payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به تاریخ و شخصیت ملی، پروژه عقل گرایانه آمریکا را تحقیر کرد. شاعر آلمانی نیکلاوس لنا: «با بیان ریشه نداشتن آمریکا (عدم وجود زمینه) گفت من فکر می‌کنم می‌توانم ویژگی کلی همه موسسات آمریکایی را نشان دهم؛ آنچه ما به عنوان سرزمین پدری می‌نامیم در اینجا فقط یک طرح بیمه اموال است.» سیاسر در مقاله خود استدلال می‌کند که چنین اظهارنظرهایی اغلب زبان انحطاط را تغییر می‌دهد و تعصب فقط بر ایالات متحده متمرکز شده‌است نه کانادا و مکزیک. لناو در سال ۱۸۳۳ به ایالات متحده مهاجرت کرده بود و متوجه شد که این کشور مطابق
مهاجرت کرده بود و متوجه شد که این کشور مطابق آرمان‌های او عمل نمی‌کند و باعث شد که سال بعد به آلمان بازگردد. تجربیات وی در ایالات متحده موضوع رمانی با عنوان "خسته از آمریکا" ("Der Amerika-Müde") (1855) توسط همتای آلمانی فردیناند کرنبرگر نوشته شد. ماهیت دموکراسی آمریکا نیز زیر سؤال رفت. به گفته جودی روبین، این احساس وجود داشت که آمریکا فاقد «پادشاه، سنت‌های قوی، مذهب رسمی یا سیستم طبقاتی سفت و سخت» بود، و دموکراسی آن در اوایل قرن نوزدهم توسط برخی اروپایی‌ها مورد تجاوز قرار گرفت. انقلاب فرانسه، ایالات متحده
مورد تجاوز قرار گرفت. انقلاب فرانسه، ایالات متحده و ایده ایجاد قانون اساسی بر اصول انتزاعی و جهانی را با خود درگیر کرد. با توجه به اینکه این کشور با برده داری ایجاد شده بود، این کشور به عنوان سنگر آزادی قلمداد می‌شد. در سال ۱۷۷۵ از ساموئل جانسون پرسیدک "چگونه است که ما در بین رانندگان سیاه پوست بلندترین فریادهای آزادی را می‌شنویم؟" او جمله معروفی می‌گوید: «من مایلم همه بشریت را دوست داشته باشم، به جز یک آمریکایی». قرن بیستم. روشنفکران. زیگموند فروید به شدت ضد آمریکایی بود. پیتر گی، مورخ می‌گوید «فروید با
ضد آمریکایی بود. پیتر گی، مورخ می‌گوید «فروید با نگاهی ناقص و کلی، کاملاً ناباورانه و با تصور وحشیگری خیالی به جامعه آمریکا برخی از نیازهای درونی خود را تخلیه کرده‌است». گی معتقد است که ضدآمریکایی فروید اصلاً در مورد ایالات متحده نبوده‌است. نویسندگان دیگری نیز به آمریکا حمله کردند. لوئیس فردیناند سلین، نویسنده فرانسوی، ایالات متحده را محکوم کرده‌است. راینر ماریا ریلکه، شاعر آلمانی، می‌نویسد: «من دیگر پاریس را دوست ندارم، تا حدی به این دلیل که این شهر خود را از بین می‌برد و تبدیل به آمریکا می‌کند». انتقادات
از بین می‌برد و تبدیل به آمریکا می‌کند». انتقادات کمونیستی. تا مرگ اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، و دیگر کشورهای کمونیستی، سرمایه‌داری به عنوان دشمن بزرگ کمونیسم، و ایالات متحده به عنوان رهبر سرمایه‌داری شناخته شده‌است. آنها در بین پیروان خود از آمریکا ستیزی حمایت کردند. راسل برمن خاطرنشان می‌کند که در اواسط قرن ۱۹، «مارکس تا حد زیادی پویایی سرمایه‌داری و دموکراسی آمریکایی را تحسین می‌کرد و در ضدآمریکاییسم که مشخصه ایدئولوژی کمونیستی در قرن بیستم بود مشارکت نداشت». اوکانر استدلال می‌کند که «کمونیسم
مشارکت نداشت». اوکانر استدلال می‌کند که «کمونیسم نمایانگر شدیدترین نسخه ضدآمریکاییسم بود-یک دیدگاه جهانی منسجم که بازار آزاد، مالکیت خصوصی، دولت محدود و فردگرایی را به چالش کشید». نویسندگانی در غرب، مانند برتولت برشت و ژان پل سارتر از ایالات متحده انتقاد کردند و به جمع زیادی از چپ‌های افراطی رسیدند. ژان فرانسوا ریول نویسنده فرانسوی در "ضدآمریکاییسم" خود (۲۰۰۳) استدلال می‌کند که ضدآمریکاییسم در درجه اول از ضدسرمایه‌داری سرچشمه می‌گیرد و این انتقاد نیز از رژیم‌های کمونیستی و توتالیتر ناشی می‌شود. رژیم آلمان
کمونیستی و توتالیتر ناشی می‌شود. رژیم آلمان شرقی ایدئولوژی ضد آمریکایی رسمی را تحمیل کرد که در تمام رسانه‌های آن و همه مدارس منعکس شد. هر کسی که از غرب ابراز حمایت کند، توسط اشتازی وزارت امنیت آلمان مورد تحقیق قرار می‌گیرد. دیدگاه رسمی نظریه لنین دربارهٔ امپریالیسم به عنوان آخرین مرحله سرمایه‌داری و در نظریه فاشیسم از سوی دیمیتروف به عنوان دیکتاتوری ارتجاعی‌ترین عناصر سرمایه‌داری مالی پیروی کرد. نازی‌ها به‌صورت رسمی اعلام کردند که ایالات متحده باعث تجزیه ائتلاف علیه هیتلر شده‌است. انتقادات فاشیستی.
