payamvha/North_RAG huggingface dataset:
اسلامی فلسطین بود توسط سردبیر و مدیرمسئول حذف شده بود، این حذفیات در موقع نهایی شدن صفحه اعمال نشده بود.» البته بیانیهٔ دفتر تحکیم توسط خود روزنامه به صورت خبری تنظیم و در این راستا قسمت‌های مهم متن آن گزینش شده بود. پرویزی، مدیرکل مطبوعات و خبرگزاری‌های داخلی با تأیید خبر توقیف روزنامهٔ کارگزاران، در مورد علت توقیف این نشریه اظهار کرد: در جلسه مورخهٔ ۱۱/۱۰/۸۷ هیئت نظارت بر مطبوعات تخلفات روزنامهٔ کارگزاران از مفاد مادهٔ شش قانون مطبوعات مطرح شد و براساس تبصرهٔ مادهٔ ۱۲ قانون مطبوعات این نشریه توقیف و
تبصرهٔ مادهٔ ۱۲ قانون مطبوعات این نشریه توقیف و پرونده جهت پیگرد قانونی به دادگاه ارسال می‌شود. وی در مورد علت توقیف افزود: این روزنامه در تاریخ ۱۰/۱۰/۸۷ با درج مطلبی جنایت ضد بشری رژیم صهیونیستی در غزه را تطهیر و مدافعان فلسطینی را گروهی تروریست و اقدامات آن‌ها را حرکت ضد بشری قلمداد کرده‌است که با پناه گرفتن در کودکستان‌ها و بیمارستان‌ها موجبات بمباران و مرگ کودکان و غیرنظامیان را فراهم کرده‌است.
زبان‌شناسی اجتماعی (Sociolinguistics) شاخه‌ای از علم زبان‌شناسی است که به مطالعهٔ تأثیرات عوامل اجتماعی مانند هنجارهای فرهنگی، توقعات و بافت بر ویژگی‌ها و مدل‌های زبانی آنان می‌پردازد. این علم، با علم جامعه‌شناسی زبان پیوندی نزدیک دارد که به بررسی اثر زبان بر جامعه می‌پردازد. در واقع دو فرایند مکمل هم در دینامیک ارتباط مابین زبان و فاکتورهای اجتماعی وجود دارد: از یک دیدگاه، تفاوت‌های اجتماعی بین افراد ارتباط دوسویه با طرز و طریق سخن گفتن آنان دارد، و از جانب دگر، خود همین متفاوت شدن روش استفاده از زبان
جانب دگر، خود همین متفاوت شدن روش استفاده از زبان ملاکی برای تقسیم کردن اجتماعی محسوب می‌شود.
میلَک یا میلک ممکن است اشاره به موارد زیر باشد:
بازمانده‌های ژنتیکی یا تحلیل‌رفته‌ها ، اندام‌ها یا رفتارهایی هستند که در نیای مشترک دو یا چند گونه وجود داشت، اما در بعضی از گونه‌ها نقش کمرنگ‌تری پیدا کرده‌اند یا اینکه به کلی بدون استفاده شده‌اند. این اندام‌ها یا رفتارها بازمانده از دوران‌هایی از تکامل جانوران هستند. از جمله اندام برجای‌مانده تقریباً بی‌استفاده می‌توان به لگن مار، دنبالچه، آپاندیس و پرده بکارت در انسان اشاره نمود. این زائدمانده‌ها اندام‌های در حال تحلیل رفتنی هستند که یا در دوران جنینی از بین می‌روند یا بعد از تولد به مرور از بین می‌روند
بین می‌روند یا بعد از تولد به مرور از بین می‌روند یا با موجود باقی می‌مانند. جستارهای وابسته. اندام‌های بازمانده ژنتیکی انسان
آنتون فان لیوونهوک (زاده ۲۴ اکتبر ۱۶۳۲ - درگذشته ۲۶ اوت ۱۷۲۳) پیشه‌ور و دانشمند اهل هلند از شهر دلفت در این کشور بود. به او لقب پدر میکروب‌شناسی داده‌اند و او را نخستین میکروب‌شناس می‌دانند. او پسر یک سبدساز بود. در شانزده سالگی شاگرد یک بازرگان پوشاک اسکاتلندی در آمستردام شد. او میکروسکوپ را بهبود بخشید و برای نخستین بار با میکروسکوپ خود توانست ساختار یک تک‌یاخته‌ای را ببیند، چیزی که خود نام آن را انیمالکولس (animalcules) نهاد. او نخستین کسی است که بافت‌های ماهیچه‌ای، اسپرماتوزوئید، باکتری، مخمرها و جریان
ماهیچه‌ای، اسپرماتوزوئید، باکتری، مخمرها و جریان خون درون مویرگ‌ها را دید. او بیش از ۴۰۰ میکروسکوپ ساخت که امروزه تنها نه عدد از آن‌ها به دست ما رسیده است.
