payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گوت و الان است و به معنی استان گوت‌ها و الان‌ها. نام آلن در انگلیسی (Alan) و فرانسوی (Alain) یادگار این قوم است. الان‌ها هم چنین تأثیر عمیقی بر ادبیات فولکلور سِلتی گذاشتند. افسانه شاه آرتور و سلحشوران میز گرد ریشه در افسانه‌های قبایل الانی اروپا دارد. گروهی از الان‌های اروپایی در سواحل دریای سیاه و شبه‌جزیره کریمه باقی‌ماندند. الان‌های قفقازی. الان‌های قفقازی بخش‌هایی از دشت‌های قفقاز و دامنه‌های کوهساران سرچشمه‌های رود کوبان را از زلنچوک (Zelenchuk)در غرب تا در الان در شرق تسخیر کردند. به این صورت آن‌ها
تا در الان در شرق تسخیر کردند. به این صورت آن‌ها یکجانشین شدند و به کشاورزی و دامپروری پرداختند. سپس شهرهایی ایجاد شد و ساختارهای حکومتی پدید آمد. هم چنین مراودات فرهنگی و سیاسی با بیزانسی‌ها، گرجی‌ها، آبخازها، خزرها و روس‌ها ایجاد شد. از جمله این ارتباطات می‌توان به ازدواج‌های میان خاندان‌های سلطنتی اشاره کرد. از قرن پنجم با تبلیغات مسیحی‌گری به وسیله بیزانسی‌ها و پس از آن گرجی‌ها و آمدن مبلغان مسیحی به سرزمین الانها، ایشان در قرن دهم مسیحیت را پذیرفتند. گاهی ایشان از دروازه الان‌ها وارد اران شده و پس از
ایشان از دروازه الان‌ها وارد اران شده و پس از آن تا آذربایجان آمده کشتار و غارت می‌کردند. در شاهنامه فردوسی در مورد جنگ ایشان به سبب حمله به ایران به وسیلهٔ خسرو انوشیروان نوشته شده‌است. در سال ۸۷۵ میلادی سرداران خلیفه بغداد به قفقاز تاختند و بنیان کشورهای کرجیها، الان‌ها و آبخازها را برانداختند؛ و سرزمین خزرها را هم ویران کردند. اما الان‌ها کشور و دولت خود را بازسازی کردند. در متون بیزانسی، فارسی و عربی سده‌های میانه از ایشان نام برده شده‌است. مسعودی نوشته‌است: «پادشاهی الانها از داغستان تا ابخازستان
«پادشاهی الانها از داغستان تا ابخازستان امتداد دارد و شاه الانها سی هزار سوار جنگی در خدمت دارد و روستاها بسیار نزدیک هم می‌باشند». الان‌ها پس از حملهٔ مغول. هجوم مغول‌ها در قرن سیزدهم و یورش‌های تیمور در قرن چهاردهم ضربه‌ای مرگبار بر کشور و مردم الان داشت. عزالدین بن اثیر الجزری گزارش داده‌است: «تاتارها به الانها تاختند، ایشان را کشتار کردند و از هیچ هتک حرمت و چپاولی فروگزار نکردند و اسیر بسیار گرفتند و سپس به سوی قبچاق‌ها تاختند». باقی‌مانده الان‌ها به سه گروه تقسیم شدند: یک گروه به سمت کوهپایه‌ها و
سه گروه تقسیم شدند: یک گروه به سمت کوهپایه‌ها و دره‌های قفقاز مرکزی عقب نشستند و تا به امروز در آن مکان‌ها زندگی می‌کنند و خود را «آس» و «ایرَته» و سرزمینشان را «ایرُستان» می‌نامند. تعداد آن‌ها حدود چهارصد هزار نفر تخمین زده می‌شود. شاخه شرقی این گروه خود را «ایر/Ir» می‌نامد و شاخه غربی خود را «دیگور/Digor». نام الان به صورت «آلون/Allon» هنوز در ادبیاتِ فولکلور آن‌ها باقی مانده‌است. گروه دوم به همراه قبچاق‌ها (Qipchaqs) به سوی اروپا مهاجرت کردند و در مجارستان ساکن شدند. در نامه‌ها و تاریخنامه‌های مجاری و
ساکن شدند. در نامه‌ها و تاریخنامه‌های مجاری و روسی از ایشان به عنوان «آس» و «یاس» "Yas" نام برده شده‌است. سرزمینی که ایشان اشغال کردند امروزه Jászság نامیده می‌شود که به معنی استان "Yas"ها است. آن‌ها زبان و فرهنگ خود را تا قرن ۱۵ میلادی حفظ کردند ولی پس از آن کم‌کم زبان مجاری را پذیرفتند و میان ایشان جذب شدند. گروه سوم به خدمت خاقان‌های مغول درآمدند. بنا به نوشته تاریخنامه‌های چینی، سلحشوری آن‌ها تأثیر فراوان در گسترش و پیشرفت مغول‌ها داشته‌است. یک مبلغ مذهبیِ کاتولیک به نام John de Marignolli که پنج سال
کاتولیک به نام John de Marignolli که پنج سال را در چین می‌گذراند، نوشته‌است در آن منطقه که ساکن بوده‌است تعداد الان‌ها به سی هزار نفر می‌رسیده‌است. با گذشت زمان تعداد آن‌ها به دلیل کشته شدن در جنگ‌ها کاسته می‌شود و باقی آن‌ها نیز در جمعیت محلی حل می‌شوند. آنچه که از تحقیقات و شواهد مکتوب بجا مانده‌است، می‌توان نتیجه گرفت که پس از حملهٔ مغول، لفظ الان رفته رفته متروک شد و آس جایش را گرفت و احتمالاً هر دو نام به یک معنی استفاده می‌شده‌است؛ همان‌طور که اوست‌های کنونی نیز از هر دونام برای خویش استفاده می‌کنند.
