payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قسمت فصل ۱۸: ۳۳ قسمت فصل ۱۹: ۹۸ قسمت فصل ۲۰: ۱۴ قسمت فصل ۲۱: ۹۷ قسمت (تاکنون) لایو اکشن. در ژوئیه ۲۰۱۷ هیرویوکی ناکانو، سردبیر "هفته‌نامه شونن جامپ" خبر ساخت سریالی لایواکشن را براساس این انیمه اعلام کرد. در ژانویه ۲۰۲۰، نتفلیکس به‌طور رسمی ساخت یک فصل ده قسمتی را اعلام کرد. فیلمبرداری این سریال قرار بود آگوست همان سال در آفریقای جنوبی آغاز شود اما به دلیل کووید-۱۹ تا سپتامبر به تعویق افتاد. درنهایت فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۱ آغاز شد. فصل اول این سریال در قالب هشت قسمت، در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۳ توسط نتفلیکس منتشر
هشت قسمت، در تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۳ توسط نتفلیکس منتشر شد. بازی‌های ویدئویی. فرنچایز وان پیس، توسط شرکت باندای و سپس زیرنظر باندای نامکو انترتینمنت به بازی‌های ویدئویی تبدیل شد. بازی‌های متعددی دربارهٔ وان پیس ساخته شده است که به معروف‌ترین آن‌ها می‌توان به سری بازی‌های one piece pirate warriors اشاره کرد که توسط کمپانی کویی تکمو ساخته و توسط باندای نامکو انترتینمنت در شبکه استیم منتشر شد. بازی "نیروی پرش" که در سال ۲۰۱۹ برای پلت‌فرم‌های مایکروسافت ویندوز، پلی‌استیشن ۴، و ایکس‌باکس وان منتشر شد نیز یکی از
پلی‌استیشن ۴، و ایکس‌باکس وان منتشر شد نیز یکی از بازی‌های وان پیس، و شامل دیگر شخصیت‌های مختلف از مجموعه مانگاهای برجستهٔ هفته‌نامه شونن جامپ همچون "ناروتو" و "دراگون بال" می‌شود.
بریتِنی ان اِسنو (زادهٔ ۹ مارس ۱۹۸۶) یک بازیگر آمریکایی تلویزیون و سینما است. زندگی‌نامه. اسنو در شهر تمپا، فلوریدا زاده و بزرگ شد. مادرش سیندا در شرکت انتشاراتی پرنتیس‌هال کار می‌کند و پدرش جان اسنو گرداننده یک آژانس بیمه بود و هم‌اکنون برنامه‌های او را سازماندهی می‌کند. او با بازیگرانی مانند اشلی تسدل، وانسا ان هاجنس بازیگران فیلم دبیرستان موزیکال و سوفیا بوش همبازیش در «فیلم جان تاکر باید بمیرد» و آماندا باینس دوستی نزدیکی دارد. او در دوره راهنمایی در مدرسه بن‌هیل حضور داشت و در سال ۲۰۰۴ از دبیرستان
مدرسه بن‌هیل حضور داشت و در سال ۲۰۰۴ از دبیرستان گِیتر در تمپا، فلوریدا فارغ‌التحصیل شد. اسنو یک کاتولیک است و از وقت‌گذارندن با دوستان قدیمی و خانواده و دیدار چندین‌باره از شهرش، تمپا، فلوریدا لذت می‌برد. او در یک گفتگو با مجله مردم در سال ۲۰۰۷ از ابتلای طولانی‌مدتش به بی‌اشتهایی، تهوع و افسردگی پرده برداشت. به هر حال او با کمک خانواده، دوستانش و دیگران بهبود یافت. حرفه. بریتنی اسنو فعالیت هنری‌اش را از سال ۱۹۹۵ با حضور در یک فیلم تلویزیونی با عنوان «والت دیزنی» آغاز کرد. اسنو تاکنون در ۹ فیلم سینمایی و ۸
آغاز کرد. اسنو تاکنون در ۹ فیلم سینمایی و ۸ پروژه تلویزیونی بازی کرده‌است. از مهم‌ترین کارهای تلویزیونی او می‌توان به "چراغ‌های راهنما، بن و کیت، «رویاهای آمریکایی»، نورهای رهنما و از زمین به ماه" اشاره کرد. او در فیلم‌های "جان تاکر باید بمیرد، یافتن آماندا، شب جشن پایان دبیرستان، گذرگر آب تیره" و "مهربان خبیث" به نقش‌آفرینی پرداخته‌است. بریتنی اسنو به همراه الیجا کلی در جشنواره دایورسیتی ۲۰۰۷ (سینمای چندفرهنگی) جایزه بهترین بازیگری را به خاطر بازی در فیلم "اسپری‌مو" از آن خود کرد.
