payamvha/North_RAG huggingface dataset:
واپسین انسان () اصطلاحی است که از سوی فریدریش نیچه در کتاب "چنین گفت زرتشت" بیان شده‌است. مفهوم مورد نظر نیچه از «واپسین انسان»، خوارشمردنی‌ترین کسان است و کسانی که حقیرتر از انسان هستند. مفهوم واپسین انسان. در کتاب "چنین گفت زرتشت" پس از آنکه نیچه در چهار بند آغازین پیشگفتار، رسالت مهم و خطیر زرتشت را بیان می‌کند خیلی زود در بند پنجم، به این نتیجه می‌رسد که هنوز دهانی بهر این گوش‌ها نیست؛ هستند کسانی که هنوز او را در نمی‌یابند. اینجاست که او از خوار شمردنی‌ترین کسان و قابل تحقیرتر از انسان‌ها سخن به زبان
کسان و قابل تحقیرتر از انسان‌ها سخن به زبان می‌آورد: واپسین انسان او در بخشی از نوشتار خود واپسین انسان را چنین توصیف می‌کند:
نبرد اول فلوجه نبردی بود میان نیروهای آمریکایی در عراق علیه پیکارجویان و غیرنظامیان شهر فلوجه عراق. این نبرد در تاریخ ۴ آوریل ۲۰۰۴ آغاز شد و در ۱ مه همان سال با آزادسازی فلوجه پایان یافت در این نبرد ۱۸۴ پیکارجو و ۶۱۶ شهروند غیرنظامی عراقی که اکثرشان خانواده بعثی‌ها بودند ،توسط آمریکائیان کشته شدند. منابع. iraqbodycount.org
روحانی در اسلام به کسانی گفته می‌شود که تحصیل کرده حوزه علمیه و ملبس به لباس روحانیت هستند. همچنین به کسانی که در حوزه‌های علمیه به تحصیل علوم اسلامی مشغول هستند طلبه هم گفته می‌شود. گاهی دو عنوان روحانی و طلبه به صورت همزمان بر یک نفر صدق می‌کند. کاربرد واژه طلبه، معادل کاربرد واژه‌های دانش آموز یا دانشجو در مدارس و دانشگاه‌ها است. اگر چه این واژه در زبان عربی جمع واژهٔ طالب می‌باشد، ولی در زبان فارسی به صورت مفرد به‌کار رفته و آن را به صورت طُلّاب جمع می‌بندند. روحانیت در مذهب شیعه. به روحانیان شیعه،
می‌بندند. روحانیت در مذهب شیعه. به روحانیان شیعه، آخوند، ملّا، شیخ، حجت‌الاسلام و المسلمین و در مراتب بالاتر، آیت‌الله و آیت‌الله‌العظمی گفته می‌شود. آموزش و هدایت روحانیان و عالمان دین، دارای اهمیت زیادی است. غالباً شکل‌گیری روحانیت در تشیع دوازده‌امامی را به عصر گزینش وکیل از سوی امام دهم شیعه به بعد، تحلیل می‌کنند. لباس طلاب و روحانیون. به‌طور کلی طلاب و روحانیون دارای پوشش مخصوصی نبوده‌اند. تا اواخر دوره قاجاریه با ورود مدرنیته به ایران و فرنگی شدن لباس عموم مردم ایران لباس پیشین مردم که تقریباً شبیه
عموم مردم ایران لباس پیشین مردم که تقریباً شبیه به همین لباس ویژه روحانیت می‌باشد از بین رفت و لباس روحانیون خاص شد و به چشم آمد. جهانگیرخان قشقایی هیچ‌وقت لباس طلبگی نپوشید. همیشه با همان پالتو پوستی که داشت و ریش و موهای کمی بلند ظاهر می‌شد. فقط هنگام نماز جماعت شال کمرش را باز می‌کرد و به سر می‌بست. شاگرد وی، رحیم ارباب نیز به پیروی او هیچگاه معمّم نشد. جهانگیرخان در پاسخ فردی که پرسیده بود: "آقا شما که در سلک روحانیت هستید، عمامه ندارید؟ اگر خدا در روز قیامت از شما بپرسد که چرا این کار را نکردید؟" پاسخ