کنونی نیز از هر دونام برای خویش استفاده می‌کنند. الان‌ها خط و نوشتاری به‌وجود نیاوردند و هیچ متنی به زبان آن‌ها باقی نمانده‌است مگر کتیبه‌ای با الفبای یونانی بر روی سنگ آرامگاهی در سرشاخه رود کوبان.
ایرستان یا اوسِتیا (به اوسِتی: Ир, Ирыстон Ir, Iryston) منطقه‌ای در دو طرف رشته‌کوه قفقاز است که ساکنانش عمدتاً آسی هستند و به زبان آسی سخن می‌گویند. این قوم در گذشته با عنوان «آلان» شناخته می‌شدند، اما گرجی‌ها به آن‌ها «اُوسی/ Ovsi» می‌گفتند و کشورشان را «اُوسِتی/Ovseti» می‌خواندند که به مرور به صورت اُسِت (Ossetia) درآمده است. مردم اوستیا خود را «ایر» و سرزمین خویش را «ایرُستان» می‌نامند. بخش شمالی این منطقه اوستیای شمالی-آلانیا در محدودهٔ فدراسیون روسیه قرار دارد. اما بخش جنوبی آن، به یک کشور خودخوانده
قرار دارد. اما بخش جنوبی آن، به یک کشور خودخوانده به نام جمهوری اوستیای جنوبی تبدیل شده است که تحت حمایت نظامی روسیه قرار دارد. بیشتر کشورهای جهان، جمهوری اوستیای جنوبی را به‌عنوان بخشی از سرزمین‌های گرجستان می‌شناسند. تاریخ. از دید تاریخی در دوران پیش از تاریخ و آغاز دوران تاریخی، قفقاز شمالی و به ویژه نواحی مرکزی آن همواره تحت نفوذ تیره‌های هندواروپایی از آن میان سکاها یا اسکیت‌ها بوده است. آثار باستان‌شناسی و اشتراکات فراوان این فرهنگ و شهری‌گری در این ناحیه با فلات ایران و آسیای مرکزی تا اندازه‌ای این
با فلات ایران و آسیای مرکزی تا اندازه‌ای این موضوع را اثبات می‌کند. در اواخر هزارهٔ دوم پیش از میلاد در قفقاز، به‌خصوص در ناحیهٔ شمالی آن، اسکیت‌ها بیش از سایر اقوام و نژادهای دیگر نمود پیدا کردند. بنا به گفتهٔ هرودت، اسکیت‌ها در قرن هفتم پیش از میلاد، از فرای قفقاز به سوی آسیای صغیر حرکت کردند و در آنجا ۲۸ سال پادشاهی کردند تا این که توسط هوخشتره، پادشاه ماد، سرنگون شدند. گروهی از آنان به قفقاز بازگشتند و برخی دیگر به آسیای مرکزی کوچیدند. اسکیت‌های بازگشته از ماورای قفقاز به حوالی دریای سیاه لشگرکشی کردند
از ماورای قفقاز به حوالی دریای سیاه لشگرکشی کردند و بر طبق شواهد مکتوب، هشتاد سال در آنجا پادشاهی کردند و سپس توسط سرمت‌ها از این مناطق رانده شدند. سرمت‌ها از نیمهٔ سدهٔ چهارم پیش از میلاد در اطراف کوه‌های اورال سکونت پیدا کردند، این قوم نیز همچون سکاها اصل و نسبی ایرانی داشتند. سرمت‌ها از اواخر سدهٔ چهارم پیش از میلاد حرکت خود به نواحی غربی‌تر را آغاز کردند، و به سمت قلمرو سکاها آمدند. در آن زمان سکاها که تضعیف شده بودند، به ناچار به سمت کریمه عقب‌نشینی نمودند و مناطق قفقاز بار دیگر به تسلط سرمت‌ها
نمودند و مناطق قفقاز بار دیگر به تسلط سرمت‌ها درآمدند. سرمتها توانستند نواحی گسترده‌ای از قفقاز شمالی یعنی دریای آزوف تا دریای مازندران را زیر چیرگی خویش دربیاورند. در ادامه راه تیره‌های سکاها در قفقاز شمالی در سده‌های جدیدتر به دست آلانها، یکی دیگر از تیره‌های سکایی می‌افتند و کم و بیش هزار سال در این منطقه دوام می‌آورند. از دید تاریخی و باستان‌شناسی سکاها، سرمت‌ها و آلان‌ها از یکدیگر جدا نبوده و هر سه ادامه دهندهٔ فرهنگ هندواروپایی و ایرانی در قفقاز شمالی بوده‌اند و تنها از دید نام متفاوت شده‌اند. زندگی
