payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قریه قلعه نور وچای کهسانی شروع وبه تمام ولسوالی گسترش یافت قریه شکرآب. قریه شکر آب یکی از قریه‌های‌های بزرگ ولسوالی گلران است که در پانزده کیلومتری مرکز ولسوالی گلران قره باغ قرار دارد نفوس تقریبی آن به هزار و پانصد تن می‌رسد باشندگان این قریه متشکل از دری زبانها میباشد و اکثراً مردم آن بلوچ ازبگزهی هستند و بر علاوه مردم بلوچ، طاهری، و تاجیک در این قریه زندگی می‌کند بزرگان این قریه عبارت از ارباب تاجمیر ملا محمد عسکر حاجی ملا کریم خان ارباب شکرآب عبدالغفور عبدالوهاب و عبدالکریم می‌باشد و ارباب آن فعلاً
عبدالوهاب و عبدالکریم می‌باشد و ارباب آن فعلاً ارباب سرکار خان می‌باشد این قریه در چند سال اخیر وسعت زیادی پیدا کرده‌است اقتصاد این قریه را کشاورزی و مالداری تشکیل می‌دهد کشاورزی در این قریه رشد خوبی دارد کشاورزی اکثراً للمی است و زمین‌های آبی کشاورزی آن زیاد است این قریه دارای دو باغ بزرگ است که انگور زیادی دارد مردم این قریه گندم، سیب زمینی، بادمجان ، پیاز، سیر، زردک، شغلم … و انواع سبزیجات و حبوبات وانواع درخت بادم، پسته، زردآلو، سیب، آلو، انار… را به صورت آبی و گندم جو نخود عدس کرابیه و پالز را به صورت
آبی و گندم جو نخود عدس کرابیه و پالز را به صورت للمی زرع می‌نماید آب زراعتی این قریه از دره شارشاره که دارای دو آبشار زیباست تأمین می‌گردد و آب آشامیدنی آن که آب نادری در منطقه است به صورت لوله‌کشی به قریه می‌آید تأمین می‌گردد این قریه دارای کاریزهای زیادی بوده که فعلاً از بین رفته‌است تاریخ این قریه بر اساس آثاری که در زمان حکومت قبلی امارت اسلامی بدست آمده به گفته باستان شناسان به دو هزار و پانصد سال قبل از میلاد مسیح بر می‌گردد این قریه در پائین کوه قرار دارد اگر در فصل بهار بارندگی زیاد باشد تمام اطراف
دارد اگر در فصل بهار بارندگی زیاد باشد تمام اطراف آن گلگون و زیبا می‌گردد در غرب این قریه بیدک و در شرق آن قاشقی و چشمه تاسک و در شمال شرق آن رباط سرگردان و در جنوب آن کوه قرار دارد این قریه دارای دو مسجد و یک مکتب متوسطه می‌باشد که در چند سال اخیر رشد خوبی کرده‌است روستای زیره گی و حوضچه. زیره گی کلان و حوضچه دو قریه بزرگ از قریه های گلران است که در دوازده کیلومتری جنوب قره باغ مرکز ولسوالی گلران واقع شده‌است نفوس تقریبی آن ۲۷۰۰ نفر است و همه آنها فارسی زبان هستند که در گلران به قوم ساغری مشهور اند این
زبان هستند که در گلران به قوم ساغری مشهور اند این قریه ها از جمله کوه پایه‌های سرسبز ولسوالی گلران است که در هر فصل بهار مردم هرات برای تفریح از کوه بزرگ و سرسبز این قریه دیدن می‌کنند قریه حوضچه و زیرگی متشکل از شش قریه کوچک و بزرگ بنام‌های قریه‌های زیره گی کلان زیرگی خورد. مومن آباد، قریه کهنه، کلابی و خردمندان است که در رأس امور اجتماعی این قریه تا سال ۱۳۹۰ سه ارباب بنام‌های حاجی محمداکبر کلان قوم ساغری در قریه‌های زیرگی. ارباب عبدالظاهروحاجی ارباب ده باشی قرارداشتند مردم اکثرأ به مالداری (دامداری) و
باشی قرارداشتند مردم اکثرأ به مالداری (دامداری) و کشاورزی مشغول‌اند. در قریه کهنه که مرکز این روستاهست مردم زیادتربه کشاورزی مشغول اند که به استثنای زمین‌های للمی زمین‌های آبی شان را از دو کاریز بنام‌های کاریز عبدالله خان و کاریز ارباب ده باشی آبیاری می‌کنند محصولات عمده کشاورزی این روستا عبارت اند از گندم، نخود، انگور، سیب زمینی، پیاز، گوجه فرنگی و غیره می‌باشد. جوانان این روستا مانند دیگر روستاهای گلران تاپیش از فروپاشی حکومت طالبان تااندازهٔ از نعمت درس و آموزش محروم بودند و فقط جوانان می‌توانستند
درس و آموزش محروم بودند و فقط جوانان می‌توانستند آموزش‌های مذهبی را در مساجد نزد ملایان بیاموزند که باروی کارآمدن حکومت کرزای ازسال ۱۳۸۰خورشیدی جوانان این روستا آموزش‌های ابتدایی را در مساجد شروع کردند تا اینکه در سال ۱۳۸۳ به کمک کشور آلمان دو مدرسه در این روستاها اعمار گردید. در سال ۱۳۹۷ مردم این روستاها خسارات هنگفت مالی را از حادثات طبیعی متقبل شدند که در بزرگترین حادثه حدود ۲۰۰ گوسفند را سیلاب نابود کرد.
