payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازرگانی برای شرکت‌ها و تلویزیون‌های اروپایی شد. او در عرض ده سال بیش از ۲۷۰۰ تبلیغ تلویزیونی برای ده‌ها شرکت معتبر ساخت. ورود به سینمای حرفه‌ای. بعد از کسب نفوذ و تجربه در زمینه ساخت سریال و پیام بازرگانی، خود را برای پرده نقره‌ای آماده کرد. تا اینکه در سال ۱۹۷۷ فیلم دوئلیست‌ها را ساخت. این فیلم در جشنواره کن با استقبال خوبی مواجه شد و توانست جایزه هیئت داوران جشنواره کن را کسب کند. سپس سراغ فیلم بیگانه رفت. این فیلمی بود که جای پای بیشتری برای او در هالیوود باز کرد. در سال ۱۹۸۲ اسکات در آشفته‌بازاری از
باز کرد. در سال ۱۹۸۲ اسکات در آشفته‌بازاری از مسائل تهیه و اکران و تدوین فیلم بلید رانر گیر افتاد. جریان از این قرار بود که کمپانی به او اجازه نمی‌داد در تدوین فیلم دخالت کند و همچنین کمپانی پایان فیلم به شکلی که خودش می‌خواست تغییر داد تا اینکه در سال ۱۹۹۱ کمپانی از اسکات در خواست کرد که فیلم را اصلاح کند. اسکات مشغول ساخت فیلم تلما لوئیس بود و وقت کافی برای این پروژه نداشت اما با مشورت خود اسکات کمپانی کارگردان دیگری را برای تهیه نسخه جدید فیلم به‌کار گرفت. همین تدوین بود که بلید رانر را به آنچه که امروز
همین تدوین بود که بلید رانر را به آنچه که امروز است تبدیل کرد و این‌گونه بود که بلید رانر تبدیل به یک شاهکار علمی-تخیلی شد. در بین سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۹ ریدلی اسکات سبک فانتزی را در پیش گرفت و فیلم افسانه را با حضور تام کروز جوان ساخت. سپس تریلر باران سیاه را با حضور مایکل داگلاس و اندی گارسیا ساخت. این فیلم توانست ۲ نامزدی اسکار را به دست بیاورد. سرانجام در سال ۱۹۹۱، فیلم تلما و لوئیس را به پرده برد. فیلم در جوایز آکادمی موفقیت چشمگیری به‌دست‌آورد و توسط این فیلم برای اولین بار توانست نامزد بهترین کارگردانی
فیلم برای اولین بار توانست نامزد بهترین کارگردانی شود. البته فیلم اسکار بهترین فیلم نامه اورجینال را نیز کسب کرد. ۳ بعد از کارگردانی فیلم ۱۴۹۶: تسخیر بهشت در سال ۱۹۹۲، اسکات چند سالی کارگردانی را رها کرد اما بالاخره در سال ۱۹۹۶ دوباره بر صندلی کارگردانی نشست و با ساخت چند فیلم اکشن موفقیت جهانی تجاری بزرگی در سطح بین‌المللی به‌دست‌آورد. و اما در سال ۲۰۰۰ پرافتخارترین فیلم خود را کارگردانی کرد؛ یعنی گلادیاتور. گلادیاتور در ۱۲ رشته نامزد اسکار شد؛ از جمله بهترین کارگردانی. در نهایت فیلم گلادیاتور با کسب ۵
کارگردانی. در نهایت فیلم گلادیاتور با کسب ۵ اسکار از جمله بهترین فیلم و بهترین بازیگر نقش اصلی مرد برای راسل کرو با دستی پر اسکار را ترک کرد. سال بعد اسکات سراغ دو فیلم متفاوت رفت؛ اولی فیلم روانشناسانه هانیبال بود و دومی هم فیلم جنگی سقوط بلک هاوک. بلک هاوک به موفقیت چشم‌گیر تجاری دست یافت و باکس آفیس را ترکاند! بعد از ساخت چند فیلم در موضوعات گوناگون از جمله: «پادشاهی بهشت»، «گانگستر آمریکایی» و «یک مشت دروغ» دوباره در سال ۲۰۱۰ راسل کرو همکاری جدید را آغاز کرد و فیلم «رابین هود» را کارگردانی کرد. رابین
کرد و فیلم «رابین هود» را کارگردانی کرد. رابین هود فیلم افتتاحیه جشنواره کن شد.