بوده‌اند و تنها از دید نام متفاوت شده‌اند. زندگی کوچ‌نشینی بسیاری از تیره‌ها را وادار به دگرگونی مکان می‌کرد ولی در سرزمین قفقاز مرکزی همیشه گروهی ایرانی زبان بر جای باقی می‌ماندند. امروزه بسیاری از تاریخ‌دانان و مردم‌شناسان تأیید می‌کنند که طایفه‌هایِ اُسِتیایی در هزارهٔ نخست میلادی در ناحیه قفقاز در اثر ادغام با جمعیتهایِ بومی به وجود آمده‌اند و در میانِ این بومیان زبان ایرانی را به سایرِ زبانها چیره شده و از این گذر فرهنگ ایرانی گسترش داده شده است. در سده پنجم و آغاز سده ششم میلادی آلان‌هایِ همبسته
سده پنجم و آغاز سده ششم میلادی آلان‌هایِ همبسته ایران که ضد امپراتوری روم شرقی (بیزانس) بودند، به سرزمین کلخید حمله بردند و بخشهایی از گرجستان را که تصرف کرده بودند، به دولت ایران واگذار کردند. با حملات تیمورلنگ در قرن چهارده میلادی آلان‌ها بیشتر به جنوب قفقاز کشیده شدند و به سه گروه شامل دیگر، تالج و ایرُن تقسیم شدند و به کوهستان‌ها پناه بردند. از اواخر سدهٔ پانزدهم میلادی تشکیل قومی جدید با ریشهٔ ایرانی به نام اُوِستیا آغاز می‌شود که در سده شانزدهم تحت حکومت کاباردها (که خود دست نشاندهٔ خان‌های کریمه
حکومت کاباردها (که خود دست نشاندهٔ خان‌های کریمه بودند)، درآمدند و به دنبال آن کاباردها و در نتیجه اُوِستی‌ها تحت حمایت و نفوذ روسیه قرار گرفتند. در سدهٔ ۱۶م کاباردها بر اُوِستی‌ها چیره شدند. در سال ۱۷۷۴ میلادی اوستیای شمالی به تصرف روس‌ها درآمد و بخشی از مردم این سرزمین تابعیت دولت روس را پذیرفتند، گروهی دیگر از شمال به دشت‌های جنوبی مهاجرت کردند که سرزمین آن‌ها در سال ۱۸۰۱ میلادی به عنوان اوستیای جنوبی شناخته شد. «ولادی قفقاز» پایتخت جمهوریِ اوستیای شمالی است و به زبان روسی یعنی صاحب قفقاز و شاید چرایی
است و به زبان روسی یعنی صاحب قفقاز و شاید چرایی این نام‌گذاری، به موقعیت راهبردی این شهر در مرکز قفقاز برمی‌گردد. تاریخ معاصر. در آخرین سال‌های اتحاد جماهیر شوروی چندین تنش قومی بین اوستیایی‌ها، گرجیها و اینگوشها (مسلمان سنی) در اوستیای جنوبی رخ داد که در طی آن‌ها هزاران نفر کشته و زخمی شدند و موجی از پناهندگان در هر دو سوی مرزها پدید آمد. سپس با میانجی‌گری روسیه و نظارت سازمان امنیت و همکاری اروپا در ۱۹۹۲ میلادی، در اوستیای جنوبی آتش‌بس شد، اما کشمکش بین اوستی‌ها و گرجیها همچنان حل‌نشده باقی ماند. طرح صلح
و گرجیها همچنان حل‌نشده باقی ماند. طرح صلح پیشنهادی دولت گرجستان که قول خودمختاری بیشتر به اوستیای جنوبی می‌داد و تعهد می‌داد برای کاستن از تنش‌ها، استفاده بیشتری از ظرفیت‌های بین‌المللی شود، در حل این مناقشه مؤثر واقع نشد. همزمان مقامات استقلال‌طلب اوستیای جنوبی خواهان استقلال این ناحیه یا اتحاد این ناحیه با اوستیای شمالی بودند. در ۱۲ نوامبر ۲۰۰۶ میلادی، اوستیایی‌های جنوبی (که اکثراً اوستی هستند) اقدام به برگزاری یک همه‌پرسی برای استقلال از گرجستان کردند. در این همه‌پرسی بیش از ۹۵٪ از جمعیت ۷۰ هزار نفری