گندم‌بریان یا ریگ‌سوخته گرم‌ترین بخش دشت لوت، با دمای در حدود ۷۰ درجه سانتیگراد، در شهرستان راور استان کرمان است ، فلاتی پوشیده از گدازه‌های تیره با وسعت تقریبی که در۸۰ کیلومتری شرق شهر راور و ۸۰ کیلومتری شمال شهر شهداد در کویر لوت در استان کرمان قرار دارد.این منطقه در شرق رودخانه شور قرار دارد و به دلیل گرمای بسیار زیاد هوا حیاتی در آن وجود ندارد. گندم بریان پوشیده از سنگ‌ها و گدازه‌های بازالتی سیاه‌رنگ آتشفشانی است و همین پوشش سیاه آتشفشانی موجب بالا رفتن شدید گرما در این منطقه می‌شود. این منطقه پست‌ترین
شدید گرما در این منطقه می‌شود. این منطقه پست‌ترین منطقه داخلی کشور ایران نیز محسوب می‌شود و این موضوع نیز از دیگر دلایل گرمای شدید آن است. بنا بر تحقیقات کارشناسان در گندم بریان در منطقه‌ای به طول ۲۰۰ کیلومتر و عرض ۱۵۰ کیلومتر هیچ موجود زنده‌ای زندگی نمی‌کند. مجتمع تپه‌های گندم بریان نیز ۴۸ کیلومتر طول، ۱۰ کیلومتر عرض و ۴۸۰ کیلومتر مساحت دارد. این محوطه در ۸۰ کیلومتری شرق راور و ۸۰ کیلومتری شمال شهداد و ۳۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. فصل زمستان و اوایل بهار زمان مناسبی برای بازدید گردشگران از این
بهار زمان مناسبی برای بازدید گردشگران از این منطقه است. کوه‌های پوشیده از برف و سرد ارتفاعات سیرچ کرمان نیز از این محل قابل مشاهده است. بخش شمالی گندم‌بریان با دشت‌های پیرامونش همسطح می‌شود و تنها خاک سیاه رنگش (گدار باروت) سبب می‌شود که به اشتباه آن را همسطح تپه‌های گندم بریان تصور کنیم. وجه تسمیه. بر اساس برخی روایات این منطقه چون در مجاورت جاده ابریشم قرار داشته در طول سال کاروان‌های زیادی از آنجا عبور می‌کرده‌اند و در فصل گرم سال به چشم خود دیده بودند که گندمهایشان در اثر شدت گرما برشته می‌شود و بر
که گندمهایشان در اثر شدت گرما برشته می‌شود و بر همین اساس نام گندم بریان را بر آن نهادند. بحث در مورد میزان گرما. در بسیاری از رسانه‌های ایرانی و خارجی به نقل از دکتر پرویز کردوانی گندم بریان به‌عنوان گرم‌ترین نقطه لوت و دنیا معرفی شده بود ولی کردوانی با رد این ادعا و نقل قول منتسب به وی، معتقد است گرم‌ترین نقطه زمین در بیابان لوت «چاله مرکزی لوت» در ۷۵ کیلومتری شرق شهداد است که در سال ۲۰۰۵ با دمای ۷۰٫۷ درجه سانتی گراد گرم‌ترین رکورد خود را ثبت کرده‌استو معرفی گندم بریان به‌عنوان گرم‌ترین نقطه لوت و کره
معرفی گندم بریان به‌عنوان گرم‌ترین نقطه لوت و کره زمین نادرست است. روزنامه «دی‌ولت» آلمانی در سال ۲۰۲۳ با اشاره به بولتن سازمان هواشناسی آمریکا، در مقاله ای میاورد: ۵ نقطه زمین، طبق اندازه‌گیری های ماهواره‌ای، گرم‌ترین نقاط دنیا هستند که منطقه ای در دشت لوت ایران گرم‌ترین آنهاست. این منطقه در سال ۲۰۰۵ با ۷۰,۷ درجه سانتیگراد گرم‌ترین نقطه جهان بوده.
