payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زن مجلس هفتم نیز این لایحه را خلاف نظرات روح‌الله خمینی و در جهت نابودی بنیان خانواده می‌داند. مریم بهروزی دبیر کل جامعه زینب با ارسال نامه‌ای به مجلس مخالفت تشکل متبوعش را با این لایحه اعلام کرد و آن را خطرناک خواند. او گفت «باید موجی در رابطه با این طرح در افکار عمومی ایجاد شود تا مردم متوجه شوند که در کشور چه می‌گذرد و جامعه زینب همگام با سایر گروه‌های زنان برای دفاع از ملت به ارائه نقد و پیشنهاد در ارتباط به لایحه حمایت از خانواده می‌پردازد». بیش از یکصد نفر از وکیلان دادگستری نامه‌ای با عنوان استمداد
نفر از وکیلان دادگستری نامه‌ای با عنوان استمداد وکلای دادگستری از وکلای مجلس با تقاضای خارج کردن این لایحه از دستور کار مجلس شورای اسلامی برای نمایندگان مجلس ارسال کردند. نظرات منتقدان. ماده‌های ۱۱، ۱۷، ۱۹، ۲۰، ۲۱، ۳۰، ۳۱، ۳۸ که هدف آن‌ها «تحکیم مبانی خانواده و جلوگیری از افزایش اختلافات خانوادگی به ویژه طلاق» بیان شده‌است: نظر برخی منتقدان بر این است که در حالی که فشارهای اقتصادی و اجتماعی و روانی موجود در جامعه از عوامل مهم طلاق به‌شمار می‌آیند، راه حل حکومت برای کاهش آمار طلاق، دشوارتر و طولانی‌تر کردن
برای کاهش آمار طلاق، دشوارتر و طولانی‌تر کردن روند قانونی آن است. این امر بیشتر به زیان زنان خواهد بود، چرا که آنان باید محدودیت‌هایی را که قانون برای زنان شوهردار تعیین می‌کند، سال‌ها پس از تصمیم به طلاق نیز همچنان تحمل کنند، تا رأی قطعی صادر شود. دیگر موارد مورد اعتراض در این لایحه شامل عدم برابری زن و مرد در حق حضانت فرزند، سن ازدواج، محدودیت‌های ازدواج زنان ایرانی با مردان غیرایرانی می‌شود. همچنین تعدادی از حقوق زنان که هیچ ذکری از آنان به میان نیامده است. جدال دولت و قوه قضائیه. همزمان با بالاگرفتن
است. جدال دولت و قوه قضائیه. همزمان با بالاگرفتن انتقادات از این طرح قوه قضائیه نیز نسبت به مواد اضافه شده از سوی دولت به این لایحه انتقاد کرد. علیرضا جمشیدی سخنگو و معاون رئیس قوه قضائیه در مقاله‌ای که در پاسخ به غلامحسین الهام، سخنگوی دولت احمدی‌نژاد، در روزنامه جمهوری اسلامی منتشر ساخت، گفت که اساساً دخالت دولت در لوایحی که از سوی قوه قضائیه ارسال می‌گردد و تغییر دادن آن خلاف قانون اساسی است گرچه انتقادات فعالان حقوق بشر و مدافع حقوق زنان تنها مواد اضافه شده از سوی دولت را شامل نشده و سایر قسمت‌های
شده از سوی دولت را شامل نشده و سایر قسمت‌های لایحه را نیز شامل می‌شود. بررسی لایحه در مجلس. مجلس کلیات طرح را تصویب کرد. اما اعتراضات گسترده سبب شد تا در کمیسیون قضایی مجلس بندهایی از جمله ۲۳ و ۲۵ حذف گردد. حجت‌الاسلام علی شاهرخی رئیس کمیسون قضایی مجلس هشتم در این باره گفت: «حذف این دو ماده را اعلام کردیم تا اگر مجلس به بررسی لایحه ای می‌پردازد، بدون وجود چنین موادی باشد که خانواده‌ها را نگران نکند و خانواده‌ها بدانند ما نسبت به مسائل آنها بی‌توجه نیستیم. اگر شرایط برای ازدواج مجدد همین باشد (توان مالی و
اگر شرایط برای ازدواج مجدد همین باشد (توان مالی و کسب اجازه از دادگاه) قطعاً خانواده‌ها در معرض فروپاشی قرار می‌گیرند، لذا اینکه بدون محدودیت و شروط کافی به مرد اجازه ازدواج مجدد داده شود (طبق این ماده) آن را منطقی و معقول ندانستیم و لذا رای به حذف آن دادیم.»
