payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میان منابع سنی، در "البدایة و النهایه" به نقل از "صحیح بخاری" و "صحیح مسلم" و همین‌طور "تاریخ الامم و الملوک"، "مشکل الآثار"، "تاریخ الاسلام"، "طبقات ابن سعد"، "سنن کبری"، "تاریخ الخمیس"، "اثبات الهداة"، "مسند احمد" و "کفایة الطالب" و آثار دیگری از این دست، به دفن مخفیانه فاطمه زهرا اشاره شده‌است. با این وجود در "الریاض النضره" و "الاصابه" روایتی گزارش شده‌است که ابوبکر در مراسم نماز میت فاطمه شرکت داشته‌است. همچنین ابن جوزی در تاریخش به نماز خواندن ابوبکر بر فاطمه اشاره دارد. که به عقیده مرتضی عاملی، با
بر فاطمه اشاره دارد. که به عقیده مرتضی عاملی، با توجه به مخفی بودن قبر فاطمه تا کنون و عدم گزارش محل دفن او در منابع تاریخی، این گزارش‌های تاریخی صحیح به نظر نمی‌رسند. امامان بعدی شیعه نیز محل دفن فاطمه را به شیعیان خود نشان ندادند. به نوشته پوناوالا، علی و بنی‌هاشم تا قبل از درگذشت فاطمه (حدود شش ماه) از بیعت با ابوبکر سر باز زدند. علی بر روی حقش پافشاری ننمود، چرا که تمایل نداشت امت نوپای اسلام دچار کشمکش گردد. مسعودی نیز به مسئله عدم بیعت علی تا پیش از درگذشت فاطمه، اشاره دارد. هجوم به خانه در منابع.
درگذشت فاطمه، اشاره دارد. هجوم به خانه در منابع. منابع سنی. صراحت به هجوم یا تهدید ابراهیم بن سیار معتزلی (د ۲۳۱ ه‍.ق) که به نظام شهره است، از بزرگان معتزله است. وی در روایتی به «هجوم عمر به فاطمه در روز بیعت با ابوبکر» اشاره دارد و «تهدید عمر نسبت به آتش زدن خانه فاطمه» را گزارش می‌کند. ابن احمد (د ۲۹۰ ه‍.ق) در کتابش "السنه" روایتی را نقل می‌کند که به دو گزاره «برخی مسلحانه به خانه فاطمه رفتند» و «زبیر را خلع سلاح کرده و برای بیعت به مسجد آوردند» اشاره دارد. به گزارش ابن شهر آشوب (د ۵۸۸ ه‍.ق) و گنجی شافعی
به گزارش ابن شهر آشوب (د ۵۸۸ ه‍.ق) و گنجی شافعی (د ۶۵۸ ه‍.ق)، در کتاب "المعارف" ابن قتیبه (د ۲۷۶ ه‍.ق) نیز به سقط شدن محسن بر اثر ضربه قنفذ اشاره شده‌است، اما این متن اکنون در کتاب "المعارف" موجود نیست. مرتضی عاملی معتقد است این متن از کتاب به «تغییر عبارت» تحریف شده‌است. در جای دیگر نیز از ابن قتیبه در کتاب "الامامه و السیاسه" گزارش شده‌است که ابوبکر قومی را برای آنان که از بیعت با او تخلف کردند به خانه علی فرستاد. در این نقل نیز از «تهدید عمر برای آتش زدن خانه با وجود حضور فاطمه در آن خانه» و «بیرون
زدن خانه با وجود حضور فاطمه در آن خانه» و «بیرون آوردن علی از خانه برای بیعت» یاد شده اما به جزئیات و چگونگی خروج علی از خانه اشاره‌ای نشده‌است. یعقوبی (د ۲۸۴ ه‍.ق) در تاریخش، بدون گزارش جزئیات ماجرا، از «ورود بی‌احترامانه و به زور عمر به خانه فاطمه»، «عکس‌العمل فاطمه زهرا» و «تهدید فاطمه خطاب به عمر برای خروج از خانه و نفرین در حق عمر» خبر می‌دهد. ابن ابی‌شبیه (د ۲۳۵ ه‍.ق) در کتاب "المصنف" روایتی را می‌آورد که در آن به «ورود مقداد و زبیر به خانه فاطمه برای مذاکره و مشورت در خصوص بیعت مردم با ابوبکر» و
مذاکره و مشورت در خصوص بیعت مردم با ابوبکر» و «عکس‌العمل عمر بن خطاب به این اتفاق» و «تهدید فاطمه به آتش زدن خانه در صورت تداوم این رفتارها» اشاره شده‌است. همین روایت را با اختلافی اندک، ابن عبدالبر (د ۴۳۶ ه‍.ق) با سندی دیگر و نویری (د ۷۳۳ ه‍.ق) به نقل از ابن عبدالبر و صفدی (۷۶۴ ه‍.ق) گزارش می‌کند. بلاذری (د ۲۷۹ ه‍.ق) از مدائنی در خصوص «سؤال و جواب فاطمه و عمر در خصوص آتش زدن خانه فاطمه» گزارش می‌کند که عمر در پاسخ فاطمه گفت «حتی اگر تو در خانه باشی [آن را آتش می‌زنم]». شبیه به همین مطلب را ابن عبدربه نیز
