payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حسین ابراهیمی الوند (زادهٔ ۱۳۳۰ در گلپایگان – درگذشتهٔ ۳ مهر ۱۳۸۶ در تهران) مترجم ایرانی بود. شهرت او بابت کتاب‌هایی است که برای کودکان و نوجوانان ترجمه کرده‌است. حسین ابراهیمی بیش از ۱۰۰ کتاب برای کودکان و نوجوانان از زبان انگلیسی به فارسی ترجمه کرد. بخشی از مکاتبات وی با سوزان فلچر (نویسندهٔ آمریکایی)، نویسندهٔ کتاب‌های "گم‌شدهٔ شهرزاد" و "رؤیای بابک"، و همچنین دونا جو ناپُلی، نویسندهٔ "شاهزاده شیر و راز گل سرخ" در ابتدای کتاب‌ها موجود است. او در فاصله سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ از اعضای هیئت نظارت بر کتب کودک
۱۳۸۲ تا ۱۳۸۴ از اعضای هیئت نظارت بر کتب کودک و نوجوان بوده است. او پس از چند سال ابتلا به سرطان، روز سه‌شنبه ۳ مهر ۱۳۸۶ در تهران درگذشت. محل دفن پیکر او، قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرای تهران است.
خاکریز در راه‌سازی و عملیات خاکی به سطحی از خاک فشرده و بلندتر از زمین گفته می‌شود که معمولاً راه بر روی آن ساخته می‌شود. در علم نظامی خاک‌ریز سپری است که معمولاً در جبهه‌های نبرد میان نیروهای خودی و دشمن به‌وسیله خاک به وجود می‌آید. انواع خاک‌ریزهای جنگی. ازنظر حفر: خاک ریز نقبی خاک ریز لانه روباهی خاک ریز تپه ای از نظر شکل هندسی: خاکریز قوسی خاک ریز موازی خاک ریز گرد.
مودرا ژستی نمادین یا تشریفاتی در آیین هندو، جینیسم و بودایی است. برخی مودراها کل بدن را شامل می‌شوندو غالباً با دست‌ها و انگشتان همراه با آسانا (در حالت نشسته) انجام می‌شود و از آن‌ها در تمرینات مراقبه استفاده می‌شود. یک ژست معنوی و یک مهر پر انرژی از اعتبار به کار رفته در the و تمرین معنوی مذاهب هندی است. در هاتا یوگا، مودراها به همراه با پرانایاما (تمرین تنفس یوگا)، به‌طور کلی در یک حالت نشسته، برای تحریک بخش‌های مختلف بدندرگیر با تنفس و تأثیر بر جریان چاکرای بیندو (انرژی روانی - جنسی مردانه)، بودی‌چیتا
بیندو (انرژی روانی - جنسی مردانه)، بودی‌چیتا (یا ذهن بیدار یعنی دور شدن از خود و رفتن به سوی دیگری خواهی)، آمریتا (یعنی فناناپذیری یا بی‌مرگی)، یا آگاهی در بدن به کار می‌روند. مودرا اصطلاحی‌ست با معانی بسیار. به‌طور معمول، واژهٔ مودرا برای نشانه‌گذاری یک ژست، یا یک نحوهٔ رازآمیز قرارگرفتنِ دستان، یا ایجاد مُهروموم، و حتی به عنوان یک سمبل بکار می‌رود. با این وجود، چیزهای دیگری نظیر شیوه‌های قرارگرفتن چشمان، پوسچرهای بدنی، و تکنیک‌های تنفسی وجود دارد که به آن‌ها نیز مودرا گفته می‌شود. این سمبل‌های انگشتان،
نیز مودرا گفته می‌شود. این سمبل‌های انگشتان، چشمها، و پوسچر‌های بدنی می‌توانند به‌طور دقیق مرحله‌ای از فرایند آگاهی را آشکار کنند. حالت‌های نمادین انگشت‌ها، چشم‌ها، یا بدن می‌توانند کیفیت‌های خاصی از هوشیاری یا بعضی رخدادها را به تصویر بکشند یا به کیفیت‌های خاص هوشیاری که نماد آن هستند، منجر شوند. انواع مودرا: انواع مودراها در یوگا. هاست (hasta)، مودراهای دست. که با تمرکز همراه هستند و سیر پراناهای جذب شده به وسیلهٔ دست‌ها را به بدن بازمی‌گردانند. مودراهای مرتبط با شست و انگشت اشاره، در هر حرکت طریف، موتور
