payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ازای یک بوسه، به او قول داده که هر آرزویی دارد برآورده سازد و باربارینا هم ازدواج با کروبینو را آرزو کرده! کنت سرخورده از اینکه همه چیز برخلاف میل او پیش می‌رود، از تنبیه کروبینو دست کشیده و باربارینا را هم ساکت می‌کند. جشن عروسی فیگارو با سوزانا و بارتولو با مارچلینا آغاز شده و مهمانان وارد می‌شوند. همگی مشغول رقص و پایکوبی می‌شوند غیر از کنت که از این وضع بسیار ناراضیست. سوزانا به دور از چشم فیگارو، نامه‌اش را به دست کنت می‌دهد و به ادامه رقص با فیگارو می‌پردازد. فیگارو، کنت را در حال خواندن نامه ایی
می‌پردازد. فیگارو، کنت را در حال خواندن نامه ایی می‌بیند و به شور و شعف او از خواندن نامه پی می‌برد و به سوزانا می‌گوید: " حتم دارم که این نامه از طرف یک زن است … "؛ غافل از اینکه نامه از طرف سوزاناست! کنت سنجاق را به باربارینا می‌دهد تا آن را به علامت قبول قرار، بدست سوزانا برساند؛ سپس این شب را یکی از بهترین و با شکوه‌ترین شبهای زندگی اش اعلام کرده و شروع به رقص و شادمانی می‌کند. پرده چهار. "شب هنگام؛ منظره باغ با دو امارت کلاه فرنگی" باربارینا سنجاقی را که کنت به او داده بود تا به نشانه قبول قرار به
را که کنت به او داده بود تا به نشانه قبول قرار به سوزانا بدهد، گم کرده و در باغ مشغول جستجوست. (aria: L'ho perduta, me meschina) فیگارو و مارچلینا، باربارینا را می‌بینند. فیگارو کنجکاو می‌شود که دخترک به دنبال چیست؟! بعد از توضیحات باربارینا، فیگارو پی می‌برد که آن نامه که کنت را خوشحال کرده از طرف سوزانا بوده و احساس می‌کند سوزانا مخفیانه به کنت جواب مثبت داده‌است. او بسیار اندوهگین می‌شود اما عکس‌العملی نشان نمی‌دهد؛ فوری سنجاقی را از مارچلینا گرفته، به باربارینا داده و می‌گوید این همان سنجاقیست که
به باربارینا داده و می‌گوید این همان سنجاقیست که دنبالش هستی! بعد غصّه اش را با مادرش در میان می‌گذارد و قسم می‌خورد که انتقام همه مردان را از زنان بی‌وفا بگیرد. مارچلینا از او می‌خواهد که آرام باشد اما او گوش نمی‌دهد؛ مارچلینا هم تصمیم می‌گیرد که به عنوان یک زن، در هر صورت جانب سوزانا را بگیرد. (aria: Il capro e la capretta sono sempre in amistà) فیگارو از شدت خشم و حسادت، از دکتر بارتولو و باسیلیو می‌خواهد که با او همدست شوند و مانع دستیابی کنت به سوزانا شوند؛ اما این دو قبول نمی‌کنند و باسیلیو نیز اضافه
اما این دو قبول نمی‌کنند و باسیلیو نیز اضافه می‌کند: " مبارزه با کسانی که از ما قدرتمند ترند، اشتباهی بزرگ است و پیروزی به همراه نخواهد داشت …! " (aria: In quegli anni in cui val poco la malpratica ragion) باسیلیو و بارتولو صحنه را ترک می‌کنند و فیگارو، بد بین شده به تمام زنان، همچنان در صدد انتقامجویی است. (aria: Aprite un po' quegli occhi) سوزانا و کنتس درحالی‌که لباسهای یکدیگر را پوشیده‌اند، وارد می‌شوند. مارچلینا نیز با آنهاست و قبلاً سوزانا را از سوظن و عصبانیت فیگارو مطلع کرده‌است. این سه، نقشه‌شان
و عصبانیت فیگارو مطلع کرده‌است. این سه، نقشه‌شان را با یکدیگر مرور کرده و سپس کنتس و مارچلینا صحنه را ترک می‌کنند. سوزانا که از عدم اعتماد فیگارو به خودش رنجیده خاطر بوده، سعی می‌کند با خواندن یک آواز عاشقانه - طوری‌که فیگارو فکر کند مخاطبش کنت است - وی را هم کمی بیازارد. (aria: Deh, vieni, non tardar) فیگارو نیز که خود را در گوشه ایی مخفی کرده بوده، با شنیدن این کلمات عاشقانه، حسودتر و خشمگین تر می‌شود. سوزانا و کنتس به سرعت جایشان را با هم عوض می‌کنند و بعد کروبینو وارد صحنه می‌شود. کروبینو که کنتس را در
