payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روزی سهبار و ستایش آتش و پادافره کسی که آتش را خاموش کند آمده است. فرَگَرد هشتم پیرامون گناهان و همچنین مرگ ارزان و تاوان گناهان است. فرَگَرد نهم به پرسش‌های گوناگونی همچون مرگ مُغ‌مَرد در سرزمین دیگر، کارزار با هیربدان، نیایش در آتش‌کده‌ها و جاهای دیگر، خویشکاری مردمان در برابر کسی که در کشتی میمیرد، خوراکی خوردن در تاریکی، خواندن اوستا و نیایش ایزدان و فروهرها است. فرَگَرد دهم جستارهای بسیاری را در بر دارد؛ که دربرگیرنده گناه زناشویی نکردن خواندن نیایش‌ها و کارهای مردمانه و پُرسمان‌های دیگر است. نویسنده
و کارهای مردمانه و پُرسمان‌های دیگر است. نویسنده در فرگردهای نهم و دهم از برخی نسک‌های گمشده اوستا، همچون پاچم نسک، نهاتوم نسک، دواسروجید نسک بهرمندی نموده است. در این دو فرَگَرد می‌توان برخی استوره‌های کهن را نیز یافت. پیوست: به دنبال شایست ناشایست نوشتاری آمده است که آن را پیوست شایست و ناشایست نامیده اند و فرگردهای یازده تا بیست و سه را در بر می‌گیرند. برخی این پیوست را به دو بخش یازده تا چهارده و پانزده تا بیست و سه بخش‌بندی نموده‌اند. [ ۸ ] این فرگردها سپس به فرگردهای آغازین ماتیکان افزوده شده‌اند.
سپس به فرگردهای آغازین ماتیکان افزوده شده‌اند. فرَگَرد یازدهم به پایه‌های گناهان و تاوان آن‌ها و این که کدام بخش از گوشت کُرپانی به چه ایزدی بستگی دارد می‌پردازد. این کار این گونه که آشکار است به آیین باستانی یشت گوسفندی بستگی داشته که برخی جانوران مانند گاو و گوسفند را در هنگام یسنا خوانی کُرپانی می‌نموده‌اند این آیین سپس جای خود را به یشت بازوهر یا یشت باگوشت داده است که هنگام این آیین جانور پیش از یسنا خوانی کُرپانی می‌شده است. فرَگَرد دوازدهم دربارهٔ نیایش و آئینهای دینی، آتش، کوشش برای افزایش فرزند و
و آئینهای دینی، آتش، کوشش برای افزایش فرزند و استوره‌های دیگری است که نویسنده به زرتشتیان بستگی داده است. فرَگَرد سیزدهم چَم گاهان - چرایی سرودهای گاهانی زرتشت - نام دارد و به ارزشمندی گاهان سرایی و چگونگی خواندن آن می‌پردازد. فرَگَرد چهاردهم به برخی از آیین‌های دینی نمارِش دارد. در فرَگَرد پانزدهم به گونهای آهنگین و زیبا نوشته شده‌است نویسنده به گفتگوی میان زرتشت و اهورامزدا می‌پردازد؛ و دربارهٔ امشاسپندان و نشانه‌های آن‌ها در جهان گیتایی است در این فرَگَرد زرتشت از اهورامزدا میپرسد که چگونه باید شما و
زرتشت از اهورامزدا میپرسد که چگونه باید شما و امشاسپندان را پرستید با آن که شما دیدنی نیستید؟ فرَگَرد شانزدهم دربارهٔ برخی گناهان کوچک است این فرَگَرد همانند فرَگَرد یازدهم است و به گناهان نیز نگرش دارد جز این که در پایان این فرَگَرد به برخی پاداشها که بر انجام آئینها در پیوسته است نیز نمارش دارد. فرَگَرد هفدهم در آغاز به برخی پرسش‌های زرتشت از اهورامزدا می‌پردازد و سپس از قانون‌هایی که پس از مرگ باید پاس داشته شود سخن به میان آمده است هم‌چنین رستاخیز نیز بخشی از این فرگرد را در بر دارد افزون بر این از
بخشی از این فرگرد را در بر دارد افزون بر این از پُرسمان‌های فراخویی و جدا از آن نیز در آن سخن گفته شده است. در فرَگَرد هجدهم از پاداش و مزد برخی کارها چون بر پا داشتن گاهنبار، مَیَزد و خویدوده سخن گفته شده‌است. فرَگَرد نوزدهم به پاداش خواندن دعای اهونَوَر و شمار انجام آن در هر کار و آیین است. فرَگَرد بیستم اندرزهایی دربارهٔ پُرسمان‌هایی چون رفتن به آتشکده، انجام برخی کارها و... را باز می‌گوید. فرَگَرد بیست و یکم دربارهٔ زمان‌ها و چگونگی اندازه‌گیری آن‌ها است. این فرَگَرد به بخش پایانی فرَگَرد شانزدهم