از شما بپرسد که چرا این کار را نکردید؟" پاسخ داده بود: "اگر می‌گذاشتم و خدا از من می‌پرسید چه تناسبی با این لباس داشتی، آن وقت نمی‌دانستم چه جواب دهم!" شرایط کنونی. پس از انقلاب اسلامی ایران که نظام آموزشی طلاب و روحانیون سامان یافت، برای استفاده از لباس ویژه روحانیت مقررات خاصی وضع شد؛ از جمله این که: نقش‌آفرینی اجتماعی. در سدهٔ بیستم، دو انقلابِ مهم در ایران روی داد که نقش روحانیت شیعه در هریک گوناگون بوده‌است؛ انقلابِ مشروطه و انقلابِ ۱۹۷۹م که «اسلامی» نامیده می‌شود. انقلاب مشروطه نخست شاهدِ برآمدن
نامیده می‌شود. انقلاب مشروطه نخست شاهدِ برآمدن روشنفکران مدرن بود که از ایدئولوژی‌های ناسیونالیسم، لیبرالیسم و سوسیالیسم تأثیر می‌گرفتند، قانون اساسی کاملاً غیردینی مدوّن کردند و به نوسازی جامعهٔ خود امیدوار بودند و پرداختند. امّا در انقلابِ دوّم، علمای سنّتی (روحانیت شیعه) فعالیت کردند که بنا به دیدگاه یرواند آبراهامیان از «دورانِ طلایی اسلام الهام می‌گرفتند. پیروزیِ خود را با طرح و تدوین یک قانون اساسی کاملاً دینی تضمین نمودند، قوانین شرعی را جایگزین دادگاه‌های موجود کردند و مفاهیمِ غربی همچون دموکراسی
موجود کردند و مفاهیمِ غربی همچون دموکراسی را مفاهیمی الحادی دانستند و موردِ انتقاد قرار دادند.» فرصت‌های شغلی. به صورت کلی فرصت‌های شغلی طلاب و روحانیون به سه دستهٔ علمی، تبلیغی و حقوقی تقسیم می‌شود. روحانیت در مذهب اهل سنت. به روحانیان سنّی، ماموستا و در مراتب بالا، مولوی و در مراتب بالاتر، مولانا خطاب می‌شوند. ماموستا، واژه‌ای کُردی و به معنای استاد و معلم است که در مناطق کردنشین، به عالمان دینی اطلاق می‌شود. واژه مولوی، از اضافه شدن «ی» به کلمه «مولا»، تشکیل شده‌است. این اصطلاح، در بخش‌های شرقی ایران و
شده‌است. این اصطلاح، در بخش‌های شرقی ایران و نیز کشورهای شرق ایران، برای کسانی که در علوم دینی، به درجات بالا رسیده‌اند، استفاده می‌شود. مولانا به معنای بزرگ و سرور ما، می‌باشد که بیشتر برای افراد فاضل و بزرگ‌مرتبه به کار می‌برند. رتبه مولانا، از مولوی بالاتر است.
کشتار دوایمه در سال ۱۹۴۸ در روستای دوایمه توسط نیروهای اسرائیلی صورت گرفت. روستای دوایمه یکی از روستاهای مسلمان نشین حومهٔ غربی الخلیل با جمعیت بیش از ۵٬۰۰۰ نفر بود. در روز ۲۹ اکتبر ۱۹۴۸ تعدادی از روستائیان روستای مجاور که از خانهٔ خود توسط نیروهای اسرائیلی رانده شده بودند، به این روستا پناهنده شده بودند؛ به طوری‌که جمعیت روستا از ۹٬۰۰۰ نفر گذشته بود. کشتار اهالی این روستا همزمان با شکل‌گیری اسرائیل در ۱۹۴۸ بود. اهمیت این واقعه از آنجاست که تعداد کشته‌های این روستا بیش از قربانیان روستای دیریاسین است. در
این روستا بیش از قربانیان روستای دیریاسین است. در این کشتار ۴۵۵ تن کشته شدند که ۱۷۰ نفر از آن‌ها زن و کودک بودند. شرح واقعه. قتل عام در الدویمه بخشی از استراتژی هماهنگ شده اسرائیل برای تخلیه روستاهای فلسطینی بود که منجر به پاکسازی قومی و آسیب های طولانی مدت شد.در 29 اکتبر 1948، دو روستای فلسطینی - صفصاف و الدویمه - شاهد سطحی از خشونت بودند که تاریخ فلسطین را برای همیشه به خطر انداخته است.قتل‌عام‌هایی که در مناطق مختلف اتفاق افتاد، اما در یک روز، یک استراتژی هماهنگ خشونت را نشان می‌دهد که هدف آن خالی‌کردن
