payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فقط در یک فرد یا آرایه دیده شود به آن خودجداریخت (آتاپومورف) گفته می‌شود ولی اگر صفت جداریخت مورد نظر در بین چند آرایه یا یک گروه دیده شود، به آن هم‌جداریخت (سین‌آپومورف) گفته می‌شود. برای پی بردن به تغییرهای تکاملی هم‌جداریختی‌ها اهمیت بیشتری دارند، چون خویشاوندی یک گروه با همدیگر را نشان می‌دهند. به عبارت دیگر تاریخچه. روش‌های اصلی استفاده‌شده در تحلیل‌های شاخه‌بندی و علم رده‌بندی از کارهای ویلی هنیگ نشات گرفته است. او که یک حشره‌شناس آلمانی بود، در کتابی که در سال ۱۹۶۶ نوشت این علم را فیلوژنتیک سیستمی
که در سال ۱۹۶۶ نوشت این علم را فیلوژنتیک سیستمی نامید؛ اصطلاحات «کلاد» و «شاخه‌بندی» توسط سایر محققان رواج پیدا کرد. شاخه‌بندی در حالت کلی به مجموعهٔ خاصی از روش‌های مورداستفاده در تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک اشاره دارد گرچه امروزه گاهی برای اشاره به کل این حوزه استفاده می‌شود. آنچه که امروزه به عنوان روش شاخه‌بندی شناخته می‌شود، در سال ۱۹۰۱ توسط پیتر چالمرز میچل برای پرندگان، در سال ۱۹۲۱ آن توسط رابرت جان تیلیار برای حشرات و در سال ۱۹۴۳ توسط و. زیمرمن برای گیاهان انجام شد. واژه «کلاد» در سال ۱۹۵۸ توسط جولیان
انجام شد. واژه «کلاد» در سال ۱۹۵۸ توسط جولیان هاکسلی مطرح شد. امروزه شاخه‌بندی محبوب‌ترین روش برای ساخت فیلوژنی از داده‌های مورفولوژیکی است. در دههٔ ۱۹۹۰ با توسعهٔ روش‌های واکنش زنجیره پلیمراز (PCR)، شاخه‌بندی در ژنتیک مولکولی و بیوشیمیایی کاربرد پیدا کرد. همچنین این توسعه سبب گسترش شدید داده‌های موجود برای فیلوژنتیک شد. در همان زمان شاخه‌بندی به سرعت در زیست‌شناسی تکاملی محبوب شد چرا که پردازش مقادیر زیادی از داده‌ها دربارهٔ جانداران زنده و ویژگی‌های آن‌ها توسط رایانه‌ها ممکن شد. روش تحلیل. شاخه‌بندی،
توسط رایانه‌ها ممکن شد. روش تحلیل. شاخه‌بندی، تغییر وضعیت حالت هر راس با توجه به توزیع حالت‌های مشترک بین برگ‌های درخت (یا سایر پایانه‌ها) را به عنوان یک مدرک برای گروه‌بندی تفسیر می‌کند. خروجی تحلیل شاخه‌بندی یک کلادوگرام است - نمودار درختی که بهترین فرضیات برای روابط تبارزایی را نشان می‌دهد. اگرچه در گذشته این کلادوگرام‌ها عمدتاً براساس ویژگی‌های مربوط به ریخت‌شناسی با دست کشیده می‌شدند، امروزه تبارزایی محاسباتی و توالی‌یابی داده‌های ژنتیکی به‌طور عمده در تحلیل‌های تبارزایی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
در تحلیل‌های تبارزایی مورد استفاده قرار می‌گیرند. همچنین معیار پارسیمونی کمتر از دیگر معیارهای پیچیدهٔ تکامل جانداران در تبارزایی مورد استفاده قرار می‌گیرد. هر کلادوگرام بر پایهٔ یک مجموعه داده خاص است که با روش خاص خودش تحلیل می‌شود. مجموعه‌داده‌ها شامل جدول‌هایی متشکل از ویژگی‌های مولکولی، ظاهری یا رفتاری و فهرستی از واحدهای طبقه‌بندی عملیاتی (OTU) است. این واحدها ممکن است ژن‌ها، نمونه‌های جامعه، جمعیت‌ها، گونه‌ها و رده‌های بزرگ باشند که باهم تشکیل یک شاخه (کلاد) بدهند. تحلیل تبارزایی الگوی انشعاب این
(کلاد) بدهند. تحلیل تبارزایی الگوی انشعاب این شاخه را تحلیل می‌کند. داده‌ها و روش‌های گوناگون معمولاً کلادوگرام‌های مختلفی ایجاد می‌کنند. فقط تحقیقات علمی می‌تواند نشان دهد که کدام یک به واقعیت نزدیک‌تر است. برای مثال، تاکنون کلادوگرام زیر به عنوان نمایش دقیق روابط اجدادی بین لاک‌پشت‌ها، مارمولک‌ها، تمساح‌ها و پرندگان پذیرفته شده بود: اگر این فرضیه تبارزایی درست باشد، آخرین جد مشترک لاک‌پشت و پرندگان پیش از آخرین جد مارمولک‌ها و پرندگان زندگی می‌کرده است. با این حال اغلب داده‌های مولکولی کلادوگرام‌هایی
با این حال اغلب داده‌های مولکولی کلادوگرام‌هایی مشابه زیر را تولید می‌کنند: حال اگر این کلادوگرام درست باشد، آخرین جد مشترک لاک‌پشت و پرندگان پس از آخرین جد مشترک مارمولک و پرندگان زندگی می‌کرده است. از آن جا که کلادوگرام‌ها حالت‌های مختلف حوادث واقعی را شرح می‌دهند، حداکثر یکی از آن‌ها می‌تواند درست باشد. انتقاد. شاخه‌بندی از ابتدا در کاربردهای خاص یا به‌طور کلی مورد انتقاد قرار گرفته است. تعیین این که شخصیت‌های گوناگون هم‌ساخت هستند به علت داشتن استدلال دوری و قضاوت‌های ذهنی به چالش کشیده شده است.
