payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارتفاع با سطح کوچه حدود ۸ تا ۱۰ متر و نسیم خنکی که از سطح حوض حیاط مرکزی وارد زیر زمین می‌شود، باعث شده‌است تا به خصوص در فصل تابستان ۱۵ تا۲۰ درجه اختلاف دما بین زیرزمین و بیرون آن مشاهده شود. قسمت بیرونی خانه شامل تالار بزرگ (شاه نشین) در مرکز با نورگیرها و پنجره‌های مشبک رنگی و پنجره‌های کناری دو جداره که عمودی باز و بسته می‌شوند. این اتاق دارای تزیینات نقاشی و آینه‌کاری و گچبری‌های جالب از جمله پنجره‌های مشبک گچی است که همچون پارچه توری ظریفی به نظر می‌رسد. در دو طرف اتاق شاه‌نشین اتاق‌های گوشواره بنا
در دو طرف اتاق شاه‌نشین اتاق‌های گوشواره بنا شده‌است. در جلوی اتاق شاه‌نشین، ایوانی با آیینه‌کاری و گچ‌بری‌های جالب دیده می‌شود. در طرفین تالار بزرگ دو حیاط خلوت و نورگیر به‌صورت قرینه یکدیگر احداث شده‌است که دارای تابلوهای بدیع نقاشی هستند و از نفایس آثار هنری این دیار به‌شمار می‌آیند. اسناد و قراین نشان می‌دهد که هنرمند بزرگ و نقاش باشی دربار ناصرالدین شاه قاجار یعنی میرزا ابوالحسن غفاری کاشانی ملقب به «صنیع الملک» با مالک خانه دوستی نزدیکی داشت، لذا در اجرای گچ‌بری‌ها و ترسیم نقاشی‌های این خانه نظارت
اجرای گچ‌بری‌ها و ترسیم نقاشی‌های این خانه نظارت داشته‌است و این مطلب ارزش و اعتبار تزیینات خانه طباطبایی را بسیار افزایش می‌دهد. وضعیت فعلی. در بین سال‌های ۱۳۷۴ تا ۱۳۷۶ خانهٔ طباطبایی‌های کاشان با حمایت سازمان میراث فرهنگی و شهرداری کاشان به هیئت امنای مرمت و احیای ابنیه تاریخی کاشان سپرده شد تا طبق نقشه اولیه بازسازی و مرمت شود. در حال حاضر این خانه در اختیار سازمان رفاهی و تفریحی شهرداری کاشان است و امکان بازدید از این خانه تاریخی با تهیه بلیت فراهم است.
خانه عامری‌ها که در خیابان علوی کاشان قرار دارد، در دوره زندیه احداث و در دوره قاجار به وسیله سهام السلطنه عامری توسعه یافته‌است و مجموعه‌ای است که به وسیلهٔ اداره میراث فرهنگی کاشان با استفاده از اعتبارات تبصره ۳۶ مرمت شده وسعت این خانه هفت هزار متر مربع با زیر بنایی گسترده‌است و به‌طور کلی در آن ۸۵ اتاق وجود دارد. این خانه همچنین دارای چند حیاط است که قدیمی‌ترین آن حیاط بیرونی و درونی است. این خانه هم مثل بیشتر خانه‌های تاریخی کاشان از ۲ بخش بیرونی و درونی تشکیل شده‌است که در هر کدام از آنها بخش‌های دیگری
تشکیل شده‌است که در هر کدام از آنها بخش‌های دیگری مثل حوضخانه، ایوان، اتاق‌هایی با ۳ در و شاهنشین‌های ۷ دری دیده می‌شود که دور تا دور حیاط با هماهنگی کامل قرار گرفته‌اند… (که اکنون به اقامتگاه گردشگران داخلی و خارجی تبدیل شدند). در حال حاضر این بنا مورد بازدید گردشگران داخلی و خارجی زیادی است و از محبوبیت بیش از اندازه ای در بین بقیهٔ خانه‌های تاریخی برخوردار است معماری داخلی مجموعه عامری‌ها را امیر انوشفر معمار ایرانی ساکن فرانسه بر عهده گرفت.