پوتئاس (زاده ۳۸۰-مرگ ۳۱۰ پیش از میلاد) گیتانگار، جغرافی‌دان و جستجوگر یونانی در سدهٔ چهارم پیش از زایش مسیح بود. او از مردمان مستعمرهٔ یونانی ماسیلیا (مارسی کنونی در فرانسه) بود. "پوتئاس" در ۳۲۵ پیش از میلاد به سفری اکتشافی به شمال باختری اروپا دست زد و از بخش‌های بخش قابل توجهی از جزیره بریتانیا بازدید کرد. به نظر می‌رسد که نخستین گزارش از استون‌هنج در تاریخ نقل یادداشت‌های اوست. "پوتئاس" نخستین کسی‌است که از «بریتانیا» و نیز ژرمن‌ها نام می‌بَرد. او همچنین در گزارش‌هایش از سفر به دورترین سرزمین شمالی سخن
در گزارش‌هایش از سفر به دورترین سرزمین شمالی سخن می‌گوید. افزون بر آن نخستین بار در نوشته‌های او؛ ماه عامل جزر و مد دانسته‌می‌شود. شرح و توصیف او از آن‌جا، به‌طور گسترده‌ای در دوران باستان شناخته شده بوده، ولی باقی نمانده‌است. نام "پوتئاس" در تاریخ به عنوان نخستین فرد برای توصیف پدیدهٔ خورشید نیمه‌شب در تاریخ ثبت شده‌است. فرضیهٔ نظری وجود نواحی یخبندان، و مناطق معتدل که در آن شب در تابستان بسیار کوتاه‌تر است و خورشید در وضعیت انقلاب تابستانی است، برای زمان او پدیده‌های شناخته‌شده‌ای بودند؛ و همین‌گونه،
او پدیده‌های شناخته‌شده‌ای بودند؛ و همین‌گونه، گزارش‌های وجود یک سرزمین از برف دائمی و تاریکی (کشور های‌پِربورین‌ها) سده‌ها پیش از آن به برخی از سرزمین‌های مدیترانه‌ای رسیده‌بود. "پوتئاس" نخستین دیدارکننده دانشمند شناخته‌شده‌است که از کلاهک یخی قطبی و قبایل ژرمن خبر داده‌است. در سفر دور دریایی خود، "پوتئاس" به بخش قابل توجهی از بریتانیا سفر کرده‌است. همچنین او ممکن است که به ایسلند هم رسیده باشد. پلینیوس (۲۳–۷۹ میلادی) می‌گوید که تاریخ‌نگار تیمائوس (تاریخ‌نگار) (زادهٔ ۳۴۵ پ. م- درگذشتهٔ ۲۵۰ پ. م) باور
(زادهٔ ۳۴۵ پ. م- درگذشتهٔ ۲۵۰ پ. م) باور داشته که "پوتئاس" کهربا را شناخته‌است. منابع. Wikipedia contributors، "Pytheas،" Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Pytheas&amp;oldid=260716443 (accessed December 31, 2008).
عبدالله بوتیمار (زادهٔ ۱۳۱۲، بادکوبه –درگذشتهٔ ۲۸ دی ۱۳۹۰، تهران) بازیگر سینما و دوبلور ایرانی بود. زندگی‌نامه. بوتیمار در ۹ خرداد ۱۳۱۲ در شهر بادکوبه متولد گردید و در سال ۱۳۱۵ به ایران مهاجرت کرد. وی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۳۰ در «تئاتر پارس» به همراه افرادی همچون منوچهر قاسمی و کامل حلمی آغاز کرد و سپس به صورت تدریجی روی به بازی در سینما آورد و با بازی در فیلم «یک قدم تا مرگ» ساختهٔ ساموئل خاچیکیان در نخستین نقش سینمایی خود ظاهر شد. بوتیمار در ۴۹ فیلم به ایفای نقش پرداخت و در سال ۱۳۳۸ کار خود را در
به ایفای نقش پرداخت و در سال ۱۳۳۸ کار خود را در عرصهٔ دوبله آغاز کرد. از جمله بازیگرانی که او دوبله کرده می‌توان به برت لنکستر و گریگوری پک اشاره کرد. او در سال ۱۳۶۰ ایران را ترک کرد و به آلمان مهاجرت کرد. در آنجا نیز پس از مدتی دوبله را ادامه داد. در سال ۱۳۸۹ بوتیمار به ایران بازگشت و آخرین روزهای زندگی خود را در کنار دوستان قدیمی خودایرج ایقانی و آرمن مگردیچیان گذراند. درگذشت. عبدالله بوتیمار در بیست و هشتم دی ۱۳۹۰ درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
بی شِنگ (چینی سنتی: "畢昇"؛ چینی ساده: "毕升"؛ وید-جایلز: "Pì Shēng") (زاده ۹۹۰-مرگ ۱۰۵۱ میلادی) مخترع کهنترین سامانهٔ حروف چاپی متحرک بود. وی حروف چاپیش را با گل رس پخته میان سال‌های ۱۰۴۱–۱۰۴۸ پس زایش ساخت. او فردی عامی بود و از آنجا که از بزرگ‌زادگان نبود جزئیات چندانی از او و زندگیش ثبت نشده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Bi Sheng," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bi_Sheng&amp;oldid=245288263 (accessed December 31, 2008).
