payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فرهنگ مردمان تاجیک و زبان و ادب فارسی بود. در این دوران ، مادرش آنا آخماتووا با هدف تضمین آزادی خود، دیتیرامبی خطاب به جوزف استالین منتشر کرد که کمکی به آزادی پسرش لِف گومیلف نکرد، اگرچه احتمالاً از زندانی شدن خود آنا جلوگیری کرد ، چرا که پلیس مخفی شوروی از قبل دستور دستگیری او را آماده کرده بود، اما استالین تصمیم گرفت آن را امضا نکند. در این دوران روابط بین لِف و مادرش تیره شد، زیرا او مادرش را بخاطر کمک نکردن به حد کافی سرزنش می‌کرد. لازم به ذکر است که آنا آخماتووا احساسات خود را در مورد دستگیری پسرش لِف
آخماتووا احساسات خود را در مورد دستگیری پسرش لِف و دوران سرکوب‌های سیاسی شوروی در کتاب «رکوئیم» (منتشر شده در سال ۱۹۶۳) شرح داده است. پس از مرگ استالین در سال ۱۹۵۳، گومیلیوف به موزه ارمیتاژ پیوست و مدیر آن، میخائیل آرتامونوف، را به عنوان استاد راهنمای خود پذیرفت. تحت راهنمایی آرتامونوف، او به مطالعه مردمان خزر و به طور کلی مردمان استپ نشین علاقه‌مند شد. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، او در چندین سفر اکتشافی به دلتای ولگا و قفقاز شمالی شرکت کرد. او یک سایت باستان‌شناسی تشکیل داده و همچنین نظریه عبور مردمان خزر را
تشکیل داده و همچنین نظریه عبور مردمان خزر را با همکاری زمین‌شناس الکساندر الکسین به عنوان یکی از دلایل زوال مردمان خزر پیشنهاد داد. در سال ۱۹۶۰، او شروع به ارائه سخنرانی در دانشگاه لنینگراد کرد و دو سال بعد ، از پایان‌نامه دکترای خود دفاع نموده و از دهه ۱۹۶۰، او در یک موسسه جغرافیایی مشغول به کار شد، جایی که از پایان‌نامه دکترای دیگری، این بار در جغرافیا، دفاع کرد. اگر چه مقامات رسمی شوروی ایده‌های او را رد کردند و انتشار اکثر تک‌نگاری‌های او را ممنوع کردند، اما گومیلیوف، به ویژه در دوران پرسترویکا ۱۹۸۵ تا
اما گومیلیوف، به ویژه در دوران پرسترویکا ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱، توجه زیادی را به خود جلب کرد. به عنوان نشانه‌ای از محبوبیت او، نورسلطان نظربایف، رئیس جمهور قزاقستان، دستور داد دانشگاه ملی اوراسیای ال. ان. گومیلیوف (Евразийский Национальный университет имени Л. Н. Гумилёва، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد) درست روبروی کاخ خودش در میدان مرکزی شهر آستانه، پایتخت جدید قزاقستان، ساخته شود.
مدرسه علوی یا مؤسسه فرهنگی علوی، از مدارس مذهبی تهران است، که در سال ۱۳۳۵ توسط علی اصغر کرباسچیان، با مشارکت هادی مقدس تهرانی و رضا روزبه و همچنین با حمایت جمعی از روحانیون حوزه علمیه قم و پشتیبانی مالی گروهی از کسبه بازار تهران تأسیس شد. مدرسه علوی از چهار بخش اصلی شامل؛ دبستان علوی شماره یک و دو، دبیرستان علوی دوره اول (نیک‌پرور) و دوره دوم، تشکیل شده‌است. تاریخچه. در سال ۱۳۳۴ علی اصغر کرباسچیان (معروف به "علامه کرباسچیان") پس از طی تحصیلات حوزوی و رسیدن به درجه اجتهاد، به تهران نقل مکان کرد و با همکاری
به درجه اجتهاد، به تهران نقل مکان کرد و با همکاری هادی مقدس تهرانی، مقدمات تأسیس این مدرسه را فراهم نمود. وی به‌طور اتفاقی با رضا روزبه (که از قبل با او آشنا بود) در تهران برخورد کرد. به این دلیل که طبق ضوابط آن روزها، مدیریت مدرسه را فردی می توانست به عهده داشته باشد که از تحصیلات دانشگاهی برخوردار باشد؛ او را به مدیریت مدرسه برگزید. سرانجام در مهرماه ۱۳۳۵ مدرسه علوی به عنوان مدرسه‌ای شیعی، با عنوانی برگرفته از نام علی بن ابی طالب (امام اول شیعیان) در مقطع دبیرستان، آغاز به کار کرد. سال نخست، تنها یک کلاس
دبیرستان، آغاز به کار کرد. سال نخست، تنها یک کلاس تحصیلی با ۱۵ نفر دانش‌آموز بود. سال‌های بعد دانش‌آموزان جدید نیز در این دبیرستان ثبت نام شدند. در سال ۱۳۴۰ دبستان علوی شماره یک (با مدیریت عباس رحیمیان)، دبستان علوی شماره دو (با مدیریت جعفر خرازی) و مدرسه راهنمایی علوی (نیک پرور) راه‌اندازی شدند. مؤسسه فرهنگی علوی توسط علی اصغر کرباسچیان؛ به‌نمایندگی از حوزه علمیه قم، سید حسین بروجردی؛ به‌نمایندگی از سوی جامعه روحانیون تهران، هادی مقدس تهرانی؛ واعظ سرشناس و معتمد جامعه مذهبی تهران به عنوان رابط امکانات