ائتلاف علیه هیتلر شده‌است. انتقادات فاشیستی. فاشیست‌های اروپایی با تکیه بر ایده‌های آرتور دو گوبینو (۱۸۱۶–۱۸۸۲)، اثر انحطاطی مهاجرت بر ترکیب نژادی جمعیت آمریکا را محکوم کردند. آلفرد روزنبرگ، فیلسوف نازی، استدلال کرد که مخلوط نژادی در ایالات متحده باعث می‌شود که این کشور از ملت‌های نژادپرست پایین‌تر باشد. یهودستیزی عامل دیگری در این انتقادات بود. این دیدگاه که آمریکا با توطئه یهودیان از طریق لابی یهودی کنترل می شد، در کشورهایی که توسط فاشیست‌ها از سالها قبل از جنگ جهانی دوم و در طول جنگ جهانی دوم اداره
قبل از جنگ جهانی دوم و در طول جنگ جهانی دوم اداره می‌شد رایج بود. یهودیان، استادان دست نشانده پشت برنامه‌های فرضی آمریکا برای تسلط بر جهان، نیز به عنوان استفاده از موسیقی جاز در برنامه ای ماهرانه برای از بین بردن تمایزات نژادی دیده می‌شدند. آدولف هیتلر تهدید ایالات متحده را به عنوان دشمن معتبر آلمان به دلیل ترکیب نژادی ناهماهنگ آن رد کرد. او آمریکایی‌ها را «نژاد ناهنجار»، «نیمه یهودی» و «نیمه سرخورده» می‌دانست. پوستر «آزادیخواهان». پوستر «آزادیخواهان» که توسط نازی‌ها در سال ۱۹۴۴ بین تماشاگران هلندی توزیع
نازی‌ها در سال ۱۹۴۴ بین تماشاگران هلندی توزیع شد، عناصر متعددی از نگرش‌های ضد آمریکایی را که توسط نازی‌ها ترویج شده بود، نشان می‌دهد. عنوان "آزادیخواهان" به توجیه متداول متفقین برای حمله به آلمان (و احتمالاً بمب افکن‌های B-24 لیبراتور آمریکایی نیز) اشاره می‌کند و پوستر این «آزادی» را به عنوان تخریب شهرهای اروپایی نشان می‌دهد. هنرمند هارالد دمسلت، نروژی بود که برای «ان اس» در نروژ اشغالی کار می‌کرد. قرن ۲۱ ام. حملات ۱۱ سپتامبر. برندون اوکانر و مارتین گریفیتس در کتابی به "نام ظهور ضدآمریکاییسم" که در سال
در کتابی به "نام ظهور ضدآمریکاییسم" که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد، گفتند که حملات ۱۱ سپتامبر «اقدامات ضدآمریکایی مهمی بود که تمام تعاریف رقیب ضد آمریکایی را برآورده می‌کند». آنها می‌پرسند، "اگر ۱۱ سپتامبر را می‌توان نمونه ای از ضد آمریکایی در کار دانست، آیا این به معنی آنست که همه آمریکایی‌های ضد آمریکایی، در تروریسم شریک هستند؟" اکثر رهبران کشورهای اسلامی از جمله افغانستان این حملات را محکوم کردند. عراق بعثی صدام حسین یک استثناء قابل توجه بود، با بیانیه رسمی فوری عنوان کرد «گاوچران آمریکایی جنایات خود علیه
فوری عنوان کرد «گاوچران آمریکایی جنایات خود علیه بشریت را برداشت می‌کنند». اروپا پس از حمله ۱۱ سپتامبر با ایالات متحده بسیار همدل بود. ناتو به اتفاق آرا از ایالات متحده حمایت کرد و حمله به آمریکا را حمله به همه آنها پس از استناد به ماده ۵ پیمان ناتو برای اولین بار و آخرین بار با آمریکا همراهی کرد. نیروهای ناتو و آمریکایی وارد افغانستان شدند. هنگامی که ایالات متحده در سال ۲۰۰۳ تصمیم به تهاجم و سرنگونی رژیم عراق گرفت، در اروپا، تنها حمایت دولت انگلیس، را به دست آورد، و مخالفان شدیدی نیز به رهبری دولت آلمان و
آورد، و مخالفان شدیدی نیز به رهبری دولت آلمان و فرانسه به دست آورد. فناوری رایانه ای ایالات متحده. یکی از ابعاد فزاینده ضد آمریکایی گرایی ترس از فراگیر شدن فناوری اینترنت ایالات متحده است. آمریکایی شدن از طریق اینترنت پرسرعت و فناوری تلفن‌های هوشمند گسترده از سال ۲۰۰۸ پیشرفت زیادی کرده‌اند و بخش بزرگی از برنامه‌ها و سخت‌افزارهای جدید در ایالات متحده طراحی شده‌است. در اروپا، نگرانی در مورد آمریکایی شدن بیش از حد از شرکت‌های گوگل، فیس بوک، توییتر، اپل و اوبر، و بسیاری از شرکت‌های اینترنتی مستقر در ایالات
