payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اُمْسْک مرکز استان امسک در فدراسیون روسیه است. امسک در جنوب غربی سیبری واقع شده و دومین شهر بزرگ در شرق کوه‌های اورال به شمار می‌آید. فاصله بین امسک تا مسکو ۲۷۰۰ کیلومتر است. مکان‌های دیدنی. کلیسای جامع امسک. این کلیسا در بین سال‌های ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۸ در دوران تزار الکساندر سوم ساخته شد، پس از انقلاب روسیه و روی کار آمدن دولت کمونیست شوروی در ۱۹۲۳ این کلیسا بسته و در ۱۹۳۵ نابود شد، ولی پس از فروپاشی شوروی و با کمک‌های مالی مردم شهر دوباره در سال ۲۰۰۷ بازسازی شد. خیابان لنین. این خیابان قبل از روی کار آمدن شوروی
خیابان لنین. این خیابان قبل از روی کار آمدن شوروی خیابان لیوبینسکی نام داشت که پس روی کار آمدن شوروی‌ها به خیابان لنین تغییر نام داد.
بابا مُخَیِر (۱۳۲۰، اردبیل - ۱۳۹۱) پدر دامپزشکی ایران ، دارای دکتری دامپزشکی از دانشگاه تهران و دکترای تخصّصی علوم زیستی (اقیانوس‌شناسی) از دانشگاه پاریس فرانسه و عضو پیوستهٔ فرهنگستان علوم و استاد بیماری‌ها و انگل‌های ماهی دانشگاه تهران بود. کتاب "بیماری‌های ماهیان پرورشی" تألیف بابا مخیر، در دورهٔ چهارم انتخاب کتاب سال جمهوری اسلامی ایران از طرف وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، به عنوان کتاب سال برگزیده شد. مخیر مدت‌ها رئیس گروه علوم دامپزشکی و رئیس شاخهٔ شیلات فرهنگستان علوم بوده است و مدتی نیز معاونت علمی و
فرهنگستان علوم بوده است و مدتی نیز معاونت علمی و پژوهشی فرهنگستان علوم ایران را عهده‌دار بوده است. او در سال ۱۳۸۳ به عنوان چهرهٔ ماندگار در رشتهٔ پزشکی و علوم تجربی انتخاب گردید. مخیر، ۱۳ بهمن ۱۳۹۱ در سن ۷۱ سالگی درگذشت. فعالیت‌های آموزشی. عناوین دروس آموزشی ارائه شده توسط مخیر: کارشناسی • پرورش ماهی • اقیانوس‌شناسی• انگل‌شناسی و بیماری انگلی • بهداشت و صنایع موادغذایی دریائی • بیماری‌ها و انگل‌های آبزیان • بیماری‌های انگلی ماهی • بیماری‌های ماهی • بیماری‌های محیط یوت اغذیه آبزیان • سیستماتیک و تشریح ماهی
محیط یوت اغذیه آبزیان • سیستماتیک و تشریح ماهی • فارکولوژیو مسمومیت‌های آبزیان • قارچ‌شناسی و بیماری قارچ • کنترل کیفی و بهداشتی اغذیهٔ دریا • ماهی‌شناسی سیستماتیک • ماهی‌شناسی عمومی • ویروس‌شناسی و بیماری ویروسی کارشناسی ارشد • اکولوژی دریا و ماهی‌شناسی • بهداشت ماهی و مبارزه با آفات دکتری • پروژه تحقیقاتی آبزیان • بیماری‌های انگلی ماهی • بیماری‌های ماهی • قارچ‌شناسی • ویروس‌شناسی و بیماری ویروسی
امید داشتن باور به نتیجهٔ مثبت اتفاق‌ها یا شرایط در زندگی است. امید همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
آماری کارسارس استاودمایر (زاده ۱۶ نوامبر ۱۹۸۲، لیک ولز، فلوریدا) بسکتبالیست سابق تیم فنیکس سانز و بازیکن کنونی نیویورک نیکز در ان‌بی‌ای است. وی جایزه تازه‌کار سال NBA را در سال ۲۰۰۳ بدست آورد. ۳ بار جزو بازیکنان NBA All-Star انتخاب شده و در المپیک سال ۲۰۰۴ به همراه تیم ملی مردان بسکتبال آمریکا مدال برنز کسب کرده است.