بیابان موهاوی یا موهاوه یا موخاوه بیابانی در جنوب غربی ایالات متحده آمریکا است. این بیابان که از روی قبیله سرخ‌پوستان موهاوی نام گذاری گردیده است، صحرایی خشک است که قسمت‌هایی از ایالات یوتا، کالیفرنیا، آریزونا، و نوادا را در بر می‌گیرد. این بیابان نزدیک به ۵۷٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد و کمتر از ۲۵۰ میلی متر در سال بارندگی دارد. دمای این منطقه دارای دامنه بسیار متغیری است بطوریکه از -۱۸ تا ۵۴ درجه سانتی‌گراد دیده شده است. پارک ملی دث ولی در این بیابان قرار دارد.
وُلُسوالی بامیان یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان در افغانستان است. آب و هوای سردی دارد و در کنار رشته‌کوه‌های بابا قرار دارد. بامیان از مناطق کهن و تاریخی است و به قلب هزارستان معروف می‌باشد. آثار تاریخی آن در جهان مشهور می‌باشد از جمله دو بت بزرگ بودا که به دست رژیم طالبان تخریب گردید. بیشترین مردم این منطقه را هزاره‌ها تشکیل می‌دهند.
کَهمَرد یکی از ولسوالی‌ها (شهرستان‌های) ولایت بامیان، افغانستان است و در ارتفاع ۱۴۷۵متری با ۳۱۰۴۲ نفر جمعیت واقع شده است. ولسوالی کهمرد در ۱۴۰ کیلومتری شهر بامیان در شمال این ولایت قرار دارد. از سوی خاور با کوه‌های تاله‌برفک، ولایت بغلان، از سوی باختر با ولسوالی یکاولنگ، ولایت بامیان، از سوی شمال با ولسوالی روی دوآب، ولایت سمنگان و از سوی جنوب با ولسوالی سیغان، ولایت بامیان هم‌مرز است. جغرافیا. ولسوالی کهمرد به پنج دره (هاجر، مادر، تنگی پشته، اشپشت و دوآب مخ زرین) تقسیم شده است. رودخانه اصلی آجر، منبع مهم
زرین) تقسیم شده است. رودخانه اصلی آجر، منبع مهم آب برای این ولسوالی است. کهمرد را نسبتاً ثروتمند می‌دانند. این ولسوالی در گذشته شکارگاه شاه سابق (ظاهر شاه) بوده است. در طول جنگ هیچ تخریب عمده ای در خانه‌ها، مغازه‌ها، مراکز آموزشی و بهداشتی صورت نگرفت. قریه دوشاخ. اولاً دوشاخ دو وجه دارد یکی در مسیر دو جری (دو دره) واقع است و ثانیاً زیارت خواجه سبز یک درخت ارچه بزرگ دارد و آن دو شاخ دارد یکی بطرف کوه شرقی رفته و دیگری بطرف کوه غربی ازین دو جهت قریه را دو شاخ نامیده‌اند. مردم ابتدایی که در قریه دوشاخ
دو شاخ نامیده‌اند. مردم ابتدایی که در قریه دوشاخ آمده‌اند، یکی قوم بیگ بای و دیگری بنام کلانتر که در ابتدا در قریه دو شاخ آمده قدامت اولی دارد، بعداً قوم بنام میرا و بعداً یک قوم بنام گل محمد از غندک آمده و یک قوم بنام ایشانها یعنی خواجه‌های سیغان آمده‌اند و یک قوم بنام آهنگر از بالای کهمرد آمده که جمله ۷ قوم موجود است. قریه سرگلی. قریه‌ای بوده که از طرف شمال با ولسوالی روی دوآب، ولایت سمنگان، از طرف شرق با تاله و برفک، ولایت بغلان، از طرف جنوب با کوه هندوکش و از طرف غرب با قریه دشت سفید محدود است. قریه
و از طرف غرب با قریه دشت سفید محدود است. قریه سرگلی یک قریه سرسبز و دارای فضای کاملاً گوارا می‌باشد. مردم. تاجیک‌ها حدود ۸۵ درصد جمعیت را تشکیل می‌دهند و اکثریت را در این ولسوالی دارند، پس از آن ۸ درصد هزاره‌ها، ۶ درصد تاتارها و اقلیت کوچکی از پشتون‌ها قرار دارند. این ولسوالی در گذشته بخشی از ولایت بغلان بود که بعدها به ولایت بامیان الحاق شد. سرانجام در سال ۱۳۸۴ (۲۰۰۵ میلادی)، بخشی از آن جدا شد و ولسوالی سیغان را تشکیل داد. آموزش. براساس آمار ریاست معارف کهمرد، ۳۲ نهاد آموزشی در این ولسوالی فعال هستند که