کروبینو وارد صحنه می‌شود. کروبینو که کنتس را در لباس عروسی می‌بیند، گمان می‌برد که او سوزاناست و نیش و کنایه زدن در مورد قرار ملاقاتش با کنت را آغاز می‌کند. کنت از راه می‌رسد و کروبینو را به حال پرسه زدن در اطراف عروس می‌بیند؛ وی سیلی محکمی به کروبینو می‌زند؛ که این ضربه نصیب فیگارو - که برای دور کردن کروبینو از عروس جلو آمده بوده - نیز می‌شود! کنت به " سوزانا " (در واقع کنتس) ابراز عشق می‌کند و انگشتری جواهر نشان به او هدیه می‌دهد. کنتس درحالی‌که مرتباً صورت خود را از کنت می‌پوشانده، از تعریف و تمجیدهای
خود را از کنت می‌پوشانده، از تعریف و تمجیدهای مبالغه‌آمیز کنت متعجب می‌شود که چطور عشق سوزانا، عقل و هوش او را از بین برده‌است. فیگارو نیز که از دور شاهد اتفاقات بین ایندو بوده، مرتب خود را سرزنش می‌کند و به زنان لعنت می‌فرستد؛ او بعد از کمی، دیگر طاقت نیاورده و به عمد عطسه می‌کند تا کنت را متوجه حضور خود سازد. " سوزانا " (به واقع کنتس)، هم به بهانه حضور فیگارو در آن اطراف، از صحنه خارج شده و پس از لحظاتی کنت نیز به دنبال او می‌رود. فیگارو و سوزانای واقعی - در لباس کنتس - وارد صحنه می‌شوند. فیگارو به او
- در لباس کنتس - وارد صحنه می‌شوند. فیگارو به او می‌گوید که باید عجله کند و شوهرش را از همبستری با سوزانا بازدارد. سوزانا (در لباس کنتس) هم که مدام صورتش را از فیگارو می‌پوشانده، با او وارد بحث می‌شود و فیگارو خیلی زود از صدایش تشخیص می‌دهد که او همان سوزاناست که خود را به شکل کنتس درآورده است؛ اما برای خاموش کردن آتش انتقام خود، همچنان وانمود می‌کند که متوجه این قضیه نشده و شروع به ابراز علاقه به " کنتس " می‌کند؛ همچنین از او می‌خواهد که امشب را در کنار هم به صبح برسانند! سوزانا دیگر نمی‌تواند تحمل کند و
به صبح برسانند! سوزانا دیگر نمی‌تواند تحمل کند و شروع به کتک زدن فیگارو می‌کند؛ بالاخره فیگارو اعتراف می‌کند که از همان ابتدای ورود سوزانا صدایش را شناخته و فقط می‌خواسته کمی با او شوخی کند؛ آن‌ها با یکدیگر آشتی کرده و تصمیم می‌گیرند که این شوخی را به سرانجام برسانند. کنت آشفته و سرگردان همچنان به دنبال سوزانا می‌گردد و صدای فیگارو که به " کنتس " ابراز عشق می‌کند را نیز می‌شنود. کنت از شدت غضب و درماندگی، افراد قصر را خبر می‌کند تا بیایند و شاهد خیانت همسرش به او باشند. همگی از او التماس ` عفو ` می‌کنند
به او باشند. همگی از او التماس ` عفو ` می‌کنند اما پاسخ کنت همچنان ` نه ` می‌ماند. تا اینکه بالاخره کنتس واقعی وارد می‌شود و انگشتری را که کنت به او داده (به خیال اینکه به سوزانا داده)، نشان می‌دهد و برایش روشن می‌سازد در واقع کسی که قصد فریبش را داشته، همسر خودش بوده‌است. کنت عمیقاً شرمنده می‌شود؛ او جلوی کنتس زانو زده و درخواست بخشش می‌کند (Contessa, perdono). کنتس هم که زنی دل رحم بوده، همسرش را می‌بخشد (Piú docile io sono) و همگی خشنود و راضی به ادامه جشن و پایکوبی می‌پردازند.
دیوید م. رول یک مورخ، مصرشناس و مدیر سابق موسسه مطالعات علوم میان رشته‌ای (ISIS) است که چندین نظریه دربارهٔ تاریخ مصر باستان و نیز اسرائیل ارائه کرده‌است. وی زادهٔ منچستر انگلستان بوده و در حال حاضر در مارینا آلتای اسپانیا زندگی می‌کند. باغ عدن. رول، نظریه‌ای را دربارهٔ عهد عتیق، با عنوان "شرح پیدایش تمدن" منتشر کرده‌است که در این نظریه، وی مکان باغ افسانه‌ای عدن را که طبق روایات متداول، محل پیدایش تمدن بشر بوده در منطقه آذربایجان ایران و در مجاورت شهر تبریز تعیین کرده‌است. طبق نظریه رول، بهشت عدن در
تبریز تعیین کرده‌است. طبق نظریه رول، بهشت عدن در جلگه‌ای وسیع در شمال کوه آتشفشانی سهند و در نزدیکی تبریز قرار داشته‌است. رول به مناطق و مکان‌هایی استناد کرده‌است که به باور او نام آن‌ها با توصیفات کتاب مقدس، مطابقت دارد. این تطابق‌ها شامل موارد زیرند: اریک کلاین استاد باستان‌شناسی و تاریخ باستان در دانشگاه جرج واشینگتن دربارهٔ فرضیه رول می‌گوید:فرضیه وی پایه علمی ندارد. فرضیه وی بر پایه گمانه زنی با توجه به انتقال جای نام‌ها برای رودخانه‌های گوناگون و مناطق نزدیک آن از دوره باستان به دوران کنونی است.