آتش می‌زنم]». شبیه به همین مطلب را ابن عبدربه نیز بدون ذکر سند گزارش می‌کند. طبری (د ۳۲۰ ه‍.ق) نیز به نقل از واقدی (د ۲۰۹ ه‍.ق) گزارش می‌کند که «عمر برای بیرون کشیدن جماعتی که در خانه فاطمه پناهنده شده بودند و از بیعت استنکاف می‌کردند، به خانه فاطمه رفته و تهدید کرده‌است که خانه را به روی اهلش آتش خواهد زد». طبری بدون اشاره به جزئیات ماجرا، تنها به «دستگیری زبیر و علی» اشاره می‌کند. ابن شحنه (د ۸۹۰ ه‍.ق) در کتاب "روضة المناظر" از «آمدن عمر به نزد خانه فاطمه برای آتش زدن آن» خبر می‌دهد و بدون گزارش جزئیات
برای آتش زدن آن» خبر می‌دهد و بدون گزارش جزئیات ماجرا به نقل از عایشه می‌آورد که «علی تازنده بودن فاطمه از بیعت استنکاف کرد.» در "صحیح بخاری"، "سنن ابن ماجه" و "دلائل النبوة"، روایتی از حذیفة بن یمان گزارش شده‌است که بر اساس آن، محمد در مورد فتنه‌ای سخن می‌گوید که در آن «بین عمر بن خطاب و آن فتنه، دربی بسته‌است که شکسته خواهد شد.» اعتراف ابوبکر یکی از گزارش‌هایی که در منابع سنی مذهب در تصدیق هجوم به خانه فاطمه مورد استناد قرار گرفته‌است، «اعتراف ابوبکر در روزهای پایانی زندگانی نسبت به هجوم به خانه فاطمه»
روزهای پایانی زندگانی نسبت به هجوم به خانه فاطمه» بوده‌است. این گزارش را طبری، مسعودی (د ۳۴۵ ه‍.ق)، یعقوبی و ابن عبدربه (د ۳۲۸ ه‍.ق) گزارش کرده‌اند. این عبارت به‌طور کلی در ۲۱ شکل و منبع مختلف از منابع سنی آمده‌است که در نقل طبری، عقیلی (د ۳۲۲ ه‍.ق)، ابن عبدربه، طبرانی (د ۳۶۰ ه‍.ق)، ابن عساکر (د ۵۷۱ ه‍.ق)، ضیاء مقدسی (د ۶۴۳ ه‍.ق)، ابن ابی‌الحدید (د ۶۵۶ ه‍.ق) و ذهبی (د ۷۴۸ ه‍.ق) با ذکر سندهای مختلف و در باقی موارد به صورت مرسل گزارش شده‌است. قدیمی‌ترین منابعی که این متن را از ابوبکر نقل کرده‌اند، ابوعبید (د
که این متن را از ابوبکر نقل کرده‌اند، ابوعبید (د ۲۲۲ ه‍.ق)، ابن قتیبه (د ۲۷۶ ه‍.ق)، یعقوبی (د ۲۸۴ ه‍.ق) و مبرد (د ۲۸۵ ه‍.ق) هستند. حاکم نیشابوری (د ۴۰۵ ه‍.ق) نیز در روایتی گزارش می‌کند که ابوبکر پس از اطلاع از ناراحتی فاطمه در خصوص وقایع رخ داده شده در ایام بیعت‌گیری، در خطبه‌ای معذرت‌خواهی کرد. در روایت حاکم، جز «شکسته شدن شمشیر زبیر»، به هیچ مطلبی اشاره نشده‌است. این خبر را بیهقی (د ۴۵۸ ه‍.ق)، ابن عساکر، ذهبی، ابن‌کثیر (د ۷۷۴ ه‍.ق) و متقی هندی (د ۹۷۵) از حاکم گزارش کرده‌اند. احمد بن عبدالله طبری (د ۶۹۴
حاکم گزارش کرده‌اند. احمد بن عبدالله طبری (د ۶۹۴ ه‍.ق) در "الریاض النضره" و ابوالفداء (د ۷۳۲ ه‍.ق) در "المختصر فی اخبار البشر" دیگر منابع از منابع سنی مذهب هستند که به این واقعه اشاراتی داشته‌اند. منابع شیعه. ماجرای هجوم و تهدید "کتاب سلیم بن قیس هلالی"، قدیمی‌ترین منبع شیعی است که در قرن اول ه‍.ق تنظیم شده‌است. در این کتاب، پنج نقل با سلسله سند متفاوت در راستای هجوم به خانه فاطمه گزارش شده‌است. به‌طور کلی سلیم بن قیس (د ۷۶ ه‍.ق) به عنوان راوی بخش عمده‌ای از وقایع این رویداد و قدیمی‌ترین منبع شیعی نقل
از وقایع این رویداد و قدیمی‌ترین منبع شیعی نقل کننده این روایت، ۵ روایت مختلف در این خصوص گزارش کرده‌است. نصر بن مزاحم (د ۲۱۲ ه‍.ق) در "وقعة صفین" روایتی را به نقل از عمرو عاص خطاب به معاویه در خصوص بستن آب بر سپاهیان علی در جنگ صفین گزارش می‌کندکه در آن به معاویه توصیه می‌شود، بستن آب به سپاه علی کار صحیحی نیست، «چرا که از علی پس از واقعه هجوم به خانه فاطمه، شنیده شده‌است اگر چهل نفر یار می‌داشت، قیام می‌کرد». این روایت، دومین منبع در ترتیب تاریخی است که تلویحاً به مسئله هجوم به خانه فاطمه اشاره دارد. در