دوری و قضاوت‌های ذهنی به چالش کشیده شده است. شاخه‌بندی تغییریافته در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ به‌هدف حذف فیلوژنی از تحلیل‌های شاخه‌بندی پدید آمد اما رواج زیادی پیدا نکرد. مسائل. در ارگانیسم‌هایی که دارای تولیدمثل جنسی هستند، مرتب‌سازی ناقص نسل‌ها می‌تواند بسته به این که کدام ژن‌ها ارزیابی می‌شوند، سبب ایجاد درختان تبارزایی نامتناسب شود. همچنین در حالتی که پیوند بین‌نژادی به‌طور عمده رخ دهد، ممکن است چندین نسل باقی‌مانده تولید شوند. پیوند بین‌نژادی دو دوره‌های حدود ۱۰ میلیون سال امکان‌پذیر است. کاربرد در رشته‌های
۱۰ میلیون سال امکان‌پذیر است. کاربرد در رشته‌های دیگر. سیستم مقایسه و طبقه‌بندی بر اساس کلادوگرام‌ها مختص موضوعات زیست‌شناسی نیست. هر گروهی از اشخاص یا اجسام که دارای طبقه باشند، نیای مشترک فرضی داشته باشند، و مجموعه‌ای از ویژگی‌های مشترک به‌ارث‌رسیده از نیای مشترک داشته باشند می‌توانند به این طریق دسته‌بندی شوند. تنها ملزومات آن داشتن خصیصه‌هایی قابل شناسایی و اندازه‌گیری است. تلاش‌های اخیر برای استفاده از شاخه‌بندی در رشته‌های خارج از زیست‌شناسی بدین قرارند:
استرادیول یا ۱۷β-estradiol یکی از هورمونهای جنسی اصلی در زنان است. عملکرد. این هورمون با اتصال به گیرنده استروژنی در سیتوپلاسم، باعث افزایش میزان ساخته شدن DNA و RNA و پروتئینهای دیگر در بافت هدف می‌شود. همچنین در هیپوتالاموس میزان آزاد شدن GnRH تحت تاثیر استروژن کاهش پیدا می‌کند و در غده هیپوفیز آزاد شدن هورمون محرکه فولیکولی و هورمون لوتئینه کننده کاهش می‌یابد. استرادیول به عنوان دارو در کمبود هورمون استروژن و بیماری‌های دیگر تجویز می‌شود. هرچند نقش اصلی این هورمون در بافتهای تولید مثلی مانند رحم است ولی
هورمون در بافتهای تولید مثلی مانند رحم است ولی در سایر بافتها مانند استخوان، کبد، عروق خونی و مغز نیز تاثیر دارد. در مردان. استرادیول به میزان بسیار کمی در مردان از متابولیسم تستسترون ایجاد میشود. این هورمون در بیضه از سلولهای سرتولی تولید میشود و به نظر میرسد در تولید اسپرم نقش داشته باشد. منع مصرف استرادیول. استرادیول می‌تواند خطر ابتلا به سرطان رحم (آندومتر) را افزایش دهد. در صورتی که هیسترکتومی نکرده باشید، می توانید برای جلوگیری از افزایش خطر سرطان رحم، همراه با استرادیول، پروژستین نیز مصرف کنید. ولی
همراه با استرادیول، پروژستین نیز مصرف کنید. ولی توجه داشته باشید که در برخی از تحقیقات مشخص شده است که مصرف استرادیول یا پروژستین می‌تواند خطر حمله قلبی، سکته مغزی، لخته شدن خون و سرطان پستان را افزایش دهد. جستارهای وابسته. استروژن
چومه ("chomeh")، روستایی است در شهرستان خرمشهر در استان خوزستان در جنوب ایران. این روستا در بخش مرکزی این شهرستان درفاصله ۹ کیلومتری شهر خرمشهر واقع شده و ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۳ متر است. آب وهوای گرم وخشک دارد و در دشت، کنار اروند رود در جنوب شرق خرمشهر در داخل جزیره مینو واقع گردیده‌است. منابع. کتاب گیتاشناسی ایران، عباس جعفری، جلد سوم، ۱۳۸۴