مناطق نزدیک آن از دوره باستان به دوران کنونی است. احتمال فرضیه وی بیشتر از دیگر فرضیه‌ها نیست و احتمالش کمتر از فرضیه‌های اسپیسر، زارین و ساور است.
امیل بنونیست (زادهٔ ۱۹۰۲ در حلب - درگذشتهٔ ۱۹۷۶) خاورشناس، زبان‌شناس و ایران‌شناس فرانسوی بود. او شاگرد آنتوان مِیّه بود. نام‌آوری او بیشتر از برای کار بر روی زبان‌های هندواروپایی بود. او کتاب "دستور زبان فارسی میانه" را بازنگری کرد و در ۱۹۳۱ به چاپ رساند. وی در ۱۹۳۷ جانشین مِیّه در کولِژ دو فرانس گردید. آثار او دربرگیرندهٔ ۱۸ کتاب و ۵۹۱ مقاله بود. بیشتر پژوهش‌های بنونیست دربارهٔ اثرهای به‌جامانده از پارسی میانه، دستور زبان اوستایی، بررسی واژه‌ها و اصطلاحات پارسی باستان و اوستایی، پژوهش‌های ریشه‌شناسانه
پارسی باستان و اوستایی، پژوهش‌های ریشه‌شناسانه دربارهٔ زبان‌های ایرانی، زرتشتی‌گری، مانوی‌گری، زروان‌باوری، جامعه‌شناسی و نظام طبقاتی ایران باستان، پزشکی در ایران باستان، وام‌واژههای ایرانی در زبان ارمنی، متن‌های سغدی و موضوعاتی از این دست است. آثار بنونیست. مهمترین نوشته‌های او درباره‌ی زبان‌های ایرانی (شامل زبان‌های ایرانی باستان و میانه و نیز زبان‌ها و گویش‌های ایرانی نو) و مسائل مختلف ایرانشناسی عبارت است از: طرح دستور زبان سُغدی (۱۳۰۸ ش /۱۹۲۹) با همکاری گوتیو؛ دین ایرانی بر پایه متن‌های یونانی (۱۳۱۳ ش
گوتیو؛ دین ایرانی بر پایه متن‌های یونانی (۱۳۱۳ ش /۱۹۲۹، به فارسی ترجمه شده است)؛ ورتره و ورثرغنه (۱۳۱۳ ش /۱۹۳۴) که پژوهشی است درباره‌ی اسطوره‌شناسی هندوایرانی، با همکاری رنو؛ مصادر اوستایی (۱۳۱۴ ش /۱۹۳۵)؛ مُغها در ایران باستان (۱۳۱۷ ش / ۱۹۳۸)؛ متون سغدی (۱۳۱۹ش /۱۹۴۰)؛ پژوهش‌هایی درباره‌ی زبان آسی (۱۳۳۸ش / ۱۹۵۹)؛ عناوین و اسامی خاص در زبان‌های ایرانی باستان (۱۳۴۵ ش / ۱۹۶۶). موضوع بیشتر مقالات بنونیست، جنبه‌های گوناگون فرهنگ، تمدّن، ادیان و زبانهای ایرانی و دربردارنده‌ی پژوهش‌هایی است درباره‌ی آثار
و دربردارنده‌ی پژوهش‌هایی است درباره‌ی آثار بازمانده‌ی فارسی میانه، وزن اشعار پهلوی، مباحث دستورزبان اوستایی، بررسی اصطلاحات و واژگان فارسی باستان و اوستایی، پژوهش‌های ریشه‌شناختی در زبان‌های گوناگون ایرانی، پژوهش درباره‌ی ادیان ایرانی (زردشتی، مانوی، زروانی)، مسائل جامعه‌شناسی و طبقات اجتماعی در ایران باستان، پزشکی در ایران باستان، واژگان و اصطلاحات ایرانی در زبان ارمنی، پژوهش پیرامون متون سغدی، واجشناسی زبان‌های ایرانی باستان و جز این‌ها. برخی از آثار مهم بنونیست درباره‌ی واژه‌شناسی هندواروپایی عبارت است
بنونیست درباره‌ی واژه‌شناسی هندواروپایی عبارت است از: مبانی ساخت‌نام‌ها در زبان‌های هندواروپایی (۱۳۱۴ ش/۱۹۳۵)؛ اسم عامل و اسم مصدر در زبان‌های هندواروپایی (۱۳۲۷ ش/۱۹۴۸)؛ زبان هیتی و زبان‌های هندواروپایی (۱۳۴۱ ش/۱۹۶۲)؛ واژگان نهادهای هندواروپایی (۱۳۴۸ ش /۱۹۶۹). آثار بنونیست از لحاظ پژوهشراه (روش تحقیق)، عرضه‌ی مطالب دست‌اول، استنتاجات منطقی، پرهیز از پرگویی، اطناب و فضل‌نمایی و مشکل‌نویسی، آنچنان پژوهشگرانه و شیوا نوشته شده که اغلب آن‌ها امروزه به‌صورت مراجع برجسته و معتبر درآمده‌اند. منابع. Wikipedia
مراجع برجسته و معتبر درآمده‌اند. منابع. Wikipedia contributors, "Émile Benveniste," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Émile_Benveniste&amp;oldid=275585563 (accessed May 1, 2009).