بازداشتگاه کهریزک نام بازداشتگاهی در شهر سنگ واقع در استان تهران است که در دوران فرماندهی محمدباقر قالیباف بر نیروی انتظامی تأسیس و طی چندین سال در عملیات‌های مختلف از جمله تخریب محله خاک سفید مورد استفاده قرار گرفت. این بازداشتگاه تا میانه تابستان ۱۳۸۸ ناشناخته بود اما در جریان اعتراضات پس از انتخابات ریاست جمهوری شهرت جهانی پیدا کرد. در ۶ مرداد ۱۳۸۸ پس از آن‌که مرگ محسن روح‌الامینی، فرزند یکی از مقامات حکومتی به انتقادات گسترده انجامید و سید علی خامنه‌ای به دلیل آنچه که «نداشتن استانداردهای لازم برای
به دلیل آنچه که «نداشتن استانداردهای لازم برای نگهداری زندانیان» دانست، دستور بستن آن را صادر کرد. هرچند دستگیرشدگان اعلام کردند که این بازداشتگاه تا روزها پس از این اعلام همچنان باز بود. در ۳۰ خرداد ۱۳۹۶، علی‌اکبر حیدری‌فر، دادیار سابق تهران در زمان فاجعه کهریزک، به ۱۵ سال حبس محکوم شد؛ ولی سخن‌گوی قوه قضاییه ۳۱ خرداد اعلام کرد که جرم دادیار حیدری‌فر هیچ ارتباطی به جریان کهریزک ندارد و مربوط به دو فقره اتهام شخصی است. تاریخچه. این بازداشتگاه در حدود سال ۱۳۸۰ برای اولین بار در عملیاتی موسوم به «جزیره» با
برای اولین بار در عملیاتی موسوم به «جزیره» با هدف پاکسازی منطقه خاک سفید تهران مورد بهره‌برداری قرار گرفت. وبگاه «فعالان حقوق بشر ایران» می‌نویسد که با توسعه و ساخت و ساز آن پلیس امنیت نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران و سپاه پاسداران از آن برای نگهداری و شکنجه بعضی از بازداشت‌شدگان نظیر طرح "اراذل و اوباش" (بخشی از طرح ارتقای امنیت اجتماعی) استفاده کردند. حشمت‌الله طبرزدی از محمدباقر ذوالقدر جانشین فرمانده کل سپاه پاسداران (که در دولت محمود احمدی‌نژاد جانشین وزیر کشور شد و فرماندهی عالی نیروی انتظامی نیز
وزیر کشور شد و فرماندهی عالی نیروی انتظامی نیز به فرمان مقام رهبری، به وی سپرده شده‌است) به عنوان در اختیار دارنده این سوله نام برده‌است. اما وبگاه «موج سبز آزادی» پس از تعطیلی این بازداشتگاه به نقل از یک نماینده اصولگرای مجلس مدعی شد حسین فدایی مسئول مستقیم این بازداشتگاه است. در روزهای پس از انتخابات شایعات زیادی در مورد شکنجه زندانیان این بازداشتگاه توسط احمدرضا رادان جانشین فرمانده نیروی انتظامی کشور منتشر شد که رادان و احمدی‌مقدم فرمانده نیروی انتظامی کشور این موضوع را رد کردند. به گفته «کمیته
کشور این موضوع را رد کردند. به گفته «کمیته گزارشگران حقوق بشر» بسیاری از بازداشت شدگان مربوط به اعتراضات گسترده به نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم و سرکوبیهای پس از آن نیز به این مکان برده شده‌اند. پس از خبر کشته شدن محسن روح‌الامینی، فرزند یکی از مشاوران جناح اصول‌گرا در بازداشتگاه‌های حکومتی، و تصمیم مجلس مبنی بر بازدید از زندان‌ها، بازداشتگاه کهریزک در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۸۸ به دستور مقام رهبری، رهبر جمهوری اسلامی تعطیل شد. بازدید نمایندگان از بازداشتگاه کهریزک نیز به دلیل تعطیل شدن آن صورت نگرفت. در مقابل
نیز به دلیل تعطیل شدن آن صورت نگرفت. در مقابل سعید مرتضوی دادستان تهران که به دلیل انتقال زندانیان به این بازداشتگاه و عدم اجرای دستور تعطیلی آن مورد انتقاد واقع شده از وضعیت کهریزک دفاع کرده‌است. او کهریزک را بازداشتگاهی رسمی و قانونی و دارای امکانات لازم معرفی کرده و هرگونه شکنجه و تجاوز در آن را تکذیب می‌کند و حداکثر شکایت زندانیان را این می‌داند که «مثلاً مسئول بند یا زندان‌بان در ورزش اجباری آنان را بسیار اذیت کرده‌است». گزارش کمیته گزارشگران حقوق بشر. به‌گفتهٔ «کمیته گزارشگران حقوق بشر» این مکان در
