payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و صفحه شناسایی از کاربر بخواهد که گواهی‌نامه خود را به وی بسپارد. به علاوه ممکن است ارایه‌گر به صفحه کاربر در بخش‌اعتمادکننده دیگری دسترسی پیدا کند. برای جلوگیری از این اتفاق برخی ارایه‌گرها کاربر را مجبور به شناسایی کاربر در خودشان می‌کنند و سپس او را به بخش‌اعتمادکننده می‌فرستد. انتقاد دیگر، پیچیدگی زیاد اپن‌آی‌دی است که منجر به پیشرفت کند آن شده‌است. همچنین این باعث کاهش کیفیت خدمات نیز می‌شود.
ارکستر فیلارمونیک تهران نخستین ارکستر فیلارمونیک در ایران بود که در سال ۱۳۳۲ به وسیله انجمن ناسودبر و مردمی انجمن فیلارمونیک تهران بنیان‌گذارده شد. ارکستر فیلارمونیک تهران زیر چتر حمایت انجمن فیلارمونیک تهران در راه گسترش موسیقی علمی و ایجاد انگیزه و راهنمایی دوستداران موسیقی کلاسیک اروپایی گام‌های بسزایی برداشت. تاریخچه. نخستین اجرای موسیقی غربی در ایران به زمان ناصرالدین‌شاه برمی گردد. در سال ۱۸۵۸ آلفرد ژان باتیست لومر رهبر ارکستر دربار فرانسه نخستین مدرسه موسیقی تهران را بنیان کرد و فارغ‌التحصیلان این
موسیقی تهران را بنیان کرد و فارغ‌التحصیلان این مدرسه نخستین ارکستر دربار را بنا کردند. موسیقی اروپایی کلاسیک در تهران پس از سفر ناصرالدین‌شاه به وین پایتخت اتریش مورد توجه فرار گرفت. در آن زمان ناصرالدین شاه با حکومت اتریش قراردادی نظامی را امضا کرد که بر اساس آن یک ارتش مدرن ایران به وجود آید. در چمدان‌ها و بار و بنه نخستین گروه ارتش مجارستان و اتریش به ایران سازهای موسیقی که رهبر ارکستر این مأموریت به نام یولیوس گه‌باوئر خریداری کرده بود و به ایران آورده شد. ناصرالدین‌شاه برای نخستین بار در تاریخ ۱ خرداد
ناصرالدین‌شاه برای نخستین بار در تاریخ ۱ خرداد ۱۲۵۸ (۲۲ مه ۱۸۷۹) از ارکستر ارتش ایران که گروه موسیقی ارتش اتریش و مجارستان آموزش داده بود بازدید کرد. در مراسم رژه مارش رادتسکی اثر یوهان اشتراوس (پدر) نواخته شد. یولیوس گه‌باوئر کسی که در ارتش ایران به مقام ژنرالی دست‌یافت در تهران مدرسه موسیقی بنیان کرد تا پایان عمرش تا سال ۱۲۷۴ خورشیدی (۱۸۹۵ میلادی) در ایران ماند. نخستین ارکستر سمفونیک تهران در سال ۱۲۸۷ برابر با ۱۹۰۸ میلادی پس از انقلاب مشروطیت توسط غلامحسین مین باشیان از افسران ارتش راه‌اندازی شد. نخستین
مین باشیان از افسران ارتش راه‌اندازی شد. نخستین کنسرت فیلارمونیک در محل شهرداری تهران برگزار شد. بنیان‌گذاری ارکستر فیلارمونیک تهران. در میان کسانی که از پایه‌گذاران ارکستر سمفونیک تهران بودند می‌توان از سالار معزز نام برد. سالار معزز نزد بزرگانی چون نیکولای ریمسکی کورساکف و کارل فلش آموزش موسیقی دیده بود. سالار معزز پس از بازگشت به ایران نخستین کنسرواتوار خصوصی موسیقی ایران را بنیان نهاد. بدین ترتیب نخستین ارکستر چهل نفری سمفونیک تهران با همکاری دیگر موسیقی‌دانان و نوازندگان در ایران بر پا شد. ارکستر
و نوازندگان در ایران بر پا شد. ارکستر فیلارمونیک تهران از آبان ۱۳۳۲ (نوامبر ۱۹۵۳) زیر پشتیبانی مالی و سازماندهی انجمن فیلارمونیک تهران که با ایده و پول مردم بنیان شده بود، قرار داشت. انجمن تنها از راه دریافت حق عضویت پرداختی و درآمدهای کنسرت‌های ارکستر فیلارمونیک خود را از نظر مالی تأمین می‌کرد. برای گسترش فعالیت‌های انجمن فیلارمونیک تهران برآن شد که زیر چتر حمایت فرح پهلوی درآید تا توجه به موسیقی کلاسیک را در بین جوانان ایرانی جلب کند. از سال ۱۳۳۹ حشمت سنجری رهبر ارکستر فیلارمونیک تهران شد. انجمن کوشش