زُرارة بن أعیُن (ولادت حدود ۷۰ - وفات ۱۵۰ هجری قمری) از اصحاب اجماع و راویان حدیث و فقها و متکلمان بنام شیعه و از اصحاب محمد باقر و جعفر صادق بوده‌است. نام او «عبدربه» است و زراره لقبش می‌باشد. و کنیه اش را گروهی ابوالحسن و برخی ابوعلی ذکر کرده‌اند. او احتمالاً در کوفه زاده شده‌است. بخش زیادی از عمرش را در کوفه زیست و همانجا درگذشته‌است. زراره به همراه حمران، و حمزه ابن محمدبن عبدالله طیار، از شاگردان حکم بن عطیبه به شمار می رفتند که به تدریج از حکم بریده به حلقه درس محمد باقر پیوستند. به نقل از رجانل کشّی،
حلقه درس محمد باقر پیوستند. به نقل از رجانل کشّی، حمران که پیشتر از یاران زین العابدین بود، قدم اول را برادشت. حمزه مدتی میان مدعیان مختلف امامت سرگردان بود و در نهایت به باقر پیوست. زراره مشهورترین در میان این سه بوده و نقش مهمی در تفکر شیعی داشته است. صادق درباره او می گوید اگر زراره نبود آثار نبوت و احادیث پدرم از بین می رفت. در کتب حدیثی شیعی اثنا عشری و اسماعیلی بسیار از او نقل قول شده است. زراره بعدها از یاران جعفر صادق شده اما ظاهراً صادق او را رد کرده است. به نوشته کشّی، صادق برای نجات زراره همان
است. به نوشته کشّی، صادق برای نجات زراره همان کار را کرد که خضر برای حفظ کشتی برای صاحبانش، از دست اندازی سلطان ستمگر کرد. نسب. پدربزرگ زراره سنسنْ، از راهبان مسیحی بوده و پدرش اعین نیز رومی است. پدر او برده خاندان شیبان بوده‌است، که در اثر فراگیری قرآن، آزاد می‌شود. مقام علمی. ابن ندیم در الفهرست زراره را بزرگترین عالم شیعه در فقه، حدیث، کلام و شناخت مذهب تشیع دانسته‌است. نجاشی در رجال خود وی را بزرگ و استاد شیعیان در زمان حیاتش معرفی می‌کند، که قارِی قرآن، فقیه، متکلم، شاعر و ادیب بوده و تمام خصائص دین و
فقیه، متکلم، شاعر و ادیب بوده و تمام خصائص دین و مزایای فضیلت در او جمع شده بود و راستگو، مورد اعتماد و در زمان خویش بر همه اصحاب مقدم بود. وی از جمله اصحاب اجماع است، که از نظر دانشمندان شیعه هر چه روایت کند، راست و درست است. زراره تألیفات بسیاری داشته‌است، امّا فقط کتاب "الاستطاعة والجبر والعهود" به نام او ثبت شده‌است. زراره به همراه حمران، و حمزه ابن محمدبن عبدالله طیار، از شاگردان حکم بن عطیبه به شمار می رفتند که به تدریج از حکم بریده به حلقه درس باقر پیوستند. زراره مشهورترین در میان این سه بوده و نقش
زراره مشهورترین در میان این سه بوده و نقش مهمی در تفکر شیعی داشته است. جعفر صادق درباره او می گوید اگر زراره نبود آثار نبوت و احادیث پدرم از بین می رفت. در کتب حدیثی شیعی اثنا عشری و اسماعیلی بسیار از او نقل قول شده است. زراره بعدها از یاران صادق شده اما ظاهراً صادق او را رد کرده است. به نوشته کشّی، صادق برای نجات زراره همان کار را کرد که خضر برای حفظ کشتی برای صاحبانش، از دست اندازی سلطان ستمگر کرد.(به این معنا که صادق با طردش، او را از سوء ظن و ستم حاکمان زمان، که به شیعیان سخت می گرفتند، حفظ کرد).