جوزف پلامب کاکرن (۲۴ دی ۱۲۳۳ ارومیه – ۲۷ مرداد ۱۲۸۴ ارومیه، سیر) پزشک آمریکایی در ایران بود. کاکرن در نوجوانی به آمریکا می‌رود و پس از تحصیل در پزشکی به ایران برمیگردد و اولین کالج پزشکی نوین ایران را تأسیس می‌کند. که بعدها دانشگاه ارومیه بر پایهٔ آن تأسیس می‌گردد و پس از ۲۷ سال طبابت، تدریس پزشکی بر اثر بیماری حصبه درمی‌گذرد و با همراهی مردم در قبرستان آمریکایی‌ها در روستای سیر تدفین می‌شود. مأموریت آمریکایی‌ها. میسیونرهای آمریکایی، به ویژه آن‌هایی که وابسته به هیئت مأمورین آمریکایی برای مأموریت‌های خارجی
به هیئت مأمورین آمریکایی برای مأموریت‌های خارجی (ABCFM) بودند، در قرن نوزدهم به ایران سفر کردند تا مسیحیت را گسترش داده و زندگی مردم را بهبود بخشند. تمرکز آنها عمدتاً بر نستوریان، یک جامعهٔ مسیحی باستانی در منطقهٔ ارومیه، بود. این میسیونرها با چالش‌هایی مانند بیماری، بی‌ثباتی سیاسی و سوءظنّ مقامات محلی روبرو شدند، اما با تأسیس مدارس، ترجمهٔ متون مذهبی و ارائهٔ مراقبت‌های پزشکی، استقامت کردند. از جملهٔ این افراد پیشگام، کشیش جوزف گالپ کوکران (پدر پلامب کاکرن) و همسرش دبورا بودند که در سال ۱۸۴۸ به ایران
و همسرش دبورا بودند که در سال ۱۸۴۸ به ایران رسیدند و زندگی خود را وقف خدمت به مردم محلی کردند. فرزند آنها، جوزف پلامب کوکران، تحت تأثیر تعهد والدینش قرار گرفت و به عنوان پزشک به ارومیه بازگشت تا میراث خدمت آن‌ها را ادامه دهد. کار این میسیونرها فراتر از تبشیر مذهبی بود و شامل آموزش و مراقبت‌های بهداشتی نیز می‌شد، که نقشی اساسی در بهبود زندگی مردم داشت. زندگی شخصی. پدرش، گالامب کاکرن (۱۸۱۷–۱۸۷۱)، و مادرش، دبرا پلمپ (۱۸۲۰–۱۸۹۳)، جزو اولین میسیونرهای آمریکایی بودند که به ایران سفر کردند. آن‌ها در شهر ارومیه که
که به ایران سفر کردند. آن‌ها در شهر ارومیه که محل اولین کلیسای آشوری در شرق بود اقامت گزیدند. خانواده کاکرن زندگی خود را وقف بهبود معیشت مردم محلی که بسیاری از آن‌ها مسیحی بودند کردند. جوزف یکی از هشت فرزند خانواده بود که پسر به سال ۱۸۵۵ میلادی / ۱۲۳۳ خورشیدی در شهر ارومیه در استان آذربایجان غربی ایران زاده شد. او دوران شادی را در خانواده پرجمعیتش سپری نمود. وی در کودکی زبان‌های انگلیسی، فارسی، ترکی، کردی و آشوری را در ارومیه فراگرفت. او در سال ۱۸۶۸ م / ۱۲۴۷ خ در سن ۱۳ سالگی ایران را ترک کرد و به جهت تحصیل
خ در سن ۱۳ سالگی ایران را ترک کرد و به جهت تحصیل پزشکی به آمریکا رفت. وی نیز پس از ازدواج با همسرش کاترین هیل (Katherine Hale) در ایالت مینه‌سوتا، به سال ۱۸۷۸ م / ۱۲۶۷ به ایران نزد خانوادهٔ خود در ارومیه بازگشت. حکیم صاحب. در ایران و هند برای افراد خارجی مورد احترام لقب صاحب داده می‌شد و کاکرن به دلیل دارا بودن احترام مردم محلی و طبابت «حکیم صاحب» خطاب می‌شد.| تحصیلات. جوزف کاکران در سال ۱۸۶۸ در نوجوانی به مقصد ایالات متحده آمریکا ترک وطن کرد. او در بوفالو، نیویورک با خانوادهٔ استیفن مالوری کلمنت زندگی
نیویورک با خانوادهٔ استیفن مالوری کلمنت زندگی می‌کرد. کلمنت در تأمین مالی تحصیلات وی و بعدها، بیمارستان او در ایران کمک کرد. کاکران در کالج پزشکی نیویورک پزشکی خواند و در سال ۱۸۷۶ فارغ‌التحصیل شد. پس از فارغ‌التحصیلی، دو سال کار عملی در بیمارستان را به اتمام رساند و در زمینه‌های جراحی، بیماری‌های عفونی و زنان و زایمان تجربه کسب کرد. کاکران همچنین داروسازی و دندانپزشکی را آموخت تا بتواند به مبلغان مذهبی و دیگران به طرق مختلف کمک کند. علاوه بر این، او کار تخصصی در زمینه چشم انجام داد و یک سال به عنوان پزشک
در زمینه چشم انجام داد و یک سال به عنوان پزشک داخلی در بیمارستان کینگز کانتی مشغول به کار بود. کالج پزشکی. در ارومیه او دریافت که خدمات پزشکی که توسط جمعیت شیر و خورشید سرخ ارائه می‌شود کافی نیست و همچنین پرسنل کافی برای انجام امور پزشکی وجود ندارد. وی با مساعدت جمعیت آشوری بیمارستانی بنام وست مینستر (به پاس حمایت کلیسای وست مینستر بوفالو) را در محل کنونی پردیس شهر دانشگاه ارومیه بنیان نهاد. همچنین وی اولین دوره آموزش پزشکی مدرن را در همین مؤسسه آغاز نمود. اولین فارغ التحصیلان این مؤسسه در سال ۱۸۹۸