رابرت برنارد آلتمن (زاده ۲۰ فوریه ۱۹۲۵ – ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶) از کارگردانان آمریکایی بود که ۷ بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد و در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را دریافت کرد. زندگی. آلتمن در ۲۰ فوریه ۱۹۲۵ در کانزاس سیتی در ایالت میزوری آمریکا به دنیا آمد. فعالیت هنری‌اش را با نویسندگی رادیویی آغاز کرد. وی در سن ۷۱ سالگی عمل پیوند قلب انجام داد و تا زمان دریافت جایزه اسکار این موضوع را فاش نکرد. آثار. نخستین فیلم بلند آلتمن، با عنوان "بزهکاران" در سال ۱۹۵۷ ساخته شد که باعث ورود این کارگردان به
در سال ۱۹۵۷ ساخته شد که باعث ورود این کارگردان به هالیوود گردید. می‌توان از فیلم‌های "بازیگر" و "برش‌های کوتاه" در میان ده‌ها فیلمی که آلتمن طی شصت سال فعالیت سینمایی ساخت، به عنوان بهترین فیلم‌هایش نام برد. او یکی از تجربه‌گراترین فیلمسازانی بود که هالیوود می‌توانست او را تحمل کند، منتقدان فیلم همواره توجه خاصی به فیلم‌های آلتمن نشان داده‌اند و برخی چون پالین کیل فیلم‌های او را وجه دیگری از سینمای غیرهالیوودی خوانده‌اند. تجربه‌گرایی و درک متفاوت و منحصر به فرد مخاطب از روایت سیال برای وی از اهمیت بسیاری
فرد مخاطب از روایت سیال برای وی از اهمیت بسیاری برخوردار بود و در فیلم‌های اخیرش، نافرمانی از ساختار روایی سینمای هالیوود خود را آشکارا نشان می‌داد. این کارگردان معتبر ساخت حدود نود فیلم را در کارنامه خود دارد. جایزه اسکار. هرچند که آلتمن برای کارگردانی فیلم‌های "مش" (۱۹۷۱)، "نشویل" (۱۹۷۶)، "بازیگر" (۱۹۹۳)، "برش‌های کوتاه" (۱۹۹۴) و "گاسفورد پارک" (۲۰۰۲) نامزد اسکار بهترین کارگردان و برای دو فیلم "نشویل" و "گاسفورد پارک" هم‌زمان نامزد دریافت بهترین فیلم شد اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال،
اما هیچ‌گاه نتوانست اسکار دریافت کند. با این حال، در سال ۲۰۰۶ جایزه اسکار دستاورد یک عمر فعالیت هنری را که هر بار به یک هنرمند فعال در عرصه سینما می‌دادند، از دستان مریل استریپ و لیلی تاملین دریافت کرد. درگذشت. او در روز ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶ در سن ۸۱ سالگی در یکی از بیمارستان‌های لس آنجلس بر اثر بیماری سرطان درگذشت.
هلنا شهریمرکز ایالت مونتانا کشور ایالات متحده آمریکا است که جمعیت آن در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی، ۲۸٬۱۹۰ نفر بوده‌است. جمعیت. شهر هلنا در سال ۲۰۰۸ حدود ۳۰٬۰۰۰ (سی هزار) نفر جمعیت داشته‌است. اما جمعیت آن با حومه به حدود هفتاد هزار نفر می‌رسد. موقعیت. این شهر در شهرستان لوئیس و کلارک در نیمه غربی ایالت مونتانا قرار دارد و مرکز این شهرستان نیز می‌باشد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
بیلینگز پرجمعیت‌ترین شهر ایالت مونتانا در ایالات متحده آمریکا است. جمعیّت. شهر بیلینگز به عنوان پرجمعیّت‌ترین شهر ایالت مونتانا دارای یکصد هزار نفر جمعیت است که با احتساب حومه، جمعیت آن تا مرز ۱۸۰٬۰۰۰ نفر می‌رسد. تقسیمات اداری. بیلینگز مرکز شهرستان یلووستون در جنوب مونتانا است.
استاکر (اِستالکر – به روسی: Сталкер) فیلمی است هنری در ژانر علمی تخیلی و درام، محصول سال ۱۹۷۹به کارگردانی آندری تارکوفسکی. فیلم اقتباسی آزاد از رمان گردش کنار جاده اثر برادران استروگاتسکی است، تلفیقی است از المانهای ژانر علمی تخیلی با موضوعات دراماتیک روانشناختی و فلسفی. عنوان فیلم به روسی "Сталкер" است که معنی تعقیب‌کننده آزاردهنده می‌دهد. این فیلم با نام "منطقه" به فارسی دوبله شده‌است. داستان. استاکر داستان منطقه‌ای اسرارآمیز در دنیایی پس از فاجعه است. در منطقه محلی وجود دارد که مردم باور دارند در آن
در منطقه محلی وجود دارد که مردم باور دارند در آن عمیق‌ترین آرزوهای قلبی فرد برآورده می‌شوند. داستان فیلم تلاش دنبال‌گر (استاکر) برای رساندن دو مسافر به این محل است. ساخت. نویسندگی. فیلم برداشت آزادی از رمانِ پیک‌نیک کنار جاده نوشتهٔ بوریس و آرکادی استروگاتسکی است. تارکوفسکی بعد از خواندن رمان، بلافاصله آن را به دوستِ فیلمسازش میخائیل کالاتازوف پیشنهاد می‌دهد تا اگر علاقه‌مند بود براساسش فیلمی بسازد. کالاتازوف بعد از این‌که نتوانست حق ساختِ فیلم براساس رمان را برای خودش بخرد، پروژهٔ ساخت فیلم را کنار
رمان را برای خودش بخرد، پروژهٔ ساخت فیلم را کنار می‌گذارد. بعدها علاقهٔ خودِ تارکوفسکی به اقتباسِ از رمان و بسطِ مضمون‌اش بیشتر می‌شود. او امیدوار است با این مضمون، فیلمی بسازد که به وحدتِ سه‌گانهٔ کلاسیک (وحدت زمان، مکان و موضوع) وفادار باشد. فیلم ساخته شده محصول مشترک شوروی سابق و آلمان شرقی است. فیلمبرداری آن از سال ۱۹۷۷ آغاز گردید و در سال ۱۹۷۹ به نمایش گذاشته شد. تارکوفسکی پس از خواندن داستان برادران استروگاتسکی، به توانش و بالقوگی «کنش پیوسته و مفصل آن اشاره کرد که در عین حال متعادل و کاملاً آرمانی
آن اشاره کرد که در عین حال متعادل و کاملاً آرمانی است و هم چنین فراتجربی، پوچ و مطلق». موسیقی متن. موسیقی متن فیلم توسط ادوارد آرتمیف نوشته شده‌است. از تار آذربایجانی در تم موسیقی استفاده شده‌است. استقبال. جوایز. این فیلم برندهٔ جایزهٔ جایزه کلیسای جهانی در جشنواره کن شده‌است. همچنین "جایزهٔ هیئت داوران-تقدیر ویژه" در فانتاسپورتو، پرتغال به این فیلم اهدا شده‌است.