به‌گفتهٔ «کمیته گزارشگران حقوق بشر» این مکان در سطحی پایین‌تر از زمین قرار دارد و زندانیان در آن نمی‌توانند از حق استفاده از هواخوری استفاده کنند، استفاده از مستراح فقط یکبار در طول روز مجاز است و جیره غذایی زندانیان بسیار کم است. بازداشت شدگان در این مکان در بدو ورود مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرند، فضای اختصاصی به هر فرد کمتر از یک متر مربع است. طبق گزارش تعدادی از زندانیان جریانات اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری که از این کمپ به زندان قزل‌حصار منتقل شده‌اند، در محدوده یک سالن، ۸ اتاق، ۲ سالن قرنطینه، ۴
در محدوده یک سالن، ۸ اتاق، ۲ سالن قرنطینه، ۴ سوله فلزی، جمعیتی در حدود ۹۲۰ نفر زندانی بودند که در دو سوله فلزی آن زنان بازداشت شده نگهداری می‌شدند (گنجایش این دو سوله در حدود ۲۰۰ نفر است). اظهارات آزاد شدگان طرح امنیت اجتماعی. زندانیان در بدو ورود به کهریزک، برهنه فقط با یک زیرشلواری مجبور بودند روی سنگ و خار و خاشاک و آسفالت سینه خیز بروند و همزمان مورد ضرب و شتم قرار می‌گرفتند یا تا حد ضعف «بشین پاشو» و «کلاغ پر» می‌رفتند. تعدادی از بازداشت شدگان به دلیل شدت جراحات وارده و شرایط نامناسب نگهداریشان در
شدت جراحات وارده و شرایط نامناسب نگهداریشان در بازداشتگاه، کشته شدند و نیروهای امنیتی با تهدید خانواده‌های آنان از اعلام اسامی و دادخواهی این خانواده‌ها جلوگیری نمودند. بازداشت شدگان که از زمان بازداشت تا روز تولد فاطمه زهرا حق استفاده از حمام را نداشتند، در این مدت به بیماری‌هایی نظیر شپش مبتلا شدند. سوله کهریزک در این زمان فاقد آب، تهویه، وسایل گرم‌کننده و خنک‌کننده، هرگونه کف پوش، موکت و تخت خواب، نور کافی، سرویس بهداشتی قابل استفاده و حمام بوده‌است. کمپ کهریزک تا سه ماه آب لوله‌کشی نداشت و زندانیان تا
کهریزک تا سه ماه آب لوله‌کشی نداشت و زندانیان تا سه ماه حق نداشتند برای دستشویی از آب استفاده کنند. آب فقط به شرط کتک و کابل خوردن به آنها داده می‌شد. تا یک ماه اول آب را از گالن‌های گازوئیل می‌خوردند که موجب تهوع و استفراغ می‌شد. در دو ماه اول، هر زندانی می‌توانست فقط در ساعتهای ۱۰ صبح و ۱۰ شب ۳ دقیقه از دستشویی استفاده کند و به شرط کتک خوردن و سینه خیز رفتن، از آب استفاده کند. البته در ۲۰ روز اول در را باز نمی‌کردند و بازداشتی‌ها مجبور بودند همان‌جا که زندگی می‌کنند جلوی هم ادرار و مدفوع کنند، بعد از ۲۰
می‌کنند جلوی هم ادرار و مدفوع کنند، بعد از ۲۰ روز که در را باز کردند کف سوله را با آب فشار قوی شستند. غذا دو وعده در ساعت ۱۶:۳۰ و ۲۱:۳۰ میان زندانیان پرتاب می‌شد که شامل یک چهارم نان لواش و یک سیب زمینی بسیار کوچک (تقریباً ۵۰ گرمی برای هر نفر) بود. گاهی افرادی که ضعیفتر بودند و تاکنون این مکانها را ندیده بودند را وادار می‌کردند برای دریافت غذا چهار دست و پا مثل سگ واق واق کنند و سیب زمینی را با دندان از روی زمین بردارند. در اثر سوءتغذیه به زودی زندانیان چنان وضعی پیدا کردند که با هر ضرب و شتم کوچکی بیهوش
وضعی پیدا کردند که با هر ضرب و شتم کوچکی بیهوش می‌شدند و بیشترشان یک سوم تا نصف وزن خود را از دست دادند. زندانیان کهریزک که اکنون به زندانهای دیگر منتقل شده‌اند هنوز به شرایط عادی برنگشته‌اند و به انواع بیماریهای گوارشی مبتلا هستند. در کهریزک کمتر از نیم متر جا برای هر کسی بود و زندانیان گاهی مجبور بودند نوبتی بخوابند ضرب و شتم زندانیان با باتوم، کابل، سیم‌های برق بافته شده و شوک الکتریکی انجام می‌شد. دست و پای آنها را به صورت کمانی و قپانی می‌بستند و کتک می‌زدند. گاهی هم با دست و پای بسته آنها را تاب داده