به مسئله هجوم به خانه فاطمه اشاره دارد. در نقل دیگری که عیاشی (د ۳۲۰ ه‍.ق) ناقل آن است، سخنی از «ضرب و هتک فاطمه زهرا» نیست و تنها به «شکسته شدن درب» و «بدون اجازه وارد شدن عمر به خانه» اشاره شده‌است. عیاشی روایتی مرسل را از جعفر صادق و محمدباقر گزارش می‌کند که در آن به «آتش آوردن عمر برای آتش زدن خانه فاطمه» تصریح شده‌است. خصیبی (د ۳۳۴ ه‍.ق) روایتی را از علی گزارش می‌کند که در آن به «آتش آوردن عمر برای آتش زدن خانه فاطمه و اهل آن» تصریح شده‌است. به گزارش مرتضی عاملی، در "مروج الذهب" مسعودی (د ۳۴۵ ه‍.ق)
مرتضی عاملی، در "مروج الذهب" مسعودی (د ۳۴۵ ه‍.ق) آمده‌است که عمر پس از آنکه با مخالفت بنی‌هاشم در خصوص بیعت با ابوبکر مواجه شد، دستور داد تا هیزم جمع کنند و خانه را به رویشان آتش دهند. بعدها در چاپ‌های جدید این کتاب، عبارت‌هایی از این نقل، حذف شده‌است. مسعودی در جای دیگر در بیان آنچه برای توجیه عمل عبدالله بن زبیر در محاصره بنی‌هاشم گزارش می‌شود، به مسئله رویداد خانه فاطمه اشاره دارد و آن دو را با هم تشبیه می‌کند. مفید (د ۴۱۳ ه‍.ق) در "امالی" به نقل از مروان بن عثمان، به تفصیل مسئله «هجوم به خانه فاطمه»،
بن عثمان، به تفصیل مسئله «هجوم به خانه فاطمه»، «آتش زدن خانه علی»، «عدم مخالفت ابوبکر با اقدامات عمر» و «ناراحتی فاطمه از این جسارت» پرداخته‌است. در روایتی دیگر از جعفر صادق که در "الشافی فی الامامه" از سید مرتضی (د ۴۳۶ ه‍.ق) آمده‌است، «علی تا پیش از آنکه دود به خانه‌اش وارد نشد، از بیعت استنکاف کرد.» ابن جریر طبری (قرن چهار ه‍.ق) در "دلائل الائمه" از محمد باقر روایتی می‌آورد که در آن، علت درگذشت فاطمه «رفتار سوء عمر با وی» عنوان شده‌است که به «سقط محسن» انجامیده‌است. در روایتی دیگر در همان کتاب، محمد باقر
در روایتی دیگر در همان کتاب، محمد باقر خطاب به ابی‌الجارود خبر می‌دهد «هیزمی که عمر برای آتش زدن خانه فاطمه جمع کرد، نزد اهل بیت به ارث می‌چرخد». همو به نقل از ابوحمزه ثمالی و او به نقل از سجاد، ماجرای هجوم به خانه فاطمه را به تفصیل گزارش می‌کند. طبرسی (د ۵۴۸ ه‍.ق) در "الاحتجاج" در ضمن روایتی به ماجرای «هجوم و تهدید به آتش زدن خانه فاطمه» و «دستور ابوبکر در خصوص کتک زدن فاطمه» تصریح می‌کند. طبرسی دو روایت دیگر مربوط به «ماجرای هجوم به خانه فاطمه» را گزارش می‌کند. ابوصلاح حلبی (د ۴۴۷ ه‍.ق) از متلکمان شیعه،
ابوصلاح حلبی (د ۴۴۷ ه‍.ق) از متلکمان شیعه، با اشاره به ماجرای «هجوم به خانه فاطمه توسط عمر»، علت تهدیدهای عمر بن خطاب و هجومش را، همراه کردن علی و بنی‌هاشم در بیعت با ابوبکر عنوان می‌کند. در بخشی از سخنان او، آمده‌است که این در حالی بود که فاطمه و علی، لشکری را تهیه نکرده بودند. مقدس اردبیلی (د ۹۹۳ ه‍.ق) در "حدیقة الشیعه"، از ماجرای «حمله عمر به خانه فاطمه» یاد کرده‌است و علت درگذشت فاطمه را نیز، «جراحات ناشی از این هجوم» دانسته‌است. مجلسی اول (د ۱۰۷۰ ه‍.ق) در "شرح کتاب من لایحضره الفقیه"، دلیل درگذشت
در "شرح کتاب من لایحضره الفقیه"، دلیل درگذشت فاطمه را «لگد عمر بن خطاب به شکم فاطمه» می‌داند. مجلسی دوم (د ۱۱۱۰ ه‍.ق) نیز شبیه به همین عبارت را در آثار خود دارد. ابن حمزه زیدی (د ۶۱۴ ه‍.ق) در "الشافی"، از دو شاهد عینی ماجرای هجوم به خانه فاطمه را گزارش می‌کند و در آن به «فریاد عمر بر اهل خانه فاطمه» و «تهدید به آتش زدن خانه در صورت عدم خروج علی» اشاره می‌کند. همو در روایتی دیگر از «پاسخ عمر در جواب کسی که از بودن فاطمه در خانه او را مطلع می‌کند و می‌گوید: من و فاطمه رو در روی هم خواهیم شد.» گزارش می‌کند.
