تا یکپارچه به نظر برسد. طرح‌های معروف ترمه شامل بته‌جقه، گل شاه‌عباسی، و شاخ گوزنی بود. هر طرح معنایی خاص داشت و نقش مهمی در فرهنگ و هنر ایرانی ایفا می‌کرد. در دورهٔ قاجار، ترمه در لباس‌های شاهان و درباریان به‌کار می‌رفت و حتی به‌عنوان هدیه‌ای گران‌بها به شاهان دیگر کشورها اهدا می‌شد. همچنین از این پارچه در دوخت کلاه، عبا، جُبه، و لباس‌های زنانه
پارچه در دوخت کلاه، عبا، جُبه، و لباس‌های زنانه استفاده می‌شد. با ورود دستگاه‌های بافندگی ژاکارد در دههٔ ۱۳۵۰، تولید سنتی ترمه به تدریج کاهش یافت و جای خود را به تولید ماشینی داد. امروزه ترمه‌های ماشینی بیشتر در یزد تولید می‌شوند و به‌عنوان پارچه‌ای نفیس برای محصولات مختلف مانند پرده، سجاده، و شال‌گردن به کار می‌روند. هنوز هم این پارچه در مراسم‌های خاص، از جمله عروسی‌ها و تشییع جنازه‌ها، جایگاه ویژه‌ای دارد و به‌عنوان بخشی از میراث فرهنگی ایران مورد توجه است. واژه‌شناسی. ترمه به صورت‌های مختلفی همچون
است. واژه‌شناسی. ترمه به صورت‌های مختلفی همچون تِرْمه، تِرمَه و تیرمه نیز ثبت شده است و تِرمِه و تِرما را معادل شال کشمیری استفاده می‌کردند. در دورهٔ قاجار جلدی را که روکش مقوای آن از ترمه بود و بیشتر برای جلد بیاض‌های ادعیه به کار می‌رفت، «جلد ترمه‌ای» می‌خواندند. پیشینه. اگرچه ترمه از بافته‌های رایج در ایران و کشمیر محسوب می‌شود، اما زمان دقیق آغاز تولید آن مشخص نیست. مدارک قطعی که نشان دهندهٔ رواج این بافته پیش از سدهٔ ۱۷ میلادی باشد، هنوز به دست نیامده است. در خصوص اینکه خاستگاه ترمه‌بافی، ایران یا
است. در خصوص اینکه خاستگاه ترمه‌بافی، ایران یا کشمیر است، اختلاف‌نظر وجود دارد. به گفتهٔ گلوک، در کتاب‌های راجع به تاریخ کشمیر آمده است که منسوجات پشمی کشمیر اصل بیگانه (ایرانی) دارند. برخی نیز معتقدند ترمه از کشمیر به ایران آمده است، اما در اینکه طرح شال‌های ترمهٔ کشمیر منشأ ایرانی دارد، تردیدی نیست. در دورهٔ صفوی نقش بته‌جقه و دیگر نقش‌های ایرانی به هند برده شد و در شال‌های کشمیر به‌کار رفت و پس از آنکه شال کشمیر با نقش بته‌جقه به ایران آمد، این نقش به بتهٔ کشمیری و بتهٔ ترمه معروف شد. به نوشتهٔ پاتریشیا
کشمیری و بتهٔ ترمه معروف شد. به نوشتهٔ پاتریشیا بیکر، در ابتدای سلطنت فتحعلی‌شاه شالهای کشمیر نایاب شد، بنابراین به دستور وی در کرمان کارگاه‌های شال‌بافی دایر کردند. بافت ترمه در یزد و کرمان شروع شد و در یزد به کمال رسید. در بدو ورود در انحصار زردشتیان یزد بود که از آن برای تهیهٔ شلوارهای مخصوص مراسم ازدواج استفاده می‌کردند و گاه نیز نوعِ «مُحَرَّماتِ» (نوعی شال راه راه) آن را به کمر می‌بستند. از نخستین سال‌های قرن سیزدهم خورشیدی، مالیات‌های سنگینی برای کشاورزان ایران مقرر شد که سبب رکود تولید مواد اولیهٔ