است. این فرَگَرد به بخش پایانی فرَگَرد شانزدهم مانستگی دارد. فرَگَرد بیست و دوم دربارهٔ ستایش ویژه هر کدام از ایزدان سی‌گانه است. از آنجا که این بخش زیبا همچنین در سرآغاز داستان بیژن و منیژه شاهنامه آمده است چنین به نگر می‌رسد که این درود و آفرین باستانی و پرآوازه، زبان‌زد همگان بوده است. در فرَگَرد بیست و سوم، فروزگان هر یک از ایزدان سی‌گانه آمده است. نگارش‌های این کتاب. دو نگارش مهادین از این نسک هست. یکی از این نسخه‌ها ۲۹k نام دارد؛ نگارش کپنهاگ که در دانشگاه کپنهاک نگهداری می‌شود و در سال ۱۸۲۰ راسک آن
کپنهاک نگهداری می‌شود و در سال ۱۸۲۰ راسک آن را از هند به اروپا برد. دیگری ۵۱M است که به «نگارش مونیخ» سرشناس است و در نسک‌خانه دولتی مونیخ نگهداری میگردد و در سال ۱۸۶۶ بدست هوگ از هند به اروپا برده شد به نگر می‌رسد که رونوشتهای دیگر از روی این دو نگارش نوشته شده باشد. از دید ژرف بینی و درستی، دست‌نویس مونیخ بر نگارش کپنهاگ برتری دارد. برگردانها. برخی پژوهش‌گران این نسک را برگردان نیز نموده‌اند، برگرداننده نام آشنای کتاب‌های ایران باستان، ادوارد وست در سال ۱۹۰۱ این نسک را در گِردایه کتاب‌های ورجاوند چاپ
۱۹۰۱ این نسک را در گِردایه کتاب‌های ورجاوند چاپ نموده است. مانکجی داور نوشتار پهلوی آن را در سال ۱۹۱۲ در بمبئی چاپ نمود. جهانگیر تاوادیا در سال ۱۹۳۰ ده فرَگَرد نخستین این نسک را با آوانویسی، برگردان، یادداشت و واژه‌نامه به انگلیسی در هامبورگ چاپ کرد. در سال ۱۹۶۹ فیروز کوتوال کار او را پیگیری کرد و فرَگَردهای یازده تا بیست و سه را چاپ کرد. بانو کتایون مزداپور همه نسک را به همراه با آوانویسی و برگردان در سال ۱۳۶۹ چاپ نموده است. همچنین محمود طاوسی، واژه‌ نام‌های از شایست ناشایست را به چاپ رسانیده است.
نام‌های از شایست ناشایست را به چاپ رسانیده است. بن‌مایه. "صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد یکم)، انتشارات فردوسی، چاپ هفدهم"
نما، پلان یا شات کوچکترین جزء معنایی در زبان فیلم است. نما را با "کلمه" در "متن" مقایسه می‌کنند. تعریف. نما یا پلان یا شات از نظر فنی عبارت است از تصویر یا تصاویری که در یک زمان ممتد کار دوربین یعنی از زمان به کار افتادن دوربین تا متوقف شدن آن روی نوار فیلم ثبت شود. ریشه‌شناسی واژه شات به روزهای اولیه تولید فیلم با بازمی‌گردد. این دوربین قدیمی عملکردی شبیه به مسلسل‌های هندلی زمان خود داشت که با چرخاندن دستگیره یا هندل شلیک می‌کرد. به همین دلیل این کار (فیلمبرداری) به shooting یعنی شلیک و هر نما به shot یعنی
به shooting یعنی شلیک و هر نما به shot یعنی گلوله معروف شد. زمان. «مدت زمان یک پلان به‌طور معمول یک چهارم ثانیه (۶ کادر) به بالا است. اندازهٔ پلان نرمال حدود ۳۰ ثانیه یا کمی بیشتر است.» پلان‌هایی با زمان بسیار طولانی هم در تاریخ سینما وجود دارد مانند فیلم "طناب" هیچکاک که فقط از هفت نما تشکیل شده‌است. یا نمای بسیار طولانی در فیلم ' آنتونیونی یا فیلم "کشتی روسی" به کارگردانی الکساندر سوکوروف که فقط از یک پلان تشکیل شده‌است و مانند خود فیلم، ۹۶ دقیقه طول می‌کشد. در سینما، برداشت بلند یا نمای بلند"' (به
می‌کشد. در سینما، برداشت بلند یا نمای بلند"' (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;Long take&lt;/bdi&gt;) که توسط برخی "سکانس‌پلان" نیز نامیده می‌شود، به یک پلان می‌گویند که نسبت به یک پلان معمولی دارای مدت زمان بسیار طولانی‌تری است. در واقع برخلاف رسم معمول در سینما که پلان‌ها در مرحله تدوین کات می‌خورند، دربرداشت بلند، صحنه به صورت یک‌تکه فیلم‌برداری می‌شود و در آن هیچ کاتی وجود ندارد. کارگردانان بسیاری در طول تاریخ سینما از برداشت بلند استفاده کرده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به کنجی میزوگوچی، آندری تارکوفسکی،
آن‌ها می‌توان به کنجی میزوگوچی، آندری تارکوفسکی، اینگمار برگمان، بلا تار، تئوآنجلوپلوس و عباس کیارستمی اشاره کرد. انواع نما. نما به دو دسته کلی تقسیم می‌شود.