من و فاطمه رو در روی هم خواهیم شد.» گزارش می‌کند. عمادالدین طبری (قرن ششم ه‍.ق) در "کامل بهائی"، در گزارشی از «تهدید عمر» و «ضربه زدن عمر با شمشیر به پهلوی فاطمه» خبر می‌دهد. سید بن طاووس (د ۶۶۴ ه‍.ق) در "الطرائف"، روایتی از موسی کاظم به نقل از محمد را گزارش می‌کند که پیامبر اسلام «درب خانه فاطمه را درب خانه خود» می‌دانست و «هتک آن را هتک خود اعلام کرد». در این روایت موسی کاظم اضافه می‌کند که «با این وصف، او را هتک کردند و حریم الهی شکسته شد». سید روایتی دیگر را از حسن عسکری در خصوص «آتش زدن خانه فاطمه» و
را از حسن عسکری در خصوص «آتش زدن خانه فاطمه» و «سیلی به صورت فاطمه» در "زوائد الفوائد" گزارش می‌کند. علامه حلی (د ۷۲۶ ه‍.ق) در "نهج الحق" و به طبع او شیخ حر عاملی (د ۱۱۰۴ ه‍.ق) در "اثبات الهداة" از زید بن اسلم گزارش می‌کنند که عمر پس از «تهدید به آتش زدن خانه فاطمه»، از فاطمه شنید که: اگر من در خانه باشم باز چنین می‌کنی و عمر پاسخ می‌دهد، حتی اگر تو در خانه باشی؛ مگر آنکه برای بیعت خارج شوند. دیلمی (قرن هشتم ه‍.ق) روایتی را از فاطمه گزارش می‌کند که فاطمه زهرا می‌گوید: «در کنار درب خانه ما، هیزم بسیاری جمع
می‌گوید: «در کنار درب خانه ما، هیزم بسیاری جمع کرده‌بودند و آتش آوردند تا درب و ما را با هم بسوزانند. من به پشت درب رفتم و آنان را به خدا و پیامبرش قسم دادم که بروند، اما عمر تازیانه را از قنفذ گرفت و به بازوی من زد. سپس لگدی به درب زد و من بین درب و دیوار ماندم در حالی که آبستن بودم. سپس عمر به صورتم سیلی زد و همان‌جا محسن را سقط کردم.» همین روایت را ابن سلیمان در "المختصر" با کمی تفاوت گزارش کرده‌است. کفعمی (د ۹۰۵ ه‍.ق) در "المصباح" روایتی از علی را نقل می‌کند که در آن، به «دریده شدن شکم فاطمه»، «سقط
می‌کند که در آن، به «دریده شدن شکم فاطمه»، «سقط جنین» و «شکستن پهلو» اشاره شده‌است. روایات غیر مصرح در روایتی از علی بن ابی‌طالب که سلیم بن قیس که آن را به دو سند متفاوت گزارش می‌کند، علی بن ابی‌طالب، علت بخشش مالیات قنفذ را به سبب تشکر و قدردانی عمر از او به جهت ضربه به فاطمه که اثر آن ضربه تا پایان عمر بر بازوی فاطمه عیان بود دانسته‌است. در روایتی دیگر که کلینی (د ۳۲۹ ه‍.ق) در "کافی" و سید رضی (د ۴۰۶ ه‍.ق) در "نهج‌البلاغه" آن را گزارش می‌کند، علی در هنگام دفن، از ظلم امت در حق فاطمه سخن به گلایه
در هنگام دفن، از ظلم امت در حق فاطمه سخن به گلایه می‌گشاید. کلینی در روایتی دیگر از جعفر صادق، گزارش می‌کند که فاطمه در ماجراهایی که بر او گذشت، پیراهن عمر را گرفت و به او گفت، «ای ابن خطاب، اگر ترس از رسیدن بلا بر بی‌گناهان نبود، می‌دانی که بر خداوند سوگند می‌خوردم و به سرعت اجابت می‌شدم.» در روایتی از جعفر صادق در کتاب "کامل الزیارات" ابن قولویه (د ۳۶۷ ه‍.ق)، محمد در سفر معراج از «ظلم بر فاطمه» و «ورود بدون اجازه به خانه او» خبردار می‌شود. در این روایت، اولین کسی که در قیامت برای او حکم می‌شود، محسن بن
اولین کسی که در قیامت برای او حکم می‌شود، محسن بن علی عنوان شده‌است. صدوق (د ۳۸۱ ه‍.ق) در "امالی خویش"، از علی گزارش می‌کند که محمد، در خصوص «کتک خوردن علی و فاطمه پس از خودش» ناراحت بود. صدوق این روایت را به شکل و سندهای دیگری نیز گزارش می‌کند. در روایتی دیگر که سلیم بن قیس آن را گزارش می‌کند، محمد خطاب به فاطمه از «کتک خوردن»، «شکسته شدن دنده‌های پهلو» و «مورد ظلم و خشم قرار گرفتن» خبر داده‌است. شبیه به این روایت در "فرائد السمطین" اثر ابراهیم بن محمد جوینی نقل شده‌است. روایتی دیگر به همین مضمون از جانب
