payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای مدرسه یک دوره جزوه‌های سازشناسی و هماهنگی و ارکسترشناسی و موسیقی نظامی از فرانسه ترجمه و تألیف کرده بود و خود تدریس می‌کرد. او علم هارمونی را نیز از آثار «مسیوران» (استاد کنسرواتوار پاریس) ترجمه کرده بود و در ترجمه به جای واژه «هارمونی» از «تناسب» استفاده می‌کرد. در سال ۱۳۰۰ که «اداره کل موزیک» در ارتش نوین ایجاد شد مین باشیان، رئیس مدرسه موزیک که قبلاً ریاست موزیک قشون را نیز بر عهده داشت برای ریاست اداره کل موزیک و ریاست مدرسه موزیک انتخاب شد. در این مدرسه موسیقی ایرانی نیز به شیوه علمی تدریس می‌شد.
مدرسه موسیقی ایرانی نیز به شیوه علمی تدریس می‌شد. درس‌ها شامل فارسی، حساب، جغرافیا، زبان فرانسه، شرعیات، فیزیک، مشق خط، خواندن و نوشتن نت، سازهای بادی، پیانو، سازهای زهی، تئوری موسیقی، سلفژ، تناسب علم موسیقی (هارمونی)، موسیقی ایرانی و ارکستراسیون بود. دوره دوم. در سال ۱۳۰۷ که اشتغال کارکنان دولت در دو سازمان ممنوع شد سرتیپ مین باشیان مجبور شد مدرسه موزیک را رها کند و تنها در ارتش خدمت کند. در این سال علینقی وزیری به ریاست مدرسه موزیک برگزیده شد و نام «مدرسه موزیک» به «مدرسه موسیقی دولتی» تبدیل شد. در سال
موزیک» به «مدرسه موسیقی دولتی» تبدیل شد. در سال ۱۳۱۱ مهدیقلی هدایت (رئیس‌الوزراء وقت) از مدرسه بازدید کرد و چون پیشرفت مدرسه را تحسین‌برانگیز دید بودجه‌ای به مدرسه اهدا کرد که برای تهیه وسایل فنی و تأسیس کتابخانه مصرف شد و به پیشنهاد مهدیقلی هدایت نام «مدرسه موسیقی دولتی» به «مدرسه موسیقار» تبدیل شد. دوره سوم. در سال ۱۳۱۳ نام مدرسه موسیقی به موجب قانون تربیت معلم به «هنرستان موسیقی» تبدیل شد و به دستور رضا شاه، ستوان یکم غلامحسین مین باشیان (فرزند غلامرضا مین باشیان سالار معزز) که معاون اداره کل موزیک قشون
باشیان سالار معزز) که معاون اداره کل موزیک قشون و سرپرست ارکستر سمفونی شهرداری بود و تحصیلات عالی‌اش در رشته موسیقی کلاسیک بود، با حفظ سمت‌های پیشین خود به ریاست هنرستان موسیقی منصوب شد. تا این سال موسیقی ایرانی و موسیقی غربی هر دو در مدرسه تدریس می‌شد اما از این پس موسیقی ایرانی از برنامه آموزشی مدرسه حذف شد و از سال بعد برنامه درسی جدیدی برای مدرسه تنظیم شده و یک دوره سه ساله ابتدائی در بدو ورود هنرجویان به هنرستان پیش‌بینی شده و کلاسهای ابتدایی و متوسطهٔ هنرستان برای نخستین بار در ایران به صورت مختلط
هنرستان برای نخستین بار در ایران به صورت مختلط برگزار شد. در سال ۱۳۱۷ که اداره موسیقی کشور به سرپرستی غلامحسین مین باشیان تأسیس شد، امور هنرستان موسیقی نیز به این اداره واگذار شد و به گسترش و پیشرفت هنرستان توجه بیشتری شد. برای چند رشته موسیقی (نوازندگی ویولن، ویولن سل، کلارینت، ترمبون، آواز، کمپوزیسیون، مدیریت ارکستر) دوره آموزش عالی نیز ایجاد شد که به تناسب رشته بین دو تا چهار سال بود. نام «هنرستان موسیقی» نیز به «هنرستان عالی موسیقی» تبدیل شد. یک شعبه تخصصی برای آموزش موزیک نظام نیز به هنرستان عالی
تخصصی برای آموزش موزیک نظام نیز به هنرستان عالی موسیقی اضافه شد. دوره چهارم. در شهریور ۱۳۲۰ نیروهای متفقین وارد ایران شدند و وضعیت اداره‌های ایران تغییراتی کرد. در ۱۷ مهر ۱۳۲۰ از طرف وزیر فرهنگ وقت، به خدمت غلامحسین مین‌باشیان و صادق هدایت، عبدالحسین نوشین و نیما یوشیج که از سال ۱۳۱۷ از طرف مین باشیان در اداره موسیقی کشور استخدام شده بودند خاتمه داده شد. سپس علینقی وزیری به ریاست اداره موسیقی کشور و ریاست هنرستان عالی موسیقی [مجدداً] انتخاب شد. در زمان مدیریت وزیری، استادان سازهای غربی که از چکسلواکی دعوت