با شست و انگشت اشاره، در هر حرکت طریف، موتور مغز را به کار می‌اندازند و سبب می‌شوند توده‌ای از انرژی تولید کنند، و با حرکت به سمت پائین و دست‌ها دوباره به مغز برگردانده شوند و آگاهی ذهنی را باطنی کنند، سبب درون نگری شده، و پنج روش زیر را شامل می‌شوند: مایا (maya)، مودراهای سر. که قسمتی از تمرینات کندالینی یوگا هستند و پاره‌ای از آن‌ها از گروه تمرینات تمرکزی‌اند. در این مودراها، از چشم‌ها، گوش‌ها، بینی و زبان استفاده می‌شود. مانند: کایا (kaya). این تمرینات که از حالات مختلف کیفی بدن استفاده می‌کنند و با
که از حالات مختلف کیفی بدن استفاده می‌کنند و با تنفس و تمرکز آمیخته شده‌اند عبارتند از: قفل‌ها. ترکیبی از مودراها و انقباض‌ها هستند که در بیداری کندالینی به کار گرفته می‌شوند و عبارتند از: آدهارا، مودراهای عجانی. این مودراها جهت پرانا را از پائین‌ترین نقاط بدن به مغز تغییر می‌دهند. مودراهایی که در رابطه با تصعید نیروی جنسی می‌باشند در این گروه قرار دارند و عبارتند از:
کوه لاور نام رشته‌کوهی در جنوب ایران است. این رشته کوه در شمال روستای لاورشیخ در بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. این کوه بسیار بلند و مخروطی شکل است و به سمت مغرب ادامه دارد و به رشته کوه ناخ می‌پیوندد. این رشته کوه در مشرق نیز ادامه پیدا کرده و پس از گذشت از تپهٔ ناصر بر فراز روستای پرپاتنگ منتهی می‌شود. ارتفاع کوه لاور. ارتفاع کوه لاور از سطح دریا ۲۵۰۰ پا است. در قله این کوه چُک بلندی وجود دارد، در جنوب این چُک تپهٔ ای است که به «پر کَلاتُو» معروف است. در پائین پر
ای است که به «پر کَلاتُو» معروف است. در پائین پر کَلاتُو در جلگه‌ای در ارتفاع ۱۵۰۰ متری کوه لاور محوطه‌ای است که آن را لاور می‌گویند. لاور به جایی گفته می‌شود که از سمتهای مختلف آب باران به سویش سرازیر می‌شود و از یک گوشه خارج می‌گردد. روستای لاور. در تپه سنگی مشرف بر جلگه‌ای به مسافت ۳x۳ کیلومتری سمت شمال و زیر «پر کَلاتُو» از ناحیه جنوب « روستای لاورشیخ» واقع شده‌است. پوشش گیاهی. محصولات عمل‌آمده در پیرامون کوه شب عبارت‌اند از: قارچ صدفی، انغوزه، آویشن، مروتلخ، پونه، اسطوقدوس (گیاهی خوشبو که با چای مصرف
پونه، اسطوقدوس (گیاهی خوشبو که با چای مصرف می‌شود)، خاکشیر، کیون، بادام کوهی و مرو خوش . همچنین درختانی مانند: بنه، کُوهِنگ، کُور، کُنار، کِرت، سمر، سَلَم و غیره، در زمان قدیم مردمان منطقه از هیزم این درختان برای پخت و پز و برای تدفئه خانه‌هاشان استفاده می‌کرده‌اند، احیانا از تنه این درختان ذغال نیز می‌ساخته‌اند. حیات وحش در کوه لاور. در پیرامون کوه شب جانوران و پرندگان مختلفی زندگی می‌کرده‌اند که شامل: آهو، بز کوهی، روباه، خوک، کفتار ، شغال، جوجه‌تیغی و خرگوش بوده‌است. همچنین پرندگانی مانند: کبک، عقاب،
خرگوش بوده‌است. همچنین پرندگانی مانند: کبک، عقاب، شاهین، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته و بلبل و صدها پرنده مختلف دیگر زندکی می کرده‌اند که متاسفانه امروزه به دلیل نبود نظارت کافی و شکار بی رویه و غیر مجاز، نسل اکثر این حیوانات در حال انقراض می‌باشد. گفتاره است که در دوران گذشته جانوارنی مانند: گرگ، پلنگ، یوزپلنگ و خرس نیز در این کوه دیده شده است، که درحال حاضر دیگر از اینگونه حیوانات هیچ اثری یافت نمی‌شود.