نقل شده‌است. روایتی دیگر به همین مضمون از جانب محمدباقر مجلسی از دستخطی از محمد بن علی جبعی (جد پدری شیخ بهایی) گزارش شده‌است. از دیگر شیعیانی که به واقعه هجوم در آثارشان اشاره داشته‌اند می‌توان به فیض کاشانی در "نوادر الاخبار"، قطب‌الدین راوندی در "القاب الرسول و عترته"، محمد بن احمد دیلمی در "قواعد عقائد آل محمد"، تاج‌الدین بن علی بن احمد عاملی در "تتمه فی تواریخ الائمه"، طریحی در "منتخب"، ابن عطیه در "موتمر علماء بغداد" و هاشم معروف الحسنی در "سیرة الائمه الاثنی عشر" اشاره کرد. نقدها و بررسی ساختاری.
الاثنی عشر" اشاره کرد. نقدها و بررسی ساختاری. محمدحسین کاشف الغطا در پاسخ به سؤالی در کتاب "جنة المأوی"، با جسارت عظیم خواندن این رویداد، در تحقق آن تردیدهایی منطقی را از دیدگاه خود مطرح می‌کند. کاشف الغطا معتقد است که با وجود شیوع ضرب و شتم زنان در آن دوران، اما کتک زدن فاطمه زهرا به عنوان فرزند محمد و با توجه به جایگاه او، نمی‌توانست بدون عکس‌العمل دیگر صحابه به پایان برسد. ضمن آنکه فاطمه زهرا در هیچ‌کجا از ضرب و سقط جنینش، شکایتی نکرد، با وجود آنکه از غصب حقش در فدک و منع علی بن ابی‌طالب از ولایت، بارها
حقش در فدک و منع علی بن ابی‌طالب از ولایت، بارها گلایه کرده بود. مرتضی عاملی، بر این باور است که کاشف الغطا در این دیدگاه، دچار خطا شده‌است و احتمالاً وضعیت وی در هنگام پاسخ به این سؤال یا احوال زمانه در پاسخش مؤثر بوده‌است. مرتضی عاملی به دیگر آثار کاشف الغطاء استناد می‌کند که در آنها، به سقط محسن و ضرب و شتم فاطمه تصریح می‌شود و در نهایت با غیر معصوم دانستن کاشف الغطا از خطای علمی، به بررسی دیدگاه او در این زمینه پرداخته‌است. همچنین مرتضی عاملی به هتک حرمت اهل بیت و زنان آنان در واقعه کربلا اشاره دارد و
اهل بیت و زنان آنان در واقعه کربلا اشاره دارد و با توجه به وقایع آن نبرد، استبعاد کاشف الغطا را بی‌مورد می‌داند. از انتقادات ساختاری که بر ماجرای هجوم وارد شده‌است، مسئله غیرت علی بن ابی‌طالب است که با توجه به حضورش در خانه، چطور اجازه باز کردن درب خانه به فاطمه زهرا داده‌است. به این مطلب در "ابطال نهج الباطل" اشاره شده‌است. مرتضی عاملی با اشاره به همراهی دختران و زنان حسین بن علی با او در واقعه کربلا و با توجه به قطعی بودن جنگ و درگیری در این سفر، آن را همچون حضور فاطمه در پشت درب خانه، منافی غیرت علی و
حضور فاطمه در پشت درب خانه، منافی غیرت علی و حسین نمی‌داند. مرتضی عاملی همچنین به روایاتی در منابع در خصوص پاسخ دادن همسران محمد با وجود حضور محمد در خانه اشاره می‌کند. از دیگر انتقادها به مسئله هجوم به خانه فاطمه، نبود تصریح به شهادت فاطمه زهرا در منابع دست اول شیعه مطرح شده‌است. با این وجود، به اعتقاد منابع شیعی، مقتول بودن فاطمه زهرا در پاره‌ای از روایات مورد تأکید قرار گرفته‌است. ازاین میان می‌توان به "زیارت فاطمه زهرا" به نقل از شیخ مفید در "المقنعه" اشاره کرد که در بخشی از آن آمده‌است: «السلام علیک
اشاره کرد که در بخشی از آن آمده‌است: «السلام علیک ایتها البتول الشهیدة الطاهره». در روایتی دیگر از جعفر صادق که در "الاختصاص" شیخ مفید نقل شده‌است، به مقتول بودن فاطمه زهرا اشاره شده‌است. در این روایت آمده‌است: «... و قاتل امیرالمؤمنین و قاتل فاطمه و قاتل المحسن و قاتل الحسن و قاتل الحسین…» صدوق در "من لایحضر الفقیه" نیز زیارت‌نامه‌ای را بدون سند گزارش می‌کند که عبارت شهیده در آن بکار رفته‌است. کلینی در روایتی به شهیده بودن فاطمه تصریح می‌کند. در زیارتی که در "اقبال الاعمال" آمده نیز به صراحت از شکسته شدن