۳۲ نهاد آموزشی در این ولسوالی فعال هستند که شامل ۱۰ مکتب لیسه، ۱۳ مکتب متوسطه، ۶ مکتب ابتداییه، ۳ مدرسه و یک دارالمعلمین می‌شود. در این مکاتب ۱۰۶۷۱ دانش آموز تحت آموزش قرار دارند. تعداد کارمندان ریاست معارف کهمرد ۳۷۰ نفر است که ۳۱ آموزگار زن را نیز شامل می‌شود. روستاهای مشهور. از روستاهای مشهور این ولسوالی می‌توان به آجر، بنق، روی سنگ، دودَری، پایان باغ، مَدَر، دُرو، دوشاخ، باجگاه، انداب، دشت سفید، کِلیچ، دوآب، و میخ زرین اشاره کرد. اقتصاد. در حدود ۹۰ درصد باشندگان این ولسوالی مصروف زراعت و مالداری اند و
باشندگان این ولسوالی مصروف زراعت و مالداری اند و اکثری آنان معیشت زندگی شان را از طریق فروش میوه جات تأمین می‌کنند. مساحت باغ‌های ولسوالی کهمرد به هزاران جریب زمین می‌رسد که ۲۰ نوع میوه چون زردآلو، سیب، چهارمغز، بادام، انگور، انار، سنجد و توت را تشکیل می‌دهد. بر بنیاد گفته‌های باشندگان ولسوالی کهمرد، زردآلوی ساقی پیشینه تاریخی ۵۰۰ ساله دارد که برای نخستین بار در زمان ظهیرالدین بابرشاه از بخارا به ولسوالی کهمرد آورده شده است. از میوه درخت زردآلو چپه نمک، کشته و خلونیج به دست می‌آید و چپه نمک که شکل لوله ای
و خلونیج به دست می‌آید و چپه نمک که شکل لوله ای را دارد، از مرغوبترین انواع کشته در سطح افغانستان می‌باشد و هر سیر (هفت کیلو) آن ۲۵۰۰ الی ۳۰۰۰ افغانی در بازار آزاد به فروش می‌رسد. فرهنگ. برای اولین بار جشنواره گل زردآلو با برنامه‌های متنوع فرهنگی و هنری در این ولسوالی با اشتراک صدها نفر از باغداران، دهاقین، باشندگان محل و مسئولان حکومتی دایر شد. منابع. بامیانی، بسم‌الله خان، «نگاهی به تاریخ و فرهنگ باشندگان بامیان»، پیشاور، ۱۳۸۰ خورشیدی/ ۲۰۰۱ میلادی. صص۱۵۸–۱۸۱.
وُلُسوالی پَنجاب یکی از ۸ ولسوالی ولایت بامیان افغانستان است. براساس سرشماری نفوس سال ۲۰۱۱ نفوس این ولسوالی ۹۸٬۲۰۰ نفر است و ۱۸۹۱ کیلومتر مربع پهناوری دارد. نام. نام پنجاب از یکجا شدن رودهای غرغری، تگاب برگ، نرگس، مهر و ترپس که در این ناحیه یکجا شده دریای پنج آب را می‌سازد، گرفته شده است. تاریخچه. پنجاب مرکز منطقهٔ دایزنگی قدیم است، منطقه ای که در آن حکمرانی اعلی به همان نام وجود داشت. حکمرانی اعلی دایزنگی در قدم نخست در منطقه خوردک تخته و سپس مرکز پنجاب موقعیت داشت. مناطق مهم هزاره جات همچون پنجاب، ورس،
داشت. مناطق مهم هزاره جات همچون پنجاب، ورس، لعل و سرجنگل، شهرستان، بهسودین و یکاولنگ (یکاولنگ در اول زیر اثر حکمرانی اعلی دایزنگی بود بعداً به حکومت اعلی پروان پیوست) ولی براساس تقسیمات اداری سال ۱۳۴۳ جزئی از ولایت بامیان شد. مرکز این ولسوالی پنجاب نام دارد. شاهراه‌های کابل-هرات از راه هزاره‌جات و بلخ-قندهار از راه بامیان و دایکندی از پنجاب عبور می‌کنند. جغرافیا. این ولسوالی در نقطه قرار دارد. پنجاب در ۱۳۵ کیلومتری جنوب غرب ولایت بامیان قرار دارد. از طرف شرق با ولسوالی حصه دوم بهسود ولایت میدان وردک و بخشی
با ولسوالی حصه دوم بهسود ولایت میدان وردک و بخشی از ولسوالی یکاولنگ بامیان، از طرف غرب با ولسوالی‌های اشترلی ولایت دایکندی و ورس ولایت بامیان، از طرف شمال با ولسوالی یکاولنگ بامیان و لعل سرجنگل ولایت غور و از طرف جنوب با ولسوالی ورس بامیان و ولسوالی حصه دوم بهسود ولایت میدان وردک هم سرحد است. آب و هوا. نظر به طبقه‌بندی سازمان جهانی آب و هوا، پنجاب شامل آب و هوای قاره ای مرطوب با تابستان‌های خنک و زمستانهای سرد و برفی به دلیل ارتفاع زیاد خود از سطح بحر می‌شود. میزان بارش سالانه آن به‌طور میانگین ۳۰۵
