payamvha/North_RAG huggingface dataset:
را در هسته بارگذاری کند و پس از پایان کار، آن‌ها را باراندازی کند. هستهٔ فری‌بی‌اس‌دی دارای یک زمان‌بند با توانایی پشتیبانی از چند پردازشی متقارن و چندریسمانی همزمان است که ULE نام دارد. همچنین هستهٔ فری‌بی‌اس‌دی دارای یک سامانهٔ آگاه‌سازی از رویدادها، به نام kqueue است که به دیگر سیستم‌عامل‌های خانواده بی‌اس‌دی هم پورت شده‌است. در نسخهٔ ۵، ریسه‌بندی در فضای هسته، با استفاده از یک مدل ریسه‌بندی M:N فراهم شد. مدل M:N در روی کاغذ، یک مدل ریسه‌بندی خوب و شایسته‌است، اما پیاده‌سازی آن سخت و پیچیده‌است و
شایسته‌است، اما پیاده‌سازی آن سخت و پیچیده‌است و سیستم‌عامل‌های کمی از این مدل پشتیبانی می‌کنند. هرچند که پیاده‌سازی فری‌بی‌اس‌دی از این مدل کار می‌کرد، اما از ساختار پیچیده‌ای برخوردار بود و بهینه کار نمی‌کرد. در نسخه‌های بعدی، فری‌بی‌اس‌دی آغاز به پیاده‌سازی و بکارگرفتن یک زیرسیستم ریسه‌بندی نو برپایهٔ مدل ۱:۱ کرد که libthr نام دارد. مستندات و پشتیبانی. مستندات رسمی فری‌بی‌اس‌دی از شماری کتابِ راهنما، صفحات راهنما، بایگانی گفتگوهای لیست‌های پستی، پرسش‌های پرتکرار و همچنین شماری مقاله در زمینه‌های گوناگون
پرتکرار و همچنین شماری مقاله در زمینه‌های گوناگون تشکیل می‌شود که "پروژه مستندات فری‌بی‌اس‌دی" از همهٔ آن‌ها نگهداری کرده و آن‌ها را بروزرسانی می‌کند. مستندات رسمی این این سیستم‌عامل به چندین زبان گوناگون هم ترجمه شده‌اند. همهٔ مستندات رسمی با پروانه‌ای به نام پروانه مستندات فری‌بی‌اس‌دی منتشر می‌شوند، پروانه‌ای که بنیاد نرم‌افزار آزاد آن را «یک پروانه سهل‌گیر غیرکپی‌لفت که با گنو اف‌دی‌ال هم سازگار است» شناخته‌است. منابع گوناگونی، مستندات فری‌بی‌اس‌دی را «باکیفیت» شمرده‌اند. پروژهٔ فری‌بی‌اس‌دی چندین لیست
شمرده‌اند. پروژهٔ فری‌بی‌اس‌دی چندین لیست پستی در زمینه‌های گوناگون دارد. از پرکاربردترین این لیست‌ها، می‌توان به لیست‌های FreeBSD-question (پرسش‌های عمومی) و FreeBSD-hackers (جایی برای پرسش‌های پیشرفته‌تر) اشاره کرد. مشتقات. برخی از سیستم‌عامل‌هایی که بر پایه فری‌بی‌اس‌دی ساخته شده‌اند: افزون بر موارد بالا، سیستم‌عامل دراگون‌فلای بی‌اس‌دی هم به‌دست متیو دیلون از نسخهٔ ۴٫۹ فری‌بی‌اس‌دی منشعب شده‌است و هم‌اکنون به شکل جداگانه توسعه می‌یابد. از آنجا که فری‌بی‌اس‌دی یک پروانهٔ نرم‌افزاری سهل‌گیر را به کار
یک پروانهٔ نرم‌افزاری سهل‌گیر را به کار می‌برد و می‌گذارد تا فایل‌های کامپایل‌شده بدون کد منبع توزیع شوند، بسیاری از شرکت‌های تجاری همچون اپل و سونی در محصولات تجاری خود از فری‌بی‌اس‌دی بهره می‌برند. برای نمونه، سیستم‌عامل مک اواس ده و پلی استیشن ۳ و پلی استیشن ۴ برپایه بر فری‌بی‌اس‌دی هستند. پروانه. پروانهٔ نرم‌افزاری اصلی که فری‌بی‌اس‌دی با آن پخش می‌شود، پروانه فری‌بی‌اس‌دی نام دارد که هم بنیاد نرم‌افزارهای آزاد و هم سازمان پیشگامان متن‌باز آن را تأیید کرده‌اند. همچنین، همهٔ مستندات فری‌بی‌اس‌دی، همچون
همچنین، همهٔ مستندات فری‌بی‌اس‌دی، همچون صفحات راهنما، مقالات و کتاب‌های منتشر شده به‌دست پروژه، با پروانه‌ای به نام پروانه مستندات فری‌بی‌اس‌دی عرضه می‌شوند. بنیاد نرم‌افزارهای آزاد این پروانه را «یک پروانه مستندات آزاد سهل‌گیر و غیر کپی‌لفت که با گنو اف‌دی‌ال سازگار است» برشمرده است. برخی از اجزای فری‌بی‌اس‌دی که از دیگر پروژه‌ها و سیستم‌عامل‌ها گرفته شده‌اند، با پروانه‌های نرم‌افزاری دیگری عرضه می‌شوند. برای نمونه کامپایلر جی‌سی‌سی که از پروژهٔ گنو گرفته شده، با پروانه جی‌پی‌ال نسخهٔ ۲ عرضه می‌شود یا
