payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این آلبوم، "نیمهٔ تاریک ماه" اغلب به عنوان اثر شاخص گروه شناخته می‌شود، و هنوز هم به وسیلهٔ منتقدان موسیقی به عنوان یکی از عظیم‌ترین و تأثیرگذارترین آلبوم‌های همهٔ زمان‌ها شناخته می‌شود. پیش‌زمینه. به دنبال عرضهٔ آلبوم فضولی، اعضای باند برای تورهای آیندهٔ خود در بریتانیا، ژاپن و ایالات متحده در دسامبر همان سال آماده شدند. تمرین در باغ‌های برودهرست‌لندن چشم‌اندازی از آلبوم جدید گروه بود هرچند که ایجاد قطعات جدید در اولویت کاری گروه قرار داشت. در ملاقاتی که اعضای گروه در خانهٔ نیک میسن در کمدن‌تاون داشتند
اعضای گروه در خانهٔ نیک میسن در کمدن‌تاون داشتند واترز بیسیست گروه پیش نهاد داد که که آلبوم جدید می‌تواند بخشی از تور آن‌ها را دربر گیرد. ایدهٔ واترز برای این آلبوم در ارتباط با چیزهایی بود که مردم را از حالت عادی زندگی خود خارج می‌کرد و مواردی بمانند تعارض و جنون که از عضو سابق گروه سید برت سرچشمه می‌گرفت. تمرکز بر شیوه زندگی پرزحمتی که اعضای گروه با آن مواجه بودند نیز از دیگر پیش‌نهادهای واترز بود. گروه بمانند این ایده را در سال ۱۹۶۹ و در انسان و سفر نیز پرداخته بود. هر چهار عضو گروه ایدهٔ واترز را
نیز پرداخته بود. هر چهار عضو گروه ایدهٔ واترز را دربارهٔ مفهوم آلبوم قبول کردند و پذیرفتند که این ایده دارای یکپارچگی مناسب و خوبی است. بعد آن واترز، گیلمور، رایت و میسن در نوشتن و تولید قطعات شرکت کردند و واترز نیز به ایجاد نسخه‌های اولیه از قطعات آلبوم در استودیوی ضبط کوچک خانه‌اش در ایسلینگتون پرداخت. قسمت‌هایی از آلبوم جدید از قطعات به‌جامانده از قطعات استفاده نشدهٔ قبلی است:خط آغازین آهنگ «نفس بکش» از کارهایی گرفته شده است که واترز و ران گیسین برای موسیقی متنی با نام موسیقی بدنی نوشته بودند، اساس و
متنی با نام موسیقی بدنی نوشته بودند، اساس و پایهٔ آهنگ «ما و آن‌ها» نیز از قطعه‌ای است که توسط ریچارد برای موسیقی متنِ نقطه زابریسکی نوشته شده است. مراحل ضبط آلبوم. آلبوم در ابی رود استودیوز لندن ضبط شد، در دو فصل، مابین ماه مه ۱۹۷۲ و ژانویه ۱۹۷۳. گروه برای این آلبوم از آلن پارسونز به عنوان مهندس صدا استفاده کرد. آلن پارسونز پیش‌تر در ضبط آلبومِ مادر قلب‌اتمی، با گروه همکاری کرده بود، او به عنوان مهندس صدا؛ تجربهٔ کار با بیتلز را در دو آلبومِ "بگذار باشد" و "ابی رود" را داشت. در مراحل ضبطِ آلبوم، از
و "ابی رود" را داشت. در مراحل ضبطِ آلبوم، از پیشرفته‌ترین روش‌های استودیویی آن زمان استفاده شد. استودیوی مورد استفاده؛ قابلیت ضبطِ ۱۶آهنگی را دارا بود، که این توانایی درجهٔ انعطاف‌پذیری بیشتری را برای گروه نسبت به ضبطِ ۸آهنگی یا چهارآهنگی، که قبلتر استفاده می‌شد، فراهم می‌کرد. در اول ژوئن آهنگِ «ما و آن‌ها» ضبط شد. به دنبال آن در شش روز بعد آهنگِ «پول» ضبط شد. واترز یک اثر صوتی تکرارشونده از صداهایی که پول مربوط می‌شد، مانندِ پرتاب سکّه در یک کاسه ضبط شده بود، ایجاد کرد. دو قطعهٔ بعد؛ «پول» و «کنسرتی بزرگ
ایجاد کرد. دو قطعهٔ بعد؛ «پول» و «کنسرتی بزرگ در آسمان» بودند که ضبط شدند. ضبطِ این دو قطعه به دنبال یک وقفهٔ دوماهه - که در طی آن اعضای گروه مدتی را با خانواده سپری کردند و برای تورِ پیشِ رو آماده شدند- انجام شد. فصل‌های ضبط مرتباً دچار وقفه می‌شد؛ واترز، یکی از هواداران باشگاه فوتبال آرسنال، برای دیدن مسابقه تیم محبوبش مهلت می‌خواست. گروه گه‌گداری برای دیدن سریال «Monty Python's Flying Circus» کار را به تعویق می‌انداخت. پس از بازگشت از تورِ ایالات متحده در ژانویه ۱۹۷۳، گروه آهنگ‌های «اختلال ذهنی»،