تَجْزِیَةُ الْأَمْصَار و تَزْجِیَةُ الْأَعْصَار‎ بیشتر شناخته‌شده با نام مستعار تاریخ وَصّاف، کتابی تاریخی از عبدالله بن فضل‌الله شیرازی ملقب به «وصاف الحضرة» است. بیشتر مطالب این کتاب مشتمل بر تاریخ ایلخانان مغول میان سال‌های ۶۵۶ تا ۷۲۸ ه‍.ق است، ولی در آن مطالب قابل‌ملاحظه‌ای نیز به حکومت‌های محلی هم‌دوره، به‌ویژه در ناحیهٔ جنوب ایران، تاریخ سلاطین مصر و دهلی، و تاریخ دیگر حکام خاندان چنگیزی در شعبات امپراتوری مغول اختصاص یافته است. تاریخ وصاف یکی از سرشناس‌ترین و ارزنده‌ترین منابع تاریخی دورهٔ حکومت مغول
و ارزنده‌ترین منابع تاریخی دورهٔ حکومت مغول بر ایران است؛ منتها به‌سبب نثر به‌شدت مصنوع و پر از تکلف کتاب اطلاعات تاریخی آن عموماً درمیان انبوهی از آرایش‌ها و عبارت‌پردازی‌های ادبی پراکنده‌شده، و آن را به یکی از مصنوع‌ترین و سخت‌خوان‌ترین نمونه‌های نثر ادیبانهٔ فارسی تبدیل کرده است. کار بر روی تاریخ وصاف از سال ۶۹۷ ه‍.ق آغاز شد و نویسنده پس از ۵ سال نوشتن توانست در ۱۳ رجب سال ۷۰۲ ه‍.ق بخشی از کتابش را که احتمالاً شامل نخستین جلد بوده، با وساطت رشیدالدین فضل‌الله همدانی و سعدالدین محمد آوجی دو وزیر غازان
همدانی و سعدالدین محمد آوجی دو وزیر غازان خان، در عانه به وی تقدیم کند و مورد تشویق ایلخان قرار گیرد. سال‌ها بعد، در ۲۴ محرم سال ۷۱۲ ه‍.ق نویسنده در سلطانیه، این‌بار کتابش را که دربرگیرندهٔ ۴ جلد بود به سلطان اولجایتو برادر و جانشین غازان پیشکش کرد و از سوی وی لقب «وصاف الحضرة (مدیحه‌سرای دربار)» دریافت کرد، و به خلعت و امتیاز ترخان رسید. وصاف، بعداً به کتابش جلد پنجمی افزود و وقایع را تا اواسط سلطنت ابوسعید پوشش داد. وصاف چنان‌که خود تصریح کرده کارش دنباله‌ای بر تاریخ جهانگشای عطاملک جوینی است، و کوشیده
بر تاریخ جهانگشای عطاملک جوینی است، و کوشیده تا در اثرش از اسلوب نگارش تاریخ جهانگشای نیز تقلید کند. بااین‌حال، نثر تاریخ وصاف، به‌مراتب از نثر جهانگشای مصنوع‌تر و دشوارتر است. علت اصلی این شدت از تکلف، به این مسئله بازمی‌گردد که اصولاً هدف اصلی وصاف نه ثبت تاریخ، بلکه خلق یک اثر ادبی بی‌نظیر با درون‌مایهٔ تاریخی بوده است. او در این زمینه به تاریخ یمینی اثر محمد عتبی نیز توجه داشته و همچون عتبی، رسائلی بین نوشته‌های تاریخی گنجانده که در آن‌ها به مواردی نظیر بازی شطرنج، گاه‌شماری، و نقد ترجمهٔ نصرالله منشی
بازی شطرنج، گاه‌شماری، و نقد ترجمهٔ نصرالله منشی از کلیله و دمنه می‌پردازد. نثر وصاف درمجموع یک‌دست نیست؛ از نسبتاً ساده تا بسیار مصنوع، و از سره‌نویسی فارسی تا کاملاً عربی‌نویسی متغیر است. در تاریخ وصاف اشعار فارسی و عربی بسیاری آورده‌شده که بیشترشان سرودهٔ خود او هستند. گاهی در شعر فارسی خود به‌مانند پوربهای جامی، واژگان ترکی-مغولی به‌کار برده است. تاریخ وصاف از دو جهت دارای اهمیت بسیار است؛ نخست این‌که در این کتاب بخش اعظم تاریخ ایلخانان ایران، به‌غیر از سال‌های پایانی حکومت ابوسعید تحت‌پوشش قرارگرفته،
سال‌های پایانی حکومت ابوسعید تحت‌پوشش قرارگرفته، و درقیاس با آثاری به‌مانند جامع‌التواریخ، توانسته در قالب نثر مصنوع، که دریافت مطالب آن را دشوار می‌ساخته توصیف واقع‌گرایانه‌تری از روزگار خود ارائه دهد و کمتر درگیر ملاحظات طبقهٔ حاکم شود. دوم این‌که نثر مصنوع تاریخ وصاف در تاریخ ادبیات فارسی کمابیش بی‌همتا است و کسانی چون شرف‌الدین علی یزدی، میرزا مهدی استرآبادی و محمدصادق نامی که کوشیده‌اند مقلد وصاف باشند، به کیفیت کار او نرسیده‌اند. تا آن جایی که ذبیح‌الله صفا دربارهٔ نثر تاریخ وصاف نوشته است: از دیدگاه
صفا دربارهٔ نثر تاریخ وصاف نوشته است: از دیدگاه محمد قزوینی، در میان کتاب‌های تاریخی متعددی که زمان حکومت مغول بر ایران به‌نگارش درآمده‌اند سه اثر تاریخ جهانگشای، جامع‌التواریخ و تاریخ وصاف از اهمیت بیشتری برخوردارند، ولی در تاریخ وصاف برخلاف دو نمونهٔ دیگر، پرمایگی ادبی بر تاریخ‌نویسی، اولویت پیداکرده و وجه تاریخی این اثر را به‌حاشیه برده است. از بین منتقدان تندتر نثر تاریخ وصاف، کریم کشاورز نوشته است: وضعیت کتاب. نسخه‌ها. از تاریخ وصاف تا کنون بیش از ۲۳۰ دست‌نویس شناخته‌شده که رقم چشمگیری به‌حساب می‌آید.