وزیری، استادان سازهای غربی که از چکسلواکی دعوت شده بودند اخراج شدند و آموزش تار و موسیقی ایرانی دوباره در برنامه هنرستان گنجانده شد و چند رشته تخصصی موسیقی غربی تعطیل شد. این امر اعتراض تعدادی از هنرجویان مدرسه عالی را برانگیخت به طوری که خبر اعتراض و اعتصاب آنها در مطبوعات ایران منعکس شد ولی شورای عالی فرهنگ برنامه جدید وزیری را تأیید کرد و در ماده هشتم و بیستم اساسنامه نوین هنرستان که در مهر ۱۳۲۱ تصویب شد هنرجویان ملزم به آموختن هر دو سبک موسیقی ایرانی و اروپائی شده و آشنائی با تار برای اطلاع از کیفیت
و اروپائی شده و آشنائی با تار برای اطلاع از کیفیت موسیقی ایرانی یکی شرایط دریافت گواهینامه متوسطه شد. در سال ۱۳۲۷ طرح تدریس اختصاصی موسیقی کلاسیک غربی و تأسیسِ دوبارهٔ دورهٔ عالی هنرستان در شورای عالی فرهنگ تصویب شد و آموزش سازهای ایرانی از برنامه هنرستان عالی موسیقی حذف شد. در سال ۱۳۲۹ اداره کل هنرهای زیبا تأسیس شد و در سال ۱۳۳۰ اداره موسیقی و نمایش زیر نظر هنرهای زیبا فعالیت خود را آغاز نمود. امور مربوط به هنرستان‌ها نیز تحت نظر این اداره بود. در سال ۱۳۳۵ اداره کل هنرهای زیبا امور موسیقی و نمایش را جدا
اداره کل هنرهای زیبا امور موسیقی و نمایش را جدا کرد و اداره ای با عنوان اداره موسیقی و بالت تأسیس شد و امور هنرستان زیر نظر این اداره درآمد. در مهر ۱۳۴۲ ادارهٔ آموزش و هنرهای ملی شکل گرفت و امور هنرستان‌ها را نیز دربر گرفت. در سال ۱۳۴۳ وزارت فرهنگ و هنر تشکیل و اداره کل آموزش‌های هنری تأسیس شد. فعالیت هنرستان عالی موسیقی و هنرستان موسیقی ملی (که به کوشش روح‌الله خالقی تأسیس شده بود) تا اواخر سال ۱۳۵۷ ادامه پیدا کرد. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷مدتی هنرستان تعطیل بود. پس از آن هنرستان با عنوان «هنرستان سرود و
بود. پس از آن هنرستان با عنوان «هنرستان سرود و آهنگ‌های انقلابی» و سال‌ها بعد با نام «هنرستان موسیقی» به فعالیت خود ادامه داد.
شریف لطفی (زادهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۹ در رشت) آهنگساز، نوازندهٔ هورن، پداگوژیست موسیقی و رهبر ارکستر اهل ایران است. او بنیانگذار دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران و از استادان این دانشگاه است. زندگی. شریف لطفی زادهٔ ۲۶ اردیبهشت ۱۳۲۹ در شهر رشت است. او در سن ده سالگی به علت تغییر شغل پدر به تهران عزیمت کرد. دوازده ساله بود که به تشویق پدر، که خود از شاگردان ابوالحسن صبا بود، وارد هنرستان عالی موسیقی تهران شد و هورن را به عنوان ساز تخصصی زیر نظر مرتضی حنانه فرا گرفت. زندگی هنری. شریف لطفی با دریافت دیپلم موسیقی،
زندگی هنری. شریف لطفی با دریافت دیپلم موسیقی، همزمان در ارکستر سمفونیک تهران، ارکستر اپرای تهران و ارکستر باله، به عنوان نوازندهٔ ساز هورن مشغول به کار شد. پس از گذراندن دوره کارشناسی موسیقی در هنرستان عالی موسیقی تهران، از سوی وزیر فرهنگ و هنر به دریافت بورس تحصیلی دولتی به عنوان دانشجوی ممتاز نائل آمد. او تحصیلات خود را در آکادمی موسیقی شهر هامبورگ آلمان در زمینه‌های پداگوژی موسیقی و رهبری ارکستر ادامه داد و در همین زمان، به عنوان نوازندهٔ هورن به عضویت ارکستر سمفونیک هامبورگ و ارکستر سمفونیک برمن درآمد.