گاهی هم با دست و پای بسته آنها را تاب داده و پرت می‌کردند. گاهی هم دستها و پاهای زندانیان را به همدیگر می‌بستند. گاهی کف پای زندانیان را می‌زدند و سپس مجبورشان می‌کردند روی پاهای ملتهب خود راه بروند. گاهی برای تحقیر و وحشت، عورت آنها را جلوی دیگر زندانیان نشان داده و با باتوم و شیشه به آنها تجاوز می‌کردند و در صورتی که زندانی می‌پذیرفت تا فحشهای بسیار رکیکی به خود دهد، شکنجه متوقف می‌شد. گاهی زندانیان به تخت سربازان بسته می‌شدند و دیگران باید روی آنها ادرار می‌کردند. بسیاری از زندانیان دچار مشکلات روحی
می‌کردند. بسیاری از زندانیان دچار مشکلات روحی روانی شدند و ۳ نفر تا ۳۰/۶/۸۶ کشته شدند. کسانی که دست و پایشان می‌شکست به بیمارستان برده نمی‌شدند زیرا از بیمارستان سجاد فقط برای موارد منجر به مرگ استفاده می‌شد و شکستگی دست و پا مورد اورژانسی محسوب نمی‌شد که بسیاری از این شکستگیها به‌طور کج جوش خورده‌است. از سه قلاده سوسمار نیز برای آزار بازداشتی‌ها استفاده می‌شد. اظهارات بازداشت شدگان مرتبط با اعتراضات به انتخابات ریاست جمهوری دهم. محسن روح‌الامینی، محمد کامرانی و امیر جوادی‌فر از جمله دستگیرشدگان تظاهرات
و امیر جوادی‌فر از جمله دستگیرشدگان تظاهرات جنبش سبز در ۱۸ تیر ۱۳۸۸ بودند که پس از بازداشت به بازداشتگاه کهریزک انتقال داده و کشته شدند. رامین قهرمانی نیز از دیگر کشته شدگان این بازداشتگاه است. شاهدان عینی و بازداشتی‌های آزاد شده از کهریزک، وضعیت این بازداشتگاه غیرقانونی را این‌گونه توصیف می‌کنند: در یک سولهٔ ۲۰۰ متری بدون وجود دستگاه‌های تهویهٔ هوا، چندین معتاد کراکی که امیدی به زنده ماندن آنها نیست و بدن‌هایشان کرم گرفته، دراز به دراز بر روی زمین افتاده‌اند؛ و در کنار آنها، بازداشت شدگان نگهداری می‌شوند.
و در کنار آنها، بازداشت شدگان نگهداری می‌شوند. بازداشت‌شده‌ها حدود ۱۰۰ نفرند که به این محیط غیر بهداشتی با هوای نامطبوع منتقل شده‌اند. آنها صف می‌کشند تا بتوانند از زیر در، ولو برای دقیقه‌ای از هوای بیرون تنفس کنند. یکی از بازداشتی‌ها در اثر برخورد باتوم به سرش، کم‌کم بینایی خود را از دست داد؛ ولی با وجود اطلاع شکنجه‌گران کهریزک از وضعیت وی، او را از این محل غیر بهداشتی خارج نکردند. دو روز قبل از آزادی، بازداشت‌شده‌ها به اوین منتقل می‌شوند و فردی که بینایی خود را از دست داده بود، در اتوبوسی که به سمت اوین
خود را از دست داده بود، در اتوبوسی که به سمت اوین در حرکت بود، بر روی پای یکی دیگر از بازداشت شدگان جان می‌سپارد. از دیگر شکنجه‌ها در کهریزک آن است که بدن‌ها را خیس می‌کنند و بعد با شلنگ و سیم، بازداشت‌شده‌ها را کتک می‌زنند تا درد تا عمق جان آنها نفوذ کند. به نقل از یکی دیگر از آزاد شدگان جمعیت زیادی را که مورد ضرب و شتم شدید قرار گرفته‌اند در محیط بسته‌ای بدون تهویه و در تاریکی مطلق قرار می‌دهند. این شخص عنوان کرده‌است که در مدت بازداشت وی چهار زندانی فوت شده‌اند. هم چنین یکی از زندانیان زن بازداشتگاه
شده‌اند. هم چنین یکی از زندانیان زن بازداشتگاه کهریزک در خرداد ۱۳۹۰ در ویدئویی عنوان کرد که در بازداشتگاه کهریزک مورد آزار جنسی قرار گرفته‌است. جبهه مشارکت ایران اسلامی در بیانیه‌ای در تشریح بخشی از آنچه که در بازداشتگاه‌های جمهوری اسلامی علیه بازداشت‌شدگان انجام می‌شود، آورده‌است که در برخی موارد بازداشت‌شدگان «با کتک و شلاق در صف‌های منظم حتی مجبور به فحاشی به خود و ناموس خود نیز می‌شدند یا روی بدن آنها بنزین ریخته و ساعت‌ها در هوای گرم تابستانی در زیر آفتاب نگه می‌داشتند یا مجبور به لیس زدن کاسه توالت
نگه می‌داشتند یا مجبور به لیس زدن کاسه توالت کلانتری شده‌اند.» مهدی کروبی نیز پس از نوشتن نامه‌ای در ارتباط با شکنجه بازداشت شدگان پس از انتخابات به هاشمی رفسنجانی، با ارائه مستنداتی نظیر فیلم، CD، نظرات پزشکان و اسناد گواهی پزشکی قانونی از بازداشت شدگان آسیب دیده پس از انتخابات به صادق لاریجانی رئیس قوه قضاییه، خواستار تشکیل کمیته‌ای ویژه جهت رسیدگی به تخلفات صورت گرفته پس از انتخابات در زندانهای ایران به ویژه بازداشتگاه کهریزک شد. او هم چنین از ملاقات یکی از بازداشت شدگان آسیب دیده پس از انتخابات با علی