در "اقبال الاعمال" آمده نیز به صراحت از شکسته شدن پهلوی فاطمه زهرا یاد شده‌است. کفعمی نیز همین روایت را از سید بن طاووس گزارش می‌کند. در روایتی دیگر که ابن قولویه در "کامل الزیارات" گزارش می‌کند، به عذاب قاتلان فاطمه زهرا و محسن به صراحت اشاره شده‌است. دیدگاه‌ها. شیعه. گزارش اجماع طوسی (د ۴۶۰ ه‍.ق) در کتاب "تلخیص الشافی" گزارش می‌کند که بین شیعیان امامیه، مسئله هجوم به خانه علی بن ابی‌طالب و کتک زدن فاطمه زهرا، اجماعی است و اختلافی در آن نیست. شیخ طوسی همچنین به مسئله لگد عمر به شکم فاطمه که منجر به سقط
به مسئله لگد عمر به شکم فاطمه که منجر به سقط جنین فاطمه که به محسن نامگذاری شده‌بود اشاره دارد و این دیدگاه را در میان طوایف مسلمان، مشهور می‌داند. شیخ مفید در بخشی از "الارشاد"، گزارشی را نقل می‌کند و می‌نویسد: «در میان شیعه کسانی می‌گویند فاطمه پس از پیامبر، یک فرزند پسر سقط کرد…». محمد حسین فضل‌الله با استناد به این نقل مفید، اجماع ادعایی طوسی را مورد مناقشه قرار می‌دهد. با این وجود، مرتضی عاملی معتقد است که منظور مفید از کلمه «شیعه» عموم شیعه شامل اسماعیلیه، زیدیه، امامیه و حتی معتزله بوده‌است. مرتضی
زیدیه، امامیه و حتی معتزله بوده‌است. مرتضی عاملی همچنین هدف نگارش شیخ مفید از "الارشاد" را نگارش کتابی عاری از اختلاف‌های مذهبی می‌داند که سبب شده‌است احتیاط‌های به‌خصوصی را رعایت کند. محمدحسین کاشف الغطاء نیز در "جنة الماوی" به اجماع تمام منابعی که از قرن اول ه‍.ق تا قرن یازدهم به موضوع فاطمه زهرا پرداخته‌اند در خصوص مورد ظلم واقع شدن فاطمه زهرا اشاره دارد و به مسئله سیلی خوردن، تازیانه خوردن و شکسته شدن استخوان‌های سینه فاطمه زهرا در اثر حمله عمر بن خطاب اشاره می‌کند. مظفر نیز در "دلائل الصدق"، اجماع
اشاره می‌کند. مظفر نیز در "دلائل الصدق"، اجماع شیعه در خصوص این واقعه را گزارش می‌کند. سید عبدالحسین شرف‌الدین در "النص و الاجتهاد" خویش، معتقد است که تهدید علی به آتش زدن خانه، به تواتر قطعی ثابت است. وحید خراسانی از مراجع تقلید معاصر شیعه، در خصوص هجوم به خانه فاطمه، معتقد است که منابع شیعه و سنی در مسئله تهدید عمر بن خطاب نسبت به آتش زدن خانه فاطمه، اجماعی تقریبی دارند. وی پس از این مسئله به نقل از چند منبع سنی همچون الامامة و السیاسه و دائرة المعارف القرن العشرین، این ماجرا را گزارش می‌کند و در نهایت
العشرین، این ماجرا را گزارش می‌کند و در نهایت با انضمام روایتی از عمر بن خطاب در کتاب صحیح بخاری که در آن، بیعت با ابوبکر یک خطا و لغزش عنوان گرفته‌است؛ می‌افزاید: «اگر به اعتراف تو، این بیعت غلط بود، چرا برای حفظ این بیعت آمد فاطمه زهرا را بسوزاند؟». بر اساس آنچه علی لباب در فهرست‌نویسی از کتاب "الهجوم" عبدالزهرا مهدی نوشته‌است؛ مسئله هجوم به خانه فاطمه در منابع امامیه، تواتر معنوی دارد و اصل هجوم به خانه غیرقابل انکار است. لباف در بخشی از کتابش به سخن محسن کدیور نیز اشاره می‌کند که وی می‌گوید: «اینکه در
کدیور نیز اشاره می‌کند که وی می‌گوید: «اینکه در صدر اسلام چه رفتار نامناسبی با امام (علی) علیه السلام و حضرت (فاطمه) سلام‌الله علیها شده، مسلم است ولی جزئیات آن برای ما به‌طور تاریخی ثابت نشده‌است.» انکار ناپذیری سید جعفر شهیدی، نویسندهٔ شیعه، تهدید به آتش‌زدن را تأیید می‌کند. از نظر او با توجه به این‌که شیعیان یا گروه‌های سیاسی موافقشان در نخستین سالیان هجرت نیرویی نداشته‌اند، جعل روایات مربوط به این رویداد ناممکن می‌نماید. به‌علاوه می‌گوید که بعضی از این روایات در نوشتارهای مَغربِ اسلامی هم آمده‌است. اما