مینیاپولیس مرکز شهرستان هنپین، شهر بزرگتر شهرهای دوقلو، چهاردهمین شهر بزرگ ایالات متحده، و شهر بزرگ ایالت مینه‌سوتا است. بر اساس آمار ۲۰۱۳ این شهر چهل و ششمین شهر پرجمعیت ایالات متحده است. مینیاپولیس به همراه سینت پال بزرگترین مرکز اقتصادی غرب میانه بعد از شیکاگو می‌باشد. مینیاپولیس در دو سمت رود می‌سی‌سی‌پی درست در شمال محل تلاقی آن با رود مینه‌سوتا واقع می‌باشد. این شهر از نظر منابع آب بسیار غنی می‌باشد علاوه بر واقع شدن در دوسوی رود می‌سی‌سی‌پی شهر دارای دریاچه‌های متعدد، آبشار، و آبگیر می‌باشد. شهر
دریاچه‌های متعدد، آبشار، و آبگیر می‌باشد. شهر مینیاپولیس زمانی به‌دلیل دارا بودن آسیاب‌های آبی فراوان پایتخت آسیاب‌های آبی دنیا نامیده می‌شد. نام‌گذاری. نام‌گذاری این شهر به اولین معلم مدرسه شهر به‌نام چارلز هاوکس نسبت داده می‌شود. مینیاپولیس ترکیب دو کلمه مینه که در زبان سینوکسی به معنای آب می‌باشد و کلمه پولیس که در زبان یونانی به معنای شهر می‌باشد. تاریخچه. تا پیش از آمدن جهانگردان فرانسوی در حدود سال ۱۶۸۰ به این منطقه، افراد قبیله سو داکوتا تنها شهروندان منطقه کنونی شهر مینیاپولیس بودند. در سال ۱۸۱۹
منطقه کنونی شهر مینیاپولیس بودند. در سال ۱۸۱۹ زمینه مهاجرت گسترده سفید پوستان به این منطقه با ساخت قلعه اسنلینگ توسط ارتش ایالات متحده فراهم شد و توسعه این منطقه شدت یافت. در همان سال‌ها دولت ایالات متحده قبیله پدواکنتون شاخه‌ای از قبیله داکوتا را مجبور به فروش زمین‌هایشان کرد که با این‌کار زمینه مهاجرت مردم از شرق به این منطقه را فراهم نمود. مجلس قانون‌گذاری مینه سوتا اجازه تشکیل شهر کنونی مینیاپولیس را در سال ۱۸۵۶ به‌عنوان شهر در قسمت غربی رودخانه می‌سی‌سی‌پی صادر نمود. مینیاپولیس در سال ۱۸۶۷ به عنوان
صادر نمود. مینیاپولیس در سال ۱۸۶۷ به عنوان شهر به ثبت رسید و از همان سال سرویس ترابری ریلی بین مینیاپولیس و شیکاگو آغاز شد. در سال ۱۸۷۲ قسمت شرق رودخانه شهر سنت آنتونی نیز به مینیاپولیس ملحق شد. اقتصاد. مینیاپولیس-سنت پال دومین مرکز اقتصادی در غرب میانه ایالات متحده بعد از شیکاگو می‌باشد. اقتصاد امروزی مینیاپولیس بر مبنای تجارت، امور مالی، راه‌آهن و خدمات حمل و نقل، مراقبت‌های بهداشتی، و صنعت استوار است. بخش‌ها تجاری کوچکتر شمال‌اند بر چاپ و نشر، آسیاب، صنایع غذایی، هنرهای گرافیک، بیمه، آموزش، و فناوری‌های
غذایی، هنرهای گرافیک، بیمه، آموزش، و فناوری‌های پیشرفته استوار است. صنایع در این منطقه بر تولید فلزات و قطعات اتومبیل، مواد شیمیایی و کشاورزی، لوازم الکترونیک، رایانه، لوازم دقیق پزشکی، پلاستیک‌ها، و ماشین‌کاری استوار است. مقر اصلی شرکت‌های بزرگ بسیاری ازجمله تارگت و بانک فدرال رزرو مینیاپولیس در این شهر قرار دارد. ورزش. این شهر دارای چندین مجموعه بزرگ ورزشی ازجمله تارگت سنتر، مترودوم، و تی سی اف می‌باشد. هم‌اکنون مجموعه بزرگ دیگری با نام یو اس بانک به جای مترودوم در مرکز شهر مینیاپولیس درحال احداث
به جای مترودوم در مرکز شهر مینیاپولیس درحال احداث می‌باشد. مینیاپولیس خانه تیم بسکتبال مینه‌سوتا تیمبرولوز و تیم فوتبال مینه‌سوتا وایکینگز می‌باشد.