نمود. اولین فارغ التحصیلان این مؤسسه در سال ۱۸۹۸ فارغ‌التحصیل شدند. مدارک این دانشجویان توسط مظفرالدین‌شاه قاجار و جوزف کاکرن امضا گردید. در طول این مدت امریکاییان دیگری نیز به کمک جوزف آمدند که از جمله آن‌ها می‌توان به رایت، هلمز، ون نوردن و میلر اشاره نمود. همگی این افراد مابقی عمر خود را در ارومیه سپری کردند و خود را وقف درمان بیماران و همچنین آموزش علوم پزشکی به دانشجویان نمودند و سرانجام نیز در ارومیه از دنیا رفتند و همان‌جا نیز به خاک سپرده شدند. ساختمان چوبی. این ساختمان محل سکونت و تدریس کاکرن بوده
چوبی. این ساختمان محل سکونت و تدریس کاکرن بوده و به عنوان ساختمان چوبی شناخته می‌شود، در اثر عدم رسیدگی از طرف دانشگاه و میراث فرهنگی بافتار این ساختمان فرسوده شده و در سال ۱۳۸۳ یک بار فروریخت. و در سال ۱۳۹۴ مرمت می‌شود. میانجی‌گری در شورش کردها. در سال ۱۸۸۰، حمله کردها به ایران به رهبری شیخ عبیدالله، یکی از مهم‌ترین رهبران کرد، به وقوع پیوست. شیخ عبیدالله که به دنبال تشکیل یک ملت متحد کردستانی بود، ارومیه را هدف قرار داد و نیروهایش به رهبری پسرش این شهر را محاصره کردند. در این میان، کاکرن به دلیل روابط
را محاصره کردند. در این میان، کاکرن به دلیل روابط دوستانه‌ای که با شیخ و ایرانیان داشت، نقش مهمی در تلاش برای کاهش تنش‌ها ایفا کرد. تلاش‌های او به همراه کنسول‌گری بریتانیا برای متقاعد کردن ایرانیان به تسلیم و جلوگیری از خونریزی در ابتدا بی‌نتیجه بود، اما در نهایت کردها با وجود برتری عددی نتوانستند شهر را تصرف کنند و عقب‌نشینی کردند. پس از حمله، منطقه با نابودی روستاها و قحطی مواجه شد. کاکرن به دلیل کمک‌های پزشکی و تلاش‌های صلح‌طلبانه‌اش، به عنوان شخصیتی مورد اعتماد از سوی هر دو طرف شناخته شد، هرچند شایعاتی
اعتماد از سوی هر دو طرف شناخته شد، هرچند شایعاتی مبنی بر همدستی او با کردها نیز منتشر شد. درگذشت. عاقبت خود جوزف کاکرن، همسرش، پدر و مادرش، و چندی دیگر از همکاران و خویشاوندانش نیز همگی در قبرستان آمریکایی‌ها در روستای سیر به خاک سپرده شدند. خدمات کاکرن به حدی مورد توجه اهالی منطقه قرار گرفته بود که در مراسم تشییع جنازه‌اش حدود ۱۰۰۰۰ نفر حضور یافتند. پسر کاکرن، جوزف پی کاکرن جونیور، در سال ۱۹۲۰ به ایران بازگشت و در بیمارستان آمریکایی مشغول به کار شد. دخترش دورتی کاکرن رُزمن برای مدتی در بیمارستان آمریکایی
دورتی کاکرن رُزمن برای مدتی در بیمارستان آمریکایی تبریز به عنوان پرستار کار کرد.
کلوپ صبحانه فیلمی است آمریکایی به تهیه کنندگی و کارگردانی جان هیوز. فیلم به خاطر تأثیر عمیقی که به فیلم‌های «جوانانه» بعد از خود گذاشت، اهمیت دارد. خلاصه داستان. پنج دانش آموز دبیرستانی که هر یک اخلاق و خصوصیات‌های خاص خود را دارند در یکی از جلسات تنبیهی با هم آشنا می‌شوند. آشنایی که زندگی همهٔ آنها را عوض می‌کند.
جان ویلدن هیوز جونیور (۱۹۵۰–۲۰۰۹) نویسنده، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود که به خاطر برخی از پرفروش‌ترین کمدی‌های دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی شهرت دارد. درگذشت. در ۵ آگوست ۲۰۰۹، هیوز و همسرش برای دیدار با پسرشان جیمز و نوه جدیدشان به شهر نیویورک سفر کردند. جیمز گفت که به نظر می‌رسد پدرش در آن شب در سلامت به سر می‌برد و خانواده برای روز بعد برنامه‌ریزی کرده‌اند. صبح روز ۶ آگوست، هیوز در حال قدم زدن در نزدیکی هتل خود در خیابان ۵۵ وست در منهتن بود که دچار حمله قلبی شد. وی را سریعاً به بیمارستان روزولت منتقل کردند و
وی را سریعاً به بیمارستان روزولت منتقل کردند و در آنجا در سن ۵۹ سالگی مرگ او اعلام شد. مراسم خاکسپاری هیوز در ۱۱ آگوست در شیکاگو برگزار شد.