سمفونیک هامبورگ و ارکستر سمفونیک برمن درآمد. شریف لطفی پس از به پایان بردن تحصیلات تکمیلی در رشته‌های پداگوژی موسیقی و رهبری ارکستر، با بازگشت به ایران، نخست عضو هیئت علمی هنرستان عالی موسیقی و در پی آن عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران شد. او برای مدتی ریاست هنرستان عالی موسیقی تهران را بر عهده داشت و پس از آن نسبت به تأسیس و رهبری ارکستر سمفونیک دانشگاه تهران اقدام نمود. بعد از برنامه‌ریزی و تدوین رشته‌های تحصیلی موسیقی، در سال ۱۳۷۰ مرکز آموزش‌های آزاد موسیقی دانشگاه هنر را بنیان گذاشت و نهایتاً در سال
دانشگاه هنر را بنیان گذاشت و نهایتاً در سال ۱۳۷۳، موفق به تأسیس نخستین دانشکدهٔ موسیقی ایران، با عنوان «دانشکده موسیقی دانشگاه هنر تهران» در پردیس کرج دانشگاه هنر گردید. رهبری ارکستر سمفونیک فرهنگسرای بهمن، ثبت و راه اندازی مجدد انجمن فیلارمونیک ایران، راه‌اندازی گروه موسیقی دانشگاه گیلان و همچنین رهبری ارکستر فیلارمونیک تهران پس از انقلاب ۵۷ با او بود. شریف لطفی بنیانگذار، عضو هیئت علمی و از استادان دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران، تا اواخر سال ۱۳۸۹ ریاست دانشکده موسیقی دانشگاه هنر را بر عهده داشت. او
دانشکده موسیقی دانشگاه هنر را بر عهده داشت. او تا پایان دوران ریاست در دانشکدهٔ موسیقی، موفق به راه‌اندازی رشته‌های: آهنگسازی، نوازندگی موسیقی ایرانی، نوازندگی موسیقی جهانی (کلاسیک) و موسیقی نظامی در مقطع کارشناسی و همچنین رشته‌های: آهنگسازی، نوازندگی موسیقی ایرانی، نوازندگی موسیقی جهانی (کلاسیک) و اتنوموزیکولوژی در مقطع کارشناسی ارشد شد. موسیقی فیلم مادیان از جمله آثار او است که در سال ۱۳۶۴، برندهٔ جایزه لوح زرین و دیپلم افتخار بهترین موسیقی متن از چهارمین دوره جشنواره فیلم فجر شد. همچنین کتاب "روش نوین
دوره جشنواره فیلم فجر شد. همچنین کتاب "روش نوین مبانی اجرای موسیقی" از تألیفات او، در سال ۱۳۸۲ به عنوان کتاب سال برگزیده شد. برادر او ابراهیم لطفی، نوازنده و مدرس سرشناس ویلن است. فعالیت‌های هنری. از جمله فعالیت‌های هنری شریف لطفی، می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: مدیر هنرستان عالی موسیقی تهران (۱۳۵۸ تا ۱۳۵۹)، بنیانگذار و رهبر ارکستر سمفونیک دانشگاه تهران (۱۳۵۹)، نخستین عضو و از بنیانگذاران شورای ارزشیابی هنرمندان کشور، برنامه‌ریزی و تدوین رشته‌های تحصیلی موسیقی برای دوره‌های کارشناسی ناپیوسته، کارشناسی و
برای دوره‌های کارشناسی ناپیوسته، کارشناسی و کارشناسی ارشد، مسئول برنامه‌ریزی نخستین دورهٔ آموزش‌های تکنولوژی - شاخهٔ موسیقی (دورهٔ پنج سالهٔ علمی‌کاربردی)، بنیانگذار معاونت پژوهشی دانشگاه هنر تهران و نخستین معاون پژوهشی دانشگاه هنر (۱۳۷۰)، بنیانگذاری دانشکدهٔ موسیقی دانشگاه هنر تهران (۱۳۷۳)، عضویت در گروه هنر و معماری شورای عالی برنامه‌ریزی وزارت فرهنگ و آموزش عالی، عضویت در هیئت تحریریه و مسئول بخش موسیقی «فصلنامهٔ هنر»، عضویت در هیئت علمی سمینار «مدیریت و هنر» در حوزهٔ معاونت هنری وزارت ارشاد، عضویت در
و هنر» در حوزهٔ معاونت هنری وزارت ارشاد، عضویت در هیئت واژه‌گزینی موسیقی فرهنگستان زبان و ادب فارسی، عضویت در هیئت علمی سمینار «ایران‌شناسی»، شاخهٔ موسیقی در بنیاد ایرانشناسی (۱۳۸۰)، راه‌اندازی گروه موسیقی دانشگاه گیلان (۱۳۸۱)، ثبت حقوقی و راه‌اندازی مجدد انجمن فیلارمونیک ایران آثار هنری. از جمله آثار شریف لطفی، به موارد زیر می‌توان اشاره نمود:
سرتیپ غلامحسین مین‌باشیان (زادهٔ ۵ آبان ۱۲۸۶ در تهران - درگذشتهٔ ۴ فروردین ۱۳۵۹) موسیقی‌دان٬ آهنگساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. او رهبر «ارکستر سمفونیک بلدیه»، نخستین ارکستر سمفونیک در ایران بود. زندگی هنری. غلامحسین مین‌باشیان ۵ آبان سال ۱۲۸۶ در تهران متولد شد. پدر او غلامرضا مین‌باشیان (سالار معزز)، موسیقی‌دان ایرانی بود. پس از پایان تحصیل در شعبه موزیک مدرسه دارالفنون در ۱۸ سالگی به سوییس رفت و مدت ۳ سال در کنسرواتوار ژنو به تحصیلات موسیقی خود پرداخت. او در پایان هر سال تحصیلی جایزه نخست نوازندگی ویلن
در پایان هر سال تحصیلی جایزه نخست نوازندگی ویلن را کسب می‌کرد. وی پس از کنسرواتوار ژنو به تحصیل در کنسرواتوار برلین پرداخت و در سال ۱۳۰۹ فارغ‌التحصیل شد. او نخستین دانشجوی موسیقی از آسیا بود که موفق به اخذ مدال «گوستاو هلندر» (مهم‌ترین نشان هنری) از کنسرواتوار برلین شد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقی به ایران بازگشت وبه مدت ۶ ماه تحت آموزش‌های نظامی در در دانشکده افسری قرار گرفت و پس از آن به سِمَتِ معاون ادارهٔ کل موزیک قشون انتخاب شد. مدیریت هنرستان موسیقی. در مهر ۱۳۱۳ به دستور رضا شاه با حفظِ سِمت‌های
در مهر ۱۳۱۳ به دستور رضا شاه با حفظِ سِمت‌های پیشین، سرگُرد غلامحسین مین‌باشیان جایگزین «علینقی وزیری» شد و به ریاست مدرسهٔ موسیقی (هنرستان موسیقی) منصوب شد. او به جهت تحصیل موسیقی کلاسیک و دوری از ایران، موسیقی ایرانی را نوعی موسیقی محلی با اهمیتِ کم می‌پنداشت. مین‌باشیان پس از ورود به مدرسهٔ موسیقی، هنگامی که دید بعضی از هنرجویان، ساز ایرانی می‌نوازند با آنان برخورد نمود و گفت: «باید سازتان را عوض کنید» او دستور داد تا تمام سازهای تار را از مدرسه جمع‌آوری کنند و در انبار قرار دهند. وی برنامه‌های آموزش
کنند و در انبار قرار دهند. وی برنامه‌های آموزش موسیقی ایرانی در مدرسهٔ موسیقی را تغیر داد و برنامه‌های جدیدی بر پایه کنسرواتوارهای ژنو و برلین نوشت و به تصویب شورای عالی فرهنگ رساند. در این هنگام تدریس و نواختن موسیقی ایرانی در مدرسهٔ موسیقی ممنوع شد. پس از آن بسیاری از هنرجویان، مدرسهٔ موسیقی را ترک نمودند یا تغیر ساز دادند. با این حال او اقدامات بسیار مثبتی در زمینهٔ موسیقی انجام داد. در سال ۱۳۱۷ به پیشنهاد غلامحسین مین‌باشیان ادارهٔ موسیقی کشور در وزارت فرهنگ تأسیس شد و ریاست آن نیز بر عهدهٔ او گذاشته
فرهنگ تأسیس شد و ریاست آن نیز بر عهدهٔ او گذاشته شد. پس از تشکیل ادارهٔ موسیقی، او موفق شد ۱۰ استاد برجستهٔ موسیقی اهل چکسلواکی را برای مدت ۳ سال استخدام کند که در آموزش نوازندگان بسیار مؤثر بودند. مین‌باشیان در پُربار شدن و به اجرا رساندنِ ارکستر هنرستان موسیقی بسیار کوشید. با گسترده‌تر شدن فعالیت‌های مدرسهٔ موسیقی، مین‌باشیان دوره‌های عالی را تشکیل داد و نام مدرسهٔ موسیقی را «مدرسهٔ عالی موسیقی» گذاشت. او هم‌چنین کلاس‌های آموزش موسیقی را در سایر شهرهای ایران راه اندازی کرد و به مدت ۳ سال (۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰)
راه اندازی کرد و به مدت ۳ سال (۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰) در حدود ۱۰۰۰ نفر از این کلاس‌ها گواهینامه دریافت نمودند. در سال ۱۳۱۷ سازمانی تحت عنوان «سازمان پرورش افکار» تشکیل شد و مین‌باشیان به ریاست کمسیون موسیقی این سازمان و همچنین کمسیون موسیقی رادیو انتخاب شد. از جمله فعالیت‌های کمسیون موسیقی برگزاری کنسرت‌های موسیقی کلاسیک برای عمومِ مردم و انتشار مجله موسیقی بود. تأسیس و رهبری ارکستر بلدیه. غلامحسین مین‌باشیان در سال ۱۳۱۲ «ارکستر سمفونیک بلدیه» (شهرداری تهران) را تأسیس و رهبری آن‌را به عهده گرفت. این ارکستر که