در ژانویه ۱۹۷۳، گروه آهنگ‌های «اختلال ذهنی»، «کسوف»، «هر رنگی که دوست داری»، «پا به فرار» را ضبط کرد. مفهوم. "نیمه تاریک ماه" بر پایهٔ تجربه‌هایی شکل گرفت که پینک فلوید در اجراهای زنده و ضبط‌های پیشین خود آزموده بود، هرچند این آلبوم فاقد بداهه‌نوازی‌های طولانی سازی بود که به گفتهٔ منتقد دیوید فریک، پس از جدایی عضو بنیان‌گذار گروه، سید برت در سال ۱۹۶۸، به ویژگی شاخص آثار گروه بدل شده بود. دیوید گیلمور، جانشین برت، بعدها آن بداهه‌نوازی‌ها را «آن چیزهای روان‌گردان و بی‌هدف» توصیف کرد. او و راجر واترز آلبوم
و بی‌هدف» توصیف کرد. او و راجر واترز آلبوم "فضولی" (۱۹۷۱) را نقطهٔ عطفی دانستند که مسیر رسیدن به دستاوردهای "نیمه تاریک ماه" را هموار کرد. مضامین شعری این آلبوم شامل تعارض، حرص، گذر زمان، مرگ و دیوانگی است؛ که مورد آخر تا حدی از وخامت وضعیت روانی برت الهام گرفته بود. همچنین در چند قطعه از آلبوم از تکنیک موزیک کنکرت استفاده شده است. هر طرف صفحهٔ وینیل آلبوم، قطعه‌ای پیوسته از موسیقی را تشکیل می‌دهد. پنج قطعهٔ هر طرف بازتابی از مراحل گوناگون زندگی انسان‌اند که با صدای ضربان قلب آغاز و پایان می‌یابند و به
که با صدای ضربان قلب آغاز و پایان می‌یابند و به کاوش در ماهیت تجربهٔ انسانی و به گفتهٔ واترز، «همدلی» می‌پردازند. قطعات «با من صحبت کن» و «نفس بکش» بر جنبه‌های روزمره و بیهودهٔ زندگی که همواره با تهدید جنون همراه است تأکید می‌کنند و اهمیت زیستن زندگی شخصی را یادآور می‌شوند: «از اهمیت دادن نترس». قطعهٔ بی‌کلام «پا به فرار» با محوریت سینث‌سایزر، صحنه را به فرودگاه می‌برد و استرس و اضطراب سفرهای مدرن – به‌ویژه ترس ریچارد رایت از پرواز – را بازمی‌نمایاند. «زمان» به چگونگی سلطهٔ گذر زمان بر زندگی می‌پردازد و
به چگونگی سلطهٔ گذر زمان بر زندگی می‌پردازد و هشداری جدی به کسانی می‌دهد که درگیر امور پیش‌پاافتاده‌اند؛ این قطعه با بازگشت به «نفس بکش» به خلوت و انزوا ختم می‌شود. طرف اول آلبوم با استعارهٔ پرشور و روحانی رایت و کلر توری از مرگ، یعنی «کنسرتی بزرگ در آسمان» پایان می‌یابد. «پول»، نخستین قطعهٔ طرف دوم، با صدای صندوق‌های پول و سکه‌های به‌هم‌خورنده آغاز می‌شود. این ترانه با اشعار طعنه‌آمیز و جلوه‌های صوتی مرتبط با پول، حرص و مصرف‌گرایی را به سخره می‌گیرد. «پول» به موفق‌ترین قطعهٔ تجاری گروه بدل شد و توسط
«پول» به موفق‌ترین قطعهٔ تجاری گروه بدل شد و توسط هنرمندان دیگر نیز بازخوانی گردید. «ما و آن‌ها» به انزوای ناشی از افسردگی می‌پردازد و با نمادپردازی از تعارض و استفاده از دوگانگی‌های ساده (دیکوتومی)، روابط انسانی را توصیف می‌کند. «هر رنگی که دوست داری» به توهم انتخاب در جامعه می‌پردازد. «اختلال ذهنی» بیماری روانی ناشی از برتری دادن شهرت و موفقیت بر نیازهای فردی را بررسی می‌کند؛ به‌ویژه مصرع «و اگر گروهی که در آن هستی شروع به نواختن آهنگ‌های متفاوت کند» به فروپاشی روانی سید برت اشاره دارد. آلبوم با قطعهٔ
فروپاشی روانی سید برت اشاره دارد. آلبوم با قطعهٔ «کسوف» پایان می‌یابد که مفاهیم «دیگری» و «وحدت» را بیان کرده و شنونده را به درک ویژگی‌های مشترک بشری فرا می‌خواند. میراث. موفقیت آلبوم، ثروت چشمگیری برای هر چهار عضو گروه به همراه داشت؛ ریچارد رایت و راجر واترز خانه‌های بزرگ روستایی خریدند و نیک میسون به مجموعه‌داری خودروهای لوکس روی آورد. اعضای گروه از طرفداران گروه کمدی بریتانیایی مانتی پایتان بودند و بخشی از سود آلبوم در تولید فیلم "مانتی پایتون و جام مقدس" سرمایه‌گذاری شد. آلن پارسونز برای مهندسی صدای