از بازداشت شدگان آسیب دیده پس از انتخابات با علی مطهری خبر داد. محمد داوری روزنامه‌نگار و سردبیر سایت سحام نیوز (سایت رسمی حزب اعتماد ملی) به همراه محمدحسین سهرابی راد عضو ستاد انتخاباتی مهدی کروبی و مهدی محمودیان نیز از افشا کنندگان کشتار و شکنجه‌های بازداشتگاه کهریزک بودند که پس از انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران دستگیر و زندانی شدند. این در حالی است که پنجاه و هفت تن از نمایندگان مجلس به دنبال گزارش کمیته حقیقت یاب در نامه‌ای خطاب به رؤسای دو قوه مجریه و قضائیه، خواستار برخورد جدی و بدون ملاحظه با
و قضائیه، خواستار برخورد جدی و بدون ملاحظه با عاملان و مسببین حوادث بازداشتگاه کهریزک به ویژه سعید مرتضوی دادستان وقت تهران شده بودند. ادعای تعطیل کردن. چند روز پس از خبر کشته شدن محسن روح‌الامینی، فرزند یکی از مشاوران جناح اصول‌گرا، زیر شکنجه در بازداشتگاه‌های حکومتی، و تصمیم مجلس مبنی بر بازدید از زندان‌ها، بازداشتگاه کهریزک در تاریخ ۶ مرداد ۱۳۸۸ به دستور مقام رهبری، رهبر جمهوری اسلامی تعطیل شد. «استاندارد» نبودن این بازداشتگاه و نداشتن شرایط لازم برای «حفظ حقوق بازداشت‌شدگان» از دلایل تعطیلی آن ذکر
«حفظ حقوق بازداشت‌شدگان» از دلایل تعطیلی آن ذکر شده‌است. درحالی‌که بیش از دو سال با همین وضعیت مورد استفاده قرار گرفته و پیش از این مورد انتقاد بود. درحالی‌که قرار بود نمایندگان مجلس شورای اسلامی از زندانها بازدید کنند، بازدید نمایندگان از بازداشتگاه کهریزک به دلیل تعطیل شدن آن احتمالاً صورت نخواهد گرفت و در نتیجه، به نظر نمی‌رسد که اطلاعات بیشتری در مورد آن در دسترس مجلس قرار گیرد. اگر چه پس از آن نیز اخباری مبتنی بر عدم تعطیلی کامل بازداشتگاه کهریزک از سوی رسانه‌ها منتشر شد. آیت‌الله منتظری تعطیلی این
سوی رسانه‌ها منتشر شد. آیت‌الله منتظری تعطیلی این بازداشتگاه را اغفال مردم دانست و گفت نمی‌توان با تعطیلی یک بازداشتگاه، «تمام گناه را به گردن یک ساختمان» انداخت. علی مطهری نماینده تهران در مجلس نیز گفت که مهم‌تر از بستن این بازداشتگاه پیگرد عوامل شکنجه است. مهدی کروبی نامزد دهمین انتخابات ریاست جمهوری طی نامه‌ای به هاشمی رفسنجانی گفت که دلیل تعطیل شدن این بازداشتگاه تجاوز و آزار جنسی به پسران و دختران است و خواستار پیگیری این مسئله شد. تأیید شکنجه در تلویزیون حکومتی. چند ماه پس از انتشار گزارش‌ها و
تلویزیون حکومتی. چند ماه پس از انتشار گزارش‌ها و مصاحبه‌های گسترده پیرامون شکنجه‌های صورت گرفته در این بازداشتگاه در ۱۵ شهریور صداوسیمای حکومت ایران با انتشار گزارشی به رخداد شکنجه در چند مورد در این بازداشتگاه اعتراف کرد. ترور و مرگ مشکوک پزشکان وظیفه بازداشتگاه. رامین پوراندرجانی پزشکی که دوران خدمت وظیفه خود را در این بازداشتگاه می‌گذرانده‌است در ۱۹ آبان ۱۳۸۸ درگذشت. وی پس از رسوایی شکنجه در کهریزک و مرگ چند تن از زندانیان خصوصاً محسن روح الامینی به قصور در انجام وظایف متهم و بازجویی شده بود. مقامات
در انجام وظایف متهم و بازجویی شده بود. مقامات حکومتی علت مرگ وی را مسمومیت دارویی و فرمانده پلیس خودکشی عنوان کرد، اما خانواده وی این موضوع را به شدت تکذیب کرده و رسانه‌های نزدیک به جنبش سبز معتقد به قتل وی بودند. سایت موج سبز آزادی در گزارشی نوشت که علت مرگ وی شهادت در دادگاه علیه مجریان کهریزک بوده‌است. او پس از دیدار و ارائه اطلاعاتی پیرامون جزئیات شکنجه‌ها و عوامل آن در کهریزک نگران جان خود بوده‌است. به نوشته این سایت او در کمیته ویژه مجلس گفته بود: مسئولان نیروی انتظامی در ابتدا ادعا کرده بودند که روح