ابوبصیر لیث بن بختری مرادی، از موالی بنی اسد و از فقهای مشهور شیعه در کوفه است. از رجال امامی کوفه در نیمهٔ اول قرن ۲ (قمری). کنیهٔ او را «ابومحمد» و «ابویحیی» آورده‌اند و او را از اهل کوفه شمرده‌اند. وی در منابع رجالی هم از اصحاب محمد باقر و هم از اصحاب جعفر صادق محسوب شده‌است. ابوبصیر مرادی از برخی راویان حدیث اهل بیت چون عبدالکریم بن عتبه هاشمی روایت کرده‌است. ابوبصیر مرادی، درگذشت جعفر صادق را درک کرده‌است، بیشتر معتقدند ابوبصیر مرادی به امامت موسی کاظم باور نداشته‌است و گفته‌اند مذهب وی مستقیم
کاظم باور نداشته‌است و گفته‌اند مذهب وی مستقیم نبوده‌است. به نوشته ابوعلی حائری و همچنین رجال کشی، صادق در مورد او گفته است ابوبصیر (به همراه زراره، برید بن معاویه عجلی و محمد بن مسلم) میخهای خیمه دنیا هستند که بدون آنها احادیث پیامبر از بین می رفت. همچنین نقل است که آنها «السابقون و المقربونِ» امام بودند. نام. کنیه اصلی ابوبصیر بنا به گفته ابن غضائری و کشّی «ابومحمد» و به گفته ابن الندیم و شیخ طوسی «ابو یحیی» بوده است. در سلسله احادیث المحاسن برقی روایت لیث مرادی از ابوبصیر (شاید اسدی) به چشم می خورد و با
مرادی از ابوبصیر (شاید اسدی) به چشم می خورد و با توجه به اینکه نجاشی، لیث مرادی را «ابوبصیر اصغر» خوانده است. بعید نیست که از ابوبصیر اسدی کوچکتر بوده باشد. در منابع دینی و حدیثی شیعه نیز از شخصیت های دیگری نام برده شده است که به آنها «ابوبصیر» گفته می شود: ابوبصیر عبدالله بن محمد اسدی کوفی از اصحاب باقر; ابوبصیر یوسف بن حارث از اصحاب بتری مذهب باقر و ابوبصیر ثقفی است. موضع او نسبت به فطحیه و رابطه اش با کاظم. گزارش روشنی از مواضع ابوبصیر مرادی در قبال فطحیه وجود ندارد. روایت عقرقوفی حاکی از عدم اعتقاد
وجود ندارد. روایت عقرقوفی حاکی از عدم اعتقاد ابوبصیر مرادی به امامت موسی کاظم است و سخنان ابن غضائری از علمای قرن دوازدهم حاکی از مستقیم نبودن مذهب وی است. در مورد نسبت او با موسی کاظم، اگرچه شیخ طوسی در الفهرست و الرجال او را از اصحاب کاظم شمرده است، اما در کلام برقی، کشی و نجاشی این نکته تأیید نشده است. به گفته احمد پاکتچی، اگر شواهد پراکنده مذکور را در کنار روایات ستایش آمیز فتحیان درباره ابوبصیر مرادی قرار دهیم، به نتیجه گیری درباره گرایش دینی ابوبصیر مرادی کمک می کند. کشّی از دیدگاه منابع غیر فطحی دو
کمک می کند. کشّی از دیدگاه منابع غیر فطحی دو روایت دیگر نیز نقل کرده است که ابوبصیر مرادی را یکی از چهار ​​«مخبتین» منادی بهشت و نیز از احیاکنندگان حدیث اهل حدیث و امانتداران حلال و حرام خداوند دانسته است. متولیان حلال و حرام خدا. کشی همچنین ذکر کرده است که برخی ابوبصیر مرادی را به جای ابوبصیر اسدی در شمار شش تن از اصحاب اجماع و از یاران باقر و الصادق قرار داده اند. از دیگر علمای امامیه، ابن غضائری، ضمن طعن به مذهب ابوبصیر، وثاقت روایی او را رد نکرده است. نجاشی هم در شرح حال و هم در گرایش دینی ابوبصیر سکوت
هم در شرح حال و هم در گرایش دینی ابوبصیر سکوت کرده است. آثار و شاگردان. تنها اثر ابوبصیر مرادی کتابی در فقه است. شهرت این کتاب بیشتر به خاطر روایت ابن فضال فطحی مذهب از ابوجمیله مفضل بن صالح بود. از این کتاب محدثانی چون برقی در المحاسن، کلینی در کتاب الکافی، ابن بابویه در من لا یحضروه الفقیه، طوسی در تهذیب و الاستبصار به مقدار محدود استفاده کرده اند. یکی از مهم ترین شاگردان ابوبصیر مرادی که روایات زیادی از او نقل کرده است، ابوجمیله مفضل بن صالح اسدی است و در مرتبه بعدی می توان به عبدالله بن مسکان، عبدالله
مرتبه بعدی می توان به عبدالله بن مسکان، عبدالله بن بکیر و عبدالکریم بن عمرو خثعمیاشاره کرد. کتاب شناسی. در قرون اخیر آثار متعددی درباره شخصیت رجالی ابوبصیر نوشته شده است که عبارتند از: ۱. ترجمة ابی‌بصیر، از محمد مهدی خوانساری (د ۱۲۴۶ ق)، که همراه الجوامع الفقهیة در ۱۲۷۶ ق چاپ سنگی شده است؛ ۲. ترجمة ابی‌بصیر و تحقیق احواله، از محمدباقر شفتی (د ۱۲۶۰ ق)، که همراه مجموعه‌ای از رسایل رجالی وی در ۱۳۱۴ ق به چاپ رسیده است؛ ۳. ترجمة ابی‌بصیر، از محمدهاشم خوانساری (د ۱۳۱۸ ق)، همراه مجمع الفوائد در ۱۳۱۷ ق چاپ شده
(د ۱۳۱۸ ق)، همراه مجمع الفوائد در ۱۳۱۷ ق چاپ شده است؛ ۴. ترجمة ابی‌بصیر و اسحاق بن عمار، از ابوتراب خوانساری (د ۱۳۴۶ ق)؛ ۵. الرسالة المبصره فی احوال ابی‌بصیر، از محمدتقی شوشتری، چاپ شده به عنوان ملحق درج ۱۱ قاموس الرجالِ مؤلف (نیز نک‍ : آقابزرگ، ۴ / ۱۴۷- ۱۴۸، ۱۱ / ۲۲۳)؛ ۶. اسانید ابی‌بصیر، از موسی شبیری زنجانی که عکس نسخۀ دست‌نویس آن در کتابخانۀ مرکز موجود است.