تأسیس و رهبری آن‌را به عهده گرفت. این ارکستر که نخستین ارکستر سمفونیک در ایران به شمار می‌رود با ۴۰ نوازنده آغاز به کار کرد. اولین برنامه این ارکستر در ۱۳ مهر سال ۱۳۱۳ به مناسبت جشن هزاره فردوسی در سالن «سینما هما» به اجرا درآورد در این برنامه قطعه‌ای از آثار مین‌باشیان با عنوان «سه داستان شاهنامه» توسط ارکستر به همراه دسته خوانندگان (گروه کر) به سرپرستی «نیکل قلندریان» که از نخستین گروه‌های کر در ایران بود٬ اجرا شد. پس از آن در ۳ اردیبهشت سال ۱۳۱۴ دومین کنسرت این ارکستر برگزار شد. در این برنامه علاوه بر
این ارکستر برگزار شد. در این برنامه علاوه بر «سه داستان شاهنامه» اثر مین‌باشیان٬ اورتور «اگمونت» بتهوون٬ «سمفونی ناتمام» شوبرت٬ «آرلزین» شماره ۱ و ۲ اثر ژرژ بیزه٬ «شبی مخوف بر فراز کوه» اثر مودست موسورگسکی٬ «ترانه های کریمه» اثر اسپندیارف٬ «پیرگینت» اثر ادوارد گریک و «ریموند» اثر توماس٬ به رهبری مین‌باشیان اجرا شدند. در ادامهٔ فعالیت‌های ارکستر٬ ۱۰ نوازندهٔ اهل چکسلواکی به آن اضافه شدند. رهبری ارکستر را «رودلف اوربانتس» بر عهده گرفت و تا سال ۱۳۲۰ دوازده کنسرت با اجرای آثاری از جاکومو پوچینی٬ آنتونین
کنسرت با اجرای آثاری از جاکومو پوچینی٬ آنتونین دورژارک٬ بدریخ اسمتانا و آهنگسازان دیگر موسیقی کلاسیک به اجرا درآمد. پایان ریاست. در مهرِ سال ۱۳۲۰ هم‌زمان با ورود متفقین به ایران، از طرف وزیر فرهنگ وقت، به خدمت غلامحسین مین‌باشیان و صادق هدایت، عبدالحسین نوشین و نیما یوشیج که از سال ۱۳۱۷ از طرف مین‌باشیان در ادارهٔ موسیقی کشور استخدام شده بودند خاتمه داده شد و «علینقی وزیری» جایگزین او در هنرستان عالی موسیقی شد. با تصدیِ علینقی وزیری، مجدداً موسیقی ایرانی در هنرستان موسیقی مورد توجه قرار گرفت. درگذشت.
در هنرستان موسیقی مورد توجه قرار گرفت. درگذشت. غلامحسین مین‌باشیان در ۴ فروردین ۱۳۵۹ درگذشت و در گورستان ابن‌بابویه در شهر ری به خاک سپرده شد.
نوروز در نگاه شیعیان. مراسم‌های نوروزی در طول تاریخ ایران همواره وجود داشته‌است بعد از اسلام نیز با آن مخالفتی نشد. اما در دوره صفویه که اولین سلسله حکومتی مقتدر شیعی بود جشن‌های نوروزی مناسبتی حکومتی یافت. نوروز در دوره صفویه. نوروز به‌طور مستمر در همه دوران تاریخی ایران کم و بیش برگزار می‌شده‌است اما در دوره بعد از اسلام در دوران صفویه به‌خصوص در دوران میانی صفویه این جشن نماد و سمبل ملی تر و درباری تری یافت. بعدها با نفوذ فقهای شیعی به دربار از اهمیت نمادهای ملی کاسته شد و فقاهت بر سمبل‌ها و نمادها چیره
ملی کاسته شد و فقاهت بر سمبل‌ها و نمادها چیره شد. نوروز و شیعیان شبه قاره هند. نوروز در دوره گورکانی(بابری) به‌خصوص در دوره اکبر شاه و جهانگیر و شاه جهان در شبه قاره هند برگزار می‌شده‌است. این جشن از دوره بابری همایون شاه و پس از بازگشت وی از ایران در هند رایج شد به‌خصوص درباریان جشن مفصلی را به مناسبت نوروز ترتیب می‌دادند. اما در اواخر دوره گورکانی به مرور این جشن تحت الشعاع جشن هولی قرار گرفته‌است. اما شیعیان هند به‌خصوص در شهر لکنو این جشن را هر سال برگزار می‌کنند که البته آیین آن با جشن ایران متفاوت
می‌کنند که البته آیین آن با جشن ایران متفاوت است و فقط بیشتر به مدح علی می پردازند و باور دارند که نوروز آغاز خلافت امیر مومنان بوده‌است. شیعیان پاکستان نیز مراسم مشابهی دارند. پیشینه. از جشن‌های قدیمی ایرانی، بیش از همه جشن سال نو و نیز در پایان تابستان جشن پاییز (مهرگان) طبیعتاً بر اساس تقویم قدیمی برگزار می‌شد. البته مسلمانان، به‌ویژه در زمان عمر دوم، عمر بن عبدالعزیز از خلفای امویه که از مخالفان شیعیان و ایرانیان بودند، کوشش کردند تا این اعیاد را ملغی کنند و کسانی را که در این مواقع به‌طور کلی هدایای