بایون (در فرانسوی: Bayonne؛ در زبان گاسکون اکسیتان و زبان باسک: Baiona) نام شهر و بخشی است در جنوب باختری کشور فرانسه که در محل برخورد دو رود نیو و آدور جای‌گرفته‌است. بایون در بخش پیرنه-آتلانتیک جای‌گرفته‌است. برپایهٔ سرشماری سال ۲۰۰۶ جمعیت این شهر ۴۵٬۶۳۶ تن برآوردشده‌است. این شهر بخشی از سرزمین باسک فرانسه‌است. تاریخچه. در سدهٔ سوم میلادی این شهر یک پادگان رومی بود که رومیان لاپوردوم می‌خواندندش. در ۸۴۲ میلادی وایکینگ‌ها به رهبری بیورن آهن‌پهلو در کنار شهر جاگیرشده و استحکاماتی ساختند. موقعیت ویژهٔ بایون
جاگیرشده و استحکاماتی ساختند. موقعیت ویژهٔ بایون که از راه رودهایش پلی ارتباطی میان دریای مدیترانه و اقیانوس اطلس بود وایکینگ‌ها را در اندیشهٔ چیرگی برآن انداخته‌بود. آنها در اندیشهٔ دستیابی به این راه‌های ارتباطی بودند. با چیرگی بر این راه ایشان به آسانی می‌توانستند بر تورتوزا که بازار داد و ستد برده اروپا بود دست‌یازند. در سدهٔ ۱۲ میلادی این شهر بندر مهمی بود با جمعیت نیمی باسک و نیم گاسکون. میان سال‌های ۱۱۵۱–۱۴۵۲ این شهر -که بخشی از آکیتان بود- به دست انگلستان گردانده‌می‌شد و مرکز پیوند اقتصادی میان این
گردانده‌می‌شد و مرکز پیوند اقتصادی میان این پادشاهی با دیگر بخش‌های جنوبی آن بود. با چیرگی شارل هفتم بر این شهر و تغییر بستر رود آدور -که ارتباط بایون را با اقیانوس قطع می‌نمود- از اهمیت استراتژیک اینجا کاسته‌شد. تا اینکه در ۱۵۷۸ با حفر کانالی آنرا دوباره به اقیانوش اطلس پیوستند. منابع. Wikipedia contributors, "Bayonne," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bayonne&amp;oldid=284108689 (accessed April 24, 2009).
بیسمارک اولین نبردناو از دو نبردناو کلاس بیسمارک بود که برای کریگس‌مارینه ساخته شد. این نبردناو به نام اتو فون بیسمارک، قدرت اصلی پشت اتحاد آلمان در ۱۸۷۱ نامگذاری شد، کار روی کشتی در کشتی‌سازی بلوم و ووس در هامبورگ در ژوئیهٔ ۱۹۳۶ شروع شد و دو و نیم سال بعد در فوریهٔ ۱۹۳۹ به آب انداخته شد. کار ساخت در اوت ۱۹۴۰ به پایان رسید، که وارد خدمت در ناوگان آلمان شد. بیسمارک و کشتی خواهرش تیرپیتس بزرگ‌ترین نبردناوهایی بودند که تا آن موقع توسط آلمان ساخته شده بودند و دو تا از بزرگ‌ترین کشتی‌های ساخته شده توسط قدرت‌های
تا از بزرگ‌ترین کشتی‌های ساخته شده توسط قدرت‌های اروپایی بودند. طی هشت ماه دوران خدمتش به فرماندهی افسر فرمانده‌اش کاپیتان ارنست لیندمان، بیسمارک فقط در یک مأموریت تهاجمی در مه ۱۹۴۱ با نام رمز راینوبونگ شرکت کرد. کشتی به همراه ناو سنگین پرینتس اویگن (Prinz Eugen)، باید به اقیانوس اطلس وارد می‌شدند تا بتوانند به خطوط کشتی‌رانی متفقین از آمریکای شمالی به بریتانیای کبیر حمله کنند. دو کشتی بارها در سواحل اسکاندیناوی شناسایی شدند و واحدهای نیروی دریایی بریتانیا برای سد کردن راه این دو اعزام شدند. در نبرد تنگهٔ
برای سد کردن راه این دو اعزام شدند. در نبرد تنگهٔ دانمارک، بیسمارک با رزمناو اچ‌ام‌اس هود، ناو افتخارآمیز نیروی دریایی سلطنتی درگیر شد و آن را غرق کرد و نبردناو اچ‌ام‌اس پرنس آو ولز را وادار به عقب‌نشینی کرد. بیسمارک خودش سه بار مورد اصابت قرار گرفت و دچار نشت سوخت از مخزنش شد. تخریب هود موجب تعقیبی بی‌امان توسط نیروی دریایی سلطنتی شامل ده‌ها کشتی جنگی شد. دو روز بعد، در حالی که در مسیر ایمنی نسبی فرانسه ویشی قرار داشت، بیسمارک توسط اژدرافکن‌های دوبالهٔ قدیمی فیری‌سوردفیش از ناو هواپیمابر اچ‌ام‌اس آرک