المپیک تابستانی ۱۹۲۴ (در انگلیسی: Games of the VIII Olympiad) که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد هشتم» شناخته می‌شود، از ۴ مه تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۲۴ میلادی در شهر پاریس، در کشور فرانسه و با حضور ۳٬۰۸۹ ورزشکار زن و مرد از ۴۴ کشور جهان و در ۱۷ رشته ورزشی برگزار شد. انتخاب میزبان. کاندیداها: انتخاب: پاریس (برای دومین بار) محل رای‌گیری: لوزان-سوئیس
ولیعهد واژه‌ای عربی به معنی صاحبِ عهد، حاکم و در بیشتر موارد، جانشین سلطنت است. از آن نظر، ولیعهد کسی است که یک مونارک او را برای جانشینی تاج‌وتخت برگزیده و رسماً معرفی کند. مطابق حق جانشینی فرزند ارشد، معمولاً در تاریخ بیشتر کشورها فرزندان ارشد مونارک‌ها به عنوان ولیعهد انتخاب می‌شوند و تاج‌وتخت را به ارث می‌برند. در کشورهای مختلف عناوین گوناگونی برای ولیعهدها به‌کار می‌رود؛ مانند "دوفَن" در فرانسه و "تزسارویچ" در روسیه. آخرین ولیعهد ایران تا پیش از سقوط نظام پادشاهی، رضا پهلوی بود که با عنوان رسمی
سقوط نظام پادشاهی، رضا پهلوی بود که با عنوان رسمی «والاحضرت ولیعهد» جانشین رسمی پدرش محمدرضا پهلوی تا سال ۱۳۵۷ بود. واژه‌شناسی. "وَلیعَهد" یا "وَلیِ عَهد" واژه‌ای عربی مرکب از ولی+عهد به معنی «صاحب عهد» یا «نگهبان عهد» (پیمان) است. این واژه دارای معانی متفاوتی است؛ مطابق "غیاث‌اللغات"، ولیعهد یعنی «متصرف و حاکم وقت». به نوشتهٔ "اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد"، ولیعهد «کسی [است] که پادشاه او را جانشین خود و پس از مرگ خود، وارث پادشاهی گرداند.» به گفتهٔ دهخدا، ولیعهد به معنی شخص دارای اختیارات سلطنتی
دهخدا، ولیعهد به معنی شخص دارای اختیارات سلطنتی (و نه صرفاً جانشین یک پادشاه مرده یا معزول) هم می‌تواند باشد: «کسی که پادشاه او را به اراده و رضا بر جای خویش نشاند و مختار سلطنت گرداند.» همچنین، این واژه در تداول به معنی «پسر ارشد» یک شخص نیز توسعه یافته است. در قانون مشروطه ایران. به مسئلهٔ ولایت‌عهدی در قانون اساسی مشروطه ایران پرداخته شده است. اصل ۳۷ متمم قانون اساسی مورخ ۲۹ شعبان ۱۳۲۴ قمری، «اولاد پسرِ اکبرِ» پادشاه را وارث تاج‌وتخت می‌دانست؛ اما برای فقدان اولاد ذکور او هم تمهیدی اندیشیده بود: «ولایتِ
اولاد ذکور او هم تمهیدی اندیشیده بود: «ولایتِ عهد در صورت تعدد اولاد، به پسر اکبر پادشاه که مادرش ایرانی‌الاصل و شاهزاده باشد می‌رسد و در صورتی که برای پادشاه اولاد ذکور نباشد، اکبرِ خاندان سلطنت با رعایت الاقرب فالاقرب به رتبهٔ ولایت‌عهدی نایل می‌شود و هرگاه در صورت مفروضه فوق، اولاد ذکوری برای پادشاه به وجود آید، حقاً ولایت عهد به او خواهد رسید.» با این حال، این اصل جانشینی در صورت نبود هیچ فرد مذکری در خانواده یا خاندان سلطنتی (مثلاً در یک سلسلهٔ تازه تأسیس شده)، دارای نقص بود. اصلاحیهٔ قانون اساسی مصوب
شده)، دارای نقص بود. اصلاحیهٔ قانون اساسی مصوب مجلس مؤسسان نخست مورخ ۲۱ آذر ۱۳۰۴ که موجبات الغای سلطنت قاجار و به تخت نشستن رضا شاه را به همراه داشت، اصل ۳۷ قانون مشروطه را ملغی و با اصل ۳۷ جدید به این شرح جایگزین کرده بود: در اینجا، نکتهٔ قابل توجه این است که برخلاف اصل ملغی شده متمم قانون اساسی مشروطه که با به‌کاربردن صفت تفضیلی «مذکرِ اکبر»، جنسیت ولیعهد را به «مرد» بودن محدود کرده بود، حذف این صفت و عدم اشاره به لزوم مذکر بودن ولیعهد در مصوبهٔ مجلس مؤسسان نخست، البته در صورتی که شاه فرزند پسری نداشته
نخست، البته در صورتی که شاه فرزند پسری نداشته باشد، به نوعی دست شاه ایران را در انتخاب ولیعهد از میان «زنان» باز گذاشته است.