هواگرد تهاجمی هواگردی جنگی است که در درجه اول برای حمله به اهداف زمینی طراحی شده‌است. این هواگرد در مقایسه با بمب‌افکن‌ها و جنگنده‌های دیگر توانایی حملات دقیق‌تر از مسافت‌های نزدیک‌تر را به اهداف زمینی دشمن دارند و مقاومت بیشتری برای مقابله با پدافند هوایی مسافت کوتاه دارند. این هواگردها هرچند برای دفاع از خود به موشک‌های هوابه‌هوا نیز مجهزند اما اصولاً برای نبردهای هوایی ساخته نشده‌اند. هواگردهای تهاجمی بهترین گزینه برای پشتیبانی نزدیک هوایی از نیروی زمینی در میدان نبرد هستند. امروزه وظیفه حمله به اهداف
در میدان نبرد هستند. امروزه وظیفه حمله به اهداف زمینی در خط مقدم در بیشتر ارتش‌ها به بالگرد تهاجمی و جنگنده‌های چندمنظوره محول شده اما هنوز هم برخی از جنگنده‌های زمینی همچون ای-۱۰ تاندربولت ۲ ، سوخو سو-۲۵ و سوخو-۱۷ در حال فعالیت هستند.
شارل آگوستَن دو کولُن (زاده ۱۴ ژوئن ۱۷۳۶ در آنگولم فرانسه – درگذشته ۲۳ اوت ۱۸۰۶ در پاریس) فیزیک‌دان و یکی از ۱۲ شاگرد برتر استاد (ďé ṀỏṥṯáẜáŴėė) بود فرانسوی بود. نام او یکی از ۷۲ نامی است که روی برج ایفل قرار دارد. زندگی. شارل آگوستین کولن از افسران فرانسوی در رشته مهندسی بود که استحکامات بوربون را در جنگ در مارتنیکا ساخت و هم چنین اکتشافاتی در مورد مقاومت سقف‌ها و طناب‌های کشتی دارد. او در دانشگاه مباحثی از جمله فلسفه، نجوم، ریاضیات و شیمی را آموخت و در طی دوازده سال شغل‌های متنوعی داشت و مدتی هم خارج از
دوازده سال شغل‌های متنوعی داشت و مدتی هم خارج از فرانسه گذراند. پس از بازگشت به فرانسه در سال ۱۷۸۵ و هم‌زمان با بنجامین فرانکلین، آزمایش خود را درمورد اینکه نیروی بین دو بار ذره ای با مربع فاصله بین آنها نسبت وارون دارد را به چاپ رساند که نتیجه آن به قانون کولن معروف شده‌است. او معتقد بود این رابطه برای قطب‌های مغناطیسی هم برقرار است ولی هیچ وقت نتوانست به چنین رابطه ای برسد. او در مورد مغناطیس و قطب‌نما نظرات و اکتشافات جدیدی را ارائه داد. او هم چنین مخترع فنر پیچشی است. تحقیقات. او تحقیقات زیادی دربارهٔ
فنر پیچشی است. تحقیقات. او تحقیقات زیادی دربارهٔ الکتریسیته انجام داد. او را بیشتر برای پدیدآوردن قانون کولن- که دربارهٔ نیروی الکترواستاتیکی دربارهٔ کشش و دافعه می‌باشد- می‌شناسند اما کارهای مهمی در رابطه با اصطکاک نیز انجام داده‌است. یکای بار الکتریکی در اس‌آی، کولن، به نام او نامگذاری شد.
زمین‌ساخت صفحه‌ای یا تکتونیک صفحه‌ای به بررسی و مطالعهٔ حرکات وسیع‌مقیاس در سنگ‌کُرهٔ (به انگلیسی: لیتوسفر) کُرهٔ زمین می‌پردازد. این نظریه بر اساس نظریهٔ رانش قاره‌ای در نخستین دهه‌های قرن بیستم مطرح شد و پس از اثبات مفهوم گسترش بستر دریا در سال‌های ۱۹۵۰ تا ۱۹۶۰ م توسط بسیاری از زمین شناسان پذیرفته شد. بر اساس این نظریه، سنگ‌کُره (پوستهٔ کُرهٔ زمین) (به انگلیسی: لیتوسفر) زمین از صفحاتی (به انگلیسی: صفحات تکتونیکی) تشکیل می‌شود که در کل شامل ۷ یا ۸ صفحهٔ اصلی، که در مواردی خود از تعدادی صفحات کوچک تشکیل
اصلی، که در مواردی خود از تعدادی صفحات کوچک تشکیل می‌شوند، ساخته شده‌است. این صفحات به‌صورت مداوم در حال حرکت هستند و بر اثر برخورد این صفحات پدیده‌هایی همچون زلزله گسل،شکستگی ها، تشکیل کوهها تشکیل درازگودالها و چین خوردگی و دیگر پدیده‌ها حاصل می‌شوند. میزان حرکت این صفحات از کمترین حد ۰ میلی‌متر در سال تا بیشترین حد ۱۰۰ میلی‌متر در سال، بسته به نوع، جایگاه و شرایط آن‌ها تخمین زده می‌شود. صفحات شکل‌دهندهٔ پوستهٔ زمین به‌طور کل از دو نوع سنگ‌کره‌های اقیانوسی و سنگ‌کره‌های قاره‌ای کلفت‌تر تشکیل می‌شوند که هر