کنند و کسانی را که در این مواقع به‌طور کلی هدایای متداولی برای مقامات بالاتر می‌فرستادند، تحت فشار قرار دادند. اما این رسم چنان عمیق با اندیشه و احساس مردم ایران وابسته بود که به زودی پیروزمندانه برای خود جایی باز کرد و با اوج گرفتن کار عباسیان و به واسطهٔ نفوذ خاندان ایرانی برمکیان در وزارت کشور رواجی دوباره یافت. به‌ویژه در زمان دودمان بوییان (آل‌بویه) که نخستین دودمان شیعی ایرانی را در ایران تشکیل داده بودند، کاملاً در همه جا متداول شد و حتی در میانرودان (در بغداد و بصره) رسمی همه‌گیر شد. در سوریه، مصر
(در بغداد و بصره) رسمی همه‌گیر شد. در سوریه، مصر و شمال آفریقا نیز این جشن در برخی از زمان‌ها به‌طور نامنظم برگزار می‌شد. بدین ترتیب نوروز با ورود اسلام به ایران و فراگیری این مذهب در عرصه‌ای گسترده از شبه قاره هند تا شمال آفریقا، فرصت آن را پیدا کرد تا در میان اقوام غیر ایرانی نیز رایج گردد. دعای تحویل سال. در کتاب‌های مشهور ادعیه همچون اقبال الاعمال سیدابن‌طاووس و مصباح المتهجد شیخ توسی اشاره‌ای به دعای تحویل سال نگردیده و این نشان می‌دهد چه در منابع اهل سنت و چه در منابع اهل تشیع سند روایی مورد اعتماد
سنت و چه در منابع اهل تشیع سند روایی مورد اعتماد برای آن موجود نیست. اما مجلسی در کتاب زادالمعاد در خصوص این دعا گزارش می‌کند که در کتب غیر مشهور روایت کرده‌اند که در وقت تحویل سال این دعا را بسیار بخوانید: یا مقلب‌القلوب والابصار یا مدبر اللیل والنهار یا محول الحول و الاحوال حول حالنا الی احسن الحال. بنابراین با توجه به این گزارش دعای تحویل سال در دوره صفویه مرسوم و معمول بوده‌است. در هر حال جدا از این که دعای تحویل سال تا پیش از دوره صفویه چگونه بوده و این دعا در کدام یک از مأخذ حدیثی نقل شده‌است، نفس
این دعا در کدام یک از مأخذ حدیثی نقل شده‌است، نفس دعا یا قرائت قرآن یا حتی نمازگزاردن هنگام تحویل سال نشان از اسلامی شدن نوروز دارد. حتی بعضی‌ها معتقدند که عبارات دعای تحویل سال برگرفته از عبارات قرآنی یا احادیث و روایاتی است که در معتبرترین مأخذ شیعی نظیر «التهذیب» شیخ توسی نقل شده‌اند.
علی ربیعی (زادهٔ ۱۴ آذر ۱۳۳۴) سیاستمدار اصلاح‌طلب ایرانی است که در دولت دوازدهم به‌عنوان سخنگوی دولت از سال ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰ فعالیت کردند. او در دولت‌های یازدهم و دوازدهم بین سال‌های ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۷ سمت وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی را بر عهده داشت. ربیعی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ تنها مشاور میرحسین موسوی بود که قبل از اتمام رای‌گیری در نشست رسانه‌ای اعلام پیروزی قطعی موسوی در انتخابات با نسبت اختلاف رای بسیار زیاد در کنار وی در پیشگاه خبرنگاران قرار گرفت و ادعای پیروزی مطرح شد. او استادِ دانشگاه‌های تهران و
پیروزی مطرح شد. او استادِ دانشگاه‌های تهران و پژوهشگر حوزهٔ جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی است. ربیعی از سوی رسانه‌های نزدیک به گروه مجاهدین‌خلق متهم به نقض‌حقوق‌بشر می‌شود. وی به عنوان یک جامعه‌شناس، اقدامات و دلایل زوال گروه مجاهدین خلق را مورد بررسی قرار داده است. او در دهه ۶۰ به عنوان یک عضو ساده و ناشناخته شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی برخورد با تروریست‌های مسلح و مجاهدین خلق را داشته به گفته این گروه در سال ۱۳۶۶ به وزارت اطلاعات ایران پیوسته است. به گفته رسانه‌های نزدیک به گروه مجاهدین خلق، ربیعی در دهه