و معتمد جامعه مذهبی تهران به عنوان رابط امکانات مالی با بازار و کسبه و رضا روزبه؛ به‌نمایندگی قشر تحصیل‌کرده و آشنا با نظام آموزش و پرورش نوین ایران، شکل گرفت. کمال خرازی در سخنرانی خود در بزرگداشت پنجاهمین سال تأسیس مدرسه علوی، این‌گونه می‌گوید: اهداف و رویکرد. علی اصغر کرباسچیان در وصیت‌نامه خود این‌گونه می‌نویسد: موقعیت زمانی. مدرسه علوی زمانی تأسیس شد که در جامعه ایران و به‌طور مشخص در شهر تهران، دوگانگی مشهودی میان جوامع دینی و علمی وجود داشت. اغلب مردم متدین، روحانیون و حوزه‌های علمیه، تنها به تحصیل
متدین، روحانیون و حوزه‌های علمیه، تنها به تحصیل معارف دینی می‌پرداختند و با دانش روز، بیگانه بودند. در دانشگاه‌ها نیز فضای دینداری سرکوب می‌شد و اغلب اساتید دانشگاه، لازمه روح علمی را گریز از دین می‌پنداشتند. از سوی دیگر حوزه‌های علمیه، دروس دینی را به همان سبک سنتی آموزش می‌دادند و کلیه مفاهیم را در علوم دینی خلاصه می‌کردند و بهره‌ای از دانش جدید نداشتند و اگر کسی از حوزه‌های علمیه نیز وارد دانشگاه می‌شد، این اتهام بر او وارد می‌آمد که حوزه را ترک کرده و به تجدد گراییده‌است. چهره‌هایی همچون سید محمد بهشتی
تجدد گراییده‌است. چهره‌هایی همچون سید محمد بهشتی و مرتضی مطهری (که در آن زمان، به دانشگاه راه یافتند) مدت‌ها مورد بی‌مهری حوزه‌های علمیه قرار داشتند. فعالیت مدرسه. پیش‌گیری در تربیت. علی اصغر کرباسچیان مؤسس مدرسه علوی، تربیت را یک فرایند پیشگیرانه می‌دانست. وی معتقد بود چشاندن طعم جاذبه‌های انحرافی، با تربیت در تضاد است. به همین دلیل دانش آموزان این مدرسه تا حد امکان از لذت‌های انحرافی، در زمینه‌های مختلف منع می‌شدند، تا از هر نوع مفسده اجتماعی دور بمانند، که آدابی چون؛ پوشیدن لباس‌های مناسب، کوتاه نگه
که آدابی چون؛ پوشیدن لباس‌های مناسب، کوتاه نگه داشتن موی سر، آگاهی‌بخشی نسبت به دوست‌یابی و غیره نیز در راستای این امور، اجرا می‌شد. سال‌های نخست. مدرسه علوی در سال‌های نخست فعالیت خود با امکانات ناچیزی اداره می‌شد، ولی با اضافه شدن معلمان تحصیل‌کرده، کمک بازاریان از لحاظ مالی و تدارکاتی، قوت گرفت. در آن سال‌ها جو جامعه از نظر سیاسی ملتهب بود و رخ دادن حادثه مهمی همچون پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ باعث شده بود که ساواک نیروهای مذهبی را بیشتر تحت نظر داشته باشد. فشارهای ساواک، همچنین تجربه تعطیلی مدارسی همچون رفاه و
ساواک، همچنین تجربه تعطیلی مدارسی همچون رفاه و کمال، به علت داشتن فعالیت‌های سیاسی، باعث شد مدرسه علوی بمنظور جلوگیری از تعطیلی، از فعالیت و جهت‌گیری سیاسی دوری ورزد. اکبر خواجه پیری در سخنرانی خود در بزرگداشت پنجاهمین سال تأسیس مدرسه علوی، این‌گونه می‌گوید: با چنین رویکردی مدرسه توانست سرپا بماند و به‌دور از جنجال‌های سیاسی و اجتماعی به هدف خود یعنی پرورش نسلی که بتواند به جامعه خود خدمت کنند، همت گمارد. انقلاب ۱۳۵۷. دهه سوم فعالیت مدرسه علوی، در فاصله سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ با اوج‌گیری اعتراض‌های مردمی
سال‌های ۱۳۵۵ تا ۱۳۶۵ با اوج‌گیری اعتراض‌های مردمی علیه نظام شاهنشاهی و پیروزی انقلاب اسلامی و فراز و نشیب‌های سال‌های آغازین شکل‌گیری نظام جمهوری اسلامی همراه بود. با گسترش و شتاب انقلاب، در اواسط دهه ۱۳۵۰ مدرسه علوی و مسئولان آن نیز با موج انقلاب همراه شدند و در پی تأسیس نظام جمهوری اسلامی، شماری از فارغ‌التحصیلان مدرسه علوی همچون کمال خرازی، محمد جواد ظریف، غلامعلی حداد عادل، سید علی‌اکبر محتشمی‌پور و محمد نهاوندیان به سرعت در سمت‌های خالی‌شده و بلامنصب مسئولان حکومتِ پهلوی، صاحب منصب شدند.