شده، با پروانه جی‌پی‌ال نسخهٔ ۲ عرضه می‌شود یا سیستم‌فایل ZFS و دی‌تریس هم که از سیستم‌عامل اوپن‌سولاریس گرفته شده‌اند، با پروانه توسعه و توزیع مشترک عرضه می‌شوند. برخی از گرداننده‌های دستگاه به صورت لکه دودویی هستند. البته برخی از این لکه‌های دودویی، سفت‌افزار هستند و بر روی خود دستگاه اجرا می‌شوند، نه بر روی پردازنده رایانه. توسعه‌دهندگان سرگرم جایگزین کردن برخی از این برنامه‌ها هستند و این‌گونه برنامه‌ریزی شده بود که نسخهٔ ۱۰ سرتاسر بدون کدهای جی‌پی‌ال باشد. برای نمونه، در نسخه ۱۰ فری‌بی‌اس‌دی، کامپایلر
برای نمونه، در نسخه ۱۰ فری‌بی‌اس‌دی، کامپایلر LLVM جایگزین کامپایلر جی‌سی‌سی (که با پروانه جی‌پی‌ال منتشر می‌شود) شد. این در حالی است که بنیاد نرم‌افزارهای آزاد بکاربردن پروانه‌هایی که کپی‌لفت نیستند را پیشنهاد نمی‌کند. چرا که این بنیاد بر این باور است که بکار بردن پروانه‌های غیر کپی‌لفت (همانند پروانه فری‌بی‌اس‌دی)، آزادی کاربران را در معرض خطر خواهد انداخت. نام و نشان. دیوید گرینمن در تاریخ ۱۹ ژوئن سال ۱۹۹۳ نام «FreeBSD» را پیشنهاد داد و دیگر توسعه‌دهندگان هم آن را پذیرفته و به عنوان نام پروژه برگزیدند.
هم آن را پذیرفته و به عنوان نام پروژه برگزیدند. نام‌های پیشنهادی دیگر BSDFree86 و Free86BSD بودند. نخستین لوگوی فری‌بی‌اس‌دی، یک غول بود که "Beastie" نامیده می‌شود. این لوگو نخستین بار در سال ۱۹۷۶ بر روی تی‌شرت‌هایی که آزمایش‌گاه‌های بل به فروش می‌رساند، بکار گرفته شد. نخستین نسخه از این نشان را فیل فوگلیو کشید. نسخه‌های مردم‌پسندتر این نشان نخست در سال ۱۹۸۴ توسط جان لستر، کارگردان انیمیشن کشیده شدند. پس از آن Tatsumi Hosokawa چندین نسخه از این نشان را ویژهٔ سیستم‌عامل فری‌بی‌اس‌دی کشید. فری‌بی‌اس‌دی از
سیستم‌عامل فری‌بی‌اس‌دی کشید. فری‌بی‌اس‌دی از آغاز پیدایش خود تا سال‌های سال این نشان (که نشان عمومی سیستم‌عامل بی‌اس‌دی یونیکس است) را بکار می‌برد. حق تکثیر این نشان در دست مارشال کیرک مک‌کیوسیک قرار دارد. با این همه، به خاطر مشکلاتی که این نشان داشت، همچون اینکه این نشان ویژهٔ فری‌بی‌اس‌دی نبود و دیگر سیستم‌عامل‌ها همانند نت‌بی‌اس‌دی هم آن را بکار می‌بردند و همچنین به خاطر سؤ برداشت‌های مذهبی و فرهنگی که از این نشان می‌شد، پروژه فری‌بی‌اس‌دی مسابقه‌ای برای کشیدن یک نشان نو برگزار کرد و مبلغ ۵۰۰ دلار برای
کشیدن یک نشان نو برگزار کرد و مبلغ ۵۰۰ دلار برای کسی که بهترین نشان را بکشد در نظر گرفت. در پایان آنتون کی. گورال برنده شد. رابرت واتسون تأکید کرده‌است که «پروژهٔ فری‌بی‌اس‌دی دنبال یک لوگوی نو است، نه یک شگون‌نمای نو» و اینکه Beastie همچنان شگون‌نمای فری‌بی‌اس‌دی خواهد بود. شعار پروژهٔ فری‌بی‌اس‌دی، «قدرت برای خدمتگزاری» است. هم‌اکنون این شعار و لوگوی فری‌بی‌اس‌دی، نشان‌های تجاری ثبت‌شده برای بنیاد فری‌بی‌اس‌دی هستند. بنیاد فری‌بی‌اس‌دی. سازمانی به نام بنیاد فری‌بی‌اس‌دی توسعهٔ فری‌بی‌اس‌دی را پشتیبانی
فری‌بی‌اس‌دی توسعهٔ فری‌بی‌اس‌دی را پشتیبانی می‌کند. بنیاد فری‌بی‌اس‌دی یک سازمان غیرانتفاعی در ایالات متحده برای پشتیبانی از پروژه فری‌بی‌اس‌دی، توسعه آن و جامعه کاربری‌اش می‌باشد. گردآوری کمک‌هزینه از افراد و شرکت‌ها و بهره‌برداری از آن‌ها برای پشتیبانی از توسعه‌دهندگان برای فعالیت‌های مشخص، خرید سخت‌افزار و زیرساخت‌های شبکه‌ای و فراهم کردن کمک‌هزینه برای نشست‌هایی که توسعه‌دهندگان برگزار می‌کنند، از کارهای بنیاد فری‌بی‌اس‌دی است. افزون بر آن، بنیاد فری‌بی‌اس‌دی مسئول فراهم کردن اسناد قانونی برای امضای