سرمایه‌گذاری شد. آلن پارسونز برای مهندسی صدای آلبوم نامزد دریافت جایزهٔ گرمی در بخش «بهترین ضبط مهندسی‌شدهٔ غیرکلاسیک» شد و بعدها با پروژهٔ آلن پارسونز پراجکت به موفقیت هنری مستقلی دست یافت. هرچند واترز و گیلمور گاه نقش او را در موفقیت آلبوم کم‌اهمیت جلوه داده‌اند، میسون از سهم او تمجید کرده است. پارسونز در سال ۲۰۰۳ بازتاب داد: «فکر می‌کنم همه‌شان چنین احساسی داشتند که من باقیِ کارنامه‌ام را بر پایهٔ "نیمه تاریک ماه " بنا کردم، که تا حدی درست است. اما هنوز گاهی بیدار می‌شوم و از این واقعیت دلخور می‌شوم که
گاهی بیدار می‌شوم و از این واقعیت دلخور می‌شوم که آن‌ها میلیون‌ها دلار به دست آوردند، در حالی که بسیاری از افراد دخیل در آلبوم چنین نصیبی نداشتند.» بخشی از میراث "نیمه تاریک ماه" تأثیر آن بر موسیقی مدرن و بر هنرمندانی است که نسخه‌های بازخوانی از قطعات آن اجرا کرده‌اند. این آلبوم اغلب نقطهٔ عطفی در تاریخ موسیقی راک دانسته می‌شود و گاه با آلبوم "اوکی کامپیوتر" (۱۹۹۷) از گروه ریدیوهد مقایسه شده است. بن شلایفر در سال ۲۰۰۶ این ایده را مطرح می‌کند که هر دو آلبوم بر موضوعی مشترک تأکید دارند: «فرد خلاق توانایی
بر موضوعی مشترک تأکید دارند: «فرد خلاق توانایی سازگاری با جهان [مدرن] را از دست می‌دهد.» استیون هایدن در کتابی دربارهٔ راک کلاسیک (۲۰۱۸) یادآور می‌شود که در نوجوانی به این نتیجه رسیده بود که "نیمه تاریک ماه" و "لد زپلین ۴" دو آلبوم برتر این سبک‌اند؛ سفرهایی معنوی که «دو قطب متضاد خواسته‌های نوجوانی» را در بر می‌گیرند. این دو آلبوم شباهت‌هایی داشتند: طراحی جلد و آثار تصویری داخلی آن‌ها از نمایش تصاویر گروه پرهیز کرده و به جای آن از «نمادپردازی رازآلود و بی‌معنا» بهره برده بودند؛ چیزی که به نظر می‌رسید به
بهره برده بودند؛ چیزی که به نظر می‌رسید به موسیقی درونشان معنای بیشتری می‌بخشد. با این حال، در حالی که لد زپلین نگاهی برون‌گرا داشت و در پی «فتح جهان» بود و در آن زمان به خاطر رفتارهای جنسی جنجالی در تورها شناخته می‌شد، پینک فلوید نگاهی درون‌گرا داشت و به «غلبه بر عقده‌های شخصی» می‌پرداخت. در سال ۲۰۱۳، "نیمه تاریک ماه" به‌عنوان اثری «از نظر فرهنگی، تاریخی یا زیباشناختی مهم» برای نگهداری در کتابخانه کنگره ایالات متحده و در فهرست ملی ضبط اصوات انتخاب شد.
فیلیپ دوم فیلورومئوس پادشاه سلوکی و پسر فیلیپ یکم بود. لقب او فیلورومئوس در یونانی به معنای "دوستدار رُم" است. او را با لقب باروپُس به معنای "سنگین‌پا" نیز می شناسند. وی پادشاهی نمادین بود که زیر نظر پومپی در دههٔ ۶۰ (پیش از میلاد) بر بخش‌هایی از سوریه فرمان می‌راند. او با پسرعمویش آنتیوخوس سیزدهم بر سر جلب دل پومپی به خویش هماوردی داشت، ولی پومپی به هیچ کدامشان گرایشی نداشت و پس از چندی هم آنتیوخوس را کشت. فیلیپ پس از برکناری از شاهی زنده ماند و در سال ۵۶ پیش از میلاد داماد برنیس چهارم شاهبانوی بطلمیوسی
پیش از میلاد داماد برنیس چهارم شاهبانوی بطلمیوسی شد. ولی سرانجام با از میان رفتن فیلیپ - شاید به دست رومیان - هم پیمانی میان دو دودمان هلنی رخ نداد. فیلیپ اگرچه خود چهرهٔ مهمی در تاریخ نبود، ولی وی یازدهمین پُشت از دودمان سلوکی بود که با مرگش به زندگی این خاندان پایان داده شد. منابع. Wikipedia contributors, "Philip II Philoromaeus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Philip_II_Philoromaeus&amp;oldid=208954532 (accessed April 30, 2008).
