payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دنیای کشتی داشتند که بیشتر متکی بر فنون بالاتنه (فنون بنداز) بود و کمتر از زیرگیری استفاده می‌کردند. نحوهٔ گارد گیری این دو بیشتر شبیه کشتی‌گیران فرنگی‌کار بود لیکن مهارت بالای آن‌ها در به‌کارگیری دست‌ها مانع از زیرگیری حریف می‌شد. این دو مهارت فوق‌العاده‌ای در اجرای فن لنگ داشتند. به عقیدهٔ کارشناسان کشتی از جمله یوری شاهمرادف در طول تاریخ کشتی دنیا هیچ کشتی‌گیری به اندازهٔ آدام سایتیف نتوانسته از پاهایش به خوبی استفاده کند. او در مسابقات به علت هم وزن بودن با برادر بزرگترش بووایسار سایتیف مجبور به کشتی
با برادر بزرگترش بووایسار سایتیف مجبور به کشتی در وزن بالاتر شد در حالی که وزن طبیعی بدن اون هفتاد و نه کیلوگرم بود، همین مسئله باعث شد علی‌رغم تکنیک بالا، به علت ضعف بدنی نتواند در برخی رقابت‌ها عنوان کسب کند. باوجود اینکه پس از سال‌ها بازنشستگی به وزن پایین‌تر آمد و در انتخابی المپیک لندن ۲۰۱۲ شرکت کرد و مدعیان بزرگی از جمله انور گدویف جوان را از پیش رو برداشت ولی مقابل دنیس سارگوش جوان با اختلاف کم شکست را پذیرا شد و نتوانست در المپیک حضور پیدا کند. گزینشی المپیک ۲۰۱۲. در رقابت‌های گزینشی المپیک که در
المپیک ۲۰۱۲. در رقابت‌های گزینشی المپیک که در صوفیه بلغارستان برگزار شد، آدام سایتی اف در وزن۷۴ کیلوگرم موفق شد به مقام قهرمانی دست پیدا کند. در این وزن ۱۳ کشتی گیر حضور داشتند که سایتی اف در دور اول (۰-۱) و (۱-۲) بر الکساندر بيلوستر كوفسكى از اوکراین پیروز شد. و بعد (۱-۳) و (۲-۴) مقابل سورن مارکوسیان از ارمنستان به برتری رسید و در نیمه نهایی هم (۱-۲) و (۰-۲) گابورهاتوش از مجارستان را برد و به مرحله نهایی راه پیدا کرد در دیدار نهایی سایتی اف (۱-۴) و (۰-۴) بر کی ریل ترزیف از کشور میزبان و نفر سوم المپیک
بر کی ریل ترزیف از کشور میزبان و نفر سوم المپیک ۲۰۰۸ چین غلبه کرد و اول شد. نتایج مسابقات. ! colspan="7"|رقابت‌های المپیک و قهرمانی جهان ! نتیجه ! رکورد ! رقیب ! امتیاز ! تاریخ ! رویداد ! مکان ! style=background:white colspan=7 | ! style=background:white colspan=7 | ! style=background:white colspan=7 | ! style=background:white colspan=7 | انصراف.
محله شهرک آپادانا، مجتمعی مسکونی در بخش غربی شهر تهران است. موقعیت و محدوده جغرافیائی. شهرک مسکونی آپادانا در غرب تهران و ناحیه شش منطقه ۵ شهرداری تهران قرار گرفته است. این شهرک در بزرگراه کرج-تهران، پس از بزرگراه محمدعلی جناح و در مسیر به سمت غرب، پیش از شهرک اکباتان قرار دارد. این شهرک از شمال به اتوبان تهران کرج، از جنوب به کوی بیمه، از شرق به زمین بدون کاربری مجاور با مجتمع مسکونی شهید فکوری و از غرب با فاز شهرک اکباتان همسایه است. نام شهرک آپادانا با خیابان آپادانا (خرمشهر) در تهران ارتباطی ندارد، ولی
آپادانا (خرمشهر) در تهران ارتباطی ندارد، ولی عموماً این دو اسم باهم به اشتباه مرتبط می‌شوند. همچنین در ضلع شمال غربی پایانه غرب سازمان پایانه‌ها و پارک سوارهای شهرداری تهران قرار دارد. این شهرک در ناحیهٔ شش منطقهٔ پنج تهران قرار دارد.ناحیۀ شش منطقۀ پنج تهران نام شهرک. نام آپادانا از کاخ-تالار آپادانا در تخت جمشید یا کاخ آپادانا (شوش) گرفته شده‌است. جمعیت. شهرک آپادانا دارای حدود ۱۵۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. در خانواده‌ها، والدین اغلب کارمندان شاغل یا بازنشسته ادارات دولتی هستند و غالباً دارای تحصیلات عالیه