شناخته‌شده که رقم چشمگیری به‌حساب می‌آید. شمار بالای دست‌نوشته‌های به‌جامانده از این کتاب درواقع چندان ارتباطی با محتوای تاریخی آن ندارد بلکه بیشتر به‌عنوان یک کار ادبی شاخص نسخه‌برداری می‌شده است. برخی مورخان مانند میرخواند و خواندمیر نیز از مطالب ارزشمند آن غافل نبودند و در آثارشان از تاریخ وصاف بهره برده‌اند. خواندمیر در دیباچهٔ حبیب‌السیر عنوان کرده، که گزیده‌ای از تاریخ وصاف را با عنوان «منتخب تاریخ وصاف» یا «منتخب‌التواریخ» تهیه‌کرده اما از این اثر که او نامبرده، ظاهراً امروزه نسخه‌ای به‌جانمانده و
او نامبرده، ظاهراً امروزه نسخه‌ای به‌جانمانده و درون‌مایهٔ آن به‌درستی شناخته‌شده نیست. اثر وصاف، در امپراتوری عثمانی و هندوستان حتی بیش از ایران محبوبیت داشت؛ طوری‌که، تا اواخر سدهٔ نوزدهم مورد توجه محافل ادبی عثمانی بود. در نیمهٔ نخست از سدهٔ شانزدهم به ترکی عثمانی ترجمه شد و شروحی به این زبان نیز بر آن نوشته‌اند. از نسخه‌های کهن‌تر و مهم‌تر تاریخ وصاف می‌توان به نسخه‌های زیر اشاره کرد: همچنین بنابر نوشتهٔ هنگامی‌که سلطان سلیم یکم در لشکرکشی به سوریه نسخهٔ شخصی که از تاریخ وصاف را داشت، از دست داد، کاتب
شخصی که از تاریخ وصاف را داشت، از دست داد، کاتب تندنویسی را مأمور کرد تا سریعاً برای او نسخهٔ تازه‌ای تهیه کند. این کاتب، که شهره بود قرآن و دیوان حافظ را ظرف ۸ تا ۱۰ روز می‌نویسد، توانست پس از ۲۵ روز کار روی نسخهٔ سفارشی سلطان سلیم این مأموریت را به‌پایان برساند. تصحیح‌ها. نخستین تصحیح از تاریخ وصاف به‌کوشش محمدمهدی اصفهانی، در سال ۱۲۶۹ ه‍.ق در بمبئی به چاپ سنگی رسید. همین تصحیح مدت‌ها یگانه تصحیح کامل این کتاب به‌شمار می‌آمد و در تهران به‌سال ۱۳۳۸ ه‍.خ چاپ افست شد. ۲ چاپ سنگی دیگر نیز در سال‌های ۱۳۱۵
چاپ افست شد. ۲ چاپ سنگی دیگر نیز در سال‌های ۱۳۱۵ ه‍.ق و ۱۳۴۷ ه‍.ق به‌ترتیب در تبریز و لاهور منتشر شدند. عبدالمحمد آیتی سال ۱۳۴۶ ه‍.خ دست به بازنویسی تاریخ وصاف به نثری ساده برپایهٔ تصحیح اصفهانی زد، تا دسترسی به‌مطالب تاریخی آسان‌تر شود. وی با انجام اصلاحاتی، تحریرش را سال ۱۳۷۲ دوباره به‌انتشار رسانید. علیرضا حاجیان‌نژاد دست به‌تصحیح جلد چهارم تاریخ وصاف برپایهٔ دست‌نویس کتابخانهٔ نورعثمانیه زد، و آن را سال ۱۳۸۸ منتشر کرد. سال ۱۳۹۹ تصحیحی از نخستین جلد تاریخ وصاف، به‌اهتمام علیرضا نیک‌نژاد منتشر شد. آخرین
وصاف، به‌اهتمام علیرضا نیک‌نژاد منتشر شد. آخرین و جامع‌ترین تصحیح را احمد خاتمی با بهره‌گیری از تصحیح اصفهانی به‌عنوان نسخهٔ اساس و مقابله با چند نسخهٔ خطی و چاپی دیگر، در سال ۱۴۰۱ در ۶ جلد به‌انتشار رساند.