ایران مقرر شد که سبب رکود تولید مواد اولیهٔ ترمه، چون پنبه، پشم، و ابریشم گردید و ادامهٔ کار ترمه‌بافان را دشوار ساخت. در همین دوران مقرر شد که شال‌بافان کشمیر عوارضی به نام «عوارض داغ» بپردازند. در اواخر سلطنت ناصرالدین‌شاه، غلبهٔ سلیقهٔ اروپایی بر سلیقهٔ ایرانیان و وجود طرح‌های متنوع و رنگ‌های درخشان شال‌های کشمیر، موجب تفوق شال کشمیری در بازار ایران و دیگر کشورها شد. جنس ترمه ابتدا از پشم بود و بعد نخی، زری و ابریشمی آن نیز بافته شد. بافت ترمه‌های ابریشمی، احتمالاً به سبب مقاومت بیشتر ابریشم در برابر
احتمالاً به سبب مقاومت بیشتر ابریشم در برابر بید و رطوبت، رواج بیشتری یافت؛ چنان‌که امروزه نیز اغلب ترمه‌های ماشینیِ یزد ابریشمی هستند. مراکز اصلی شال‌بافی در ایران شهرهای، یزد و مشهد بوده است. در زمان رونق این صنعت برخی از بازرگانان در شیراز نیز کارخانه‌های شال‌بافی برپا کردند. با این حال، همواره مرکز ترمه‌بافی یزد و کرمان بوده، و چنین به نظر می‌رسد که در برخی دوره‌ها مواد اولیه و حتی خود شالباف‌ها را از کرمان به شهرهایی نظیر مشهد یا یزد می‌برده‌اند. از سوی دیگر در برخی از موارد بافندگان نقاط دیگر ایران
دیگر در برخی از موارد بافندگان نقاط دیگر ایران ــ همچون تبریز ــ برای اشتغال در این حرفه به کرمان می‌رفتند. تولید. ترمه به‌رغم ظرافت نخ‌های تار و پود آن، نسبتاً ضخیم است، زیرا تعداد این نخ‌ها بسیار است و گاه به دوازده عدد می‌رسد. برای بافتن ترمهٔ پشمی، پشم را با دست می‌ریسیدند، سپس آن را می‌شستند و سفید می‌کردند و بعد با رنگ‌های گیاهی رنگ می‌کردند. ترمه را در قطعات باریک می‌بافتند و سپس هنرمندی رفوگر طوری آنها را به‌هم می‌دوخت که یکپارچه به‌نظر آید. احتمالاً اطلاق نام شال به ترمه‌های ایرانی و کشمیری به سبب
اطلاق نام شال به ترمه‌های ایرانی و کشمیری به سبب باریکی این بافته‌ها بوده است نه صرفاً به علت استفاده از آنها به عنوان شال. در کشمیر قطعات ترمه را کوچک می‌بافتند، ولی در ایران این قطعات، احتمالاً به سبب محکمتر بودن پشم ایران، بزرگتر تهیه می‌شد و آن را به‌صورت قواره‌های ۲ یا ۲/۵ یا ۳ متری می‌بافتند. در ایران چون بیشتر برای دوختن لباس از ترمه استفاده می‌شد، به پشت آن اهمیت نمی‌دادند و قسمت اضافهٔ پود در پشت ترمه به صورت آزاد قرار می‌گرفت، ولی اکثر شال‌های کشمیر طوری بافته می‌شدند که قسمت اضافهٔ هر پود را در
طوری بافته می‌شدند که قسمت اضافهٔ هر پود را در رج بعدی به کار می‌بردند، به طوری که پشت و روی پارچه یکسان می‌شد. شال‌های ترمهٔ کشمیر معمولاً طرح‌های درشت بته‌جقه و شال‌های کرمان بته‌جقه‌های کوچک مکرر داشت که در کنار هم به‌صورت مجزا قرار داده می‌شد و ردیف‌هایی شبیه درختان سرو پدیدمی‌آورد. معروفترین نقش ترمه، بته‌جقه است، ولی با نقش شاخ گوزنی و گل شاه‌عباسی نیز بافته شده است. ترمه‌بافان سنّتی مالکیت معنوی طرح (نقش) را از آنِ طراح یا خریدار آن می‌دانستند و کس دیگری حق استفاده از آن را نداشت. دستگاه ترمه‌بافی