قدیمی فیری‌سوردفیش از ناو هواپیمابر اچ‌ام‌اس آرک رویال مورد حمله قرار گرفت، یکی از آن‌ها موفق شد که منجر به از کار افتادن سیستم سکان کشتی شود. در نبرد نهایی‌اش در صبح روز بعد، بیسمارک مورد بمباران مداوم از سوی ناوگان بریتانیا قرارگرفت و توسط خدمهٔ خود تخریب و با از دست رفتن زندگی‌های بسیار غرق شد. بیشتر کارشناسان معتقدند که آسیب نبرد در نهایت می‌توانست منجر به غرق شدن بیسمارک شود. در ژوئن ۱۹۸۹، چند سال پس از کشف لاشهٔ تایتانیک، رابرت بالارد لاشهٔ بیسمارک را نیز پیدا کرد که از آن زمان به بعد مورد بررسی‌های
نیز پیدا کرد که از آن زمان به بعد مورد بررسی‌های متعدد در کاوش‌های دیگر شده‌است. ساخت و مشخصات. "بیسمارک" در ابتدا با نام "ارساتز هانوفر" (جایگزین هانوفر) برای جایگزینی پیش دردنات اس‌ام‌اس هانوفر قدیمی تحت قرارداد "F" سفارش داده شد. ساخت کشتی به کشتی‌سازی بلوم و ووس در هامبورگ سپرده شد، جایی که تیر اصلی کشتی در ۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۶ در "هلگن ۹" به زمین گذاشته شد. این کشتی در تاریخ ۱۴ فوریهٔ ۱۹۳۹ به آب انداخته شد و طی مراسمی مفصل توسط دوروتی فون لونفلد نوهٔ صدراعظم اتو فون بیسمارک صاحب نام کشتی، نام‌گذاری شد. آدولف
فون بیسمارک صاحب نام کشتی، نام‌گذاری شد. آدولف هیتلر سخنرانی مراسم نامگذاری را انجام داد. تجهیز کشتی پس از به آب‌اندازی ادامه یافت که طی آن ستون اصلی کشتی با نوع شیب‌دار "کمان آتلانتیک" مشابه رزم‌ناو شارن‌هورست جایگزین شد. بیسمارک در۲۴ اوت ۱۹۴۰ برای سپری کردن کارآزمایی دریایی در دریای بالتیک تحویل نیروی دریایی شد. کاپیتان ارنست لیندمان فرماندهی کشتی را در زمان تحویل به ناوگان عهده‌دار شد. بیسمارک وزنی بالغ بر ۴۱۷۰۰ تن داشت که با بارگیری کامل به ۵۰۳۰۰ تن می‌رسید. طول آن ۲۵۱ متر بود و تیری به طول ۳۶ متر داشت
طول آن ۲۵۱ متر بود و تیری به طول ۳۶ متر داشت و بیشینهٔ فرورفتگی در آب آن ۹٫۹ متر بود. این نبردناو بزرگ‌ترین کشتی جنگی آلمان بود و بیشتر از هر نبردناو اروپایی به استثناء اچ‌ام‌اس ونگارد که در پایان جنگ به آب انداخته شد بارگیری داشت. بیسمارک را سه موتور بخار دنده گ‌دار بوم و ووس و دوازده دیگ بخار فوق گرم نفت‌سوز واگنر قدرت می‌بخشید که در مجموع ۱۵۰۱۷۰ اسب بخار قدرت داشت و می‌توانست در آزمایش‌های سرعتی به سرعت بیشینهٔ ۳۰٫۰۱ گره دریایی دست یابد و با ۱۹ گره دریایی ۸۸۷۰ مایل برد دریانوردی داشته باشد. "بیسمارک"
۸۸۷۰ مایل برد دریانوردی داشته باشد. "بیسمارک" مجهز به سه مجموعهٔ جستجوی راداری فومو ۲۳ (FuMO 23) بود که در جلو، عقب و نوک دکل جلویی کشتی نصب شده بودند. تعداد خدمهٔ استاندارد شامل ۱۰۳ افسر و ۱۹۶۲ سرباز بود. خدمه به دوازده یگان ۱۸ تا ۲۲۰ نفره تقسیم شده بودند. شش یگان اول به جنگ‌افزارهای کشتی تخصیص داده شده بودند، واحدهای یک تا چهار برای توپخانهٔ اصلی و دوم، یگان‌های پنجم و ششم توپخانهٔ ضدهوایی را کنترل می‌کردند. یگان هفتم شامل متخصص‌ها بود: آشپزها، نجارها و یگان هشتم حمل مهمات را برعهده داشت. اپراتورهای
و یگان هشتم حمل مهمات را برعهده داشت. اپراتورهای رادیو و سررشته‌دارها یگان نهم را تشکیل می‌دادند. سه یگان آخر خدمهٔ موتورخانه بودند. بیسمارک در هنگام ترک بندر با احتساب خدمتکاران کشتی، خدمهٔ تصرف و مشاوران جنگی بیش از ۲۲۰۰ نفر خدمه داشت. حدود ۲۰۰ نفر از پرسنل موتورخانه خدمهٔ سابق ناو سبک کارلسروهه (Karlsruhe) بودند که طی عملیات وزرئوبونگ (Weserübung) در حملهٔ آلمان به نروژ از دست رفته بود. خدمهٔ بیسمارک یک روزنامه به نام دای شیفزگلوک (Die Schiffsglocke - زنگ کشتی) چاپ می‌کردند. این نشریه فقط یک بار در