و بسیاری از شرکت‌های اینترنتی مستقر در ایالات متحده وجود دارد. دولت‌های اروپایی به‌طور فزاینده ای نگرانی خود را در مورد مسائل مربوط به حریم خصوصی و مالیات در مورد غول‌های جدید آمریکایی ابراز کرده‌اند. این ترس وجود دارد که آنها به‌طور قابل توجهی از مالیات فرار کرده و اطلاعاتی ارسال می‌کنند که ممکن است قوانین حریم خصوصی اروپا را نقض کند. "وال استریت ژورنال" در سال ۲۰۱۵ «نگرانی عمیق محافل اروپایی در مورد قدرت شرکت‌های فناوری آمریکایی» را گزارش کرد. در اروپا. مورخ دیوید الوود در مقاله ای در سال ۲۰۰۳ سه ریشه
مورخ دیوید الوود در مقاله ای در سال ۲۰۰۳ سه ریشه بزرگ آمریکایی ستیزی را شناسایی کرد: الوود معتقد بود آمریکاستیزی در ۶۰ سال گذشته شامل عوامل متغیری بوده‌است. این عوامل بسته به بحران‌های داخلی در گروه‌ها یا جوامع بسته به رفتارهایی آمریکا بوده‌است. در ۲۰۰۴، سرجیو فابرینی نوشت که اقدامات یکجانبه پس از ۱۱ سپتامبر و جنگ عراق احساسات نهفته آمریکاستیزی را بیشتر کرده و آن را به ظهور رسانید. در این مقاله به ترس اروپایی‌ها از آمریکایی شدن فرایندهای اقتصادی، فرهنگی و سیاسی در اروپا پرداخته شده‌است. در بسیاری از
و سیاسی در اروپا پرداخته شده‌است. در بسیاری از کشورهای اروپایی، در زمان ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش، اندیشه آمریکایی افول کرد. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو نشان داد که «دیدگاه مطلوب» نسبت به آمریکا در سال‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۶ از ۸۳٪ به ۵۶٪ در انگلستان، از ۶۲٪ به ۳۹٪ در فرانسه، از ۷۸٪ به ۳۷٪ در آلمان و از ۵۰٪ به ۲۳٪ در اسپانیا افت کرده‌است. در ۲۰۰۲، حمله به شرکت‌های آمریکایی در آتن، زوریخ، تفلیس، مسکو و غیره گزارش شده‌است. در ونیز ۸ تا ۱۰ نفر نقابدار به نشانه اعتراض به جهانی‌سازی به رستوران مک‌دونالد حمله کردند. در
به جهانی‌سازی به رستوران مک‌دونالد حمله کردند. در تظاهرات بزرگداشت قیام ۱۷ نوامبر در آتن، هرساله برای نشان دادن پشتیبانی آمریکا از حکومت نظامی ۱۹۷۴–۱۹۶۷ مردم به سمت سفارت آمریکا راه‌پیمایی می‌کند. هاتلاپا و مارکویتس اوباما را همانند فرشته‌ای (یا به‌طور دقیق تر همانند یک ستاره راک) در مقابل تصویر شیطانی بوش ترسیم می‌کنند. در عین حال آن‌ها بیان می‌کنند که «دیوانگان اوباما» خواری و بی‌اعتمادی عمیق به آمریکا را می‌پوشانند. فرانسه. در دهه ۱۹۵۰، عدم حمایت آمریکایی‌ها در نبرد دین بین فو و بعد از آن بحران سوئز
در نبرد دین بین فو و بعد از آن بحران سوئز موجب نگرانی و ناراحتی فرانسوی‌ها شد. امپریالیسم آمریکا و جنگ ویتنام ریشه نارضایتی مارکسیست‌های فرانسه بود. بعدها، به‌طور مسلم، استفاده از سلاح کشتار جمعی در عراق تصویر سابق آمریکا را مخدوش کرد. در ۲۰۰۸، ۸۵٪ مردم فرانسه دولت و بانک‌های آمریکایی را مسئول بحران مالی ۲۰۱۰–۲۰۰۷ می‌دانستند. راستگراها که از ۱۹۴۵ دربارهٔ آمریکاستیزی سکوت کرده بودند، در قرن ۲۱ به ویژه در حزب آلترناتیو برای آلمان در مخالفت با اتحادیه اروپا آمریکاستیزی خود را نشان داد، و اکنون هم آمریکاستیز و
خود را نشان داد، و اکنون هم آمریکاستیز و هم مهاجرستیز شده‌اند. تنفر و بی‌اعتمادی نسبت به آمریکایی‌ها در ۲۰۱۳ با فاش شدن جاسوسی آمریکایی‌ها از مقامات ارشد آلمان، از جمله صدراعظم مرکل، شدت یافت. هلند. هرچند به‌طور کلی هلندی‌ها نگرش مثبتی به آمریکا داشتند، ولی جریاناتی منفی پس از جنگ جهانی دوم وجود داشته‌است و هلندی‌ها از سیاست‌های آمریکا در از دست دادن سلطه آسیایی بر اندونزی ناراضی‌اند. هلندی‌ها نجات پیدا کردن از نازی‌ها در ۴۵–۱۹۴۴ را به ارتش کانادا نسبت می‌دهند. گرایش‌های پس از جنگ ابهامات چندساله