حسینیه یا هیئت (به اصطلاح)، یک ساختمان مذهبی برای عزاداری و تعزیه در ماه محرم و فعالیت‌های مسجد گونه مانند برگزاری نماز در روزهای دیگر سال است. عزاداری و تعزیه در ایران و دیگر نقاط شیعه‌نشین قدمت دیرینه داشته و با استقبال گسترده مردم برگزارمی شود. مراسم تعزیه در حسینیه ارمغان‌خانه از سال ۱۳۸۹ در میراث معنوی ایران ثبت ملی شده‌است. کلمه‌شناسی. این کلمه در لغت نامه‌های فارسی با معانی زیر تعبیر شده‌است: در اصطلاح، حسینیه یک اسم نسبت است یعنی محلی که منسوب به حسین، در نتیجه به مکانی مشخص اطلاق می‌شود که در آن
در نتیجه به مکانی مشخص اطلاق می‌شود که در آن مراسم سوگواری، نوحه خوانی و مرثیه سرایی برای حسین و یارانش برگزار می‌شود. تاریخچه. عزاداری برای حسین بن علی از دیرباز در بین شیعیان مرسوم بوده‌است و حضرت زینب در کربلا و کوفه و شام، ام‌السلمه همسر پیامبر در مدینه، جابر بن عبدالله انصاری در کربلا و آل بویه در ری اولین کسانی بودند که برای حسین عزاداری کردند. مراسمات عزاداری و دسته‌های عزاداری حسین به شکل سازمان یافته و با دستور و حمایت دولت برای اولین بار توسط آل بویه در بغداد در سال ۳۴۲ شمسی به وجود آمد.اولین
بویه در بغداد در سال ۳۴۲ شمسی به وجود آمد.اولین باری که عزاداری برای امام سوم شیعیان مرسوم شد در سالگشت حادثه عاشورا در زمان حکومت خاندان آل بویه بود. نیمه دوم قرن هفتم در سال ۶۳۷ شمسی با سقوط بغداد و حاکمیت یافتن ایلخانان در ایران و عراق و به رسمیت شناخته شدن مذهب تشییع مراسم عزاداری عمومیت یافت.ابراهیم الحیدری در کتاب خود "تراژدی کربلاً می‌گوید: "در نیمه دوم قرن نوزدهم، شیعیان عراق ساخت حسینیه‌ها را به عنوان مؤسسات مذهبی و فرهنگی مانند تکایا برای انجام آداب و آیین‌های مذهبی، به ویژه عزاداری حسین شروع
آداب و آیین‌های مذهبی، به ویژه عزاداری حسین شروع کردند و به همین دلیل نام حسین را شعار خود خواندند و حسینیه نامیدند. کاربرد. در اواخر دوره صفوی و رواج تشیع، به ویژه در شهرهای مرکزی کشور که پیشینه ای طولانی در تشیع داشتند، حسینیه‌ها محل برگزاری مراسم سوگواری در ماه محرّم شدند. در قزوین پایتخت نخستین صفویان علاوه بر برگزاری مراسمات عزاداری، فعالیتهای فرهنگی گسترده‌ای از جمله مناظرات ادبی و جلسات سخنوری و مشاعره در حسینیه‌ها صورت گرفت. در ماه رمضان این مجالس با پذیرایی همراه بود و توصیف اروپاییان از حسینیه‌ها
پذیرایی همراه بود و توصیف اروپاییان از حسینیه‌ها همانند نوعی مهمانپذیر بود. مراسمات عزاداری شامل سوگواری در ماه محرم و صفر و عزاداری برای پیامبر و دیگر معصومین می‌شود که با سینه‌زنی، روضه خوانی و ذکر مصائب امامان شیعیان، نوحه خوانی و وعظ و در برخی مناطق با تعزیه خوانی همراه است. علاوه بر این مراسمات میلاد امام شیعه و مراسمات ماه رمضان از جمله شب‌های قدر و مجالس قرائت قرآن، مجالس ختم شهروندان و فعالیت‌های فرهنگی و مذهبی از جمله کارهایی است که در حسینیه‌ها انجام می‌گیرد. از دیگر کاربردهای حسینیه‌ها مستوان به