ادارات دولتی هستند و غالباً دارای تحصیلات عالیه می‌باشند. نحوهٔ ادارهٔ امور شهرک. هریک از فازهای ۶ گانه دارای یک هیئت مدیره منتخب است که در مجامع عمومی سالانه با رأی مالکین بمدت ۲ سال انتخاب می‌شوند. در حال حاضر هیئت‌های مدیره هر فاز ضمن استخدام یک مدیرعامل یا مدیر اجرائی نسبت به اداره امور فاز با استفاده از مبالغ مصوبی که ماهانه تحت عنوان شارژ از ساکنین دریافت می‌نمایند نسبت به راهبری امور مربوطه و پرداخت هزینه‌های آن اقدام می‌نمایند. شهرک آپادانا دارای یک هیأت مدیرۀ مرکزی است. مدارس شهرک. شهرک آپادانا
یک هیأت مدیرۀ مرکزی است. مدارس شهرک. شهرک آپادانا شامل ۷ مدرسه به شرح زیر است: تصاویر مدارس مراکز تجاری. مجتمع مسکونی آپادانا دارای سه مرکز فروش یا بازارچه به نام‌های گل مریم، زنبق و پامچال می‌باشد. همچنین یک بازارچه محلی نیز در ضلع شمال شرقی شهرک با نام مرکز خرید آپادانا از سال ۱۳۹۲ آغاز به کار نموده‌است. این مراکز تجاری مغازه‌هایی همچون کافی شاپ سرباز ،سوپرمارکت، رستوران غذای فوری، چلوکبابی، خدمات رایانه‌ای، کافی نت، فروشگاه لوازم آرایشی، فروشگاه پوشاک، فروشگاه کریستال فروشی، نانوائی، میوه فروشی، ساعت
فروشگاه کریستال فروشی، نانوائی، میوه فروشی، ساعت فروشی، سلمانی، فروشگاه لوازم تحریر، تاکسی سرویس، آتلیه عکاسی، خشک‌شویی، خیاطی، لوازم الکتریکی، آژانس املاک، تعمیرگاه خودرو و غیره را در خود جای داده‌اند. همچنین دو بانک مسکن و پاسارگاد در شهرک آپادانا دارای شعبه و دستگاه خودپرداز ۲۴ ساعته هستند وسایل نقلیه عمومی. حمل و نقل اهالی شهرک آپادانا به عهده خودروهای ون و تحت نظارت سازمان تاکسیرانی تهران بوده که بین شهرک آپادانا و ایستگاه متروی صادقیه به جابجائی ساکنین شهرک می‌پردازند
فروصوت به امواج صوتی گفته می‌شود که دارای بسامدی کمتر از حدّ پایین محدودهٔ بسامد شنیداری انسان می‌باشند. گسترهٔ بسامدی شنوایی انسان حدوداً میان ۲۰ هرتز تا ۲۰ کیلوهرتز است، بنابراین صداهای با بسامد کمتر از ۲۰ هرتز که انسان آنها را نمی‌شنود، «فروصوت» نامیده می‌شود. فروصوت نوعی فرکانس است و نباید با زیرصوت که طبقه‌بندی سرعت برای هواگردهاست اشتباه گرفته شود.
مارته ام‌کا۲ موشک ضد کشتی ایتالیایی با برد متوسط است که مدل سطح‌به‌سطح آن برای استفاده کشتی‌های جنگی در دهه ۱۹۶۰ و نوع هوابه‌سطح آن برای هلیکوپترها در دهه ۱۹۷۰ طراحی شد. مارته علاوه بر نیروی دریایی ایتالیا، مورد استفاده نیروی دریایی ایران و ونزوئلا نیز قرار گرفته‌است. هدایت موشک مارته با روش ساده هدایت با پرتو راداری انجام می‌شود. این موشک ۲۵ کیلومتر برد مفید دارد و از قابلیت حرکت بر سطح آب برخوردار است. مارته ۳۰۰ کیلوگرمی به یک کلاهک جنگی ۷۰ کیلویی، حاوی مواد منفجره زره‌شکاف، مسلح است که با فیوز تماسی و
مواد منفجره زره‌شکاف، مسلح است که با فیوز تماسی و مجاورتی عمل می‌کند. نیروی پیشرانه این موشک را یک موتور راکتی سوخت جامد دومرحله‌ای تأمین می‌کند که سرعت آن را به نزدیکی سرعت صوت (۰٫۸ تا ۰٫۹ ماخ) می‌رساند. تاریخچه طراحی و توسعه. طراحی این موشک در سال ۱۹۶۳ در "کنتراوس ایتالیانا" شعبه ایتالیایی شرکت اسلحه‌سازی سوئیسی اورلیکن آغاز شد. ابتدا یک موشک کوتاه‌برد با برد مفید حداکثر ۱۰ کیلومتر و سر جنگی ۳۵ کیلویی با نام "نتونو (Nettuno)" ساخته شد. کنتراوس دو سال بعد کار بر روی مدل بهبودیافته این موشک با نام "ولکانو
کار بر روی مدل بهبودیافته این موشک با نام "ولکانو (Vulcano)" را آغاز کرد که برای برد بیشتر از موتور راکتی دو مرحله‌ای (راکت کمکی همراه با راکت اصلی) استفاده می‌کرد. شلیک‌های آزمایشی نتونو از سال ۱۹۶۶ آغاز شد و قایق‌های گشت دریایی نیروی دریایی ایتالیا به‌طور آزمایشی به آن مسلح شدند. آزمایش ولکانو هم در ۱۹۶۹ آغاز شد. در این سال کار تولید این موشک‌ها نیز به کمپانی سیستل منتقل شد و نتونو و ولکانو هم برای صادرات به ترتیب با نام‌های "مارته مارک ۱" و "۲" نامگذاری شدند و به تدریج این نام‌ها جایگزین نام‌های قدیمی
