payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پروژه منهتن بودند. کمیته هدف یک بار در ۲۷ آوریل در واشینگتن تشکیل جلسه داد. بار دیگر در در ۱۰ مه، در لس آلاموس توانست با دانشمندان و تکنسین‌های آنجا صحبت کند. و سرانجام در ۲۸ مه در واشینگتن جایی که پال تیبتس تو فرمانده فردریک اشورث از پروژه آلبرتا، و مشاور علمی پروژه منهتن، ریچارد سی تولمان توجیه شدند. کمیته هدف پنج هدف را نامزد کرد: انتخاب هدف تابع معیارهای زیر بود: این شهرها در طول بمباران‌های شبانه عمدتاً دست‌نخورده بودند و نیروی هوایی ارتش موافقت کرد که آنها را از فهرست اهداف حذف کند تا ارزیابی دقیقی
آنها را از فهرست اهداف حذف کند تا ارزیابی دقیقی از خسارات ناشی از بمب‌های اتمی انجام شود. هیروشیما به عنوان «یک انبار مهم ارتش و بندرگاه در وسط یک منطقه صنعتی شهری» توصیف شد. این شهر یک هدف راداری خوب است و به اندازه‌ای بزرگ است که بخش بزرگی از شهر می‌تواند به‌طور گسترده آسیب ببیند. تپه‌های مجاور وجود دارند که احتمالاً اثر تمرکز ایجاد می‌کنند که آسیب انفجار را به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهد. رودخانه‌ها، این شهر هدف خوبی برای تسلیحات آتش‌زا نیست. کمیته هدف‌گیری اظهار داشت که «توافق شد که عوامل روانی در
اظهار داشت که «توافق شد که عوامل روانی در انتخاب هدف از اهمیت بالایی برخوردار هستند. دو جنبه از این امر عبارتند از جنبه نخست: به دست آوردن بیشترین تأثیر روانی علیه ژاپن و جنبه دوم: «ایجاد نمونه‌ای از استفاده اولیه که به اندازه کافی چشمگیر باشد تا به این وسیله هنگام انتشار عمومی، اهمیت آن در سطح بین‌المللی به رسمیت شناخته شود.» ... «کیوتو این مزیت را دارد که مردم آن بسیار باهوش‌تر هستند و از این رو بهتر می‌توانند اهمیت سلاح را درک کنند. هیروشیما این مزیت را دارد که به اندازه‌ای بزرگ است و امکان تمرکز به
را دارد که به اندازه‌ای بزرگ است و امکان تمرکز به دلیل وجود کوه‌های اطراف وجود دارد و بخش بزرگی از شهر را می‌توان نابود کرد. کاخ امپراتور در توکیو شهرت بیشتری نسبت به هر هدف دیگری دارد اما کمترین ارزش استراتژیک را دارد.» به اشتباه گفته شده بود که ادوین او. ریشاور، کارشناس ژاپنی برای سپاه اطلاعات نظامی، از بمباران کیوتو جلوگیری کرده است. ریشاور در زندگینامه خود به‌طور خاص این ادعا را رد کرد: منابع موجود نشان می‌دهند که اگرچه استیمسون (وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا از ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ تا ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۵) شخصاً
آمریکا از ۱۰ ژوئیه ۱۹۴۰ تا ۲۱ سپتامبر ۱۹۴۵) شخصاً با کیوتو آشنا بود، اما این آشنایی نتیجه بازدیدی بود که دهه‌ها پس از ازدواجش انجام شد، نه به این دلیل که ماه عسلش را در آنجا گذرانده بود. در ۳۰ مه، استیمسون از گرووز خواست تا کیوتو را به دلیل اهمیت تاریخی، مذهبی و فرهنگی آن از فهرست اهداف حذف کند، اما گرووز به اهمیت نظامی و صنعتی آن اشاره کرد. سپس استیمسون در این مورد با رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا هری ترومن تماس گرفت. ترومن با استیمسون موافقت کرد و کیوتو موقتاً از فهرست اهداف حذف شد. گرووز در ماه ژوئیه
موقتاً از فهرست اهداف حذف شد. گرووز در ماه ژوئیه تلاش کرد کیوتو را به فهرست اهداف بازگرداند، اما استیمسون همچنان بر سر حرف خود ماند. در ۲۵ ژوئیه، ناگاساکی به جای کیوتو در فهرست اهداف قرار گرفت. این یک بندر نظامی بزرگ، یکی از بزرگ‌ترین مراکز کشتی‌سازی و تعمیر ژاپن و تولیدکننده مهم مهمات دریایی بود. پیشنهاد نمایش. در اوایل ماه مه ۱۹۴۵، استیمسون کمیته موقت را به اصرار رهبران پروژه منهتن و با تأیید ترومن برای مشاوره در مورد امور مربوط به فناوری ایجاد کرد. آنها توافق کردند که بمب اتمی (۱) در اولین فرصت علیه