سنجری رهبر ارکستر فیلارمونیک تهران شد. انجمن کوشش می‌کرد که از هنرمندان پرآواره داخلی و خارجی برای برگزاری برنامه‌های خود استفاده کند و در این راه توانست کنسرت‌های بزرگی با هنرمندان نامی در ایران و ارکستر فیلارمونیک تهران بیش از پیش برگزار کند. بین سال‌های ۱۳۴۱ تا ۱۳۵۶ فعالیت‌های ارکستر فیلارمونیک تهران به رهبری حشمت سنجری شکوفا شد. در درازای این سال‌ها تا انقلاب ۱۳۵۷ ایران، انجمن فیلارمونیک تهران بیش از ۱۲۰۰ عضو داشت و بیش از ۹۰۰ کنسرت در دیگر شهرهای ایران داد که نزدیک به ۳۵ در صد آن‌ها با همکاری هنرمندان
داد که نزدیک به ۳۵ در صد آن‌ها با همکاری هنرمندان ایرانی و ۶۰ درصد هنرمندان خارجی بودند و ۵ درصد نیز ایرانی و خارجی بود. ارکستر فیلارمونیک تهران همچنین با موسیقیدانان و نوازندگان و سولیست‌های پرآوازه جهان چون یهودی منوهین، زوبین مهتا و ایزک اشترن کنسرت‌هایی اجرا کرد. همچنین رهبران ارکستر پرآوازه‌ایی چون هربرت فون کارایان با ارکستر فیلارمونیک تهران در ایران کنسرت‌هایی برگزار کردند. ارکستر فیلارمونیک تهران در شهرستان‌های آبادان و شیراز نیز کنسرت‌های بسیاری داد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران ارکستر فیلارمونیک تهران
پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران ارکستر فیلارمونیک تهران تعطیل شد. در سال ۱۳۷۸ فعالیت ارکستر فیلارمونیک تهران به مدیریت هنری و رهبری شریف لطفی مجددا آغاز شد. این ارکستر در آغاز، با عضویت ۳۰ نفر از نوازندگان جوان آغاز به کار نمود و در پایانِ فعالیت خود به تعداد ۵۵ نفر نوازنده افزایش یافته بود. این ارکستر به علت عدم پشتیبانی‌های مالی لازم در سال ۱۳۸۱ تعطیل و فعالیت مجدد آن موکول به تأمین اعتبارات لازم گردید. در سال ۱۳۹۰ «آرش گوران» ارکستری را با نام «ارکستر فیلارمونیک تهران» راه اندازی کرد و رهبری آن را بر عهده گرفت.
تهران» راه اندازی کرد و رهبری آن را بر عهده گرفت. این ارکستر با ارکستر قدیم فیلارمونیک تهران ارتباطی نداشته‌است.
بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در ۶ و ۹ اوت ۱۹۴۵، به دو واقعه‌ای اشاره دارد که ایالات متحده دو جنگ‌افزار هسته‌ای را به ترتیب بر فراز شهرهای هیروشیما و ناگاساکی ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم منفجر کرد. این دو بمباران اتمی بین ۱۵۰٬۰۰۰ تا ۲۴۶٬۰۰۰ نفر را که بیشتر آنها غیرنظامی بودند، کشتند و تاکنون تنها موارد استفاده از سلاح هسته‌ای باقی مانده است. تسلیم ژاپن به متفقین در ۱۵ اوت، شش روز پس از بمباران ناگاساکی و جنگ شوروی و ژاپن و تهاجم شوروی به منچوری انجام شد و دولت ژاپن سند تسلیم ژاپن را در دوم سپتامبر امضاء
دولت ژاپن سند تسلیم ژاپن را در دوم سپتامبر امضاء کرد که پایان جنگ جهانی دوم در آسیا بود. در سال پایانی جنگ جهانی دوم، متفقین جنگ جهانی دوم برای یک عملیات سقوط پرهزینه آماده شدند. پیش از این اقدام، بمباران متعارف و و بمباران آتش‌زا انجام شد که ۶۴ شهر ژاپن را ویران کرد، که شامل عملیات بمباران توکیو نیز بود. پس از به پایان رسیدن جنگ در جبهه اروپایی جنگ جهانی دوم، قرارداد تسلیم آلمان در ۸ مه ۱۹۴۵ امضا شد، و متفقین پس از آن تمام توجه خود را به جنگ اقیانوس آرام معطوف کردند. تا ژوئیه ۱۹۴۵، متفقین توسط پروژه منهتن
کردند. تا ژوئیه ۱۹۴۵، متفقین توسط پروژه منهتن دو نوع بمب اتمی تولید کرده بودند «پسر کوچک»، نوعی سلاح شکافت هسته‌ای از نوع تفنگی با اورانیوم غنی‌شده، و «مرد چاق» نوعی سلاح هسته‌ای با استفاده از پلوتونیم و انفجار داخلی. بخشی از نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به نام «گروه کامپوزیت ۵۰۹» که با نسخه تخصصی سیلورپلیت بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس آموزش دیده و مجهز شده بودند، در تینیان در جزایر ماریانا مستقر شدند. متفقین در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۵ خواستار تسلیم بی‌قیدوشرط نیروهای مسلح امپراتوری ژاپن در اعلامیه پوتسدام