سُلفِژ یا سرایش، در موسیقی، تکنیکی آموزشی برای آموزش نواک و آوازخوانی است که در آن هر نُتِ میزان با سیلاب خاصی که سیلابُ سُلفژ (یا سُلافاسیلاب) نامیده می‌شود، خوانده می‌شوند. هفت سیلاب که عملاً استفاده می‌شوند عبارت‌اند از: دو، رِ، می، فا، سُل، لا، سی (یا تی). برای سلفژ تعاریف متعددی بیان می‌شود. سلفژ را می‌توان خواندن مجموعه‌ای از نت‌ها به‌صورت پی‌درپی و پشت‌سرهم و با رعایت قوانین نت‌ها و سکوت‌ها معرفی کرد. پایهٔ یادگیری سلفژ دانستن ارزش زمانیِ هر نت است و در کنار این باید ارزش زمانیِ هر سکوت را نیز
است و در کنار این باید ارزش زمانیِ هر سکوت را نیز بدانیم. علم سلفژ در موسیقی. به‌طور خلاصه، خواندن و نوشتن نت‌های موسیقی را که اغلب با آموزش تئوریک همراه است «سلفژ» می‌گوییم. سه رُکن اساسی را می‌توان در آن تفکیک نمود که عبارتند از: خواندن (نت خوانی) نوشتن (دیکتهٔ موسیقی) و تئوری موسیقی که مفهوم سلفژ را می‌توان به مورد اول نزدیک‌تر دانست. سلفژ از دروس مهم و همیشگی هنرستان‌ها، دانشگاه‌ها و کنسرواتورهای موسیقی دنیاست و تمام نوازندگان، خوانندگان، آهنگ‌سازان، تنظیم‌کنندگان موسیقی و رهبران ارکستر و تمام فعالان
موسیقی و رهبران ارکستر و تمام فعالان عرصهٔ موسیقی باید تسلط کامل بر روی این درس داشته‌باشند. در سلفژ سه مبحث به‌طور متناوب و جداگانه آموزش داده می‌شوند:
لیکو یکی از فرم‌های قدیمی موسیقی بلوچستان است. در ایران لیکو شاخص‌ترین و مهم‌ترین مقام در بلوچستان (سرحد) كه در مكران ذهیروک (آواز بنیادی نواحی مرکزی و جنوبی بلوچستان - مکران) است. محتوای موسیقایی مقام لیکو يا ذھیروک و اشعار مورد استفاده در آن بیانگر غم و هجران است. بسیاری از نمونه‌های موسیقی بلوچستان مانند لیلو (لالایی)، موتک (مویه)، برخی از آوازهای کار و تعدادی از آوازها و ترانه‌های بلوچی بر اساس کیفیت این مقام شکل می‌گیرند. لیکو انواع مختلفی دارد که هر نوع مربوط به یک ناحیه یا محل و گاه یک تیره خاص است.
مربوط به یک ناحیه یا محل و گاه یک تیره خاص است. لیکو یک بیت موزون و قافیه‌دار دارای مصراع‌های ده هجایی است که مضمون آن را مطالب عاشقانه یا موضوعات دیگر تشکیل داده‌است. ليكو نمونه شعر بومي (فولكلور) بلوچ است و در زمره ادبیات شفاهی قرار میگیرد. «لیکو» تک بیتی است در وزن هجایی که با همراهی سازِ سروز یا سرود (قیچک) خوانده می‌شود. لیکو ها در واقع رباعی هایی با مضامین عاشقانه اند که وزن و آهنگ مخصوصی دارند و با موضوع یکسان می آیند و شاعر های گم نام و نامشخصی دارند.ليكو، تك‌بيتي در وزن هجايي است كه با همراهي
دارند.ليكو، تك‌بيتي در وزن هجايي است كه با همراهي سازسروز يا سرود (= قيچك) خوانده مي‌شود. شعري نامكتوب كه سينه به سينه در ميان قوم بلوچ جاري است. ليكو را پرواي شكل‌گيري از واژگان ادبي نيست؛ واژگان ليكو همان كلمات گفت‌وگويند كه به هيچ آداب و ترتيبي بر زبان مي‌گذرندكتابي با عنوان «صد ليكو» گردآوري و ترجمه «منصور مؤمني» حاوي صد قطعه از يك گونه از شعر فولكلور بلوچي در دو جلد است . تشابهاتی در لیکو با دیگر ادبیات شفاهی دنیا وایران وجوددارد در كردي قالبي شبيه ليكو هست به نام «كلمه» ، در افغاني هم قالب مشابهي
ليكو هست به نام «كلمه» ، در افغاني هم قالب مشابهي داريم به نام «لَندي» به فتح لام. در ژاپنی نمونه مشابهی داریم به نام هایکو و در ازبکی سوزوا ترجمه به فارسی. مجموعه‌ای از لیکوهای بلوچی با ترجمۀ فارسی با مشخصات زیر به چاپ رسیده‌است:
زهیروک (بلوچی: )یکی از فرم‌های موسیقی بلوچستان است. زهیروک مانند لیکو شکل دهنده بسیاری از نمونه‌ها و فرم‌های موسیقی مکران و نیز موسیقی غم و هجران است.زهیروک، موسیقی اصلی مکران (Mokarran) است . زهیروک و لیکو شناسنامه فرهنگی قوم بلوچ است. زهیروک در آغاز تنها توسط دو گروه از زنان خوانده می شد که در حین کار روزانه به رد و بدل ملودی می پرداختند. برخی از بلوچ ها اغلب بر این باورند که زهیروک اساس تمام موسیقی بلوچی و جوهره ملودی های مورد استفاده در آواز روایی بلوچی است. از مهم ترین و شناخته شده ترین ژانرهای آواز
است. از مهم ترین و شناخته شده ترین ژانرهای آواز بلوچی است كه اغلب خود بلوچ ها آن را "موسیقی كلاسیك بلوچی" می نامند. واژه‌شناسی. اصطلاح "زهیروک" به سوختن از حسرت اشاره دارد كه به معنای "آواز غم انگیز یا آواز جدایی" ترجمه می شود. این در مورد از دست دادن یا غیبت (مخصوصاً عزیزان ) و یک اصطلاح کلی برای چندین نوع ملودی است که در اجرای آهنگ روایی استفاده می شود. وجه مشخصه. یک زهیروک همیشه با cihal شروع می شود که با تعداد کمی سطر دنبال می شود که برخی از آنها معمولاً تکرار می شوند. زهیروک توسط خوانندگان مرد و
تکرار می شوند. زهیروک توسط خوانندگان مرد و ابزارآلات دونلی، سرووز و قیچک اجرا می شود. سبک‌های زهیروک. زهیروک جبل: سبکی از زهیروک است که در نواحی کوهستانی بلوچستان اجرا می‌شود.