رسانه‌های نزدیک به گروه مجاهدین خلق، ربیعی در دهه ۷۰ و ۸۰ و به خصوص در دوره ریاست جمهوری محمد خاتمی یکی از اعضای حاکمیت ایران بود که با گروه مجاهدین خلق در دنیا مقابله کرده و در روند بررسی پرونده قضایی این گروه در فرانسه نقش داشته است. زندگی. علی ربیعی زادهٔ آذر سال ۱۳۳۴ در تهران است. او پیش از انقلاب سال ۱۳۵۷، تکنیسین کارخانهٔ «جنرال موتورز»، ارج و قرقره پرستو بود و در همان زمان از سران اعتصاب شهرک اکباتان و کارخانهٔ محل کار خود بود که منجر به برخورد ساواک شد. او در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد و دارای چهار فرزند
شد. او در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد و دارای چهار فرزند می‌باشد. همسر وی به دلیل ابتلا به بیماری سرطان در سال ۱۳۸۵ و فرزند آخر وی به نام محمدجواد، در سال ۱۳۸۶ درگذشتند. در سال‌های نخست انقلاب ۱۳۵۷، نمایندهٔ کارگران و عضو شورای عالی کار بود. ربیعی مسئول شاخهٔ کارگری حزب جمهوری اسلامی در دههٔ ۱۳۶۰ و عضو شورای مرکزی خانهٔ کارگر از بدو تأسیس تا امروز است. ربیعی پس از انقلاب تحصیلات خود را در رشتهٔ مدیریت تا مقطع دکترا ادامه داد. وی مشاور اجتماعی خاتمی در دورهٔ ۸ سالهٔ ریاست جمهوری وی بوده است. ربیعی افزون‌بر
۸ سالهٔ ریاست جمهوری وی بوده است. ربیعی افزون‌بر فعالیت‌های صنفی کارگری، به دلیل نیاز مقطع انقلاب، همراه با عده‌ای از دوستان هم محله‌ای خود جذب نهادهای انقلابی شده و به سپاه پاسداران می‌پیوندد. وی در دوران جنگ ایران-عراق ۶۵ ماه حضور در جبهه‌های غرب را در کارنامهٔ خویش دارد. پس از آن به وزارت اطلاعات می‌رود. سوابق سیاسی. وی در جریان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری ایران (۱۳۸۸) از اعضای اصلی ستاد میرحسین موسوی (از نامزدهای معترض به نتایج انتخابات بود. بود که پس از اعلام نهایی نتایج انتخابات، موضعِ خاصی علیه
پس از اعلام نهایی نتایج انتخابات، موضعِ خاصی علیه برنده انتخابات نگرفت و به نتیجه تمکین کرد. ربیعی در زمان تصدی دبیر شورای عالی امنیت ملی توسط حسن روحانی مسئول اجرایی دبیرخانه و ریاست کمیتهٔ سیاست‌گذاری تبلیغات و کمیتهٔ امنیت داخلی شورای عالی امنیت ملی را عهده‌دار بود. سوابق دانشگاهی. او استادِ دانشگاه‌های تهران و پژوهشگر حوزهٔ جامعه‌شناسی سیاسی و اقتصادی است. وی عضو هیئت علمی و دانشیار دانشگاه پیام نور، محقق و نویسنده در حوزهٔ جامعه‌شناسی سیاسی و مدیریت و مشاور اجتماعی رئیس‌جمهور ایران (سید محمد خاتمی) طی
اجتماعی رئیس‌جمهور ایران (سید محمد خاتمی) طی سال‌های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۴ است، همچنین علی ربیعی به نقض حقوق بشر، متهم است. عمده دغدغه‌های ربیعی در سال‌های وزارت، مطالعهٔ فساد و راهبردهای مقابله با آن بوده است. او برنامه‌های خود برای وزارت کار را بر مبنای مبارزه با فساد و القای‌تقویت کارآفرینی برنامه‌ریزی کرده بود. وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی. با آغاز به کار دولت حسن روحانی، وی علی ربیعی را برای تصدی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی به مجلس معرفی کرد. پس از حملات تعدادی از وبگاه‌ها به علی ربیعی، گروهی از
حملات تعدادی از وبگاه‌ها به علی ربیعی، گروهی از نمایندگان مجلس اعلام کردند که در بررسی صلاحیت وی حتی یک مورد منفی هم پیدا نکرده‌اند. سرانجام ربیعی توانست به عنوان وزیر تعاون، کار و رفاه اجتماعی از مجلس رأی اعتماد بگیرد. در ۴ آذر ۱۳۹۳، ربیعی برای پاسخ به پرسش‌های نمایندگان در مجلس حضور یافت اما با کسب ۹۸ رأی موافق، ۹۵ رأی مخالف و ۱۱ رأی ممتنع از مجموع ۲۱۹ رأی مأخوذه نتوانست آنان را قانع کند و هفتمین کارت زرد دولت یازدهم را کسب کرد. و به همین منوال هفتمین کارت زرد مجلس به ربیعی رسید. پیش از وی علی طیب‌نیا،