نظریه بخش پذیری (یا همان تقسیم پذیری) از بخش‌های اصلی و آغازین نظریه اعداد است که بسیاری از قضایای نظریه اعداد در اثبات‌های خود از آن بهره می‌گیرند. معمولاً در نظریه مقدماتی اعداد، بخش پذیری را با رابطه عاد کردن شروع می‌کنند. الگوریتم تقسیم قضیه ای است که می‌گوید: به ازای هر دو عدد صحیح a و b که b≠۰ اعداد صحیح و منحصربه‌فردی مانند q و r وجود دارند به طوری که: formula_1 همچنین به جای شرط بالا می‌توان از شرط «formula_2» استفاده کرد که البته دیگر r و q در آن منحصربه‌فرد نیستند؛ یعنی اگر ما از شرط دوم استفاده
نیستند؛ یعنی اگر ما از شرط دوم استفاده کنیم، صورت قضیه کمی فرق می‌کند و شرط منحصربه‌فرد بودن r و q از آن برداشته می‌شود. رابطه عاد کردن که با نماد «|» (یک پاره خط عمودی) نشان داده می‌شود، به صورت زیر تعریف می‌شود: formula_3 اگر. در این صورت می‌گویند: رابطهٔ عاد کردن خواص زیادی دارد که در زیر به بعضی از آن‌ها اشاره می‌کنیم.
المپیک تابستانی ۱۹۲۰ (در انگلیسی: Games of the VII Olympiad) که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد هفتم» شناخته می‌شود، از ۲۰ آوریل تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۲۰ میلادی در شهر آنتورپ، در کشور بلژیک و با حضور ۲٬۶۲۶ ورزشکار زن و مرد از ۲۹ کشور جهان و در ۲۲ رشته ورزشی برگزار شد. انتخاب میزبان. کاندیداها: 1.آنتورپ-بلژیک 2.آمستردام-پادشاهی هلند 3.بوداپست-پادشاهی مجارستان (۱۹۲۰–۱۹۴۶) 4.لیون-فرانسه 5.آتلانتا-ایالات متحده آمریکا 6.کلیولند، اوهایو-ایالات متحده آمریکا 7.فیلادلفیا-ایالات متحده آمریکا 8.هاوانا-جمهوری کوبا
متحده آمریکا 8.هاوانا-جمهوری کوبا (۱۹۵۹–۱۹۰۲) انتخاب: آنتورپ محل رای گیری: لوزان-سوئیس
زبان تاتاری کریمه ("Qırımtatar tili" و "Qırımtatarca") که به کریمه‌ای هم معروف است، زبان تاتارهای ساکن شبه‌جزیرهٔ کریمه در ساحل دریای سیاه، جنوب غرب روسیه است. این زبان علاوه‌بر کریمه در آسیای میانه (به ویژه در ازبکستان) نیز گویشوران زیادی دارد؛ و همچنین توسط مهاجران تاتار در ترکیه، بلغارستان و رومانی نیز تکلم می‌شود. زبان تاتاری کریمه از شاخهٔ قبچاق خانوادهٔ زبان‌های ترکی‌تبار می‌باشد. شمار تاتارهای کریمه. جمعیت تاتارهای کریمه حدود ۴۵۶ هزار نفر برآورد می‌شود. ۲۶۰٬۰۰۰ نفر در شبه‌جزیرهٔ کریمه و حدود ۱۵۰ هزار
۲۶۰٬۰۰۰ نفر در شبه‌جزیرهٔ کریمه و حدود ۱۵۰ هزار مهاجر که در آسیای میانه (بیشتر ازبکستان) زندگی می‌کنند. در سرشماری سال ۱۹۸۹ شوروی شمار کریمه‌ای‌زبان‌ها ۲۵۱٬۵۳۷ نفر برآورد شده‌است. جوامع کوچک‌تر کریمه‌ای هم در رومانی (۲۱٬۴۸۲ نفر در سرشماری سال ۲۰۰۲)، بلغارستان (۶٬۰۰۰ نفر در سال ۱۹۹۰) و لهستان، فنلاند و ایالات متحدهٔ آمریکا زندگی می‌کنند. این زبان یکی از در معرض خطرترین زبان‌های قارهٔ اروپا است. تاریخ. شکل‌گیری لهجه‌های مختلف ترکی و تاتار در کریمه از نخستین یورش اقوام ترک‌زبان به شبه‌جزیرهٔ کریمه آغاز و تا