مسئول فراهم کردن اسناد قانونی برای امضای قرارداد و پیمان‌نامه از سوی پروژه فری‌بی‌اس‌دی و همچنین نگهداری از علامت تجاری فری‌بی‌اس‌دی است. در نوامبر ۲۰۱۴، بنیاد فری‌بی‌اس‌دی مبلغ یک میلیون دلار آمریکا از سوی یان کوم، یکی از بنیان‌گذاران و مدیرعامل واتس‌اپ دریافت کرد. این بزرگترین کمک مالی بود که بنیاد فری‌بی‌اس‌دی از آغاز پیدایشش تا آن هنگام دریافت کرده‌است. یان کوم خود یکی از کاربران فری‌بی‌اس‌دی از سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۹۰ است و فری‌بی‌اس‌دی را بر روی سرورهای خود در شرکت واتس‌اپ هم بکار می‌برند. به گفتهٔ
خود در شرکت واتس‌اپ هم بکار می‌برند. به گفتهٔ خود او، فری‌بی‌اس‌دی به او کمک کرده تا بتواند به چنین جایگاهی برسد. معایب. از معایب فری‌بی‌اس‌دی می‌توان به این‌ها اشاره کرد: دسترسی غیرمجاز به سرورهای فری‌بی‌اس‌دی. در نوامبر سال ۲۰۱۲، تیم امنیتی فری‌بی‌اس‌دی بیان داشت که به دو تا از سرورهای پروژه فری‌بی‌اس‌دی به شکل غیرمجازی رخنه شده‌است. این سرورها بی‌درنگ خاموش شده و به حالت آفلاین درآمدند. کاوش‌های بیشتر نشان داد که نخستین دسترسی غیرمجاز به این سرورها در تاریخ ۱۹ سپتامبر رخ داده‌است. گویا این رخنهٔ
در تاریخ ۱۹ سپتامبر رخ داده‌است. گویا این رخنهٔ غیرمجاز، با دزدیدن کلیدهای اس‌اس‌اچ یکی از توسعه‌دهندگان فری‌بی‌اس‌دی انجام گرفته بود و رخنه‌گران نتوانسته بودند حفرهٔ امنیتی را در خود فری‌بی‌اس‌دی پیدا کرده و از آن بهره‌برداری کنند. تیم امنیتی فری‌بی‌اس‌دی، با بررسی کردن کدهای سیستم‌عامل و برنامه‌های جانبی، به این نتیجه رسیدند که هیچ دگرگونی غیرمجازی در آن‌ها رخ نداده‌است، با این حال آن‌ها گفتند که نمی‌توانند صحت و درستی بسته‌هایی که در تاریخ ۱۹ سپتامبر تا ۱۱ نوامبر از سرورها دانلود شده‌اند را تضمین کنند.
۱۱ نوامبر از سرورها دانلود شده‌اند را تضمین کنند. این دو سرور از آن دسته ماشین‌هایی بودند که برای کامپایل کردن بسته‌های باینری بکارگرفته می‌شوند. این پیشامد، انگیزه‌ای شد برای توسعه‌دهندگان فری‌بی‌اس‌دی تا روند کوچ کردن از سی‌وی‌اس به سابورژن را با شتاب بیشتری دنبال کنند.
صمد در راه اژدها نام یکی از فیلم‌های ایرانی، ساخته پرویز صیاد است.
فاحشه ( و در فارسی: تن‌فروش، خودفروش، زناکار، روسپی، هرجایی، هرزه، بدکاره، لَکّاته، قحبه، زانیه، معروفه، جَلَب، غَر) در لغت به‌معنای «کار زشت» است و در قرآن ۲۴ بار در معنای «زشت‌کاری» با مصداق‌های گوناگون به‌ویژه زنا و تهمت زنا به کار رفته و در احادیث و روایات اسلامی نیز مصادیقی همچون زنا و لواط و تهمت و ستمگری و تنگ‌چشمی و طواف کاملاً عریان مسلمانان به دور کعبه (در یکی از آیات حجاب) برای آن یاد شده است. فاحشه در اصطلاح به معنای هر چیزی است که از حد خود تجاوز کرده و از اعتدال خارج شده و زشتی خویشتن را فاش و
کرده و از اعتدال خارج شده و زشتی خویشتن را فاش و آشکار می‌سازد. این واژه در عرف کنونی ایران بیشتر در معنای فاعلی آن یعنی «روسپی» استعمال می‌گردد. واژه‌شناسی. از نظر علمای مسلمان دربارهٔ واژهٔ «فاحشه» دو معنا مطرح است:
استان نیژنی نووگورود (به روسی: Нижегоро́дская о́бласть، تلفظ: "نیژِگُرُدسکایا اُبلاست") یکی از واحدهای فدرالی کشور روسیه است. مرکز آن شهر نیژنی نووگورود است. شهر نیژنی نووگورود ۱٫۳ میلیون جمعیت دارد و چهارمین شهر بزرگ روسیه پس از مسکو، سن پترزبورگ و نووسیبیرسک است. رودخانه ولگا از منطقه نیژنی نووگورود می‌گذرد. دومین شهر بزرگ این استان شهر آرزاماس است. بزرگ‌ترین و "مقدس‌ترین" صومعه روسیه یعنی دیویوو در شهر ساروف این استان قرار دارد. صومعه ماکاریف که روبروی شهر لیسکووو قرار دارد مدت‌ها محل برگزاری بزرگ‌ترین
لیسکووو قرار دارد مدت‌ها محل برگزاری بزرگ‌ترین نمایشگاه اروپا بود. دیگر شهرهای تاریخی این استان عبارت‌اند از گورودتس و بالاخنا که در کرانه رود ولگا قرار گرفته‌اند.