نسبت می‌دهند. گرایش‌های پس از جنگ ابهامات چندساله آمریکاستیزی را استمرار بخشید. به نوعی می‌توان گفت که رابطه عشق و نفرت، یا تمایل به پذیرش الگوهای فرهنگی آمریکا و در عین حال انتقاد از آنها، حاکم است. در دهه ۱۹۶۰ در واکنش به جنگ ویتنام آمریکاستیزی به‌طور گسترده‌ای احیا شد. اغلب طرفداران آن در ابتدا افراد غیر وابسته به احزاب، دانشجویان جناح چپ، خبرنگاران، و روشنفکران بودند. با این وجود نظرسنجی‌ها در سال‌های ۸۳–۱۹۷۵ نشان می‌دهد که آمریکاستیزی تنها در میان ۱۰ درصد مردم به‌طور پایدار وجود دارد. روسیه. روسیه
درصد مردم به‌طور پایدار وجود دارد. روسیه. روسیه تاریخ بلندی در آمریکاستیزی دارد، که به روزهای اول جنگ سرد بر می‌گردد. آمریکا و متحدانش در شماری از نظرسنجی‌های اخیر پیوسته در صدر «بزرگ‌ترین تهدید» قرار دارد. در ۲۰۱۳، ۳۰ درصد روسی‌ها نگاه «خیلی نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» به امریکایی‌ها دارند و ۴۰ درصد آمریکا را در وضعیت «خیل نامطلوب» و «تاحدی نامطلوب» می‌بینند، که این رقم بیش از رقم ۳۴ درصدی در سال ۲۰۱۲ است. نظرسنجی‌های اخیر در مرکز لوادا نشان می‌دهد که ۷۱ درصد روسی‌ها نگرش منفی یا تا حدی منفی به ایالات
درصد روسی‌ها نگرش منفی یا تا حدی منفی به ایالات متحده دارند، که بیش از رقم ۳۸ درصدی در ۲۰۱۳ است و از زمان فروپاشی شوروی بیشترین رقم به‌شمار می‌رود. به خصوص در مقایسه با دهه ۱۹۹۰ که آمار افراد ناراضی نسبت به سیاست‌های آمریکا در آن زمان کمتر از ۱۰ درصد بود. در سال ۲۰۱۵، نظرسنجی جدید مرکز لوادا نشان داد که ۸۱ درصد روسی‌ها هم‌اکنون نگاه نامطلوبی به ایالات متحده دارند، که یحتمل در نتیجه تحریم‌های آمریکا و غرب علیه روسیه به علت بحران اوکراین است. بنا به گزارش‌های مختلف آمریکاستیزی در روسیه از زمان پایان جنگ سرد
مختلف آمریکاستیزی در روسیه از زمان پایان جنگ سرد در اوج خود قرار دارد. بریتانیا. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در دوران ریاست جمهوری جرج دبلیو بوش نشان می‌دهد که «نگرش مطلوب» به آمریکا بین سال‌های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۶ از ۸۳ درصد به ۵۶ درصد کاهش داشته‌است. وبلاگ‌ها و مقاله‌های خبری تجارب منفی نسبت به امریکایی‌هایی که در بریتانیا زندگی می‌کنند، را مورد بحث قرار می‌دهند. تمایلات آمریکاستیزی در بریتانیا در پی جنگ عراق و جنگ افغانستان بیشتر گسترش پیدا کرده‌است. آلمان. طراحان نیروی دریایی آلمان در دوران ۱۸۹۰–۱۹۱۰ دکترین مونرو
دریایی آلمان در دوران ۱۸۹۰–۱۹۱۰ دکترین مونرو را به عنوان یک ادعای حقوقی بزرگ برای تسلط بر نیمکره غربی محکوم کردند. آنها حتی بیشتر نگران کانال احتمالی آمریکا در پاناما بودند، زیرا این امر منجر به هژمونی کامل آمریکا در کارائیب می‌شد. اهداف جنگ آلمان در سال ۱۹۰۳ توسط نیروی دریایی اینگونه ارائه شد: "موقعیت محکم در غرب هند"، "دست آزاد در آمریکای جنوبی" و "لغو دکترین مونرو " که می‌تواند سبب یک استحکام قوی و مبنای تجارت ما با هند غربی، آمریکای مرکزی و جنوبی باشد. در دوران جنگ سرد، آمریکاستیزی سیاست رسمی دولت
در دوران جنگ سرد، آمریکاستیزی سیاست رسمی دولت آلمان شرقی بود و مخالفان مجازات می‌شدند. در آلمان غربی، ضدآمریکاییسم موضع مشترک چپ‌ها بود، اما اکثریت آمریکا را بعنوان محافظ در برابر کمونیسم و متحد مهم در بازسازی کشور مورد ستایش قرار دادند. پس از اتحاد مجدد در ۱۹۹۰، حزب کمونیست در شرق با نام جدیدی به نام «چپ آلمان» مبارزه می‌کند و موضع ضد آمریکایی قدیمی خود را حفظ می‌کند و هشدار می‌دهد که آمریکا در حال برنامه‌ریزی برای خراب کردن روابط دوستانه آلمان با روسیه است. انصراف آلمان برای حمایت از رهبری آمریکا حمله