در این همه‌پرسی بیش از ۹۵٪ از جمعیت ۷۰ هزار نفری اوستیای جنوبی که واجد شرایط رأی دادن بودند، به استقلال این ناحیه رأی دادند. همچنین ادوارد کوکویتی رئیس‌جمهور اوستیای جنوبی بار دیگر به این سمت انتخاب شد. زبان. زبان مردم اوستیا، آسی یا آلانی می‌باشد که از گروه زبان‌های ایرانی شمال خاوری و نمایان‌گر گسترش زبان آلانی، یکی از زبان‌های سکایی - سرمتی است. این زبان یکی از زبان‌های نوین ایرانی است که با زبان‌های سغدی و یغنابی و زبان خوارزمی بسیار نزدیک است. در زبان اوستی دو گویش عمدهٔ ایرُنی و دیگوری هست. دیگوری که
دو گویش عمدهٔ ایرُنی و دیگوری هست. دیگوری که گویشی باستانی است، تنها در چند ناحیه شمالی و باختری رواج دارد. در گذشته از هر دو گویش در زبان ادبی بهره‌گیری می‌شد، ولی رفته رفته گویش دیگوری جای خود را به گویش ایرنی داد. بکارگیری آن در مراسم‌های ملی و جشن و سرورها اجباری ست و در صورت به‌کارگیری زبان روسی بی‌حرمتی به جمع تلقی می‌گردد. این زبان از کهن‌ترین زبان‌های تاکنون زنده ماندهٔ ایرانی است که همچنان ویژگی‌های دستوری زبان‌های ایرانی باستان را در خود حفظ کرده است و از ترکیب با زبان فارسی کاملاً دور و مستقل
است و از ترکیب با زبان فارسی کاملاً دور و مستقل مانده است. در صورت صحبت کردن یک اوستیایی، یک فارسی‌زبان تقریباً ۱۰ تا ۲۰ درصد از صحبت‌های وی را متوجه می‌شود. ادبیات آسی شامل داستان‌ها و افسانه‌های جالبی است که از قرن گذشته شروع به ضبط آن‌ها شده است. معروف‌ترین این داستان‌ها سلسله داستان‌های قهرمانان نرت است. دین. بیشتر مردم اوستیا مسیحی ارتدوکس هستند ولی حدود ۳۰ درصد از آن‌ها مسلمان می‌باشند. از دید سیاسی اوستیای شمالی تنها واحد فدرال واقع در ناحیه فدرالی قفقاز شمالی است که در قانون اساسی آن دین رسمی،
قفقاز شمالی است که در قانون اساسی آن دین رسمی، مسیحیت ارتودکس است. با این حال در میان اوستی‌ها، دین به عنوان یک مسئلهٔ اصلی مطرح نیست. حامد کاظم‌زاده قفقازشناس ایرانی اعتقاد دارد که آیین یزیچنیک (یزیدی یا ایزدی) که باوری از آداب و رسوم باستانی سکاها و آلان‌ها می‌باشد، تا حدودی مطرح است و اوستیایی‌ها تا حدودی به این آیین باور دارند.
آق دربند، از روستاهای بخش مرزداران شهرستان سرخس است و در جنوب شهر سرخس و حاشیه کشف رود قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۹۹ خانوار و ۸۴۱ نفر است. تاریخچه. در گزارش میرزا محمد حسن مهندس چنین آمده‌است: «شورچه و پس کمر از نقاطی است که جمشیدی‌ها متصرف شده‌اند و مواضع با اهمیتی است و عمده جنگل پسته در دامنه کوهسار شورچه و آق دربند و پس کمر است.» ساکنین این روستا را در کنار بومی‌ها افراد مهاجر بلوچ و ترک و هم چنین مردمانی از دیار خراسان جنوبی تشکیل تشکیل می‌دهند. اقتصاد. آق دربند دارای معادن زغال سنگ
می‌دهند. اقتصاد. آق دربند دارای معادن زغال سنگ بسیاری می‌باشد واین امر باعث شده‌است تا این روستا در بین تمامی روستاهای شهرستان سرخس بالاترین گردش مالی را داشته باشد. اقتصاد مردم این روستا بر پایه کشاورزی دیم و دامداری است، تعداد زیادی نیز در معادن زغال سنگ مشغول به کار هستند.