نیروهای مسلح امپراتوری ژاپن در اعلامیه پوتسدام شدند، که جایگزین «تخریب فوری و مطلق» بود. دولت ژاپن این اولتیماتوم را نادیده گرفت. موافقت بریتانیا برای بمباران اتمی، مطابق با توافق کبک الزامی بود و کسب شد. در ۲۵ ژوئیه ژنرال توماس تی. هندی، رئیس ستاد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا، دستورهایی برای استفاده از بمب‌های اتمی در هیروشیما، کیوشوی شمالی، نیگاتا و ناگاساکی، صادر کرد. این اهداف به این دلیل انتخاب شدند که مناطق شهری بزرگی بودند که تأسیسات نظامی قابل توجهی نیز در خود جای داده بودند. در ۶ اوت، پسر کوچک
نیز در خود جای داده بودند. در ۶ اوت، پسر کوچک بر روی هیروشیما انداخته شد. سه روز بعد، مرد چاق بر روی ناگاساکی انداخته شد. طی دو تا چهار ماه بعد، تأثیرات بمباران اتمی موجب مرگ، ۹۰٬۰۰۰ تا ۱۶۶٬۰۰۰ نفر در هیروشیما و ۶۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی شد. تقریباً نیمی از مرگ و میرها در روز اول اتفاق افتاد. تا ماه‌ها پس از آن، بسیاری از مردم بر اثر سوختگی، مسمومیت پرتوی و سایر جراحات، که با بیماری و سوء تغذیه تشدید شده بود، جان خود را از دست می‌دادند. با وجود پادگان نظامی قابل توجه هیروشیما، که تخمین زده می‌شود
نظامی قابل توجه هیروشیما، که تخمین زده می‌شود ۲۴٬۰۰۰ سرباز داشته باشد، حدود ۹۰٪ از کشته‌شدگان غیرنظامی بودند. محققان به‌طور گسترده تأثیرات این بمباران‌ها را بر شخصیت اجتماعی و سیاسی تاریخ جهان پس از آن و فرهنگ عامه مطالعه کرده‌اند، و هنوز بحث و جدل در مورد بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی در مورد توجیه اخلاقی و قانونی این بمباران‌ها و همچنین پیامدهای ژئوپلیتیکی آنها، به ویژه با توجه به زمینه جنگ سرد، وجود دارد. حامیان استدلال می‌کنند که بمباران‌های اتمی برای پایان دادن به جنگ با حداقل تلفات ضروری بود و در
پایان دادن به جنگ با حداقل تلفات ضروری بود و در نهایت از تلفات بیشتر در هر دو طرف جلوگیری کرد، و همچنین ادعا می‌کنند که نمایش سلاح‌های اتمی، صلح طولانی را از ترس جلوگیری از جنگ هسته‌ای ایجاد کرد. در مقابل، منتقدان استدلال می‌کنند که این بمباران‌ها برای پایان جنگ غیرضروری و نوعی جنایت جنگی بودند که پیامدهای اخلاقی و معنوی را به همراه داشتند و همچنین ادعا می‌کنند که استفاده آینده از سلاح‌های اتمی محتمل‌تر از حد انتظار است و می‌تواند منجر به هولوکاست هسته‌ای شود. پس‌زمینه. جنگ اقیانوس آرام. در سال ۱۹۴۵، جنگ
شود. پس‌زمینه. جنگ اقیانوس آرام. در سال ۱۹۴۵، جنگ اقیانوس آرام بین امپراتوری ژاپن و متفقین جنگ جهانی دوم وارد چهارمین سال خود شد. اکثر واحدهای نظامی ژاپن به شدت جنگیدند و تضمین کردند که پیروزی متفقین با هزینه هنگفتی به دست خواهد آمد. از ۱٫۲۵ میلیون تلفات جنگی که در مجموع ایالات متحده در طی جنگ جهانی دوم، شامل پرسنل نظامی کشته‌شده در نبرد و مجروح در جنگ متحمل شد، نزدیک به یک میلیون تلفات در آخرین سال جنگ، از ژوئن ۱۹۴۴ تا ژوئن ۱۹۴۵، رخ داد. در دسامبر ۱۹۴۴، تلفات نبردهای آمریکایی در نتیجه حمله آلمان به آردن