است. انصراف آلمان برای حمایت از رهبری آمریکا حمله ۲۰۰۳ به عراق که اغلب به عنوان جلوه ای از ضد آمریکایی دیده می‌شد. ضدآمریکاییسم از سال ۱۹۴۵ در سمت راست خاموش شده بود، اما در قرن ۲۱ دوباره ظاهر شد، به ویژه در حزب آلترناتیو برای آلمان (AfD) که در مخالفت با اتحادیه اروپا آغاز شد و اکنون هم ضد آمریکایی و هم ضد مهاجرت شده‌است. بی‌اعتمادی به آمریکایی‌ها در سال ۲۰۱۳ با افشاگری جاسوسی آمریکا از مقامات ارشد آلمان از جمله صدراعظم مرکل افزایش یافت. ریچارد گرنل، سفیر آمریکا در آلمان در رابطه با کلاس رلوتیوس،
سفیر آمریکا در آلمان در رابطه با کلاس رلوتیوس، روزنامه‌نگار "نشریه اشپیگل"، در نامه ای به این مجله از سوگیری نهادی ضد آمریکایی شکایت کرد و خواستار تحقیقات مستقل شد. گرنل نوشت: «این اخبار جعلی عمدتاً بر سیاست‌های ایالات متحده و بخش‌های خاصی از مردم آمریکا تمرکز می‌کند.» یونان. مجسمه ای از هری ترومن، رئیس‌جمهور ایالات متحده، توسط انجمن آموزشی مترقی هلندی آمریکایی (یکی از بزرگ‌ترین گروه‌های یونانی-آمریکایی) به آتن اهدا شد تا به دکترین ترومن که ۲ میلیارد دلار کمک اقتصادی و نظامی به دولت یونان برای مقابله با
کمک اقتصادی و نظامی به دولت یونان برای مقابله با این کشور کرده بود، احترام بگذارد. معترضان ضدآمریکایی علیه سیاست خارجی گذشته و کنونی آمریکا و اقدامات خرابکارانه آنها، از جمله حداقل ۵ بار سرنگونی، مورد تجاوز قرار گرفته‌اند. بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو در سال ۲۰۱۶، ۷۲ درصد از پاسخ دهندگان یونانی آمریکایی‌ها را با استکبار و ۶۸ درصد آنها را با حرص و آز مرتبط دانستند. هر دو درصد کمی بالاتر از ۱۴ کشور دیگر مورد بررسی بود. ایرلند. تصور می‌شود که احساسات منفی نسبت به گردشگران آمریکایی در حدود ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴
نسبت به گردشگران آمریکایی در حدود ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ افزایش یافته‌است. آسیا. چین. چین دارای سابقه طولانی آمریکایی ستیزی است که با بی اعتنایی عمومی به خارجیان در اوایل قرن ۱۹ آغاز شد که در شورش بوکسور ۱۹۰۰ به اوج خود رسید، زیرا ایالات متحده در سرکوب نظامی کمک کرد. در طول جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم، ایالات متحده در قبال حمله ژاپن به دولت چیانگ کای شک کمک اقتصادی و نظامی کرد به ویژه «دستان چین» (دیپلماتهای آمریکایی که به دانش خود در مورد چین مشهور هستند) همچنین سعی کردند با رژیم کمونیستی مائو تسه تونگ در
سعی کردند با رژیم کمونیستی مائو تسه تونگ در سنگر خود در یانان، روابط دیپلماتیک برقرار کنند، با هدف تقویت وحدت بین ناسیونالیستها و کمونیستها. با این حال، پس از پیروزی کمونیست‌ها در جنگ داخلی چین و انتقال دولت چیانگ به تایوان، همراه با شروع جنگ سرد و ظهور مک کارتیسم در سیاست ایالات متحده، روابط تیره شد. چین و ایالات متحده وارد یک جنگ بزرگ اعلام نشده در کره، ۱۹۵۰–۱۹۵۳ شدند و در نتیجه، رئیس‌جمهور هری ترومن از سیاست مهار حمایت کرد و ناوگان هفتم ایالات متحده را برای جلوگیری از حمله احتمالی کمونیست‌ها به تایوان