یورش اقوام ترک‌زبان به شبه‌جزیرهٔ کریمه آغاز و تا دوران حکمرانی خانات کریمه ادامه یافت. البته در آن دوران زبان رسمی خانات کریمه ترکی و جغتایی بودند. با گروش به اسلام زبان تاتار کریمه با خط فارسی-عربی نوشته می‌شد. در سال ۱۸۷۶ میلادی گویش‌های گوناگون این زبان به همت "اسماعیل گاسپیرالی" در یک زبان واحد جمع‌آوری شدند. با وجود آنکه زبان تاتارهای کریمه از شاخهٔ قبچاق زبان‌های ترکی‌تبار بود، اما برای حفظ ارتباطات اهالی کریمه و عثمانی‌ها ترجیح زیادی به "یالی بویلوس" از شاخهٔ اغوز داده شد. الفبای این زبان در ۱۹۲۸
از شاخهٔ اغوز داده شد. الفبای این زبان در ۱۹۲۸ میلادی با تغییر الفبای فارسی-عربی ترک‌های عثمانی به خط لاتین در دوران ترکیه نوین آتاترک، الفبای یکسان ترکی که براساس خط لاتین و خصوصیات زبان‌های ترکی خلق شده بود، جای الفبای فارسی-عربی را گرفت. با ظهور ملی‌گرایی روس به رهبری استالین خط رسمی نوشتن تاتار کریمه‌ای هم با خط همسایگان روس و اوکراینی آن‌ها یعنی سیریلیک جایگزین شد. از اوایل دههٔ ۱۹۹۰ استفاده از خط لاتین دوباره رایج شده‌است، اما هنوز هم خط سریلیک (بیشتر در روزنامه‌ها و اشعار) به کار می‌رود. خط لاتین نو
در روزنامه‌ها و اشعار) به کار می‌رود. خط لاتین نو تاتار کریمه‌ای همان خط یکسان ترکی است که دو حرف دیگر هم به آن افزوده شد: Ñ ñ و Q q. وضعیت رسمی. به موجب قانون اساسی جمهوری خودمختار کریمه زبان‌های روسی و تاتاری کریمه دو زبان حمایت‌شده (ترجمهٔ روسی متن اوکراینی: обеспечивается … защита) هستند. این سند حق دسترسی تمام شهروندان این جمهوری به مکاتبات دولتی، گواهی تولد و امثال آن به هر دو زبان روسی و تاتاری کریمه را تضمین کرده‌است. به این ترتیب این دو زبان در شبه‌جزیرهٔ کریمه از جایگاهی مشابه یک زبان رسمی
در شبه‌جزیرهٔ کریمه از جایگاهی مشابه یک زبان رسمی برخوردارند. (قانون اساسی اوکراین تنها زبان رسمی در تمام کشور را اوکراینی معرفی کرده که با توجه به جمعیت عظیم روس و تعداد قابل توجه گویشوران زبان‌های متعدد خارجی در این کشور مسئله‌ای سیاسی و مربوط به هویت ملی است) تاتاری کریمه همچنین زبان رسمی جمهوری شوروی سورغون از ۱۸ می ۱۹۴۸ به بعد بود. در جابه‌جایی‌های معروف استالین ۱۹۳٬۸۶۵ نفر از تاتارهای ساکن شبه‌جزیرهٔ کریمه در سال ۱۹۴۴ به نقاط دیگر شوروی تبعید شدند. از جمله ۱۵۱ هزار ۱۳۶ نفر به ازبکستان، ۸٬۵۹۷ نفر به
جمله ۱۵۱ هزار ۱۳۶ نفر به ازبکستان، ۸٬۵۹۷ نفر به مرو، ۴٬۲۸۶ نفر به قزاقستان و ۲۹٬۸۴۶ نفر به سایر مناطق شوروی.
موجک هار سری خاصی از توابع است که اکنون به عنوان اولین موجک شناخته می‌شود. این سری اولین بار توسط آلفرد هار، ریاضیدان مجاری در سال ۱۹۰۹ پیشنهاد شد. موجک هار ساده‌ترین موجک ممکن می‌باشد. مشکل این موجک این است که پیوسته نیست و در نتیجه مشتق‌پذیر نمی‌باشد. موجک مادر هار به شکل زیر تعریف می‌شود: formula_1 و تابع مقیاس‌کننده نیز برابر است با: formula_2 پیوندهای بیرونی. توصیف: اپلت موجود موجک‌های گوناگونی را به همراه توابع مقیاسشان به تصویر می‌کشد
داوید فیشر معمار برجسته و مهندس سازه ایتالیایی - اسرائیلی است. داوید فیشر فارغ‌التصیل دانشگاه فلورانس در رشته معماری است. وی طراح اولین برج گردان جهان که قرار است در دبی ساخته شود است که به دور محور خود خواهد چرخید.