شدند و به تدریج این نام‌ها جایگزین نام‌های قدیمی شدند. مدل هوابه‌سطح مارته در سال ۱۹۷۷ به نیروی دریایی ایتالیا پیوست. ابتدا فقط بالگردهای اس‌اچ-۳ سی کینگ ایتالیایی با دو عدد از این موشک‌ها برای مأموریت‌های ضدکشتی مسلح می‌شدند. در سال‌های بعد بالگردهای ان‌اچ-۹۰ و ئی‌اچ-۱۰۱ نیز به عنوان سکوی پرتاب این موشک انتخاب شدند. در سال ۱۹۸۷ مدل ارتقایافته "مارته ۲" به خدمت ارتش ایتالیا پذیرفته شد. در این مدل سیستم هدایتی موشک به آشیانه‌یابی فعال تغییر کرده بود. به این صورت که یک رادار و جستجوگر راداری بر روی دماغه
صورت که یک رادار و جستجوگر راداری بر روی دماغه موشک نصب شده و وظیفه هدایت آن را بر عهده داشت. این رادار مشابه راداری بود که شرکت اوتومرالا برای موشک اوتومات، موشک ضدکشتی جدید ایتالیایی‌ها، ساخته بود. مارته ۲ از سوی ونزوئلا نیز خریداری شد. بعدها مدل "مارته ۲آ"، بدون راکت کمکی، برای شلیک از هواپیماها و مدل افزایش بردیافتهٔ "مارته-ئی‌آر" این موشک نیز عرضه شدند. در مدل "ئی‌آر" برد موشک با استفاده از موتور توربوجت به جای موتور راکتی به بیش از ۱۰۰ کیلومتر افزایش یافته‌است. مارته در ایران. ایران اولین مشتری خارجی
مارته در ایران. ایران اولین مشتری خارجی این موشک بود که آن را به عنوان موشک ضدکشتی ناوچه‌های کلاس سام که به بریتانیا سفارش داده بود، انتخاب کرد. در سال ۱۹۶۶ ایران ۱۲۰ تیر از این موشک‌ها را همراه با هشت رادار کنترل آتش شکارچی دریا به ایتالیا سفارش داد. این موشک‌ها در یک لانچر پنج‌تایی بر روی این کشتی‌های جنگی کلاس سام (کلاس الوند فعلی) نصب شده بودند. ایران در طول جنگ نفتکش‌ها در جریان جنگ ایران و عراق از این موشک‌ها برای حمله به کشتی‌های تجاری عراق و متحدان عربش استفاده کرد و حداقل ۶ کشتی مورد اصابت این
عربش استفاده کرد و حداقل ۶ کشتی مورد اصابت این موشک قرار گرفتند.
قله کارل مارکس با ۶٬۷۲۶ متر ارتفاع در رشته‌کوه پامیر در جنوب‌خاوری کشور تاجیکستان، جنوب‌باختری استان خودمختار کوهستان بدخشان، و در بخش خاوری شهرستان اشکاشم در مرز با افغانستان جای گرفته است. کارل مارکس نام یکی از فیلسوفان غرب است.
اوپانیشادها () از کهن‌ترین متون مینوی آئین هندو و مهم‌ترین آثار فلسفی هندوستان هستند که تاریخ تقریر قدیمی‌ترین‌شان به سده‌های هفتم یا ششم قبل‌ازمیلاد می‌رسد. اوپانیشادهای اصیل متأخرترین قسمت وداها را شکل می‌دهند. تعداد متونی که با نام اوپانیشاد شناخته می‌شوند از ۲۰۰ می‌گذرد که نیمی از آن‌ها از اواخر هزاره نخست پیش‌ازمیلاد تا میانهٔ هزارهٔ دوم میلادی و به‌الهام از اوپانیشادهای اصیل نگاشته شده‌اند. در انتهای یکی از اوپانیشادهای جدید موسوم به اوپانیشاد موکتیکه فهرستی از ۱۰۸ اوپانیشاد آمده است که ده تا سیزده تا
از ۱۰۸ اوپانیشاد آمده است که ده تا سیزده تا از آن‌ها به اوپانیشادهای اصلی (موکیه) معروف‌اند. متونی که معمولاً در ردهٔ اوپانیشادهای اصلی جای می‌گیرند عبارت‌اند از: اوپانیشاد آیتریه، اوپانیشاد کوشیتکی، اوپانیشاد چاندوگیه، اوپانیشاد کنه، اوپانیشاد تیتریه، اوپانیشاد کته، اوپانیشاد شوتاشوتره، اوپانیشاد میتری، اوپانیشاد بریهدآرنیکه، اوپانیشاد ایشا، اوپانیشاد موندکه، اوپانیشاد ماندوکیه، و اوپانیشاد پرشنه. برخی از این اوپانیشادها منظوم‌اند و برخی دیگر منثور. واژهٔ اوپانیشاد در لغت به‌معنای «نزدیک بنشین» است و به