برای جلوگیری از حمله احتمالی کمونیست‌ها به تایوان اعزام کرد. ایالات متحده پیمان دفاع متقابل چین و آمریکا را با تایوان امضا کرد که تا سال ۱۹۷۹ ادامه داشت و تا سال ۱۹۵۰، دولت کمونیست در پکن توسط ایالات متحده به رسمیت شناخته نشد، تقریباً تمام کارکنان دیپلماتیک آمریکا سرزمین اصلی چین را ترک کرده بودند، و یکی از آنها اهداف سیاسی مائو شناسایی و نابودی جناح‌هایی در داخل چین بود که ممکن است برای سرمایه‌داری مطلوب باشد. مائو در ابتدا ایالات متحده را به عنوان «ببر کاغذی» اشغالگران تایوان، «دشمن مردم جهان» و
«ببر کاغذی» اشغالگران تایوان، «دشمن مردم جهان» و «گروه‌های سرمایه‌داری انحصاری»، مسخره کرد و استدلال شد که مائو هرگز قصد روابط دوستانه با ایالات متحده ندارد با این حال، به دلیل انشعاب چین و شوروی و افزایش تنش بین چین و اتحاد جماهیر شوروی، ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهور ایالات متحده، مجدداً از روابط دیپلماتیک با چین کمونیستی خبر داد و در سال ۱۹۷۲ سفری رسمی را آغاز کرد. روابط دیپلماتیک بین دو کشور سرانجام در سال ۱۹۷۹ بازسازی شد. پس از مرگ مائو، دنگ شیائوپینگ اصلاحات اقتصادی را آغاز کرد و خصومت به شدت کاهش یافت،
اقتصادی را آغاز کرد و خصومت به شدت کاهش یافت، در حالی که تجارت و سرمایه‌گذاری در مقیاس بزرگ و همچنین مبادلات فرهنگی به عوامل اصلی تبدیل شد. به دنبال اعتراضات میدان تیان آن من در سال ۱۹۸۹، ایالات متحده تحریم‌های اقتصادی و نظامی را علیه چین وضع کرد، اگرچه روابط دیپلماتیک رسمی همچنان ادامه داشت. در دهه ۱۹۹۰، حوادثی مانند حادثه یینه یا بمباران سفارت چین در بلگراد توسط آمریکا، ضدآمریکاییسم را در چین به میزان قابل توجهی افزایش داده‌است و بسیاری از مردم هنگام وقوع آن اعتراض کردند. در سال ۲۰۰۱، روابط دیپلماتیک در
آن اعتراض کردند. در سال ۲۰۰۱، روابط دیپلماتیک در اثر حادثه جزیره هاینان آسیب دید، که در آن برخورد هواپیمای آمریکایی و چینی منجر به مرگ خلبان چینی شد. در سال ۲۰۱۳، ۵۳ درصد از پاسخ دهندگان چینی در نظرسنجی پیو دیدگاه «بسیار نامطلوب» یا «تا حدودی نامطلوب» نسبت به ایالات متحده داشتند روابط در اواخر دوران ریاست جمهوری اوباما در سال ۲۰۱۶ کمی بهبود یافت و ۴۴٪ از پاسخ دهندگان چینی اظهار دیدگاه نامطلوبی از ایالات متحده وجود داشت. از زمان آغاز جنگ تجاری دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا با چین، رسانه‌های چینی فیلم‌های
رئیس‌جمهور آمریکا با چین، رسانه‌های چینی فیلم‌های جنگ کره را پخش کردند، که باعث افزایش قابل توجه ضدآمریکایی شد در ماه مه ۲۰۱۹، "گلوبال تایمز" گفت که «جنگ تجاری با آمریکا در حال حاضر چین را به یاد جنگ‌های نظامی بین چین و ایالات متحده در جنگ کره می‌اندازد.» ژاپن. در ژاپن، اعتراض به رفتار و حضور پرسنل نظامی آمریکایی بعضاً ضدآمریکایی گزارش می‌شود، مانند حادثه تجاوز اوکیناوا در سال 1995. ، حضور نظامی آمریکا در اوکیناوا همچنان در ژاپن به عنوان یک موضوع بحث‌برانگیز باقی ماند.در حالی که اعتراضات به دلیل حوادث خاص
باقی ماند.در حالی که اعتراضات به دلیل حوادث خاص به وجود آمده‌است، اغلب منعکس کننده کینه‌های عمیق‌تر تاریخی است. رابرت هاتاوی، مدیر برنامه آسیای مرکز ویلسون، می‌گوید: "رشد احساسات ضد آمریکایی در ژاپن و کره جنوبی باید نه تنها به عنوان پاسخی به سیاست‌ها و اقدامات آمریکا، بلکه به عنوان نشان دهنده روندها و تحولات داخلی عمیق تر تلقی شود. در ژاپن، موضوعات گوناگونی به ضدآمریکاییسم در دوران پس از جنگ کمک کرده‌است، از جمله صلح طلبی در چپ، ملی‌گرایی در راست و نگرانی‌های فرصت طلبانه در مورد نفوذ آمریکا در زندگی