سید حسین هاشمی (زاده ۱۳۳۲ در شهرستان میانه، آذربایجان شرقی) قائم مقام پیشین وزیر کشور، کارشناس صنایع و سیاست‌مدار اصلاح‌طلب ایرانی می‌باشد. وی در دولت یازدهم استاندار تهران شد و پس از این سمت از سوی عبدالرضا رحمانی فضلی وزیر کشور دولت دوازدهم به عنوان قائم مقام وزیر کشور منصوب شد. وی همچنین از دوره چهارم در مجلس شورای اسلامی به عنوان نماینده شهرستان میانه حضور داشت که در دوره‌های پنجم، ششم، هفتم و هشتم به عنوان رئیس کمیسیون صنایع و معادن و در دوره‌های پنجم و ششم عضو هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی بوده‌است.وی
ششم عضو هیئت رئیسه مجلس شورای اسلامی بوده‌است.وی از سال ۱۳۷۴ به مدت ۱۰ سال رئیس فدراسیون دوچرخه‌سواری ایران نیز بوده‌است. او در انتخابات مجلس شورای اسلامی (۱۳۹۰) در دو فهرست نامزدهای اصلاح طلبان یعنی جبهه مردمی اصلاحات و حزب مردم سالاری و فهرست ائتلاف صدای ملت که نزدیک به اصلاح طلبان است، حضور داشت اما موفق به کسب رأی مورد نیاز و حضور در مجلس نهم نشد.
سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی حزبی سیاسی در ایران بود که از اتحاد هفت گروه سیاسی فعال در مبارزات مسلحانه در دوره پهلوی پس از وقوع انقلاب ۱۳۵۷ تشکیل شد. این سازمان در سال ۱۳۶۵ پس از تصمیم روح‌الله خمینی مبنی بر عدم حضور نماینده‌اش در سازمان، منحل شد. تاریخچه. سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی در ۷ فروردین ۱۳۵۸ با به هم پیوستن ۷ گروه اسلام‌گرای مخالف نظام پیشین شکل گرفت که همگی سابقه مبارزه نظامی را نیز داشتند. این گروه‌ها تا قبل از وقوع انقلاب ارتباط تشکیلاتی چندانی با هم نداشتند، اما وجود هدف مشترک مقابله با
با هم نداشتند، اما وجود هدف مشترک مقابله با خطراتی که نظام نوپا را تهدید می‌کرد، آن‌ها را به اتحاد با یکدیگر سوق داد، دشمنی با سازمان مجاهدین خلق مهم‌ترین وجه اشتراک اعضای این سازمان بود که حتی در نام سازمان نیز تجلی پیدا کرد و اصلی‌ترین هدف از تشکیل این سازمان نیز بود. تنها تفاوت نام این دو سازمان جایگزینی کلمه "«خلق»" با کلمه "«انقلاب اسلامی»" بود. هفت گروه بنیان‌گذار این سازمان عبارت بودند از؛ نخستین شورای هماهنگی سازمان با عضویت محمد سلامتی و صادق نوروزی (از امّت واحده)، مرتضی الویری (فلاح)، محمد
نوروزی (از امّت واحده)، مرتضی الویری (فلاح)، محمد بروجردی (صف)، محمود بخشنده (موحدین)، محمدباقر ذوالقدر و محسن تحویل‌زاده از (منصورون) تشکیل شد. از اعضای کلیدی دیگر این سازمان در بدو تشکیل می‌توان سعید حجاریان، بهزاد نبوی، محسن آرمین، مصطفی تاج‌زاده، محسن رضایی، فیض‌الله عرب سرخی، مجتبی شاکری، محسن مخملباف، حسین فدایی و حسن واعظی را نام برد. مجاهدین انقلاب در سرکوب قیام‌های مسلحانه در کردستان و سیستان و بلوچستان نقش فعّالی داشت، به‌طوری‌که در دوران جنگ کردستان فرمانده سپاه پاسداران در غرب کشور محمد بروجردی
فرمانده سپاه پاسداران در غرب کشور محمد بروجردی و فرمانده ارتش در غرب کشور علی صیاد شیرازی هر دو از اعضای این سازمان بودند. مهم‌ترین کار این سازمان در آن هنگام مبارزه با جریاناتی بود که به زعم آن‌ها با خط مشی لیبرال خود انقلاب را به بیراهه می‌بردند. مرتضی الویری عضو شورای مرکزی مجاهدین انقلاب در این‌باره می‌گوید: «در آن مقطع زمانی [دوران ریاست‌جمهور بنی صدر] تشکیلات مجاهدین انقلاب اسلامی هیچ کاری نداشت الا مقابله و مخالفت با بنی صدر و جناح لیبرال». با فرمان روح‌الله خمینی در مورد عدم حضور افراد نظامی در