اوپانیشاد در لغت به‌معنای «نزدیک بنشین» است و به جلوس شاگرد نزد استاد هنگام دریافت آموزه‌های روحانی اشاره دارد. تاریخ تقریر اوپانیشادها محل مناقشهٔ محققان است. بااین‌وجود می‌توان گفت که قدیمی‌ترین اوپانیشادها مثل اوپانیشاد بریهدآرنیکه و چاندوگیه متونی پیشابودایی‌اند و در برخی اوپانیشادها مثل شوتاشوتره و ماندوکیه تأثیر متون نخستین بودایی دیده می‌شود و می‌توان تاریخ تألیف آن‌ها را حدود ۵۰۰ قبل‌ازمیلاد دانست. هویت مؤلفان اوپانیشادها نیز مانند دیگر متون کهن سانسکریت معلوم نیست. به‌نظر مکان تقریر اوپانیشادهای
معلوم نیست. به‌نظر مکان تقریر اوپانیشادهای نخستین در شمال هند بوده‌است. اوپانیشادها، بااینکه متونی فلسفی‌اند که به وداها (کتب آیینی هندوئیسم) پیوست شده‌اند، در ذات خود با اعمال آیینی، «پرستش»، و «قربانی کردن» ضدیت دارند. خدایان بسیاری که در دیگر بخش‌های ادبیات ودایی شرح آن‌ها رفته‌است در اوپانیشادها به دو مفهوم آتمن (خویشتن) و برهمن (واقعیت غایی) تقلیل یافته‌اند. اختلاف شارحان اوپانیشادها بر رابطهٔ بین آتمن و برهمن سبب تشکیل سه مکتب اصلی ویدانته شده‌است که عبارتند از ویدانته ادویته (یکی بودن آتمن و برهمن)،
از ویدانته ادویته (یکی بودن آتمن و برهمن)، ویشیشت‌ادویته (مشمول بودن آتمن در برهمن)، و دوایته (متمایز بودن آتمن از برهمن، که مکتبی خداباورانه محسوب می‌شود). اوپانیشادها تا سال ۱۶۵۶ میلادی در دسترس غیرهندی‌ها نبود. در آن سال محمد داراشکوه فرزند شاه جهان و ممتاز محل ۵۰ اوپانیشاد را به فارسی ترجمه کرد. در سال ۱۸۰۱ میلادی انکتیل دوپرون این اثر را از فارسی به لاتین ترجمه کرد و موجب شناساندن اوپانیشادها به جهان غرب شد. این ترجمه توجه متفکران غربی را به این متون جلب کرد و فلاسفه‌ای چون شوپنهاور و شلینگ این آثار
جلب کرد و فلاسفه‌ای چون شوپنهاور و شلینگ این آثار را مطالعه و تحسین کردند. هندشناسان معاصر نیز به بررسی تطابق برخی مفاهیم بنیادی در اوپانیشادها و فلسفه غربی پرداخته‌اند. ریشه‌شناسی. عبارت سانسکریت اوپانیشاد (از «اوپه» به‌معنای «نزدیک» + «نی-شَد» به‌معنای «بنشین») اشاره به جلوس شاگرد نزد استاد هنگام دریافت آموزه‌های روحانی دارد. در واژه‌نامهٔ سانسکریت مانیر-ویلیامز آمده است که «به گفتهٔ منابع معتبر محلی، اوپانیشاد به‌معنای پایان دادن به جهل به‌وسیلهٔ تجلّی معرفت روح عظمی است.» شانکرا در شرحش بر اوپانیشادهای
روح عظمی است.» شانکرا در شرحش بر اوپانیشادهای کته و بریهدآرنیکه می‌نویسد که اوپانیشاد به معنای "آتماویدیه" به‌معنای «دانش خویشتن» یا "برهماویدیه" به معنای «دانش برهمن [واقعیت غایی]» است. واژه "اوپانیشاد" در متن بسیاری از اوپانیشادها هم دیده می‌شود، از جمله در بند چهارم سیزدهمین مجلد از فصل نخست اوپانیشاد چاندوگیه. ماکس مولر و پل دوسن واژهٔ "اوپانیشاد" را در این متون به‌صورت «دکترین پنهان» برگردانده‌اند و رابرت ارنست هیوم آن را «معنای عرفانی» ترجمه کرده‌است. پاتریک آلیول هم معادل «ارتباطات پنهان» را برای آن
پاتریک آلیول هم معادل «ارتباطات پنهان» را برای آن برگزیده است. شکل‌گیری. تألیف. هویت نگارندگان اوپانیشاد معلوم نیست. به‌گفتهٔ رادهاکرشنن، «هویت مؤلفان اغلب آثار ادبی کهن هندی مجهول است و ما نام مؤلفان اوپانیشاد را نمی‌دانیم.» اوپانیشادهای کهن ضمیمهٔ کهن‌ترین نوشته‌های آیین هندو یعنی وداهایند که سنتاً "آپائوروشیه" («نا-انسانی، ابرانسانی» یا «غیرشخصی، بدون نگارنده») دانسته می‌شوند. بنابر وداها، این آثار را "ویشی"‌ها (عالمان) ماهرانه و در پی خلاقیت ملهم ساخته‌اند، چنان‌که نجاری ارابه‌ای را می‌سازد. برخی از