- زنگ کشتی) چاپ می‌کردند. این نشریه فقط یک بار در تاریخ ۲۳ آوریل ۱۹۴۱ توسط فرمانده دایرهٔ مهندسی، گرهارد یوناک (Gerhard Junack) چاپ شد. بیسمارک مسلح به هشت توپ ۳۸ سانتی‌متری اس‌کا سی/۳۴ دریایی بود که به صورت دوتایی در چهار برج گردان مستقر شده بودند: دو برج گردان ابرآتش روبه جلو (آنتون و برونو) و دو تا در عقب (سزار و دورا). تسلیحات ثانویه شامل دوازده توپ ۱۵ سانتی‌متری اس‌کا سی/۲۸ و شانزده توپ ۱۰٫۵ سانتی‌متری فلاک ۳۸ و شانزده توپ ضدهوایی ۳٫۷ سانتی‌متری اس‌کا سی/۳۰ و دوازده توپ ضدهوایی ۲ سانتی‌متری فلاک ۳۸/۳۰
و دوازده توپ ضدهوایی ۲ سانتی‌متری فلاک ۳۸/۳۰ بود. بیسمارک همچنین حامل چهار هواپیمای شناسایی آرادو آر ۱۹۶ آب‌نشین با یک بلندکنندهٔ بزرگ تکی و یک پرتاب‌کنندهٔ هواپیمای دوسویه بود. زره کمربند کشتی ۳۲۰ میلی‌متر ضخامت داشت و با یک جفت عرشه‌های فوقانی و اصلی که به ترتیب ۵۰ و ۱۰۰ تا ۱۲۰ میلی‌متر ضخامت داشتند پوشیده شده بود. برج گردان توپخانهٔ ۳۸ سانتی‌متری با صفحات ۳۶۰ میلی‌متری در جلو و ۲۲۰۰ میلی‌متری در اطراف حفاظت می‌شدند. تاریخ خدمت. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۰، سه هفته پس از ورود به ناوگان، بیسمارک هامبورگ را برای
پس از ورود به ناوگان، بیسمارک هامبورگ را برای شروع کارآزمایی دریایی در بندر کیل ترک کرد. اشپربرشر ۱۳ کشتی را تا دماغه آرکونا در ۲۸ سپتامبر و سپس تا گوتن هافن برای کارآزمایی در خلیج دانتزیگ اسکورت کرد. نیروگاه کشتی مورد آزمون کامل قرار گرفت و بیسمارک آزمون‌های مسافت-سنجی و بیشینهٔ سرعت را انجام داد. درحالی‌که ثبات و مانورپذیری‌اش مورد آزمون بود، یک اشکال در طرح کشتی کشف شد. خدمه درحالی‌که سعی داشتند کشتی را تنها با تغییر نحوهٔ چرخش پیشرانه هدایت کنند، متوجه شدند که بیسمارک با سختی زیاد روی مسیر درست قرار
شدند که بیسمارک با سختی زیاد روی مسیر درست قرار می‌گیرد. حتی وقتی پروانه‌های بیرونی با تمام قوا در جهت‌های مخالف فعال بودند توان اندکی برای تغییر جهت کشتی داشتند. توپخانهٔ اصلی بیسمارک اولین بار در اواخر نوامبر شلیک آزمایشی خود را انجام داد. آزمون نشان داد که بیسمارک سکوی توپخانهٔ بسیار باثباتی است. کارآزمایی‌ها تا آخر دسامبر ادامه داشت، بیسمارک به سمت هامبورگ رفت و در ۹ دسامبر به مقصد رسید تا تغییرات جزئی اعمال شود و روند مجهزسازی آن تکمیل شود. طبق برنامه کشتی قرار بود در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۱ به کیل بازگردد،
کشتی قرار بود در ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۴۱ به کیل بازگردد، اما یک کشتی تجاری در کانال کیل غرق شده بود و استفاده از آبراه را غیرممکن کرده بود. شرایط بد آب‌وهوایی تلاش برای برداشتن لاشه را بی‌نتیجه گذاشته بود، بنابراین بیسمارک تا مارس نتوانست به کیل برود. این تأخیر لیندمن را ناامید کرد: «بیسمارک برای پنج هفته در هامبورگ گیر افتاده بود… زمان ارزشمندی در دریا از دست رفت که نمی‌توان آن را جایگزین کرد، تأخیر قابل توجه در ورود نهایی کشتی به جنگ اجتناب‌ناپذیر است.» درحالی‌که بیسمارک در انتظار رفتن به کیل بود، کاپیتان اندرس
بیسمارک در انتظار رفتن به کیل بود، کاپیتان اندرس فورشل، وابستهٔ نیروی دریایی سوئد در برلین را میزبانی کرد. او کشتی را با جزئیات توصیف کرد، که در نهایت این اطلاعات توسط عناصر طرفدار انگلیس در نیروی دریایی پادشاهی سوئد به انگلیسی‌ها درز پیدا کرد. این اطلاعات نیروی دریایی سلطنتی را با اولین توصیف کامل از این کشتی آشنا کرد، با وجود این‌که در جزئیات نواقصی داشت اما شامل اطلاعات مهمی همچون حداکثر سرعت، شعاع عملیاتی و میزان بارگیری می‌شد. در ۶ مارس "بیسمارک" فرمان حرکت به کیل را دریافت کرد. در طول مسیر، کشتی توسط