فرودگاه بین‌المللی توکیو فرودگاهی بین‌المللی است که در شهر توکیو، پایتخت کشور ژاپن واقع شده است. این فرودگاه یکی از دو فرودگاه اصلی شهر توکیو است. این فرودگاه که به نام فرودگاه هاندا نیز مشهور است، پر رفت‌وآمدترین فرودگاه بین‌المللی این کشور محسوب می‌شود. فرودگاه بین‌المللی توکیو در سال ۲۰۰۶ میلادی، ۶۵٫۵ میلیون نفر را جابجا کرد. بدین ترتیب فرودگاه بین‌المللی توکیو شلوغ‌ترین فرودگاه قاره آسیا و چهارمین فرودگاه جهان از لحاظ میزان نقل و انتقال مسافر است. فرودگاه بین‌المللی توکیو، آشیانه خطوط هوایی ژاپن (Japan
بین‌المللی توکیو، آشیانه خطوط هوایی ژاپن (Japan Airlines) یا جال (JAL) و هواپیمایی ژاپن (All Nippon Airways) یا آنا (ANA) است.
دیسفاژی در زبان لاتین از دو قسمت -dys به‌معنای بد و دشوار، و phag به‌معنای بلع تشکیل شده‌است و به‌معنای «دشواری در بلع» است. دیسفاژی می‌تواند دائم، متناوب، پیش‌رونده، نسبت به تمام غذاها (دیسفاژی موتور یا حرکتی) یا فقط نسبت به غذاهای جامد (دیسفاژی مکانیکال در اوایل بروز) باشد. مشکل می‌تواند در حلق یا مری باشد. دیسفاژی موتور (حرکتی) از نوع متناوب شامل بیماری اسپاسم منتشر مری (DES) و دیسفاژی موتور از نوع پیش‌رونده شامل آشالازی و اسکلرودرمی است. دیسفاژی مکانیکال از نوع متناوب شامل رینگ شاتسکی و دیسفاژی مکانیکال
از نوع متناوب شامل رینگ شاتسکی و دیسفاژی مکانیکال از نوع پیش‌رونده شامل تنگی پپتیک و بدخیمی‌های موضعی است. دیسفاژی در حالت وخیم، که بلعیدن غیرممکن می‌شود، آفاژی (به فرانسوی: Aphagie) نامیده می‌شود. از روش‌های تشخیصی، بلع مادهٔ حاجب (باریم) است که به آن باریم سوآلو گویند. واژه‌شناسی. «دُش‌اُوباری» به‌معنی بلعیدن و اوباریدنِ دشوار است. پیشوند «دُش-» هم‌معنی و هم‌ریشه با پیشوند لاتینیِ -dys است. جستارهای وابسته. سرطان مری منابع. Geriatrics. 2008 May; 63(5): 15-20. Review. -ResultsPanel.Pubmed -RVDocSum pubmed
Review. -ResultsPanel.Pubmed -RVDocSum pubmed 18447407 پیوند به بیرون. http://www.medterms.com/script/main/art.asp?articlekey=11185 &lt;/small&gt;
اکوکاردیوگرافی یا پژواک‌نگاری قلب که به آن "سونوگرافی قلب" یا "اکوی قلب" هم گفته می‌شود روشی غیر تهاجمی است که با استفاده از امواج صوتی، ساختمان داخلی قلب به تصویر کشیده می‌شود و در حقیقت به عنوان استاندارد تشخیص بیماری‌های قلبی تلقی می‌شود. در این روش از سونوگرافی استاندارد دو بعدی ، سه بعدی و داپلر برای ایجاد تصاویر از قلب استفاده می شود. به طور معمول اکوکاردیوگرافی در تشخیص، مدیریت و پیگیری بیماران با هر گونه بیماری قلبی مشکوک یا شناخته شده مورد استفاده قرار می گیرد. این روش یکی از پرکاربردترین روش‌های
قرار می گیرد. این روش یکی از پرکاربردترین روش‌های تشخیصی در بیماران قلب و عروق است. اکوکاردیوگرافی می‌تواند اطلاعات مفیدی از جمله اندازه و شکل قلب، ظرفیت پمپاژ و همچنین محل و میزان هرگونه آسیب بافتی را مشخص کند. اکوکاردیوگرام همچنین می‌تواند تخمین‌های دیگری از عملکرد قلب مانند محاسبه برون ده قلب، کسر جهشی و عملکرد دیاستولیک (میزان آرامش قلب) به پزشکان ارائه دهد. اکوکاردیوگرافی ابزاری مهم در ارزیابی ناهنجاری دیواره قلب در بیماران مشکوک به بیماری قلبی است. ابزاری است که به تشخیص زودرس سکته قلبی کمک می کند.