هماهنگ خشونت را نشان می‌دهد که هدف آن خالی‌کردن مناطق فلسطینی، تضمین دستاوردهای ارضی اسرائیل، و آواره‌کردن هزاران فلسطینی از سرزمین‌های اجدادی‌شان است. یکی از وحشیانه‌ترین قتل‌عام‌های پاکسازی قومی برای ایجاد کشور اسرائیل در 29 اکتبر 1948، روستاییان دوایمه هدف حمله ارتش اسرائیل قرار گرفتند. قتل عام بیش از 100 روستایی . سر بچه ها را با «چماق» زدند - بزرگسالان را در خانه هایشان یا در مسجد محلی دراویش به قتل رساندند. برخی که به دنبال پناه بردن به غارها بودند، با مسلسل مورد هدف قرار گرفتند. گزارش هایی از تجاوز
مسلسل مورد هدف قرار گرفتند. گزارش هایی از تجاوز به عنف و به دنبال آن مرگ وجود داشت. اجساد در چاه روستا پر شده بود. کشتار در سه مرحله مشخص رخ داد: ابتدا در خانه ها و کوچه ها، سپس مسجد روستا و در نهایت در داخل غار.در این عملیات که توسط یوآو ارتش اسرائیل انجام شد، باعث فرار گسترده مردم از این منطقه شد. بنی موریس به نقل از یکی از شرکت کنندگان در حمله می گوید که 80 تا 100 نفر از جمله زنان و کودکان توسط "موج اول سربازان اسرائیلی" کشته شدند. روزنامه اسرائیلی «الها مشمار» چنین توصیف می کند: «کودکانی که با شکستن
مشمار» چنین توصیف می کند: «کودکانی که با شکستن سرشان با چوب کشته شدند. خانه ای بدون مرده نبود... یکی از فرماندهان دستور داد دو پیرزن را در خانه ای بگذارد و خانه را با آنها منفجر کند. یکی از سربازان به خود می بالید که به زنی تجاوز کرده و سپس به او شلیک کرده است.بیش از 100 نفر، از جمله زنان و کودکان، قتل عام شدند و در یک چاه روستا دفن شدند،بسیاری از پناهندگان به سمت تپه های الخلیل حرکت کردند و برخی نیز مدتی در غارهای مجاور ماندند.الدویمه به استثنای یک خانه روستایی به کلی از بین رفت. ساکنان الدویمه به طور
روستایی به کلی از بین رفت. ساکنان الدویمه به طور کامل پاکسازی قومی شدند. شرح دیگری از واقعه ، حسن محمود احدیب، مختار [شهردار] دوائمه که در سال 1984 با روزنامه اسرائیلی حداشوت ​​مصاحبه کرده بود، چنین یادآور می شود: وی گزارش می دهد که نیم ساعت بعد از نماز ظهر جمعه 7 مهر 1347 صدای تیراندازی از ضلع غربی روستا شنیده می شود. زمانی که خودروهای زرهی در کمتر از نیم کیلومتری روستا قرار داشتند و به صورت نیم دایره به سمت روستا پیشروی کردند و بدین ترتیب روستا را از ضلع غربی، شمالی و جنوبی محاصره کردند. بخشی از
از ضلع غربی، شمالی و جنوبی محاصره کردند. بخشی از ماشین‌های زرهی وارد روستا شدند - سربازان یهودی از ماشین‌های زرهی بیرون پریدند و در خیابان‌های روستا پراکنده شدند و به طور بی وقفه به هر چیزی که در دید بودند تیراندازی کردند. اهالی روستا شروع به فرار از روستا کردند.حدود ساعت ده و نیم دو تانک از مسجد دراویش گذشت. حدود 75 نفر از افراد مسن آنجا بودند که همه آنها کشته شدند. به گفته مختار، سی و پنج خانواده در غارهای خارج از الدویمه پنهان شده بودند، برخی از آنها از اهالی روستای القبیبه بودند که قبلاً اشغال شده بود.