نووسیبیرْسْک (روسی: Новосиби́рск)(به انگلیسی:Novosibiresk) (تقطیع حروف:Noe' voe"h Sii bi ra'esk) سومین شهر بزرگ روسیه پس از مسکو و سن پترزبورگ است. بزرگ‌ترین شهر و مرکز اداری استان نووسیبیرسک و ناحیه فدرال سیبری در روسیه است. در سرشماری سال ۲۰۲۱ میلادی، جمعیت آن ۱٬۶۳۳٬۵۹۵ نفر بود، که آن را به پرجمعیت‌ترین شهر سیبری و سومین شهر پرجمعیت روسیه پس از مسکو و سن پترزبورگ تبدیل کرد. این شهر در جنوب غربی سیبری و در ساحل رودخانه اوب واقع شده است. این شهر در سال ۱۸۹۳ به‌طور رسمی در روسیه تزاری ثبت گردید. در ۱۰ ژانویه
رسمی در روسیه تزاری ثبت گردید. در ۱۰ ژانویه ۱۹۰۳ میلادی دولت روسیه تزاری یک برنامه گسترش اولیه به آن بخشید. و در ۲۸ دسامبر ۱۹۰۴ میلادی برنامه دوم را اجرا کرد. شهردار این شهر هم‌اکنون آنتولی لوکوت است. مساحت کل شهر ۵۰۲٫۷ کیلومتر مربع می‌باشد. ارتفاع شهر ۱۵۰ متر بالاتر از دریا است. در سال ۲۰۱۰ جمعیت نووسیبرسک ۱ میلیون و ۴۷۳ هزار و ۷۵۴ نفر بود. که طبق آمار سال جدید، ۹/۴ درصد رشد جمعیتی داشته است. تراکم جمعیت ۲۴۰۰ نفر بر کیلومتر مربع می‌باشد. منطقه زمانی UTC +7 است. این شهر با ۱٫۶ میلیون نفر جمعیت (سال ۲۰۲۲)
است. این شهر با ۱٫۶ میلیون نفر جمعیت (سال ۲۰۲۲) پرجمعیت‌ترین و بزرگ‌ترین شهر ایالت سیبری روسیه نیز می‌باشد. نووسیبیرسک در جنوب شرقی دشت سیبری غربی واقع شده است و مرکز جمهوری نووسیبیرسک است. نامگذاری. شهر نووسیبیرسک در سال ۱۸۹۳ بنیاد شد و تا سال ۱۹۲۵ نوو-نیکولایوسک نامیده می‌شد. آن نام به تزار نیکلای دوم اشاره داشت. تاریخ. شهر در ۱۸۹۳ پایه‌گذاری شده است. در محل بعدی یکی از پل‌های راه‌آهن سراسری سیبری بر روی رود اب. نام نخستین آن نوونیکلایوسک (Новониколаевск) بود. حمل و نقل. نووسیبیرسک سومین شهر بزرگ روسیه
بود. حمل و نقل. نووسیبیرسک سومین شهر بزرگ روسیه (پس از مسکو و سن پترزبورگ) و نخستین شهر در سیبری است که سامانه مترو در آن راه‌اندازی شده است. فرودگاه تولمچوا در نووسیبیرسک به‌طور منظم پروازهایی به اروپا، آسیا و دیگر شهرهای روسیه دارد. تولمچوا مرکز تبادل سفر شرکت هواپیمایی روسی اس۷ ایرلاینز است. مترو. متروی نووسیبیرسک در سال ۱۹۸۶ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۳ ایستگاه می‌باشد. اقتصاد. نووسیبیرسک مرکز صنعتی بزرگی است. صنایع موجود در آن عبارت از ۲۱۴ شرکت بزرگ و متوسط اندازه صنعتی است و آنها بیش از دو
بزرگ و متوسط اندازه صنعتی است و آنها بیش از دو سوم همه محصولات صنعتی ناحیه نووسیبیرسک را تولید می‌کنند. صنایع پیشرو عبارت است از، هوافضا، سوخت هسته‌ای، ژنراتورهای توربو و برق‌آبی، ماشین‌آلات نساجی، ماشین‌آلات کشاورزی، تولیدات قطعات و وسایل الکترونیکی و متالورژی. بنا به گزارش شبکه تلویزیونی آر بی سی، نووسیبیرسک در سال ۲۰۰۸ سومین شهر پرجاذبه برای تجارت در روسیه بوده (در حالی که سال قبل‌تر در جایگاه سیزدهم بوده است). ورزش. چندین تیم ورزشی حرفه‌ای در نووسیبیرسک فعال هستند. نووسیبیرسک منزلگاه چندین قهرمان سابق
فعال هستند. نووسیبیرسک منزلگاه چندین قهرمان سابق المپیک، شامل الکساندر کارلین دوازده دوره قهرمان جهان در کشتی فرنگی کسی که از طرف فیلا به عنوان بهترین فرنگی‌کار قرن بیستم برگزیده‌شد وهمچنین رومن ولاسوف قهرمان کشتی فرنگی جهان می‌باشد.