دیگری حق استفاده از آن را نداشت. دستگاه ترمه‌بافی سنّتی، چهار وَردی است و یک استادکار بافنده و یک گوشواره‌کش با آن کار می‌کنند. گوشواره‌کش، وردها را بالا می‌برد تا پود از میان تارها عبور کند. ترمه‌بافی سنّتی با ورود دستگاه‌های بافندگی ژاکارد در دههٔ ۱۳۵۰ رو به اضمحلال رفت. ترمه‌های ماشینی به‌صورت توپ‌های سی تا چهل متری تهیه می‌شوند و رنگ‌های آن شیمیایی است. هزینهٔ زیاد بافت و رنگرزی ترمه، امکان ایجاد تنوع را از بافنده می‌گیرد و دستگاه‌های ژاکارد قدیمی موجود در ایران فقط می‌توانند یک بته را در پارچه تکرار
در ایران فقط می‌توانند یک بته را در پارچه تکرار کنند و چون امکان تغییر و حرکت و چرخش طرح را ندارند، نمی‌توان طرح‌های جدید ایجاد کرد. همچنین به‌سبب زمان زیادی که صرف پیاده کردن نقشهٔ ترمه می‌شود، یک نقش دو تا چهار سال روی دستگاه می‌ماند. استفاده. از ترمه استفاده‌های گوناگونی می‌شد، از جمله در کلاه‌های دورهٔ زندیه و قاجار به کار می‌رفت، جُبه‌های بلند فتحعلی‌شاه و درباریانش و نیم‌تنه و چادر کمری زنان دورهٔ ناصرالدین‌شاه از ترمه بود و گاهی در عبا نیز به‌کار می‌رفت. ترمه از پیشکش‌های ممتاز شمرده می‌شد و جزئی از
ترمه از پیشکش‌های ممتاز شمرده می‌شد و جزئی از ملزومات پذیرایی شاهان دیگر سرزمین‌ها بود. حتی گاهی به غنیمت برده می‌شد. ترمه را زردوزی یا مرواریددوزی و گلابتون‌دوزی نیز می‌کردند. همچنین از آن، پرده، بقچه، روسری، شال‌گردن، سجاده، و سوزنی می‌دوختند که در مراسم عروسی هدیه‌ای نفیس به‌شمار می‌رفت. امروزه در مراسم تشییع جنازه پس از گذاشتن مرده در تابوت، روی تابوت را با شال ترمه می‌پوشانند.
چیق، چیغ، چیت یا نی چی پوشش دیواره چادر عشایر ایران است. چیق از نی که به صورت خودرو در محل زندگی عشایر می‌روید و از موی بز بافته می‌شود و از ورود گرما، سرما، باد، باران و خاک به درون چادر پیشگیری می‌کند. از آنجا که نی‌ها توخالی هستند عایق حرارتی محسوب می‌شوند. هنگام باران نیز به دلیل بالا رفتن رطوبت هوا نی‌ها منبسط می‌شوند و به هم می‌چسبند؛ به این ترتیب در برابر ورود آب به داخل مقاومت می‌کنند. همچنین، موی بز به دلیل داشتن لایه چربی مانع نفوذ آب می‌شود. هنگام گرما و خشکی هوا نی‌ها منقبض می‌شوند و هوا
هنگام گرما و خشکی هوا نی‌ها منقبض می‌شوند و هوا می‌تواند وارد و خارج شود و تهویه ملایمی در چادر به وجود می‌آید. همچنین، تحقیقات نشان داده‌است که مار و جانوران دیگر نمی‌توانند از موی بز عبور کنند و وارد چادر شوند. در چیق‌بافی برای تزئین چیق از پشم و کامواهای رنگی استفاده می‌کنند. نقش‌های به کار رفته روی چیق، هندسی و ذهنی است.