رودخانه کلرادو رودی در تگزاس است. این رودخانه با ۱۳۸۰ کیلومتر درازا، از نظر طول هجدهمین رودخانهٔ آمریکاست و پس از عبور از شهرهای آستین، بستروپ، لاگرانج، کلمبوس و بِی‌سیتی به خلیج مکزیک می‌ریزد. از سرچشمه تا دهانهٔ این رود تماماً داخل ایالت تکزاس قرار دارد.
ردیف ضربانی یا دنباله پالسی یا توالی پالس به یک سری دستورالعمل رایانه‌ای در فضای ک گویند که میدان‌های Gx ،Gy، و پالسهای RF یک سیستم ام آر آی را تنظیم و کنترل می‌کند. بعبارت دیگر روشی که مطابق آن حلقه RF و میدانهای گرادیانی متوالیاً روشن و خاموش می‌شوند را ردیف ضربانی می‌گویند. اقسام. امروزه بیش از صد گونه دنباله پالسی مورد استفاده قرار می‌گیرد که هر یک برای اهداف متفاوتی بکار می‌روند. برخی نمونه‌های رایج مثل مثلاً FLASH، HASTE، DIET، EPI، PEPSI، CHESS، و PRESS می‌باشند. اما غالبا دو قسم دنباله پالسی را
PRESS می‌باشند. اما غالبا دو قسم دنباله پالسی را می‌توان در نظر گرفت: توالی پالسهای مهم در زیر به‌طور مشروح بررسی می‌گردند:
آلیس این چینز (؛ که اغلب به‌اختصار AIC نامیده می‌شود) یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۷ در سیاتل شکل گرفت. از سال ۲۰۰۶، ترکیب اعضای گروه شامل خواننده/گیتاریست‌ها جری کنترل و ویلیام دووال، نوازنده گیتار بیس مایک اینز و درامر شان کینی بوده است. خواننده پیشین گروه لین استیلی و نوازنده بیس پیشین مایک استار از اعضای سابق به‌شمار می‌روند. نام گروه از گروه قبلی استیلی با نام "Alice N' Chains" گرفته شده است. گرچه این گروه غالباً وابسته به موسیقی گرانج شناخته می‌شود، سبک و صدای آن‌ها ریشه‌ای عمیق در هوی متال
می‌شود، سبک و صدای آن‌ها ریشه‌ای عمیق در هوی متال دارد. این گروه به‌دلیل سبک خاص و منحصربه‌فرد آوازخوانی خود شهرت دارد، به‌ویژه آوازهای هارمونیکِ دونفره بین استیلی و کَنتِرل (و در سال‌های بعد کَنتِرل و دووال). آلیس این چینز در دهه ۱۹۹۰ میلادی و هم‌زمان با موج گرانج، در کنار دیگر گروه‌های سیاتلی مانند نیروانا، پرل جم و ساوندگاردن به شهرت جهانی رسید. آن‌ها در این دوران با انتشار آلبوم‌های "فِیس‌لیفت" (۱۹۹۰)، "دِرت" (۱۹۹۲) و "آلیس این چینز" (۱۹۹۵) و همچنین ئی‌پی موفق "شیشه‌ای از مگس‌ها" (۱۹۹۴) به موفقیت دست
موفق "شیشه‌ای از مگس‌ها" (۱۹۹۴) به موفقیت دست یافتند. از سال ۱۹۹۶ به بعد، گروه با دوره‌های طولانی از بی‌تحرکی روبه‌رو شد که عمدتاً به‌دلیل اعتیاد استیلی بود؛ مسئله‌ای که در نهایت به مرگ او در سال ۲۰۰۲ انجامید و باعث وقفه‌ای طولانی در فعالیت‌های گروه شد. آلیس این چینز در سال ۲۰۰۵ دوباره تشکیل شد و دووال در سال ۲۰۰۶ به گروه پیوست تا در کنار کَنتِرل نقش خواننده اصلی را نیز ایفا کند. پس از آن، گروه سه آلبوم دیگر منتشر کرده است. از زمان تأسیس، آلیس این چینز شش آلبوم استودیویی، سه ئی‌پی، سه آلبوم زنده، چهار
شش آلبوم استودیویی، سه ئی‌پی، سه آلبوم زنده، چهار مجموعه، دو دی‌وی‌دی، ۴۳ موزیک ویدیو و ۳۲ تک‌آهنگ منتشر کرده است. آن‌ها بیش از ۳۰ میلیون نسخه در سراسر جهان و بیش از ۲۰ میلیون نسخه تنها در ایالات متحده فروش داشته‌اند. گروه ۱۸ ترانه در جمع ۱۰ تک‌آهنگ برتر جدول مین‌استریم راک "بیلبورد" و ۵ تک‌آهنگ شماره یک در این جدول داشته و یازده بار نامزد جایزه گرمی شده است. آلیس این چینز در فهرست «۱۰۰ هنرمند برتر هارد راک» شبکه وی‌اچ‌وان رتبه ۳۴ را کسب کرده و در فهرست "هیت پارادر" به‌عنوان پانزدهمین گروه زنده برتر تاریخ