روح‌الله خمینی در مورد عدم حضور افراد نظامی در گروه‌های سیاسی برخی از اعضای اصلی سازمان همچون ذوالقدر و محسن رضایی که فرماندهی سپاه پاسداران را به عهده گرفته بود از سازمان خارج شدند و عده‌ای دیگر همچون محسن آرمین از فعالیت در سپاه انصراف دادند. با پدید آمدن اختلافات میان اعضای این سازمان در همان ابتدای پیدایش سازمان بر سر مسائلی همچون صدور بیانیه در مناسبت‌هایی همچون روز کارگر، ترور مرتضی مطهری یا سال‌مرگ علی شریعتی و به ویژه مخالفت جناح راست‌گرای سازمان و گروه منصورون با سیاست‌های اقتصادی محمد سلامتی و
و گروه منصورون با سیاست‌های اقتصادی محمد سلامتی و بهزاد نبوی در دولت میرحسین موسوی، مجاهدین انقلاب پس از مدتی به ۲ و بعد به ۳ جناح تقسیم شدند. محمد سلامتی دبیرکل سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی ایران، که در سال ۱۳۷۰ توسط برخی از اعضای جناح چپ سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی تأسیس شد، علت این اختلافات را همراهی عده‌ای از اعضای سازمان از جمله افراد گروه منصورون با سیاست‌های جناح بازار، عدم اعتقاد به ولایت فقیه و مجلس و مخالفت آن‌ها با بسیاری از مصوبات مجلس و دولت همچون قانون کار و قانون اصلاحات ارضی می‌داند. او
همچون قانون کار و قانون اصلاحات ارضی می‌داند. او مهم‌ترین اعضای راست‌گرای آن زمان سازمان را حسین فدایی، محمدباقر ذوالقدر، محسن رضایی و احمد توکلی معرفی کرده است. حضور راستی کاشانی که به عنوان نماینده ولی‌فقیه و با پیشنهاد گروه منصورون و دخالت‌های او در امور سازمان عامل دیگری بود که در نهایت موجب خروج جناح چپ‌گرای سازمان از جمله بهزاد نبوی و محمد سلامتی در سال ۱۳۶۱ شد.
سوزوکی موتور کورپوریشن شرکت خودروسازی چندملیتی ژاپنی است، که تمرکز آن بر طراحی، توسعهٔ فناوری و تولید خودروها، موتورسیکلت‌ها، موتورهای چهارچرخ، ویلچرها و دامنه گسترده‌ای از موتورهای درون‌سوز به‌ویژه موتورهای قایق‌رانی و انواع موتور برق معطوف می‌باشد. این شرکت در سال ۱۹۰۹ توسط میشیو سوزوکی تأسیس شد. شرکت سوزوکی در سال ۲۰۱۱ از نظر شمار خودروهای تولیدی، به‌عنوان دهمین خودروساز بزرگ جهان شناخته شد. شمار کارکنان این شرکت در سال ۲۰۱۲ بیش از ۴۵۰۰۰ نفر اعلام شده، که در ۳۵ کارخانه تولیدی سوزوکی در ۲۳ کشور، همچنین در
در ۳۵ کارخانه تولیدی سوزوکی در ۲۳ کشور، همچنین در ۱۳۳ مرکز فروش، نمایندگی‌های مجاز و توزیع قطعات یدکی آن در بیش از ۱۹۲ کشور جهان اشتغال دارند. دفتر مرکزی شرکت سوزوکی در شهر هاماماتسو، استان شیزوئوکا، ژاپن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس توکیو معامله می‌شود. تاریخچه. ۱۹۰۹ تا ۱۹۵۹. میشیو سوزوکی (۱۸۸۷–۱۹۸۲) در سال ۱۹۰۹ کارخانه نساجی سوزوکی را در روستای ساحلی کوچکی، در هاماماتسو راه‌اندازی کرد. این کارخانه به موفقیت غیرقابل توصیفی دست یافت، زیرا سوزوکی منسوجات بافتنی برای صنایع بزرگ ابریشم ژاپن تولید
منسوجات بافتنی برای صنایع بزرگ ابریشم ژاپن تولید می‌کرد. در سال ۱۹۲۹، میشیو سوزوکی یک دستگاه بافت پارچه جدید اختراع کرد، که به کشورهای خارجی نیز صادر شد. پس از آن این شرکت شروع به ابداع و ثبت اختراعاتش نمود و بیش از ۱۲۰ حق اختراع به نام خود ثبت کرد. دوره ۳۰ ساله اول این شرکت نیز به گسترش و تولید این ماشین‌آلات پیچیده نساجی اختصاص یافت. سوزوکی به‌رغم موفقیت در زمینه نساجی، به دلیل اشتیاق بالا و علاقه به تولیدات متنوع، در صدد تغییر کاربری کارخانه خود برآمد. او پس از بررسی فراوان دیگر تولیدات و با توجه به