جان ویلیام واترهاوس (۶ آوریل ۱۸۴۹–۱۰ فوریه ۱۹۱۷) از نقاشان بریتانیایی پیشارافائل‌گرایی و نئوکلاسیسیسم است. سبک او نه تنها تحت نفوذ نقاشان اولیه پیشارافائلی است بلکه از معاصران خود، امپرسیونیست‌ها نیز تأثیر پذیرفته بود. بیشتر شهرت واترهاوس به‌خاطر به تصویر کشیدن شخصیت‌های زن در اساطیر یونان باستان و افسانه آرتور است. زندگی‌نامه. جان ویلیام واترهاوس در ۶ آوریل سال ۱۸۴۹ در رم متولد شد. پدر و مادرش نقاش بودند. او در اواخر دهه ۱۸۵۰ در ۵ سالگی همراه با خانواده‌اش به لندن رفت و نقاشی را نزد پدر آموخت. جان در
به لندن رفت و نقاشی را نزد پدر آموخت. جان در استودیوی هنری پدرش به او کمک می‌کرد و در دوران جوانی استعدادهای خود را در مجسمه‌سازی و نقاشی تقویت کرد. او اولین آثار خود را با سبک کلاسیک شروع کرد. واترهاوس پس از چند بار تلاش در نهایت در سال ۱۸۷۰ به آکادمی سلطنتی هنر در لندن راه یافت و در سال ۱۸۸۵دانشیار آکادمی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۹۵ به عنوان عضو دایم فرهنگستان انتخاب شد و هر ساله تابلوهای خود را در نمایشگاه‌های آن به عرضه گذاشت. واترهاوس به عنوان یک عضو مدرن به جنبش پیشارافائلی پیوست و این عضویت همچنین
مدرن به جنبش پیشارافائلی پیوست و این عضویت همچنین دیگر سبک‌های هنری مانند امپرسیونیسم فرانسوی بر کارهایش تأثیر داشت. این انجمن به او در رسیدن به سبک کاری اش کمک کرد. در پی آن، او در رابطه با تکنیک‌ها و ایده‌هایش از ویژگی‌های آثار الهام‌بخشی هنرمندانی مانند روزتی، میلِی، هانت و همچنین کسانی که جنبش امپرسیونیسم را به وجود آوردند استفاده می‌کرد. اکثر آثار او از اسطوره و تراژدیهای معروف الهام گرفته بودند، و به همین علت بسیار مورد توجه قرار گرفتند. او یکی از نادر هنرمندانی بود که محبوب شد و نسبتاً در شرایط مالی
هنرمندانی بود که محبوب شد و نسبتاً در شرایط مالی خوبی زندگی می‌کرد. او نقاشی کردن را تا زمان مرگش در تاریخ ۱۰ فوریه سال ۱۹۱۷ ادامه داد. واترهاوس به علت ابتلا به سرطان و پس از یک دوره بیماری طولانی از دنیا رفت. آثار. جان ویلیام واترهاوس در مجموع ۱۱۸ نقاشی کشید. از مهم‌ترین آثار او می‌توان مجموعه تابلوهای "بانوی شالوت" را نام برد که از شعری از آلفرد تنیسون الهام می‌گیرد و داستان دختر جوانی است که به خاطر عشق یک‌طرفه‌اش به لانسلو می‌میرد. سری تابلوهای "افلیا" از دیگر آثار مشهور او می‌باشند که لحظات قبل از
از دیگر آثار مشهور او می‌باشند که لحظات قبل از خودکشی افلیا را به تصویر می‌کشند.