نبردهای آمریکایی در نتیجه حمله آلمان به آردن به بالاترین حد خود در هر ماه، یعنی ۸۸٬۰۰۰ نفر، رسید. رئیس‌جمهور فرانکلین دلانو روزولت که نگران خسارات وارده بود، پیشنهاد استفاده از بمب‌های اتمی در اسرع وقت علیه آلمان را داد، اما مطلع شد که برای به کار بردن اولین سلاح‌های اتمی هنوز چندین ماه وقت نیاز است. ذخایر نیروی انسانی آمریکا رو به اتمام بود. تعویق خدمت برای گروه‌هایی مانند کارگران کشاورزی تشدید شد و بررسی‌هایی در مورد به خدمت گرفتن زنان انجام شد. در همان زمان، مردم از جنگ خسته شده بودند و خواستار بازگشت
زمان، مردم از جنگ خسته شده بودند و خواستار بازگشت سربازان با سابقه خدمت به خانه بودند. در اقیانوس آرام، متفقین به فیلیپین بازگشتند، برمه را بازپس گرفتند و به بورنئو حمله کردند و حملاتی برای کاهش نیروهای ژاپنی باقی مانده در بوگنویل، گینه نو و فیلیپین انجام دادند. در آوریل ۱۹۴۵، نیروهای آمریکایی در اوکیناوا پیاده شدند، جایی که نبردهای سنگین تا ژوئن ادامه یافت. در طول مسیر، نسبت تلفات ژاپنی‌ها به آمریکایی‌ها از پنج به یک در فیلیپین به دو به یک در اوکیناوا کاهش یافت. اگرچه برخی از سربازان ژاپنی به اسارت گرفته
یافت. اگرچه برخی از سربازان ژاپنی به اسارت گرفته شدند بودند، اما اکثر آنها تا زمان کشته شدن یا ارتکاب خودکشی جنگیدند. نزدیک به ۹۹ درصد از ۲۱٬۰۰۰ مدافع نبرد ایوو جیما کشته شدند. از ۱۱۷٬۰۰۰ سرباز اوکیناوا و ژاپنی که از آوریل تا ژوئن ۱۹۴۵ از جزیره اوکیناوا دفاع می‌کردند، ۹۴ درصد کشته شدند؛ ۷٬۴۰۱ سرباز ژاپنی تسلیم شدند که تعداد بی‌سابقه‌ای است. با پیشروی متفقین به سمت ژاپن، شرایط برای مردم ژاپن به‌طور پیوسته بدتر شد. ناوگان تجاری ژاپن از ۵٬۲۵۰٬۰۰۰ تن در سال ۱۹۴۱ به ۱٬۵۶۰٬۰۰۰ تن در مارس ۱۹۴۵ و ۵۵۷٬۰۰۰ تن در اوت
به ۱٬۵۶۰٬۰۰۰ تن در مارس ۱۹۴۵ و ۵۵۷٬۰۰۰ تن در اوت ۱۹۴۵ کاهش یافت. کمبود مواد اولیه، اقتصاد جنگی ژاپن را پس از اواسط سال ۱۹۴۴ به شدت رو به زوال گذاشت. اقتصاد غیرنظامی که در طول جنگ به آرامی رو به وخامت گذاشته بود، تا اواسط سال ۱۹۴۵ به سطوح فاجعه‌باری رسید. از دست دادن کشتیرانی، ناوگان ماهیگیری را نیز تحت تأثیر قرار داد و صید سال ۱۹۴۵ تنها ۲۲ درصد از صید سال ۱۹۴۱ بود. برداشت برنج در سال ۱۹۴۵ بدترین وضعیت از سال ۱۹۰۹ بود و گرسنگی و سوء تغذیه شیوع پیدا کرد. تولید صنعتی ایالات متحده به‌طور چشمگیری از ژاپن برتر
صنعتی ایالات متحده به‌طور چشمگیری از ژاپن برتر بود. تا سال ۱۹۴۳، ایالات متحده تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ هواپیما در سال تولید می‌کرد، در حالی که ژاپن در کل جنگ ۷۰٬۰۰۰ هواپیما تولید کرده بود. در فوریه ۱۹۴۵، شاهزاده فومیمارو کونوئه به امپراتور هیروهیتو توصیه کرد که شکست اجتناب‌ناپذیر است و از او خواست که از سلطنت کناره‌گیری کند. آمادگی برای حمله به ژاپن. حتی قبل از تسلیم آلمان نازی (روز پیروزی در اروپا) در ۸ مه ۱۹۴۵، برنامه‌هایی برای بزرگ‌ترین عملیات جنگ اقیانوس آرام، به نام عملیات سقوط جهت حمله متفقین به ژاپن، در حال
نام عملیات سقوط جهت حمله متفقین به ژاپن، در حال انجام بود. این عملیات دارای دو بخش بود: یک بخش «عملیات المپیک» نام داشت که قرار بود در اکتبر ۱۹۴۵ آغاز شود و شامل مجموعه‌ای از عملیات‌های پیاده شدن توسط ارتش ششم ایالات متحده آمریکا بود که قصد داشت یک سوم جنوبی‌ترین جزیره اصلی ژاپن، کیوشو، را تصرف کند. بخش دیگر قرار بود به نام «عملیات تاج» در مارس ۱۹۴۶، دنبال شود که در طی آن قرار بود دشت کانتو، در نزدیکی توکیو در جزیره اصلی هونشو ژاپنی توسط ارتش هشتم ایالات متحده آمریکا و ارتش دهم ایالات متحده آمریکا و همچنین