چنان‌که نجاری ارابه‌ای را می‌سازد. برخی از آرای فلسفی در اوپانیشادهای نخستین را به عالمان معروفی چون یاجناوالکیا، اودالاکا آرونی، شوتاکتو، شاندیلیا، آیتریه، بالاکی، پیپالادا، و ساناتکومارا نسبت داده‌اند. از زنانی چون مایتریی و گارگی نیز در مناظره‌ها و پی‌نوشت‌های اوپانیشادهای نخستین نام برده شده است. همچنین استثنائاتی بر ناشناس بودن نگارندگان اوپانیشادها نیز هست، مثلاً در پایان اوپانیشاد شوتاشوتره نام شوتاشوترهٔ خردمند آمده است که نگارندهٔ آن محسوب می‌شود. برخی محققان بر این باورند که اوپانیشادها در گذر
برخی محققان بر این باورند که اوپانیشادها در گذر زمان با یکدیگر آمیخته و گسترش یافته‌اند. در متن‌های نسخه‌های مختلف اوپانیشادهای یکسان که در مناطق مختلف آسیای جنوبی یا در زبان‌های غیرسانسکریت یافت شده‌است و همچنین در بدنهٔ متن هر اوپانیشاد تفاوت‌هایی در وزن، شیوه نگارش، دستور زبان، و ساختار هست و باور بر این است که متن‌های کنونی حاصل کار نگارندگان پرشماری باشد. تاریخچه. محققان از زمان تألیف اوپانیشادها اطمینانی ندارند. فیلسوف و شارح متون هندو استیون فیلیپس می‌گوید که بررسی تاریخ‌شناسی اوپانیشادهای نخستین
می‌گوید که بررسی تاریخ‌شناسی اوپانیشادهای نخستین عملی دشوار است، چرا که این کار با حدس زدن بر اساس شواهد محدود و تحلیل لحن کهن، شیوه‌شناسی، و تکراریات بین متون صورت می‌گیرد و بر فرضیاتی مبنی بر سیر تدوین و تکامل احتمالی ایده‌ها و تأثیر فلسفه‌های هندی بر یکدیگر استوار است. پاتریک آلیولِ هندشناس نیز می‌گوید «بر خلاف برخی ادعاها، تعیین تاریخی برای تألیف این اسناد [اوپانیشادهای نخستین] که از چند قرن دقیق‌تر باشد کاری است به پایداری خانه‌ای پوشالی.» برخی محققان بر آن بوده‌اند که با تحلیل مشابهات بین
محققان بر آن بوده‌اند که با تحلیل مشابهات بین اوپانیشادهای هندو و متون بودایی، تاریخ تألیف اوپانیشادها را تعیین کنند. پاترین آلیول تاریخ‌شناسی ذیل را برای اوپانیشادهای نخستین (یا اوپانیشادهای اصلی) پیشنهاد می‌کند: استیون فیلیپس تاریخ تألیف اوپانیشادهای نخستین را در بازهٔ زمانی ۸۰۰ تا ۳۰۰ پیش‌ازمیلاد می‌داند. به‌گفتهٔ او نظر غالب هندشناسان کنونی بر این است که اوپانیشادهای بریهدآرنیکه، چاندوگیه، ایشا، تیتریه، آیتریه، کنه، کته، موندکه، و پرشنه پیشابودایی و پیشاجِین‌اند و شوتاشوتره و ماندوکیه همزمان با ادبیات
و شوتاشوتره و ماندوکیه همزمان با ادبیات نخستین بودایی و آیین جین تألیف شده‌اند. تألیف اوپانیشادهای متأخر (موسوم به «اوپانیشادهای کوچک»)، که تعدادشان به ۹۵ تا می‌رسد، از اواخر هزاره نخست پیش‌ازمیلاد تا میانهٔ هزارهٔ دوم میلادی صورت گرفته‌است. گوین فلاد تاریخ تألیف بسیاری از بیست اوپانیشاد یوگا را در بازهٔ تاریخی ۱۰۰ تا ۳۰۰ میلادی می‌داند. پاتریک آلیول و محققان دیگر برآنند که هفت تا از بیست اوپانیشاد شانایاشه احتمالاً زمانی بین قرون آخر هزارهٔ نخستین پیش‌ازمیلاد تا سال ۳۰۰ میلادی تألیف شده‌اند. حدود نیمی از
تا سال ۳۰۰ میلادی تألیف شده‌اند. حدود نیمی از اوپانیشادهای شانایاشه را هم احتمالاً در قرون چهاردهم تا پانزدهم میلادی نوشته باشند. جغرافیا. باور بر این است که اوپانیشادهای نخستین در شمال هند تألیف شده‌اند. این منطقه از غرب با دره سند علیا، از شرق با دره گنگ سفلی، از شمال با دامنه‌های هیمالیا، و از جنوب با رشته‌کوه ویندیا محصور است. محققان تا حد قریب‌به‌اطمینان بر این باورند که منطقه‌ای که اوپانیشادهای نخستین را تولید کرده مرکز برهمن‌گرایی باستان بوده و شامل کورو-پانچال و کوشل-ویدها و مناطق مجاور بلافاصلهٔ