کاروسو ترانه‌ای است که توسط خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی لوچو دالا در ۱۹۸۶ تصنیف شده و به انریکو کاروسو خواننده مشهور اپرایی (صدای تنور) ابتدای قرن بیست ایتالیا تقدیم شده‌است. این ترانه پس از مرگ لوچو دلا در چارت تک‌آهنگ‌ها تا دوهفته متوالی در رتبه دوم قرار گرفت. فدراسیون صنعت موسیقی ایتالیا آن را در لیست پلاتینیوم ثبت کرده‌است. خوانندگان متعددی این اثر را اجرا کرده‌اند که عبارت‌اند از: متن ترانه به زبان ایتالیایی. "Qui dove il mare luccica e tira forte il vento Su una vecchia terrazza davanti al golfo di
vento Su una vecchia terrazza davanti al golfo di Surriento Un uomo abbraccia una ragazza dopo che aveva pianto Poi si schiarisce la voce e comincia il canto Te voglio bene assaie ma tanto tanto bene sai È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai Vide le luci in mezzo al mare pensò alle notti là in America Ma erano solo lampare e la bianca scia di un'elica Sentì il dolore nella musica si alzò dal pianoforte Ma quando vide la luna uscire da una nuvola Gli sembrò più dolce anche la morte
da una nuvola Gli sembrò più dolce anche la morte Guardo negli occhi la ragazza quegli occhi verdi come il mare Poi all'improvviso usci una lacrima e lui credette di affogare Te voglio bene assaie ma tanto tanto bene sai È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai Potenza della lirica dove ogni dramma è un falso Che con un po'di trucco e con la mimica puoi diventare un altro Ma due occhi che ti guardano così vicini e veri Ti fan scordare le parole confondono i pensieri Cosi diventa tutto
parole confondono i pensieri Cosi diventa tutto piccolo anche le notti là in America Ti volti e vedi la tua vita come là scia di un'elica Ma si è la vita che finisce ma lui non ci pensò poi tanto Anzi si sentiva già felice e ricominciò il suo canto Te voglio bene assaie ma tanto tanto bene sai È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai Te voglio bene assaie ma tanto tanto bene sai È una catena ormai che scioglie il sangue dint'e vene sai" متن ترانه به زبان فارسی. "اینجا همانجایی است که دریا
ترانه به زبان فارسی. "اینجا همانجایی است که دریا می‌درخشد و باد تندی می‌وزد روی تراس قدیمی روبروی خلیج سورنتو مردی در آغوش می‌کشد دخترکی را پس از آن که گریسته بود سپس صدایش را صاف می‌کند و آواز سر می‌دهد: دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم. همینک زنجیری است (عشق تو) که خون را در رگ‌ها ذوب می‌کند. آیا می دانی؟ نورهایی در وسط دریا دید، و به یاد شبهای آنجا، آمریکا افتاد ولی آن نور فقط چراغ یک قایق بود و رد سفید پروانه‌اش درد را در موسیقی حس کرد، از پشت پیانو بلند شد ولی وقتی که دید ماه از پشت ابرها
پیانو بلند شد ولی وقتی که دید ماه از پشت ابرها بیرون می‌آید به نظرش حتی مرگ هم شیرین رسید نگاهش را به چشمان دخترک دوخت، آن چشمهای سبز بسان دریا و بعد ناخودآگاه اشکی از گونه‌اش جاری شد، و احساس کرد دارد غرق می‌شود دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم. همینک زنجیری است (عشق تو) که خون را در رگ‌ها ذوب می‌کند. آیا می دانی؟ نیروی اپرا جایی که در آن هر نمایشی دروغ است و با کمی گریم و ادا و اطوار می‌توان به چیز دیگری تبدیل شد، ولی دو چشمی که به تو نگاه می‌کنند، این‌گونه نزدیک، این‌گونه واقعی، کلمات را از