نل فیلمی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۴ به کارگردانی مایکل اپتد است. جودی فاستر با بازی در این فیلم نامزد جایزه اسکار و گلدن گلوب شد. داستان. دکتری جری لاول در ساحل دریاچه اطراف شهر، با کلبه کوچک و متروک مواجه می‌شود که به شکل عجیبی از هرگونه مظاهر تمدن قرن بیستم خالی است. او در جستجویش در اطراف این کلبه، دختری جوان و وحشی را می‌یابد که مدام جیغ‌های نامفهوم می‌کشد و با زبانی عجیب صحبت می‌کند. جری همچنین کتاب مقدسی در کلبه پیدا می‌کند که دست نوشته‌ای بدین مضمون در آن وجود دارد: «غریبه! تو را پروردگار به این محل
آن وجود دارد: «غریبه! تو را پروردگار به این محل هدایت کرده‌است، پس از فرزند من نل مواظبت کن.» جری شیفته کشف جدید خود از یک روان‌شناس مشهور بنام «دکتر پائولا اولسن» دعوت می‌کند تا این پدیده را مورد مطالعه قرار دهد. اما از همان ابتدا میان آن دو اختلاف پیش می‌آید. درحالی که دکتر اولسن از درک روحیات نل عاجز می‌ماند، جری روز به روز نزدیکی بیشتری با نل پیدا می‌کند و متوجه ترس شدید او از مردان و تمایلش به ماندن در تاریکی و انزوا می‌شود، به‌تدریج که جری با اسرار زندگی پر درد و رنج نل آشنا می‌شود، یخهای رابطه او و
پر درد و رنج نل آشنا می‌شود، یخهای رابطه او و دکتر اولسن شکسته می‌شود و در نهایت هر دوی آن‌ها در فرایند پر پیچ و خم بهبود نل، به نتایج جدیدی در مورد ارتباط خود و زندگی شان می‌رسند و…
در سطح بین‌المللی، به پیشنهاد یونسکو روز ۵ اکتبر (۱۳ مهر) هر سال به عنوان روز جهانی معلم نامگذاری شده است. با این حال در بسیاری از کشورها از جمله ایران در روز متفاوتی جشن گرفته می‌شود. در ایران. در ایران روز ۱۲ اردیبهشت روز معلم نامیده می‌شود. ش از انقلاب. سابقهٔ نام‌گذاری روز معلم در ۱۲ اردیبهشت به قبل از انقلاب ۵۷ برمی‌گردد و مناسبت آن، کشته شدن یکی از معلمان به نام ابوالحسن خانعلی در روز ۱۲ اردیبهشت سال ۱۳۴۰ در تجمع اعتراض‌آمیز معلمان در میدان بهارستان بود. ابوالحسن خانعلی معلمی ساده و معمولی و بدون
بود. ابوالحسن خانعلی معلمی ساده و معمولی و بدون گرایش حزبی بود. همهٔ احزاب از او تجلیل کرده‌اند، اما تاکنون هیچ حزبی ادعای وابستگی او را به خود نکرده است. پس از این واقعه حکومت وقت برای دلجویی از معلمان روز ۱۲ اردیبهشت را به یاد مرگ خانعلی روز معلم نام‌گذاری کرد. قطعنامه مهرگان. ماجرا از این قرار بود که «باشگاه مهرگان» یا همان مجمع صنفی معلمان در ۱۸ بهمن ۱۳۳۹ طی قطعنامهای درخواست افزایش حقوق معلمان را مطرح کرد. ریاست این باشگاه با فردی به نام محمد درخشش بود. باشگاه مهرگان در «لاله‌زار نو»، در خانه‌ای ۵۰۰
باشگاه مهرگان در «لاله‌زار نو»، در خانه‌ای ۵۰۰ متری قرار داشت. در این قطعنامه آمده بود: «معلمین می‌گویند حقوق یک دبیر لیسانسه کمتر از حقوق یک مستخدم جزء در سازمان برنامه یا شرکت ملی نفت است و ما خودمان مکرر نوشتیم که حقوق یک معلم کمتر از حقوق یک راننده دولتی و به مراتب کمتر از یک راننده تاکسی است. یک لیسانسه در وزارت فرهنگ ماهی ۴۰۰ تومان می‌گیرد ولی لیسانسه دیگر با همان تحصیلات و پایه معلومات در یک سازمان دولتی دیگر ۲۵۰۰ تومان دریافت می‌کند». در پی این قطعنامه، معلمان زیادی حمایت خود را از آن اعلام کردند.