پارادر" به‌عنوان پانزدهمین گروه زنده برتر تاریخ انتخاب شده است. تاریخچه. آلیس این چینز (به انگلیسی: Alice in Chains؛ ترجمه نام: آلیس در زنجیر) در سال ۱۹۸۷ در سیاتل، واشینگتن آمریکا بنیان‌گذارده شد. آهنگ «خروس» این گروه در مورد سرگذشت پدر گیتاریست گروه (جری کانترل) است که یکی از سربازان جنگ ویتنام بود. این آهنگ باعث توجه بسیاری در محافل موسیقی راک گردید. در سال ۲۰۰۲ جسد بیجان لین استیلی (خواننده و ترانه‌سرای اصلی) که بر اثر مصرف هم‌زمان کوکائین و هروئین درگذشته بود، در آپارتمان‌اش در سیاتل، واشینگتن پیدا
بود، در آپارتمان‌اش در سیاتل، واشینگتن پیدا شد. در پی مرگ استیلی فعالیت گروه برای مدتی متوقف شد ولی آن‌ها در سال ۲۰۰۵ با یک خوانندهٔ جدید به‌نام ویلیام دووال کارشان را از سر گرفتند و در سال ۲۰۰۹ آلبوم استودیویی "سیاهی جای خود را به آبی می‌دهد" را روانه بازار کرد. اعضای گروه. اعضای فعلی اعضای سابق
مقوا نوعی کاغذ ضخیم است که توانایی حفظ شکل بیشتری نسبت به کاغذ عادی دارد. از آن برای بسته‌بندی، ساختن کاردستی، لوازم مصرفی با عمرِ کم و همچنین برای درزبندی و بسیاری کاربردهای دیگر استفاده می‌شود. استانداردها. نکات اصلی مربوط به استانداردهای مقواهای بهداشتی عبارتند از:
کاسه‌نَمَد نوعی درزگیر می‌باشد که برای درزبندی شفت دوار و پوسته حاوی سیال استفاده می‌گردد تا از نشت سیال به بیرون از پوسته جلوگیری نماید. در عین حال بسته به نوع کاسه نمد ، از ورود هر نوع آلودگی (گردوخاک و ذرات) به داخل سیستم جلوگیری می کند. در حقیقت «کاسه نمد » قطعه ای متشکل از سه قطعه فنر ، واشر کاسه ای شکل فلزی و نمد فشرده است که مانع نشت سیالات در قطعات مکانیکی میشود. البته باید گفت که امروزه کاسه نمدها در سه دسته بدون فنر، تک فنر و دو فنره ساخته می شوند. اما امروزه هر یک از واشرهای لاستیکی گرد در
شوند. اما امروزه هر یک از واشرهای لاستیکی گرد در اندازه‌های مختلف که در دستگاه های مکانیکی مختلف مثل موتور اتومبیل برای پیشگیری از نفوذ روغن به بیرون به کار می‌رود عموماً کاسه‌نمد نامیده می‌شود. کاسه‌نمد یا همان مجموعه آب بندی معمولاً از جنس تفلون می‌باشد تا از خورندگی اجزای آن جلوگیری کرد. پیستون کمک‌فنر درون یک محفظه بسته (تیوپ) فلزی که حاوی یک سیال هیدرولیکی (عموماً روغن) است، حرکت می‌نماید. اطراف محل حرکت میله به داخل و خارج محفظه به وسیله یک کاسه‌نمد کاملاً آب‌بندی شده و سیال تحت فشار، امکان خروج از
کاملاً آب‌بندی شده و سیال تحت فشار، امکان خروج از محفظه را دارا نیست. گسیختگی کاسه‌نمد باعث نشتی روغن از کمک‌فنر می‌شود، هر گاه نشتی از کمک فنر دیده شد، زمان تعویض آن است. قسمت های کاسه نمد به طور کلی می توان گفت یک کاسه نمد از سه قسمت اصلی تشکیل شده است : متریال کاسه نمد از نظر نوع اصلی متریال مورد استفاده در انواع آب بند از جمله کاسه نمد می توان 4 دسته ماده اصلی را نام برد که عبارتند از: انواع کاسه‌نمدها در سرمازاها. لوله‌ای از فلز ارتجاعی موج‌دار است که واشر لاستیکی در آن قرار می‌گیرد. این کاسه‌نمد
که واشر لاستیکی در آن قرار می‌گیرد. این کاسه‌نمد اطراف گلویی میل‌لنگ و بدنه کمپرسور را آب‌بندی می‌کند. مانعی بدون نشت و نفوذناپذیر است که بین میل‌لنگ و بدنه کمپرسور قرار می‌گیرد.