می‌شود. میزان بارش سالانه آن به‌طور میانگین ۳۰۵ میلی‌متر است. میزان خشک‌ترین ماه سال بدون هیچ بارندگی است، در حالی که آوریل با میزان بارش ۷۷ میلی‌متری مرطوب‌ترین ماه سال به‌شمار می‌رود. میانگین دما در در پنجاب ۳٫۴ درجه سانتی گراد است که اسد گرم‌ترین ماه سال با متوسط دمای آن ۱۷٫۱ درجه سانتی گراد و دلو با متوسط دمای -۱۴٫۱ درجه سانتی گراد، سردترین ماه سال است. اداره. پنجاب در سال ۱۳۰۰ هجری شمسی برای چهل سال مرکز حکومت کلان دایزنگی بود و حکومت‌های یکاولنگ، لعل و سرجنگل غور، دایکندی، و بهسود از ولایت میدان وردک
سرجنگل غور، دایکندی، و بهسود از ولایت میدان وردک از لحاظ تشکیلات اداری به پنجاب مربوط بوده است. در سال ۱۳۴۰ که بامیان از حکومت پروان جدا گردید. پنجاب از حکمرانی اعلی به ولسوالی تنزیل و این ولسوالی تحت اداره ولایت بامیان قرار گرفت. مهم‌ترین قریه‌های پنجاب غرغری، پشته، تگاب برگ، ترپس، مهر، ترغی، مرکه بالا و پایین، درازقول، نیقول، نرگس، گهدر، گنداب، اخضرات، خارقول، کرمان و سنگریز می‌باشد. ترابری. از این ولسوالی راهای مواصلاتی کابل دایکندی، بامیان دایکندی، بامیان غور می‌گذرد و این ولسوالی را با پایتخت و ولایت
غور می‌گذرد و این ولسوالی را با پایتخت و ولایت وصل می‌کند. قرار است سرک معروف گردن دیوار نیز از پنجاب بگذرد مردم. باشندگان ولسوالی پنجاب را هزاره‌ها تشکیل می‌دهند که به زبان فارسی هزارگی صحبت می‌کنند. مناطق. دره‌ها یا مناطق ذیل ولسوالی پنجاب را تشکیل می‌دهند: دره غرغری و پشته آن که در امتداد سرک مواصلاتی پنجاب یکاولنگ موقعیت دارد، دره تکاب برگ که در شرق غرغری، دره تراپس و مهر که در شرق تگاب برگ و دره ترغی که در شرق مهر و تراپس موقعیت دارد. مرکه بالا و پایین که در قسمت جنوب پنجاب، دره نیقول، نرگس، گهدر و
که در قسمت جنوب پنجاب، دره نیقول، نرگس، گهدر و گنداب، اخضرات، سنگریز، خارقول و کرمان که در غرب ولسوالی موقعیت دارد. هریک از این دره‌ها دارای ده‌ها قریه است. اقتصاد. ولسوالی پنجاب با داشتن علفزارها و کوه‌های مرتفع و پوشیده از گیاه، مکان خوبی برای مالداری است. همچنین در این ولسوالی روغن زرد، قروت، دوغ و دیگر فرآورده‌های حیوانی زیادی وجود دارد که به کابل نیز صادر می‌گردد. هرچند این ولسوالی سرد سیر است، اما زراعت مروج است و شغل اکثریت مردم آن را مالداری و زراعت تشکیل می‌دهد. ورزش. پنجاب محل خوبی برای اسکی در
تشکیل می‌دهد. ورزش. پنجاب محل خوبی برای اسکی در زمستان است و هم ساله شماری از اسکی بازان ولسوالی پنجاب رفته و اسکی شان را اجرا می‌کنند. هرچند دراین ولسوالی ورزش‌های همانند بزکشی، والیبال و فوتبال نیز رایج است.
سیغان یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان واقع در افغانستان است. این ولسوالی از طرف شرق به ولایت بغلان از غرب به ولسوالی یکاولنگ از شمال به ولسوالی کهمرد و از طرف جنوب به ولسوالی شیبر متصل است. اکثر مردم این ولسوالی به شغل کشاورزی مشغول بوده و از تولیدات کشاورزی آن می‌توان از زردآلو، بادام، چارمغز (گردو)، شفتالو (هلو)، گندم و کچالو (سیب‌زمینی) نام برد. روستاهای مشهور. بیانی، خدادادخیل، سیدبابا، قرخوال، گوشگ، خواجه گنج، آب بالای بیگل (قریه بزرگ بیگل شامل قریه‌های گاوپریده، ارگانه، قلعه، چاچا، لاغور و موسادره و
گاوپریده، ارگانه، قلعه، چاچا، لاغور و موسادره و کته‌اولنگ است)، پشتواز، چراغان، غورابچی، جنگلک، سوخته چنار، غوراب، کوهگدای، باغمیرا، ده نوله، قراونه و ده امان است. مردم. حدود ۷۰ درصد از جمعیت این ولسوالی را تاجیک‌ها، ۲۷ درصد را هزاره‌ها، و بقیه ۳ درصد را سایر اقوام تشکیل می‌دهند.