توافق کردند که بمب اتمی (۱) در اولین فرصت علیه ژاپن، (۲) بدون هشدار ویژه و (۳) بر روی «هدف دوگانه» تأسیسات نظامی احاطه شده توسط ساختمان‌های دیگر مستعد آسیب استفاده شود. در طول جلسات ۳۱ مه و ۱ ژوئن، فیزیک‌دان آمریکایی، ارنست لارنس پیشنهاد داده بود که به ژاپنی‌ها یک نمایش غیرجنگی از بمب اتمی نشان داده شود. آرتور هالی کامپتون بعداً به یاد آورد که: احتمال به نمایش گذاشته شدن این بمب بار دیگر در گزارش فرانک که توسط فیزیکدان جیمز فرانک در ۱۱ ژوئن منتشر شد، مطرح شد و هیئت مشاوره علمی گزارش او را در ۱۶ ژوئن رد کرد
و هیئت مشاوره علمی گزارش او را در ۱۶ ژوئن رد کرد و گفت: «ما نمی‌توانیم هیچ نمایش فنی که احتمالاً به جنگ پایان دهد، در نظر بگیریم. ما هیچ جایگزین قابل قبولی برای استفاده مستقیم نظامی نمی‌بینیم.» فرانک سپس گزارش را به واشینگتن دی سی برد، جایی که کمیته موقت در ۲۱ ژوئن برای بررسی مجدد نتیجه‌گیری‌های قبلی خود تشکیل جلسه داد. اما مجدداً تأکید کرد که هیچ جایگزینی برای استفاده از بمب بر روی یک هدف نظامی وجود ندارد. مانند کامپتون، بسیاری از مقام‌ها و دانشمندان آمریکایی استدلال کردند که به نمایش گذاشتن بمب، ارزش شوک
استدلال کردند که به نمایش گذاشتن بمب، ارزش شوک حمله اتمی را از بین می‌برد و ژاپنی‌ها می‌توانند مرگبار بودن بمب اتمی را انکار کنند و احتمال تسلیم شدن در این مأموریت را کاهش دهند. اسرای جنگی متفقین ممکن است به محل نمایش منتقل شوند و توسط بمب کشته شوند. آنها همچنین نگران بودند که بمب ممکن است شکست بخورد، زیرا آزمایش ترینیتی توسط یک وسیله ثابت انجام شده بود نه یک بمب هوایی. علاوه بر این، اگرچه بمب‌های بیشتری در حال تولید بودند، اما در آغاز ماه اوت فقط دو بمب در دسترس بودند و هزینه آنها میلیاردها دلار بود،
در دسترس بودند و هزینه آنها میلیاردها دلار بود، بنابراین استفاده از یکی برای به نمایش گذاشته شدن [عملیات] گران تمام می‌شد. اعلامیه‌ها. برای چندین ماه، ایالات متحده با ریختن بیش از ۶۳ میلیون اعلامیه در سراسر ژاپن، به غیرنظامیان در مورد حملات هوایی احتمالی هشدار داده بود. بسیاری از شهرهای ژاپن از بمباران هوایی آسیب‌های وحشتناکی دیدند؛ برخی از آنها تا ۹۷ درصد تخریب شدند. فرمانده عملیات بمباران استراتژیک علیه ژاپن، کرتیس له‌می فکر می‌کرد که اعلامیه‌ها تأثیر روانی بمباران را افزایش می‌دهند و بدنامی بین‌المللی
بمباران را افزایش می‌دهند و بدنامی بین‌المللی ناشی از بمباران منطقه‌ای شهرها را کاهش می‌دهد. حتی با وجود این هشدارها، مخالفت با جنگ که توسط ژاپنی‌ها ابراز می‌شد بی‌اثر ماند. به‌طور کلی، ژاپنی‌ها پیام‌ها یا اعلامیه‌ها را واقعی می‌دانستند و بسیاری از آنها تصمیم گرفتند شهرهای بزرگ را ترک کنند. این اعلامیه‌ها چنان نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کردند که دولت دستور دستگیری هر کسی را داد که این اعلامیه‌ها را نگهداری می‌کرد. متن اعلامیه‌ها توسط اسرای جنگی اخیر ژاپنی تهیه می‌شد، زیرا تصور می‌شد که بهترین انتخاب «برای جلب
می‌شد، زیرا تصور می‌شد که بهترین انتخاب «برای جلب توجه هموطنانشان» است. در جریان آماده‌سازی برای پرتاب بمب اتمی بر روی هیروشیما، هیئت علمی کمیته موقت به رهبری اوپنهایمر، استفاده از بمب نمایشی و هشدار ویژه در مورد بمب اتمی در اعلامیه را رد کرد. این تصمیمات به دلیل عدم اطمینان از انفجار موفقیت‌آمیز و همچنین به دلیل تمایل به حداکثر رساندن جنگ روانی اجرا شدند. هیچ هشداری به هیروشیما داده نشد که قرار است بمب جدید و بسیار مخرب‌تری بر روی این شهر پرتاب شود. منابع مختلف اطلاعات متناقضی در مورد زمان پرتاب آخرین