لوریک میناسیان (؛ زاده ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۴۴ – درگذشته ۱۰ ژوئن ۲۰۰۴) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی فرزند آرمان بازیگر نامدار سینمای ایران بود که با ایفای نقشی کوتاه در پرده آخر، در فیلم‌های "دو نفر و نصفی"، "خانه خلوت"، "مجسمه"، "شوخی"، و "بوی پیراهن یوسف" ظاهر شد. وی همزمان آموزش تئاتر به کودکان، بازیگری در تلویزیون و تئاتر را نیز ادامه داد. آغاز زندگی. وی با نام تولد لوریک وارطان یوسفیانس در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۴ (۲۷ دی ۱۳۲۲) زاده شد. زادگاه وی در برخی منابع تهران و در برخی دیگر تبریز ذکر
وی در برخی منابع تهران و در برخی دیگر تبریز ذکر شده است. پدرش آرامائیس هوسپیان با نام هنری آرمان یکی از چند بازیگر شاخص در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی ایران بود. که در سال ۱۳۵۸ خورشیدی درگذشت. لوریک به دلیل حرفهٔ پدرش خیلی زود با تئاتر و سینما آشنا شد. فعالیت‌های هنری. اولین جرقه بازیگری برای وی از زمانی آغاز شد که حتی هنوز الفبای خواندن و نوشتن را نیاموخته بود. تئاتر. فعالیت تئاتری خود را از دوران مدرسه از سال ۱۹۵۹ (۱۳۳۸) در نمایشنامهٔ "خداوندگان کهن" با «گروه تئاتر گاسپار ایپگیان» بیروت آغاز کرد و به
«گروه تئاتر گاسپار ایپگیان» بیروت آغاز کرد و به صورت جدی وارد عرصهٔ تئاتر شد. و پس از آن در نمایشنامهٔ طعمهٔ دریا نوشتهٔ علی نصیریان و به کارگردانی جعفر والی ایفای نقش نمود. وی از سال ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) با گروه تئاتر تازه تأسیس آرمن در باشگاه ارامنه آرارات تهران، شروع به همکاری کرد که در آن زمان سرپرستی اش را شاهین سرکیسیان، که در آن زمان مدیر هنری گروه هنر ملی ایران بود، کارگردانی گروه آرمن را بعهده داشت و بدین ترتیب، کار هنری خود را با او و آربی آوانسیان ادامه داد. این گروه نمایشی پرکار در سه سال سیزده نمایش از
این گروه نمایشی پرکار در سه سال سیزده نمایش از نمایش‌نامه‌نویسان بزرگ را به صحنه برد. به گفته دوستانش او بهترین بازی‌هایش را در نمایشی از "آرتور شنیتسلر" و نمایش صید لال وار نوشته "واهان میراکیان" ارائه داد. تلویزیون. «لوریک میناسیان» در تلویزیون هم فعال بود. اولین حضور میناسیان در تلویزیون بازی در مجموعه "یادگار" بود. او در این مجموعه در نقش مادر یک شهید ارمنی بازی داشت. لوریک در سال ۱۹۸۶ (۱۳۶۵) با دعوت «گروه شاهد» سازمان صدا و سیما در فیلم «یاد باد» که دربارهٔ نقش ارمنیان در دفاع مقدس، بود شرکت کرد. وی
نقش ارمنیان در دفاع مقدس، بود شرکت کرد. وی در تلویزیون نیز در سریال کارآگاه شمسی و دستیارش مادام ساخته مرضیه برومند در نقش «مادام» بازی به یاد ماندنی ارائه کرد. مجموعه تلویزیونی دلبر آهنی و مجموعه پرطرفدار «شمسی و مادام» از مطرح‌ترین کارهای تلویزیونی میناسیان است. میناسیان برخورد مردم با مجموعه "شمسی و مادام" را بسیار جالب و عجیب می‌دید. سینما. در طول فعالیتش در ۲۰ فیلم سینمایی بلند و ۳ فیلم کوتاه بازی کرد که بعضی از آن‌ها مانند "پرده آخر"، "بوی پیراهن یوسف"، "دختری با کفش‌های کتانی"، "بودن یا نبودن" و
"دختری با کفش‌های کتانی"، "بودن یا نبودن" و "بوی کافور، عطر یاس" از فیلم‌های مطرح سینمای ایران هستند. وی فعالیت سینمایی خود را در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹) با فیلم پرده آخر ساخته واروژ کریم‌مسیحی آغاز کرد. در این فیلم فریماه فرجامی، ماهایا پطروسیان، نیکو خردمند، داریوش ارجمند، سعید پورصمیمی و جمشید هاشم‌پور هم بازی می‌کردند. داستان این فیلم حال و هوای پلیسی داشت و دربارهٔ خواهر و برادری بود که تنها بازماندگان خاندان رفیع ⁪الملک پس از مرگ برادرشان بودند. و… این فیلم در سال ۱۳۶۹ ساخته شد. دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰) سال ⁪های
سال ۱۳۶۹ ساخته شد. دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰) سال ⁪های پرکاری میناسیان را رقم زد. در آغاز این دهه او در فیلم "دو نفر و نصفی" بازی کرد و در سال ۱۹۹۲ (۱۳۷۱) در دو فیلم "مجسمه" و "تماس شیطانی" بازی داشت. "جاده عشق" (۱۳۷۳)، "بوی خوش زندگی" (۱۳۷۳)، بوی پیراهن یوسف (۱۳۷۴)، "بالاتر از خطر" (۱۳۷۵)، "مرد عوضی (۱۳۷۶)"، "دختری با کفش‌های کتانی" (۱۳۷۷)، "بودن یا نبودن" (۱۳۷۷)، "شوخی" (۱۳۷۸)، "بوی کافور، عطر یاس" (۱۳۷۸)، "تکیه بر باد" (۱۳۷۹) خبر از حضور پررنگ میناسیان در سینمای دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰) می⁪ دهد. در اوایل دهه ۲۰۰۰
دهه ۱۹۹۰ (دهه ۱۳۷۰) می⁪ دهد. در اوایل دهه ۲۰۰۰ (دهه ۱۳۸۰) نیز در فیلم "جوجه اردک من" به کارگردانی امیر فیضی بازی کرد و در سال ۱۳۸۲ حبیب‌الله بهمنی برای بازی در فیلم "زندانی ۷۰۷" از او دعوت کرد. تئاتر کودکان. از سال ۱۹۷۵ (۱۳۵۴) خورشیدی کار تئاتر کودکان را در مدارس ارمنیان تهران آغاز کرد که در ادامه منجر به تأسیس «گروه تئاتر کودکان آرگ» در «انجمن فرهنگی ارامنهٔ چهارمحال» در سال ۱۹۸۹ (۱۳۶۸) خورشیدی و «تئاتر کودکان نارک» در «انجمن فرهنگی ارامنهٔ نائیری» گردید. فعالیت این گروه تا سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) ادامه داشت.