وُلُسوالی شیبَر یکی از ولسوالی‌ها (شهرستان‌ها) ی ولایت بامیان افغانستان است. جغرافیا. شیبر در ۴۸ کیلومتری مرکز بامیان و در شمال شرق ولایت بامیان واقع شده است. این ولسوالی در ارتفاع ۲۶۰۰ متری واقع شده و از پنج دره بزرگ (غندک و جلمیش (۹۸٪ تاجیک و ۲٪ هزاره)، دره‌های شمبول و شیبر (۷۰٪ هزاره شیعه و ۲۵٪ هزاره اسماعیلی) و دره کالو (۹۵٪ هزاره شیعه و ۵٪ هزاره اسماعیلی) تشکیل شده است. این ولسوالی شامل ۹۴ روستا است. دره‌های شمبول و شیبر از ولسوالی شیخ علی ولایت پروان سرچشمه می‌گیرند و تا شمال غرب دره شکاری امتداد
سرچشمه می‌گیرند و تا شمال غرب دره شکاری امتداد دارند. منطقه انتهای دره بلولا و عراق نامیده می‌شود. بزرگراه قدیمی کابل که به سمت شمال می‌رود از این دره عبور می‌کند. اکثر مردم این دره متعلق به اسماعیلیه هستند. دره کالو از تنگه حاجیگک در همسایگی ولایت وردک شروع می‌شود و تا شونبول یا دره بامیان امتداد دارد. ساکنان این دره نیز اسماعیلیه هستند و به زبان فارسی دری صحبت می‌کنند. دره‌های غندک و جلمیش از دره بامیان شروع می‌شوند و تا کهمرد امتداد دارد. جمعیت این دره تاجیک هستند. این ولسوالی تا حدودی تحت کنترل حزب
تاجیک هستند. این ولسوالی تا حدودی تحت کنترل حزب وحدت است. منطقه غندک و جلمیش که عمدتاً ساکنان آن تاجیک هستند، تحت کنترل حزب جمعیت اسلامی قرار دارند. از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ این ولسوالی توسط طالبان اشغال شد. بخش‌های جنوبی این ولسوالی که عمدتاً ساکنان آن هزاره هستند، در معرض درگیری‌های سنگین قرار گرفت و منجر به تخریب بیشتر خانه‌ها شد. از شرق به ولسوالی شیخ علی مربوط ولایت پروان، از غرب به مرکز ولایت بامیان، ازشمال به ولسوالی تاله و برفک ولایت بغلان و ولسوالی سیغان ولایت بامیان و از جنوب به بهسود ولایت میدان ورک
ولایت بامیان و از جنوب به بهسود ولایت میدان ورک همسایه است. دریاهای مشهور این ولسوالی عبارت اند ازشنبل، کالو، جلمش، غندگ، عراق و شیبراست ، این دریاها از ارتفات کوه بابا و هندوکش بین بامیان و سیغان سرچشمه میگیرند که در قسمت های شش پل، شکاری، دهن غندگ و دهن جلمش به دریای بامیان میریزند که این دریا در دوآب میخ زرین با دریای کهمرد یکجا گردیده ودر حصه ولسوالی دوشی بغلان با آب های سالنگ و خنجان اندراب یکجا میگردد و از ولایت بغلان و کندز عبور کرده که انرژی برق پلخمری و آبیاری زراعت آن را به عهده دارد. ترابری. این
و آبیاری زراعت آن را به عهده دارد. ترابری. این ولسوالی بر سر راه سه شاهراه بزرگ استراتیژیکی قرار گرفته است؛ شاه راه حاجیگگ ـ میدان وردک، شاه راه شیبر ـ پروان و شاه راه شکاری ـ بغلان، که شیبر و بامیان را به بیرون وصل کرده می کنند. مردم. براساس گزارش سال ۲۰۰۲ منتشر شده توسط UNHCR و AIMS: جمعیت ولسوالی شیبر از اقوام مختلف تشکیل شده که ترکیب تقریبی آن به شرح زیر است: ۸۵٪ هزاره ها ۳٪ تاجیک ها ۱٪ سایر اقوام آموزش. در سطح ولسوالی شبر ٣١ باب مکتب رسمی فعالیت دارند که ٨ باب آن لیسه، ١٧ باب آن متوسطه و ۶ باب آن
که ٨ باب آن لیسه، ١٧ باب آن متوسطه و ۶ باب آن ابتداییه می باشند. این مکاتب ۶٩۰٥ نفر متعلم را که ٣١۰٢ نفر آن اناث و ٣٨۰٣ نفر آن ذکور می باشند، تحت پوشش قرار داده و توسط ٢۶٧ نفر معلم (٢٢١ نفر رسمی و ۴۶ نفر قرار دادی) که از مجموع ٢۶٧ نفر آن ٣٨ نفر معلم اناث می باشد، آموزش داده می شود. اقتصاد. موجوديت معدن آهن حاجيگک، اهميت اقتصادى اين ولسوالى را بر ملا مى سازد و یکی از معادن بزرگ در سطح آسیا محسوب ميگردد. معدن آهن حاجیگک که در سلسله کوه های هندوکش، میان بامیان و ميدان وردک واقع است، در سال ۱۳۳۹هجری شمسى،