مختلف اطلاعات متناقضی در مورد زمان پرتاب آخرین اعلامیه‌ها بر روی هیروشیما قبل از بمب اتمی ارائه دادند. رابرت جی لیفتون نوشت که ۲۷ ژوئیه بوده است، و تئودور اچ. مک‌نلی نوشت که ۳۰ ژوئیه بوده است. تاریخچه نیروی هوایی ایالات متحده اشاره می‌کند که در ۲۷ ژوئیه بر روی یازده شهر اعلامیه پخش شده است، اما هیروشیما یکی از آنها نبود و در ۳۰ ژوئیه هیچ پروازی برای پخش اعلامیه وجود نداشت. پروازهای پخش اعلامیه در ۱ و ۴ اوت انجام شد. در هیروشیما ممکن است در اواخر ژوئیه یا اوایل اوت، اعلامیه پخش شده باشد، زیرا گزارش‌های
اوایل اوت، اعلامیه پخش شده باشد، زیرا گزارش‌های بازماندگان از تحویل اعلامیه‌ها چند روز قبل از پرتاب بمب اتمی صحبت می‌کند. سه نسخه از یک اعلامیه چاپ شد که در آن فهرست ۱۱ یا ۱۲ شهر هدف بمباران آتش‌زا آمده بود؛ در مجموع ۳۳ شهر فهرست شده بود. متن این اعلامیه به زبان ژاپنی نوشته شده بود: «... ما نمی‌توانیم قول بدهیم که فقط این شهرها در میان شهرهایی باشند که مورد حمله قرار خواهند گرفت…» هیروشیما فهرست نشده بود. مشورت با بریتانیا و کانادا. در سال ۱۹۴۳، ایالات متحده و بریتانیا توافق کبک را امضا کردند که تصریح
متحده و بریتانیا توافق کبک را امضا کردند که تصریح می‌کرد بدون رضایت متقابل از سلاح‌های هسته‌ای علیه کشور دیگری استفاده نخواهد شد؛ بنابراین هنری استیمسون، وزیر جنگ وقت آمریکا، باید اجازه بریتانیا را دریافت می‌کرد. جلسه توافق کبک که شامل یک نماینده کانادا بود، در پنتاگون در ۴ ژوئیه ۱۹۴۵ برگزار شد. فیلد مارشال هنری میتلند ویلسون اعلام کرد که دولت بریتانیا با استفاده از سلاح‌های هسته‌ای علیه ژاپن موافق است، که رسماً به عنوان تصمیم کمیته سیاست ترکیبی ثبت خواهد شد. از آنجایی که انتشار اطلاعات به اشخاص ثالث نیز
شد. از آنجایی که انتشار اطلاعات به اشخاص ثالث نیز تحت کنترل توافقنامه کبک بود، بحث سپس به این سمت رفت که چه جزئیات علمی در اعلامیه مطبوعاتی بمباران فاش شود. این جلسه همچنین آنچه را که ترومن می‌تواند به ژوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی در کنفرانس پوتسدام آتی فاش کند، مورد بررسی قرار گرفت، زیرا این امر نیز به همفکری بریتانیا نیاز داشت. دستورهای حمله در ۲۵ ژوئیه با امضای ژنرال توماس تی. هندی، سرپرست موقت ستاد، به ژنرال کارل اسپاتز، فرمانده استراتژیک، بمباران راهبردی ژاپن، از آنجایی که جرج مارشال در
بمباران راهبردی ژاپن، از آنجایی که جرج مارشال در کنفرانس پوتسدام به همراه ترومن حضور داشت، صادر شد. در آن روز، ترومن در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که: اعلامیه پوتسدام. موفقیت آزمایش ترینیتی در ژوئیه، در صحرا نیومکزیکو فراتر از انتظارها بود. این بیانیه به عنوان یک اولتیماتوم ارائه شد و بیان داشت که بدون تسلیم، متفقین به ژاپن حمله خواهند کرد و نتیجه این حمله «نابودی اجتناب‌ناپذیر و کامل نیروهای مسلح ژاپن و به همان اندازه ناگزیر ویرانی کامل میهن ژاپنی» خواهد بود. بمب اتمی در این اطلاعیه ذکر نشده بود. در ۲۸
بود. بمب اتمی در این اطلاعیه ذکر نشده بود. در ۲۸ ژوئیه، روزنامه‌های ژاپنی گزارش دادند که این اعلامیه توسط دولت ژاپن رد شده است. بعدازظهر همان روز، نخست‌وزیر ژاپن کانتارو سوزوکی در یک کنفرانس مطبوعاتی اعلام کرد که اعلامیه پوتسدام چیزی بیش از بازگویی تکراری بیانیه قاهره نیست، و دولت قصد دارد «موکوساتسو» (به معنی نادیده گرفتن) را در پیش بگیرد و ژاپن تا آخر خواهد جنگید. این بیانیه توسط روزنامه‌های ژاپنی و خارجی به عنوان رد آشکار این اعلامیه تلقی شد. امپراتور هیروهیتو، که منتظر پاسخ شوروی به صلح‌طلبی غیرمتعهد