کورو-پانچال و کوشل-ویدها و مناطق مجاور بلافاصلهٔ این‌ها می‌شده‌است. مرزهای این منطقه دربرگیرنده مرزهای امروزی بیهار، نپال، اونار برادش، اوتارکند، هیماچال پرادش، هاریانا، شرق راجستان، و شمال مادیا پرادش است. بااینکه مساعی پرشماری درجهت تعیین خاستگاه هرکدام از اوپانیشادها انجام شده‌است، نتایج این مساعی چندان مطمئن نیستند. ویتزل مرکز اتفاقات در اوپانیشاد بریهدآرنیکه را منطقهٔ ویدئا می‌داند، چراکه فرمانروای آن جاناکا در این اوپانیشاد نقشی بارز دارد. اوپانیشاد چاندوگیه نیز احتمالاً در مناطق غربی شبه‌جزیره هند،
نیز احتمالاً در مناطق غربی شبه‌جزیره هند، شاید در کورو-پانچال تألیف شده‌است. در قیاس با اوپانیشادهای اصلی، اوپانیشادهای جدید مضبوط در "موکتیکه" به منطقه‌ای کاملاً متفاوت و احتمالاً در جنوب هند تعلق دارند. در فصل چهارم اوپانیشاد کوشیتکی، از منطقه‌ای به نام کاشی (بنارس امروزی) یاد شده‌است. طبقه‌بندی. متون موکتیکه: اوپانیشادهای اکبر و اصغر. بیش از ۲۰۰ اوپانیشاد وجود دارد. یکی از این اوپانیشادها موسوم به موکتیکه (تألیف پیش از ۱۶۵۶ میلادی) حاوی فهرستی از ۱۰۸ اوپانیشاد است که موکتیکه خود آخرین اوپانیشاد این
اوپانیشاد است که موکتیکه خود آخرین اوپانیشاد این فهرست است. اوپانیشادهای این فهرست به دسته‌های شاکتی‌گرا، سانیاسه (زندگی رهبانی)، شیواگرا، ویشنوگرا، یوگا، و سامانیه (عمومی) تقسیم شده‌اند. برخی اوپانیشادها تحت عنوان «فرقه‌گرا» دسته‌بندی شده‌اند، چرا که آرای مطرح‌شده در آن‌ها از منظر خدایی خاص در سنت هندو (مثل ویشنو، شیوا، شاکتی) یا مجموعه‌ای از خدایان خاص (مثل اوپانیشاد سکانده) ارائه شده‌است. این سنن در پی آن بودند که با «اوپانیشاد» و درنتیجه شروتی (وحی) نامیدن متون خود آنان را به‌عنوان متونی ودایی مطرح
نامیدن متون خود آنان را به‌عنوان متونی ودایی مطرح کنند. اغلب این اوپانیشادهای فرقه‌گرا، مثل اوپانیشادهای رودراریدایا و ماهانارایان، این مفهوم را مطرح می‌کنند که همهٔ خدایان یکیند و جنبه‌ها و تجلی‌هایی از برهمن (مفهوم ودایی واقعیت متافیزیکی غایت قبل و بعد از آفرینش جهان) هستند. اوپانیشادهای موکیه (اصلی). هر یک از اوپانیشادهای اصلی را می‌توان با یکی از شاکاها (مکاتب تفسیر یکی از چهار ودا) مرتبط دانست. گفته می‌شود که شاکاهای بسیار وجود داشته‌اند که تنها کسری از آنها باقی مانده‌است. در قیاس با اوپانیشادهای
از آنها باقی مانده‌است. در قیاس با اوپانیشادهای اصلی، اوپانیشادهای جدید ارتباطی با متون اصیل ودایی ندارند، فلاسفهٔ مهم ویدانته بر آنها شرحی ننوشته‌اند، و زبان آنها با زبان اوپانیشادهای اصلی متفاوت است. زبان اوپانیشادهای جدید صریح‌تر است و مکنونات کمتری دارد، و درنتیجه خواندن و درک آن‌ها برای خوانندهٔ امروزی سهل‌تر است. اوپانیشادهای جدید. فهرست ثابت و شاملی از اوپانیشادها وجود ندارد، چرا که اوپانیشادهای جدیدی افزون بر اوپانیشادهای موکتیکه هنوز هم کشف یا تألیف می‌شوند. برای مثال در سال ۱۹۰۸ میلادی فردریش
می‌شوند. برای مثال در سال ۱۹۰۸ میلادی فردریش شریدر چهار اوپانیشاد جدید را کشف کرد که با عناوین باشکاله، چاگالیه، آرشیه، و سائوناکه شناخته می‌شوند. شریدر این اوپانیشادها را، که متون سه تای آن‌ها به‌دلیل نگهداری نامناسب ناقص و نارسا است، مربوط به دورهٔ نخست اوپانیشادهای منثور می‌دانست. اوپانیشادهای کهن جایگاهی والا در سنن هندو دارند و ازین رو نگارندگان برخی از آثار فرقه‌گرا تلاش کرده‌اند با «اوپانیشاد» نامیدن آثار خود ازین جایگاه سود ببرند. شمار این «اوپانیشادهای جدید» به صدها عدد می‌رسد و موضوعشان از