فعالیت این گروه تا سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) ادامه داشت. حاصل این دوره فعالیت ۲۵ ساله اجرای بیش از پنجاه نمایش کودکان، و تربیت چندصد تن هنرآموز خردسال تا نوجوان بود. در مواقعی اعضای این گروه‌ها برای بازی در فیلم‌های سینمایی نیز دعوت شده‌اند که به عنوان نمونه می‌توان به فیلم سینمایی «مریم و میتیل» به کارگردانی فتحعلی اویسی اشاره کرد. سایر فعالیت‌ها. لوریک علاوه بر هنر بازیگری، سال‌ها معلم مدرسه بود. و در دهه ۱۹۶۰ (دههٔ ۱۳۴۰) درس‌های «زبان» و «علم‌الاشیا» را تدریس می‌کرد. میناسیان در برگزاری شب‌های شعر و برنامه‌های
میناسیان در برگزاری شب‌های شعر و برنامه‌های ادبی و هنری هم فعالیت می‌کرد. زندگی شخصی. وی در سال ۱۹۶۹ (۱۳۴۸) با مهندس "رازمیک میناسیان" ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو فرزند به نام‌های "آرمن" و "آرگ" است. همسر لوریک با دیدن عشق و علاقهٔ وی به هنر، همواره مشوق او در کارهایش بود. درگذشت. لوریک میناسیان در ۲۱۰ ژوئن ۲۰۰۴ (۱ خرداد ۱۳۸۳)، در سن ۶۰ سالگی بر اثر عارضه قلبی در «بیمارستان دادگستری» تهران درگذشت. مراسم یادبود. روز ۲۶ خرداد ماه مراسم مذهبی و تشییع جنازه لوریک میناسیان بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون با
لوریک میناسیان بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون با حضور جمع کثیری از دوستداران او در کلیسای مریم مقدس تهران انجام شد. در مراسم تشییع او پس از انجام مراسم مذهبی، «میشا هایراپتیان» بنیانگذار گروه نمایش آرمن از طرف گروه آرارات این ضایعه دردآور را به جامعه هنردوستان ایران تسلیت گفت و چند دقیقه‌ای دربارهٔ شخصیت و خصوصیات و کارهای هنری او صحبت کرد. در این مراسم تعدادی از هنرمندان سینما و تلویزیون از جمله مرضیه برومند، پری امیرحمزه، سروش صحت و بهمن مفید بازیگر قدیمی سینمای ایران حضور داشتند. عزت‌الله ضرغامی رئیس
سینمای ایران حضور داشتند. عزت‌الله ضرغامی رئیس صدا و سیما نیز در کلیسا حضور یافت و به بازماندگان لوریک میناسیان تسلیت گفت. کارنامه هنری. فهرست فعالیت‌های هنری لوریک میناسیان تئاتر. از دیگر فعالیت‌های تئاتری لوریک میناسیان می‌توان به آثار زیر اشاره نمود: تلویزیونی. لوریک میناسیان در تلویزیون هم فعال بود. جوایز. وی برای بازی در فیلم "بودن یا نبودن" ساخته کیانوش عیاری نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم زن جشنواره فیلم فجر شد. لوریک میناسیان در سال ۱۳۷۷ در بخش مسابقه فیلم ⁪های بلند دور دوم جشن
سال ۱۳۷۷ در بخش مسابقه فیلم ⁪های بلند دور دوم جشن خانه سینما به خاطر بازی در فیلم "بودن یا نبودن کاندید نقش دوم زن شد.