که منتظر پاسخ شوروی به صلح‌طلبی غیرمتعهد ژاپنی بود، هیچ اقدامی برای تغییر موضع دولت انجام نداد. تمایل ژاپن به تسلیم، مشروط به حفظ «کوکوتای» (نهاد امپراتوری و موجودیت سیاسی ملی)، بر عهده گرفتن مسئولیت خلع سلاح توسط ستاد امپراتوری، عدم اشغال مجمع‌الجزایر ژاپن، کشور کره یا جغرافیای تایوان و تفویض مجازات جنایتکاران جنگی به دولت ژاپن بود. در پوتسدام، ترومن با درخواست وینستون چرچیل موافقت کرد که در زمان پرتاب بمب اتمی، نماینده بریتانیا باشد. ویلیام جرج پنی و کاپیتان گروه لئونارد چشایر به تینیان فرستاده شدند، اما
گروه لئونارد چشایر به تینیان فرستاده شدند، اما له‌می اجازه نداد که آنها در این مأموریت اتمی همراهی داشته باشند. بمب‌ها. بمب پسر کوچک، به جز محموله اورانیوم، در اوایل ماه مه ۱۹۴۵ آماده بود. دو جزء اورانیوم ۲۳۵ وجود داشت، یک پرتابه استوانه‌ای توخالی و یک هدف‌گیر استوانه‌ای شکل. پرتابه در ۱۵ ژوئن و هدف‌گیر در ۲۴ ژوئیه تکمیل شد. پرتابه و هشت بمب پیش‌مونتاژ شده (بمب‌های نیمه‌مونتاژ شده بدون باروت و اجزای شکافت‌پذیر) در ۱۶ ژوئیه کارخانه کشتی‌سازی نیروی دریایی هانترز پوینت، کالیفرنیا، را ترک کردند و سوار بر
هانترز پوینت، کالیفرنیا، را ترک کردند و سوار بر رزم‌ناو یواس‌اس ایندیاناپلیس (سی‌ای-۳۵)، در ۲۶ ژوئیه به تینیان رسیدند. داخل هواپیما جا داده شد و پس از آن در ۳۰ ژوئیه، به همراه فرمانده فرانسیس بیرچ از پروژه آلبرتا، پرواز هوایی انجام شد. این بمب بعدها توسط فیزیکدان هارولد اگنیو، که با هواپیمای همراه پرواز می‌کرد، به عنوان «کاملاً ناامن» توصیف شد؛ زیرا هواپیما معمولاً قبل از پرواز، روی زمین مسلح می‌شد، که کاری فوق‌العاده حساس است؛ در پاسخ به نگرانی‌های ابراز شده توسط گروه کامپوزیت ۵۰۹ در مورد احتمال سقوط یک
شده توسط گروه کامپوزیت ۵۰۹ در مورد احتمال سقوط یک بمب‌افکن بی-۲۹ در هنگام برخاستن با بمب مسلح، بیرچ طرح پسر کوچک را اصلاح کرد تا یک درپوش جداشدنی را در آن بگنجاند که امکان مسلح کردن بمب در حین پرواز را فراهم می‌کرد. اولین پیت (سلاح هسته‌ای) به همراه پولونیم-بریلیم آغازگر نوترونی مدوله شده آن، در یک کیف حمل میدان منیزیمی که توسط فیلیپ موریسون برای این منظور طراحی شده بود، تحت حفاظت پیک پروژه آلبرتا رایمر شرایبر حمل شد. منیزیم به این دلیل انتخاب شد که به عنوان بازتابنده نوترون عمل نمی‌کند. هسته موشک در تاریخ
بازتابنده نوترون عمل نمی‌کند. هسته موشک در تاریخ ۲۶ ژوئیه توسط یک هواپیمای ترابری داگلاس سی-۵۴ اسکای‌مستر از اسکادران حامل سربازان ۳۲۰ گروه کامپوزیت ۵۰۹، از پایگاه هوایی کرتلند (در نیومکزیکوی آمریکا) حرکت کرد و در تاریخ ۲۸ ژوئیه به پایگاه هوایی نورث‌فیلد در اقیانوس آرام رسید. سه پیش مونتاژ موشک مرد چاق با قابلیت انفجار بالا، با نام‌های F31، F32 و F33، در تاریخ ۲۸ ژوئیه توسط سه فروند بی-۲۹، دو فروند از اسکادران بمب‌افکن ۳۹۳ به علاوه یک فروند از واحد پایگاه هوایی ۲۱۶ ارتش، در پایگاه هوایی کرتلند تحویل گرفته
۲۱۶ ارتش، در پایگاه هوایی کرتلند تحویل گرفته شده و در تاریخ ۲ اوت به پایگاه هوایی نورث‌فیلد رسیدند. هیروشیما. هیروشیما در طول جنگ جهانی دوم. در زمان بمباران، هیروشیما شهری با اهمیت صنعتی و نظامی بود. تعدادی واحد نظامی در همان نزدیکی مستقر بودند که مهم‌ترین آنها ستاد فرماندهی گنسویی، بالاترین عنوان در ارتش امپراتوری ژاپن، فیلد مارشال هاتا شونروکو از ارتش دوم عمومی بود که فرماندهی دفاع از تمام جنوب ژاپن را بر عهده داشت، و در قلعه هیروشیما واقع شده بود. فرماندهی هاتا شامل حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بود که بیشتر آنها در
هاتا شامل حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بود که بیشتر آنها در کیوشو بودند، جایی که حمله متفقین به درستی پیش‌بینی شده بود. همچنین در هیروشیما، ستادهای ارتش ۵۹، لشکر پنجم و لشکر ۲۲۴، یک واحد سیار تازه تشکیل شده، حضور داشتند. این شهر توسط پنج باتری ۷۰ میلی‌متری و ۸۰ میلی‌متری (۲٫۸ و ۳٫۱ اینچی) از لشکر سوم ضدهوایی، شامل واحدهایی از لشکر ۱۲۱ و هنگ‌های ضدهوایی ۱۲۲ و گردان‌های ضدهوایی جداگانه ۲۲ و ۴۵. در مجموع، تخمین زده می‌شود که ۴۰٬۰۰۰ پرسنل نظامی ژاپنی در این شهر مستقر بودند. هیروشیما یک پایگاه تدارکاتی و لجستیکی برای ارتش