و ميدان وردک واقع است، در سال ۱۳۳۹هجری شمسى، شناسایی شده و١٦ کیلومتر طول و ۵۵۰ مترعمق دارد.در اين معدن که يکى از بزرگترين معادن دنيا به شمار ميرود،دو ميليارد ُتن آهن وجود دارد.در داوطلبى ماه قوس سال ١٣٩٠، کنسرسيوم کمپنى هاى هندی (SAIL/ AFISCO) براى استخراج سه بلاک و يک کمپنی کانادايى (Kilo Gold Mines)براى استخراج يک بلاک اين معدن برنده شده است و قرار است که کار استخراج آن در سال ١٣٩٢ آغاز گردد. اماکن دیدنی. آثار تاریخی در معرض نابودی قرار دارد؛ در ولسوالی شبر جاذبه های توریستی؛ تاریخی و طبیعی نیز وجود
شبر جاذبه های توریستی؛ تاریخی و طبیعی نیز وجود دارد. شهر سرخوشک در دره ی غندک است، یک استوپا در خود غندک است، یک قلعه تاریخی در دره ی جلمش است، همین طور در تَغمه چی عراق هم یک قلعه ی تاریخی وجود دارد و لخشوم قلعه در مسیر سرک عمومی شبر ـ بامیان، می باشد. عکس لخشوم قلعه در بانکنوت‌های جمهوریت داودخان چاپ شده است. همچنان سرای تاریخی کالو که مساحت چند جریب زمین را احتوا می‌کند و معرف معماری بامیان قدیم است. در تمام مناطق اسماعیلی‌نشین شیبر قلعه‌ها و حصارهای تاریخی موجود است که سنت قلعه‌نشینی در میان شیعیان
تاریخی موجود است که سنت قلعه‌نشینی در میان شیعیان اسماعیلی افغانستان با دوره الموت و خراسان بزرگ را نشان می‌دهد. به لحاظ تاریخی نشان می‌دهد که اسماعیلیان در این مناطق حکمرانی داشته اند. این آثار تاریخی متأسفانه توسط ریاست اطلاعات و فرهنگ محافظت نمی شود و در حال تخریب شدن و تقریبا نابودی هستند و باید روی این ها کار شود. اماکن مذهبی. اماکن مذهبی شیبر شامل مساجد، تکیه‌خانه‌‌ها و جماعت‌خانه می‌باشد.
وُلُسوالی وَرَس یا ورث یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان افغانستان است. جغرافیا. ولسوالی ورث در منتهی الیه جنوب غربی شهر بامیان قرار دارد ویکی از دورترین ولسوالی‌های بامیان است. ۱۷۲ کیلومتر با مرکز ولایت فاصله داشته، از طرف غرب با ولسوالی اشترلی دایکندی، از طرف شرق با ولسوالی حصه دوم ولایت میدان وردک، از طرف شمال با ولسوالی پنجاب بامیان و از طرف جنوب با ولسوالی ناور ولایت غزنی وصل است. جمعیت آن بالغ بر ۱۲۳٬۲۹۲ هزار نفر و مساحتش ۲۹۸۸ کیلومترمربع می‌باشد. دریایی که از پنجاب به این ولسوالی می‌آید در منطقه دوآّب
که از پنجاب به این ولسوالی می‌آید در منطقه دوآّب بین رزگ و ایگ به آب ایسپی غو می‌پیوندد و در ادامه در نزدیکی قریه دیوان به دریای هلمند که از ولسوالی بهسود ولایت میدان جریان دارد می‌پیوندد و مسیر خود را طی می‌نماید. قریه‌ها. ورث دارای دهکده‌های متعدد است در مجموع ورس از پنج زون (منطقه) تشکیل شده‌است که عبارت است از منطقه شیو قل، سرخجوی، چجین، تخت و سراب؛ که هر یک از این مناطق دارای قریه جات متعددی است به عنوان مثال منطقه شیوقل از قریه جات: کسک، ورزنگ .کنگ، دیوان، جیجان، علیا و سفلی، سر پل، استراب، نیقول،
دیوان، جیجان، علیا و سفلی، سر پل، استراب، نیقول، اورزاغ، پایین آب، قولک، کبتگ، یگ، جرگ، کلدار، توسور، وازدرغان، لوره، للج، پتابقول، کوندوگ، سیاه قول و… هستند شیوقل (شیو=سفید/قل=سنگ) را از آن جهت شیوقل گفته‌اند که اغلب سنگ‌های کوهستان‌های این منطقه سفید رنگ می‌باشد. تخت ورث، ورزنگ، شیوقل، کنگ، یِگ، رزگ، [قول مسعود]، تنگ زردگ، سینه بولاق، قوناق، جوقول، سرو) که یکی از مناطق یا منطقه بسیار زیبای ورس است که در قریه‌های متعددی مثل: تنور، باریکی، خاک سیدقولی، رشک، نهورک، سفید نهور، نیک، میاندیک، قول پیری، اسپسنگ،