تپه میر احمد، روستایی در بخش مرکزی شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی است و درفاصله ۲ کیلومتری شمال شهرسرخس و در حاشیه مرز ترکمنستان واقع شده‌است. ارتفاع آن از سطح دریا ۲۷۵ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک و در دشت واقع شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۷۴ خانوار و ۲۶۳۹ نفر است. مردم‌شناسی. ساکنین این روستا شامل دو گروه بلوچ طایفه براهویی به ریش سفیدی صاحب خان براهویی از تیره پریکاری می‌باشد و فارس می‌باشد که بلوچ‌ها از بلوچستان ایران و فارس‌ها غالباً از سیستان به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. چیدمان
از سیستان به این منطقه مهاجرت کرده‌اند. چیدمان ساکنین این روستا چنین است که فارس‌ها در شمال روستا و بلوچ‌ها در جنوب روستا اسکان یافته‌اند و هر گروه با توجه به حفظ تعصبات قومی، مذهبی خویش با یکدیگر مراوده نیز دارند. دیگر بلوچ‌ها از جمله طایفه بریچی، کوهکن، گرگیچ، نارویی براهویی نورزائی در این روستا زندگی می‌کنند اقتصاد. شغل مردم تپه میر احمد دامداری و کشاورزی آبی می‌باشد.
پس کمر از روستاهای بخش مرزداران شهرستان سرخس در استان خراسان رضوی می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۲۳ خانوار) ۱۱۲۱ نفر است. این روستا در جنوب شهر سرخس و حاشیه کشف رود واقع شده‌است. در گزارش میرزا محمد حسن مهندس چنین آمده است.«شورچه و پس کمر از نقاطی است که جمشیدی‌ها متصرف شده اند و مواضع با اهمیتی است و عمده جنگل پسته در دامنه کوهسار شورچه و آق دربند و پس کمر است.» جاوید نامان روستا:خلبان علی آلیان برین، کریم درویشی، محمد رضا کرمانی، صادق خدادادی، موسی سرکوهی و حسینعلی گلاوی موخر قدمت این روستا
موسی سرکوهی و حسینعلی گلاوی موخر قدمت این روستا تقریباً ۱۱۰ سال است در حال حاضر پس کمر بزرگ‌ترین روستای حاشیه کشف رود است. از لحاظ ترکیب قومی مردم پس کمر را سیستانی ، افغان و بلوچ تشکیل می‌دهند.
ادوارد جان مورتون درکس پلانکت () ، (۱۸۷۸–۱۹۵۷) هجدهمین بارون دانسنی بود. نشیمن خاندان وی در شهرستان مِیت در شمال غرب دوبلین بود. در جنگ آفریقای جنوبی و جنگ جهانی نخست شرکت کرد. شطرنج‌بازی قهار بود. لرد دانسنی با کاپابلانکای معروف در قهرمانی لندن مساوی کرد؛ شروع بازی سه سرباز او یکی از بهترین داستان‌های شطرنج است. دانسنی یکی از پیشروان فانتزی جدید بود، از همراهان او می‌توان به ویلیام موریس و جورج مک‌دونالد اشاره کرد. بیش از هفتاد کتاب نوشت، بسیاری را با قلم پر یادداشت کرد و بقیه را به همسرش دیکته می‌کرد. در
یادداشت کرد و بقیه را به همسرش دیکته می‌کرد. در آغاز سال ۱۹۰۵، «خدایان پگانا» را آغاز کرد و آثار خواندنی‌ای چون «فروغ از نور آفتاب» و «آن‌گاه که حوریان می‌خسبند» را قلم زد. اچ. پی. لاوکرافت نیز در تحسین وی گفته‌است: چنان‌که قصه‌های جادویی‌اش چون «روزهای بی‌کاریِ روی یان» و «خرید در خیابان گوبای» چکامه‌ای از قلمروهای خیال‌پردازی‌ای را به تصویر کشید که از مرزهای دنیای روزمره بسیار دور بودند... هرچند که مشکلات همان دنیاها گریبانگیر بود. خدایان پگانا اولین کتابی بود که لرد دانسنی با بودجهٔ شخصی خودش در سال
بود که لرد دانسنی با بودجهٔ شخصی خودش در سال ۱۹۰۵ به‌چاپ رساند. این کتاب تأثیر عمیقی بر آثار جی. آر. آر. تالکین، اچ. پی. لاوکرافت، اورسولا لوژوان و دیگران گذاشته‌است.