فرصت طلبانه در مورد نفوذ آمریکا در زندگی اقتصادی ژاپن. کره جنوبی. کاترین مون در گفتگو با مرکز ویلسون، خاطرنشان می‌کند در حالی که اکثریت مردم کره جنوبی از اتحاد آمریکا حمایت می‌کنند «ضدآمریکایی همچنین بیانگر جمعی از شکایات انباشته‌است که در بسیاری از موارد برای چندین دهه پنهان بوده‌است». در دهه ۱۹۹۰، محققان، سیاست گذاران و رسانه‌ها خاطرنشان کردند که انگیزه آمریکا ستیزی با رد اقتدارگرایی و ناسیونالیسم احیای شده بود، این ضدآمریکایی ناسیونالیستی تا دهه ۲۰۰۰ ادامه پیدا کرد و با تعدادی از حوادث مانند «صندوق
ادامه پیدا کرد و با تعدادی از حوادث مانند «صندوق بین‌المللی پول» همراه شد. در اوایل دهه ۱۹۹۰تجاوز سربازان آمریکایی به زنان کره جنوبی به نمادی از ناسیونالیسم ضد آمریکایی تبدیل شدند. «عزیز آمریکایی» یک آهنگ ضد آمریکایی است که توسط سای خوانده شده‌است. " فاکینگ آمریکا " یک آهنگ اعتراضی ضد آمریکایی است که توسط خواننده و فعال کره جنوبی یون مین ساک نوشته شده‌است. به شدت ضد سیاست خارجی آمریکا و ضد بوش، این آهنگ در سال ۲۰۰۲ در زمانی نوشته شد که پس از جنجال المپیک آپولو اوهنو و حادثه ای در یانگجو که در آن دو دانش
آپولو اوهنو و حادثه ای در یانگجو که در آن دو دانش آموز راهنمایی کره ای پس از برخورد با خودروی ارتش آمریکا جان باختند، احساسات ضد آمریکایی در کره جنوبی به سطوح بالایی رسید. با این حال، تا سال ۲۰۰۹، اکثریت مردم کره جنوبی دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده داشتند. در سال ۲۰۱۴، ۵۸ درصد از مردم کره جنوبی دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده داشتند و کره جنوبی را به یکی از طرفدارترین کشور طرفدار آمریکا در جهان تبدیل کرد. کره شمالی. روابط بین کره شمالی و ایالات متحده از زمان جنگ کره تاکنون خصمانه بوده‌است و توسعه
از زمان جنگ کره تاکنون خصمانه بوده‌است و توسعه اخیر سلاح‌های هسته ای و موشک‌های دوربرد، تنش بین دو کشور را بیشتر کرده‌است. ایالات متحده در حال حاضر حضور نظامی خود را در کره جنوبی حفظ می‌کند و رئیس‌جمهور جورج دبلیو بوش قبلاً کره شمالی را بخشی از " محور شرارت " توصیف کرده بود. در کره شمالی، ماه ژوئیه «ماه مبارزه مشترک علیه آمریکا» است، که با جشن‌هایی برای محکوم کردن ایالات متحده برگزار می‌شود. فیلیپین. احساسات ضد آمریکایی در فیلیپین وجود داشته‌است، که عمدتاً به دلیل جنگ فیلیپین و آمریکا در بیش از ۱۰۰ سال پیش
دلیل جنگ فیلیپین و آمریکا در بیش از ۱۰۰ سال پیش و دوره استعمار آمریکا در سالهای ۱۸۹۸–۱۹۴۶ بود. در دوران معاصر، توافق‌نامه بحث‌برانگیز نیروهای بازدیدکننده باعث افزایش بیشتر احساسات ضد آمریکایی، به ویژه در میان مسلمانان فیلیپینی می‌شود. در اکتبر ۲۰۱۲، کشتی‌های آمریکایی در حال ریختن زباله‌های سمی در خلیج سوبیک باعث افزایش موج ضد آمریکایی شد و زمینه را برای تجمع‌های متعدد فراهم کرد. هنگامی که باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا به آسیا سفر کرد، برای دیدار از مالزی، کره جنوبی، ژاپن و فیلیپین، صدها تظاهرات فیلیپینی
کره جنوبی، ژاپن و فیلیپین، صدها تظاهرات فیلیپینی در مانیل با شعارهای ضد اوباما تظاهرات کردند و برخی حتی پرچم‌های تمسخر آمیز آمریکا را نیز سوزاندند. با وجود این حوادث، نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۱ توسط بی‌بی‌سی نشان داد که ۹۰ درصد از مردم فیلیپین دیدگاه مطلوبی نسبت به ایالات متحده دارند، بالاتر از دیدگاه ایالات متحده در هر کشور دیگر. بر اساس نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، ۹۲ درصد از فیلیپینی‌ها به ایالات متحده خوشایند بوده و فیلیپین را به آمریکایی‌ترین طرفدار آمریکا در جهان تبدیل