ریکاردو پالما (زاده ۱۸۳۳ -درگذشته ۱۹۱۹) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس و روزنامه‌نگار اهل پرو و از مهم‌ترین و اثرگذارترین نویسندگان آمریکای لاتین در قرن نوزدهم است. وی با نوشتن داستان‌های کوتاه و طنزآمیز دربارهٔ دوران استعمار پرو نوع ادبی جدیدی را به وجود آورد. این نوع ادبی (ژانر) با الهام از تاریخ، با چاشنی تخیل و با هدف سرگرم کردن و تعلیم خواننده نوشته می‌شود. وی در سال ۱۸۶۰ به شیلی تبعید شد و سه سال در آن‌جا ماند. پس از جنگ میان پرو و شیلی و ویرانی کتاب‌خانه ملی پرو، پالما در سال ۱۸۸۳ به ریاست این کتاب‌خانه
ملی پرو، پالما در سال ۱۸۸۳ به ریاست این کتاب‌خانه گمارده شد و سال‌های بسیاری در احیای آن کوشید.
بوگو نام پوشش زرهی محافظ ورزشکاران رشته‌های رزمی کندو و ناگیناتا است. بوگو عموماً از قسمت‌های زیر تشکیل گردیده است:
مِن (به ژاپنی: 面 به معنای «سر») نام کلاهخود محافظ سر ورزشکاران رشته‌های رزمی کندو و بخشی از زره محافظتی بوگو است. این نام همچنین نام یکی از پنج نوع ضربه‌ای است که در کندو با شینای زده می‌شود.
دو نام محافظ میانی تنه ورزشکاران رشته‌های رزمی کندو بوده و قسمتی از بوگو می‌باشد. این نام همچنین نام یکی از پنج نوع ضربه ایست که در کندو با شینای بکار می‌رود.
کوته نام محافظ دست‌ها و مچ دستهای ورزشکاران رشته‌های رزمی کن‌دو بوده و قسمتی از بوگو می‌باشد. این نام همچنین نام یکی از پنج نوع ضربه ایست که در کندو با شینای بکار می‌رود.
اُسامه نام فیلمی افغان به کارگردانی صدیق برمک کارگردان افغان، ساخته سال ۲۰۰۳ است. صدیق برمک دربارهٔ فیلم خود گفته‌است: «اسامه یک تراژدی واقعی در دورانی است که هیچ کس حق تصمیم‌گیری برای خود نداشته‌است.» خلاصه فیلم. داستان فیلم سرگذشت دختربچه‌ای است که در زمان حکومت طالبان در افغانستان، با لباس و ظاهر یک پسر، وارد اجتماع می‌شود. جمله آغازین. فیلم با این جملهٔ علی شریعتی آغاز می‌شود «خدایا مرا از آنانی قرار ده که دنیاشان را برای دینشان می‌فروشند نه از آنها که دینشان را برای دنیا شان». در نسخه بین‌المللی به جای
را برای دنیا شان». در نسخه بین‌المللی به جای این جمله، عبارت «I can not forget but I can forgive» (من نمی‌توانم فراموش کنم اما می‌توانم ببخشم) از نلسون ماندلا نشان داده می‌شود.
نیکولای استپانوویچ گومیلیـِف (زاده ۱۵ آوریل ۱۸۸۶ – درگذشته ۲۶ اوت ۱۹۲۱) شاعر، منتقد ادبی و ارتشی اهل روسیه بود. نیکولای استپانوویچ گومیلیـِف خالق مکتب آکمیسم بود و به عنوان جهانگرد او دو سفر به شرق و شمال شرق آفریقا در سال‌های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۳ انجام داد. گومیلیـِف همسر آنا آخماتووا شاعر نامدار روس و پدر مورخ لو گومیلیف بود. او در ۲۶ اوت ۱۹۲۱ به اتهام شرکت در توطئه ضد شوروی " سازمان رزمی پتروگراد تاگانتسف " اعدام شد. با این حال، مشارکت فعال در توطئه تأیید نشد.