معلمان زیادی حمایت خود را از آن اعلام کردند. دولت وقت در آن زمان به نخست‌وزیری جعفر شریف‌امامی تازه تشکیل شده بود. جهانشاه صالح، وزیر فرهنگ وقت، لایحه «اشل حقوقی جدید فرهنگیان» را به مجلس برده بود، اما این لایحه مورد موافقت معلمان نبود. بنابراین، بنا به درخواست باشگاه مهرگان، معلمان از روز ۱۲ اردیبهشت ۱۳۴۰ دست به اعتصاب زدند و مدارس را تعطیل کردند و برای اعتراض مقابل مجلس در میدان بهارستان تجمع کردند. خون‌ریزی در بهارستان. مأموران نظامی شاهنشاهی برای متفرق کردن معلمان از ماشین آب‌پاش استفاده کردند، اما
کردن معلمان از ماشین آب‌پاش استفاده کردند، اما معلمان با اینکه خیس شده بودند، در جای خود ماندند. گفته می‌شود ردیف اول که معلمان زن بودند، بیشتر در معرض خیس شدن بودند. بنا به روایتی، در این میان، عده‌ای از معلمان برای اینکه جلوی خیس شدن همکاران خود را بگیرند، تلاش کردند، مسیر شلنگ‌های آب‌پاش را منحرف کنند. به این ترتیب درگیری بین معلمان و مأموران شدت گرفت. مأموران با تیراندازی هوایی و استفاده از باتوم می‌خواستند معلمان را متفرق کنند، اما در این وقت، سرگرد ناصر شهرستانی، رئیس کلانتری بهارستان با شلیک تیر
ناصر شهرستانی، رئیس کلانتری بهارستان با شلیک تیر مستقیم، موجب تحولات بیشتری در آن ایام شد. سه نفر در اثر تیراندازی مأموران و حمله با سرنیزه یا چاقو مجروح شدند و یکی از گلوله‌های شهرستانی به پیشانی معلم جوانی به نام ابوالحسن خانعلی نشست. خانعلی، اهل یکی از توابع تهران به نام کن (تهران) بود و به عنوان دبیر فلسفه و عربی در دبیرستان‌های جامی و شریف تدریس می‌کرد. خانعلی با مدرک لیسانس معقول و منقول در سال ۱۳۳۵ به استخدام وزارت فرهنگ درآمده بود و هم‌زمان با تدریس، دوره دکترای فلسفه را در دانشگاه تهران می‌گذراند.
دوره دکترای فلسفه را در دانشگاه تهران می‌گذراند. گفته می‌شود که جنازه خانعلی از بیمارستان بازرگان به مسجد اسکندری منتقل شد و «یکصد معلم» دور جنازه را گرفتند تا به دست حکومت نیفتد. بزرگ‌ترین تظاهرات بعد از کودتا. جعفر شریف امامی در خاطرات خود نوشت: «وقتی خانعلی تیر خورد ساعت ۱۱:۳۰ شب به کاخ شاه احضار شدم. شاه گفت قرار است فردا شیطنت کنند و جنازه را راه بیندازند و شلوغ کنند». امامی به شاه وعده می‌دهد که جلوی اخلالگری را بگیرد. با وجود قول نخست‌وزیر به شاه، تشییع جنازه خانعلی در روز ۱۳ اردیبهشت به بزرگ‌ترین
جنازه خانعلی در روز ۱۳ اردیبهشت به بزرگ‌ترین تظاهرات خیابانی بعد از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تبدیل شد. نه تنها معلمان که گروه‌های مختلف در تشیع جنازه او حضور یافتند و او را در ابن‌بابویه دفن کردند. در پایان این تشیع جنازه، قطعنامه‌ای قرائت شد که مهم‌ترین بندهای آن، درخواست استعفای دولت شریف امامی، اجرای قطعنامه باشگاه مهرگان در مورد افزایش حقوق معلمان و مجازات قاتل خانعلی بود. در پی این حوادث، شریف امامی روز ۱۶ اردیبهشت ۱۳۴۰ استعفای خود را به دربار تسلیم کرد و شاه، علی امینی را به عنوان نخست‌وزیر معرفی کرد.