زرد مجلس به ربیعی رسید. پیش از وی علی طیب‌نیا، رضا فرجی دانا، علی جنتی، علی‌اصغر فانی، عبدالرضا رحمانی فضلی و محمدرضا نعمت‌زاده از مجلس کارت زرد گرفته بودند. او یک سال بعد، دومین کارت زرد خود را نیز از مجلس نهم دریافت کرد. استیضاح. حضور ربیعی در دولت دوم روحانی نیز به عنوان وزیر کار ادامه پیدا کرد. او در ۲۲ اسفند ۱۳۹۶ مورد استیضاح مجلس دهم قرار گرفت ولی برکنار نشد. اما در نهایت برای سومین بار در کم‌تر از یک سال، در ۱۷ مرداد ۱۳۹۷ و با ۱۲۹ رأی موافق استیضاح و ۱۱۱ مخالف و ۳ ممتنع از این سمت برکنار شد. عملکرد
۱۱۱ مخالف و ۳ ممتنع از این سمت برکنار شد. عملکرد و دیدگاه‌های شاخص. انتصاب یک پزشکی به عنوان ریاست سازمان تأمین اجتماعی. وی در دولت روحانی برخلاف توصیه‌هایی که انجام شد یک پزشک را به ریاست سازمان تأمین اجتماعی که نهادی رفاهی در کشور است، منصوب کرد. در نتیجه «سازمان بیمه سلامت و خدمات درمانی که باید زیرنظر وزارت رفاه باشد، زیرمجموعه وزارت بهداشت شد.» اختراع موبایل. در سال‌های اخیر برخی سخنرانی‌ها و اظهارنظرهای ربیعی موجب تعجب رسانه‌ها، حتی رسانه‌های اصولگرا شده است. وی در سخنرانی ادعای اختراع موبایل به دست
شده است. وی در سخنرانی ادعای اختراع موبایل به دست ایرانیان را مطرح کرد و در جای دیگری رتبه بهداشت خانواده در ایران را جزء ۵ کشور برتر جهان خواند. مخالفت با پرداخت یارانه نقدی و هدفمند سازی یارانه‌ها. ربیعی اگرچه تخصصی مستقیمی در حوزه اقتصاد ندارد ولی از سال ۱۳۹۲ که سمت وزیر کار و رفاه اجتماعی منصوب شد به صورت مکرر در مصاحبه‌ها نسبت به عمل پرداخت یارانه نقدی و طرح هدفمند سازی یارانه‌ها انتقاد و با آن مخالفت کرد. او در فروردین ماه سال ۱۳۹۳ در مصاحبه‌ای از پرداخت یارانه به شکل نقدی به همه مردم انتقاد کرد و
یارانه به شکل نقدی به همه مردم انتقاد کرد و گفت:در فاز اول قانون هدفمندی یارانه‌ها سالانه ۴۲ هزار میلیارد تومان به شکل نقدی به حساب مردم واریز شد، که اگر صرف امور اقتصادی می‌شد می‌توانست غوغا به پا کند. به عنوان مثال ما می‌توانیم با صرف کمتر از ۶۰ میلیون تومان یک خانواده را به صورت هدفمند از چرخه حمایتی خارج کنیم. اگر اکنون نیز از محل انصراف از یارانه‌ها مبلغ قابل توجهی صرفه‌جویی شود می‌توانیم آنرا در بخش‌هایی برای ایجاد اشتغال سرمایه‌گذاری کنیم. اتهامات. برخورد با مجاهدین خلق و نسبت دادن نقض حقوق بشر. او
با مجاهدین خلق و نسبت دادن نقض حقوق بشر. او به عنوان یک عضو ساده و ناشناخته شاخه کارگری حزب جمهوری اسلامی در دهه ۶۰، سابقه برخورد با تروریست‌های مسلح و مجاهدین خلق در این دهه در ایران را دارد. همچنین ربیعی در سال ۱۳۶۶ به وزارت اطلاعات ایران پیوست و سابقه عضویت در این نهاد را دارد. او به عنوان یک جامعه‌شناس نیز اقدامات و دلایل زوال این گروه را مورد بررسی قرار داده است. به گفته رسانه‌های نزدیک به این گروه، ربیعی در دهه ۷۰ و ۸۰ و به خصوص در دوره ریاست جمهوری خاتمی یکی از اعضای حاکمیت ایران بود که با گروه
خاتمی یکی از اعضای حاکمیت ایران بود که با گروه مجاهدین خلق در دنیا مقابله کرده و در روند بررسی پرونده قضایی این گروه در فرانسه نقش داشته است. او از سوی رسانه‌های نزدیک به این گروه متهم به تقض حقوق بشر می‌شود.
روح الله عباسی (۱۳۰۲ در آباده - ۱ اردیبهشت ۱۳۹۲ در پاریس)، پژوهشگر و مترجم ایرانی است . زندگی. او در سال ۱۳۰۲ (ه.ش) در آباده متولد شد و در اول اردیبهشت‌ماه ۱۳۹۲ در پاریس درگذشت. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی، در سال ۱۳۲۲ تحصیلات متوسطه را در دبیرستان نظام آغاز کرده همزمان با آن در مکتب شیخ علی اکبر ندافیان مشهور به شریف الواعظین، در آباده به یادگیری علوم اسلامی پرداخت. در ادامه تحصیل در دانشکده فنی به عنوان دانشجوی ارتش با کسب رتبه اول در امتحانات، برای تحصیل در رشته مهندسی رادار به فرانسه اعزام و پس از