پل گلدن گیت یک پل معلق در سان فرانسیسکوی آمریکا است که این شهر را به شمال ایالت کالیفرنیا وصل می‌کند. این پل بر روی تنگه گلدن گیت زده شده است. این پل با هزینه ۳۵ میلیون دلار ظرف مدت ۴ سال در سان فرانسیسکو ساخته شده است. پل گلدن گیت در ۲۷ مه ۱۹۳۷ گشایش یافت و در فاصله بین سال‌های ۱۹۳۷ تا ۱۹۶۴ با طول طولانی‌ترین پل معلق جهان به حساب می‌آمد. این پل یکی از نمادهای شهر سان فرانسیسکو است. ارتفاع این پل از سطح آب و وزن آن ۸۸۷٬۰۰۰ تن است. دوبرجی که در طول این پل ساخته شده‌اند ارتفاع دارند. در سال ۱۹۹۷ حدود
پل ساخته شده‌اند ارتفاع دارند. در سال ۱۹۹۷ حدود ۴۱٬۳۸۱٬۰۰۰ وسیله نقلیه از روی این پل عبور کردند. این پل تنها راه خروجی سان فرانسیسکو به سمت شمال است و از ۶ مسیر مخصوص رفت‌وآمد وسایل نقلیه و دو مسیر محل عبور عابران پیاده در هر دو طرف تشکیل شده است. در ۱ سپتامبر ۲۰۰۲ عوارض تردد از روی این پل برای وسایل نقلیه موتوری از ۳ دلار به ۵ دلار افزایش یافت. دوچرخه، موتور، و عابر پیاده از پرداخت عوارض معاف هستند. محدودیت سرعت حرکت روی پل گلدن گیت در ۱ اکتبر ۱۹۸۳ از ۹۰ کیلومتر در ساعت به ۷۰ کیلومتر در ساعت کاهش یافت.
کیلومتر در ساعت به ۷۰ کیلومتر در ساعت کاهش یافت. رنگ این پل نارنجی متمایل به قرمز، معروف به نارنجی بین‌المللی است. این رنگ برای هماهنگی این پل با محیط اطراف خود و جلوه بیشتر آن در مه و غبار (که از شرایط آب‌وهوایی ویژه آن منطقه است) انتخاب شده است. گلدن گیت از نظر زیبایی‌شناسی و معماری در نوع خود منحصربه‌فرد است. در ژوئن ۲۰۰۱ انجمن مهندسان عمران آمریکا کانال پاناما، ساختمان امپایر استیت و پل گلدن گیت را با نام «بناهای هزاره» معرفی کردند. تاریخچه. خدمات کشتی‌رانی. پیش از ساخت پل، تنها مسیر کوتاه عملی بین
پیش از ساخت پل، تنها مسیر کوتاه عملی بین سانفرانسیسکو و آنچه اکنون شهرستان مارین نامیده می‌شود، از طریق قایق از قسمتی از خلیج سانفرانسیسکو بود. خدمات کشتی‌رانی از اوایل سال ۱۸۲۰ آغاز شد و خدمات منظم از دهه ۱۸۴۰ با هدف انتقال آب به سانفرانسیسکو شروع به کار کرد. در سال ۱۸۶۷، شرکت زمین و کشتی‌رانی ساوسالیتو افتتاح شد. در سال ۱۹۲۰، این خدمات توسط شرکت کشتی‌رانی گلدن گیت تصاحب شد که در سال ۱۹۲۹ با سیستم کشتی‌رانی راه‌آهن ساوترن پسیفیک ادغام شد و به «شرکت کشتی‌رانی ساوترن پسیفیک-گلدن گیت با مسئولیت محدود» تبدیل
ساوترن پسیفیک-گلدن گیت با مسئولیت محدود» تبدیل گشت که بزرگ‌ترین اپراتور کشتی‌رانی در جهان بود. کشتی‌های خودروبر ساوترن پسیفیک که زمانی فقط برای مسافران و مشتریان راه‌آهن بودند، بسیار سودآور و برای اقتصاد منطقه مهم شدند. عبور کشتی بین اسکله خیابان هاید در سانفرانسیسکو و ترمینال کشتی ساوسالیتو در شهرستان مارین تقریباً ۲۰ دقیقه طول می‌کشید و هزینه آن قبل از سال ۱۹۳۷، ۱٫۰۰ دلار برای هر وسیله نقلیه بود که در آن زمان برای رقابت با پل جدید، قیمت کاهش یافت. سفر از ساختمان کشتی‌رانی سانفرانسیسکو ۲۷ دقیقه طول
از ساختمان کشتی‌رانی سانفرانسیسکو ۲۷ دقیقه طول می‌کشید. بسیاری می‌خواستند پلی برای اتصال سانفرانسیسکو به شهرستان مارین بسازند. سانفرانسیسکو بزرگ‌ترین شهر آمریکا بود که هنوز عمدتاً توسط کشتی‌های مسافربری خدمات‌رسانی می‌شد. از آنجایی که این شهر ارتباط دائمی با جوامع اطراف خلیج نداشت، نرخ رشد آن کمتر از میانگین ملی بود. بسیاری از کارشناسان می‌گفتند که نمی‌توان پلی بر روی تنگه ۶۷۰۰ فوتی (۲۰۰۰ متری) ساخت که دارای جزر و مد و جریان‌های قوی و چرخشی، آبی به عمق ۳۷۲ فوت (۱۱۳ متر) در مرکز کانال و بادهای شدید مکرر