آمریکا و ارتش دهم ایالات متحده آمریکا و همچنین سپاه کشورهای مشترک‌المنافع، متشکل از لشکرهای استرالیا، بریتانیا و کانادا تصرف شود. تاریخ تعیین‌شده به این دلیل انتخاب شده بود که عملیات المپیک بتواند به اهداف خود برسد، نیروها از اروپا به این منطقه منتقل شوند و زمستان ژاپن سپری شود. جغرافیای ژاپن این طرح تهاجمی را برای ژاپنی‌ها نیز آشکار ساخت. آنها توانستند نقشه‌های تهاجم متفقین را به‌طور دقیق پیش‌بینی کنند و بنابراین نقشه دفاعی خود، عملیات کتسوگو، را بر اساس آن تنظیم کردند. ژاپنی‌ها با وجود نیروی ذخیره کم، یک
تنظیم کردند. ژاپنی‌ها با وجود نیروی ذخیره کم، یک دفاع تمام عیار از کیوشو را برنامه‌ریزی کردند. در مجموع، ۲٫۳ میلیون نیروی زمینی امپراتوری ژاپن سرباز آماده دفاع از جزایر خودی بودند که توسط یک سپاه شبه‌نظامی داوطلب ۲۸ میلیون نفری پشتیبانی می‌شدند. پیش‌بینی تلفات بسیار متفاوت، اما بسیار بالا بود. معاون رئیس ستاد کل نیروی دریایی امپراتوری ژاپن، دریاسالار اونیشی تاکیجیرو مرگ ۲۰ میلیون ژاپنی را پیش‌بینی کرده بود. آمریکایی‌ها از افزایش نیروهای ژاپنی که دقیقاً از طریق اطلاعات اولترا ردیابی شده بود، نگران بودند. در
اطلاعات اولترا ردیابی شده بود، نگران بودند. در ۱۵ ژوئن ۱۹۴۵، مطالعه‌ای توسط کمیته مشترک طرح‌های جنگی با تکیه بر تجربه نبرد لیته، تخمین زد شده بود که عملیات سقوط منجر به تلفات ۱۳۲٬۵۰۰ تا ۲۲۰٬۰۰۰ آمریکایی خواهد شد، و تعداد کشته‌ها و مفقودان آمریکایی بین ۲۷٬۵۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ نفر خواهد بود. وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا هنری استیمسون مطالعه در این زمینه را به کوینسی رایت و ویلیام شاکلی سپرد که تخمین زدند متفقین مهاجم بین ۱٫۷ تا ۴ میلیون تلفات متحمل خواهند شد که از این تعداد بین ۴۰۰٬۰۰۰ تا ۸۰۰٬۰۰۰ نفر کشته خواهند
این تعداد بین ۴۰۰٬۰۰۰ تا ۸۰۰٬۰۰۰ نفر کشته خواهند شد، در حالی که تلفات ژاپنی‌ها حدود ۵ تا ۱۰ میلیون نفر تخمین زده شد. در جلسه‌ای با رئیس‌جمهور و فرماندهان در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۵، ژنرال جرج مارشال اظهار داشت که «دلیلی وجود دارد که باور کنیم» هزینه ۳۰ روز اول از هزینه نبرد جزیره لوزون در فیلیپین بیشتر نخواهد بود. علاوه بر این، با توجه به اینکه ژاپنی‌ها به دلیل حمله به سرزمین اصلی‌شان «ناامید» می‌شدند، مارشال گمان می‌کرد که ورود شوروی به جنگ ممکن است «اقدام قاطع» مورد نیاز به عنوان «[اهرم فشار] نهایی برای تسلیم آنها»
نیاز به عنوان «[اهرم فشار] نهایی برای تسلیم آنها» باشد. مارشال شروع به بررسی استفاده از سلاحی کرد که «به راحتی در دسترس بود و مطمئناً می‌توانست هزینه جان آمریکایی‌ها را کاهش دهد»: یعنی جنگ شیمیایی (گاز سمی). مقادیری فسژن، گاز خردل، گاز اشک‌آور و سیانوژن کلرید از انبارهای موجود در استرالیا و گینه نو در آماده‌سازی برای عملیات المپیک به جزیره لوزون در فیلیپین منتقل شدند و مک‌آرتور اطمینان حاصل کرد که واحدهای سپاه شیمیایی برای استفاده از آنها آموزش دیده‌اند. همچنین استفاده از سلاح‌های بیولوژیکی نیز مورد توجه
استفاده از سلاح‌های بیولوژیکی نیز مورد توجه قرار گرفت. حملات هوایی به ژاپن. در حالی که ایالات متحده قبل از جنگ اقیانوس آرام برنامه‌هایی برای یک عملیات هوایی علیه ژاپن تدوین کرده بود، تصرف پایگاه‌های متفقین در غرب اقیانوس آرام در هفته‌های اول درگیری، منجر به این شد که این عملیات تا اواسط سال ۱۹۴۴ آغاز نشود، این زمانی بود که بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس دوربرد برای استفاده در نبرد آماده شد. عملیات ماترهورن شامل بمب‌افکن‌های بی-۲۹ مستقر در هند بود که از طریق پایگاه‌های اطراف چنگدو در چین، مجموعه‌ای از حملات را به