حرکت به کیل را دریافت کرد. در طول مسیر، کشتی توسط چندین جنگندهٔ مسرشمیت ب‌اف ۱۰۹ و یک جفت کشتی تجاری مسلح به همراه یک یخ‌شکن اسکورت شد. در ساعت ۸:۴۵ روز ۸ مارس "بیسمارک" مختصری در ساحل جنوبی کانال کیل به گل نشست، که طی یک ساعت رها شد. کشتی روز بعد به کیل رسید. در آن‌جا خدمه مهمات، سوخت و سایر تدارکات را بارگیری کردند و جهت استتار، کشتی را با رنگ‌آمیزی دزل (Dazzle paint) پوشاندند. بمب‌افکن‌های انگلیسی در ۱۲ مارس بندر را بدون موفقیت بمباران کردند. در ۱۷ مارس نبردناو قدیمی شیلیزین که به عنوان یخ‌شکن استفاده
نبردناو قدیمی شیلیزین که به عنوان یخ‌شکن استفاده می‌شد "بیسمارک" را از میان یخ‌ها تا گوتن‌هافن اسکورت کرد، تا در آنجا به تمرین‌های آمادگی نظامی ادامه دهد. فرماندهی عالی دریایی (OKM) به فرماندهی آدمیرال اریش ردر قصد داشت استفاده از کشتی‌های سنگین برای حمله سطحی به حمل و نقل دریایی متفقین در اقیانوس اطلس را ادامه دهد. در آن زمان دو نبردناو کلاس شارن‌هورست در برست فرانسه مستقر بودند و به تازگی عملیات برلین را به پایان رسانده بودند، که یک عملیات بزرگ حمله به اقیانوس اطلس بود. کشتی خواهر "بیسمارک" تیرپیتس به
اقیانوس اطلس بود. کشتی خواهر "بیسمارک" تیرپیتس به سرعت در حال تکمیل بود. "بیسمارک" و "تیرپیتس" قرار بود با هم از دریای بالتیک گذشته و به دو کشتی کلاس شارنهورست بپیوندند. این عملیات در ابتدا برای ۲۵ آوریل ۱۹۴۱ برنامه‌ریزی شده بود، وقتی که ماه نو شرایط را مساعدتر می‌کرد. کار ساخت "تیرپیتس" دیرتر از آنچه انتظار می‌رفت تمام شد و این کشتی تا ۲۵ آوریل وارد ناوگان نشد و تا اواخر سال برای نبرد آماده نبود. برای پیچیده‌تر کردن شرایط نبردناو گنایزناو درحالی‌که در برست بود مورد اصابت اژدر قرار گرفت و وقتی در حوضچهٔ
بود مورد اصابت اژدر قرار گرفت و وقتی در حوضچهٔ تعمیر بود طی بمبارانی صدمه بیشتر دید. رزم‌ناو شارن‌هورست نیز پس از عملیات برلین نیاز به سرویس کلی دیگ بخار داشت، کارگران طی این سرویس متوجه شدند که وضعیت دیگ‌های بخار بدتر از آن است که تصور می‌شد؛ بنابراین شارن‌هورست نیز برای یورش برنامه‌ریزی شده آماده نبود. حملات بمب‌افکن‌های انگلیسی به انبارهای تدارکات کیل تعمیرات رزمناو سنگین آدمیرال شیر و آدمیرال هیپر را دچار تأخیر کرد. این دو کشتی تا ژوئیه یا اوت برای جنگ آماده نبودند. آدمیرال گونتر لوچنز افسری که برای
آماده نبودند. آدمیرال گونتر لوچنز افسری که برای هدایت عملیات برگزیده شده بود می‌خواست عملیات، حداقل تا زمانی‌که "شارن‌هورست" یا "تیرپیتس" آماده باشند به تأخیر بیفتد، با این‌حال فرماندهی عالی دریایی تصمیم گرفت که عملیات را ادامه دهد، با نام رمز عملیات راینوبونگ، با نیرویی که تنها از "بیسمارک" و رزمناو سنگین پرینتس اویگن تشکیل شده بود. عملیات راینوبونگ. در پنج مه، آدولف هیتلر و ویلهلم کایتل، با انبوهی از همراهان برای بازدید از بیسمارک و تیرپیتس وارد گوتن‌هافن شدند. برای این گروه تور مشروحی از کشتی‌ها برگزار
شدند. برای این گروه تور مشروحی از کشتی‌ها برگزار شد، بعد از آن هیتلر با لوتجینز ملاقاتی داشت تا دربارهٔ عملیات پیش رو به گفتگو بپردازد. در ۱۶ مه لوتجینز گزارش داد که بیسمارک و پرینتس اویگن کاملاً برای عملیات راینوبونگ آماده هستند، پس به او فرمان داده شد تا عملیات را در غروب ۱۹ مه شروع کند. به عنوان بخشی از نقشهٔ عملیاتی گروهی از ۱۸ کشتی تدارکات برای تدارکات‌رسانی به بیسمارک و پرینتس اویگن مستقر می‌شدند. چهار او-بوت در مسیر ترابری هالیفاکس و انگلستان مستقر می‌شدند تا برای مهاجمان دیده‌بانی کنند. در ابتدای
می‌شدند تا برای مهاجمان دیده‌بانی کنند. در ابتدای عملیات خدمهٔ بیسمارک به ۲۲۲۱ افسر و ملوان افزایش یافتند. این تعداد شامل ۶۵ نفر کارمندان آدمیرال و ۸۰ ملوان برای تصرف کشتی‌ها می‌شد که قرار بود برای کشتی‌های ترابری تصرف شده در حین مأموریت به کار گرفته شوند. در ساعت ۲ بامداد ۱۹ مه بیسمارک گوتن‌هافن را ترک کرد و به سمت آبراه دانمارک حرکت کرد. در ساعت ۱۱:۲۵ پرینتس اویگن به آن ملحق شد، که شب قبل در ساعت ۲۱:۱۸ از دماغه آرکونا حرکت کرده بود. دو کشتی توسط سه ناوشکن زد۱۰ هانز لودی و زد۱۶ فردریک اکولد و ناوشکن زد۲۳