است که به تشخیص زودرس سکته قلبی کمک می کند. همچنین، با ارزیابی کسر جهشی، در درمان و پیگیری بیماران مبتلا به نارسایی قلبی مهم است. اکوکاردیوگرافی می تواند به تشخیص انواع کاردیومیوپاتی، مانند کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک ، کاردیومیوپاتی متسع و بسیاری موارد دیگر کمک کند. استفاده از استرس اکوکاردیوگرافی می‌تواند به تعیین اینکه آیا درد قفسه سینه یا علائم مرتبط با آن مربوط به بیماری قلبی است یا خیر کمک کند. بزرگترین مزیت اکوکاردیوگرافی این است که تهاجمی نیست و هیچ خطرات و عوارض جانبی مشخصی ندارد. اکوکاردیوگرام نه
خطرات و عوارض جانبی مشخصی ندارد. اکوکاردیوگرام نه تنها می تواند تصاویر سونوگرافی از ساختارهای قلب ایجاد کند، بلکه می‌تواند با استفاده از سونوگرافی داپلر ارزیابی دقیقی از خون جریان یافته به بافت قلب ایجاد کند. داپلر رنگی و همچنین داپلر طیفی برای به نصویر کشیدن هرگونه ارتباط غیر عادی بین دو طرف چپ و راست قلب ، نشتی خون از طریق دریچه ها (نارسایی دریچه ای) و تخمین میزان باز بودن دریچه ها (یا باز نشدن آنها) استفاده می‌شود. پزشک سوئدی اینگ ادلر، فارغ التحصیل دانشگاه لوند که به عنوان "پدر اکوکاردیوگرافی" شناخته
لوند که به عنوان "پدر اکوکاردیوگرافی" شناخته می‌شود، اولین فردی بود که از تصویربرداری اکو در تشخیص بیماری قلبی استفاده کرد، در حقیقت ، ادلر در سال ۱۹۵۳.م با استفاده از رفلکتوسکوپ اولتراسونیک Firestone-Sperry ، اولین اکوکاردیوگرافی را ایجاد کرد. انواع اکوکاردیوگرافی. پژواک‌نگاری قفسه‌گذر (Transthoracic Echocardiography). شایعترین نوع اکوکاردیوگرافی است که در حال حاضر مورد استفاده قرار می‌گیرد و یک روش بدون درد و غیر تهاجمی است. غیر تهاجمی بدین معنا است که هیچ گونه جراحی بر روی بدن انجام نشده و هیچ وسیله‌ای
گونه جراحی بر روی بدن انجام نشده و هیچ وسیله‌ای نیز به داخل بدن شما وارد نمی‌شود. پژواک‌نگاری تنشی (Stress Echocardiography). این نوع از اکوکاردیوگرافی در حقیقت جزئی از تست استرس قلب (cardiac stress test) محسوب می‌شود. در این تست بیمار با مصرف دارو یا ورزش زیر نظر پزشک باعث افزایش ضربان قلب خود می‌شود. بعضی از ناهنجاری‌های قلبی مثل بیماری عروقی قلب در صورت افزایش ضربان قلب آسانتر تشخیص داده می‌شوند. پژواک‌نگاری مری‌گذر(Transesophageal Echocardiography). آئورت و بعضی قسمت‌های قلب از راه پژواک‌نگاری قفسه‌گذر
و بعضی قسمت‌های قلب از راه پژواک‌نگاری قفسه‌گذر به سختی بررسی می‌شوند از این‌رو در صورتی که پزشک نیاز به بررسی این قسمتها داشته باشد از پژواک‌نگاری مری‌گذر استفاده می‌کند. در این حالت کاوشگر دستگاه اکوکاردیوگرافی که به انتهای یک لوله منعطف متصل شده از راه دهان وارد مری شده و از راه مری ساختمان‌های پشت قلب بررسی می‌شود.. پژواک‌نگاری قلب جنین (Fetal Echocardiography). در این اکو قلب جنین، امکان تشخیص نارسایی‌های قلب در مراحل اولیه رشد جنین فراهم می‌شود و به دنبال آن می‌توان اقدامات درمانی را سریعتر آغاز کرد.
آن می‌توان اقدامات درمانی را سریعتر آغاز کرد. این روش معمولاً برای بررسی بیماری‌های مادرزادی و آریتمی‌های قلب استفاده می‌شود. اکوکاردیوگرافی که اغلب از هفته شانزدهم بارداری به بعد انجام می‌شود، برای جنین و مادر خطر و عارضه‌ای ندارد و انجام آن برای تمام جنین‌ها لازم نیست. شرایط مادر برای لزوم انجام اکو قلب جنین. شرایط جنین برای لزوم انجام اکو قلب جنین:
مَکْران یا مُکْران یا مِکْران (به ، به ) به مناطق جنوبی سیستان و بلوچستان گفته می‌شود که در امتداد ساحل سیستان و بلوچستان به حدودا ۱۰۰۰ کیلومتر ( ۶۰۰ مایل) از راس‌الکوه در غرب جاسک و حد میناب در ایران تا شرق لسبیله و نزدیکی بندر کراچی در پاکستان گسترده است. مکران توسط مرزهای سیاسی مدرن ایران و پاکستان به دو نیم تبدیل شده است. ایالت مَکُران یا مکران یا زمین مکران نام جغرافیایی است که پس از اسلام بر ناحیه‌ای از کرمان تا رود سند گفته‌اند. حافظ ابرو در کتاب "جغرافیا" جلد ۳ می‌نویسد: «حد شرقی کرمان، زمین مکران
جلد ۳ می‌نویسد: «حد شرقی کرمان، زمین مکران است. بیابانی که بین کرمان و بحر است این بیابان میان کرمان و سجستان (سیستان امروزی) و خراسان واقع شده و جنوبی کرمان بحر مکران است.» در برخی منابع اروپایی سده‌های ۱۶ تا ۱۸ (میلادی) از ایالت مکران نام برده شده است. در دوره‌های مختلف تاریخی این منطقه خودمختار و تحت اداره خان‌های محلی بوده که خود را رعایای دولت ایران می‌نامیدند. امپراتوری بریتانیا در سده ۱۸ (میلادی) این منطقه را جزو راج بریتانیا و مستعمره بریتانیا نمود. امروزه در هند و در پاکستان شهرهایی بنام مکران
امروزه در هند و در پاکستان شهرهایی بنام مکران وجود دارند. مکران در دوره‌های مختلف تاریخی بخشی از قلمرو ایران بوده است. سفرنامه مارکو پولو نیز مکران را شرح داده است. در بعضی اسناد و نقشه‌های تاریخی اروپایی و بعضی نوشته‌های عربی دریای عرب امروزی نیز بحر مکوران بیان شده است. کوه‌های خشک و بایر کرانه‌های مکران از دید جغرافیای طبیعی دنباله کویر است، که تا آنجا گسترش یافته است. گویا در سده‌های میانه این سرزمین از آنچه اکنون دیده می‌شود، حاصلخیزتر بوده است. ولی هیچگاه از دید دارایی دارای اهمیت نبوده است.