و سنگ‌کره‌های قاره‌ای کلفت‌تر تشکیل می‌شوند که هر نوع پوسته‌های خاص خود را دارند. صفحات پوستهٔ زمین (به انگلیسی: تکتونیک) به این دلیل قابلیت حرکتی دارند که سنگ‌کُره‌های پوشانندهٔ سطح زمین دارای جِرم حجمی و نیروی بیشتری در مقایسه با لایه‌های زیرینِ خود به نام سست‌کُره هستند. از این دانش برای مطالعهٔ نحوهٔ رخداد زلزله، زمین‌شناسی مهندسی و مطالعهٔ مخازن نفت و گاز استفاده می‌شود. مفهوم زمین‌ساخت همچنین برای گفتگو دربارهٔ حرکت آهستهٔ صفحه‌ها به‌کار می‌رود، که در آن مورد به آن بیشتر زمین‌ساخت صفحه‌ای یا رانش
در آن مورد به آن بیشتر زمین‌ساخت صفحه‌ای یا رانش قاره‌ای گفته می‌شود. زمین‌ساخت همچنین به مباحث زلزله، صفحات قاره‌ای و پدیده‌هایی از این دست می‌پردازد. صفحه‌های زمین. صفحه‌های اصلی. ۷ صفحه اصلی وجود دارد که لیست آن را به ترتیب وسعت در زیر مشاهده می‌کنید.
مسجد سنگی تَرْک یکی از مساجد تاریخی استان آذربایجان شرقی است که در شهر شهر تَرْک از توابع شهرستان میانه در ۲۵ کیلومتری شهر میانه واقع شده است. این مسجد در ۲۹ کیلومتری شهر میانه واقع شده و اغلب قسمت‌های آن از سنگ ساخته شده است. مسجد ترک از آثار بسیار مهم آذربایجان شرقی است و از شگفتیهای منحصر به فردی برخوردار است. شیوه معماری و مصالح ساختمانی که در آن به کار رفته است، باستان شناسان را به تحیر واداشته است و در عین حال تاریخ درخشان هنر معماری اسلامی را در قرون گذشته به تماشای علاقمندان می‌گذارد. مسجد سنگی
گذشته به تماشای علاقمندان می‌گذارد. مسجد سنگی دارای صحنی با دو در ورودی، شبستان و مناره ای است که گل دسته و قسمت فوقانی آن منهدم شده است. کتیبه‌ای در پیشانی دیوار در داخل هفت ترنج نوشته شده و یک کتیبه سنگی در کنار در ورودی به چشم می‌خورد. شبستان مسجد مستطیل شکل با ابعاد ۹۰/۱۷ × ۵/۲۱ متر است. یک گنبد بزرگ بر فراز جلوخان محراب و ۱۲ گنبد کوچکتر روی ستون‌های سنگی حجاری شده و جرزهای شبستان استقرار یافته‌اند. شبستان مسجد دارای یک محراب اصلی با مقرنس کاری ساده و دو محراب کوچکتر سنگی نقش دار است که در طرفین محراب
محراب کوچکتر سنگی نقش دار است که در طرفین محراب اصلی قرار دارند. پیشینه. تاریخ بنای مسجد سنگی ترک به‌طور دقیق مشخص نبوده و هیچ کتیبه‌ای نیز در این رابطه یافت نشده است. نائبی با استناد به نوشته شیخ صفی الدین اردبیلی در قرن هفتم، قدمت ایلخانی را برای این مسجد رد کرده و قدمت قرن اول هجری را تأیید می‌کند. تاریخ ساخت مسجد جامع ترک، که با نام مسجد جامع روستای ترک بالا در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده، توسط سازمان میراث فرهنگی مربوط به اواخر دوره ایلخانی تشخیص داده شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۶۸ به‌عنوان
داده شده و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۸۶۸ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. کتیبه‌ها و کنده‌کاری‌های مسجد سنگی ترک به خط نستعلیق مزین شده و ستون‌های این مسجد از سنگ یکپارچه ساخته شده است. مسجد سنگی ترک از ۱۰ بخش تشکیل شده که ساختمان آن از سنگ و شبستان‌های آن از آجر بنا شده است. آرامگاه بانی این مسجد در حجره ای در ضلع جنوب شرقی شبستان قرار گرفته است. برخی پژوهشگران زلزله‌شناسی مسجد سنگی ترک را منسوب به شخصی به نام خواجه کاووس ترکی نموده‌اند.