هیروشیما یک پایگاه تدارکاتی و لجستیکی برای ارتش ژاپن بود. این شهر یک مرکز ارتباطات، یک بندر کلیدی برای کشتیرانی و یک منطقه تجمع برای سربازان بود. هیروشیما از یک صنعت جنگی بزرگ پشتیبانی می‌کرد و قطعات هواپیماها و قایق‌ها، بمب‌ها، تفنگ‌ها و تپانچه‌ها را تولید می‌کرد. مرکز شهر شامل چندین ساختمان بتن مسلح بود. در خارج از مرکز، این منطقه توسط مجموعه‌ای متراکم از کارگاه‌های کوچک چوب که در میان خانه‌های ژاپنی قرار داشتند، متراکم شده بود. چند کارخانه صنعتی بزرگتر در نزدیکی حومه شهر قرار داشتند. خانه‌ها از چوب با
در نزدیکی حومه شهر قرار داشتند. خانه‌ها از چوب با سقف‌های سفالی ساخته شده بودند و بسیاری از ساختمان‌های صنعتی نیز در اطراف قاب‌های چوبی ساخته شده بودند. شهر به‌طور کلی بسیار مستعد آسیب آتش‌سوزی بود. این شهر دومین شهر بزرگ ژاپن پس از کیوتو بود که هنوز از حملات هوایی آسیب ندیده بود، دلیل اصلی آن فقدان صنعت تولید هواپیما بود که هدف اصلی گروه بمب‌افکن بیست و یکم بود. در ۳ ژوئیه، ستاد مشترک ارتش، این شهر را به همراه کوکورا، نیگاتا و کیوتو، از دسترس بمب‌افکن‌ها خارج کرد. جمعیت هیروشیما در اوایل جنگ به اوج خود
خارج کرد. جمعیت هیروشیما در اوایل جنگ به اوج خود یعنی بیش از ۳۸۱٬۰۰۰ نفر رسیده بود، اما قبل از بمباران اتمی، جمعیت به دلیل تخلیه سیستماتیک به دستور دولت ژاپن به‌طور پیوسته کاهش یافته بود. در زمان حمله، جمعیت تقریباً ۳۴۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ نفر بود. ساکنان از خود می‌پرسیدند که چرا هیروشیما از ویرانی ناشی از بمباران آتش‌زا در امان مانده است. برخی گمان می‌کردند که قرار است این شهر برای ستاد فرماندهی اشغالگران ایالات متحده حفظ شود، برخی دیگر فکر می‌کردند شاید بستگان آنها در هاوایی و کالیفرنیا از دولت ایالات متحده
آنها در هاوایی و کالیفرنیا از دولت ایالات متحده درخواست کرده‌اند که از بمباران هیروشیما خودداری کند. مقام‌های واقع‌بینانه‌تر شهر دستور تخریب ساختمان‌ها را داده بودند تا آتش‌شکن‌های طولانی و مستقیم ایجاد کنند. گسترش این دیوارها تا صبح ۶ اوت ۱۹۴۵ ادامه داشت. بمباران هیروشیما. هیروشیما هدف اصلی اولین مأموریت بمباران اتمی در ۶ اوت بود و کوکورا و ناگاساکی به عنوان اهداف جایگزین در نظر گرفته شده بودند. «انولا گی» بمب‌افکن بی-۲۹ از اسکادران بمب‌افکن ۳۹۳ به نام مادر پال تیبتس نامگذاری شده و توسط تیبتس خلبانی
مادر پال تیبتس نامگذاری شده و توسط تیبتس خلبانی می‌شد، در ساعت ۰۲:۴۵ به وقت محلی از پایگاه هوایی نورث فیلد در تینیان، که حدود شش ساعت با ژاپن فاصله داشت به پرواز درآمد. "انولا گی" با دو بمب‌افکن بی-۲۹ دیگر همراه بود: یکی به نام «د گریت آرتیست»، به فرماندهی سرگرد چارلز سوئینی، که ابزار دقیق حمل می‌کرد، و دیگری هواپیمایی بی‌نام که بعداً «نسسری ایول به معنی شر ضروری» نامیده شد و برای عکس‌برداری هوایی بود. پس از ترک تینیان، هواپیماها جداگانه به سمت ایوو جیما رفتند تادر ساعت ۰۵:۵۵ با چارلز سوئینی و خلبان
رفتند تادر ساعت ۰۵:۵۵ با چارلز سوئینی و خلبان مارکوارت در ملاقات کنند و مسیر خود را به سمت ژاپن تعیین کنند. هواپیما با دید واضح در بر فراز هیروشیما رسید. پارسونز، که فرماندهی مأموریت را بر عهده داشت، بمب را در حین پرواز مسلح کرد تا خطرات هنگام برخاستن را به حداقل برساند. او قبلاً شاهد سقوط و آتش گرفتن چهار فروند بی-۲۹ در هنگام برخاستن بود و از این می‌ترسید که اگر یک بی-۲۹، حامل بمب پسر کوچک مسلح سقوط کند، انفجار هسته‌ای رخ دهد. در طول شب ۵ و ۶ اوت، رادار هشدار اولیه ژاپن نزدیک شدن هواپیماهای متعدد آمریکایی