فردیس مرکز شهرستان فردیس در استان البرز می‌باشد. فردیس از شمال با کرج از جنوب با ملارد از شرق با شهریار و از غرب با مشکین دشت همسایه است. این شهر بعد از کرج، پر جمعیت ترین و بزرگترین شهر استان البرز است. این شهر از شمال به کرج، از شرق به اندیشه ، از جنوب به ملارد و از غرب با مشکین دشت همسایه است.وجود نیروگاه منتظرقائم و همچنین موقعیت ممتاز بین دو کلانشهر بزرگ کشور (تهران و کرج) ،فردیس را به یک منطقه مهم و حادثه خیز تبدیل کرده است. همچنین مهم ترین معضل شهری فردیس، ترافیک (آمد و شد) و حجم بالای خودرو های شخصی
ترافیک (آمد و شد) و حجم بالای خودرو های شخصی است.فردیس شهری بین تهران و کرج است و به همین خاطر شهری مهاجر پذیر است . در واقع مرکز و مهم ترین نقطه شهر بلوار شهدا است به طول تقریبی ۵ کیلومتر که دارای مراکز خرید بزرگ ، بانک های متعدد و تعداد بسیار زیادی فروشگاه است به طوری که یک مرکز خرید مهم در منطقه استان البرز و شهر های اطراف آن محسوب می شود. از مهم ترین خیابان های این شهر می توان به ، بلوار شهدا ،بلوار اسمی (کانال غربی و شرقی) ، بلوار تندرستی ، بلوار بیات و بزرگراه سلیمانی (جاده ملارد) اشاره کرد. زیر ساخت
بزرگراه سلیمانی (جاده ملارد) اشاره کرد. زیر ساخت ها. سینما. این شهر دارای دو سینمای و ۷ سالن اکران است: آزمایشگاه در فردیس. فردیس یکی از شهرستان‌های استان البرز در ایران است که به دلیل جمعیت بالا، نزدیکی به کرج و تهران، و توسعه سریع شهری، به یکی از مناطق مهم و پرتقاضا در حوزه خدمات بهداشتی و درمانی تبدیل شده است. یکی از بخش‌های حیاتی این خدمات، وجود مراکز معتبر آزمایشگاهی در منطقه است. امروزه دسترسی به آزمایشگاه در فردیس برای ساکنین این منطقه بسیار آسان‌تر از گذشته شده و انواع آزمایش‌های عمومی و تخصصی از
از گذشته شده و انواع آزمایش‌های عمومی و تخصصی از جمله آزمایش خون، بارداری، تیروئید، دیابت، هورمونی، آلرژی، غربالگری، و تست‌های قبل از عمل در این مراکز انجام می‌شود. تعداد زیادی آزمایشگاه در فردیس فعالیت دارند که از جمله آن‌ها می‌توان به آزمایشگاه دانش فردیس ، آزمایشگاه مرکزی فردیس، آزمایشگاه نیکو، آزمایشگاه آتیه، و آزمایشگاه دکتر توده فلاح اشاره کرد. این مراکز با بهره‌گیری از تجهیزات مدرن و نیروی انسانی متخصص، خدمات تشخیصی دقیق، سریع و قابل اعتماد ارائه می‌دهند. بسیاری از آزمایشگاه‌ها در فردیس دارای
می‌دهند. بسیاری از آزمایشگاه‌ها در فردیس دارای امکاناتی مانند: با توجه به اهمیت تشخیص به‌موقع بیماری‌ها، وجود آزمایشگاه در فردیس نقش مهمی در ارتقاء سلامت عمومی و بهداشت جامعه ایفا می‌کند. آزمایشگاه دانش فردیس کرج، فردیس، بین خیابان 22 و 24، جنب داروخانه دکتر امامی ساختمان آتامان آزمایشگاه مرکزی فردیس فلکه دوم، خیابان پانزدهم غربی، پلاک 11 آزمایشگاه نیکو فردیس خیابان ۲۷ غربی جدید، جنب داروخانه شبانه‌روزی، ساختمان فارابی آزمایشگاه تشخیص طبی اکسیر خیابان ادریسی، فردیس آزمایشگاه دکتر توده فلاح فلکه اول فردیس،