ساموئل خاچیکیان (؛ ۲۹ مهر ۱۳۰۲ – ۳۰ مهر ۱۳۸۰) کارگردان، تدوینگر، نویسنده، آهنگساز فیلم و تهیه‌کنندهٔ ایرانی ارمنی‌تبار بود. او یکی از تأثیرگذارترین کارگردان‌ها در سینمای ایران به‌شمار می‌رود، تا آنجا که به وی لقب «هیچکاکِ ایران» داده شده است. همچنین، از او به‌عنوان «استاد دلهره و وحشتِ» سینمای ایران نام برده شده است. دوستان و همکارانِ خاچیکیان او را با نامِ «سام وِل» نیز می‌شناختند. او در آغازِ راهِ سینمای ایران با هنر و دانسته‌های خود به یاری این هنر و صنعت آمد و توانایی فنی خود را با به فرجام رساندن فیلم
آمد و توانایی فنی خود را با به فرجام رساندن فیلم "شب‌نشینی در جهنم" (۱۳۳۶) نشان داد و سپس با "طوفان در شهر ما" (۱۳۳۷) سینمای ایران را با سبکِ ویژهٔ خود آشنا کرد. خاچیکیان، که از نیمه‌های فیلم "بازگشت" تدوین فیلم‌هایش را خود به دست گرفته بود، در نورپردازی و کار فیلم‌بردارانش دخالت می‌کرد، و موسیقی فیلم‌هایش را خود برمی‌گزید. به گفتهٔ خودش، او همهٔ این‌ها را برپایهٔ برداشت و دریافت درونی انجام می‌داد. «نورپردازی جنایی» زبانزدی بود که خود او برای فیلم‌هایی همچون "چهارراه حوادث" (۱۳۳۳)، "طوفان در شهر ما"
همچون "چهارراه حوادث" (۱۳۳۳)، "طوفان در شهر ما" (۱۳۳۷)، "فریاد نیمه‌شب" (۱۳۴۰)، "یک قدم تا مرگ" (۱۳۴۰)، "دلهره" (۱۳۴۱)، "ضربت" (۱۳۴۳) و "سرسام" (۱۳۴۴) به‌کار می‌برد. خاچیکیان را می‌توان از پیشگامان نام‌آور سینمای ایران دانست و کمتر کارگردان ایرانی مانند او در درازای سه دهه (۱۳۵۰–۱۳۳۰) به‌گونه‌ای پیوسته و پرکار درگیر فیلم‌سازی بوده است. او در زمره نخستین کارگردانان ایرانی بود که عناصر تکنیکی را برای سینما به کار برد و با دکوپاژ سر صحنه فیلمبرداری می‌رفت. به عنوان فیلم‌سازی نوآور، ساخت فیلم‌های جنایی را در
عنوان فیلم‌سازی نوآور، ساخت فیلم‌های جنایی را در ایران به راه انداخت و نخستین پیش‌پرده تاریخ سینمای ایران را برای فیلم "دختری از شیراز" (۱۳۳۳) ساخت و ده‌ها زمینه فنی دیگر را آزمود. بسیاری از بازیگران نامدار سینمای ایران با بازی در کارهای خاچیکیان به سینما آمدند و برخی از فیلم‌هایش هم چون "ضربت" (۱۳۴۳) و "عقاب‌ها" (۱۳۶۳) از کارهای پرفروش زمان نمایش خود بودند. شناخته‌ترین فیلمی که خاچیکیان پس از انقلاب کارگردانی کرد "عقاب‌ها" (۱۳۶۳) بود، که یکی از برترین کارهای سینمای دفاع مقدس لقب گرفت. او در درازنای نزدیکِ
سینمای دفاع مقدس لقب گرفت. او در درازنای نزدیکِ ۵۰ سال کار در سینمای ایران ۴۶ فیلمِ بلندِ سینمایی ساخت و شماری فیلمِ دیگر را تدوین کرد. زندگی شخصی. ساموئل خاچیکیان در روز دوشنبه ۲۹ مهر ۱۳۰۲ برابر با ۲۲ اکتبر ۱۹۲۳ میلادی در شهر تبریز از پدر و مادری مهاجر ارمنی به دنیا آمد. پدرش آرسن، دانش‌آموخته زبان و ادبیات از دانشگاه خاربرت (ترکیه) بود و در نخستین جمهوری ارمنستان به نمایندگی مجلس رسید ولی با آغاز انقلاب اکتبر روسیه به ایران مهاجرت کرد و از سیاست کناره گرفت و در تبریز به خرید و فروش قالی روی آورد. ساموئل
و در تبریز به خرید و فروش قالی روی آورد. ساموئل سوّمین فرزندِ خانواده بود و به انگیزه یک کتابخانه بزرگ در خانه پدری و دلبستگی به موسیقی در خانواده، به این زمینه‌ها گرایش پیدا کرد. در نه سالگی نخستین شعرش را سرود که این شعر با نام «زندان» در "روزنامه آلیک" چاپ شد. در سال ۱۳۱۷ خورشیدی، در سن چهارده سالگی در نمایش «سویل» در «تئاتر شیر و خورشید» باغ ملی تبریز بازی کرد. رخدادهای ایران در دههٔ بیست خورشیدی – همانند حضور متفقین، به قدرت رسیدن فرقه دمکرات در تبریز و غائلهٔ پیشه‌وری – یک بار دیگر خانواده خاچیکیان