اطراف چنگدو در چین، مجموعه‌ای از حملات را به اهداف استراتژیک در ژاپن انجام می‌دادند. این تلاش نتوانست به اهداف استراتژیکی که برنامه‌ریزان آن در نظر داشتند، دست یابد، که عمدتاً به دلیل مشکلات لجستیکی، مشکلات مکانیکی بمب‌افکن، آسیب‌پذیری پایگاه‌های چینی و برد بسیار زیاد مورد نیاز برای رسیدن به شهرهای کلیدی ژاپن بود. سرتیپ هیوود اس. هانسل تشخیص داد که گوام، تینیان و سایپان در جزایر ماریانا بهتر است به عنوان پایگاه‌های بی-۲۹ عمل کنند، اما آنها در دست ژاپنی‌ها بودند. استراتژی‌ها برای تطبیق با شرایط جنگ هوایی
بودند. استراتژی‌ها برای تطبیق با شرایط جنگ هوایی تغییر داده شدند. و جزایر پالائو و ماریانا در شرق فیلیپین بین ژوئن و اوت ۱۹۴۴ تصرف شدند. پایگاه‌های هوایی توسعه یافتند، و عملیات بی-۲۹ در اکتبر ۱۹۴۴ از جزایر ماریانا آغاز شد. فرماندهی بمب‌افکن بیست و یکم ماموریت‌های خود را علیه ژاپن در ۱۸ نوامبر ۱۹۴۴ آغاز کرد. تلاش‌های اولیه برای بمباران ژاپن از جزایر ماریانا به همان اندازه بی‌اثر بود که بمب‌افکن‌های بی-۲۹ مستقر در چین بی‌اثر بودند. سرتیپ هانسل به انجام به اصطلاح بمباران دقیق در ارتفاع بالا، با هدف قرار دادن
بمباران دقیق در ارتفاع بالا، با هدف قرار دادن صنایع کلیدی و شبکه‌های حمل و نقل، حتی پس از آنکه این تاکتیک‌ها نتایج قابل قبولی به همراه نداشتند، ادامه داد. این تلاش‌ها به دلیل مشکلات لجستیکی با موقعیت دورافتاده، مشکلات فنی با هواپیماهای جدید و پیشرفته، شرایط نامساعد جوی و اقدامات دشمن ناموفق بود. جانشین هانسل، سرلشکر کرتیس له‌می، فرماندهی را در ژانویه ۱۹۴۵ به عهده گرفت و در ابتدا به استفاده از تاکتیک‌های دقیق بمباران ادامه داد که به همان اندازه نتایج نامطلوبی داشت. این حملات در ابتدا تأسیسات صنعتی کلیدی را
داشت. این حملات در ابتدا تأسیسات صنعتی کلیدی را هدف قرار می‌دادند، اما بخش عمده‌ای از فرایند تولید ژاپن در کارگاه‌های کوچک و خانه‌های شخصی انجام می‌شد. تحت فشار ستاد فرماندهی نیروی هوایی ارتش ایالات متحده در واشینگتن، کرتیس له‌می تاکتیک‌ها را تغییر داد و تصمیم گرفت که حملات آتش‌زا سطح پایین علیه شهرهای ژاپن تنها راه نابودی قابلیت‌های تولیدی آنها است و از بمباران دقیق به بمباران منطقه‌ای با بمب‌های آتش‌زا روی آورد. مانند اکثر بمباران راهبردی در جریان جنگ جهانی دوم، هدف از حمله هوایی علیه ژاپن، نابودی صنایع
دوم، هدف از حمله هوایی علیه ژاپن، نابودی صنایع جنگی دشمن، کشتن یا معلول کردن کارمندان غیرنظامی این صنایع و تضعیف روحیه غیرنظامیان بود. در طول شش ماه بعد، فرماندهی بمب‌افکن‌های بیست و یکم تحت فرماندهی کرتیس له‌می، ۶۴ شهر ژاپن را بمباران آتش‌زا کرد. بمباران توکیو، با نام رمز «عملیات خانه ملاقات»، در ۹ و ۱۰ مارس، منجر به کشته شدن حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر و تخریب ۴۱ کیلومتر مربع از شهر و ۲۶۷٬۰۰۰ ساختمان در یک شب شد. این مرگبارترین حمله بمباران جنگ بود که در آن ۲۰ فروند بی-۲۹ توسط توپخانه ضدهوایی و جنگنده‌ها سرنگون
بی-۲۹ توسط توپخانه ضدهوایی و جنگنده‌ها سرنگون شدند. تا ماه مه، ۷۵ درصد از بمب‌های پرتاب شده، بمب‌های آتش‌زا بودند که برای سوزاندن «شهرهای کاغذی» ژاپن طراحی شده بودند. تا اواسط ژوئن، شش شهر بزرگ ژاپن ویران شده بودند. پایان نبرد اوکیناوا در آن ماه، فرودگاه‌هایی را فراهم کرد که بیش از پیش به سرزمین اصلی ژاپن نزدیک بودند و به عملیات بمباران‌ها اجازه دادند تا بیشتر تشدید شوند. هواپیماهایی که از ناوهای هواپیمابر متفقین و جزایر ریوکیو پرواز می‌کردند، همچنین در طول سال ۱۹۴۵ به‌طور منظم اهدافی را در ژاپن در