شهرستان جُوِیْن به مرکزیت شهر نقاب یکی از شهرستان‌های غرب استان خراسان رضوی می‌باشد. وجود کارخانه‌های صنعتی بزرگی مانند کارخانه موتورهای الکتریکی جوین (جمکو)، کارخانه پارس فولاد جوین، کارخانه قند جوین، کارخانه گچ سبزوار، کارخانه خوراک دام جوین و کارگاه‌های بزرگ و کوچک گوناگون در شهرک صنعتی فعال جوین و .. این شهرستان را به قطب صنعتی غرب استان خراسان رضوی تبدیل کرده‌است. به علاوه این شهرستان یک قطب کشاورزی نیز هست و چغندر قند، گندم و مخصوصاً پسته از تولیدات مهم آن است. دهستان زرین بخش عطاملک شهرستان جوین، قطب
آن است. دهستان زرین بخش عطاملک شهرستان جوین، قطب تولید پسته غرب استان خراسان رضوی است. عبور راه‌آهن سراسری کشور (تهران - مشهد) و وجود سه ایستگاه راه‌آهن، مخصوصاً ایستگاه راه‌آهن نقاب (ازمهم‌ترین ایستگاه‌های راه‌آهن شمال شرق ایران)، موقعیت ارتباطی مهمی به جوین داده‌است. این شهرستان در سال ۱۳۸۶ از شهرستان سبزوار جدا و مستقل شده‌است. موقعیت جغرافیایی. شهرستان جوین، به مرکزیت شهر نقاب یکی از شهرستان‌های غرب استان خراسان رضوی است که مشتمل بر دو بخش مرکزی و عطاملک می‌باشد. این شهرستان با مساحتی در حدود ۱۶۵۶٫۰۵
می‌باشد. این شهرستان با مساحتی در حدود ۱۶۵۶٫۰۵ کیلومتر مربع، و با ارتفاع متوسط ۱٬۱۰۰ متر از سطح دریا، در دامنهٔ شمالی رشته‌کوه جغتای و دامنهٔ جنوبی رشته‌کوه‌های آلاداغ و شاه جهان، و در محدودهٔ تقریبی ۲۵ٰ°۳۶ تا۵۰ٰ°۳۶ عرض شمالی و ۱۲ٰ°۵۷ تا ۵۳ٰ°۵۷ طول شرقی قرار دارد و از شمال با شهرستان اسفراین، از شرق با شهرستان خوشاب، از جنوب با شهرستان سبزوار و شهرستان داورزن و از غرب با شهرستان جغتای، همجوار است. تاریخ. جوین یا گویان، از دیدگاه جغرافیای تاریخی: ولایت، سرزمین یا دشت وسیعی که دو شهرستان جغتای و جوین امروزی
یا دشت وسیعی که دو شهرستان جغتای و جوین امروزی را شامل می‌شود. در معجم‌البلدان یاقوت حموی مرزهای این ولایت وسیع، از بسطام تا نیشابور بوده و در سمت جنوب، به بیهق؛ و در سمت شمال، به جاجرم می‌رسیده‌است. حیات تاریخی جوین به دورهٔ اشکانیان می‌رسد اعتمادالسلطنه تاریخ بنای گویان را دورهٔ پارتیان (اشکانیان) و بانی آن را گودرز (یکی از پادشاهان سلسلهٔ اشکانی) معرفی نموده‌است. در دورهٔ اسلامی و به ویژه از دورهٔ طاهریان تا اواخر حکومت خوارزمشاهیان یعنی اوایل سدهٔ سوم هجری تا اوایل سدهٔ هفتم هجری، ولایت جوین به مرکزیت
تا اوایل سدهٔ هفتم هجری، ولایت جوین به مرکزیت آزادوار از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بود. ولایت جوین در دوران استیلای مغولان بر ایران در سدهٔ هفتم هجری، تا پایان حکومت صفویان (اوایل سدهٔ دوازدهم هجری)، به مرکزیت فریومد یکی از ولایات خراسان بزرگ بود. مرکزیت ولایت، در دورهٔ افشاریان، به آق‌قلعه منتقل شد و تا پایان حکومت محمدشاه قاجار مرکز ولایت بود. در زمان حاکمیت سلیمان خان قلیچی (حاکم این منطقه)، مرکز حاکمیت، از آق‌قلعه به قلعهٔ قارضی (جغتای (شهر) کنونی) منتقل گردید دوران مرکزیت قلعهٔ قارضی از اواخر دورهٔ