و شاه، علی امینی را به عنوان نخست‌وزیر معرفی کرد. پایان کار. معلمان همچنان به اعتصاب و تجمع مقابل مجلس ادامه می‌دادند و دانشجویان و قشرها دیگر به آن‌ها پیوسته بودند. امینی تلاش کرد اوضاع را آرام کند و به باشگاه مهرگان رفت تا با معلمان دیدار کند، به آن‌ها قول داد خواست‌هایشان عملی شود اما معلمان اعلام کردند که تا زمان اجرای مطالبات دست از اعتصاب برنمی‌دارند. معلمان معترض در شب هفت خانعلی، روز ۱۲ اردیبهشت را روز معلم نامیدند: «اجتماع عمومی معلمین پایتخت در تاریخ روز ۱۸ اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۰ تصویب کردند که
تاریخ روز ۱۸ اردیبهشت ماه سال ۱۳۴۰ تصویب کردند که روز دوازدهم اردیبهشت ماه به یاد بود اعتصاب موفقیت‌آمیز معلمین ایران و شهادت معلم دانشمند مرحوم دکتر خانعلی، روز معلم اعلام گردد. در این روز همه ساله کلیه مدارس و مؤسسات فرهنگی در سرتاسر کشور تعطیل رسمی خواهد بود و مراسم خاصی اجرا خواهد گردید». امینی با درخشش، رئیس باشگاه مهرگان، دیدار کرد و علاوه پذیرفتن شرایط معلمان، گفت که قصد دارد بنا به درخواست معلمان، او را به عنوان وزیر فرهنگ به مجلس شورای ملی معرفی کند. سرگرد شهرستانی برکنار و تحویل دادگستری شد، هیئت
سرگرد شهرستانی برکنار و تحویل دادگستری شد، هیئت دولت تصویب کرد که حقوق معلمان افزایش یابد و محمد درخشش به عنوان وزیر فرهنگ به کار مشغول شد. به این ترتیب، اعتصاب معلمان بعد از دوازده روز، در روز ۲۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ پایان یافت. هجده سال بعد مرتضی مطهری در شامگاه یازده اردیبهشت ۱۳۵۸ به دست گروه فرقان کشته شد و روز ۱۲ اردیبهشت دوباره به نام روز معلم نامگذاری شد. پس از انقلاب. پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ و ترور مرتضی مطهری در ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۸، روز کشته شدن وی با یک روز تأخیر عنوان شد و ۱۲ اردیبهشت مجدداً به این مناسبت
تأخیر عنوان شد و ۱۲ اردیبهشت مجدداً به این مناسبت به نام روز معلم نام گرفت. پس از انقلاب جمهوری اسلامی ایران خبر ترور و قتل مرتضی مطهری به دست اعضای گروه فرقان (که شب قبل اتفاق افتاده بود) در ۱۲ اردیبهشت منتشر شد و به همین مناسبت نیز همین روز دوباره به نام روز معلم نامگذاری گردید.
قلعه وان دژ ای است برفرازکوه‌های کرانه خاوری دریاچه وان در ترکیه که امروزه به شکل مخروبه‌ای با ستونهای بزرگ و دیوارهای سربه فلک کشیده درآمده است. دژ مستحکمی از سنگ‌های بزرگی توسط پادشاهی اورارتو ساخته شده است. اورارتو در میان قرون ۹ و ۷ پیش از میلاد است، و این دژ باستانی اوراتوری بزرگ‌ترین در نوع خود است. این دژ از بخش‌های باقی مانده ویرانه‌های شهر توشپا، پایتخت باستان اورارتوی در طول قرن ۹ پیش از میلاد است. تعدادی از استحکامات مشابه در سرتاسر پادشاهی اورارتو ساخته شده است، که معمولاً در مکانهایی که
اورارتو ساخته شده است، که معمولاً در مکانهایی که ارمنستان امروزی ،ترکیه و ایران است پیوند دارد. پادشاهی‌های گوناگونی مانند مادها، هخامنشیان، ارمنی‌ها، اشکانیان، رومی‌ها، پارسیان ساسانی، بیزانس، اعراب، سلجوقیان، صفوی، افشاریه، عثمانی و روس هر کدام در یک زمان قلعه را کنترل می‌کردند. قلعه باستانی وان در غرب وان در خاور دریاچه وان در استان وان از ترکیه قرار دارد. بتر قدمت این قله به قرن ۹ قبل از میلاد می‌رسد. در نزدیکی این قلعه سنگ نوشته‌ای از خشایارشا شاه پارسی وجود دارد. ویران‌کردن دژ وان. در سال ۷۸۹ هجری
وجود دارد. ویران‌کردن دژ وان. در سال ۷۸۹ هجری قمری، واقعه‌ای تلخ در شهر وان رخ داد که به تخریب دژ این شهر و قتل‌عام بسیاری از ساکنان آن منجر شد. این رویداد در پی نافرمانی مردم وان علیه حاکمان وقت (تیموریان) روی داد و عواقب سنگینی برای منطقه به همراه داشت. شهر وان که در آن زمان یکی از مراکز مهم در شرق آناتولی بود، به دلیل موقعیت استراتژیک و قلعه مستحکمش، همواره مورد توجه حکومت‌های مختلف قرار داشت. تصرف دژ وان توسط شاه طهماسب صفوی. در تاریخ اسلام و به‌ویژه در دوران حکومت صفویه، فتوحات نظامی نقش مهمی در گسترش