در طول سال ۱۹۴۵ به‌طور منظم اهدافی را در ژاپن در آماده‌سازی برای عملیات سقوط بمباران می‌کردند. بمباران آتش‌زا به شهرهای کوچک‌تر با جمعیت ۶۰٬۰۰۰ تا ۳۵۰٬۰۰۰ نفر تغییر یافت. به گفتهٔ تاناکا یوکی، ایالات متحده بیش از صد شهر و شهرستان ژاپنی را با بمب آتش‌زا بمباران کرد. ارتش ژاپن قادر به متوقف کردن حملات متفقین نبود و آمادگی‌های دفاع مدنی این کشور ناکافی بود. جنگنده‌ها و توپ‌های ضدهوایی ژاپنی در درگیری با بمب‌افکن‌هایی که در ارتفاع بالا پرواز می‌کردند، مشکل داشتند. از آوریل ۱۹۴۵، رهگیرهای ژاپنی همچنین مجبور
از آوریل ۱۹۴۵، رهگیرهای ژاپنی همچنین مجبور بودند با اسکورت‌های جنگنده آمریکایی مستقر در ایوو جیما و اوکیناوا روبرو شوند. در آن ماه، سرویس هوایی ارتش امپراتوری ژاپن و خدمات هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن تلاش برای رهگیری حملات هوایی را متوقف کردند تا هواپیماهای جنگنده را برای مقابله با تهاجم مورد انتظار حفظ کنند. تا اواسط سال ۱۹۴۵، ژاپنی‌ها فقط گاهی برای رهگیری هواپیماهای شناسایی بی-۲۹ بر فراز کشور، هواپیماهای خود را به پرواز درمی‌آوردند تا در مصرف سوخت صرفه‌جویی کنند. در ژوئیه ۱۹۴۵، ژاپنی‌ها از بنزین
صرفه‌جویی کنند. در ژوئیه ۱۹۴۵، ژاپنی‌ها از بنزین هوایی را برای حمله به ژاپن ذخیره داشتند. حدود در آوریل، مه و ژوئن ۱۹۴۵ در منطقه جزایر اصلی مصرف شده بود. در حالی که ارتش ژاپن تصمیم گرفت حملات به بمب‌افکن‌های متفقین را از اواخر ژوئن از سر بگیرد، در این زمان تعداد جنگنده‌های عملیاتی برای این تغییر تاکتیک بسیار کم بود و نمی‌توانست مانع حملات هوایی متفقین شود. توسعه بمب اتمی. کشف شکافت هسته‌ای در سال ۱۹۳۸، توسعه بمب اتمی را به یک احتمال نظری تبدیل کرد. ترس از اینکه برنامه بمب اتمی آلمان ابتدا سلاح‌های اتمی را
برنامه بمب اتمی آلمان ابتدا سلاح‌های اتمی را توسعه دهد، به ویژه در میان دانشمندانی که از آلمان نازی و دیگر کشورهای فاشیستی پناهنده شده بودند، در نامه اینشتین–زیلارد به روزولت در سال ۱۹۳۹ بیان شد. این امر باعث تحقیقات اولیه در ایالات متحده در اواخر سال ۱۹۳۹ شد. پیشرفت تا زمان رسیدن گزارش کمیته ام آ یو دی بریتانیا در اواخر سال ۱۹۴۱ کند بود، که نشان می‌داد برای ساخت بمب، تنها به ۵ تا ۱۰ کیلوگرم ایزوتوپی خالص اورانیوم-۲۳۵ به جای چندین تن اورانیوم طبیعی و یک آرام‌کننده نوترون مانند آب سنگین نیاز است. در نتیجه،
نوترون مانند آب سنگین نیاز است. در نتیجه، کار ابتدا به عنوان یک برنامه آزمایشی و در نهایت با توافق روزولت برای واگذاری کار به سپاه مهندسی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا برای ساخت تأسیسات تولیدی لازم برای تولید اورانیوم-۲۳۵ و پلوتونیوم-۲۳۹ تسریع شد. این کار در منطقه مهندسی منهتن که به تازگی ایجاد شده بود، تثبیت شد. بیشتر به عنوان پروژه منهتن شناخته می‌شود و در نهایت تحت هدایت سرلشکر لسلی گرووز درآمد. کار پروژه منهتن در ده‌ها سایت در سراسر ایالات متحده و حتی برخی در خارج از مرزهای آن انجام شد. در نهایت بیش
برخی در خارج از مرزهای آن انجام شد. در نهایت بیش از ۲ میلیارد دلار آمریکا (معادل حدود $ billion in ) هزینه داشت و در اوج خود بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ نفر را به‌طور همزمان استخدام کرد. سرلشکر لسلی گرووز، جی. رابرت اوپنهایمر را برای سازماندهی و رهبری پروژه Y در نیومکزیکو، جایی که کار طراحی بمب انجام می‌شد، منصوب کرد. در نهایت دو نوع بمب مختلف توسعه داده شد: در آن زمان یک برنامه جنگ‌افزار هسته‌ای ژاپن وجود داشت، اما فاقد منابع انسانی، معدنی و مالی پروژه منهتن بود و هرگز پیشرفت چندانی در جهت ساخت بمب اتمی نداشت.