رامکال با نام اصلی راسکال راکون (あらいぐまラスカル، "Araiguma Rasukaru" "Rascal the Raccoon") نام یک مجموعه انیمه ژاپنی ۵۲ قسمتی ۲۴ دقیقه‌ای است که از ژانویه تا دسامبر ۱۹۷۷ توسط استودیوی نیپون انیمیشن تولید و از شبکهٔ فوجی تلویژن پخش شد. داستان مجموعه بر اساس کتابی به نام راسکال اثر استرلینگ نورث است. خلاصه داستان. روزی پسری به نام استرلینگ به همراه سگش ووزر (Wowser) و دوستش اسکار، به قصد ماهیگیری، راکون کوچکی را در جنگل پیدا می‌کنند؛ مادر آن بچه راکون توسط یک شکارچی کشته می‌شود و بنابراین استرلینگ و اسکار تصمیم
کشته می‌شود و بنابراین استرلینگ و اسکار تصمیم می‌گیرند که آن بچه راکون را نگه دارند. استرلینگ آن راکون را رامکال (با نام واقعی راسکال Rascal به معنای تخس و شیطون) می‌نامد. او رامکال را در خانهٔ بزرگ خود و خانواده‌اش نگهداری می‌کند، به او چیزهایی یاد می‌دهد و خیلی دوستش دارد. آن‌ها اتفاقات جالبی نیز تجربه می‌کنند. آن‌ها بیشتر اوقات خود را بر روی درخت بلوطی که در حیاط پشتی خانه است و لانه‌ی رامکال در آن قرار دارد سپری میکنند؛ استرلینگ نورث، مادرش را مدتی پس از مرخص شدن او از بیمارستان، از دست می‌دهد؛ مرگ
از مرخص شدن او از بیمارستان، از دست می‌دهد؛ مرگ مادرش ضربهٔ روحی بدی به او وارد می‌کند و موجب تنهایی او می‌شود؛ پدر استرلینگ یک وکیل پرمشغله است که خیلی به ندرت در خانه حضور دارد، اسکار هم اکثر اوقات در حال کمک به پدر خود در کارهای مزرعه می‌باشد و فقط هر از گاهی می‌تواند به دیدن استرلینگ بیاید؛ ولی پس از اینکه آلیس با خانواده‌اش به شهر آن‌ها می‌آید، حال و هوای استرلینگ عوض می‌شود. پدر آلیس، رئیس جدید ایستگاه راه‌آهن بریلزفورد است که به همراه خانواده‌اش برای کار و زندگی از شیکاگو به بریلزفورد آمده‌اند. روزی
کار و زندگی از شیکاگو به بریلزفورد آمده‌اند. روزی استرلینگ و اسکار برای ماهیگیری رفته بودند، هنگامی که آن‌ها قصد برگشت را داشتند، صدای فریادهایی را از اعماق جنگل شنیدند و همراه با رامکال و ووزر به سمت صدا رفتند و مادربزرگ آلیس را که به قصد چیدن تمشک، برای پختن مربای تمشک به جنگل آمده بود و در حالی که پایش بین شاخه‌های یک درخت افتاده گیر کرده بود و در هوای ابری در جنگل گم شده بود پیدا کرده و او را نجات دادند؛ مادربزرگ آلیس برخلاف سنش، بسیار شاداب و پر جنب و جوش می‌باشد، همچنین او در آشپزی و پختن مربا استاد
جوش می‌باشد، همچنین او در آشپزی و پختن مربا استاد است. پس از آن خانوادهٔ آلیس، استرلینگ را به همراه پدرش، رامکال و اسکار به شام دعوت کردند و بدین ترتیب، آلیس تبدیل به دوست جدید استرلینگ و اسکار می‌شود. استرلینگ به همراه پدرش در شهری کوچک به نام بریلزفورد جانکشن (Brailsford Junction) با نام واقعی ادگرتون (Edgerton) در ایالت ویسکانسین زندگی می‌کند. (او در آثار خود، برای ادای احترام به مادربزرگش سارا جِین بریلزفورد، از نام خانوادگی او به عنوان نام شهرشان استفاده کرد.) او به جز رامکال، یک سگ وفادار سنت‌برنارد
کرد.) او به جز رامکال، یک سگ وفادار سنت‌برنارد به نام ووزر (Wowser)، و یک کلاغ سرکش به نام پو (Poe) دارد. همچنین، بعد از رامکال که بهترین دوستش است، بهترین دوستان او، اسکار ساندرلند و آلیس استیونسون می‌باشند. او به ترتیب دو خواهر و یک برادر بزرگتر به نام های تئودورا و جسیکا و هِرشِل دارد؛ استرلینگ کوچکترین فرزند خانوادهٔ نورث است و اغلب به دلیل پرمشغله بودن پدرش، در خانه با حیواناتش تنها است؛ از آنجایی که استرلینگ دلش نمی‌خواهد که پدرش برای انجام کارهای خانه ناچار به استخدام خدمتکار بشود و آن خدمتکار،