دانشگاه فلورانس یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در فلورانس واقع در استان توسکانی ایتالیا است که در سال ۱۳۲۱ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. این دانشگاه حدود ۵۱۰۰۰ دانشجو دارد. دانشگاه فلورانس دارای ۱۲ دانشکده است. رشته‌های اصلی این دانشگاه مهندسی معماری، مهندسی و طراحی صنعتی است. برخی از چهره های سرشناس سیاسی، فرمانداران و فیلسوفان بنام در این دانشگاه تحصیل کرده‌اند. رنتسو پیانو معمار معروف ایتالیایی که در سطح دنیا شناخته شده است در دانشکده معماری این دانشگاه تحصیل کرده است. ۱۲ دانشکده این دانشگاه عبارتند از:
کرده است. ۱۲ دانشکده این دانشگاه عبارتند از: کشاورزی، مهندسی معماری، هنر، اقتصاد، آموزش و پرورش، مهندسی، حقوق، ریاضیات، فیزیک و علوم طبیعی، پزشکی و جراحی، داروشناسی، علوم سیاسی و روانشناسی. دانشگاه فلورانس بر اساس رتبه بندی مجموع دانشگاه‌های برتر (ARTU) که توسط دانشگاه نیو ساوت ولز در سیدنی منتشر می‌شود در سال ۲۰۲۲ رتبه ۱۱ در میان دانشگاه‌های ایتالیا و رتبه ۳۲۱ در بین دانشگاههای سراسر جهان را کسب کرده است. همچنین بر اساس آخرین ارزیابی سیستم‌های رتبه بندی جهانی در سال ۲۰۲۱، دانشگاه فلورانس در جایگاه های زیر
در سال ۲۰۲۱، دانشگاه فلورانس در جایگاه های زیر قرار دارد: تاریخچه. اولین دانشگاه فلورانس «استادیوم جنرال» (Studium Generale) بود که توسط جمهوری فلورانس در سال ۱۳۲۱ تأسیس شد. «استادیوم» توسط پاپ کلمنت ششم در سال ۱۳۴۹ به رسمیت شناخته شد و مجاز به اعطای دوره‌های منظم بود. پاپ همچنین اولین دانشکده الهیات ایتالیایی را در فلورانس تأسیس کرد. «استادیوم» در سال ۱۳۶۴ به یک دانشگاه امپریالیست تبدیل شد، اما در سال ۱۴۷۳ هنگامی که لورنزو جادوگر تحت کنترل فلورانس دست یافت، به پیزا منتقل شد. چارلز هشتم آن را از سال ۱۴۹۷
به پیزا منتقل شد. چارلز هشتم آن را از سال ۱۴۹۷ تا ۱۵۱۵ نقل مکان کرد، اما وقتی خانواده «مدیچی» به قدرت رسید دوباره به پیزا منتقل شد. سازمان. این دانشگاه دارای ۱۲ دانشکده است که عبارتند از: کشاورزی؛ معماری؛ هنرها؛ اقتصاد؛ تحصیلات؛ مهندسی؛ قانون؛ ریاضیات، فیزیک و علوم طبیعی؛ پزشکی و جراحی؛ فارماکولوژی؛ علوم سیاسی؛ و روانشناسی. دانشکده‌ها در مناطق سنتی استراتژیک بر اساس موضوع خود قرار دارند. دانشکده حقوق، دانشکده حقوق و دانشکده علوم سیاسی در مرکز مطالعات اجتماعی و علوم اجتماعی در ناحیه نووُلی (Novoli) واقع در
و علوم اجتماعی در ناحیه نووُلی (Novoli) واقع در نزدیکی دادگاه جدید قرار دارد. دانشکده پزشکی و جراحی، دانشکده داروسازی و برخی از بخش‌های علمی و مهندسی در ناحیه «کَرِجّی» (Careggi)واقع در نزدیکی بیمارستان هستند. دانشکده مهندسی در مؤسسه «اس مارتا» (S.Marta)واقع شده‌است، در حالی که دانشکده کشاورزی در مقابل «پارکو دل کَشینه» (Parco delle Cascine) قرار دارد. دانشکده علوم ریاضی، فیزیک و علوم در «سِستو فیورنتینو» (Sesto Fiorentino) واقع شده‌است. دانشکده معماری در مرکز شهر، به عنوان آکادمی «دی بِلّه اَرتی» (di
در مرکز شهر، به عنوان آکادمی «دی بِلّه اَرتی» (di Belle Arti) خانه دیوید میکل آنژ است. دانشکده‌های ادبیات، تاریخ، فلسفه و آموزش و پرورش در مرکز فلورانس قرار دارند. فارغ‌التحصیلان. از جمله مشاهیر فارغ‌التحصیل این دانشگاه:
احمد بن ابی نصر بَزَنْطی که نام کاملش "ابوجعفر احمد بن محمد بن ابی نصر" می‌باشد، از عالمان امامیه در کوفه است و از اصحاب امامان شیعه، موسی کاظم، رضا و جواد می‌باشد. او از جمله راویان موثق و فقیهان برجسته شیعه در دوران ائمه‌است. وی در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت. «الجامع» و «المسائل» از جمله آثار او هستند. استادان و شاگردان. بزنطی به تصریح منابع در فرصتهایی برای استفاده از امامان، نزد ایشان می‌شتافت. بزنطی از اصحاب ائمه شیعه همچون عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان، جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید دانش
جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید دانش آموخته‌است. در فهرست شاگردان و راویان او نام شخصیتهایی چون ابراهیم بن هاشم قمی، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد برقی، محمد بن عیسی بن عبید یقطینی، حسن بن محبوب و علی بن مهزیار دیده می‌شود. وثاقت. نام بزنطی در سلسله سند بیش از هفتصد حدیث آمده‌است. بزنطی از اصحاب اجماع است و علمای شیعه وقتی در روایتی به نام او می‌رسند به سند او تا معصوم اعتماد می‌کنند. شیخ طوسی و نجاشی او را نزد امامان شیعه، رضا و جواد «ارجمند» دانسته‌است. قرار گرفتن بزنطی در سلسله اسناد
دانسته‌است. قرار گرفتن بزنطی در سلسله اسناد حدیثی در سیره نبوی، موجب گشته تا شخصیت او در آثار رجالی اهل سنت نیز مورد بررسی قرار گیرد و ظاهراً به سبب مذهب، با نقد رو به رو گردد.