حل سبز گیاهی است که در مناطق جنوب شرق آسیا پرورش یافته و مورد اهمیت قرار گرفته است. حل درختی است از خانواده زنجبیل ولی به صورت وحشی و پرورشی. این گیاه در مناطق کوهستانی و زیر سایه درختان رشد می‌کند. حل سیاه نیز همچون حل سبز از خانواده زنجبیل است اما استفاده آن به‌عنوان ادویه در ایران بیشتر به صورت حل سبز می‌باشد. در خارج از ایران این گیاه در اشکال مختلف اعم از پودر و روغن ارائه می‌شود که در مصارف گیاه‌پزشکی و صنایع غذایی کاربرد دارد. از حل در مصرف چای به علت عطر بخشی ویژه آن استفاده می‌شود. از این گیاه در
عطر بخشی ویژه آن استفاده می‌شود. از این گیاه در ساخت لیکور بخصوص لیکورهای شیرین همچون لیکور موز و لیکور به استفاده می‌شود. ارتفاع درخت این گیاه، ۳۰ تا ۵۰ سانتی‌متر و بعضی‌ها دارای اعضاء چوبی تا ۳ متر ارتفاع می‌باشند.
کلک‌چال نام کوه و غاری است در نزدیکی آمل. در روایت‌های اساطیری پایتخت منوچهر، پادشاه پیشدادی ایران در زمان پهلوانی سام نریمان نیای رستم بوده‌است. آثاری از زندگی انسان‌های پیش از تاریخ در آن یافت شده‌است. به اعتقاد مردم محلی، این غار خانه دیو سپید بوده‌است.
جان‌پناه شروین یا پناهگاه شروین، یکی از پناهگاه‌های کوهنوردی در شمال تهران است که در دامنه توچال و در ارتفاع ۲۴۵۰ متری قرار گرفته‌است. این جان‌پناه در سال ۱۳۵۲ و به یاد کوهنورد جانباخته، شروین جزایری، با مشارکت اعضای انجمن کوهنوردی دانشجویان دانشگاه تهران،، گروه کوه‌نوردی کاوه، دانشجویان دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشجویان کوه‌نورد دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر) و گروهی از دیگر کوه‌نوردان ساخته شده‌ است. تاریخچه. تاریخچهٔ ساخت جان‌پناه شروین روز ۱۰ شهریور ۱۳۵۱،سه نفر از اعضای گروه کوهنوردی کاوه هنگام
۱۳۵۱،سه نفر از اعضای گروه کوهنوردی کاوه هنگام سنگ‌نوردی بر روی دیوارهٔ بند یخجال، دچار حادثه شده و سقوط می‌کنند. در این حادثه شروین جزایری جان خود را از دست می‌دهد و دو نفر همراه او، جواد تاجدار و حسین حاج محسنی مجروح می‌شوند. اعضای گروه طی چند نشست تصمیم به ساخت جان پناهی در محل بند یخچال به عنوان یادبود شروین گرفتند. اوایل مهرماه ۱۳۵۱ اعضای گروه برای انتخاب مکان مناسب عازم بندیخچال شدند و با تعیین نقاط مختلف در زیر دیواره و اطراف آن و بررسی نقاط ضعف و قوت هر یک، محل فعلی را گزینهٔ مناسب تشخیص دادند، در
هر یک، محل فعلی را گزینهٔ مناسب تشخیص دادند، در مذاکرات بعدی و با بررسی امکانات گروه، ابعاد مناسب جان پناه برای خواب حدود دوازده نفر در یک طبقه مورد توافق قرار گرفت. در مهر ماه همان سال اعضاء گروه با فراهم آوردن تجهیزات مورد نیاز نسبت به تسطیح و آماده‌سازی بستر و پی‌کنی دیوارها اقدام کردند. سختی کار پس از آن شروع شد. جمع‌آوری و حمل سنگ اراضی مجاور پناهگاه برای ایجاد پی دیوارها و تأمین ماسه و سیمان و به ویژه آب مورد نیاز جهت ساخت با توجه به بعد فاصله از بستر رودخانه، گره کار بود. با نصب اعلان نیاز به
بستر رودخانه، گره کار بود. با نصب اعلان نیاز به نیروهای همراه در ساخت جان پناه در اتاق‌های کوی دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران و دانشگاه علم و صنعت، سختی کار به سرعت برطرف شد و در روزهای آخر هفته دانشجویان کوه‌نورد به صورت گروهی در محل جان‌پناه حضور یافتند. دانشجویان کوه‌نورد دانشگاه صنعتی شریف (آریامهر) و دیگر کوه‌نوردان نیز در هفته‌های بعد به جمع، یاری رساندند به نوعی که بیشترین جمعیتی که در یک روز آذرماه آن سال جهت همکاری حضور یافتند بالغ بر ۲۵۰ نفر بود. با توجه به چنین استقبالی در همکاری، تصمیم بر این شد که