خانه ناچار به استخدام خدمتکار بشود و آن خدمتکار، حیواناتش را محدود کند و به آن‌ها اجازهٔ رفت و آمد در خانه را ندهد، او انجام کارهای خانه و آشپزی را، خودش بر عهده گرفته است. بزرگترین خواهرش تئودورا نلسون نورث، متأهل است و با شوهرش در شهر میلواکی که بزرگترین شهر در ایالت ویسکانسین می‌باشد زندگی می‌کند؛ او گاهی برای کمک به استرلینگ در کارهای خانه، نزد او می‌آید. خواهر دومش جسیکا نلسون نورث، یک دانشجو است که در شهر شیکاگو تحصیل می‌کند و اغلب در خانه حضور ندارد. جسیکا بعدها یک شاعر و نویسنده می‌شود و اکنون
جسیکا بعدها یک شاعر و نویسنده می‌شود و اکنون آثاری از جمله کتاب کودکانه "کفش غول" و شعر "سه مهمان" از او به جای مانده است. و برادرش هرشل نلسون نورث یک سرباز جنگ جهانی اول است و در طی یک سالی که استرلینگ رامکال را نگه داشت، او فرصتی نیافت که به خانه بیاید و رامکال را ببیند؛ بنابراین در کارتون، اسم و نشانی از برادر استرلینگ برده نشد. استرلینگ نورث در کتابش نوشته است: یادم است وقتی که داشتم راسکال را با قایق، برای رها کردن به جنگل کوشکونونگ می‌بردم، از این موضوع بسیار غمگین بودم که هرشل نتوانست به موقع به
موضوع بسیار غمگین بودم که هرشل نتوانست به موقع به خانه برگردد و این حیوان خانگی جذاب را ببیند. غیر از مرگ مادر استرلینگ، همه‌چیز در داستان به خوبی پیش می‌رود تا آنکه یک روز، ذرت شیرین زیر زبان رامکال مزه می‌کند و او شبانه به مزارع ذرت همسایه‌ها یورش می‌برد؛ استرلینگ درک می‌کند که همزیستی انسان با حیوانات وحشی واقعاً دشوار است. پس از آن ماجرا، روزی استرلینگ نامه‌ای از کارل مارتی (پسر دوست پدرش) دریافت می‌کند که او را به همراه آلیس و فلورا به هتل جنگلی‌اش در تری‌لیکس (Three Lakes) دعوت کرده است؛ این مسافرت
تری‌لیکس (Three Lakes) دعوت کرده است؛ این مسافرت برای آن‌ها بسیار جالب و سرگرم‌کننده بود و موجب شد که رامکال، ذرت‌های شیرین را فراموش کند و پس از بازگشت، دیگر به مزارع ذرت دست‌برد نزند. پس از آن مسافرت، استرلینگ به قایق کانو علاقه‌مند شد و مشغول ساخت یک قایق کانو در اتاق نشیمن شد. در نسخهٔ دوبله فارسی به این موضوع اشاره نشد که در قسمت ۳۵ فلورا و کارل ازدواج می‌کنند و برای ادامهٔ تحصیل کارل به اروپا می‌روند. داستان زمانی که باد و بوران گله‌ی دام‌ها و مزارع پدر استرلینگ را به کلی تلف می‌کند تلخ‌ می‌شود؛ پس
پدر استرلینگ را به کلی تلف می‌کند تلخ‌ می‌شود؛ پس از آن، مشکلاتی برای پدر استرلینگ به وجود می‌آید که موجب ورشکستگی او می‌شود. استرلینگ باید برای زندگی نزد خواهر بزرگش تئودورا برود، او در میلواکی ناچار خواهد بود که رامکال را در قفس نگه دارد؛ او تصمیم می‌گیرد که عوض حبس کردن رامکال در قفس، او را در محیط طبیعی‌اش در جنگل رها کند. در قسمت آخر، استرلینگ با قایق دست‌ساز خود، رامکال را به جنگل کوشکونونگ می‌برد و او را در آنجا رها می‌کند؛ روز بعد او با پدرش و دوستانش اسکار و آلیس خداحافظی می‌کند و با قطار برای
اسکار و آلیس خداحافظی می‌کند و با قطار برای زندگی نزد خواهر بزرگش تئودورا به میلواکی می‌رود؛ پدرش نیز همراه با سگشان ووزر، برای کار و زندگی، به تنها ملکی که پس از ورشکستگی برایش باقی مانده بود می‌رود. صداپیشگان. در دوبلهٔ فارسی این اثر، هنرمندان زیر شرکت داشته‌اند: نقش‌های دیگر میر احمد مندوب هاشمی: آقای هوتُن (کشیش) محمد عبادی: آقای مایک کانوِی (همسایه) فریبا شاهین‌مقدم: مارتا (دختر کوچک آقای کانوِی) علیرضا بدر طالعی: کارل مارتی (پسر دوست پدر استرلینگ؛ او در اپیزود ۳۵ با فلورا خواهر آلیس ازدواج میکند.)