می‌گیرد. از دیگر کاربردهای حسینیه‌ها مستوان به محل کارهای عامل المنفعه مانند صندوق قرض الحسنه، محل اسکان زائران و مسافران در شهرهای دیگر اشاره کرد. هزینه ساخت، نگه داری و برگزاری مراسمات حسینیه‌ها را برخی بانیان یا مردم به صورت دسته جمعی تحت عنوان نذر یا وقف برعهده دارند. حسینیه‌ها در ایران بیش از ۱۱٪ کل اماکن دینی و مذهبی کشور را تشکیل می‌دهد. معماری. معمولاً حسینیه‌ها یک فضای ساده سرپوشیده برای تجمع هستند که با خیابان‌های شهر ارتباط دارند و مهمترین فضای سرپوشیده شهر هستند. بیشتر حسینیه‌ها معماری ساده ای
شهر هستند. بیشتر حسینیه‌ها معماری ساده ای دارند اما معماری هر حسینیه با توجه به نوع کاربرد آن تا حدودی متفاوت است؛ مثلاً حسینیه تهرانیها در کربلا که پذیرای زائران می‌باشد دارای شبستانی بزرگ، زیرزمین‌های فراوان واتاقهای متععد برای سکونت زائران می‌باشد. حسینیه ارشاد با هدف فعالیت‌های فرهنگی و اجتماعی بسته به کارکرد خاص خود دارای سالن‌ها و تالارهای بزرگ پذیرایی می‌باشد. برخی حسینیه‌ها مانند حسینیه امیرسلطانی دارای کتابخانه و درمانگاه نیز هستند.
حفار شرقی ("نیز سوره")، روستایی از توابع شهرستان خرمشهر در استان خوزستان در ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه شرقی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱٬۹۸۰نفر (۴۱۱خانوار) بوده است. این روستا در بخش مرکزی این شهرستان و در شمال غربی و درفاصله ۵/۵ کیلومتری خرمشهر قرار گرفته است. ارتفاع آن از سطح دریا حدود سه متر است و آب وهوای گرم و خشک دارد. این روستا در کنار راه خرمشهر به شلمچه به طرف مرز ایران و عراق واقع شده است.
خودنگاره با گردنبند خار و مرغ مگس , نقاشی رنگ و روغن روی بوم اثر فریدا کالو (۱۹۰۷–۱۹۵۴)، نقاش مکزیکی در سال ۱۹۴۰ و به ابعاد ۴۹٫۵ در ۶۳٫۵ سانتی‌متر است. فریدا تصویر خود را با گردنبندی از خار رسم کرده است که گردنش را زخمی کرده است و مرغ مگس مرده‌ای از گردنبند آویخته شده است. مرغ مگس در نمادشناسی مکزیکی طلسمی برای خوشبختی در عشق است. همچنین مکزیکی‌ها معتقدند قهرمانان مرده به شکل این پرنده به زمین بازمی‌گردند. به نظر می‌آید دو حیوان تیره‌رنگ همراه فریدا هیچ‌یک خوش‌آیند نباشند: گربه وحشی در کمین مرغ مگس است و
خوش‌آیند نباشند: گربه وحشی در کمین مرغ مگس است و میمون در حال کشیدن گردنبند که بر درد آن می‌افزاید. میمون در مکزیک، هم نماد مرگ و هم نماد شوخ‌طبعی و سرزندگی است و در تعدادی از خودچهره‌نگاری‌های فریدا دیده می‌شود. برگ‌هایی بسیار بزرگ پشت سر فریدا قرار دارند و دو گُل با بال‌هایی ظریف مانند سنجاقک دو طرف فریدا در پرواز هستند. این اثر در مجموعه شَمایل‌نگاری مرکز انسان‌شناسی هاری رانسوم، دانشگاه تگزاس نگهداری می‌شود.