فوت (۱۱۳ متر) در مرکز کانال و بادهای شدید مکرر بود. کارشناسان می‌گفتند که بادهای شدید و مه‌های کورکننده مانع ساخت و بهره‌برداری خواهند شد. ایده اولیه. اگرچه ایده ساخت پلی بر روی گلدن گیت جدید نبود، پیشنهادی که در نهایت مورد توجه قرار گرفت، در مقاله‌ای در سال ۱۹۱۶ در «سانفرانسیسکو بولتن» توسط دانشجوی سابق مهندسی، جیمز ویلکینز، ارائه شد. مهندس شهر سانفرانسیسکو هزینه را ۱۰۰ میلیون دلار (معادل ۲٫۹ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۴) و برای آن زمان غیرعملی تخمین زد. او از مهندسان پل پرسید که آیا می‌توان آن را با هزینه
از مهندسان پل پرسید که آیا می‌توان آن را با هزینه کمتری ساخت. یکی از پاسخ‌دهندگان، جوزف اشتراوس، مهندس و شاعری جاه‌طلب بود که برای پایان‌نامه فارغ‌التحصیلی خود، یک پل راه‌آهن به طول ۵۵ مایل (۸۹ کیلومتر) بر روی تنگه برینگ طراحی کرده بود. در آن زمان، اشتراوس حدود ۴۰۰ پل متحرک – که بیشتر آنها در داخل کشور بودند – تکمیل کرده بود و هیچ کاری در مقیاس پروژه جدید انجام نداده بود. طرح‌های اولیه اشتراوس برای یک پل طره‌ای عظیم در هر طرف تنگه بود که توسط یک بخش معلق مرکزی به هم متصل می‌شد، و اشتراوس قول داد که می‌توان
به هم متصل می‌شد، و اشتراوس قول داد که می‌توان آن را با ۱۷ میلیون دلار (معادل ۴۹۱ میلیون دلار در سال ۲۰۲۴) ساخت. اشتراوس بیش از یک دهه را صرف جلب حمایت در کالیفرنیای شمالی کرد. این پل با مخالفت‌های زیادی، از جمله دعاوی حقوقی، از منابع مختلف روبرو شد. وزارت جنگ نگران بود که پل در تردد کشتی‌ها اختلال ایجاد کند. نیروی دریایی ایالات متحده می‌ترسید که برخورد کشتی یا خرابکاری در پل بتواند ورودی یکی از بنادر اصلی آن را مسدود کند. اتحادیه‌ها خواستار تضمین‌هایی بودند که کارگران محلی برای مشاغل ساختمانی در اولویت
که کارگران محلی برای مشاغل ساختمانی در اولویت قرار گیرند. راه‌آهن ساوترن پسیفیک، یکی از قدرتمندترین منافع تجاری در کالیفرنیا، با پل به عنوان رقیب ناوگان کشتی‌های خود مخالفت کرد و علیه این پروژه شکایت کرد که منجر به تحریم گسترده خدمات کشتی‌رانی شد. در ماه مه ۱۹۲۴، سرهنگ هربرت دکین دومین جلسه استماع در مورد پل را به نمایندگی از وزیر جنگ در مورد درخواست استفاده از زمین فدرال برای ساخت و ساز برگزار کرد. دکین، به نمایندگی از وزیر جنگ، انتقال زمین مورد نیاز برای سازه پل و جاده‌های منتهی به آن را به «انجمن
برای سازه پل و جاده‌های منتهی به آن را به «انجمن پل‌سازی گلدن گیت» و هر دو شهرستان سانفرانسیسکو و مارین، منوط به برنامه‌های بیشتر پل توسط اشتراوس، تأیید کرد. یکی دیگر از متحدان، صنعت نوپای خودروسازی بود که از توسعه جاده‌ها و پل‌ها برای افزایش تقاضا برای خودرو حمایت می‌کرد. نام پل برای اولین بار زمانی مورد استفاده قرار گرفت که پروژه در سال ۱۹۱۷ توسط ام.ام. اوشانسی، مهندس شهر سانفرانسیسکو، و اشتراوس مورد بحث قرار گرفت. این نام با تصویب قانون منطقه پل و بزرگراه گلدن گیت توسط مجلس ایالتی در سال ۱۹۲۳ رسمی شد و
گلدن گیت توسط مجلس ایالتی در سال ۱۹۲۳ رسمی شد و یک منطقه ویژه برای طراحی، ساخت و تأمین مالی پل ایجاد کرد. سانفرانسیسکو و بیشتر شهرستان‌های ساحل شمالی کالیفرنیا به منطقه پل گلدن گیت پیوستند، به استثنای شهرستان هامبولت (کالیفرنیا) که ساکنان آن با ساخت پل و ترافیکی که ایجاد می‌کرد مخالف بودند. طراحی. اشتراوس مهندس ارشد مسئول طراحی کلی و ساخت پروژه پل بود. با این حال، از آنجا که او درک یا تجربه کمی از طرح‌های پل معلق کابلی داشت، مسئولیت بخش عمده‌ای از مهندسی و معماری بر عهده سایر کارشناسان افتاد. طرح اولیه