موجک‌های متعامد (Orthogonal wavelets) به موجک‌هایی گفته می‌شود که قادر به اقناع شرائط زیر باشند: مثال‌ها. موجک‌های هار: برای سادگی سیگنالی یک‌بعدی را در نظر می‌گیریم که مقادیر آن بر روی 6 نقطهٔ متوالی به‌شرح زیر است: نکات مهم. تابع اعمال مقیاس تابعی است اتساعی، به عبارت بهتر، معادله تابعی فراکتالی است موسوم به معادلهٔ اتساع formula_1 منابع. موجک‌ها برای گرافیک رایانه‌ای
مارک شاگال با نام اصلی «مارک زاخارویج چاگال» (6 ژوئیه ۱۸۸۷–۲۸ مارس ۱۹۸۵) نقاش برجسته فرانسوی - روسی و از پیشگامان سبک سوررئالیسم است. او به عنوان یکی از پیشروان هنر مدرن، در سبک‌های مختلف هنری ذوق‌آزمایی کرد و تقریباً در تمامی رشته‌های تجسمی مانند نقاشی، تصویرگری کتاب، سرامیک، نقاشی روی شیشه، نقاشی بر روی دیوار، حکاکی روی فلزات، ترسیم، طراحی صحنه و لباس دست به خلق آثاری ماندگار زد. شاگال با موفقیت توانست سبک‌های هنری کوبیسم، نمادگرایی و فوویسم را با یکدیگر تلفیق کند و با تکیه بر رویاهای کودکی و
با یکدیگر تلفیق کند و با تکیه بر رویاهای کودکی و افسانه‌پردازی‌های ذهنی خود که همگی ریشه در زادگاهش داشتند، به سبکی کاملاً شخصی و منحصربفرد دست پیدا کند. جهان غیرمتعارفی که او آفرید آمیزه‌ای از رنگ‌های روشن، حیوانات، گُل، انسان‌ها، عشاق، پرندگان و ماهیان در حال نواختن ساز، چهره زن بالدار، علائم یهودی و مسیحی و ویولنی با بال فرشته بود. زندگی. کودکی. مارک شاگال در ۷ ژوئیه ۱۸۸۷ در لیوزنا از توابع منطقه ویتبسک روسیه که امروزه یکی از منطقه‌های بلاروس است در خانواده پرجمعیت یهودی لیتوانیایی متولد شد. در آن زمان
پرجمعیت یهودی لیتوانیایی متولد شد. در آن زمان ویتبسک حدود ۶۶هزار نفر جمعیت داشت که حدود نیمی از آن‌ها یهودی بودند. مارک که در آن زمان موشه نام داشت نخستین فرزند از ۹ فرزند والدینش بود. پدرش کارگر و انباردار یکی از بازرگانان ماهی دودی بود و مادرش یک خواربارفروشی کوچک را اداره می‌کرد. با وجود آنکه پدرش به سختی کار می‌کرد اما درآمد ناچیزی داشت. فراگیری هنر. در روسیه آن زمان بچه‌های یهودی اجازه حضور و تحصیل در مدارس و دانشگاه‌های روسی را نداشتند. به همین خاطر شاگال تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مذهبی یهودی
شاگال تحصیلات ابتدایی را در مدرسه مذهبی یهودی گذراند و در آنجا عبری و کتاب مقدس را آموخت. شاگال در سیزده سالگی با تلاش مادرش که ۵۰ روبل به مدیر مدرسه داد، به دبیرستان عمومی رفت. شاگال تا آن زمان هیچ نوع نقاشی و طراحی ندیده بود و هنگامی که یکی از همشاگردی‌هایش را مشغول نقاشی دید، حیرت کرد. شاگال بعدها چنین گفت که در خانواده ما هیچ شکلی از هنر وجود نداشت و این مفهوم کاملاً با او بیگانه بود. در طول دوران مدرسه، شاگال به کپی‌برداری و ترسیم روی آورد و این امر منجر به علاقه بسیار او به هنر نقاشی و تبدیل این هنر
به علاقه بسیار او به هنر نقاشی و تبدیل این هنر به حرفه او شد. البته این تصمیم باعث خشنودی والدین وی نشد. فعالیت هنری. روسیه ۱۹۰۶–۱۹۱۰. در سال ۱۹۰۶ شاگال با راضی کردن پدر و مادرش زیر نظر یک نقاش یهودی به نام «یهودا پن» ، که در بیشتر مدارس یهودی دروس نقاشی و ترسیم را به دانش آموزان آموزش می‌داد، آموختن نقاشی را آغاز کرد. با وجود خوشحالی شاگال از این نوع تعلیم غیررسمی، او پس از چند ماه مدرسه را ترک کرد. شاگال به سن پیترزبورگ رفت و بین سال‌های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰، تحت تعلیم هنرمند و طراح صحنه لئون باکست در مدرسه