این‌گونه نزدیک، این‌گونه واقعی، کلمات را از خاطر می‌برند، و افکارت را در هم می‌ریزند به این ترتیب همه چیز حقیر می‌شود، حتی شب‌های آمریکا به عقب برمی‌گردی و زندگی‌ات را همانند رد سفید پروانهٔ قایقی می‌بینی. آری، این زندگی است که تمام می‌شود و بعد دیگر به آن خیلی فکر نکرد برعکس فکر می‌کرد راضی است و شاد، و آواز را از سر گرفت: دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم. همینک زنجیری است (عشق تو) که خون را در رگ‌ها ذوب می‌کند. آیا می دانی؟ دوستت دارم، می‌دانی که خیلی خیلی دوستت دارم؟ همینک زنجیری است (عشق تو)
خیلی خیلی دوستت دارم؟ همینک زنجیری است (عشق تو) که خون را در رگ‌ها ذوب می‌کند. آیا می دانی؟
براهویی نام قومی است که در جهان بالغ بر بیشتر از ۱۰ میلیون نفر جمعیت دارند، و عمدتاً در بلوچستانِ پاکستان و ایران زندگی می‌کنند. زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است و دین آن‌ها عمدتاً اسلام و مذهب‌شان سنی است. براهویی‌ها را بازماندهٔ اقوام اولیهٔ ساکن ایران و هند، پیش از آریایی‌ها دانسته‌اند که در هندوستان به دراویدیان شهرت یافتند تقریباً همهٔ محققان، بنابر ویژگی‌های ظاهری و اندامی براهویی‌ها، آن‌ها را غیر بلوچ می‌دانند. زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام
خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام دیگری که به زبان‌های دراویدی تکلم می‌کنند اکثراً در جنوب هند ساکن‌اند باعث تردید در مورد خاستگاه قوم براهویی شده‌است. مطابق قدیمی‌ترین برآورد جمعیتی، مردان جنگی قبایل عمدهٔ براهویی حدود ۱۰۳ هزار نفر تخمین زده می‌شدند. در سرشماری ۱۹۰۱ میلادی، جمعیت براهویی‌های قلمرو امارت کلات ۳۰۰ هزار نفر ذکر شده‌است. در منابع به ۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در افغانستان اشاره شده‌است. در ۱۳۷۷ خورشیدی جمعیت عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳
عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳ خانوار) بوده‌است. نام. اصل و ریشهٔ این نام معلوم است و وجوهی که آورده‌اند، مانند برگرفته شدن آن از ابراهیم، که مورد یقین نیست اما بعلت زیبایی جوانان و افراد این طایفه به بره آهویی که بعد ها به خاطر تغییرات زبانی به براهویی یا براخویی مشخص شد. در سِند، براهویی را عموماً به مردم کوهستان‌های کلات اطلاق می‌کنند و احتمال می‌دهند که از براهو مشتق شده‌است و صورت سیرائیکی (جطکی) ابراهیم است که بر مسلمان بودن آنها در برابر همسایگان جط هندو اشاره دارد. زبان براهویی منشأ
همسایگان جط هندو اشاره دارد. زبان براهویی منشأ دراویدی دارد که ممکن است زبان اقوام بومی ارتفاعات کلات، قبل از ورود ایلات و طوایف براهویی و بلوچ به این سرزمین بوده‌باشد. براهویی‌ها مسلمان و سنی‌مذهب‌اند و برخی از آن‌ها نیز به فرقهٔ ذکری منتسب هستند. نژاد. براهویی‌ها را بازماندهٔ اقوام اولیهٔ ساکن ایران و هند، پیش از آریایی‌ها دانسته‌اند که در هندوستان به دراویدیان شهرت یافتند تقریباً همهٔ محققان، بنابر ویژگی‌های ظاهری و اندامی براهویی‌ها، آن‌ها را غیر بلوچ می‌دانند. براهویی‌ها قامتی بلند و صورتی گرد و فربه