ولی هیچگاه از دید دارایی دارای اهمیت نبوده است. جغرافی‌نویسان پیشین اسامی بسیاری از شهرهای مکران را در کتاب‌های خود ثبت نموده‌اند. ولی هیچ‌کدام به‌طور گسترده از آن شهرها یاد نکرده‌اند. مهم‌ترین درآمد مکران از نیشکر و یک گونه شکر موسوم به پانیذ بوده است که از آنجا به سرزمین‌های مجاور صادر می‌شده است. نام‌شناسی. مکُّران: مک + ران. مک، مچ، مغ، در زبان بلوچی به معنی نخل است. مکران یعنی سرزمین دارای نخل. نخلستان. این نام از جغرافیای طبیعی منطقه گرفته شده است. در ادوار باستان در مکران از قوم بلوچ در کتب فارسی و
ادوار باستان در مکران از قوم بلوچ در کتب فارسی و عربی ذکر شده که اعراب آن را «بلوص» گزارش کرده‌اند به همین علت مکران را بلوچستان نام گذاشته‌اند. شمس‌الدین مقدسی جغرافی دان سده ۴ هجری قمری، مکران غربی و شرقی را سرزمینی واحدی وصف کرده که‌ زبان‌ سکنه آن‌ «بلوصی‌» (معرب بلوچی) و مرکز آن‌ «بَنَّجْبور» بود. بنجبور شاید معرب شهر پنجگور در مکران‌ پاکستان‌ کنونی‌ باشد که به نقل از مقدسی مردم بلوصی آن به کار نخل و دامداری مشغول بودند. نام «مکران» در دوران اسلامی رایج شده است. ولی بیشتر پژوهشگران این نام را مرتبط با
شده است. ولی بیشتر پژوهشگران این نام را مرتبط با نام‌های دوران پیش از اسلام ساتراپ هخامنشی مکا (گدروزیا) و تمدن مگان می‌دانند. بی‌تردید ساتراپ هخامنشی مکا با سرزمین مگان یا ماکان که در متون سومری و بابلی برای اشاره به مناطق تجاری با بین‌النهرین ذکر شده منطبق است. بنابراین مکا در سنگ‌نوشته‌های پارسی باستان همان مگان است و مکران به دلایل همچون شواهد اسمی و شواهد شباهت مناطق باستانی عمان و امارات متحده عربی گونه‌ای از مگان پیشنهاد شده است. هردوت تاریخ نگار یونانی، ساتراپ هخامنشی مکا را گدروزیا نامیده و اسکندر
ساتراپ هخامنشی مکا را گدروزیا نامیده و اسکندر مقدونی طی لشکرکشی خود، هنگام تصمیم بازگشت به غرب از دهانه دره سند مجبور شد از گدروزیا عبور کند. پژوهشگران معتقد هستند گدروزیا نامی یونانی بوده که توسط یونانی‌ها به ساتراپ مکا یا بلوچستان کنونی داده شده است. همان نویسندگان سده‌های ۱۳ تا ۱۵ میلادی غالباً واژه کیج (گچ) و مکران را استعمال می‌کردند و مارکو پولو نیز این منطقه را در سفرنامه خود «کیس مکوران و عرب‌ها» (تیز مکران) نامیده است. بنظر می‌رسد تیز تغییر یافته گیچ باشد. هم‌اکنون بخش جنوبی بلوچستان در قسمت واقع
باشد. هم‌اکنون بخش جنوبی بلوچستان در قسمت واقع در خاک پاکستان با نام «کیچ مکران» و قسمت واقع در خاک ایران صرفاً «مکران» نامیده می‌شود. کتاب "خلیج فارس" منتشر شده توسط دولت بریتانیا و وزارت امور خارجه بریتانیا، بخش ایرانی مکران را مکران پارس نامیده است. کتاب "خلیج فارس" که در سال ۱۹۱۷ توسط دولت بریتانیا منتشر شده است مناطق و آبادی‌ها و شهرهای «مکران پارس» را از بندر عباس تا گوادر نام برده است. مکران فارس نامی است که در کتب عربی در دوره تسلط پارسیان بر ممالک مکران بکار می‌رفته است و بنظر می‌رسد بریتانیایی‌ها
بکار می‌رفته است و بنظر می‌رسد بریتانیایی‌ها واژه مکران پارس را از منابع عربی گرفته‌اند. تاریخچه. برخی مورخان مکران را با تمدن (مَگان یا ماکان) یکسان می‌پندارند. مگان نام تمدنی کهن است که در حدود۲۵۰۰ تا ۵۵۰ پیش از میلاد وجود داشته است. تاریخ پیدایش آن در دوره سومری‌ها و اَکَدی‌ها تخمین زده می‌شود. گستره آن به بخش‌های جنوب بلوچستان و بخش‌هایی از عمان و امارات متحده عربی می‌رسید. در متون سومری و اَکَدی به مگان یا ماکان اشاره مستقیم شده است. چنانچه نارام سین پادشاه بزرگ اَکَدی لقب اکدی سامی «ملک» را به