او پس از بررسی فراوان دیگر تولیدات و با توجه به نیاز آن زمان مردم، به این نتیجه رسید که تولید خودروهای کوچک می‌تواند بهترین و عملی‌ترین کار باشد. این پروژه در سال ۱۹۳۷ شروع شد و پس از طی دو سال، سوزوکی چندین مدل اولیه مختلف ساخته بود. این خودروهای اولیه به وسیله موتورهای نوآورانه چهارسیلندر چهارزمانه با مایع خنک‌کننده به حرکت درمی‌آمدند. این موتور با جابه‌جا کردن فقط ۸۰۰ سی‌سی از گنجایش موتور و با داشتن میل لنگ و جعبه دنده آلومینیومی، بیش از ۱۳ اسب‌بخار نیرو تولید می‌کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، دولت ژاپن
تولید می‌کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، دولت ژاپن تولید خودروهای کوچک شهری را غیرضروری دانست و برنامه‌های سوزوکی با شکست مواجه شد، بنابراین شرکت به تولید منسوجات بازگشت. این تجارت با ورود کشتی‌های حامل پارچه به ژاپن، بسیار ترقی کرد و آینده سوزوکی با افزایش سفارشات پرشماری که از کارخانجات بومی دریافت می‌کرد، روشن شد، ولی این موفقیت دوام چندانی نیافت و بازار پارچه در سال ۱۹۵۱ سقوط کرد. سوزوکی پس از این شکست، دوباره تصمیم به بازگشت به خودروسازی گرفت. پس از جنگ، مردم ژاپن نیاز بسیاری به یک وسیله نقلیه شخصی مطمئن
ژاپن نیاز بسیاری به یک وسیله نقلیه شخصی مطمئن و ارزان داشتند. شماری از کارخانه‌ها شروع به تولید و عرضه موتورهای گازسوز قابل نصب بر روی دوچرخه کردند و سوزوکی نیز نخستین دوچرخه موتوردار خود، با نام "پاور فری" را تولید کرد. این دوچرخه دارای یک موتور دوزمانه ۳۶ سی‌سی، با قدرت یک اسب‌بخار بود، که توانایی ویژه‌ای نسبت به دیگر موتورهای دوچرخه داشت. این ویژگی دوچرخه‌سوار را قادر می‌ساخت که موتور را به سه حالت مختلف تنظیم کند و بتواند با کمک موتور و بدون کمک آن رکاب بزند یا بدون رکاب تنها قدرت موتور را استفاده کند.
بزند یا بدون رکاب تنها قدرت موتور را استفاده کند. این اختراع به قدری مورد توجه قرار گرفت، که دولت یارانه و کمک مالی بزرگی برای ادامه پژوهش‌ها بر روی مهندسی موتورسیکلت به کارخانه سوزوکی اعطا کرد. سوزوکی در سال ۱۹۵۳ با برنده شدن موتور دایموند فری ۶۰ سی‌سی کوچک خود در تپه نوردی‌های کوه فوجی، به نخستین پیروزی خود در مسابقات موتور سواری دست یافت که این پیروزی‌ها، سالیان سال برای سوزوکی ادامه داشت. ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۹. با آغاز دهه ۱۹۶۰ میلادی، سوزوکی شش هزار موتورسیکلت در ماه تولید می‌کرد و نام خود را رسماً به سوزوکی
در ماه تولید می‌کرد و نام خود را رسماً به سوزوکی موتور تغییر داد. این شرکت پس از موفقیت‌هایش در زمینه موتورسیکلت، یک خودرو موفق‌تر به نام سوزوکی سوزولایت تولید کرد، که در این خودرو نیز ابداعات قابل‌توجهی تعبیه شده بود. در ۱۹۶۹ کارخانه موتورسیکلت‌سازی سوزوکی در شهر اویابه، تویاما شروع به‌کار کرد. در سال ۱۹۶۱ سوزوکی کری و در ۱۹۶۵ نیز سوزوکی فرانتی ۸۰۰ عرضه شد. در ۱۹۶۷ نخستین کارخانه مونتاژ موتورسیکلت‌های سوزوکی در خارج از ژاپن، در کشور تایلند فعالیت خود را آغاز نمود. در سال ۱۹۶۸ کارخانه سوزوکی در شهر ایواتا،
نمود. در سال ۱۹۶۸ کارخانه سوزوکی در شهر ایواتا، شیزوئوکا تأسیس شد. سپس در اواخر همین سال از خودروی سوزوکی فرانتی رونمایی شد. ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۹. در سال ۱۹۷۰ کارخانه سوزوکی در کوسای، شیزوئوکا فعالیت خود را آغاز نمود، در همین سال (۱۹۷۰) خودروی چهارچرخ محرک این شرکت بنام سوزوکی جیمنی به بازار عرضه شد. در ۱۹۷۱ کارخانه‌ای دیگر در شهر تویوکاوا، آیچی راه‌اندازی شد، که در زمینه تولید موتورسیکلت‌های متوسط و بزرگ فعالیت می‌نمود. در سال ۱۹۷۲ شرکت تولید قطعات سوزوکی در استان آکیتا ژاپن راه‌اندازی شد، که همان‌طور که از نامش