زد۱۰ هانز لودی و زد۱۶ فردریک اکولد و ناوشکن زد۲۳ و ناوتیپ کوچکی از مین‌روب‌ها اسکورت می‌شدند. لوفت‌وافه پوشش هوایی در طی سفر به خارج از آب‌های آلمان را تأمین می‌کرد. حوالی ظهر ۲۰ می، لیندمن از طریق بلندگوهای کشتی مأموریت کشتی را اعلام کرد. تقریباً در همان زمان گروهی از ده یا ۱۲ هواپیمای سوئدی که در عملیاتی شناسایی بودند نیروهای آلمان را ردیابی کردند و ترکیب و جهت آن را گزارش دادند، البته آلمان‌ها سوئدی‌ها را ندیدند. یک ساعت بعد، ناوگروه آلمانی با رزمناو سوئدی اچ‌اس‌دابلیوام‌اس گوتلاند مواجه شد، رزمناو
سوئدی اچ‌اس‌دابلیوام‌اس گوتلاند مواجه شد، رزمناو آلمانی‌ها را تا دو ساعت در کاتگات تحت نظر داشت. "گوتلاند" گزارشی به فرماندهی مخابره کرد که در آن ذکر شده بود: «دو کشتی بزرگ به همراه سه ناوشکن، پنج شناور اسکورت، و ۱۰–۱۲ هواپیما از مارتسلند عبور کردند، گرا ۲۰۵ درجه و ۲۰ دقیقه.» "فرماندهی عالی دریایی آلمان" نگران خطرات امنیتی ناشی از گوتلاند نبود، چراکه "لوتجینز" و "لیندمن" هر دو باور داشتند که عملیات جنبهٔ محرمانه‌اش را از دست داده‌است. این گزارش در نهایت به کاپیتان هنری دنهام وابستهٔ نیروی دریایی بریتانیا
کاپیتان هنری دنهام وابستهٔ نیروی دریایی بریتانیا در سوئد رسید و او این اطلاعات را به مقر نیروی دریایی بریتانیا مخابره کرد. رمزشکن‌ها در بلچلی پارک تأیید کردند که یک حمله در اطلس نزدیک است، چرا که آن‌ها قبلاً گزارش‌هایی را رمزگشایی کرده بودند که نشان می‌داد "بیسمارک" و "پرینتس اویگن" خدمهٔ تصرف سوار کرده و از فرماندهی دریایی درخواست جدول‌های ناوبری اضافه داشته‌اند. در پی این اطلاعات به یک جفت سوپرمارین اسپیت‌فایر دستور داده شده در سواحل نروژ به دنبال این ناوگروه بگردند. گشت هوایی آلمان تأیید کرد که یک ناو
بگردند. گشت هوایی آلمان تأیید کرد که یک ناو هواپیمابر، سه نبردناو و چهار رزمناو در پایگاه اصلی دریایی بریتانیا در اسکاپا فلو کماکان لنگر انداخته‌اند، برای لوجینز مسلم شد که در این لحظه انگلیسی‌ها از عملیاتش مطلع نشده‌اند. در غروب ۲۰ مه بیسمارک و بقیهٔ ناوگروه به ساحل نروژ رسیدند. مین‌روب‌ها از گروه جدا شدند و دو مهاجم به همراه ناوشکن‌های اسکورتشان به سمت شمال ادامهٔ مسیر دادند. صبح روز بعد، افسران شنود رادیویی "پرینتس اویگن" سیگنالی را ردگیری کردند که به هواپیماهای شناسایی بریتانیا دستور یافتن دو نبردناو و
شناسایی بریتانیا دستور یافتن دو نبردناو و سه ناوشکن در مرزهای شمالی ساحل نروژ را می‌داد. در ساعت ۷:۰۰ بیست و یکم، آلمانی‌ها چهار هواپیمای ناشناس را ردگیری کردند، گرچه به سرعت از دید خارج شدند. کمی بعد در ۱۲:۰۰، ناوگروه به برگن رسید و در گریمزتادفورد لنگر انداخت. خدمهٔ کشتی در آنجا استتار بالتیک را با استاندارد "خاکستری قایقران" که توسط کشتی‌های جنگی آلمان فعال در اقیانوس اطلس استفاده می‌شد رنگ‌آمیزی کردند. در نروژ، یک جفت جنگندهٔ بی‌اف ۱۰۹ بالای بیسمارک گشت می‌دادند تا آن را از حملات هوایی بریتانیا محافظت
می‌دادند تا آن را از حملات هوایی بریتانیا محافظت کنند. با این‌حال افسر پرواز مایکل ساکلینگ توانست اسپیت‌فایرش را مستقیماً روی ناوگروه آلمانی در ارتفاع ۸۰۰۰ متری برده و چندین عکس از بیسمارک و همراهانش بگیرد. پس از دریافت اطلاعات، آدمیرال جان تووی به رزمناو هود، نبردناو به تازه‌وارد پرینس آو ولز و شش ناوشکن دستور داد تا جفت رزمناوی که در تنگهٔ دانمارک مشغول گشتی‌زنی بودند ملحق شوند. باقی ناوگان خانه در اسکاپا فلو در حالت آماده‌باش قرار گرفت. هجده هواپیما برای حمله به آلمان‌ها اعزام شدند، اما آب و هوای فیورد