میا فارو هنرپیشه آمریکایی و نامزد دریافت و برندهٔ جوایز مختلفی از جمله گلدن گلوب، بفتا و سن سباستین بهترین بازیگر نقش اول و مکمل زن است. فارو علاوه بر بازیگری به فعالیت‌های بشردوستانه نیز مشغول است و در سال ۲۰۰۰ به عنوان سفیر صلح و دوستی یونیسف برگزیده شد. او همچنین چندین بار از منطقهٔ بحران‌زدهٔ دارفور سودان بازدید کرده‌است و سایتی را برای کمک به پناهجویان دارفوری که قربانی نسل‌کشی قومی شده‌اند راه‌اندازی کرده‌است و گزارش‌ها و عکس‌های خود را از این منطقه در سایت مزبور قرار می‌دهد. این عکس‌ها در مجلهٔ پیپل
سایت مزبور قرار می‌دهد. این عکس‌ها در مجلهٔ پیپل نیز به چاپ رسیده‌اند. مجله تایم نیز در سال ۲۰۰۸، میا فارو را به عنوان یکی از ۱۰۰ نفر از تأثیرگذارترین مردم جهان انتخاب کرد. زندگی. میا فارو با نام ماریا د لوردس ویلرس فارو (انگلیسی: Maria de Lourdes Villiers Farrow) در ۹ فوریه ۱۹۴۵، در شهر لوس آنجلس ایالت کالیفرنیای آمریکا زاده شد. پدرش جان فارو، کارگردان و مادرش مورین اوسالیوان، هنرپیشهٔ سینما بود. اولین حضور او در برابر دوربین در سال ۱۹۴۷ رقم خورد ولی فعالیت جدی‌اش در سینما را از سال ۱۹۵۹ آغاز کرد. فارو
جدی‌اش در سینما را از سال ۱۹۵۹ آغاز کرد. فارو ابتدا در نقش‌هایی کوچک ظاهر می‌شد ولی بازی در مجموعه تلویزیونی "پیتون پلیس" نام او را بر سر زبان‌ها انداخت و جایزه گلدن گلوب آینده‌دارترین نوستاره زن سینما را در سال ۱۹۶۵ برایش به ارمغان آورد. موفقیت بعدی او با فیلم "بچه رزماری" به کارگردانی رومن پولانسکی رقم خورد و او نامزد دریافت چندین جایزه از جمله گلدن گلوب بهترین هنرپیشه زن و برندهٔ دو جایزه اسپانیایی پرمیوس فوتوگراماس دو پلاتا و ایتالیایی پرمی دیوید دی دوناتلو برای این فیلم شد. در دههٔ ۷۰ فارو در چندین
برای این فیلم شد. در دههٔ ۷۰ فارو در چندین فیلم قابل توجه ظاهر شد که از این میان می‌توان به فیلم‌های "دکتر پوپول" به کارگردانی کلود شابرول فرانسوی در سال ۱۹۷۲، "گتسبی بزرگ" (بازسازی مجدد) در سال ۱۹۷۴ و "یک ازدواج" به کارگردانی رابرت آلتمن در سال ۱۹۷۸ اشاره کرد. او همچنین در سال ۱۹۷۹ همراه با آنتونی پرکینز در نمایشی از برنارد اسلید بر روی صحنه برادوی به ایفای نقش پرداخت. در ۱۹۸۲ نقش تک‌شاخ را در انیمیشن "آخرین تک‌شاخ" ایفا کرد و صدای خود را به آن داد. در ۱۹۸۳ در فیلم "زلیگ" بازی کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین
در فیلم "زلیگ" بازی کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین هنرپیشه زن نقش مکمل انجمن منتقدین فیلم شهر کانزاس شد. میا فارو در دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ و به دنبال آشنایی‌اش با وودی آلن در چندین فیلم مطرح این کارگردان از جمله "هانا و خواهرانش"، "رز بنفش قاهره"، "جرم‌ها و بزهکاری‌ها" و "آلیس" بازی کرد و نامزد دریافت جوایز متعددی شد. در سال ۱۹۹۵ در فیلم "راپسودی میامی" ظاهر شد و پس از آن در چندین فیلم کوتاه مستقل به ایفای نقش پرداخت. همچنین زندگی‌نامه خودنوشته خود را در ۱۹۹۷ به چاپ رساند. مبا فارو در سال ۲۰۰۰ به عنوان سفیر
به چاپ رساند. مبا فارو در سال ۲۰۰۰ به عنوان سفیر صلح و دوستی یونیسف برگزیده شد، سپس در چندین سریال و فیلم تلویزیونی بازی کرد و در سال ۲۰۰۶ نقش خانم بی‌لاک اهریمنی را در جدیدترین بازسازی فیلم "طالع نحس" ایفا کرد. "آرتور و نامرئی‌ها"، نام اولین قسمت از سه‌گانه فانتزی لوک بسون است که در سال ۲۰۰۷ ساخته شد و فارو نقش مادربزرگ را در آن بازی کرده‌است. او هم‌اینک مشغول بازی در قسمت‌های دوم و سوم این سه‌گانه به نام‌های "آرتور و انتقام مالتازارد" و "آرتور و جنگ دو دنیا" است. زندگی شخصی. میا فارو در ژوئیه ۱۹۶۶ و در