به چنین استقبالی در همکاری، تصمیم بر این شد که ابعاد ساختمان بزرگتر شود و پناهگاه در دو طبقه ساخته شود. ماسه و آب از کف آبشار و رودخانه در کیسه‌ها و ظرف‌های پلاستیکی و فلزی به صورت دست به دست توسط زنجیره‌ای از همراهان از دره پایین پناهگاه شیرپلا به ارتفاع محل شروین منتقل می‌شد و سنگ‌های لازم نیز از اطراف پناهگاه و زیر دیوارهٔ بندیخچال تأمین و توسط دوستان حمل شد. تا اواسط پاییز دیوارهای اطراف ساخته شد و سایر مصالح مورد نیاز نظیر تیرچه سقف، بلوک، آجر، سیمان و تیر چوبی و ... توسط اعضاء گروه کاوه تأمین و پس از
تیر چوبی و ... توسط اعضاء گروه کاوه تأمین و پس از تخلیه در میدان سربند توسط دوستان و تماماً با همت آنان به بالا حمل شد و در آخرین روزهای پاییز ۱۳۵۱ سقف اول تیر ریزی و بلوک‌گذاری و بتن ریزی شد. سپس طراحی طبقه دوم پناهگاه به صورت فلزی با خرپاهای قوسی چند قطعه‌ای و تیرریزی با پروفیل و پوشش زیر و رو همراه با عایق لازم اجرا شد. در بهار ۱۳۵۲ نصب قطعات فلزی و پوشش سقف با پیچ و مهره و سوراخ‌کاری با دریل دستی و پرچ توسط اعضای گروه که حدود ۱۵ تا ۲۰ نفر بودند انجام شد. عمدهٔ کارهای فلزی از قبیل در و پنجره و خرپای
شد. عمدهٔ کارهای فلزی از قبیل در و پنجره و خرپای سقف، توسط و به دست ناصر گارسچی از اعضای گروه کوهنوردی فلز کار مکانیک ساخته و توسط اعضاء به بالا حمل و نصب گردید. کلیه عملیات بنایی نیز توسط استاد تقی از اهالی پس قلعه انجام پذیرفت. در پایان تابستان ۱۳۵۲ پناهگاه تکمیل و از لوح زیر که یادآور همکاری جمعی است پرده برداری شد: این پناهگاه به پاس بزرگداشت آن آرزومندانی که همچون شروین خواهان آن بودند به همت و خودیاری یاران کوه‌نورد ساخته و به نام او نام‌گذاری گردید. شروین جزایری عضو گروه کاوه بود که در حادثه سقوط از
جزایری عضو گروه کاوه بود که در حادثه سقوط از دیواره درگذشت. مهر ماه ۱۳۵۱ با گذشت بیش از چهل سال، پناهگاه شروین با ظرفیت حدود ۳۰ نفر جان‌پناه کوه‌نوردان در بند یخچال می‌باشد. یاد همهٔ عزیزانی که در ساخت پناهگاه شروین نقش داشتند گرامی باد! گروه کوهنوردی و اسکی کاوه -(کریم تاجدار) بازسازی. دانشجویان قدیمی دانشگاه علم و صنعت ایران سال‌ها است که در اولین هفته فروردین و شهریور ماه هرسال به کوه و پای جان‌پناه شروین می‌روند تا حادثه غم انگیز سقوط بچه‌های گروه (گروه کوه‌نوردی کاوه) از دیواره بند یخچال، زنده‌یادان
کوه‌نوردی کاوه) از دیواره بند یخچال، زنده‌یادان شروین جزایری، حسین حاجی محسن و جواد تاجدار را به یاد آورند و هم‌بستگی بی‌نظیر دانش‌جویان را برای ساخت این جان‌پناه، ستایش کنند. سوم شهریور ۱۳۹۶ در بازدید از جان‌پناه خرابی‌هایی در سقف و دیوار شمالی آن و نشت آب و رطوبت به داخل دیده شد. همان‌جا قرار شد به بازسازی و تعمیر جان‌پناه اقدام شود، در روزهای پس از آن بسیاری از دانش‌جویان دهه ۵۰ دانشگاه علم و صنعت با مشارکت در این امر، هزینه‌ی بازسازی را تامین کردند و در هفته‌های بعد کار انتقال سنگ و دیگر مصالح مورد
در هفته‌های بعد کار انتقال سنگ و دیگر مصالح مورد نیاز و نیز عایق‌کاری سقف و دیوارها انجام شد. روز جمعه ۲۵ اسفند ۱۳۹۶ آخرین مرحله بازسازی یعنی نصب در جدید جان‌پناه هم انجام شد و این کار دشوار با موفقیت به پایان رسید. پانویس. متن تاریخچه به وسیلهٔ کریم تاجدار، عباس حاج‌محسنی، ابراهیم تیبا که شخصا در عملیات ساخت جان‌پناه مشارکت داشته‌اند، نوشته و ارائه شده‌است. پیوند به بیرون. http://aramkuh.blogspot.co.uk/2017/01/blog-post_30.html
رکوردهای جهانی گینس یا "کتاب رکوردهای جهانی" کتابی مرجع و دارای مجموعه‌ای از رکوردهای بین‌المللی است. این رکوردها شامل دستاوردهای انسان و پدیده‌های طبیعی هستند. کتاب رکوردهای جهانی گینس، چاپ کشور آمریکا است و از ۱۹۵۵ تاکنون، هر سال با داده‌های به‌روز تجدید چاپ می‌شود.