در اپیزود ۳۵ با فلورا خواهر آلیس ازدواج میکند.) مهوش افشاری: فلورا استیونسون (خواهر آلیس) آزیتا یاراحمدی: جسیکا نورث (خواهر دوم و دانشجوی استرلینگ) آزیتا لاچینی: خانم وارن/ویلن (معلم مدرسه) محمد عبادی: جِیمز استیونسون (پدر آلیس، رئیس ایستگاه راه‌آهن بریلزفورد) محمد عبادی: آرتور (شوهر تئودورا) پانویس. این کارتون براساس خاطرات واقعی توماس استرلینگ نلسون نورث و راکونش راسکال در طول سال‌های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ ساخته شده است؛ توصیف استرلینگ نورث از راسکال و یک سالی که او را نگه داشت: یک کاراکتر، یک شخصیت و یک شگفتی دم
را نگه داشت: یک کاراکتر، یک شخصیت و یک شگفتی دم حلقه‌ای؛ همه‌چیز خیلی وقت پیش بود، یک دوره‌ی متفاوت، یک دوره‌ی بهتر، و هر زمانی که به آن فکر می‌کنم، شادترین زمان است. بنابر گفته‌ی استرلینگ نورث: همه‌ی دوستان من در این کتاب، اعم از حیوان و انسان واقعی بودند و با نام واقعی خودشان ظاهر شده‌اند؛ چند شخصیت کمتر دوست‌داشتنی، دوباره نام‌گذاری شده‌اند.
سودابه مرادیان (زاده ۲۱ آذر ۱۳۵۱ در تهران) کارگردان، تدوین‌گر و مستندساز ایرانی است. او دانش آموختهٔ کارشناسی سینما در دانشکده سینما و تئاتر دانشگاه هنر تهران و کارشناسی ارشد فیلم از دانشگاه کل ارتس ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین چند اثر سینمایی، ویدئویی و مستند در کارنامهٔ کاری خود دارد و در چندین جشنوارهٔ داخلی و خارجی شرکت کرده و جوایزی به‌دست آورده است. فیلم‌های او عمدتاً به موضوع زنان، مسایل اجتماعی و اثرات روانی جنگ می‌پردازند. او در سال‌های ۱۳۸۸–۱۳۸۷ نایب رئیس انجمن مستندسازان سینمای ایران بود.
نایب رئیس انجمن مستندسازان سینمای ایران بود. او در کنار فیلمساری به کار تدریس سینما در مدارس مختلف امریکا نیز اشتغال دارد. مدارسی چون Art Institute of California در شهر سن برناردینو، College of the Canyons در شهر سانتاکلاریتای کالیفرنیا و Columbia College Hollywood در لوس آنجلس. سودابه مرادیان در حال حاضر استادیار دانشگاه سیراکیوز نیویورک است و رشته های مختلف فیلمسازی را تدریس می کند. . زندگی. سودابه مرادیان در ۲۱ آذر ۱۳۵۱ در تهران به‌دنیا آمد. در سال ۱۳۷۴ از دانشکدهٔ سینما تئاتر گرایش تدوین فارغ‌التحصیل
از دانشکدهٔ سینما تئاتر گرایش تدوین فارغ‌التحصیل شد. نخستین فیلم خود را با نام "قافله‌سالار" در سال ۱۳۷۴ ساخت. سال ۱۳۸۸ به کشور آمریکا مهاجرت نموده و به فعالیت فیلم‌سازی در این کشور ادامه داد. سودابه مرادیان در سال ۱۳۹۴ کارشناسی ارشد خود را در رشته «فیلم و ویدئو» از دانشگاه کل آرتس یا مؤسسه هنرهای کالیفرنیا که بنیانگذارش والت دیزنی است، گرفته‌است. از کارهای مطرح او می‌توان به مستند «"ماشین روز قیامت"»، مجموعه «"روزانه‌های ایران"» برای شبکه آرته فرانسه و مستندهای «"مهین"» و «"قصه خاک سوخته"» اشاره کرد. او
«"مهین"» و «"قصه خاک سوخته"» اشاره کرد. او از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۱، چندین مجموعهٔ تلویزیونی شامل هفتاد مستند کوتاه دربارهٔ زنان روستاهای سراسر ایران کارگردانی کرد که بسیاری از آن‌ها از شبکه‌های سیما پخش شد. سودابه مرادیان اولین فیلم بلند سینمایی خود را با نام پولاریس در سال ۱۳۹۴ در کشور آمریکا نویسندگی و کارگردانی کرد. در این فیلم بهرام رادان، آلیتسیا باخلدا-تسروش، الیزابت رم و کوبی رایان مک لافلین بازی کردند. وی هم‌چنین در ایران عضو هیئت داوری هیجدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، عضو هیئت داوران
بین‌المللی فیلم کوتاه تهران، عضو هیئت داوران انتخاب بهترین مستند در جشن خانه سینما در سال‌های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۴، عضو هیئت انتخاب جشنواره فیلم باران در سال ۱۳۸۲ و مدیر اجرایی اولین کارگاه آموزش تخصصی مستندسازی در سال ۱۳۸۵ خورشیدی بوده‌است. او با آثاری همچون «مهین»، «قصه خاک سوخته» و «ماشین روز قیامت» در جشنواره‌های گوناگونی حضور داشته‌است که از آن میان، می‌توان به حضور در ششمین هفته سینمای تجربی مادرید- اسپانیا، جشنواره فیلم کوتاه هامبورگ آلمان، درسدن آلمان، ابنزه اتریش، برن جمهوری چک، جشنواره بین‌المللی حقوق بشر
اتریش، برن جمهوری چک، جشنواره بین‌المللی حقوق بشر اسکاتلند، جشنواره فیلمهای ایرانی لندن، بیستمین جشنواره فجر و هفدهمین جشنواره فیلم کوتاه تهران اشاره کرد. از فعالیتهای دیگر او می توان به داوری در دو دوره NYSCA/NYFA Artist Fellows (New York Foundation for the Arts) ، داوری فیلمهای بلند در جشنواره فیلمهای یونانی لوس آنجلس و فستیوال بین المللی فیلم سیراکیور اشاره کرد. گزیدهٔ آثار. سودابه مرادیان علاوه بر موارد ذیل، مابین سال‌های ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۵ خورشیدی، در ساخت مستندهای آموزشی برای پژوهشگاه بین‌المللی زلزله
مستندهای آموزشی برای پژوهشگاه بین‌المللی زلزله شناسی، وزارت بهداشت، سازمان نظام پرستاری، ایران خودرو، شرکت متروی تهران مشارکت داشته‌است.