در نوشتارهای مَغربِ اسلامی هم آمده‌است. اما در این باره که «آیا بازوی دختر پیغمبر را با تازیانه آزرده‌اند»، یا «می‌خواسته‌اند با زور به درون خانه راه یابند و او که پشت در بوده‌است، صدمه دیده» می‌نویسد «در آن گیرودارها ممکن است چنین حادثه‌هایی رخ داده باشد». خواجه نصیرالدین طوسی نیز به صراحت، مسئله هجوم به خانه فاطمه را انکار ناپذیر قلمداد می‌کند. تردیدها محمدحسین فضل‌الله از مجتهدین لبنانی شیعه بود که در اظهاراتی، منکر «هجوم به خانه فاطمه» و به‌طور کلی «شهادت فاطمه زهرا» شد. این اظهارات با عکس‌العمل‌هایی
فاطمه زهرا» شد. این اظهارات با عکس‌العمل‌هایی در میان عالمان و مراجع تقلید شیعه مواجه بود. نوشته شدن ۲ جلد کتاب به نام "ماساة الزهرا" از جانب سید جعفر مرتضی عاملی از اولین اقدامات علمی در نقد دیدگاه او به‌شمار می‌رود. تحلیل‌ها مرتضی مطهری با اشاره به وصیت فاطمه به علی درخصوص دفن شبانه و مخفیانه؛ آن را بزرگترین سیاست به کار گرفته فاطمه زهرا می‌داند که در راستای افشای نیت‌های خلیفه و حامی او عمر بن خطاب اتخاذ شده‌است. به عقیده مطهری، جنایتکاران همواره در پی مظلوم نمایی هستند، اما فاطمه زهرا با این تصمیم،
مظلوم نمایی هستند، اما فاطمه زهرا با این تصمیم، آنها را از تطهیر خود در خصوص این جنایت، منع کرد. سنی. گزارش نظر شیعه مقدسی از تاریخ‌نویسان عهد عباسی، در "البدء و التاریخ" کشته‌شدن محسن بر اثر ضربه عمر را به شیعیان نسبت می‌دهد. شبیه به همین مطلب را ابن ابی‌الحدید معتزلی گزارش می‌کند. مرتضی عاملی از این دو دیدگاه، اجماع شیعیان نسبت به مسئله هجوم به خانه را برداشت می‌کند. ابن ابی‌الحدید بر این باور است که آنچه شیعه در خصوص ضربه زدن عمر با تازیانه به فاطمه زهرا و تحت فشار قرار دادن او بین در و دیوار گزارش
زهرا و تحت فشار قرار دادن او بین در و دیوار گزارش می‌کند، تنها مربوط به منابع شیعه بوده و در دیدگاه اهل سنت، اساسی ندارد. تحلیل‌ها ابن ابی‌الحدید روایتی را از استادش ابوجعفر نقیب گزارش می‌کند که بر اساس آن، وقتی داستان هبار بن اسود را برای استادش گفته‌است، او می‌گوید: «اگر رسول خدا خون هبار را مباح کرد، بدین جرم که او زینب را ترساند و زینب بچه‌اش را سقط کرد، ظاهر حال بیانگر آن است که اگر رسول خدا زنده بود، خون کسی که فاطمه را به وحشت انداخت چنان‌که بچه‌اش سقط شد، مباح می‌کرد.» ابن ابی‌الحدید از استادش
سقط شد، مباح می‌کرد.» ابن ابی‌الحدید از استادش می‌خواهد که اجازه دهد تا این عبارت را از او نقل کند ولی استادش او را منع می‌کند. عبدالجلیل قزوینی از عالمان سنی مذهب قرن ششم ه‍.ق نیز در خصوص واقعه هجوم به خانه فاطمه زهرا معتقد است که این رویداد در کتب شیعه و سنی منعکس شده‌است و خبری درست است. او در ادامه، هدف عمر بن خطاب از این اقدام را بیرون کشیدن علی از خانه برای بیعت می‌داند و مسئله سقط شدن فاطمه و آسیب او در پی این هدف را، مسئله‌ای جانبی و غیرعمدی می‌داند. او به صراحت کشته شدن محسن بن علی را قتل غیرعمد
او به صراحت کشته شدن محسن بن علی را قتل غیرعمد از جانب عمر معرفی می‌کند. و در جایی دیگر از استدلالش، به صراحت بیان می‌کند که اگر عمر عمداً اقدام به ضرب فاطمه کرده‌است تا جنینش سقط شود، تکلیف او در قیامت مشخص خواهد شد و کسی در دنیا حق محاکمه او را ندارد. ابن ابی‌الحدید به نقل از استادش یحیی بن محمد علوی بصری از دانشمندان قرن هفتم ه‍.ق گزارش می‌کند که او پس از آنکه مسئله هجوم به خانه فاطمه زهرا را تصدیق می‌کند؛ آن را به ماجرای جنگ جمل و هتک عایشه در آنجا تشبیه می‌کند. انتقادها شهرستانی گزارش نظام از ماجرای