گردید دوران مرکزیت قلعهٔ قارضی از اواخر دورهٔ حکومت محمدشاه قاجار تا اوایل حکومت ناصرالدین شاه قاجار (تقریبا میان سال‌های ۱۲۲۰ تا ۱۲۲۸ ه‍.ش) بوده‌است. در همین سال‌ها قدرت خاندان قلیچی تنزل یافت و حاکمیت آنان بر منطقه، خاتمه یافت و براساس تدابیر حکومت مرکزی، منطقهٔ جوین، چند سالی به تابعیت بجنورد درآمد. پس از آن ادارهٔ منطقهٔ جوین به یکی از کاندیداهای والی خراسان واگذار شد و او به خاطر موقعیت و ارتباطی که با سبزوار داشت، ولایت جوین را به قلمرو حاکمیتی سبزوار ضمیمه نمود و تقریباً از حدود سال‌های ۱۲۳۰ شمسی
ضمیمه نمود و تقریباً از حدود سال‌های ۱۲۳۰ شمسی بود که سرزمین جوین، به عنوان یکی از مناطق یا بخش‌های تابعه ولایت سبزوار معرفی شد. در این دوران (اوایل دوره حکومت ناصرالدین شاه قاجار تا سال ۱۳۷۵ ه‍.ش)، جغتای مرکز بخش جوین بود و پنج دهستان نقاب، آزادوار، خسروشیر، کهنه و براکوه؛ دهستان‌های این بخش را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۳۷۵، نقاب از دهستان، به بخش ارتقاء یافت و از همان سال به عنوان مرکز بخش جوین دارای بخشداری شد. از این زمان بود که منطقه جوین از نظر تقسیمات کشوری، به دو بخش جدا از یکدیگر تقسیم گردید و تا
کشوری، به دو بخش جدا از یکدیگر تقسیم گردید و تا سال ۱۳۸۶ شمسی، این منطقه در قالب دو بخش جغتای و جوین در تابعیت شهرستان سبزوار بود. و سرانجام طی مصوبهٔ دولت در سال ۱۳۸۶، بخش‌های جوین و جغتای، به دو شهرستان مستقل ارتقاء یافتند. اما گرچه منطقهٔ گویان یا جوین بزرگ از نظر تقسیمات کشوری به دو شهرستان جغتای و جوین، تفکیک شده‌است اما مردم این منطقه دارای اشتراکات تاریخی و فرهنگی در هم تنیده و کهن هستند که یادآور سرزمینی یگانه به نام سرزمین گویان یا ولایت جوین است. تقسیمات کشوری. شهرها: نقاب شهرها: حکم‌آباد جمعیت و
کشوری. شهرها: نقاب شهرها: حکم‌آباد جمعیت و فرهنگ. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال۱۴۰۰، جمعیت شهرستان جوین برابر با ۵۶۱۴۵ نفر بوده‌است. از لحاظ زبان و گویش، بیشتر از ۷۰ درصد مردم این منطقه به زبان ترکی خراسانی(افشاری) با گویش جوینی، ۲۵ درصد زبان فارسی خراسانی با گویش جوینی و ۵ درصد نیز به زبان کردی خراسانی با گویش کرمانجی صحبت می‌کنند. از بزرگان و نامداران جوین در حوزه زبان و ادبیات فارسی، عرفان و تاریخ، می‌توان به عطاملک جوینی، معین الدین جوینی، عزیزالله جوینی، سعدالدین حمویه جوینی، خواجه نجم
عزیزالله جوینی، سعدالدین حمویه جوینی، خواجه نجم الدین کبری، امام الحرمین جوینی و … اشاره کرد. اماکن تاریخی، آثار باستانی و جهانگردی. شهرستان جوین، دشتی است که در میان دو رشته کوه قرار گرفته‌است. کوه‌های جغتای در جنوب و شاه جهان در شمال. جوین از موقعیت ویژه‌ای برخوردار است که گذر راه‌آهن سراسری تهران – مشهد از مرکز این شهرستان و ایستگاه راه‌آهن مهم و استراتژیک نقاب، امتیاز ارتباطی ویژه‌ای را برای آن به ارمغان آورده‌است. از مهم‌ترین آثار تاریخی و فرهنگی شهرستان جوین می‌توان به شهر تاریخی آق قلعه، بنای مقبره
جوین می‌توان به شهر تاریخی آق قلعه، بنای مقبره امامزاده قاسم در کلاته عرب، بقعه متبرکه و تاریخی هفت امامزاده کروژده، آرامگاه سعدالدین حمویه جوینی، آرامگاه خواجه نجم‌الدین کبری و از مهم‌ترین جاذبه‌های طبیعی شهرستان جوین؛ آبشار بید، سد یام و مجموعه گردشگری روستای بیدخور و … می‌باشند.