براهویی‌ها قامتی بلند و صورتی گرد و فربه دارند، در صورتی که بلوچ‌ها کوتاه و لاغر اندام و باریک صورتند. مو و ریش عده‌ای از براهویی‌ها خرمایی، و برخی دیگر سیاه و مجعد است. خاستگاه. زبان براهویی متعلق به خانوادهٔ زبان‌های دراویدی است. این حقیقت که اقوام دیگری که به زبان‌های دراویدی تکلم می‌کنند اکثراً در جنوب هند ساکن‌اند باعث تردید در مورد خاستگاه قوم براهویی شده‌است. سه نظریه در مورد خاستگاه قوم براهویی در دنیای آکادمیک وجود دارد. یک نظریه این است که براهویی‌ها یک قوم متعلق به اقوام دراویدی هستند و در زمانی
یک قوم متعلق به اقوام دراویدی هستند و در زمانی که دیگر اقوام دراویدی پراکنده شده‌بودند، توسط اقوام هندوایرانی‌زبان محاصره شدند. نظریهٔ دیگر این است که آنان در قرون ۱۳و ۱۴ از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کرده‌اند، و نظریهٔ سوم این است که براهویی‌ها در سال ۱۰۰۰ پ. م از داخل هند به بلوچستان مهاجرت کردند. عدم وجود هرگونه نفوذ فرهنگ ایرانی (اوستایی) در زبان براهویی این فرضیه را تقویت می‌کند. در زبان براهویی به‌طور عمده از واژه‌های بلوچی (زبان متعلق به ایران غربی)، سندی و پشتو استفاده شده‌است، با این حال
غربی)، سندی و پشتو استفاده شده‌است، با این حال براهویی‌ها همبستگی ژنتیکی بالایی با اقوام دراویدی در نسبت به همسایگان هندوایرانی خود ندارند. پگنی و همکارانش نتیجه می‌گیرند که این نشان می‌دهد که براهویی‌ها اگرچه به زبان دراویدی سخن می‌گویند، اما ژنتیک آن‌ها کاملاً توسط اقوام هندوایرانی‌زبان جایگزین شده‌است. بنا بر نظر تِیت براهویی‌ها در اصل قسمتی از ایل ماماسنی (یا مَمَسنی) بودند که در جنوب‌شرقی پنجگور در جبیری تمرکز و استقرار داشتند. ماماسنیها که اصالتاً لُر هستند، در بلوچستان به «محمد حسنی» معروف‌اند. از
هستند، در بلوچستان به «محمد حسنی» معروف‌اند. از تشابه نام براهویی با بعضی طایفه‌های کُرد ساکن در کلات (محل استقرار اولیهٔ براهویی) مانند برادوست یا براخوی، برخی احتمال داده‌اند که براهویی‌ها اصالتی کرد دارند. تا چندی پیش حدود ۳۰۰ هزار نفر از طایفهٔ براخوی در اطراف کلات زندگی می‌کردند و حکومت مرکزی بلوچستان در دست یکی از تیره‌های آن به نام کمبرانی (= قنبرانی) قرار داشت. به هنگام تحقیقات دایمز در بلوچستان، یک طایفهٔ مهم از کردها در میان براهویی‌ها می‌زیستند. از این رو، براهویی‌های لس‌بیله را «کُرد - گالی» و
از این رو، براهویی‌های لس‌بیله را «کُرد - گالی» و زبانشان را کُرد- گال می‌نامیدند. برخی از محققان براهویی‌ها را در اصل همان طایفهٔ کوفچ یا قُفْص ساکن کوه‌های کرمان دانسته‌اند که به قول مقدسی، زبان‌شان نامفهوم و شبیه زبان اهل سِند بوده‌است. جمعیت. مطابق قدیمی‌ترین برآورد جمعیتی، مردان جنگی قبایل عمدهٔ براهویی حدود ۱۰۳ هزار نفر تخمین زده می‌شدند. در سرشماری ۱۳۱۹ قمری/۱۹۰۱ میلادی، جمعیت براهویی‌های قلمرو امارت کلات ۳۰۰ هزار نفر ذکر شده‌است. در منابع به ۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در
۸۶۱ هزار تن براهویی‌زبان در کلات و ۱۸ هزار تن در افغانستان اشاره شده‌است. در ۱۳۷۷ خورشیدی جمعیت عشایری کوچندهٔ براهویی در ایران - که عمدتاً در محدودهٔ شهرستان‌های زابل، زاهدان و بیرجند به‌سر می‌برند - ۳۹۱۷ نفر (۵۸۳ خانوار) بوده‌است. پراکندگی. طوایف براهویی در مناطق زیر سکونت داشتند و برخی هنوز هم ساکن هستند: پاکستان. مراکز عمدهٔ براهویی‌ها در بلوچستان و سند، اطراف کویته، کلات، خاران، خُضدار، نوک‌کندی، دالبندین، پنجگور، تربت و لس‌بیله است. افغانستان. گروهی از براهویی‌های نیمه‌ساکن در مسیر رود هلمند (هیرمند)