نهورک، سفید نهور، نیک، میاندیک، قول پیری، اسپسنگ، قول محمد، بدقولک، شگتگ، قاف جوی، لدو، بید قول، پشه کل، آچه مزار «که زیارت بسیار بزرگ به اسم شاه سرورآغا در آن جا وجود دارد که در ایام سال ده‌ها هزار زائرین به زیارت آن می‌آید»، بونه غول قلعه شینیه، جویکاکه، آبقول و سیا قولک از مناطق معروف سراب است)، کوسه، بریکی، لیگان، تینل، قفقول، پتابجوی و تگابغار از مناطق معروف ورث است. مردم. مردم ورس هزاره‌ها هستند و به زبان فارسی دری و گویش هزارگی تکلم می‌کنند. اقتصاد. کچالوهای دیوان در افغانستان به بزرگی، زودپز و
کچالوهای دیوان در افغانستان به بزرگی، زودپز و خوشمزه بودن معروف هستند. زردآلوهای ورث هم در سطح کشور معروف هست. همچنین توت وسیب‌های بسیارمزه دارداردوشلغم خرمسنگ نیز صادر به بقیه ولایت میشود صنایع دستی. برک هزارگی که جامه‌ای زمستانی است و از کرک گوسفند تهیه می‌شود در بهترین نوع خود از صنایع دستی ورث است. برک بیشتر برای ساختن کُرتی وچپن استفاده می‌شود وقیمت آن نیز فی متر به پنجهزار افغانی می‌رسد از دست بافت‌ها وصنایع دستی این ولسوالی محسوب می‌گردد. نمد لیگان نامدارترین نمد در افغانستان بوده و هرکیلوی آن تا
نامدارترین نمد در افغانستان بوده و هرکیلوی آن تا ۶۰۰ افغانی فروخته می‌شود. گلیم، شال، پلاس وبرجی (خورجین چارپایان) از دیگر صنایع دستی این ولسوالی است.
یَکاوْلَنگ یکی از ولسوالی‌های ولایت بامیان واقع در افغانستان است. نام. پسوند «النگ» یا «لنگ»، در ترکیب نام‌واژه بسیاری از جای‌ها مانند یکاولنگ/ یکه‌اولنگ، سالنگ، میرزا النگ و… وجود دارد. در فرهنگ فارسی به معنای دیوار جنگی و در فرهنگ ترکی به نام سبزه زار معنی شده است. در واژهٔ یکه‌النگ هم معنای دیوار قلعه جنگی مناسبت دارد و هم سبزه‌زار. در یکه‌النگ، قلعه‌ها و دژهای بسیار مهم، استراتژیک و کهن تاریخی وجود دارد مانند شار_بربر، فیروز_بهار، گوهرگین و چهل_برج و هم سبزه زارهای مختلف مثل چمن یکاولنگ در نَیک.
و هم سبزه زارهای مختلف مثل چمن یکاولنگ در نَیک. جغرافیا. ولسوالی یکاولنگ در نقطه قرار دارد. این ولسوالی از غرب مرکز بامیان از جانب شمال با ولسوالی دره صوف سمنگان، از طرف جنوب با ولسوالی پنجاب بامیان واز طرف غرب با ولسوالی بلخاب ولایت سر پل متصل است. سالانه هزاران تن به شمول سیاحان خارجی از بند امیر که دارای هفت بند زیبا و طبیعی است، دیدن می‌نمایند که از این درک، عاید خوبی برای مردم محل و دولت بدست می‌آید. اماکن دیدنی. در یکاولنگ دریاچه طبیعی بند امیر اولین پارک ملی افغانستان وجود دارد که یکی از جاذبه‌های
پارک ملی افغانستان وجود دارد که یکی از جاذبه‌های معروف گردشگری در افغانستان می‌باشد. چهل برج نیز از اماکن تاریخی و مکان‌های گردشگری بوده که نشانه‌های قلعه نظامی و مرکز تمدنی کهن را نشان می‌دهد. تقسیم ولسوالی. محمد طاهر زهیر والی وقت بامیان در ۲ عقرب سال ۹۵ ولسوالی حصه دوم بامیان را افتتاح کرد و یکاولنگ به دو بخش اداری حصه اول یکاولنگ و حصه دوم یکاولنگ تقسیم شد. اقتصاد. باشندگان این ولسوالی اکثراً در زراعت مصروف هستند و بخش عمده مخارج خانواده‌های شانرا از محصولات زراعتی و مالداری بدست می‌آورند. ترابری. سرک
زراعتی و مالداری بدست می‌آورند. ترابری. سرک ارتباطی مرکز ولایت بامیان تا یکاولنگ در سال‌های اخیر آسفالت شده؛ این سرک سهولت‌های زیادی را برای باشندگان مرکز این ولسوالی ایجاد کرده است. اما هنوز مردم به ترانسپورت دست رسی ندارند و حمل و نقل باشندگان این ولسوالی بیشتر توسط حیوانات مانند خر، اسب و گاو صورت می گرد.