تحت تعلیم هنرمند و طراح صحنه لئون باکست در مدرسه طراحی و نقاشی زوانتسوا قرار گرفت. باور بر این است که باکست که خود یهودی بود از جمله افرادی است که شاگال را به استفاده از تم‌های یهودی در نقاشی‌هایش تشویق کرد. این امر در آن زمان و با توجه به نگاه منفی امپراتور آن زمان روسیه نسبت به یهودیان امری غیرعادی به‌شمار می‌رفت. هر چند شاگال به‌دلیل این سخت‌گیری‌ها حتی یک‌بار به زندان افتاد اما سن‌پترزبورگ را تا زمانی که به یک نقاش شناخته شده تبدیل شد، ترک نکرد. فرانسه ۱۹۱۰–۱۹۱۴. شاگال در سال ۱۹۱۰ به پاریس رفت و این
۱۹۱۰–۱۹۱۴. شاگال در سال ۱۹۱۰ به پاریس رفت و این زمانی بود که این شهر قلب تپنده هنر محسوب می‌شد و مکتب هنری کوبیسم به عنوان فرم هنری پیشرو یا آوانگارد در اروپا حاکم بود. شاگال خود را با کوبیسم هم مسیر ساخت و در آکادمی هنری کوچکی در پاریس در سن ۲۳ سالگی ثبت نام کرد. در کارهای اولیه شاگال نظیر "شاعر"، "نیم ساعت پس از ۳"، و "من و روستا"، شاگال در حال پیشروی به سمت سبک هنری کوبیسم است اما نه آنقدر که در تحصیلات آکادمیک خود فراگرفته‌است و در واقع کمی به سمت نوعی طنز، احساسات و شوخ‌طبعی در آثارش می‌پردازد. او در
طنز، احساسات و شوخ‌طبعی در آثارش می‌پردازد. او در آن پاریس با هنرمندانی مانند «گیوم آپولینر» و «فرنان لژه» همراه بود. شاگال در طول اقامت خود در پاریس با سبک‌های مختلف هنری آشنا شد و از هر کدام از آن‌ها بهره‌ای گرفت. درطول مدت اقامت شاگال در پاریس او خیلی به زادگاه خود در کارهایش ارج ننهاده و تنها بارقه‌هایی از خاطرات گذشته نظیر زندگی روستایی و سرسبز، مراسم ازدواج و بازی‌های دوان کودکی به چشم می‌خورد. این تصاویر در آسمان نقاشی‌های شاگال آزادانه در حرکتند و به نوعی امضای شاگال از عشق نوستالژیک او به سرزمین
به نوعی امضای شاگال از عشق نوستالژیک او به سرزمین مادریش است. مناظر پاریس توانست جایی در نقاشی‌های شاگال پیدا کند. در عین حال عناصر ماورای طبیعی در آثار شاگال به عنوان مکمل آثار او و نوعی نگرش به سمت سورئالیسم است. روسیه و بلاروس ۱۹۱۴–۱۹۲۲. شاگال در سفر دوباره به کشور روسیه با خانمی به نام بلا روزنفلد آشنا شد و با او ازدواج کرد و از آن پس این خانم موضوع بسیاری از نقاشیهای وی گشت. مانند نقاشی «بلا با یقه سفید» ، در سال ۱۹۱۷. در سال ۱۹۱۴ شاگال به برلین رفت و در آنجا ۲۰۰ اثر خود را در گالری استرن به نمایش
و در آنجا ۲۰۰ اثر خود را در گالری استرن به نمایش گذاشت. با شروع جنگ جهانی اول، تصمیم شاگال برای بازگشت به پاریس عملی نشد و این دو به مدت ۹ سال دیگر در روسیه ماندند. با شروع انقلاب بولشویکی در سال ۱۹۱۷، شاگال در روسیه ماند و به سمت کمیسر هنری درآمد و این مقام که یک مقام سیاسی بود با روحیه ضدسیاسی وی مطابقت نداشت. هر چند او به گروه‌های انقلابی نزدیک بود اما دولت حاکم که به‌دنبال «رئالیسم سوسیالیستی» بود، آثار او را چندان نمی‌پسندید و آن‌ها را بیش از اندازه مدرن می‌دانست. فرانسه ۱۹۲۳–۱۹۴۱. مارک شاگال و بلا