دارواش‌ها یک سرده گیاه نیمه‌انگلی از تیره صندلیان است که برگ دارد و می‌تواند قسمتی از مواد غذایی خود را تولید کند. کارکرد انگلی. این گیاه انگل درختان است ولی خسارت زیادی به آن‌ها نمی‌زند و گیاه انگلی خیلی مهمی نیست. بذر آن توسط پرندگانی از قبیل دارکوب در تنه درختان قرار می‌گیرد و جوانه می‌زند یا در مدفوع پرندگانی که قبلاً از این گیاه تغذیه کرده‌اند بر روی درختان می‌نشیند و جوانه می‌زند و رشد می‌کند. این گیاه دارای گل‌های زیبایی است که حتی بعضی مواقع به خاطر گل‌های زیبای آن، آن را از بین نمی‌برند و اجازه رشد
زیبای آن، آن را از بین نمی‌برند و اجازه رشد آن را روی درخت می‌دهند. این گیاه ریشه خود را درون شاخه‌های سایر درختان فروکرده، شیره خام گیاه را گرفته و سپس شیره خام را به شیره پرورده تبدیل کرده و استفاده می‌کند. ریشه‌شناسی. واژهٔ دار به معنی درخت است و دارواش در فارسی، گیلکی، مازندرانی و تالشی به معنی «علف درخت» است. نماد. کاهنان و سلت‌ها بر این باور بودند که دارواش عصاره و جانمایهٔ تارانیس (خدای سلت‌ها)، یعنی خورشید و آسمان و تندر را درون خود دارد و هر درختی که دارواش در میان شاخه‌هایش بروید آن درخت مقدس
که دارواش در میان شاخه‌هایش بروید آن درخت مقدس می‌شود. در هنگام انقلاب زمستانی، کاهن اعظم، خرقه‌ای سفیدرنگ می‌پوشد و دارواش‌های مقدس را با داسی طلایی از میان شاخه‌های درخت بلوط می‌چیند. دارواش و میوه‌های ریز آن برای برگزاری مراسم مذهبی و درمانی به کار می‌رفت. کاربرد درمانی دارواش به عنوان پادزهر بسیار از زهرها، افزایش باروری در انسان و جانوران، و حفاظت در برابر نیروهای شیطانی بود. اما اینکار، بدخواهانه بود؛ زیرا دارواش، گیاهی بسیار سمی است. توضیح افزوده : در سمی بودن و حتی تاکید بر بسیار سمی بودن این گیاه
سمی بودن و حتی تاکید بر بسیار سمی بودن این گیاه جای تردید وجود دارد . چون این گیاه عملا در جنگهای شمال ایران قرنها و شاید هزاران سال است که به عنوان خوراک دام بکار میرود و حتی منبع غذایی حیات وحش است و میوه آن هم توسط پرندگان به فراوانی خورده میشد و میتوان تخم های چسبناک آن را در پاییز در مدفوع پرندگان به فراوانی یافت . همچنین باید گفت که گرچه دارکوب در تکثیر این گیاه نقش دارد اما راه تکثیر متمایز از دیگر پرندگان نیست و راه اصلی تکثیر این گاه چسبنده بودن دانها های آن است که باعث میشود به سادگی به شاخه های
های آن است که باعث میشود به سادگی به شاخه های دیگر درختان و یا شاخه های مجاور همین درخت چسبیده و رشد کند . در فرهنگ عامه. در فرهنگ عامه مرسوم است که در زمان کریسمس یکدیگر را در زیر تکه‌ای از این گیاه ببوسند.
کپورماهی کور ایران یکی از ماهی‌های بومی منحصربه‌فرد ایران است که به خانوادهٔ کپورماهیان از راستهٔ کپورماهی‌سانان تعلق دارد. این ماهی همان‌طور که از نامش برمی‌آید فاقد چشم بوده و همراه گونهٔ کور دیگری از رفتگرماهیان در غار لون زندگی می‌کند. کپورماهی کور ایرانی یکی از گونه‌های کمیاب و بومی ایران و لرستان است که در دنیا گونه‌ای است منحصربه‌فرد که در غاری واقع در استان لرستان زندگی می‌کند و اولین «غارماهی» حقیقی جهان است و اولین بار جانورشناس دانمارکی در سال ۱۹۳۷ ضمن مسافرتی که به ایران داشت کشف و مطالعاتی بر
ضمن مسافرتی که به ایران داشت کشف و مطالعاتی بر روی این گونه انجام داد. این محقق دانمارکی هفت نمونه از این ماهی را در ۶ مهرماه سال ۱۹۳۷ در آن محل گردآوری کرد تا به مطالعاتی دربارهٔ آن بپردازد و امروز نمونه‌هایی از این گونه در موزهٔ جانورشناسی کپنهاگ در دسترس علاقه‌مندان است که این امر به نوبهٔ خود جالب و البته جای تأمل دارد. این ماهی فاقد قدرت بینایی بوده و کاملاً کور است و در حال حاضر هیچ‌گونه آثاری از چشم خارجی در آن‌ها مشاهده نمی‌شود. این ماهی دارای بدنی فشرده و سری تخت است. دو جفت سبیلک در گوشه‌های دهان