آکیتا ژاپن راه‌اندازی شد، که همان‌طور که از نامش مشخص است، وظیفه تأمین قطعات خودروهای ساخت این شرکت را بر عهده داشت. در ۱۹۷۳ نخستین شعبه سوزوکی در انتاریو، کانادا افتتاح و شرکت «سوزوکی کانادا» تأسیس شد. در سال ۱۹۷۷ خودروی دو در سوزوکی کروو عرضه شد، که در سال بعد مدل چهار در همین مدل نیز ساخته و وارد بازار ژاپن شد. در ۱۹۷۸ اوسامو سوزوکی به‌عنوان مدیر عامل اجرایی و جیتسوئیجیرو سوزوکی نیز به‌عنوان رئیس هیئت مدیره این شرکت منصوب شدند. ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۹. شرکت سوزوکی در سال ۱۹۸۰ با معرفی سه خودروی الکتریکی (هیبریدی)،
سال ۱۹۸۰ با معرفی سه خودروی الکتریکی (هیبریدی)، در سیدنی، استرالیا نیز شعباتی راه‌اندازی کرد. در ۱۹۸۰ فروش این شرکت از مرز ۵۰۰ میلیارد ین گذشت و در پی آن، یک سال بعد یعنی در ۱۹۸۱ سوزوکی مشارکت خود را با شرکت‌های خودروسازی جنرال موتورز و ایسوزو آغاز نمود. در ۱۹۸۲ جنرال موتورز اقدام به خریداری ۵٫۳٪ درصد از سهام شرکت سوزوکی کرد. سال ۱۹۸۲ یکی از موفق‌ترین سال‌ها در تاریخ سوزوکی محسوب می‌شود. در اواسط این سال، شرکت سوزوکی قراردادی با شرکت پاکو امضاء و با مشارکت آن، شرکت پاک سوزوکی موتور را در شهر کراچی، پاکستان
شرکت پاک سوزوکی موتور را در شهر کراچی، پاکستان تأسیس نمود، سپس کارخانه مونتاژ خودروهای را در کراچی راه‌اندازی کرد. سوزوکی همچنین در پی انعقاد قرارداد با دولت هند، یک شرکت در هندوستان با نام ماروتی سوزوکی تأسیس کرد. در اواخر سال ۱۹۸۲ نیز خودروی سوزوکی آلتو به بازار عرضه شد. در ۱۹۸۳ دومین کارخانه سوزوکی در شهر کوسای، شیزوئوکا ساخته شد، که در زمینه تولید خودروهای کامپکت فعالیت می‌نمود. در همین سال (۱۹۸۳) دو خودرو نیز طراحی و ساخته شدند که عبارتند از: سوزوکی مایتی بوی و سوزوکی سوییفت. در ۱۹۸۴ نخست سوزوکی
مایتی بوی و سوزوکی سوییفت. در ۱۹۸۴ نخست سوزوکی نیوزیلند، سپس سوزوکی فرانسه و سوزوکی آلمان به‌عنوان شرکت‌های تابعه این شرکت تأسیس شدند. در ۱۹۸۸ سوزوکی اسکیود به تولید انبوه رسید و در ۱۹۸۹ سوزوکی اسکیود در بازار ایالات متحده آمریکا عرضه گردید. ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۹. در سال مالی ۱۹۹۱ فروش سوزوکی از مرز ۱ تریلیون ین عبور کرد. در همین سال شرکت مگیار سوزوکی به‌عنوان شرکت تابعه این شرکت در مجارستان راه‌اندازی شد. در ۱۹۹۲ تولید خودروهای سوزوکی با مشارکت شرکت خودروسازی دوو در کره جنوبی آغاز گردید. در ۱۹۹۳ از مدل‌های سوزوکی
کره جنوبی آغاز گردید. در ۱۹۹۳ از مدل‌های سوزوکی کاپوچینو و سوزوکی واگن آر رونمایی شد. در سال ۱۹۹۴ تولیدات شرکت تابعه ماروتی سوزوکی، به یک میلیون دستگاه رسیده بود. در ۱۹۹۸ جنرال موتورز میزان سهام خود را در سوزوکی به ۱۰٪ درصد افزایش داد. ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۹. در سال ۲۰۰۰ جنرال موتورز اقدام به خریداری ۱۰٪ درصد دیگر از سهام سوزوکی نمود، که در مجموع مالک ۲۰٪ درصد از سهام این شرکت گردید. در سال ۲۰۰۱ در نمایشگاه خودروی ژنو از سوزوکی آیرو رونمایی شد. شرکت سوزوکی در سال ۲۰۰۳ مقام اول تولید خودروهای کوچک ژاپن را از آن خود
مقام اول تولید خودروهای کوچک ژاپن را از آن خود کرد و نخستین خودروی کوچک هیبریدی خود را نیز تولید نمود. در سال ۲۰۰۶ سوزوکی دو مدل را به بازار خودرو جهانی عرضه کرد، نخست در نمایشگاه خودرو ژنو خودروی سوزوکی اس‌ایکس۴، سپس در نمایشگاه خودرو نیویورک سوزوکی ایکس‌ال۷. در سال ۲۰۰۸ نیز نخستین موتورسیکلت انژکتوری خود را معرفی کرد، در همین سال جنرال موتورز سهام خود در سوزوکی را به ۳٪ درصد کاهش داد. ۲۰۱۰ تاکنون. در سال ۲۰۱۰ میلادی، گروه فولکس‌واگن ۱۹٫۹۰٪ درصد از سهام سوزوکی را خریداری کرد. اکنون سوزوکی نهمین خودروساز