و غائلهٔ پیشه‌وری – یک بار دیگر خانواده خاچیکیان را وادار به کوچ کرد و ساموئل در بیست سالگی به تهران آمد. در سال ۱۳۳۶، پس از آمدن خانواده‌اش به تهران، همراه با گروهی از دست اندر کاران تئاتر همچون آرامائیس آقامالیان، آرمان هوسپیان، مادام یلنا و ژوزف واعظیان، «گروه تئاتری جوانان ارامنه» را در تهران پایه‌ریزی کرد. این گروه، سالنی در محوطهٔ کلیسای مریم مقدس در «خیابان قوام‌السلطنه شمالی» (میرزا کوچک خان فعلی) دایر کرد که با نمایشی از ساموئل با عنوان «"سارا"» افتتاح شد. خاچیکیان دارای کارشناسی علوم اجتماعی،
افتتاح شد. خاچیکیان دارای کارشناسی علوم اجتماعی، تاریخ و باستان‌شناسی بوده و مدت هشت ماه نیز به وسیله نامه با یکی از مدرسه‌های سینمایی در پاسادنا در ایالات متحده آمریکا تماس داشت. همسر او، رُزالین نام داشت و تنها پسرشان، ادوین خاچیکیان، بعدها دستیار تدوینگر شد. او دو برادر با نام‌های سیراک خاچیکیان (نوازنده برجسته ویولن) و سوریک (سورن) خاچیکیان (صداگذار سینما) (۱۳۷۴–۱۳۰۵) و یک خواهر داشت. فعالیت هنری. خاچیکیان در طول دوران فعالیت سینمایی‌اش چهره‌های بسیاری را به سینمای ایران شناساند که بعدها هر یک،
بسیاری را به سینمای ایران شناساند که بعدها هر یک، هنرمندان برجسته‌ای در این زمینه شدند؛ از بازیگرانی همچون آرمان هوسپیان، عبدالله بوتیمار، ویدا قهرمانی، فرانک میرقهاری، ویگن، رضا بیک ایمانوردی تا بهروز وثوقی، پوری بنایی، ناصر ملک‌مطیعی و محمدعلی فردین و نیز بازیگرانی چون جلال پیشوائیان، جمشید هاشم‌پور و رضا رویگری که در سینمای خاچیکیان به عنوان هنرپیشه مطرح گردیدند. دهه آغازین فعالیت سینمایی. نخستین فیلم خاچیکیان با نام "بازگشت" در سال ۱۳۳۱ ساخته شد و در ۹ آبان ۱۳۳۲ به نمایش همگانی درآمد. این فیلم با دعوت
آبان ۱۳۳۲ به نمایش همگانی درآمد. این فیلم با دعوت ساناسار خاچاطوریان، تهیه‌کننده سینما، ساخته شد و آغازگر فعالیت سینمایی خاچیکیان به‌شمار می‌آمد. او پیشتر، در سال ۱۳۳۰، پس از دیدن آگهی پذیرش بازیگری «سینما دیانا»، به «استودیو دیانا» رفته و با خاچاطوریان و سرژ آزاریان، از کارگردانان نامدار آن هنگام، آشنا شده بود. چندی پس از این آشنایی بود که خاچیکیان قراردادی با آن استودیو برای فیلم "بازگشت" بست. شش ماه پس از "بازگشت"، دومین فیلم خاچیکیان (محصول «دیانا فیلم») با نام "دختری از شیراز" در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۳ به
با نام "دختری از شیراز" در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۳۳ به نمایش درآمد. این فیلم اقتباسی بود از نمایشنامه «"عایشه"»، که پیشتر خاچیکیان بر صحنه برده بود. به دلیل مخالفت اداره سانسور با نام "عایشه"، خاچیکیان عنوان "دختری از شیراز" را برای فیلم خود برگزید. این فیلم علاوه بر استقبال تماشاگران، مورد توجه اهل نقد نیز قرار گرفت. او پیش از فعالیت در سینما، در سال ۱۳۲۴ داستانی به نام «"برده‌های خاکستری"» در روزنامه آلیک به چاپ رسانده بود که دستمایه او برای فیلم "دختری از شیراز" شد. او ساخت فیلم را مشروط به بازی فرح پناهی
شد. او ساخت فیلم را مشروط به بازی فرح پناهی (عافیت پور)، که به تازگی از وین بازگشته بود و صدای گرمی داشت، کرد. این فیلم نزدیک به سه ماه بر پرده بود و پرفروش‌ترین فیلم سال شد. "دختری از شیراز" نخستین فیلم ایرانی است که برای آن آنونس ساخت شد. خاچیکیان این آنونس را از راش‌های فیلم ساخت. همچنین نخستین فیلمی است که مونتاژ و دیگر زحمت‌های فنی در آن به خوبی انجام گرفت. با نمایش فیلم "دختری از شیراز" در سال ۱۳۳۳ سینمای ایران باب تازه‌ای از فیلم‌سازی را مقابل خود نظاره گشت. طغرل افشار در شماره ۳ پیک سینما به تاریخ