نیمه تاریک ماه مجموعه داستانهای کوتاه هوشنگ گلشیری نویسنده معاصر ایرانی است. وی این اثر را حاصل تمام زحمات خود در عرصه داستان کوتاه می‌داند. این مجموعه دربرگیرنده داستان‌های اوست که از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۷۷ به نگارش درآمده. این مجموعه ابتدا قرار بوده در هنگام حیات او و به صورت مجلدهای جداگانه، داستان کوتاه، رمان و نقد منتشر شود ولی متأسفانه با توجه به مرگ نویسنده این اتفاق میسر نمی‌شود. فرزانه طاهری، همسر هوشنگ گلشیری، در سال ۱۳۸۰ توانست این مجموعهٔ غنی را گردآوری و منتشر کند. او در مقدمه این چاپ ازسختی‌های
و منتشر کند. او در مقدمه این چاپ ازسختی‌های امانت‌داری در انتشار داستان‌ها نوشته. داستان‌های این مجموعه به ترتیب تاریخ نوشتار مرتب شده‌اند، به‌طوری که داستان «چنار» که نخستین داستان این مجموعه به‌شمار می‌رود اولین بار در سال ۱۳۳۹ و در مجله پیام نوین منتشر شده و داستان «زندانی باغان» به تاریخ مهر ماه ۱۳۷۷ آخرین داستان این مجلد را شامل می‌شود. داستانهای " خوابگرد" و " بر ما چه رفته‌است باربد" از این مجموعه حذف شده‌است. این مجموعه جز داستان‌های کوتاه «معصوم ۲»، «معصوم ۴» (از مجموعهٔ «نمازخانهٔ کوچک من»)،
۲»، «معصوم ۴» (از مجموعهٔ «نمازخانهٔ کوچک من»)، داستان بلند «جبه‌خانه» (از مجموعهٔ «جُبّه‌خانه»)، داستان‌های کوتاه «بر ما چه رفته‌است، باربد؟»، «خوابگرد» (از «پنج گنج») و داستان بلند «شاه سیاه‌پوشان» منسوب به گلشیری حاوی تمام داستان‌های کوتاه نویسنده است. نام داستان‌ها. داستان‌های این مجموعه عبارتند از: «چنار» (پیام نوین، ۳۹)، «دهلیز» (زمستان۴۳)، «ملخ» (مرداد ۴۵)، «پرنده فقط یک پرنده بود»، «شب شک» (جنگ اصفهان، دفتر چهارم، بهار ۴۶)، «مثل همیشه» (جنگ اصفهان، دفتر پنجم، تابستان ۴۶)، «دخمه‌ای برای سمور آبی»
دفتر پنجم، تابستان ۴۶)، «دخمه‌ای برای سمور آبی» (جنگ اصفهان، دفتر ششم، بهار ۴۷)، «عیادت»، «پشت ساقه‌های نازک تجیر»، «یک داستان خوب اجتماعی»، «مردی با کروات سرخ» (جنگ اصفهان، دفتر هفتم، زمستان ۴۷)، «عکسی برای قاب عکس خالی من»، «معصوم اول» (جنگ اصفهان، دفتر هشتم، تابستان ۴۹)، «معصوم سوم»، «هر دو روی سکه» (شهریور ۵۰)، «گرگ» (رودکی، ش۱۰، ۱۰ مرداد ۵۱)، «عروسک چینی من» (شهریور ۵۱)، «نمازخانهٔ کوچک من» (رودکی، ش ۱۷، نوروز ۷۲)، «بختک» (رودکی، ش ۱۷، نوروز ۵۲)، «به خدا من فاحشه نیستم» (رودکی، ش ۵۹، شهریور۵۵)، «سبز
خدا من فاحشه نیستم» (رودکی، ش ۵۹، شهریور۵۵)، «سبز مثل طوطی، سیاه مثل کلاغ» (احنمالن ۵۸)، «فتحنامهٔ مغان» (آذر ۵۹)، «میر نوروزی ما» (خرداد ۶۳)، «نیروانای من» (مهر ۶۶)، «نقشبندان» (خرداد ۶۸)»، «شرحی بر قصیدهٔ جمیله» (شهریور و مهر ۶۹)، «خانه روشنان» (اسفند ۷۰-شهریور ۷۱)، «دست تاریک، دست روشن» (خرداد ۷۲)، «نقاش باغانی» (شهریور ۷۲)، «انفجار بزرگ» (آبان ۷۲)، «حریف شب‌های تار» (آذر ۷۳)، «گنج‌نامه» (آبان ۷۳)، «زیر درخت لیل» (دی ۷۴)، «بانویی و آنه و من» (فروردین ۷۶)، «آتش زرتشت» (فروردین ۷۶)، «زندانی باغان» (مهر