اولیه ژاپن نزدیک شدن هواپیماهای متعدد آمریکایی را که به سمت جنوب ژاپن در حرکت بودند، شناسایی کرد. رادار ۶۵ بمب‌افکن را شناسایی کرد به سمت شهر ساگا، ۱۰۲ بمب‌افکن را به سمت مائه‌باشی، گونما، ۲۶۱ بمب‌افکن را در مسیر نیشی‌نومیا، هیوگو، ۱۱۱ بمب‌افکن را به سمت اوبه، یاماگوچی و ۶۶ بمب‌افکن را به سمت ایماباری، اهیمه شناسایی کرد. هشداری صادر شد و پخش رادیویی در بسیاری از شهرها، از جمله هیروشیما، متوقف شد. در ساعت ۰۰:۰۵ در هیروشیما، وضعیت کاملاً آماده‌باش به صدا درآمد. حدود یک ساعت قبل از بمباران، هشدار حمله هوایی
حدود یک ساعت قبل از بمباران، هشدار حمله هوایی دوباره به صدا درآمد، زیرا هواپیمای استریت فلاش (یک بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس) بر فراز شهر پرواز می‌کرد. این هواپیما یک پیام کوتاه پخش کرد که توسط «انولا گی» دریافت شد. در آن آمده بود: «پوشش ابر در تمام ارتفاعات کمتر از سه دهم است. هشدار: بمباران اولیه.» ساعت ۰۷:۰۹ دوباره وضعیت هوا بر فراز هیروشیما اعلام شد. در ساعت ۰۸:۰۹، تیبتس بمباران خود را آغاز کرد و کنترل را به سرگرد بمب‌افکن خود، سرگرد توماس فربی سپرد. رهاسازی در ساعت ۰۸:۱۵ (به وقت هیروشیما) طبق برنامه انجام
در ساعت ۰۸:۱۵ (به وقت هیروشیما) طبق برنامه انجام شد و موشک پسر کوجک حاوی حدود اورانیوم-۲۳۵، ۴۴٫۴ ثانیه طول کشید تا از هواپیمایی که با ارتفاع حدود در حال پرواز بود، به ارتفاع انفجار حدود بالای شهر سقوط کند. گزارش حمله شرح می‌دهد که چگونه مقادیر مختلف برای ارتفاع بی-۲۹ در زمان رهاسازی بمب بر فراز هیروشیما ثبت شده است. ، تاریخچه رسمی ، ورودی گزارش پارسون و گزارش ناوبر بود -— مورد دوم احتمالاً خطایی در جابجایی دو رقم بوده است. محاسبه بعدی با استفاده از فشار اتمسفر نشان داده شده به رقم رسید. به‌طور مشابه، چندین
نشان داده شده به رقم رسید. به‌طور مشابه، چندین مقدار مختلف به عنوان ارتفاع بمب پسر کوچک در لحظه انفجار گزارش شده است. منابع منتشر شده در محدوده متفاوت هستند. دستگاه برای انفجار در تنظیم شده بود، اما این تقریبی بود. جان مالک از رقم به علاوه یا منهای استفاده می‌کند که پس از بررسی داده‌ها توسط تعیین شده است. بازتاب رادار از بالای ساختمان‌های چند طبقه نزدیک به مرکز انفجار ممکن است باعث انفجار در ارتفاعی تا حدودی بالاتر از ارتفاع برنامه‌ریزی شده شده باشد. کر و همکاران. (۲۰۰۵) دریافت که ارتفاع انفجار ، به علاوه
(۲۰۰۵) دریافت که ارتفاع انفجار ، به علاوه یا منهای ، بهترین برازش را برای همه اختلافات اندازه‌گیری ارائه می‌دهد. به دلیل باد مخالف، بمب از نقطه هدف‌گیری، یعنی پل آیئوی، تقریباً منحرف شد و مستقیماً بر فراز بیمارستان شیما منفجر شد. این بمب انرژی‌ای معادل را آزاد کرد - چهار برابر تناژ بمب‌های متعارفی که شهر درسدن را در آلمان نابود کرد. این سلاح بسیار ناکارآمد بود و تنها ۱٫۷ درصد از مواد آن شکافت‌پذیر بود. شعاع تخریب کامل در حدود بود، که منجر به آتش‌سوزی در سراسر شد. "انولا گی" به مدت دو دقیقه بر فراز منطقه
شد. "انولا گی" به مدت دو دقیقه بر فراز منطقه هدف ماند و هنگام انفجار بمب از آن فاصله داشت. فقط تیبتس، پارسونز و فربی از ماهیت سلاح اطلاع داشتند. به بقیه سرنشینان بمب‌گذار فقط گفته شده بود که انتظار یک نور کورکننده را داشته باشند و عینک محافظ زده بودند. تیبتس به خبرنگاران گفت: «باور آنچه دیدیم سخت بود»، در حالی که پارسونز گفت: «کل ماجرا فوق‌العاده و شگفت‌انگیز بود… مردانی که با من سوار هواپیما بودند، نفسشان بند آمد و گفتند خدای من!». او و تیبتس موج ضربه را به یک انفجار نزدیک آتش جنگ ضدهوایی تشبیه کردند.