شهرستان جغتای به مرکزیت شهر جغتای، یکی از شهرستان‌های غرب استان خراسان رضوی، ایران می‌باشد. این شهرستان در سال ۱۳۸۶ از شهرستان سبزوار جدا و مستقل شده‌است. موقعیت جغرافیایی. شهرستان جغتای در شمال شرق کشور و غرب استان خراسان رضوی در بین ۵۶°۳۶ٰ تا ۵۷°۱۶ٰ طول جغرافیایی و ۲۶°۲۵ٰ تا ۳۶°۵۳ٰ عرض جغرافیایی واقع شده‌است. مساحت این شهرستان ۱٬۶۸۵ کیلومتر مربع است و از شمال با شهرستان اسفراین و شهرستان جاجرم؛ از شرق با شهرستان جوین؛ از جنوب به شهرستان داورزن و شهرستان سبزوار و از غرب با شهرستان جاجرم و استان سمنان
سبزوار و از غرب با شهرستان جاجرم و استان سمنان همجوار است. شهرستان جغتای توسط رشته ارتفاعاتی معروف به هردهٔ جوین در شمال و ارتفاعات جغتای در جنوب محدود شده و رودخانهٔ شور جوین در خط القعر آن از شرق به غرب جریان یافته و پست‌ترین اراضی منطقه را دربرگرفته‌است. جغتای در غربی‌ترین نقطهٔ استان خراسان رضوی و در فاصلهٔ ۳۱۰ کیلومتری از مشهد قرار گرفته‌است. وجه تسمیه. برخی از تاریخ‌نویسان بر این باورند که نام جغتای از پسر چنگیزخان مغول گرفته شده اما در نگاه برخی دیگر، واژهٔ جغتای (با تلفظ آن به فتح غ، نه سکون)؛ از
واژهٔ جغتای (با تلفظ آن به فتح غ، نه سکون)؛ از دو کلمه «جغ» به معنای آبنوس و «اتای» به معنی پرتاب کردن می‌دانند. این‌ها واژگان مغولی نیستند بلکه ترکی می‌باشند. از این نگاه، علت نامگذاری جغتای این بوده‌است که اهالی این منطقه در قلعه‌ای مستحکم و مرتفع سنگر می‌گرفته‌اند و هنگام هجوم دشمن، درختان آبنوس را به طرف لشکر مهاجم پرتاب می‌کرده‌اند چنان‌که از این درختان هنوز هم چند تایی در باغ‌های شهر جغتای موجود است؛ بنابراین جغتای نام شهری است که با پرتاب چوب‌های آبنوس از آن محافظت می‌شده‌است. تاریخ. شهرستان جغتای،
از آن محافظت می‌شده‌است. تاریخ. شهرستان جغتای، بخش وسیعی از ولایت گویان یا کویان قدیم (جوین) را در بر می‌گیرد. در گذشته آزادوار (یکی از روستاهای جغتای) مرکز ولایت جوین بوده‌است. این ولایت، سرزمین یا دشت وسیعی است که دو شهرستان جغتای و جوین امروزی را شامل می‌شود. در معجم‌البلدان یاقوت حموی مرزهای این ولایت وسیع، از بسطام تا نیشابور بوده و در سمت جنوب، به بیهق؛ و در سمت شمال، به جاجرم می‌رسیده‌است. حیات تاریخی جوین به دورهٔ اشکانیان می‌رسد. اعتمادالسلطنه تاریخ بنای گویان را دورهٔ پارتیان (اشکانیان) و بانی آن
بنای گویان را دورهٔ پارتیان (اشکانیان) و بانی آن را گودرز (یکی از پادشاهان سلسلهٔ اشکانی) معرفی نموده‌است. در دورهٔ اسلامی و به ویژه از دورهٔ طاهریان تا اواخر حکومت خوارزمشاهیان یعنی اوایل سدهٔ سوم هجری تا اوایل سدهٔ هفتم هجری، ولایت جوین به مرکزیت آزادوار (از توابع شهرستان جغتای امروزین) از ولایت‌های ربع نیشابور خراسان بود. این ولایت در دوران استیلای مغولان بر ایران در سدهٔ هفتم هجری، تا پایان حکومت صفویان (اوایل سدهٔ دوازدهم هجری)، به مرکزیت فریومد یکی از ولایات خراسان بزرگ بود. مرکزیت ولایت، در دورهٔ
از ولایات خراسان بزرگ بود. مرکزیت ولایت، در دورهٔ افشاریان، به آق‌قلعه منتقل شد و تا پایان حکومت محمدشاه قاجار مرکز ولایت بود. در زمان حاکمیت سلیمان‌خان قلیچی (حاکم این منطقه)، مرکز حاکمیت، از آق‌قلعه به قلعهٔ قارضی (جغتای کنونی منتقل گردید. دوران مرکزیت قلعهٔ قارضی از اواخر دورهٔ حکومت محمدشاه قاجار تا اوایل حکومت ناصرالدین شاه قاجار (تقریبا میان سال‌های ۱۲۲۰ تا ۱۲۲۸ هجری شمسی) بوده‌است. در همین سال‌ها قدرت خاندان قلیچی تنزل یافت و حاکمیت آنان بر منطقه، خاتمه یافت و براساس تدابیر حکومت مرکزی، منطقهٔ گویان
یافت و براساس تدابیر حکومت مرکزی، منطقهٔ گویان (دشت وسیع جوین)، چند سالی به تابعیت بجنورد درآمد. پس از آن ادارهٔ منطقهٔ جوین به یکی از نامزدهای والی خراسان واگذار شد و او به خاطر موقعیت و ارتباطی که با سبزوار داشت، این ولایت را به قلمرو حاکمیتی سبزوار ضمیمه نمود و تقریباً از حدود سال‌های ۱۲۳۰ ه‍.ش بود که سرزمین گویان، به عنوان یکی از مناطق یا بخش‌های تابعهٔ ولایت سبزوار معرفی شد. در این دوران (اوایل دورهٔ حکومت ناصرالدین شاه قاجار تا سال ۱۳۷۵ ه‍.ش)، جغتای مرکز بخش جوین بود و پنج دهستان نقاب، آزادور،