سین پادشاه بزرگ اَکَدی لقب اکدی سامی «ملک» را به فرمانروای مغلوب مگان داد. مگان به خاطر کشتی‌سازی و قابلیت‌های دریایی خود شهرت داشت. یک کشتی مگان قادر به حمل حدود ۲۰ تن بار بود که هر کدام را به یک کشتی بزرگ تبدیل می‌کرد. در متون یافت شده مربوط به سومریان از مگان به عنوان یکی از شرکای تجاری مهم سومریان یاد شده است که مس و دیوریت مورد نیاز بین‌النهرین از آنجا تأمین می‌شده است. این پژوهش‌ها باعث شدند که هانسمن ریشه نام مکران را از واژه قدیمی و اشاره شده ماکان یا مگان در متون سومری و اَکَدی بداند که بدون تردید
مگان در متون سومری و اَکَدی بداند که بدون تردید ماکان در کتیبه‌های سومری و اَکَدی با ماکا یا مکا در کتیبه‌های هخامنشی یکسان است. واراهامیهیرا در دانشنامه مشهور خود از مردمان غرب شبه‌قاره هند با نام Makara نام برده است. آریان گزنفون مورخ یونانی از اصطلاح Icthyophagy () برای ساکنان مناطق شمال بحر مکران کنونی استفاده کرده است. Icthyophagy اصطلاحی عمومی به معنی «ماهی‌خواران» است که توسط جغرافی‌دانان یونانی عهد باستان برای جوامع ساکن در کنار دریاها استفاده می‌شد. حال آنکه در مکران، صرفاً نواحی ساحلی با دریا
حال آنکه در مکران، صرفاً نواحی ساحلی با دریا مرتبط هستند و بخش اعظم این منطقه بیابانی و کویری و کیلومترها دور از دریا است. سرزمین مکران به لحاظ موقعیت مکانی با ساتراپی مکا یکی از ساتراپی‌های ایران در دوران هخامنشیان تطابق دارد. از مکا در سنگ‌نوشته‌های به جامانده از دوران هخامنشیان در بیستون و تخت جمشید به عنوان ساتراپی چهاردهم ایران در عهد داریوش یاد شده است. ابوریحان بیرونی در کتاب خود "تحقیق ماللهند" بیان می‌کند که خط ساحلی شبه قاره هند از تیز، پایتخت مکران آغاز می‌شود. یاقوت حموی جغرافی‌دان و تاریخ‌نویس
آغاز می‌شود. یاقوت حموی جغرافی‌دان و تاریخ‌نویس در کتاب "معجم البلدان" در باب حرف میم در مورد دلیل نامگذاری مکران به این نام چنین می‌نویسد: «همانگونه که ذکر شد، سیره نویسان می‌گویند که: مکران به نام مکران بن فارک بن سام بن نوح علیه السلام نامگذاری شده است زیرا او به این منطقه آمده و در آنجا سکنی گزیده است» سده ۱۴ خورشیدی. در ایران و در دومین تقسیمات کشوری پس از تصویب قانون ایالات و ولایات در مجلس شورای ملی در سال ۱۳۱۶ استانی به نام استان مکران ایجاد شد که مناطق بم، بشاگرد، جاسک، میناب و زابل را در بر
که مناطق بم، بشاگرد، جاسک، میناب و زابل را در بر می‌گرفت. اما پس از سه ماه و با تقسیمات کشوری تازه که ایران را به ۱۰ استان تقسیم می‌کرد، مکران بخشی از استان هشتم شامل شهرهای کرمان، بندرعباس، خاش و زابل به مرکزیت کرمان شد. در سال ۱۳۳۶ مکران در استان تازه تاسیس سیستان و بلوچستان به مرکزیت زاهدان قرار گرفت. جغرافیا. «ماکا» یا «مگان» یا «ماکان» (بعدتر به مکران تبدیل شده) که یونانی‌ها آن را گدروزیا نامیدند با گذر تاریخ رفته‌رفته کوچک‌تر و به سمت جنوب بلوچستان محدود شد. چنانچه در اواخر دوره ساسانیان و اوایل عصر