نیروی انتظامی در ابتدا ادعا کرده بودند که روح الامینی بر اثر مننژیت در گذشته‌است، دروغی که از سوی سایر سازمانهای مسئول نیز رد شد. مسئولان همچنین از کالبد شکافی جسد وی نیز جلوگیری کردند که شائبه قتل وی را قوت می‌بخشد. عبدالرضا سودبخش پزشک دیگری بود که در ۳۰ شهریور ۱۳۸۹ در تهران به ضرب گلوله ترور شد. گفته می‌شود او نیز از پزشکان مرتبط با بازداشتگاه کهریزک بود که قربانیان تجاوز را معاینه کرده بود و برای اعلام مننژیت به عنوان دلیل مرگ کشته شدگان بازداشتگاه مورد فشار قرار گرفته بود. انتشار نامه‌ای پیرامون راه
فشار قرار گرفته بود. انتشار نامه‌ای پیرامون راه اندازی مجدد بازداشتگاه با نام جدید. در اردیبهشت ۱۳۸۹ مهدی خزعلی در نامه‌ای خطاب به لاریجانی رئیس وقت قوه قضائیه پیرامون احتمال راه‌اندازی مجدد این بازداشتگاه با نا مستعار سروش ۱۱۱ اعتراض کرده و خواستار بررسی این موضوع شد. وی به سایت جرس گفت که خبر راه اندازی مجدد این بازداشتگاه و نگهداری عده‌ای از دستگیرشدگان در این مکان را از یکی از مقامات بلندپایه قوه قضائیه شنیده‌است. اشاره در گزارش سالانه عفو بین‌الملل. در گزارش سالانه عفو بین‌الملل در سال ۲۰۱۰ به
در گزارش سالانه عفو بین‌الملل در سال ۲۰۱۰ به بازداشتگاه کهریزک به عنوان تنها مرکزی که اتهامات شکنجه در آن مورد تحقیقات رسمی گرفته اشاره شده‌است. دادگاه. دادگاهی برای بررسی پرونده این بازداشتگاه زیر نظر قاضی محمد مصدق در سازمان قضایی نیروهای مسلح ایران و با جلساتی غیر علنی تشکیل شد. ۱۲ نفر از رده‌های مختلف نظامی نظیر سرتیپ و سرهنگ از متهمان در این دادگاه بودند. که با برگزاری هشت جلسه تا تاریخ ۱۷ خرداد ۱۳۸۹، به کار خود پایان داد و در تاریخ ۹ تیر ۱۳۸۹، حکم دادگاه مبنی بر قصاص دو متهم، حبس، پرداخت دیه و جزای
مبنی بر قصاص دو متهم، حبس، پرداخت دیه و جزای نقدی، انفصال موقت از خدمت و تحمل شلاق برای ۹ تن دیگر و تبرئه یکی از متهمان صادر شد. در پی صدور این حکم مادر محسن روح‌الامینی خواستار محاکمه آمران این حادثه شد. اعترافات احمدی مقدم. سردار احمدی مقدم، فرمانده وقت نیروی انتظامی گفت: «ما در برابر این حادثه زبانی جز عذرخواهی نداریم و تنها قادر به جبران بخشی از آثار تلخ آن هستیم.» نقش قاضی سعید مرتضوی. احمدی مقدم دربارهٔ نقش مرتضوی در حادثه کهریزک گفت:
کمیتهٔ گزارشگران حقوق بشر (با نام پیشین «کمیتهٔ دانشجویی گزارشگران حقوق بشر») برای پوشش اخبار حقوق بشر در ایران، در ۱۰ اسفند ۱۳۸۴ ه‍.ش توسط چند تن از دانشجویان دانشگاه‌های ایران بنیانگذاری شد. فعالیت این کمیته در ابتدا بیشتر در خصوص اخبار زندانیان سیاسی بود و پس از دو سال فعالیت به حوزه‌های اخبار دانشجویان و دانشگاه‌ها، زنان، جامعه و کودکان نیز گسترش یافت و در این مدت حدود ۲۰۰ اطلاعیه، گزارش و بیانیه منتشر کرد. در سال نخست مهم‌ترین بیانیه‌های این کمیته مربوط به اعتصاب غذا و سپس مرگ اکبر محمدی بود. دو تن از
به اعتصاب غذا و سپس مرگ اکبر محمدی بود. دو تن از اعضای کمیته در سال ۱۳۸۶ بازداشت شده و در حدود دو ماه در بند ۲۰۹ زندان اوین زندانی شدند. سایر اعضا نیز بارها به دلیل فعالیت‌شان به نهادهای امنیتی احضار شدند و مورد تهدید و بازجویی قرار گرفتند. بیشترین اطلاعیه‌های این کمیته در خصوص بیماری و وضع خطرناک احمد باطبی در زندان در اسفند ۱۳۸۵، دستگیری دانشجویان شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در ۱۸ تیر ۱۳۸۶، و بازداشت دانشجویان طیف چپ در آذر و دی ۱۳۸۶، و بازداشت شیوا نظر آهاری در ۲۴ خرداد ۱۳۸۸ و پوشش بازداشت‌ها و نقض حقوق
در ۲۴ خرداد ۱۳۸۸ و پوشش بازداشت‌ها و نقض حقوق بشر در وقایع پس از انتخابات ریاست جمهوری در خرداد ۱۳۸۸ بود. وبگاه این کمیته چند بار در ایران فیلتر شد بخش زبان انگلیسی. اخبار و اطلاعات با مضامین نقض گستردهٔ حقوق بشر توسط رژیم جمهوری اسلامی، به صورت روزانه افزون‌بر زبان فارسی به زبان انگلیسی در وبگاه کمیته همراه با عکس، ویدئو و فایل صوتی و اسناد متنی منتشر می‌شود، که این اسناد مختص کمیتهٔ گزارشگران حقوق بشر بوده و محصول تلاش و گردآوری اعضای این کمیته در داخل ایران می‌باشد. مرامنامه. مرامنامهٔ کمیتهٔ گزارشگران