فردیس آزمایشگاه دکتر توده فلاح فلکه اول فردیس، خیابان ششم شرقی، پلاک ۲۰ آزمایشگاه آتیه فلکه سوم فردیس، روبروی آتش‌نشانی آزمایشگاه تشخیص طبی رادمان انتهای خیابان ۲۵ جدید، فردیس آزمایشگاه درمانگاه پارسیان کرج فلکه دوم، خیابان پانزدهم غربی، پلاک ۲۱ مناطق فردیس. منطقه۱: بلوار شهدای فردیس، فلکه اول، دوم، سوم، چهارم، پنجم، خیابان قریشی،شهرک سپاه، سینمای شهر فردیس و به‌طور کلی مرکز شهر فردیس را شامل می‌شود. منطقه۲: شهرک۱۱۰،شهرک منظریه، شهرک وحدت،شهرک ارم ،خیابان اهری، رزکان نو، واریانشهر و همچنین "شورای اسلامی
اهری، رزکان نو، واریانشهر و همچنین "شورای اسلامی شهر فردیس" و "شهرداری شهر فردیس" در این منطقه قرار دارند. فردیس شهری بین تهران و کرج است و به همین خاطر شهری مهاجر پذیر است البته بخاطر گرانی اجاره در تهران و کرج و قیمت ارزان رهن و اجاره درشهر و نزدیکی اش به این دو کلانشهر از علل مهاجر پذیر بودن این شهر است شهرک دهکده. دهکده فردیس (شهرک خانه) یکی از نخستین باغ‌شهرهای مدرن ایران و خاورمیانه که در سال‌های ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۴ خورشیدی با طراحی معمار برجسته عبدالعزیز فرمانفرمانیان و با مشارکت شرکت‌های ساختمانی «تسا» و
و با مشارکت شرکت‌های ساختمانی «تسا» و «فیلده» احداث شد. این مجموعه در زمان خود به‌دلیل معماری منحصربه‌فرد، خیابان‌بندی منظم، فضای سبز گسترده و ویلاهای لوکس، به‌عنوان مدرن‌ترین و لاکچری‌ترین شهرک مسکونی خاورمیانه شناخته می‌شد. دهکده فردیس از همان آغاز محل سکونت چهره‌های سرشناس فرهنگی و هنری مانند احمد شاملو، گوگوش، فردین و ابی بود. خانه احمد شاملو امروزه جنبه‌ای نمادین دارد و همچون یک موزه فرهنگی غیررسمی شناخته می‌شود. در سال‌های اخیر نیز این شهرک همچنان جایگاه خود را به‌عنوان یکی از محله‌های خاص، آرام و
خود را به‌عنوان یکی از محله‌های خاص، آرام و ممتاز استان البرز حفظ کرده و چهره‌هایی چون هومن برق‌نورد ، عرفان رادان و بهرام رادان از ساکنان آن هستند. جمعیت شناسی. اکثر مردم فردیس ، فارسی زبان هستند. جمعیت این شهر طی سرشماری سال ۱۳۹۵، برابر با ۱۸۱،۱۷۴ نفر بوده است.رشد جمعیت این شهر به علت سرریز جمعیتی از تهران و کرج به این منطقه، و مهاجرپذیری بالا ، بسیار بالاست. مشکلات شهری. ترافیک. همچنین مهم ترین معضل شهری فردیس، ترافیک (آمد و شد) و حجم بالای خودرو های شخصی است. که این مشکل به واسطه وسعت کم شهر ، جمعیت
است. که این مشکل به واسطه وسعت کم شهر ، جمعیت بالا و عرض کم خیابان های آن تشدید می شود. زلزله. زمین لرزه سال ۱۳۹۶. زمین‌لرزه ۲۹ آذر فردیس، ساعت ۲۳:۲۷:۳۷ ۲۹ آذر ۱۳۹۶ زمین‌لرزه‌ای تهران و کرج را لرزاند. مرکز این زمین‌لرزه مشکین دشت یا ملارد بوده و قدرت آن ۵٫۲ گزارش شده است. این شهر بر روی گسل فعال قرار گرفته است و خطر زمین‌لرزه شدید در این شهر بالااست. منابع. فهرست شهرهای ایران بر پایه جمعیت