به یک انفجار نزدیک آتش جنگ ضدهوایی تشبیه کردند. دوربین‌های هواپیمای «شر ضروری» همگی از کار افتادند؛ تنها فیلم حمله توسط یک دوربین سینمایی ۱۶ میلی‌متری که توسط یکی از اعضای خدمه به داخل هواپیما قاچاق شده بود، گرفته شد. خدمه «انولا گی» هنگام فرود در تینیان با استقبال قهرمانانه‌ای روبرو شدند، با صدها استقبال‌کنندهٔ تشویق‌کننده و به گفتهٔ ناوبر، تئودور داچ ون کرک «بیشتر از آنچه در تمام عمرم دیده بودم، ژنرال آنجا بود. ما از خودمان می‌پرسیدیم که آنها آنجا چه غلطی می‌کنند.» وقتی تیبتس از هواپیمای بی-۲۹ خود پیاده
می‌کنند.» وقتی تیبتس از هواپیمای بی-۲۹ خود پیاده شد، نشان صلیب خدمات برجسته (ایالات متحده) به‌طور غیرمنتظره‌ای به سینه‌اش چسبانده شد، در حالی که او هنوز پیپش را در دست داشت. رویدادهای روی زمین. مردم روی زمین از یک — یک نور درخشان — و به دنبال آن یک — یک صدای بلند و مهیب — گزارش دادند. تجربیات بازماندگان در شهر بسته به موقعیت و شرایط آنها متفاوت بود، اما یک عامل مشترک در روایت‌های بازماندگان این بود که احساس می‌کردند یک سلاح متعارف (که گاهی به عنوان تسلیحات آتش‌زا ذکر می‌شود، که دارای یک نور سفید روشن و
آتش‌زا ذکر می‌شود، که دارای یک نور سفید روشن و مشخص است) بلافاصله در مجاورت آنها منفجر شده و خسارات عظیمی ایجاد کرده است (پرتاب مردم به این سو و آن سو، شکستن شیشه‌ها، خرد کردن ساختمان‌ها). بازماندگان پس از بیرون آمدن از ویرانه‌ها، به تدریج متوجه شدند که کل شهر در همان لحظه مورد حمله قرار گرفته است. روایت‌های بازماندگان اغلب شامل قدم زدن در ویرانه‌های شهر بدون درک روشنی از اینکه کجا هستند و مواجهه با فریادهای افرادی است که در میان سازه‌های ویران‌شده گیر افتاده‌اند، یا افرادی با سوختگی‌های وحشتناک. با شروع
یا افرادی با سوختگی‌های وحشتناک. با شروع گسترش آتش‌های کوچک متعدد ایجاد شده توسط انفجار، آنها در یک توفان آتش گیر افتادند که به سرعت در سراسر ویرانه‌ها حرکت کرد و بسیاری از کسانی که گیر افتاده بودند را کشت و باعث شد مردم در جستجوی پناهگاه به رودخانه‌های هیروشیما بپرند (که بسیاری از آنها غرق شدند). عکاس یوشیتو ماتسوشیگه تنها عکس‌های هیروشیما را بلافاصله پس از بمباران گرفت. او در مصاحبه‌ای بعداً توضیح داد که بلافاصله پس از بمباران، «همه جا غبار بود؛ این غبار همه چیز را به تاریکی خاکستری فرو برده بود.» او در
همه چیز را به تاریکی خاکستری فرو برده بود.» او در مجموع پنج عکس گرفت قبل از اینکه نتواند به کار خود ادامه دهد: «واقعاً صحنه وحشتناکی بود. درست مثل چیزی از جهنم بود.» روایت‌های بازماندگان همچنین به‌طور برجسته مواردی از بازماندگان را نشان می‌دهد که به نظر می‌رسید آسیبی ندیده‌اند، اما در عرض چند ساعت یا چند روز تسلیم عوارضی را نشان دادند که بعداً به عنوان مسمومیت پرتوی شناسایی شد. تخمین تعداد افرادی که در اثر انفجار، توفان آتش و اثرات تشعشعات بمباران کشته شدند، به دلیل ثبت نادرست سوابق در طول جنگ، هرج و مرج
به دلیل ثبت نادرست سوابق در طول جنگ، هرج و مرج ناشی از حمله، عدم اطمینان در مورد تعداد افراد حاضر در شهر در صبح روز حمله و تغییرات در روش‌شناسی، با مشکل مواجه شده است. گزارش‌های پروژه منهتن در سال ۱۹۴۶ و کمیسیون مشترک بررسی بمب اتمی در ژاپن به رهبری ایالات متحده در سال ۱۹۵۱، به ترتیب ۶۶٬۰۰۰ کشته و ۶۹٬۰۰۰ زخمی و ۶۴٬۵۰۰ کشته و ۷۲٬۰۰۰ زخمی را تخمین زدند، در حالی که بازنگری‌های تحت رهبری ژاپن در مورد تعداد کشته‌شدگان در دهه ۱۹۷۰، ۱۴۰٬۰۰۰ کشته در هیروشیما را تا پایان سال تخمین زد. تخمین‌ها در مورد تعداد پرسنل