قنات (کاریز) کیش یکی از مناطق گردشگری و تاریخی جزیره کیش می‌باشد و بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت دارد. این قنات در عمق ۱۶ متری زیر زمین قرار گرفته‌است و سقف آن پوشیده از صدف و مرجان‌هایی می‌باشد که بنا بر اطلاعات ارائه شده توسط راهنمایان محلی، قدمتی معادل ۲۷۰ تا ۵۷۰ میلیون سال دارد اما با توجه به اینکه بستر آهکی-مرجانی میزبان آن، حاصل فعالیت مرجانهای عهد حاضر است، سن آن بیش از چند هزار سال نمی تواند باشد. وسعت این قنات ۱۰٬۰۰۰ متر مربع می‌باشد. مهندس منصور حاجی حسینی ایرانی مقیم آلمان با سرمایه گذاری خصوصی در سال
ایرانی مقیم آلمان با سرمایه گذاری خصوصی در سال ۱۳۷۸ اقدام به ساخت مجموعه فرهنگی سیاحتی شهرزیرزمینی کیش (کاریز) نمود. بازار سنتی قنات کیش در دو رشته به طول ۱۵ کیلومتر از سال ۱۳۷۳ تأسیس شده‌است. هدف از ایجاد این بازار ارائهٔ صنایع دستی و دستاوردهای سنتی نقاط مختلف ایران می‌باشد. تنها بنایی در جهان است که سقف آن مملو از صدف‌ها و مرجان‌های طبیعی است. مسجد یا نمازخانه شهر زیرزمینی کیش، تنها مسجد مرجانی در جهان است که سقف آن پر از سنگواره و فسیل‌های دریایی است. منابع. کاریز کیش
چاله زرد، از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخس است و در جنوب غرب شهر سرخس قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۹۴ خانوار و ۹۸۱نفر است. مردمشناسی. این روستا از بزرگ‌ترین روستاهای تابعه شهرستان سرخس است که دارای کشاورزی دیم می‌باشد. مردم چاله زرد بیشتر بلوچ و تعدادی نیز از فارس‌ها و ترکمن‌های طایفه «تکه» در این روستا ساکن هستند. اقتصاد. شغل غالب مردم در این روستا، کشاورزی گندم و جو به صورت دیم و دامداری می‌باشد.
گنبدلی، از روستاهایی بخش مرکزی شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی است که در جنوب غربی شهرسرخس و حاشیه جاده مشهد- سرخس و تقاطع جاده پالایشگاه گاز شهید هاشمی نژاد (خانگیران) واقع شده‌است. موقعیت. این روستا مرکز دهستان خانگیران در ۳۲ کیلومتری جنوب غربی شهر سرخس قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۲۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک و در تپه ماهورها و مسیر جاده سرخس-مشهد واقع شده‌است. این روستا توسط طایفه علی‌میرزایی در سرخس بنا شد و بعد ها دیگر طایفه‌های سرخس مانند عرب‌ها به این روستا مهاجرت کردند. بر اساس سرشماری
عرب‌ها به این روستا مهاجرت کردند. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۱٬۸۹۳ نفر (۴۹۳ خانوار) است. اقتصاد. اراضی مرغوب اطراف گنبدلی مکان مناسب برای چرای دام‌ها می‌باشد شغل مردم این روستا دامداری و کشاورزی گندم و جو به صورت دیم و کار در شرکتهای پالایشگاه نفت و گاز واقع در منطقه خانگیران می‌باشد. ترکیب جمعیتی و قومی. بخشی از ساکنین گنبدلی را علیمیرزایی های سرخس که از تام علیمیرزائی ها کوچ کرده بودند ، بخشی اعراب مهاجر قوش خزاعی و مابقی از بلوچ‌های رسولخانی (شیعه) تشکیل داده اند. خزاعی‌ها عرب زبان و بلوچ‌ها و
تشکیل داده اند. خزاعی‌ها عرب زبان و بلوچ‌ها و علیمیرزائی ها ضمن حفظ اصالت و زبان خویش، به زبان محلی سرخس تکلم میکنند.
کورتزیو مالاپارته (زاده ۹ ژوئن ۱۸۹۸ – درگذشته ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۷) نویسنده، نمایش‌نامه‌نویس، خبرنگار و دیپلمات ایتالیایی بود. زندگی. وی در جنگ جهانی اول به ارتش فرانسه پیوست و پس از مجروح شدن در «جنگ شامپانی»، نشان «صلیب جنگ» (بزرگ‌ترین نشان جنگی فرانسه) را دریافت کرد. پس از بازگشت به ایتالیا به حزب فاشیست پیوست. اما رفته رفته با اندیشه‌های موسولینی مخالفت کرد و با وخامت اوضاع سیاسی در ایتالیا به فرانسه و انگلستان سفر کرد. در سال ۱۹۳۱ پس از بازگشت به ایتالیا از حزب فاشیست استعفا داد و کتاب «فن کودتا» را که علیه
فاشیست استعفا داد و کتاب «فن کودتا» را که علیه هیتلر بود منتشر کرد. با انتشار این کتاب به مدت پنج سال به جزیره‌ای در سیسیل تبعید شد. در سال ۱۹۴۱ به عنوان خبرنگار جنگی راهی جبهه روسیه و فنلاند شد و به خاطر گزارش‌هایش توسط آلمانی‌ها به چهار ماه اقامت در اردوگاه‌های کار اجباری محکوم شد. از سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم رابط متفقین و پارتیزان‌های ایتالیایی بود. پیوند به بیرون. شب مالاپارته در مجلۀ بخارا
شورلق("شورلخ")، از روستاهای بخش مرزداران شهرستان سرخس در استان خراسان رضوی است. بنیانگذار روستا علی خان قلی خیر بوده است. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵خ جمعیت آن ۹۰ خانوار و ۴۱۲ نفر است. موقعیت. شورلق در ۵۴ کیلومتری جنوب غربی شهر سرخس و در حاشیه جاده سرخس – مشهد و رودخانه کشف رود قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۶۰۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک کوهستانی است. مردمشناسی. شورلق دارای یک رودخانۀ فصلی به نام رودخانۀ شورلق است که این رودخانه در ادامۀ مسیر کوتا، به کشف رود متصل می‌شود. شغل مردم این روستا کشاورزی و
کشف رود متصل می‌شود. شغل مردم این روستا کشاورزی و دامداری است. محصولات عمدۀ این روستا گندم و جو و کشاورزی به صورت دیم می‌باشد.