جدید» به صدها عدد می‌رسد و موضوعشان از فیزیولوژی گرفته تا وارستگی از تعلقات دنیوی تا نظریات فرقه‌گرایانه متنوع است. این آثار بین قرن آخر پیش‌ازمیلاد و اوایل قرون جدید (حدود ۱۶۰۰ میلادی) تألیف شده‌اند. بااینکه بیش از بیست و چهار تا از اوپانیشادهای جدید پیش از قرن سوم میلادی نوشته شده‌اند، بیشتر آثاری که نام «اوپانیشاد» را یدک می‌کشند به نیمهٔ نخست هزارهٔ دوم میلادی تعلق دارند. این آثار متون ودایی نیستند و در برخی از آن‌ها از موضوعاتی که در اوپانیشادهای ودایی از آن‌ها سخن رفته‌است خبری نیست. برای مثال موضوع
از آن‌ها سخن رفته‌است خبری نیست. برای مثال موضوع غالب اوپانیشادهای اصلی شاکتی‌گرا تفاوت‌های نظری و تفسیری بین دو فرقهٔ اصلی اوپاسانای شری ویدیه (شکل مهم تانترایی شاکتی‌پرستی) است. فهرست‌های بسیط اوپانیشادهای شاکتی‌گرا با هم متفاوت است و بیانگر فرقهٔ مؤلف فهرست است، بنابراین نمی‌تواند شاهدی بر جایگاه تانترایی اوپانیشاد باشد. محتوای تانترایی این متون نیز موقعیت آن را برای فرقه‌های غیرتانترایی تضعیف کرده‌است. اوپانیشادهای جدید شروتی (وحی) محسوب نمی‌شوند و اعتبار آن‌های به عنوان متون آیینی هندو پذیرفته
و اعتبار آن‌های به عنوان متون آیینی هندو پذیرفته نشده‌است. ارتباط با وداها. هر یک از اوپانیشادها با یکی از چهار ودا (ریگ‌ودا، ساماودا، یجورودا (که دو نسخه [یا "سمیتا"] از آن هست: کریشنا یجورودا و شوکله یجورودا)، و آتارواودا) مرتبطند. امروزه اوپانیشادهای باستانی، که ضمیمهٔ وداها بوده‌اند، از لایه‌های متون ودایی براهمنه‌ها و آرنیکه‌ها جدا شده و در گلچین‌هایی از اوپانیشادها جمع‌آوری شده‌اند. این گلچین‌ها، که تعداد زیادی از آن‌ها هست، در اوپانیشادهای مشمول و چگونگی اختصاص اوپانیشادهای جدید به وداهای کهن با
چگونگی اختصاص اوپانیشادهای جدید به وداهای کهن با یکدیگر تفاوت دارند. در جنوب هند، گلچین‌های مبتنی بر فهرست اوپانیشاد موکتیکه (که مشتمل بر ۱۰۸ اوپانیشاد است) و به زبان تلوگو تا قرن نوزدهم به معمول‌ترین مجموعه‌ها بدل شده‌بودند. در شمال هند، گلچینی مشتمل بر ۵۲ اوپانیشاد معمول‌تر است. فهرست ۱۰۸ اوپانیشادی موکتیکه ۱۳ اوپانیشاد نخست را در گروه موکیه، ۲۱ اوپانیشاد را در گروه سامانیه (برای عموم)، ۲۰ اوپانیشاد را در گروه سانیاسه (زندگی رهبانی)، ۱۴ اوپانیشاد را در گروه ویشنوگرا، ۱۲ اوپانیشاد را در گروه شیواگرا، ۸
گروه ویشنوگرا، ۱۲ اوپانیشاد را در گروه شیواگرا، ۸ اوپانیشاد را در گروه شاکتی‌گرا، و ۲۰ اوپانیشاد را در گروه یوگا دسته‌بندی می‌کند. ۱۰۸ اوپانیشاد فهرست موکتیکه در جدول زیر آمده‌اند. اوپانیشادهای موکیه مهم‌ترین اوپانیشادها هستند و با زمینهٔ زردرنگ متمایز شده‌اند. فلسفه. اصول کلی. شاخصهٔ جهان معاصر اوپانیشادها چندگانگی جهان‌بینی‌ها بود. درحالی‌که برخی اوپانیشادها «یگانه‌گرا» هستند دیگر اوپانیشادها مثل اوپانیشاد کته «دوگانه‌گرا» محسوب می‌شوند. اوپانیشاد میتری از اوپانیشادهایی است که به سوی دوگانه‌گرایی میل
از اوپانیشادهایی است که به سوی دوگانه‌گرایی میل می‌کند و ازین‌رو مکاتب سامخیا و یوگای کلاسیک هندو را در تقابل با مکاتب ویدانتهٔ اوپانیشادهای غیردوگانه‌گرا قرار می‌دهد. به گفتهٔ آلیول، تلاش برای یافتن یک مفهوم فلسفی واحد در همهٔ اوپانیشادها تلاشی است بیهوده. به گفتهٔ ساروپالی رادهاکرشنن، اوپانیشادها از زمان پیدایششان زندگی، دین، و فلسفهٔ هندی را تحت تسلط خود درآورده‌اند. جایگاه اوپانیشادها نه در اعتبار ودایی (شروتی بودن) آن‌ها بلکه در انگیزشی بودن مفاهیم روحانی آن‌ها است. اوپانیشادها رساله‌هایی در باب دانش