مرکز بخش جوین بود و پنج دهستان نقاب، آزادور، خسروشیر، کهنه و براکوه؛ دهستان‌های این بخش را تشکیل می‌دادند. در سال ۱۳۷۵، نقاب از دهستان، به بخش ارتقاء یافت و از همان سال به عنوان مرکز بخش جوین دارای بخشداری شد. از این زمان بود که منطقهٔ جوین از نظر تقسیمات کشوری، به دو بخش جدا از یکدیگر تقسیم گردید و تا سال ۱۳۸۶ ه‍. ش، این منطقه در قالب دو بخش جغتای و نقاب در تابعیت شهرستان سبزوار بود. و سرانجام طی مصوبهٔ دولت در سال ۱۳۸۶، بخش‌های جوین و جغتای، به دو شهرستان مستقل ارتقاء یافتند. اما گرچه منطقهٔ گویان یا
مستقل ارتقاء یافتند. اما گرچه منطقهٔ گویان یا جوین بزرگ از نظر تقسیمات کشوری به دو شهرستان جوین و جغتای، تفکیک شده‌است اما مردم این منطقه دارای اشتراکات تاریخی و فرهنگی در هم تنیده و کهن هستند که یادآور سرزمینی یگانه به نام سرزمین گویان است. تقسیمات کشوری. شهرها: جغتای شهرها: ریواده جمعیت و جغرافیای انسانی. جمعیت شهرستان جغتای در سال ۱۴۰۲ ه‍.ش برابر با ۵۴۲۵۰ نفر بوده‌است. زبان ۸۵٪ اهالی این شهرستان، ترکی خراسانی و ۱۵٪ بقیه فارسی و کردی کرمانجی می‌باشد. مردم شهرستان جغتای مسلمان شیعه هستند. اکثر روستاهای
شهرستان جغتای مسلمان شیعه هستند. اکثر روستاهای این شهرستان به ترکی و برخی روستاهای شهرستان به فارسی و کرمانجی سخن می‌گویند. هلالی جغتایی، سهیلی جغتایی، آهی جغتایی، صبوحی جغتایی و فنایی جغتایی و … از جمله مشاهیر این شهرستان می‌باشند. زادگاه عطاملک جوینی تاریخ‌نگار و ادیب قرن هفتم هجری، روستای آزادوار شهرستان جغتای می‌باشد.
شهرستان زاوه یکی از شهرستان‌های استان خراسان رضوی می‌باشد. این شهرستان تا آبان ماه ۱۳۸۷، یکی از بخش‌های شهرستان تربت حیدریه بود که در این تاریخ به شهرستان ارتقا یافت. مرکز این شهرستان، شهر دولت‌آباد می‌باشد. این شهرستان در سال ۱۳۸۷ از شهرستان تربت حیدریه جدا و مستقل شده‌است. جمعیت. طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن (۱۳۹۵) جمعیت شهرستان ۶۷٫۶۹۵ نفر (در ۲۰٫۰۶۳ خانوار) بوده‌است. از این تعداد ۳۴٫۱۸۳ نفر مرد و ۳۳٫۵۱۲ نفر زن بوده‌اند. موقعیت. زاوه، از شمال با شهرستان فریمان و شهرستان تربت جام، از غرب با شهرستان تربت
فریمان و شهرستان تربت جام، از غرب با شهرستان تربت حیدریه، از جنوب با شهرستان رشتخوار و خواف و از شرق با شهرستان باخرز و تربت جام همسایه است. وسعت این شهرستان ۲۵۷۵ کیلومتر مربع می‌باشد. این شهرستان از دو بخش مرکزی و سلیمان تشکیل شده‌است. آب و هوا. میانگین دمای سالانه ۲۸ درجه سانتیگراد می‌باشد.
میلک یک فیلم زندگینامه‌ای آمریکایی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی گاس ون سنت و نویسندگی داستین لنس بلک است. این فیلم به زندگی هاروی میلک، نخستین سیاست‌مدار همجنسگرای آمریکایی می‌پردازد. هاروی در دهه هفتاد میلادی با اعلام آشکار گرایش جنسی‌اش، به عضویت انجمن شهر سان فرانسیسکو انتخاب شد. "میلک"، در ۲۶ نوامبر ۲۰۰۸، پیش از فرارسیدن سی‌امین سالروز قتل هاروی میلک اکران شد. داستان. این فیلم در چارچوب داستانی واقعی، به زندگی هاروی میلک می‌پردازند. میلک در دهه ۷۰ میلادی در راه‌اندازی یک مغازه دوربین‌فروشی، فعالیت‌های
در راه‌اندازی یک مغازه دوربین‌فروشی، فعالیت‌های خود را در راه پشتیبانی از حقوق همجنسگرایان آمریکا آغاز کرد. او با تلاش زیاد و پس از چندین بار نامزدی، سرانجام موفق شد در سال ۱۹۷۷ به دفتر هیئت حاکمه شهر سان فرانسیسکو راه پیدا کند. در پی افزایش قدرت سیاسی میلک، حضور دن وایت همتای او در شهرداری، رنگ باخت و در نتیجه او را به همراه شهردار به قتل رساند. فرایند تولید. ون سنت، در برخی از صحنه‌های میلک، از فیلم‌های مستند مربوط به رویدادهای واقعی، را در میان صحنه‌های ساختگی به‌کار برده است. یکی از این منابع، فیلم