حمله به آلمان‌ها اعزام شدند، اما آب و هوای فیورد بدتر شد و آن‌ها نتوانستند کشتی‌های جنگی آلمانی را پیدا کنند. بیسمارک در لنگرگاهش در نروژ نتوانست سوخت‌گیری کند، چرا که دستوراتش او را ملزم به این کار نمی‌کرد. این کشتی بندر را درحالی‌که ۲۰۰ تن ظرفیت سوختش خالی بود ترک کرد درحالی‌که ۱۰۰۰ تن سوخت طی مسیر از گوتن‌هافن صرف شده بود. پرینتس اویگن در این زمان ۷۶۴ تن از سوخت را در اختیار داشت. در ۱۹:۳۰ روز ۲۱ مه بیسمارک، پرینتس اویگن و سه ناوشکن اسکورت برگن را ترک کردند. در نیمه‌شب وقتی نیروها در دریا بودند و به سوی
در نیمه‌شب وقتی نیروها در دریا بودند و به سوی اقیانوس منجمد شمالی حرکت کردند، رادار در نهایت عملیات را برای هیتلر شرح داد و او با بی‌میلی اجازهٔ حمله را صادر کرد. سه ناوشکن اسکورت در ۴:۱۴، ۲۲ مه از گروه جدا شدند، درحالی‌که گروه از تروندهایم دور می‌شد. حدود ساعت ۱۲:۰۰ لوتجینز به دو کشتی‌اش دستور داد به سمت آبراه دانمارک تغییر جهت دهند تا بتوانند برای فرار به اقیانوس اطلس اقدام کنند. در ۴:۰۰ روز ۲۳ مه، لوتجینز به بیسمارک و پرینتس اویگن دستور داد که سرعتشان را به ۲۷ گره دریایی افزایش دهند تا از آبراه بگریزند.
به ۲۷ گره دریایی افزایش دهند تا از آبراه بگریزند. به محض ورود به آبراه، هر دو کشتی تجهیزات راداری جستجوی FuMO خود را فعال کردند. بیسمارک با ۷۰۰ متر فاصله پرینتس اویگن را در پشت سر داشت، مه دید را به ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ متر کاهش داده بود. آلمانی‌ها در حدود ۱۰:۰۰ با مقداری یخ مواجه شدند که لازم شد سرعتشان را به ۲۴ گره دریایی کاهش دهند. دو ساعت بعد دو کشتی به نقطهٔ شمالی ایسلند رسیده بودند، کشتی‌ها برای پیشگیری از برخورد با یخ‌های شناور، مسیری زیگزاگ داشتند. در ۱۹:۲۲ هایدروفون و اپراتورهای رادار رزم‌ناو اچ‌ام‌اس
هایدروفون و اپراتورهای رادار رزم‌ناو اچ‌ام‌اس سافک را در فاصلهٔ ۱۲۵۰۰ متری شناسایی کردند. تیم شنود رادیویی پرینتس اویگن توانست مخابره‌ای رادیویی را کدشکنی کند که از سافک ارسال شده بود و متوجه شد که موقعیتشان از قبل گزارش شده‌است. لوتجینز به پرینتس اویگن دستور درگیری با سافک را صادر کرده بود با این‌حال کاپیتان کشتی نتوانست هدف را به خوبی ردگیری کند و حمله‌ای صورت نگرفت. سافک به سرعت به فاصله‌ای امن عقب‌نشینی کرد و به زیر نظرگرفتن کشتی‌های آلمانی ادامه داد. در ساعت ۲۰:۳۰، رزم‌ناو سنگین اچ‌ام‌اس نورفک به سافک
ساعت ۲۰:۳۰، رزم‌ناو سنگین اچ‌ام‌اس نورفک به سافک ملحق شد. لوجینز به کشتی‌هایش دستور درگیری با رزم‌ناوهای انگلیسی را داد، بیسمارک پنج بار آتش گشود که سه تا از آن‌ها نزدیک نورفک برخورد کرد و ترکش‌هایش روی عرشه‌های نورفک فرود آمد. درگیری با ایجاد استتار دود توسط نورفک و فرارش به سمت کرانه‌های مه‌آلود پایان یافت. لرزش‌های ناشی از شلیک توپخانهٔ ۳۸ میلی‌متری، مجموعه‌های راداری FuMO 23 بیسمارک را از کار انداخت، در نتیجه لوجینز به پرینتس اویگن دستور داد در جلو حرکت کند تا بتواند از رادارهای سالمش برای دیده‌بانی
کند تا بتواند از رادارهای سالمش برای دیده‌بانی گروه استفاده کند. حدود ساعت ۲۲:۰۰ لوجینز به بیسمارک دستور داد ۱۸۰ درجه تغییر جهت دهد برای این‌که بتواند حمله‌ای غیرمنتظره به رزم‌ناوهای انگلیسی تعقیب‌کننده انجام دهد. با وجود این‌که بیسمارک از لحاظ دید زیر باران شدید پنهان بود ولی رادارهای سوفک به سرعت بیسمارک را شناسایی کردند و رزم‌ناو توانست به موقع از درگیری با بیسمارک بگریزد. رزم‌ناوها همچنان در طول شب در موقعیت بودند و به‌طور دائم محل و مسیر کشتی‌های آلمانی را گزارش می‌دادند. صبح ۲۴ مه هوای بد برطرف شد و