براهویی‌های نیمه‌ساکن در مسیر رود هلمند (هیرمند) از چهار برجک به طرف مشرق تا شُراوَک و نُوشْکی مسکن‌گزیده‌اند. اینان طول سال را در شراوک زندگی‌می‌کنند و شماری از آن‌ها زمستان را در رودبار و هلمند سفلی می‌گذرانند. ترکمنستان. اجداد براهویی‌ها در سدهٔ ۱۳ و اوایل سدهٔ ۱۴ قمری به‌همراه بلوچ‌ها و افغان‌ها به این منطقه مهاجرت کرده‌اند و اکنون بیشتر در واحهٔ مرو زندگی می‌کنند. ایران. براهویی‌های ایران از حوزهٔ بلوچستان به‌ندرت بیرون رفته‌اند و بیشتر در نواحی سراوان، خاش و سیستان پراکنده بوده‌اند. شهر سراوان در
خاش و سیستان پراکنده بوده‌اند. شهر سراوان در قدیم اردوگاه تابستانی براهویی بوده‌است. گزارش‌های مکتوبی دربارهٔ اقامت براهویی‌ها در سیستان در دست نیست و حتی مؤلف "جغرافیای نیمروز" که کتاب خود را در ۱۲۸۸ قمری تألیف کرده، و شمار طوایف سیستان را ذکر کرده، از براهویی نام نبرده‌است،که بعلت تعصبات قومی طوایف دیگر بوده تا از قدرت گیری طایفه براهویی جلوگیری نمایند اما ۳ دهه بعد، تیت از حضور دو هزار براهویی در سیستان خبر می‌دهد. براهویی‌ها پس از مهاجرت به سیستان با طایفهٔ قدرتمند سَرْبَندی (در محل به سرابندی شهرت
طایفهٔ قدرتمند سَرْبَندی (در محل به سرابندی شهرت دارند) که خود را با براهویی‌ها از یک تبار می‌دانستند، متحد شدند. این دو گروه قنبر، بنیان‌گذار حکومت کلات را اولین رئیس خود می‌دانند. براهویی‌های نیمه‌چادرنشین ایران تا چندی پیش در سیستان و خاش و زاهدان و ایرانشهر وتا سرحدات مکران زندگی می‌کردند و تنها معدودی از آنها نزدیک زابلو سیستان اقامت داشتند. براهویی‌های سیستان به دو گروه یکجانشین و کوچنده تقسیم شده‌اند. گروه‌های یکجانشین بیشتر در نواحی دریاچهٔ هامون، در روستاهای حسین‌آباد، لوتک، ده‌امامی (پشت آب)، ده
روستاهای حسین‌آباد، لوتک، ده‌امامی (پشت آب)، ده حاج علیم خان، و در مشرق پَلْگَک زندگی می‌کنند و به کشاورزی اشتغال دارند. گروه‌های دام‌دار و کوچنده در همان ناحیه و در لوتک دشت کبوتران، ورمال، دشت میرآخوری، پوزه عدل شاه، گینَکه، اسبی، اَسَک، ریگاوَک، چاه لشکران، چاه الله داد و شیله استقرار دارند. برخی از براهویی‌ها که در مناطقی مثل ورمال و سوردگال (سوردغال) و اطراف شیله هستند، در تمام فصول در سیاه‌چادر به‌سر می‌برند. براهویی‌های دامدار نزدیک به ۳ ماه از سال، معمولاً از نیمهٔ اسفند به مناطق ییلاقی می‌روند. یک
از نیمهٔ اسفند به مناطق ییلاقی می‌روند. یک گروه از آن‌ها به خاش و منطقهٔ قطارخنجک و جون‌آباد در دامنهٔ کوه تفتان، و گروه دیگر از مسیر سفیدابه به نواحی ییلاقی بیرجند، مثل حسین‌آباد و سربیشه می‌روند. هر دو گروه تا اواخر اردیبهشت در ییلاق توقف دارند. تشکیلات سیاسی و تقسیمات اجتماعی. در میان براهویی‌ها، کوچک‌ترین واحد اجتماعی «شَلْوار» است. اعضای یک شلوار پدرتبار هستند و نیای مشترک دارند. از مجموع چند شلوار، تیره، و از مجموع تیره‌ها، طایفه شکل می‌گیرد. در این جامعهٔ عشایری واحد دیگری به نام «خِیل» وجود دارد که
عشایری واحد دیگری به نام «خِیل» وجود دارد که معمولاً از چند شلوار از یک تیره یا طایفهٔ هم‌تبار یا تیره‌ها و طایفه‌های غیرهم تبار شکل می‌یابد. اعضای خیل با یکدیگر رابطهٔ اقتصادی دارند و نه نَسَبی. خیل فقط به هنگام کوچ فصلی و در عرصهٔ کوچ موجودیت خارجی پیدا می‌کند. شمار اعضای خیل در کوچ‌های مختلف معمولاً متفاوت است. یک طایفه به هنگام کوچ ممکن است به چند خیل تقسیم شود. پاتینجر به ۶ طایفهٔ براهویی اشاره می‌کند که هر یک به ۲۰ تا ۳۰ خیل تقسیم می‌شدند. هر یک از واحدهای اجتماعی براهویی رئیس یا رهبری دارند که در