را خریداری کرد. اکنون سوزوکی نهمین خودروساز بزرگ جهان از لحاظ تیراژ تولید است و با داشتن بیش از ۴۵ هزار کارمند در سراسر جهان، ۳۵ کارخانه بزرگ در ۲۳ کشور جهان و ۱۳۳ مرکز توزیع و عرضه خودرو در ۱۹۲ کشور، درآمد سالانه‌ای بالغ بر ۲۶ میلیارد دلار دارد. تولیدات برای دیگر خودروسازان. از سال ۱۹۸۵ سوزوکی اقدام به مشارکت با شرکت‌های خودروسازی مطرح جهان نمود، که شماری از خودروهای تولید شده در زیر درج شده‌است: سوزوکی در ایران. هم‌اکنون در سال ۲۰۲۴ پنج مدل از خودروهای شرکت خودروسازی سوزوکی، در بازار خودروی ایران موجود
خودروسازی سوزوکی، در بازار خودروی ایران موجود می‌باشد، که همه‌ مدل‌ها نیز از طریق شرکت راساموتور خاورمیانه عرضه می‌گردد. این خودروها عبارتند از: همچنین شرکت تک تاز موتور تنها نماینده رسمی موتورسیکلت‌های سوزوکی در ایران به تولید و مونتاژ چند نسل از موتورسیکلت‌های سوزوکی مشغول می‌باشد. ازجمله این موتورسیکلت‌ها عبارتند از: GS125 DR200SE DR400z GSX150 - SF GW250 INAZUMA
پونتیاک شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۶ فعالیت اصلی خود در صنعت خودروسازی را به‌عنوان شرکت زیرمجموعه‌ای از شرکت اوکلند موتور، که خود از شرکت‌های تابعه کمپانی جنرال موتورز به‌شمار می‌آمد، آغاز نمود. در سال‌های نخست فعالیت پونتیاک در صنعت خودروسازی آنچنان موفق عمل کرد، که از شرکت مالک خود؛ اوکلند نیز مشهورتر گشت، تا جایی‌که در سال ۱۹۳۳ جایگزین اوکلند شد. شرکت پونتیاک خودروهای تولیدی خود را در کشورهای ایالات متحده آمریکا، کانادا و مکزیک، با مدیریت جنرال موتورز عرضه می‌کرد. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۰۹ در
موتورز عرضه می‌کرد. در تاریخ ۲۷ آوریل ۲۰۰۹ در پی مشکلات مالی به وجود آمده که حاصل بازسازی و تجدید ساختار شرکت پونتیاک بود، جنرال موتورز اعلام نمود که تا پایان سال ۲۰۱۰ تولید خودروهای پونتیاک متوقف خواهد شد و این کمپانی نیروی خود را بر تولید خودروهای شورولت، بیوک، کادیلاک و جی‌ام‌سی متمرکز خواهد کرد. آخرین خودروی پونتیاک در اوایل سال ۲۰۱۰ تولید و در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۰ نیز آخرین نمایندگی فروش این شرکت، تعطیل شد. تاریخچه. ۱۸۹۹ تا ۱۹۰۷. در سال ۱۸۹۹ کارخانه تولید واگن و فنر پونتیاک توسط آلبرت نورث و هری همیلتون
واگن و فنر پونتیاک توسط آلبرت نورث و هری همیلتون تأسیس گردید. شش سال بعد، در ۱۹۰۵ این کمپانی با خریداری شرکت رپید تراک، که بخش تولید کامیون شرکت خودروسازی رپید موتور محسوب می‌شد، تولید کامیون‌های سبک را آغاز کرد. در سال ۱۹۰۷ همیلتون و نورث تصمیم به تولید خودروهای سواری گرفتند. ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۶. اولین اتومبیل پونتیاک در سال ۱۹۰۷ تولید شد و مورد توجه و استقبال علاقه‌مندان صنعت خودروسازی قرار گرفت. شرکت خودروسازی اوکلند موتور که در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۰۷ توسط ادوارد مورفی تأسیس شده بود، در ماه نوامبر سال ۱۹۰۸ با بخش
تأسیس شده بود، در ماه نوامبر سال ۱۹۰۸ با بخش خودروسازی شرکت پونتیاک ادغام گردید و در پی آن، شرکت تازه تأسیس، اقدام به تولید خودرو، تحت برند اوکلند نمود. در ژانویه سال ۱۹۰۹، مدیرعامل وقت جنرال موتورز؛ ویلیام سی. دورانت ۵۰٪ درصد از سهام اوکلند موتور را خریداری کرد. یک سال بعد ۵۰٪ درصد دیگر سهام نیز پس از درگذشت ادوارد مورفی، رئیس شرکت اوکلند، به جنرال موتورز واگذار شد، که با تغییر مدیریت شرکت، نام اتومبیل‌های تولیدی این زیرمجموعه، مجدداً به پونتیاک تغییر پیدا کرد. ۱۹۲۶ تا ۱۹۴۲. اولین مدل با مدیریت جنرال