است. زندگی شخصی. میا فارو در ژوئیه ۱۹۶۶ و در ۲۱ سالگی با فرانک سیناترای ۵۰ ساله ازدواج کرد. این ازدواج خیلی زود به جدایی انجامید و سیناترا هنگامی که فارو مشغول بازی در فیلم "بچه رزماری" بود مدارک مربوط به طلاق را در حضور دیگر بازیگران و گروه فیلمبرداری به او تحویل داد. این حرکت برای فارو شوکه‌کننده بود زیرا هرگز گمان نمی‌برد که سیناترا، تنها به این دلیل که فارو درخواست او برای بازی در فیلمش را رد کرده بود بخواهد از او جدا شود. سرانجام آن دو در سال ۱۹۶۸ رسماً از یکدیگر جدا شدند. در سال ۱۹۷۰ فارو با آندره
از یکدیگر جدا شدند. در سال ۱۹۷۰ فارو با آندره پروین، پیانیست یهودی و آلمانی‌تبار آمریکایی ازدواج کرد و مورد شماتت همسر سابق پروین که فارو را باعث جدایی شوهرش از او می‌دانست قرار گرفت و ترانهٔ "«مواظب دختران جوان باشید»" را علیه او ساخت. فارو و پروین صاحب سه فرزند به نام‌های ماتئو، ساشا و فلچر شدند و سه کودک کره‌ای و ویتنامی به نام‌های سون ئی، لارک سونگ و دیزی را نیز به فرزندخواندگی پذیرفتند. میا و آندره در سال ۱۹۷۹ از یکدیگر جدا شدند ولی با وجود این رابطه دوستانه بین آن دو همچنان باقی ماند. در دهه ۸۰ فارو
بین آن دو همچنان باقی ماند. در دهه ۸۰ فارو با وودی آلن آشنا شد و رابطه آن دو بیش از یک دهه به طول کشید. آن دو هیچ‌گاه با هم ازدواج نکردند و جدا از یکدیگر زندگی می‌کردند، با وجود این صاحب فرزند پسری به نام رونان سیموس شدند و یک دختر و یک پسر دیگر را نیز به فرزندی قبول کردند. در سال ۱۹۹۲ فارو عکس‌های برهنهٔ دخترخواندهٔ خود، سون ئی، را در آپارتمان آلن پیدا کرد و متوجه رابطه جنسی آن دو با یکدیگر شد. با علنی‌شدن این موضوع جنجال رسانه‌ای وسیعی به راه افتاد ولی در مقابل سون ئی پروین و وودی آلن با یکدیگر ازدواج
در مقابل سون ئی پروین و وودی آلن با یکدیگر ازدواج کردند و شوک بزرگی را به میا فارو وارد آوردند. فارو دادخواستی را به دادگاه ارائه داد که آلن را متهم به کودک‌آزاری و سوءاستفاده از دیگر دخترخواندهٔ خود مالون می‌کرد ولی دادگاه با درنظرگرفتن اینکه ادامه چنین دادرسی‌ای می‌تواند برای کودک ۷ ساله مضر باشد آن را بدون نتیجه پایان‌یافته اعلام کرد. حق حضانت فرزندان به فارو داده شد و آلن از دیدار مالون منع شد و تنها اجازهٔ دیدن همراه با نظارت قانونی رونان به او داده شد. میشا، دیگر فرزندخواندهٔ فارو و آلن که در آن زمان
میشا، دیگر فرزندخواندهٔ فارو و آلن که در آن زمان ۱۴ سال داشت، اعلام کرد که نمی‌خواهد دیگر پدرش را ببیند. سون ئی پس از ازدواج با آلن دیگر مادرخواندهٔ خود را ملاقات نکرد و فارو در مصاحبه‌اش با هفته‌نامه "آبزرور" (چاپ انگلیس) از دست دادن او را یک تراژدی توصیف کرد و سون ئی در پاسخ گفت که فارو مادر ترزا نیست. میا فارو پس از جدایی از آلن، ۵ کودک دیگر را نیز به فرزندخواندگی خود پذیرفت و به تنهایی سرپرستی آن‌ها را بر عهده گرفت. فارو که طرفدار به فرزندی‌پذیرفتن کودکان کشورهای فقیر است، سرپرستی آخرین فرزند غیر خونی
کشورهای فقیر است، سرپرستی آخرین فرزند غیر خونی خود را در سال ۱۹۹۵ بر عهده گرفت. او در حال حاضر ۱۵ فرزند دارد که یازده نفر آن‌ها، فرزندخواندگان فارو هستند. فرزندان. از آندره پروین فرزندخواندگان فارو و پروین از وودی آلن فرزندخواندگان فارو و آلن دیگر فرزندخواندگان میا فارو که به تنهایی سرپرسیتیشان را برعهده گرفته‌است فعالیت‌های انسان‌دوستانه. میا فارو مدافع حقوق کودکان است و به ویژه برای کودکان درگیر جنگ در آفریقا فعالیت‌های زیادی از جمله اطلاع‌رسانی و جذب کمک‌های مالی برای بهبود وضعیت آن‌ها انجام داده‌است.
مالی برای بهبود وضعیت آن‌ها انجام داده‌است. فارو سفیر صلح یونیسف نیز است و در زمینهٔ ریشه‌کنی فلج اطفال، که زمانی خود نیز با آن درگیر بوده، تلاش بسیاری انجام داده‌است. او همچنین چندین بار همراه با پسر خود رونان فارو که او نیز برای یونیسف کار می‌کند به منطقه بحران‌زده دارفور سفر کرد تا به پناهجویان آواره دارفوری کمک کند. عکس‌های فارو از دارفور در ژوئیه سال ۲۰۰۶ در مجله "پیپل" به چاپ رسید و در همان ماه مقاله‌ای نیز به قلم فارو در رابطه با این بحران در روزنامه "شیکاگو تریبیون" منتشر شد. در ۷ اوت ۲۰۰۷، فارو طی