و معماری بر عهده سایر کارشناسان افتاد. طرح اولیه اشتراوس (دو دهانه طره‌ای دوتایی که توسط یک بخش معلق مرکزی به هم متصل می‌شدند) از نظر بصری غیرقابل قبول بود. طرح نهایی پل معلق توسط لئون مویسیف، مهندس پل منهتن در نیویورک، ابداع و حمایت شد. ایروینگ مورو، یک معمار مسکونی نسبتاً ناشناخته، شکل کلی برج‌های پل، طرح روشنایی و عناصر هنر دکو، مانند تزئینات برج، چراغ‌های خیابانی، نرده‌ها و پیاده‌روها را طراحی کرد. رنگ معروف نارنجی بین‌المللی انتخاب شخصی مورو بود که بر سایر گزینه‌ها، از جمله پیشنهاد نیروی دریایی ایالات
گزینه‌ها، از جمله پیشنهاد نیروی دریایی ایالات متحده مبنی بر رنگ‌آمیزی آن با نوارهای سیاه و زرد برای اطمینان از دید توسط کشتی‌های عبوری، پیروز شد. چارلز آلتون الیس، مهندس ارشد، که از راه دور با مویسیف همکاری می‌کرد، مهندس اصلی پروژه بود. مویسیف طرح سازه‌ای پایه را تولید کرد و «نظریه انحراف» خود را معرفی کرد که بر اساس آن یک جاده باریک و انعطاف‌پذیر در باد خم می‌شود و با انتقال نیروها از طریق کابل‌های معلق به برج‌های پل، تنش را به شدت کاهش می‌دهد. اگرچه طراحی پل گلدن گیت سالم ثابت شده است، اما طرح بعدی
طراحی پل گلدن گیت سالم ثابت شده است، اما طرح بعدی مویسیف، پل تاکوما ناروز اصلی، اندکی پس از تکمیل به دلیل یک پدیده غیرمنتظره فلاتر آئروالاستیک در یک طوفان شدید فرو ریخت. الیس همچنین وظیفه طراحی «پلی در درون پل» را در پایه جنوبی بر عهده داشت تا از تخریب فورت پوینت، یک استحکامات آجری قبل از جنگ داخلی که حتی در آن زمان نیز شایسته حفظ تاریخی تلقی می‌شد، جلوگیری شود. او یک قوس فولادی زیبا را طراحی کرد که بر روی قلعه قرار می‌گرفت و جاده را به لنگرگاه جنوبی پل می‌رساند. الیس محقق و ریاضی‌دان یونانی بود که زمانی
الیس محقق و ریاضی‌دان یونانی بود که زمانی استاد مهندسی دانشگاه ایلینوی بود، با وجود اینکه مدرک مهندسی نداشت. او سرانجام قبل از طراحی پل گلدن گیت مدرک مهندسی عمران خود را از دانشگاه ایلینوی گرفت و دوازده سال آخر کار خود را به عنوان استاد در دانشگاه پردو گذراند. او در طراحی سازه متخصص شد و کتاب درسی استاندارد آن زمان را نوشت. الیس بسیاری از کارهای فنی و نظری را که منجر به ساخت پل شد انجام داد، اما در طول زندگی خود هیچ اعتباری دریافت نکرد. در نوامبر ۱۹۳۱، اشتراوس الیس را اخراج کرد و او را با یکی از زیردستان
الیس را اخراج کرد و او را با یکی از زیردستان سابق خود، کلیفورد پین، جایگزین کرد، ظاهراً به دلیل هدر دادن پول زیاد برای ارسال تلگراف به مویسیف. الیس که شیفته این پروژه بود و در دوران رکود بزرگ نتوانست کار دیگری پیدا کند، به‌طور رایگان به کار ۷۰ ساعت در هفته ادامه داد و در نهایت ده جلد محاسبات دستی را تحویل داد. اشتراوس با نگاهی به خودنمایی و آیندگان، سهم همکاران خود را که با وجود دریافت تقدیر یا غرامت اندک، عمدتاً مسئول شکل نهایی پل هستند، کم‌اهمیت جلوه داد. او موفق شد خود را به عنوان مسئول اصلی طراحی و
او موفق شد خود را به عنوان مسئول اصلی طراحی و چشم‌انداز پل معرفی کند. تنها بسیار بعدتر بود که سهم دیگران در تیم طراحی به درستی مورد قدردانی قرار گرفت. در ماه مه ۲۰۰۷، منطقه پل گلدن گیت گزارش رسمی در مورد ۷۰ سال نظارت بر پل معروف منتشر کرد و تصمیم گرفت اعتبار عمده‌ای برای طراحی پل به الیس بدهد. تأمین مالی. منطقه پل و بزرگراه گلدن گیت، که با مصوبه‌ای از مجلس قانونگذاری کالیفرنیا مجاز شده بود، در سال ۱۹۲۸ به عنوان نهاد رسمی برای طراحی، ساخت و تأمین مالی پل گلدن گیت تأسیس شد. با این حال، پس از سقوط وال استریت