زادروزها. ۳۱ ژانویه: فرانتز شوبرت، آهنگساز اتریشی
رویدادها. کریم‌خان زند با لقب وکیل الرعایا به فرمانروایی بخش بزرگی از ایران رسید. مرگ‌ها. ۲۸ ژوئیه: یوهان سباستین باخ آهنگساز آلمانی. منبع. Wikipedia contributors, "1750," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=1750&amp;oldid=200797623
سال ۱۹۹۸ (هزار و نهصد و نود و هشت) میلادی هشتمین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری این سال از ابتدای روز پنج شنبه ۱ ژانویه ۱۹۹۸ شروع شد و در پایان ۳۱ دسامبر ۱۹۹۸ به پایان رسید. سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. نامگذاری‌ها. در تقویم چینی این سال سال ببر نام گرفته‌است. این سال همچنین به عنوان سال بین‌المللی اقیانوس تعیین شد.
سال ۱۹۹۵ (هزار و نهصد و نود و پنج) میلادی، پنجمین سال از دهه ۱۹۹۰ در اواخر سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری این سال از ابتدای روز یک شنبه ۱ ژانویه ۱۹۹۵ شروع شد و در پایان ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵ به پایان رسید. سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. نامگذاری‌ها. در تقویم چینی این سال سال خوک نام گرفته‌است.
ابریشم الیافی طبیعی از جنس پروتئین می‌باشد که از برخی از انواع آن می‌توان پارچه درست کرد. از نخ ابریشم، پارچه‌های ابریشمی می‌بافند که یکی از بهترین و نرمترین پارچه‌های دنیا به‌شمار می‌روند. به دلیل خاصیت براقی نخ ابریشم، پارچه‌های بافته شده از ابریشم همانند منشورهایی هستند که اگر از جهات مختلف به آن‌ها نگاه کنید رنگ‌های متفاوتی از آن می‌بینید. در حدود ۲۷۰۰ سال پیش از میلاد مسیح نخستین بار ابریشم‌بافی در چین انجام شد. تاریخچه. چینی‌ها روش تهیه ابریشم را از ۴۰۰۰ سال پیش می‌دانستند. داستان جالبی در مورد نحوهٔ
سال پیش می‌دانستند. داستان جالبی در مورد نحوهٔ تهیه ابریشم بین چینی‌ها است که می‌گوید روزی ملکهٔ چین «سی لینگ شی» یک پیله کرم ابریشم را به اشتباه داخل آب جوشی که مخصوص شست‌وشوی دست‌ها بوده، می‌اندازد. روز بعد می‌بیند که تارهای ابریشمی از داخل ظرف بیرون می‌آیند. از این عمل لذت می‌برد و از آن زمان شروع به نگهداری از کرم‌های ابریشم می‌کند تا بتواند از ابریشم آن‌ها برای لباس‌ها استفاده کند. تا مدت‌ها چینی‌ها راز تهیه ابریشم را حفظ کرده بودند. ژاپنی‌ها جزو اولین کسانی بودند که توانستند در قرن سوم به این راز پی
کسانی بودند که توانستند در قرن سوم به این راز پی ببرند. حدود ۵۵۰ سال بعد از میلاد مسیح ژوستینین یکم پادشاه بیزانس، دو راهب را به عنوان جاسوس به چین فرستاد. زمانی که آن دو برگشتند چندین کرم ابریشم را در داخل یک استوانهٔ چوبی از بامبو با خود آوردند. بعد از آن هنر به دست آوردن ابریشم از کرم ابریشم کم‌کم در تمام جهان شناخته شد. امروزه ابریشم ایتالیا به لحاظ زیبایی و کیفیت در جهان بهترین نوع ابریشم است. در ایران. پیشینه تولید پوشاک و پارچه ابریشمی در ایران به پیش از اسلام برمی‌گردد که به پادشاهی هفتواد در بم
پیش از اسلام برمی‌گردد که به پادشاهی هفتواد در بم نسبت داده شده‌است. در آن دوره سه نوع لباس و پارچه از ابریشم تهیه می‌شده‌است: اولین کارخانه ابریشم کشی در ایران اولین بار میانه‌های سده نوزدهم در دوران سلطنت ناصر الدین شاه به وسیلهٔ یکی از سرمایه داران گیلان به نام آقا محمد خان رشتی درقریه برکاده رشت بنا شد که فعالیت آن پس از مدت کوتاهی متوقف گردید. در آخرین سال سلطنت ناصرالدّین شاه یکی دیگر از تجار معروف گیلان به نام حاج امین‌الضرب موفق شد درحد دانش فنی آن روز کارخانه ابریشم کشی مجهزی با استفاده از ماشین