می‌باشد. مرامنامه. مرامنامهٔ کمیتهٔ گزارشگران حقوق بشر بر پایهٔ اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر است و شامل اصول زیر می‌باشد:
این مقاله به تنش‌های بین دولت و گروه‌های دانشجویی در دولت اول محمود احمدی‌نژاد می‌پردازد. ۱۳۸۵. دفتر انجمن اسلامی دانشگاه امیر کبیر با تأیید رئیس و نماینده ولی فقیه در دانشگاه امیر کبیر در صبحگاه جمعه ششم مرداد ماه تخریب و اموال آن ضبط شد. ۱۳۸۶. نشریات دانشجویی دانشگاه امیرکبیر. ابتدا ۸ نفر در این رابطه دستگیر شدند و نهایتاً سه نفر (مجید توکلی، احمد قصابان و احسان منصوری) چندین ماه در زندان، زیر شکنجه به سر بردند و برای آن‌ها به ترتیب به سه، دو و نیم و دو سال زندان صادر شد. اول آبان ۱۳۸۶ تعدای از نشریات
سال زندان صادر شد. اول آبان ۱۳۸۶ تعدای از نشریات دانشجویی در اعتراض به حکم مدیران مسئول بازداشتی نشریات دانشگاه امیرکبیر و اعتقاد به بیگناهی آن‌ها طبق اظهارات و تکذیب صریح آنان، و برای درخواست تبرئه و آزادی این دانشجویان نشریه خود را سفید منتشر کردند. ابتدا دادگاه عمومی دستور آزادی این سه نفر را با وثیقه ۸۰ میلیون تومانی صادر کرد اما مسوولان اجرایی زندان اوین دستور دادگاه را اجرا نکردند. وکالت پرونده آن‌ها بر عهده محمدعلی دادخواه بود. پلمپ دفتر تحکیم وحدت. روز ۱۸ تیر ۱۳۸۶ اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت
روز ۱۸ تیر ۱۳۸۶ اعضای شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت که در مقابل در اصلی دانشگاه امیرکبیر در اعتراض به دربند بودن دانشجویان امیرکبیر و گرامی‌داشت سالروز ۱۸ تیرماه تحصن کرده بودند بازداشت شدند. همان روز نیروهای امنیتی به سازمان ادوار تحکیم وحدت حمله کرده و تیر هوایی شلیک کردند و اعضای آن را بازداشت کردند و دفتر را پلمپ کردند. دستگیری بیش از ۴۰ دانشجوی طیف اصلاح‌طلب. در ماه آذر بیش از ۴۰ تن از دانشجویان طیف اصلاح‌طلب دستگیر شدند. بعضی از آن‌ها در دی ماه با وثیقه‌های سنگین آزاد شدند. اما بعضی از آن‌ها همچنان در
سنگین آزاد شدند. اما بعضی از آن‌ها همچنان در بازداشت به سر می‌برند و تحت شکنجه برای اعترافات تلویزیونی قرار دارند. اخراج از دانشگاه و تعلیق. در سال ۱۳۸۶، ۳۰۹ دانشجو با محرومیت از تحصیل، ممنوع‌الورود شدن، احضار به کمیته انضباطی، احضار به دادگاه، بازداشت (کمتر از یک هفته) مواجه شدند و بیش از ۴۰ تن از اساتید دانشگاه‌ها اخراج شدند. ۱۳۸۷. تداوم محرومیت از تحصیل دانشجویان منتقد. محروم کردن دانشجویان منتقد از ادامه تحصیل که از سال ۱۳۸۵ آغاز شده بود همچنان ادامه یافت. سازمان سنجش از ارائه کارنامه به ۲۳۰ دانشجو، که
سازمان سنجش از ارائه کارنامه به ۲۳۰ دانشجو، که توسط نرم‌افزار تقلب‌یاب متقلب تشخیص داده شده بودند، خودداری کرد. به عقیده برخی سازمان سنجش از این ابزار برای جلوگیری از تحصیل دانشجویان منقد بهره می‌گیرد. یکی از دانشجویان منتقد در سال ۱۳۸۷ ورودی جدید پ. ع از دانشگاه اخراج و متحمل ۷ سال محرومیت از تحصیل در دانشگاه‌های دولتی شد. شهریور. نامه وزارت علوم به دیوان عدالت اداری پیرامون دلایل ندادن کارنامه به یکی از دانشجویان توسط رسانه‌های دانشجویی منتشر گردید. این سند کذب بودن ادعای مسئولان وزارت علوم مبنی پیرامون
کذب بودن ادعای مسئولان وزارت علوم مبنی پیرامون ممنوع‌التحصیل کردن دانشجویان منتقد را اثبات کرد. ۱۳۸۸. دولت پیش از برگزاری کنکور کارشناسی ارشد برخی دانشجویان که فعالیت سیاسی داشته‌اند را احضار و از آنان تعهد کتبی گرفته‌است که برای ادامه تحصیل، فعالیت سیاسی را کنار بگذارند.