پایان سال تخمین زد. تخمین‌ها در مورد تعداد پرسنل نظامی ژاپنی کشته شده نیز متفاوت است. بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده در سال ۱۹۴۶ تخمین زد که در زمان حمله ۲۴٬۱۵۸ سرباز در هیروشیما حضور داشتند و در نتیجه ۶٬۷۸۹ نفر کشته یا مفقود شدند. بازنگری‌های دهه ۱۹۷۰، حدود ۱۰٬۰۰۰ کشته نظامی را تخمین زد. یک تخمین مدرن توسط بنیاد تحقیقات اثرات تابش جمعیت شهر را در زمان بمباران ۳۴۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین می‌زند که از این تعداد ۹۰٬۰۰۰ تا ۱۶۶٬۰۰۰ نفر تا پایان سال جان باختند. نظرسنجی‌های ایالات متحده تخمین زده است که
باختند. نظرسنجی‌های ایالات متحده تخمین زده است که از شهر ویران شد. مقام‌های ژاپنی تشخیص دادند که ۶۹ درصد از ساختمان‌های هیروشیما تخریب شده و ۶ تا ۷ درصد دیگر نیز آسیب دیده‌اند. برخی از ساختمان‌های بتن مسلح (یا بتن آرمه) در هیروشیما به دلیل خطر زلزله در ژاپن بسیار محکم ساخته شده بودند و چارچوب آنها حتی با وجود نزدیکی نسبی به مرکز انفجار فرو نریخت. از آنجایی که بمب در هوا منفجر شد، انفجار بیشتر به سمت پایین و نه به طرفین هدایت شد، که تا حد زیادی مسئول بقای یادمان صلح هیروشیما بود، که اکنون معمولاً با نام
یادمان صلح هیروشیما بود، که اکنون معمولاً با نام «گنبد گِن‌باکو» (بمب اتمی) شناخته می‌شود، که تنها ۱۵۰ متر از کانون زمین‌لرزه فاصله داشت. این ویرانه به عنوان «یادبود صلح هیروشیما» نامگذاری شد و در سال ۱۹۹۶ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد. این در حالی بود که ایالات متحده و چین با این استدلال که سایر کشورهای آسیایی بیشترین تلفات جانی و مالی را متحمل شده‌اند، و تمرکز بر ژاپن فاقد دیدگاه تاریخی است، نسبت به این موضوع ابراز تردید کرده بودند. هشدار حمله هوایی در ساعت ۰۷:۳۱ لغو شده بود و بسیاری از مردم در
در ساعت ۰۷:۳۱ لغو شده بود و بسیاری از مردم در بیرون بودند و به فعالیت‌های خود ادامه می‌دادند. ایزو نومورا نزدیک‌ترین بازمانده شناخته شده به مرکز انفجار بود که در زیرزمین یک ساختمان بتن مسلح (که پس از جنگ به عنوان "استراحتگاه" باقی ماند) زندگی می‌کرد و تنها از نقطه صفر در زمان حمله فاصله داشت. او در سال ۱۹۸۲ در سن ۸۴ سالگی درگذشت. آکیکو تاکاکورا از نزدیک‌ترین بازماندگان به مرکز انفجار بود. او در زمان حمله تنها از نقطه صفر زمین در بانک مستحکم هیروشیما فاصله داشت. در سال ۲۰۲۰ در سن ۹۴ سالگی درگذشت. بیش از ۹۰
در سال ۲۰۲۰ در سن ۹۴ سالگی درگذشت. بیش از ۹۰ درصد از پزشکان و ۹۳ درصد از پرستاران در هیروشیما کشته یا زخمی شدند — بیشتر آنها در منطقه مرکز شهر بودند که بیشترین آسیب را متحمل شدند. بیمارستان‌ها ویران یا به شدت آسیب دیده بودند. تنها یک پزشک، تروفومی ساساکی، در بیمارستان صلیب سرخ مشغول به کار بود. با این وجود، تا اوایل بعد از ظهر پلیس و داوطلبان سرپناه موقت را در بیمارستان‌ها، مدارس و ایستگاه‌های تراموا ایجاد کردند و یک سردخانه در کتابخانه آسانو تأسیس شد. بازماندگان انفجار برای درمان پزشکی جمع شدند، اما