گیت تأسیس شد. با این حال، پس از سقوط وال استریت در سال ۱۹۲۹، این منطقه نتوانست بودجه ساخت و ساز را تأمین کند، بنابراین برای انتشار اوراق قرضه به مبلغ ۳۰ میلیون دلار (معادل ۵۴۹ میلیون دلار امروز) لابی کرد. این اوراق قرضه در نوامبر ۱۹۳۰ با رأی شهرستان‌های تحت تأثیر پل تصویب شد. بودجه ساخت و ساز در زمان تصویب ۲۷ میلیون دلار (۵۰۸ میلیون دلار امروز) بود. با این حال، این منطقه تا سال ۱۹۳۲ نتوانست اوراق قرضه را بفروشد، تا اینکه آمادئو جیانینی، بنیانگذار بانک آمریکا مستقر در سانفرانسیسکو، به نمایندگی از بانک خود
مستقر در سانفرانسیسکو، به نمایندگی از بانک خود موافقت کرد تا کل اوراق را به منظور کمک به اقتصاد محلی خریداری کند. ساخت‌وساز. ساخت و ساز در ۵ ژانویه ۱۹۳۳ آغاز شد. هزینه پروژه بیش از ۳۵ میلیون دلار (۶۱۰ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) بود و زودتر از موعد مقرر و با ۱٫۳ میلیون دلار کمتر از بودجه (معادل ۲۹٫۸ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳) به پایان رسید. پروژه ساخت پل گلدن گیت توسط شرکت ساختمانی مک‌کلینتیک-مارشال، یکی از شرکت‌های تابعه شرکت بتلهم استیل که توسط هوارد اچ. مک‌کلینتیک و چارلز دی. مارشال، هر دو از دانشگاه لیهای،
و چارلز دی. مارشال، هر دو از دانشگاه لیهای، تأسیس شده بود، انجام شد. اشتراوس رئیس پروژه باقی ماند و بر ساخت و ساز روزانه نظارت می‌کرد و برخی مشارکت‌های پیشگامانه را انجام داد. او که فارغ‌التحصیل دانشگاه سینسیناتی بود، آجری از سالن مک‌میکن تخریب شده دانشگاه خود را قبل از ریختن بتن در لنگرگاه جنوبی قرار داد. اشتراوس همچنین استفاده از تور ایمنی متحرک را در زیر کارگران ابداع کرد که جان بسیاری را نجات داد. نوزده مردی که در طول پروژه توسط تورها نجات یافتند، «باشگاه نیمه‌راه جهنم» را تشکیل دادند. با این وجود،
نیمه‌راه جهنم» را تشکیل دادند. با این وجود، یازده مرد در اثر سقوط کشته شدند، ده نفر در ۱۷ فوریه ۱۹۳۷، زمانی که یک داربست (که با پیچ‌های کوچک مهار شده بود) با دوازده مرد بر روی آن سقوط کرد و تور ایمنی را پاره کرد؛ دو نفر از دوازده نفر از سقوط ۲۰۰ فوتی (۶۱ متری) به داخل آب جان سالم به در بردند. رستوران کافه راند هاوس سپس در انتهای جنوب شرقی پل گلدن گیت، مجاور میدان توریستی که در سال ۲۰۱۲ بازسازی شد، گنجانده شد. کافه راند هاوس، با طراحی آرت دکو توسط آلفرد فینیلا که در سال ۱۹۳۸ تکمیل شد، در طول سال‌ها به عنوان
که در سال ۱۹۳۸ تکمیل شد، در طول سال‌ها به عنوان نقطه شروع تورهای تجاری مختلف پل و یک فروشگاه هدیه غیررسمی محبوب بوده است. این رستوران در سال ۲۰۱۲ بازسازی شد و فروشگاه هدیه سپس حذف شد زیرا یک فروشگاه هدیه جدید و رسمی در میدان مجاور گنجانده شده است. در طول کار پل، دستیار مهندس عمران کالیفرنیا، آلفرد فینیلا، بر تمام کارهای آهنی پل و همچنین نیمی از کارهای جاده‌ای پل نظارت داشت. پل گلدن گیت، ابتکار مهندس مشهور جوزف استراس بود که پیش از طراحی پل گلدن گیت طراحی ۴۰۰ پل متحرک را برعهده داشت. ایرونیگ مارو، مهندس
۴۰۰ پل متحرک را برعهده داشت. ایرونیگ مارو، مهندس معمار و مهندس چارلز آلتون الیس و لئون مویسیف از طراحان پل در اجرای این پروژه بزرگ مشارکت داشتند. ساخت این پل از ۵ ژانویه سال ۱۹۳۳ شروع شد. به دلیل وزش بادهای شدید کارگران در هنگام ساخت آن با مشکلات بسیاری مواجه شدند. ۳۰ نفر در هنگام ساخت این پل از روی آن سقوط کردند که از این تعداد ۱۹ نفر به کمک تور ایمنی که در هنگام ساخت در زیر پل تعبیه شده بود از مرگ نجات پیدا کردند. ۱۱ نفر در ۱۷ فوریه ۱۹۳۷ (نزدیک به پایان ساختمان پل) به همراه داربستی که پیچ‌هایش تحمل وزن