می‌کند. انتقادها شهرستانی گزارش نظام از ماجرای هجوم به خانه فاطمه را در "الملل و النحل" گزارش می‌کند و در ادامه او را به جهت این نقل مورد طعن قرار می‌دهد. این مطلب را بغدادی در "الفرق بین الفرق"، مقریزی در "الخلطط" و صفدی در "الوافی بالوفیات" از نظام گزارش می‌کنند. نعمانی نیز نظام را متهم می‌کند، اولین کسی است که چنین مطلب ناروایی را گزارش کرده‌است. ابن ابی‌الحدید گزارش می‌کند که اخبار در این خصوص اخبار واحدی است که اعتبار ندارد و در مورد هیچ‌کدام از صحابه روا نیست. مرتضی عاملی با اشاره به این سخن ابن
روا نیست. مرتضی عاملی با اشاره به این سخن ابن ابی‌الحدید و جای دیگری که معتقد است حدیث هجوم به خانه فاطمه را بنابر نقل سید مرتضی درست قلمداد می‌کند و به نقل اتفاقات هجوم توسط گروهی از اهل حدیث (که معتزله از میان آنها هستند)، سخنان او را دچار تناقض می‌داند. قاضی عبدالجبار از بزرگان معتزلی در قرن پنجم ه‍. ق، با رد ادعاهای شیعیان در خصوص حمله عمر بن خطاب به فاطمه زهرا، در نهایت با فرض صحت اخبار وارده در این خصوص، تهدید ممانعت کنندگان از بیعت را حق عمر بن خطاب عنوان می‌کند. از وی در جای دیگری گزارش شده‌است که
عنوان می‌کند. از وی در جای دیگری گزارش شده‌است که شیعیان بر اساس روایاتی از جمله روایتی از جعفر صادق، مدعی ضربه شلاق عمر به فاطمه هستند. اما همو پس از نقل این روایت، اساس باور شیعیان در خصوص هجوم عمر به فاطمه را باطل می‌داند. محمد عزت دروزه در "تاریخ العرب فی الاسلام" معتقد است که فاطمه زهرا و علی بن ابی‌طالب، با ایمان‌تر و منزه‌تر و خردمندتر از آنی بودند که برخلاف مصالح مسلمانان به پا خیزند و عمر بن خطاب نیز بزرگتر و خوددارتر از آن است که به آتش زدن فاطمه اقدام کند. دروزه با این مقدمه، چنین نتیجه می‌گیرد
اقدام کند. دروزه با این مقدمه، چنین نتیجه می‌گیرد که این اختلافات در روایات و گزارش‌ها، در کتاب "الامامه و السیاسه" به جهت تأثیر عقاید شیعی و عباسی بر ابن قتیبه بوده‌است. نعمانی نیز بر این باور است که مسئله هجوم به خانه فاطمه با ارتباط تنگاتنگ علی و عمر بن خطاب سازگاری ندارد. شرق‌شناسان. به‌عقیدهٔ لئورا وچا ولیری، حتی اگر به این داستان شاخ و برگ داده شده‌باشد و جزئیاتی ساختگی به آن افزوده شده‌باشد، ریشهٔ تاریخی آن را نمی‌شود نادیده گرفت. به گفتهٔ ژوزف مری و جری باکاراک به‌دنبال فوت محمد، فاطمه دخترش به حق
جری باکاراک به‌دنبال فوت محمد، فاطمه دخترش به حق علی بر سر جانشینی پیامبر مسلمانان معتقد بود. از این رو وی با ابوبکر و حامی او عمر، وارد مجادلات فراوانی شد. سرانجام عمر تهدید نمود که اگر علی با ابوبکر بیعت ننماید خانه او با تمام ساکنانش را به آتش می‌کشد. علی سرانجام تسلیم شد و با ابوبکر بیعت نمود، هر چند به‌گفته بعضی منابع، علی تنها پس از وفات فاطمه با ابوبکر بیعت کرد. آنطور که لئورا وچا ولیری در دانشنامه اسلام نقل می‌کند، گزارش‌ها حاکی از آن است که هنگامی که ابوبکر و عمر برای دلجویی از فاطمه به خانه او
که ابوبکر و عمر برای دلجویی از فاطمه به خانه او مراجعه و تقاضای ورود می‌کند، فاطمه اجازه وارد شدن به خانه را نمی‌دهد و این علی است که به عمر و ابوبکر اجازه ورود می‌دهد. در این هنگام فاطمه رویش را به دیوار برمی‌گرداند. به‌گفتهٔ دنیس سوفی، روایتِ طبری از گفتهٔ ابوبکر در بستر مرگ که «کاش خانهٔ فاطمه را، اگر هم به قصد جنگ بسته بودند، برنگشوده بودم» به‌طور غیرمستقیم به این معناست که خانهٔ فاطمه ممکن بوده به‌زور باز شده باشد. وی می‌افزاید احادیثی که بر دخیل بودن فاطمه در رویدادهای پس از درگذشت پیامبر دلالت