اگر صلح می‌خواهی برای جنگ آماده شو ضرب‌المثلی است بسیار قدیمی به زبان لاتین: "Si vis pacem para bellum". ریشهٔ اصلی این جمله نامعلوم است. چنین زمینه فکری در قانون هشتم افلاطون (۴۲۸/۴۲۷ پ.م. تا ۳۴۸/۳۴۷ پ. م) یافت می‌شود. فلاویوس رناتوس وقایع‌نگار ارتشی در روم، تقریباً در سال چهارصد مسیحی در مقدمه کتابش به نام "De re militari" آورده: „Qui desiderat pacem, bellum praeparat“ یعنی کسی که آرزوی صلح را دارد جنگ را آماده می‌کند. در عصر جدید لغت «پارابلوم» از طریق این ضرب‌المثل وارد صنعت جنگ‌افزارسازی شده. این جمله
ضرب‌المثل وارد صنعت جنگ‌افزارسازی شده. این جمله در گذشته و حال، شعار رسمی چند کارخانه اسلحه‌سازی و سازمان‌های نظامی و شبه نظامی در جهان بوده، از جمله شرکت سلاح و مهمات‌سازی آلمان، نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا، دانشگاه نظامی نروژ و ده‌ها مرکز نظامی ایالات متحد آمریکا. منابع. Epitome of military science. کتاب دیجیتال گوگل، ۲۰۱۱
اقامتگاه رابطه‌ای مادی و حقوقی که شخص را، بدون توجه به تابعیت، به قسمتی از خاک یک کشور پیوند می‌دهد. به عبارت دیگر، اقامتگاه جایگاه حقوقی شخص را در یک کشور مشخص می نماید. اقامتگاه از جمله مفاهیم حقوقی مشترک در حقوق داخلی و حقوق بین‌المللی است. در حقوق داخلی اقامتگاه جزو موضوعات حقوق خصوصی است و به وضعیت شخص برمی گردد. وفق مادهٔ ۱۰۰۲ قانون مدنی ایران « اقامتگاه هر شخصی عبارت از محلی که شخص در آنجا سکونت داشته و مرکز مهم امور او نیز در آنجا باشد. اگر محل سکونت شخص عیر از مرکز مهم امور او باشد، مرکز امور او
شخص عیر از مرکز مهم امور او باشد، مرکز امور او اقامتگاه محسوب می‌شود». در حقوق بین‌الملل، اقامتگاه در کنار تابعیت یکی از عوامل تقسیم جغرافیای اشخاص در جامعه بین‌المللی است. در حقوق بین‌الملل خصوصی، در برخی مواقع، اقامتگاه نقش مهمی را در تعیین صلاحیت قضایی (تعین دادگاه صالح) و صلاحیت قانونگذاری ( تعین قانون حاکم بر دعوی) در رسیدگی به دعاوی بین‌المللی ایفا می‌کند. نوع دیگری از اقامتگاه‌ها اقامتگاه بومگردی است مثل اقامتگاه بومگردی چم زین . توصیف. در قانون، اقامتگاه (همچنین محل اقامت) یک واحد مستقل اقامتی است
(همچنین محل اقامت) یک واحد مستقل اقامتی است که توسط یک یا چند خانوار به عنوان مسکن استفاده می‌شود، مانند خانه، آپارتمان، خانه سیار، خانه قایقی، وسیله نقلیه و یا دیگر سازه ها. یک اقامتگاه به‌طور معمول شامل ساختمان‌های مجاور هم، سایبان و غیره می‌شود که در محدوده یک ملک قرار دارند. طبق قوانین انگلیس، یک اقامتگاه به عنوان یک واحد مستقل مسکونی، مانند یک ساختمان، بخشی از یک ساختمان، کاروان، خانه قایقی یا خانه متحرک تعریف می‌شود. معمولاً چادر در این تعریف نمی‌گنجد.