را به آمریکایی‌ترین طرفدار آمریکا در جهان تبدیل کرده‌است. افغانستان. حملات هواپیماهای بدون سرنشین منجر به افزایش ضدامریکاییسم شده‌است. پاکستان. در نتیجه حملات هواپیماهای بدون سرنشین آمریکا به این کشور توسط جورج دبلیو بوش و ادامه آن توسط باراک اوباما، نگرش‌های منفی نسبت به نفوذ ایالات متحده در پاکستان افزایش یافته‌است. در نظرسنجی‌ها، پاکستان به‌طور مشترک در کنار صربستان به عنوان منفی‌ترین کشورها نسبت به آمریکا شناخته شد. خاورمیانه. پس از جنگ جهانی اول، تحسین دموکراسی، آزادی و تعیین سرنوشت خود توسط وودرو
دموکراسی، آزادی و تعیین سرنوشت خود توسط وودرو ویلسون، رئیس‌جمهور آمریکا بخاطر اصول چهارده‌گانه مورد تحسین قرار گرفت و در طول جنگ جهانی دوم، بخاطر آرمان‌های بلند منشور آتلانتیک مورد توجه قرار گرفت. به گفته تمیم انصاری، در کتاب "سرنوشت مختل شده: تاریخ جهان از" دیدگاه اسلام (۲۰۰۹) دیدگاه‌های اولیه آمریکا در خاورمیانه و جهان اسلام بیشتر مثبت بود. خاورمیانه مانند دیگر نقاط جهان، دارای جهش‌های ضد آمریکایی در منطقه با اتخاذ یا تکرار برخی سیاست‌های دولت آمریکا، به ویژه حمایت از اسرائیل در اشغال فلسطین و جنگ عراق،
ویژه حمایت از اسرائیل در اشغال فلسطین و جنگ عراق، است. به عنوان نمونه در مورد ۱۱ سپتامبر، بر اساس نظرسنجی گالوپ، مسلمانان با این حمله مخالف بودند، ۷ درصد از آنها (که در نظرسنجی «رادیکال» نامیده می‌شد)، با استناد به منافع خود، از آن حمایت کردند. دیدگاه‌های مذهبی، اما انزجار از سیاست‌های ایالات متحده بود. در واقع، گروه‌های مسلح رادیکال در خاورمیانه، از جمله القاعده، هنگام هدف قرار دادن دارایی‌های آمریکا یا دیگر دارایی‌های غربی در منطقه، حملات خود به علت سیاست‌های آمریکا و جنایات علیه بشریت عنوان کرده‌اند.
آمریکا و جنایات علیه بشریت عنوان کرده‌اند. برای مثال، برای توضیح بمب‌گذاری در برج خوبر (که در آن ۱۹ نیروی هوایی آمریکایی کشته شدند)، بن لادن، اگرچه ثابت کرد که این حمله را انجام نداده‌است، اما در مواردی از حملات علیه مسلمانان مانند قتل‌عام صبرا و شتیلا، به حمایت آمریکا از اسرائیل اشاره کرد. و قتل‌عام قانا، به عنوان دلایل این حمله اشاره کرد. القاعده همچنین از تحریم‌های آمریکا علیه عراق و بمباران آن در مناطق ممنوعه پروازهای عراق (۱۹۹۱–۲۰۰۳)، که تلفات زیادی را در جمعیت غیرنظامی این کشور به دنبال داشت، را به
در جمعیت غیرنظامی این کشور به دنبال داشت، را به عنوان توجیهی برای کشتن آمریکایی‌ها نام برد. با این حال، یک جنبه فرهنگی برای ضدآمریکایی در میان گروه‌های مذهبی و محافظه کار در خاورمیانه وجود دارد که ممکن است ریشه در سید قطب داشته باشد. قطب، روشنفکر برجسته مصری جزو اخوان المسلمین بود، در سالهای ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۰ در گریلی، کلرادو "تحصیل کرد و کتابی تحت عنوان "آمریکا من دیده‌ام" (۱۹۵۱) را بر اساس تجربیات خود نوشت. او در آن همه چیز را در آمریکا از آزادی فردی و سلیقه موسیقی گرفته تا مراسم کلیسایی و موهای کوتاه کلیسا
موسیقی گرفته تا مراسم کلیسایی و موهای کوتاه کلیسا محکوم کرد. قطب نوشت: «آنها با آهنگ گرامافون می‌رقصیدند، و زمین مملو از ضربه زدن با پاهای فریبنده، دست‌های دور کمر، لب‌ها روی لب‌ها و سینه‌ها روی سینه‌ها فشرده شده بود. فضا سرشار از آرزو بود.» وی در کتابش تصویری از تاریخ آمریکا ارائه داد و از اینکه زنان از منظر جنسی آزاد شده بودند ناراحت بود: "دختر آمریکایی به خوبی با ظرفیت اغوا کننده بدن خود آشنایی دارد. او می‌داند که در او صورت، و در چشمان رسا و لب‌های تشنه نهفته‌است. او می‌داند که اغواگری در سینه‌های گرد،