دوران حکومت صفویه، فتوحات نظامی نقش مهمی در گسترش قلمرو و تثبیت قدرت حکومت ایفا می‌کردند. یکی از این فتوحات مهم، تصرف قلعه وان توسط شاه طهماسب صفوی در سال ۹۴۱ هجری قمری بود. این قلعه که در منطقه وان واقع شده بود، از اهمیت استراتژیک بالایی برخوردار بود و کنترل آن می‌توانست تأثیر قابل‌توجهی بر توازن قدرت در منطقه داشته باشد. فرار عثمانی‌ها از دژ وان. در سال ۹۴۱ هجری قمری، واقعه‌ای مهم در منطقهٔ وان رخ داد که نشان‌دهندهٔ تغییر موازنهٔ قدرت میان صفویان و عثمانی‌ها بود. این واقعه مربوط به فرار نیروهای عثمانی از
بود. این واقعه مربوط به فرار نیروهای عثمانی از قلعهٔ وان پس از اطلاع از نزدیک شدن لشکر شاه طهماسب صفوی است. این رویداد در دوره‌ای رخ داد که رقابت میان دو امپراتوری صفوی و عثمانی بر سر کنترل مناطق مرزی به اوج خود رسیده بود. تسلیم قلعه وان توسط شورشیان سپاه اخلاط. زمینه‌های تاریخی. در سال ۶۰۴ هجری قمری، نجم‌الدین ایوب ایوبی، فرزند ملک‌العادل ایوبی، پس از درخواست مردم اخلاط، به این منطقه رفت و بر آنجا و نواحی اطراف آن تسلط یافت. با این حال، این اقدام او با مخالفت برخی از حکام مجاور و همچنین پادشاهی گرجستان
برخی از حکام مجاور و همچنین پادشاهی گرجستان مواجه شد. گرجی‌ها به دلیل ترس از قدرت پدر نجم‌الدین، به مناطق تحت کنترل او حمله کردند و مشکلاتی برای مسلمانان ایجاد نمودند. در این شرایط، نجم‌الدین مجبور شد در اخلاط بماند و نتوانست از آنجا خارج شود. شورش سپاه اخلاط و تسلط بر قلعه وان. در این اوضاع نابسامان، گروهی از سپاهیان اخلاط از فرمان نجم‌الدین سرپیچی کردند و به قلعه وان، یکی از بزرگ‌ترین و مستحکم‌ترین قلعه‌های منطقه، پناه بردند. آن‌ها در این قلعه مستقر شدند و با جمع‌آوری نیروهای بیشتر، شهر ارجیش را نیز به
و با جمع‌آوری نیروهای بیشتر، شهر ارجیش را نیز به تصرف خود درآوردند. این شورش باعث شد نجم‌الدین برای مقابله با آن‌ها از پدرش، ملک‌العادل، درخواست کمک کند. محاصره قلعه وان و تسلیم شورشیان. ملک‌العادل، برادر نجم‌الدین، ملک‌اشرف موسی ایوبی را با سپاهی بزرگ به کمک او فرستاد. نجم‌الدین و ملک‌اشرف با هم متحد شدند و قلعه وان را محاصره کردند. پس از مدتی جنگ و درگیری، شورشیان که توان مقاومت در برابر نیروهای ایوبی را نداشتند، تسلیم شدند و قلعه را به صلح تحویل دادند. نجم‌الدین قلعه وان را تصرف کرد و حکومت خود را در
نجم‌الدین قلعه وان را تصرف کرد و حکومت خود را در اخلاط و نواحی اطراف آن تثبیت نمود. پس از این پیروزی، ملک‌اشرف به مناطق تحت حکومت خود، حران و الرها، بازگشت. پیامدهای واقعه. تسلیم قلعه وان به نجم‌الدین ایوب ایوبی، نقش مهمی در تثبیت قدرت او در منطقه اخلاط و نواحی اطراف آن داشت. این واقعه همچنین نشان‌دهنده توانایی ایوبی‌ها در سرکوب شورش‌ها و حفظ نظم در قلمرو خود بود. با این حال، حملات گرجی‌ها به مناطق تحت کنترل نجم‌الدین، همچنان ادامه یافت و چالش‌هایی برای او ایجاد کرد. کتیبه هخامنشی. کتیبه خشایارشا اول در
ایجاد کرد. کتیبه هخامنشی. کتیبه خشایارشا اول در وان یک کتیبه سه زبانه کلیشه ای خشایارشا بزرگ از قرن ۵ قبل از میلاد بر روی یک قسمت صاف از صخره سنگی، حدود ۲۰ متر (۶۰ فوت) بالاتر از زمین نزدیک قلعه، نقش بسته است. این طاقچه در ابتدا توسط پادشاه خشایارشا، پادشاه داریوش تراشیده شد، اما سطح آن را خالی گذاشت. این کتیبه تقریباً در شرایط عالی باقی مانده و به سه ستون از ۲۷ سطر تقسیم شده است که به پارسی باستان، بابلی و ایلامی نوشته شده‌اند (از چپ به راست) تصمیم سلیم پاشا برای تصرف دژ وان. پیشینه و زمینه‌های تاریخی. در