واحدهای اجتماعی براهویی رئیس یا رهبری دارند که در ردهٔ «شلوار» و تیره «ریش‌سفید» یا «کَماش»، و در ردهٔ طایفه «کدخدا» یا «سردار» نامیده می‌شوند. هر خیل نیز تحت رهبری «سَرخیل» اداره می‌شود. رؤسای طایفه‌های براهویی سیستان اعم از اسکان‌یافته یا کوچنده، عنوان کدخدا داشته‌اند که یک درجه پایین‌تر از سردار و عامل ارتباط سردار و طایفه محسوب می‌شده‌اند. تقسیم‌بندی ایلی در سازمان سیاسی براهویی‌های ساکن در خارج از ایران با براهویی‌های ایران تفاوت دارد. مثلاً در پاکستان کوچک‌ترین واحد اجتماعی هم‌تبار در قبیلهٔ براهویی
کوچک‌ترین واحد اجتماعی هم‌تبار در قبیلهٔ براهویی «پِرا» نام دارد. پس از آن «شلوار» است و از مجموعهٔ چند شلوار «تَهکُر» شکل می‌گیرد که سرپرست آن از بین کماش‌ها (ریش‌سفیدان شلوارها) انتخاب و «تَهکُری» یا «میر» نامیده می‌شود. از مجموع چند «تهکر» قبیله شکل می‌گیرد و رئیس آن از بین شایسته‌ترین «تهکُری‌ها» به‌عنوان «سردار» انتخاب می‌شود. تیره‌های براهویی. براهویی‌های کنونی ایران یک طایفهٔ بزرگ متشکل از چند تیره را تشکیل می‌دهند که عمدتاً در سیستان زندگی می‌کنند. مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین تیره‌های براهویی ایران
مهم‌ترین و پرجمعیت‌ترین تیره‌های براهویی ایران زیرکاری است که بیشتر دام‌دارند و در بلوچستان ایران زندگی میکنند. شاخه‌های رهبری بزرگْ طایفهٔ براهویی نیز از این تیره برمی‌خاستند. تیره‌های یاگی‌زیی (یاغی‌زیی)، موسی‌زیی، جنگی زیی، عیسی زیی،عیدوزهی مستان زیی، رحمت‌زهی وپیری(پیرزهی)و شاهی زیی نیز از تیره‌های دیگر براهویی هستند. الفنباین این تیره‌ها را با عنوان طایفه در فهرست طوایف براهویی آورده‌است. این تیره‌ها معمولاً پدر تبار هستند و پسوند «زَیی» (به صورت زهی و زایی هم تلفظ می‌شود) نشان از هم‌تباری اعضای هر
و زایی هم تلفظ می‌شود) نشان از هم‌تباری اعضای هر تیره دارد. این پسوند معمولاً از نسل سوم به دنبالهٔ نام افرادی که تیره به او منسوب می‌گردد، افزوده می‌شود. پرسن در شرح طایفهٔ ماریِ (ماریها به هنگام اقتدار براهویی‌های کلات از بلوچ‌ها جدا شدند و به آن‌ها پیوستند) پاکستان از پسوند اِنی و اَنی به عنوان نسل و فرزندان هم نام می‌برد که پیش از تداول پسوند زیی به دنبال نام افراد افزوده می‌شده‌است. به گفتهٔ پاستنر طوایف براهویی مکران نام و هویت خود را از نام جد خود که غالباً با پسوند زیی همراه است، می‌گیرند، مانند
که غالباً با پسوند زیی همراه است، می‌گیرند، مانند عمر زیی یا محمود زیی؛ برخی نیز مانند محمود حسنی برآنند که نام خود را از نام محل اقامت یا سردار بزرگ طایفه‌شان گرفته‌اند. با این حال تیره‌هایی هستند که خود را براهویی می‌دانند، ولی با براهویی از یک‌تبار نیستند و در حقیقت وابسته به آن‌ها محسوب می‌شوند، مثل لوارزیی که منسوب به براهویی‌اند. در پاکستان به چنین طوایف وابسته‌ای «پلّو شریک» یا «پلّوی» می‌گویند. اگر رؤسای این طوایف در یک منطقه می‌زیستند، «هم پلّه» محسوب می‌شدند که در غم و شادی هم شریک بودند. در
محسوب می‌شدند که در غم و شادی هم شریک بودند. در سیستان به چنین رابطه‌ای اصطلاحاً «مرگ و زِند» می‌گویند، مثلاً بارانی‌ها با براهویی‌ها «مرگ و زند» دارند، یعنی در مراسم غم و شادی یکدیگر شرکت می‌کنند. به نظر الفنباین، اصطلاح «طایفهٔ براهویی» بیشتر مفهوم یک موجودیت سیاسی را به ذهن می‌آورد، تا موجودیت قومی. طایفهٔ براهویی ترکیب شکننده‌ای از گروه‌بندی خانواده‌هایی است که به سبب منافع متقابل مانند حقوق چرا، مالکیت گله و گاو و بستگی‌های خونی (که کمتر از موارد دیگر اهمیت دارد) به یکدیگر می‌پیوندند. به‌طور کلی ضوابط