«آتش زرتشت» (فروردین ۷۶)، «زندانی باغان» (مهر ۷۷) مقدمه کتاب. در مقدمه مفصلی که ابتدای کتاب آمده، نویسنده به بررسی دوره‌های مختلف داستان‌نویسی و عقایدی که در دوران مختلف داشته پرداخته. دورهٔ اول، دورهٔ انجمن ادبی صائب دورهٔ دوم، اصحاب جُنگ دورهٔ سوم از سال‌های ۵۳ تا ۵۶ دورهٔ کانون، از ۵۶ تا ۵۷ دورهٔ سوم جُنگ اصفهان، از ۵۷ تا ۵۸ دورهٔ کانون، از ۵۹ تا ۶۱ دورهٔ پنجشنبه‌ها، از اواسط ۶۲ تا اواخر ۶۷ او در ادامه می‌نویسد که: «غرض از آنچه رفت نه بث‌الشکری که حسب حالی بود به خلاصه‌ترین شکل تا ادای دینی کرده باشیم
بود به خلاصه‌ترین شکل تا ادای دینی کرده باشیم به عزیزانی که ما را تاب آوردند، از برادرم احمد تا حال که باز نقشی دیگر بخواهیم بزنیم. می‌ماند که از ۵۸ تاکنون هیچ کار من بی‌صواب‌دید همسرم فرزانهٔ طاهری در نیامده است و این گفته را به معنای حقیقی باید گرفت و نه اینکه او مثلاً شربتی به دستمان داده باشد و بچه‌ها را ساکت کرده باشد یا ولگردیهامان را بخشیده باشد.» هوشنگ گلشیری همواره به عنوان یکی از روشنفکران بزرگ معاصر به‌شمار می‌آمده و در تمام دوره‌های مختلف زندگانی‌اش دست از تلاش در راه تحقق آزادی و انسانیت دست
دست از تلاش در راه تحقق آزادی و انسانیت دست برنداشته است. او مشغله‌های داستان‌نویسی خود را در طول سال‌های مختلف نویسندگی‌تش به شش دسته تقسیم می‌کند: تکه‌ای از داستان. تکه‌ای از داستان «چنار»: نزدیکی‌های غروب بود که مردی از یکی از چنارهای خیابان بالا می‌رفت. دو دستش را به آرامی به گره‌های درخت بند می‌کرد و پاهایش را دور چنار چنبره می‌زد و از تنه خشک و پوسیده چنار بالا می‌خزید. پشت خشتک او دو وصله ناهم‌رنگ دهن‌کجی می‌کردند و ته یک لنگه کفشش هم پاره بود. مردم که به مغازه‌ها نگاه می‌کردند برگشتند و بالا رفتن
که به مغازه‌ها نگاه می‌کردند برگشتند و بالا رفتن مرد را تماشا کردند. زنِ جوانی که بازوهای بلوریش را بیرون انداخته بود دست پسر کوچک و تپل‌مپلش را گرفت و به تماشای مرد که داشت از چنار بالا و بالاتر می‌رفت پرداخت. جوان قدبلندی با دو انگشت دست راستش گره کراوتش را شل و سفت کرد و بعد به مرد خیره شد. آن‌گاه برگشت و نگاهش را روی بازو و سینه زن جوان لغزاند. سوراخ‌های آسمان با چند تکه ابر سفید و چرک وصله پینه شده بود و نور زرد رنگِ خورشید نصفِ تنة چنار را روشن می‌کرد. مرد که کلاه شاپو بر سرش بود با تعجب پرسید: «برای
مرد که کلاه شاپو بر سرش بود با تعجب پرسید: «برای چی بالا می‌ره؟» مرد خپله و شکم گنده‌ای که پهلوی دستش‌ایستاده بود زیرِ لب غر زد: «نمی‌دونم. شاید دیوونه‌س.» جوانک گفت: «نه دیوونه نیس. شاید می‌خواد خودکشی بکنه.»...