برای تصرف دژ وان. پیشینه و زمینه‌های تاریخی. در سال ۱۲۳۶ هجری قمری، در پی دستور عباس میرزا قاجار به فرماندهان نظامی برای تصرف مناطق استراتژیک، سلیم پاشا تصمیم گرفت قلعه وان را به تصرف خود درآورد. این قلعه که در منطقه وان واقع شده بود، از اهمیت نظامی و جغرافیایی بالایی برخوردار بود و کنترل آن می‌توانست تأثیر بسزایی در روند جنگ‌های منطقه داشته باشد. عباس میرزا، فرزند فتحعلی شاه قاجار، به‌عنوان فرمانده کل قوای ایران، نقش مهمی در برنامه‌ریزی و اجرای این عملیات داشت. عملیات تصرف قلعه وان. سلیم پاشا، فرمانده
داشت. عملیات تصرف قلعه وان. سلیم پاشا، فرمانده نظامی عثمانی، با توجه به دستور عباس میرزا، تصمیم گرفت قلعه وان را تصرف کند. او با بسیج نیروهای خود، محاصره قلعه را آغاز کرد و تلاش کرد تا با استفاده از تاکتیک‌های نظامی، مقاومت مدافعان قلعه را در هم بشکند. این عملیات با چالش‌های متعددی همراه بود، اما سلیم پاشا با تدبیر و برنامه‌ریزی دقیق، موفق شد قلعه را به تصرف خود درآورد. این اقدام نه تنها موقعیت نظامی ایران را در منطقه تقویت کرد، بلکه نشان‌دهنده توانایی فرماندهان ایرانی در اجرای عملیات‌های پیچیده نظامی بود.
ایرانی در اجرای عملیات‌های پیچیده نظامی بود. اهمیت و تأثیر واقعه. تصرف قلعه وان توسط سلیم پاشا در سال ۱۲۳۶ قمری، تأثیر قابل‌توجهی بر روند جنگ‌های ایران و عثمانی داشت. این قلعه به‌عنوان یک پایگاه استراتژیک، کنترل مسیرهای مهم تجاری و نظامی را در اختیار داشت و تصرف آن به معنای تسلط بر منطقه بود. این موفقیت نظامی، موقعیت ایران را در برابر عثمانی تقویت کرد و نشان‌دهنده توانایی فرماندهان ایرانی در اجرای عملیات‌های پیچیده بود. همچنین، این واقعه به عنوان یکی از نقاط عطف در تاریخ نظامی ایران در دوره قاجار به‌شمار
عطف در تاریخ نظامی ایران در دوره قاجار به‌شمار می‌رود. منابع. فرهنگی و توریستی سفارت ترکیه در ایران
مشارکت در جامعه محلی یعنی فرایند به‌کارگیری توانمندیهای فردی یا گروهی ذینفعان برای دستیابی به یک هدف گروهی. در این فرایند، رفتار آگاهانه، خواست جمعی، پذیرش جمعی، انتخاب و وجود نیازهای مشترکت اهمیت دارند. آنچه در یک فرایند مشارکت موفق مهم است احساس نیاز برای حل یک مشکل، شناخت آن مشکل و احساس نیاز به همکاری گروهی با توجه به میزان دانش و توانمندی افراد و شناخت آنان از توانایی‌ها و امکانات موجود و حداکثر استفاده از آنهاست. اگر به مشارکت به مثابه یک حق (نگاه کنید به ماده ۲۷ اعلامیه جهانی حقوق بشر) بنگریم، متوجه
به ماده ۲۷ اعلامیه جهانی حقوق بشر) بنگریم، متوجه می‌شویم که تک تک انسان‌ها مطابق با اعلامیه جهانی حقوق بشر حق دارند که در تعیین سرنوشت خود مشارکت کنند. مشارکت در یک اجتماع محلی از حساس شدن آغاز می‌شود که نخستین پله مشارکت است. پله بعدی آگاه شدن و دانستن است. مردم در یک جامعه محلی حق دارند که از اتفاقاتی که در اجتماع آنها می‌افتد با خبر باشند. پله بعدی، مشاوره و ارائه نظر از سوی مردم است. افراد در یک جامعه محلی در جلسات گروهی شرکت می‌کنند و نظرات خود را مطرح می‌کنند. آنان در این مرحله نیازهای خود را در
مطرح می‌کنند. آنان در این مرحله نیازهای خود را در اجتماع محلی فهرست می‌کنند و درباره اولویت‌ها سخن می‌گویند. گاه در این مرحله کمیته‌ها یا ساختارهایی شکل می‌گیرد. پله بعدی، نقش پذیری و مشارکت در فعالیت‌های اجرایی است. بعد از آن وارد پله‌ای می‌شود که می‌توان آن را "درگیر شدن فرد در جریان کار" نامید، به گونه‌ای که دیگر جزئی از فرایند محسوب می‌شود و نمی‌توان او را از این فرایند جدا کرد. وارد شدن در این فرایند، به معنای توانمند شدن مردم در جامعه محلی است. اگر شناسایی نیاز مردم در سطح محلی توسط خود آنان به اقدام