و هرگز پیشرفت چندانی در جهت ساخت بمب اتمی نداشت. آماده‌سازی. سازماندهی و آموزش. گروه کامپوزیت ۵۰۹ در ۹ دسامبر ۱۹۴۴ تشکیل شد و در ۱۷ دسامبر ۱۹۴۴ در پایگاه نیروی هوایی ونداور در یوتا، با فرمان سرهنگ پال تیبتس شروع به کار کرد. تیبتس مأمور سازماندهی و فرماندهی یک گروه رزمی برای توسعه ابزارهای پرتاب سلاح اتمی علیه اهدافی در آلمان و ژاپن شد. از آنجا که اسکادران‌های پروازی این گروه شامل هواپیماهای بمب‌افکن و ترابری بودند، این گروه به عنوان یک واحد «مرکب» به جای یک واحد «بمباران» تعیین شد. از آنجائیکه پایگاه
یک واحد «بمباران» تعیین شد. از آنجائیکه پایگاه ونداور دور افتاده بود، پال تیبتس، این مکان را برای پایگاه آموزشی خود انتخاب کرد. دو پایگاه گریت بند (کانزاس) و مانتین هوم (آیداهو) گزینه‌های دیگر او برای آموزش بودند. تا ۱۴ اوت ۱۹۴۵، هر بمب‌افکن حداقل ۵۰ پرتاب آزمایشی بمب‌های کدو تنبل بی‌اثر یا متعارف را انجام داد و جزایر اطراف تینیان در اقیانوس آرام و بعداً جزایر اصلی ژاپن را هدف قرار دادند. برخی از ماموریت‌های بر فراز ژاپن توسط بمب‌افکن‌های تکی بدون اسکورت با یک محموله انجام می‌شد تا ژاپنی‌ها به این الگو
با یک محموله انجام می‌شد تا ژاپنی‌ها به این الگو عادت کنند. آنها همچنین عملیات واقعی بمباران اتمی، از جمله جهت ورود و خروج با توجه به باد را شبیه‌سازی کردند. خود تیبتس در بیشتر ماموریت‌ها از پرواز بر فراز ژاپن منع شد، زیرا می‌ترسید که دستگیر و بازجویی شود. در ۵ آوریل ۱۹۴۵، اسم رمز «عملیات مرکزی» نامیده شد. این در حالی بود که افسر مسئول نامگذاری آن در بخش عملیات وزارت جنگ اجازه نداشت از جزئیات آن مطلع شود. اولین بمباران بعداً با نام رمز «عملیات مرکزی ۱» و دومین بمباران «عملیات مرکزی ۲» نامگذاری شد. گروه
دومین بمباران «عملیات مرکزی ۲» نامگذاری شد. گروه مرکب ۵۰۹ دارای نیروی مجاز ۲۲۵ افسر و ۱۵۴۲ سرباز وظیفه بود که تقریباً همه آنها در نهایت به تینیان اعزام شدند. علاوه بر نیروی مجاز، ۵۱ پرسنل نظامی و غیرنظامی از پروژه آلبرتا نیز، که به عنوان اولین دسته فنی شناخته می‌شوند، به تینیان ملحق شدند. اسکادران بمباران ۳۹۳ گروه کامپوزیت ۵۰۹، به ۱۵ فروند بمب‌افکن سیلورپلیت بی-۲۹ مجهز بود. این هواپیماها به‌طور ویژه برای حمل سلاح‌های هسته‌ای سازگار شده بودند و به موتورهای تزریق سوخت، پروانه‌های کرتیس الکتریک معکوس‌سازی
تزریق سوخت، پروانه‌های کرتیس الکتریک معکوس‌سازی رانش، محرک‌های پنوماتیکی برای باز و بسته شدن سریع درب‌های محفظه بمب و سایر پیشرفت‌ها مجهز بودند. رده پشتیبانی زمینی گروه کامپوزیت ۵۰۹ در ۲۶ آوریل ۱۹۴۵ با راه‌آهن به بندرگاه خود در سیاتل، واشینگتن، منتقل شد. در ۶ مه، عناصر پشتیبانی با ناو اس‌اس کیپ ویکتوری به سمت ماریانا حرکت کردند، در حالی که تجهیزات گروه با کشتی دیگری به نام اس‌اس امیل برلینر حمل می‌شد. ناو کیپ ویکتوری توقف‌های کوتاهی در بندر هونولولو و انوتاک در اقیانوس آرام داشت، اما به مسافران اجازه ترک
در اقیانوس آرام داشت، اما به مسافران اجازه ترک منطقه اسکله داده نشد. یک گروه پیشرو از رده هوایی، متشکل از ۲۹ افسر و ۶۱ سرباز وظیفه، بین ۱۵ تا ۲۲ مه با هواپیمای سی-۵۴ به پایگاه هوایی نورث‌فیلد در تینیان پرواز کردند. همچنین دو نماینده از واشینگتن، دی سی، سرتیپ توماس فارل، معاون فرمانده پروژه منهتن، و دریابان ویلیام آر. پورنل از کمیته سیاست نظامی، حضور داشتند که برای تصمیم‌گیری در مورد مسائل مهم سیاسی در محل حاضر بودند. آنها به همراه کاپیتان ویلیام استرلینگ پارسونز، فرمانده پروژه آلبرتا، به عنوان «سرداران
پارسونز، فرمانده پروژه آلبرتا، به عنوان «سرداران مشترک تینیان» شناخته شدند. انتخاب اهداف. در آوریل ۱۹۴۵، جرج مارشال از لسلی گرووز تا اهداف مشخصی را برای بمباران معرفی کند تا توسط خودش و هنری استیمسون تأیید نهایی شود. گرووز یک کمیته هدف را به ریاست خود تشکیل داد که شامل فارل، سرگرد جان آ. دری، سرهنگ ویلیام پی. فیشر، جویس سی. استیرنز و دیوید ام دینسون از نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا و دانشمندان جان فون نویمان، رابرت آر ویلسون و ویلیام جرج پنی از پروژه منهتن بودند. کمیته هدف یک بار در ۲۷ آوریل