آن‌ها است. اوپانیشادها رساله‌هایی در باب دانش برهمن (دانش واقعیت مکنون) اند و باور فلسفی آن‌ها بر این است که «دستیابی به حقیقت با تلاشی صرفاً فردی ممکن است.» رادهاکرشنن می‌گوید که در اوپانیشادها دانش راهی برای آزادی و فلسفه‌ای عملی برای جستجوی خرد است. بخش‌های از اوپانیشادها در باب نظریاتی فلسفی هستند که شالودهٔ سنن هندی را تشکیل می‌دهند. برای مثال، اوپانیشاد چاندوگیه شامل یکی از نخستین موارد ذکر آهیمسا (اصل عدم توسل به خشونت) به عنوان مفهومی اخلاقی است. از مفاهیم اخلاقی دیگر از جمله "داما" (خویشتن‌داری)،
مفاهیم اخلاقی دیگر از جمله "داما" (خویشتن‌داری)، "ساتیا" (راستگویی)، "دانا" (نیکوکاری)، "آرجاوا" (بی‌ریایی)، و "دایا" (دلسوزی) در اوپانیشادهای کهن و اوپانیشاد متأخر بحث رفته‌است. اصل کارما نیز در قدیمی‌ترین اوپانیشاد یعنی اوپانیشاد بریهدآرنیکه مطرح شده‌است. شکل‌گیری آرا. درحالی‌که سروده‌های وداها (سمیتاها) بر اعمال آیینی تأکید دارند و براهمنه‌ها راهنماهایی برای این اعمال آیینی هستند، اوپانیشادها در ذات خود با اعمال آیینی ضدیت دارند. اوپانیشادهای کهن‌تر بر اعمال آیینی نقدهایی شدید را وارد می‌دارند. در
بر اعمال آیینی نقدهایی شدید را وارد می‌دارند. در اوپانیشاد بریهدآرنیکه کسانی که الوهیتی به جز «خویش» را پرستش می‌کنند «احشام خدایان» خوانده شده‌اند. اوپانیشاد چاندوگیه نیز کسانی را که به عمل قربانی کردن می‌پردازند با تشبیه به کاروانی از سگانِ «اُم! بیایید بخوریم! اُم! بیایید بنوشیم!» -گو به باد تمسخر می‌گیرد. در اوپانیشاد کوشیتکی آمده‌است که «اعمال آیینی بیرونی چون آگنیوترا که در صبح یا شب ادا می‌شود باید با آگنیوترای درونی جایگزین شود که عمل آیینی درون‌نگری است» و «فرد باید دانش را بجوید و نه اعمال آیینی
است» و «فرد باید دانش را بجوید و نه اعمال آیینی را.» اوپانیشاد موندکه این امر را مطرح می‌کند که «ندای وظیفه و وعدهٔ پاداش به انسان برای انجام قربانی، نذر، و اعمال زاهدانه او را به انجام این‌ها گمراه کرده‌است.» موندکه همچنین عنوان می‌دارد که کردار موعظه‌گران و مؤدیان این اعمال بیهوده و ابلهانه است، چرا که اثری در زندگانی و وضعیت پس‌ازمرگ ایشان ندارد، به آن می‌ماند که کوری عصاکش کور دگر شود، نشان غرور، علم توخالی، و جان‌سنگینی جاهلانه و کودکانه است و امری است بیهوده. بنابر اوپانیشاد میتری: جایگزین و نقطهٔ
بیهوده. بنابر اوپانیشاد میتری: جایگزین و نقطهٔ مقابلی برای اعمال آیینی در اوپانیشادهای کهن ارائه نشده‌است. گاه این اوپانیشادها مفاهیم مطرح‌شده در آرنیکه‌ها (بخش از وداها که به متون مذهبی مخصوص زاهدان اختصاص دارد) را گسترش داده‌اند و اعمال آیینی را تمثیلی دانسته‌اند و به آن‌ها معنایی فلسفی داده‌اند. برای مثالِ، اوپانیشاد بریهدآرنیکه آشوامدا (عمل قربانی کردن اسب) را تمثیلی تفسیر می‌کند و می‌گوید که با قربانی کردن اسب، فرد می‌تواند به سلطنت بر زمین برسد، و در ادامه عنوان می‌کند که تنها با وارستگی از دنیا (که
ادامه عنوان می‌کند که تنها با وارستگی از دنیا (که در تصویر اسب مجسم شده‌است) می‌توان به خودکفایی روحانی دست یافت. به همین ترتیب، اوپانیشادها ایزدان ودایی مثل آگنی، آدیتیا، ایندرا، رودرا، ویشنو، برهما و دیگران را معادل برهمن-آتمن نامیرا و اعظم اوپانیشادی دانسته‌اند و خدا، که مترادف «خویش» است، همه‌جاحاضر و ذات درونی هر انسان و هر موجود زنده محسوب می‌شود. در اوپانیشادها "اکام سات" (واقعیت یکتا) به اکام "ودا آتویتیام" (یکتای بدون دومی) تبدیل می‌شود، و برهمن-آتمن و دستیابی به «خویش» به‌عنوان راهی برای موکشا