را گزارش می‌دادند. صبح ۲۴ مه هوای بد برطرف شد و آسمان صاف شد. در ۰۵:۰۷ صبح اپراتورهای هیدروفون یک جفت شناور ناشناس را که به گروه آلمانی نزدیک می‌شدند در فاصلهٔ ۲۰ مایلی شناسایی کردند و این‌طور گزارش دادند: «نویز ناشی از دو کشتی توربینی با سرعت بالا در گرای نسبی ۲۸۰ درجه!» نبرد تنگهٔ دانمارک. در ساعت ۵:۴۵، دیده‌بان‌های آلمانی دودی را در افق شناسایی کردند. این دود متعلق به هود و پرنس آو ولز بود، که تحت فرمان دریاسالار لنسلوت هولند بودند. لوجینز به خدمهٔ دو کشتی‌اش دستور استقرار در موقعیت جنگی داد. در ۵:۵۲،
دستور استقرار در موقعیت جنگی داد. در ۵:۵۲، فاصله به ۲۶۰۰۰ متر رسید و هود و یک دقیقه بعد پرنس آو ولز آتش گشودند. هود با پرینتس اویگن درگیر شد که انگلیسی‌ها فکر می‌کردند بیسمارک است درحالی‌که پرنس آو ولز به پرینتس اویگن حمله کرد. آدالبرت اشنایدر افسر یکم توپخانهٔ بیسمارک درخواست اجازهٔ شلیک را داد ولی لوجینز مخالفت کرد. لیندمن مداخله کرد، درحالی‌که زیر لب می‌گفت: «من اجازه نمی‌دهم کشتی‌ام از پشت خودم مورد اصابت قرار گیرد» او به لوجینز اصرار کرد که اجازهٔ شلیک صادر کند، که تا ساعت ۵:۵۵ نپذیرفت که در این ساعت
صادر کند، که تا ساعت ۵:۵۵ نپذیرفت که در این ساعت به کشتی‌هایش دستور درگیری داد. کشتی‌های بریتانیایی از جلو به آلمانی‌ها نزدیک شدند که به آن‌ها تنها اجازهٔ استفاده از توپ‌های جلویی را می‌داد، درحالی‌که" بیسمارک" و "پرینتس اویگن" می‌توانستند از تمامی توپ‌های خود از پهلو استفاده کنند. چند دقیقه بعد از شروع آتش، هولند دستور داد کشتی‌اش ۲۰ درجه به سمت پورت بچرخد، که این اجازه می‌داد که از توپ‌های عقب کشتی هم شلیک کند. هر دو کشتی آلمانی هود را نشانه گرفتند، تنها یک دقیقه پس از شروع آتش پرینتس اویگن توانست با
یک دقیقه پس از شروع آتش پرینتس اویگن توانست با توپی ۲۰٫۳ سانتی‌متری از نوع انفجاری هدف را مورد اصابت قرار دهد. اصابت منجر به انفجار مهمات یوپی (Unrotated Projectile) شد که آتش‌سوزی بزرگی ایجاد کرد که به سرعت خاموش شد. بعد از شلیک سه تا چهار توپ، اشنایدر به برد صفر با بیسمارک رسید، او بلافاصله دستور آتشبار سریع از هشت توپ ۳۸ سانتی‌متری بیسمارک را صادر کرد. او همچنین دستور درگیری توپخانهٔ ثانویهٔ کشتی با پرینس آو ولز را صادر کرد. سپس هولند دستور چرخش ۲۰ درجهٔ دیگری به پورت را داد تا کشتی‌هایش در مسیر موازی
دیگری به پورت را داد تا کشتی‌هایش در مسیر موازی با بیسمارک و پرینتس اویگن قرار گیرند. لوجینز به پرینتس اویگن دستور تغییر جهت آتش و حمله به پرنس آو ولز را صادر کرد تا هر دو کشتی رقیب را زیر آتش قرار دهد. طی چند دقیقه پرینتس اویگن توانست چند اصابت به نبردناو را ثبت کند که آتش‌سوزی کوچکی برپا کردند. لوجینز سپس دستور داد پرینتس اویگن در پشت بیسمارک قرار گیرد تا بتواند به دیده‌بانی موقعیت نورفک و سافک که هنوز در فاصلهٔ ۱۰ تا ۱۲ مایلی در شرق بودند ادامه دهد. در ساعت ۶:۰۰ هود در حال کامل کردن دومین چرخشش به پورت
۶:۰۰ هود در حال کامل کردن دومین چرخشش به پورت بود که پنجمین آتشبار بیسمارک به او برخورد کرد. دو تا از گلوله‌ها در نزدیکی هود روی آب برخورد کردند اما حداقل یکی از توپ‌های شکافنده زره ۳۸ سانتی‌متری به هود برخورد کرد و از زره نازک عرشه‌اش عبور کرد. گلوله به مخزن مهمات پشتی هود رسید و ۱۱۲ تن پیشرانهٔ کاردایت را منفجر کرد. انفجار عظیمی در پشت کشتی میان دکل اصلی و فانل عقب کشتی صورت گرفت، قسمت جلوی کشتی اندکی به حرکت ادامه داد و سپس ورود جریان شدید آب جلوی کشتی را با زاویهٔ شیب‌داری به بالا برد و به همین صورت