شد. چنانچه در اواخر دوره ساسانیان و اوایل عصر اسلامی سرزمین گدروسیا شامل پنج ایالت پارادان، توران، مکران و سیستان، مازون بود. با اینکه پارادان از صفحه تاریخ محو شد و توران جای خود را به منطقه کلات داد اما باز هم گستره مکران کاهش یافت و محدود به جنوب بلوچستان شد. مکران امروزه به جنوب بلوچستان و خط ساحلی دریای مکران که میان دو کشور ایران و پاکستان تقسیم شده گفته می‌شود که از غرب با استان کرمان (رودبار زمین) و گیاوان زمین در استان هرمزگان، از شمال با منطقه سرحد بلوچستان در استان سیستان و بلوچستان، از شرق با
بلوچستان در استان سیستان و بلوچستان، از شرق با مکران پاکستان در ایالت بلوچستان پاکستان و از جنوب به دریای مکران منتهی می‌شود. مکران ایران. مکران ایران (جنوب بلوچستان ایران) تقریباً بیشتر شهرستان‌های بلوچستانِ ایران، در استان سیستان و بلوچستان از جمله ایرانشهر، سراوان، سرباز، فنوج، نیکشهر، کنارک، زرآباد و چابهار را در بر می‌گیرد و از شمال با منطقه سرحد بلوچستان (شمال بلوچستان) که شامل خاش، زاهدان، میرجاوه، تفتان همسایه است. مکران ایران به همراه سرحد بلوچستان دو منطقه بلوچستان ایران در استان سیستان و
دو منطقه بلوچستان ایران در استان سیستان و بلوچستان را تشکیل می‌دهند. مکران پاکستان. مکران پاکستان که شامل نواحی:کیچ، پنجگور، گوادر می‌شود از شمال با نواحی خاران و واشک، از شرق با نواحی لسبیله و آواران همسایه است. منطقه مکران پاکستان از سده ۱۸ (میلادی) تا پیش از انحلال سال ۱۹۵۵ تحت کنترل و حاکمیت خان‌نشین مکران، خاندان گیچکی بلوچ بود. پس از سلطه بریتانیا بر بلوچستان مکران پاکستان به عنوان ایالت شاهزاده‌نشین مکران یک ایالت فرعی از راج بریتانیا شد و تا سال ۱۹۵۵ بر مکران شرقی کنترل داشت. جاذبه‌های گردشگری.
۱۹۵۵ بر مکران شرقی کنترل داشت. جاذبه‌های گردشگری. مستند "مکران" در سال ۱۴۰۰ توسط یاسین قاسمی ساخته شد. هدف از ساخت این مستند، معرفی جاذبه‌های گردشگری و ویژگی‌های حیات وحش منطقه مکران بود. مردم‌شناسی. بیشتر ساکنان بومی سرزمین مکران از قوم بلوچ و دارای مذهب سنی هستند. بندر باستانی هخامنشی تیس در این ناحیه قرار داشته است. اهمیت راهبردی. مکران دارای ذخایر نفت و گاز است. همچنین این منطقه به دلیل نزدیکی به آب‌های بین‌المللی و قرارگیری در بیرون از منطقه خلیج فارس که معمولا پرتنش است، اهمیت راهبردی ویژه‌ای دارد.
که معمولا پرتنش است، اهمیت راهبردی ویژه‌ای دارد. توسعه. در اسفند ۱۴۰۳ دولت چهاردهم جمهوری اسلامی، توسعه منطقه مکران را از اهداف اصلی توسعه اعلام کرد. این کار از طریق توسعه زیرساخت‌های بندری، شهری، ریلی، جاده‌ای، ترانزیتی، اقتصادی، اجتماعی و رشد شاخص توسعه انسانی بدست می‌آید. دغدغه‌ها. توسعه مکران مشکلات بومی زیادی ایجاد کرده است. برای تحقق «طرح توسعه سواحل مکران» مردم بومی آن منطقه، ناچار شده‌اند زمین‌های خود را به دولت واگذار کرده و از آن منطقه کوچ کنند. همچنین «طرح توسعه سواحل مکران» تهدید جدی برای سواحل
«طرح توسعه سواحل مکران» تهدید جدی برای سواحل مرجانی آن منطقه ایجاد کرده و باعث از بین رفتن بخش بزرگی از آنها شده است. انتقال پایتخت. به دنبال افزایش مشکلات شهر تهران، در سال ۱۴۰۳ (خورشیدی) پیشنهاد انتقال پایتخت به مکران مطرح شد. اما نزدیکی مکران به پایگاه‌های نظامی آمریکا در خلیج فارس، نزدیکی به مرزهای پاکستان و افغانستان، عدم وجود زیرساخت‌های مناسب، کم‌آبی، و مسائل زیست‌محیطی از جمله مشکلات این طرح هستند.