کلود پرو (زاده ۱۶۱۳ – مرگ ۱۶۸۸) معمار بخش شرقی لوور بود. منابع. Wikipedia contributors، "Claude Perrault،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Claude_Perrault&amp;oldid=179828847
شارل لو برَن ، نقاش و طراح فرانسوی زادهٔ پاریس بود. او بنیان‌گذار مکتب فرانسوی نقاشی بود و با کمک‌های او آکادمی نقاشی و مجسمه‌سازی در ۱۶۴۸ تأسیس شد. شارل لبرون در طی ۱۶۶۸ تا ۱۶۸۳ از سوی لوئی چهاردهم به خدمت گرفته شد تا تزئینات و نقاشی‌های کاخ ورسای را انجام دهد.
کندکلی، از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخس در استان خراسان رضوی است و در شمال غرب شهر سرخس و در مجاورت روستای یازتپه واقع شده‌است. ساکنین این روستا را سیستانی‌های مهاجر تشکیل می‌دهد. شغل مردم این روستا همانند دیگر روستاهای شهرستان سرخس کشاورزی و دامداری می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۵ خانوار و ۱۵۰۷ نفر است.
شوریجه یا شورچه، از روستاهای بخش مرزداران توابع شهرستان سرخس و دراستان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت شوریجه سفلی و علیا ۱۸۰ خانوار و ۸۱۷ نفر است. موقعیت. این روستا در ۶۰ کیلومتری جنوب شهر سرخس و در حاشیه تپه ماهورهای کنار کشف رود قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۶۰۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک کوهستانی است. تاریخچه. به گفته هانری دو بلوک ویل در سال ۱۸۶۱ میلادی (۱۲۷۷ هجری قمری)، شوریجه تقریباً ۱۴۶ سال پیش بنیان شده‌است. در گزارش میرزا محمد حسن مهندس چنین آمده‌است.«شورچه و پس کمر از نقاطی
حسن مهندس چنین آمده‌است.«شورچه و پس کمر از نقاطی است که جمشیدی‌ها متصرف شده‌اند و مواضع با اهمیتی است و عمده جنگل پسته در دامنه کوهسار شورچه و آق دربند و پس کمر است.» این روستا شامل دوقسمت شوریجه علیا و شوریجه سفلی می‌باشد که شوریجه علیا وسیعتر و بزرگ‌تر از دیگری است. مردم این روستا ترکیبی از بلوچ و فارس می‌باشد و تعداد کمی نیز در این روستا ترک وجود دارد. شغل مردم شوریجه کشاورزی و دامداری می‌باشد.
موج‌ها یا خیزاب‌ها از رمانهای پیچیدهٔ ویرجینیا وولف است که در سال ۱۹۳۱ انتشار یافت. موج‌ها که با تکنیک تک‌گویی درونی نوشته شده وولف را در اوج تجربه‌گرایی خود نشان می‌دهد. خود وولف اثر را یک شعر-نمایش (playpoem) و نه یک رمان خواند. موج‌ها توسط مهدی غبرایی به فارسی برگردانده شده‌است.
صدرآباد از روستاهای توابع دهستان پل خاتون، بخش مرزداران در شهرستان سرخس استان خراسان رضوی است؛ و در جنوب شهر سرخس و در حاشیه رودخانه تجن قرار دارد. تاریخچه. صدرآباد که به آن صدر آباد رستاق هم می‌گویند، یکی از روستاهای شهرستان صدوق از استان یزد می‌باشد که در حال حاضر مرکز دهستان رستاق است. این روستا دارای یک دبیرستان پسرانه است که دانش آموزان روستاهای مجاور تابعه دهستان رستاق را نیز پذیرا می‌باشد. نام سابق این روستا علی‌آباد صدری بوده‌است. از اماکن تاریخی آن می‌توان به مسجد جامع و خانه‌های سنتی ساخته شده از
می‌توان به مسجد جامع و خانه‌های سنتی ساخته شده از گل با سقف‌های دوری و بخش‌های زمستانه و تابستانه اشاره کرد. این روستا در زمان قدیم دارای قنات پرآبی بوده که باعٍث جذب افراد از شهر یزد و سایر مراکز شده‌است. مردمشناسی. ساکنین این روستا سیستانی و بلوچ هستند شغل این مردم کشاورزی دیم و دامداری می‌باشد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۹۰ خانوار و ۴۷۷ نفر است. منابع. صدرآباد همچنین یکی از روستاهای استان یزد می‌باشد و به صدرآباد رستاق معروف است.