ادبیات شبانی (به انگلیسی: Pastoral) گونه‌ای از ادبیات شامل نثر و شعر است که به جهان طبیعی و رابطه انسان با طبیعت در محیط‌های روستایی می‌پردازد و معمولاً آن را در قالبی آرمانی به تصویر می‌کشد. این نوع ادبیات سابقه‌ای طولانی دارد و با چوپان به‌عنوان نماد اصلی ارتباط نزدیک انسان با طبیعت شناخته می‌شود. ویرژیل، شاعر رومی و نویسنده اثر حماسی انه‌اید، شعر شبانی را به‌عنوان مرحله‌ای از مسیر حرفه‌ای شاعران مطرح کرد که از سرودن اشعار شبانی آغاز می‌کردند و در نهایت با خلق آثار حماسی به اوج می‌رسیدند. تصاویر در ادبیات
خلق آثار حماسی به اوج می‌رسیدند. تصاویر در ادبیات شبانی معمولاً زیبایی طبیعت و سادگی زندگی روستاییان را برجسته می‌کنند. چوپان‌ها نماد زندگی ساده و هماهنگ با طبیعت هستند و به‌عنوان نماد این نوع ادبیات شناخته می‌شوند. ادبیات شبانی جامعه چوپانان را ساده و دور از پیچیدگی‌ها و فساد زندگی شهری به تصویر می‌کشد. این نوع ادبیات از بوقلمون‌های تئوکریتوس آغاز شد و با آثار ویرژیل به اوج رسید. در رنسانس و دوران‌های بعدی، شاعران و نویسندگانی چون دانته، ادموند اسپنسر، جان میلتون، و جان گِی این سنت را ادامه دادند.
جان میلتون، و جان گِی این سنت را ادامه دادند. موضوعاتی چون عشق، مرگ و تضاد زندگی ساده با مشکلات اجتماعی از ویژگی‌های اصلی این آثار است. برخی آثار شبانی در قالب شعر، رمان و درام به انتقاد از جامعه معاصر یا بازتاب مسائل شخصی و سیاسی پرداخته‌اند. ادبیات شبانی در فرهنگ شعری انگلیسی با اثر تقویم چوپانان (۱۵۷۹) نوشته ادموند اسپنسر معرفی شد. در دوران مختلف، نویسندگانی چون الکساندر پوپ و بن جانسون نیز به این سبک پرداختند، اما اوج این نوع ادبیات در جنبش رمانتیسم قرن نوزدهم با آثاری از ویلیام وردزورث بود. با این
قرن نوزدهم با آثاری از ویلیام وردزورث بود. با این حال، وردزورث رویکردی منتقدانه به این سبک داشت و در آثاری چون کلبه ویران‌شده، زوال و تراژدی را به تصویر کشید که زیبایی محیط‌های آرمانی قادر به جلوگیری از آن نبود.
در ریاضیات، فیزیک و مهندسی، فضای برداری (یا فضای خطی) (به انگلیسی: Vector Space) به مجموعه‌ای از اشیاء به‌نام بردار گفته می‌شود که روی آنها دو عمل «جمع» و «ضرب اسکالر در بردار» تعریف شده‌باشد. این اسکالر معمولاً عددی حقیقی است، اما در حالت کلی می‌توان آن را عضو هر میدانی مانند اعداد مختلط در نظر گرفت. این دو عمل باید طوری تعریف شده باشند که چند قاعده یا اصل موضوع را برآورند. برای مشخص کردن این‌که اسکالر ضرب نرده‌ای، حقیقی‌ست یا مختلط، از عبارت‌های فضای برداری حقیقی یا فضای برداری مختلط استفاده می‌شود.