در ریاضیات، کلمه ثابت می تواند معانی متعددی داشته باشد. به عنوان یک صفت، می تواند به عدم-تغییر (یعنی تغییر نکردن نسبت به مقداری دیگر)؛ و به عنوان اسم، می تواند این دو معنی را داشته باشد: به عنوان مثال، یک تابع مربعی را اغلب به این صورت نمایش می دهند: که در آن formula_2 و formula_3 و formula_4 ثابت اند (یا پارامتر اند)، و formula_5 یک متغیر است، یعنی به جای آن مقدار ورودی تابع مورد مطالعه قرار می گیرد. راه صریح تری برای نمایش این تابع به این صورت است: که وابستگی تابع به متغیر ورودی formula_5 را با وضوح
وابستگی تابع به متغیر ورودی formula_5 را با وضوح بیشتری نمایش می دهد (همینطور ثابت بودن formula_2 و formula_3 و formula_4 را نیز نشان می دهد). از آنجا که formula_4 در جمله ای بدون formula_5 ظاهر شده، به آن جمله ثابت این چند جمله ای گفته شده و می توان آن را به عنوان ضریب formula_13 نیز تصور نمود. به طور کلی تر، هر جمله یا عبارت یک چندجمله ای از درجه صفر را ثابت در نظر می گیرند. وابستگی به زمینه. طبیعت وابستگی به زمینه مفهوم "ثابت" را می توان با مثال زیر از حسابان توضیح داد: "ثابت" به این معنی است که به
از حسابان توضیح داد: "ثابت" به این معنی است که به متغیری وابسته نیست؛ یعنی با تغییر آن متغیر، تغییر نکند. در خط دوم بالا، به این معنی است که به h وابسته نیست؛ در خط سوم، به این معنی اس که وابسته به x نیست. یک ثابت در یک زمینه محدود، ممکن است در محدوده گسترده تری دیگر ثابت نباشد. پس مهم این است که ثابت بودن را نسبت به چه متغیر یا متغیر هایی در نظر بگیریم
قوش سربوزی، از روستاهای بخش مرکزی شهرستان سرخس است که در جنوب شهر سرخس و در غرب حاشیه رودخانه تجن واقع شده‌است. قوش سربوزی از دیگر روستاهای شهرستان سرخس تقریباً جدیدتر است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۷۳ خانوار) ۲۰۳۲ نفر است. تاریخچه. این روستا در حدود ۸۰ سال پیش توسط طایفه سربوزی که از تیموری‌های اهل تسنن تربت جام هستند، تأسیس شده‌است. تا حدود ۶۰سال پیش سربوزی‌ها در اینجا ساکن بودند، اما آن‌ها به روستای چکودر کوچ کردند. معیشت. ساکنین این روستا بلوچ هستند و شغل آن‌ها کشاورزی و دامداری است.
در ریاضیات یک عبارت یک ترکیب متناهی از نمادها است که این ترکیب بر اساس قواعد وابسته به بافت، خوش فرم می‌باشد. برای نوع نماد این انتخاب‌ها وجود دارد: عدد (ثابت)، متغیر، عملیات، تابع، و دیگر نمادهای ریاضیاتی، مثلاً نقطه‌گذاری، نمادهای گروه‌بندی و دیگر نمادهای نحوی. می‌توان عبارات جبری را نوعی تعمیم‌دادن عملیات حسابی معمول دانست که تفاوت این دو آن است که عبارت جبری از طریق ترکیب اعداد، متغیرها و عملیات ریاضی، شکل می‌گیرد. مثال‌ها. مثلاً در زیر، یک عبارت بسیار ساده آمده‌است: formula_1 ولی عبارات می‌توانند بسیار
آمده‌است: formula_1 ولی عبارات می‌توانند بسیار پیچیده باشند، مثلاً: formula_2 یا مثلاً:
ایران نیوز اولین و تنها روزنامه انگلیسی زبان صبح ایران، متعلق به بخش خصوصی در ایران از مهرماه سال ۱۳۷۳ شمسی در تهران آغاز به کار کرد. این روزنامه اولین روزنامه الکترونیکی ایران بود که از طریق بی‌بی‌اس (BBS) اخبار و مقالات خود را قبل از چاپ در اختیار خوانندگان خود قرار می‌داد و با پیدایش اینترنت بلافاصله وبسایت خود را راه‌اندازی نمود. مرتضی فیروزی نیاکی سردبیر و محمد سلطانی‌فر مدیر مسئول و موسسه سخن گستر صاحب امتیاز آن بودند، با تغییراتی که در روزنامه صورت پذیرفت، اکنون محمد نقاشیان مدیر مسئول و خدیجه احمدی