روستای القبیبه بودند که قبلاً اشغال شده بود. وقتی توسط نیروهای اسرائیلی کشف شد، به آنها گفتند که بیرون بیایند و وارد صف شوند و حرکت کنند. و در حالی که شروع به راه رفتن کردند، از دو طرف مورد اصابت گلوله مسلسل قرار گرفتند... همان شب افرادی را به آنجا فرستادیم، اجساد را جمع آوری کردند، داخل آب انبار دفن کردند.هنگامی که مختار در سال 1984 برای اولین بار پس از قتل عام به روستای خود بازگردانده شد، به یک روزنامه نگار اسرائیلی نشان داد که خانه اش کجا بوده است و همچنین آب انباری که اجساد در آن دفن شده بودند. روزنامه
آب انباری که اجساد در آن دفن شده بودند. روزنامه نگار چند روز بعد با چهار کارگر برگشت. پس از مدت کوتاهی حفاری، چندین استخوان انسان از جمله سه جمجمه که یکی از آنها جمجمه کودک بود، کشف کردند. آنها حفاری را متوقف کردند و استخوان ها را دوباره دفن کردند. یکی از سربازان اسرائیلی، اس کاپلان، نامه ای به روزنامه ای نوشت و آنچه را که اتفاق افتاد، شرح داد: هیچ نبرد و مقاومتی وجود نداشت. اولین گروه از سربازان اسرائیلی 80 تا 100 [مرد] عرب، زن و کودک را کشتند. و جمجمه بچه ها را با چوب شکستند. خانه ای نبود که جسدی در آن
ها را با چوب شکستند. خانه ای نبود که جسدی در آن نباشد. موج دوم ارتش گروهانی بود که سرباز شهادت دهنده به آن تعلق داشت.مردان و زنان عرب که در روستا مانده بودند بدون آب و غذا در خانه ها حبس شدند. سپس سنگ شکن ها آمدند تا خانه ها را منفجر کنند. یکی از فرماندهان دستور داد تا دو پیرزن عرب را در خانه ای که قرار بود منفجر شود، بگذارد. یکی از سربازان به خود می بالید که به یک زن عرب تجاوز کرده و سپس به او شلیک کرده است. زن عرب دیگری که نوزادی را حمل می کرد را مجبور کردند برای مدت دو روز به سربازان خدمت کند و در نهایت
برای مدت دو روز به سربازان خدمت کند و در نهایت او و نوزادش تیرباران شدند. در سال 1955، شهرک یهودیان آماتزیا بر روی ویرانه های الدویمه ساخته شد.
ابوالقاسم پاینده (۱۲۹۰ نجف آباد – ۱۸ مرداد ۱۳۶۳ تهران) روزنامه‌نگار، داستان‌نویس، و مترجم ایرانی بود. زندگی. تحصیلات مقدماتی را در نجف آباد، و صرف و نحو عربی و فقه اسلامی و فلسفه را در اصفهان، مدرسه جده بزرگ آموخت. دارای هوش و حافظهٔ فوق‌العاده‌ای بود. زیاد می‌خواند، هرچه را می‌خواند به خاطر می‌سپرد و به‌موقع استفاده می‌کرد. این هم دلیل دیگری بود برای موفقیت در کار روزنامه نویسی. نویسندگی. ابوالقاسم پاینده کار مطبوعاتی را از سال ۱۳۰۸ در روزنامهٔ "عرفان" اصفهان آغاز کردکه به مدیری احمد عرفان منتشر می‌شد و از
آغاز کردکه به مدیری احمد عرفان منتشر می‌شد و از بهترین روزنامه‌های شهرستان‌ها در زمان خودش بود. در سال ۱۳۱۱ به تهران رفت و در روزنامه‌های "شفق سرخ" علی دشتی و "ایران" زین العابدین رهنما به کار پرداخت. در همان زمان در وزارت پست و تلگراف و تلفن هم استخدام شد، اما چون این کار به مذاقش خوش نمی‌آمد، خود را به وزارت معارف و اوقاف و صنایع مستظرفه (آموزش و پرورش امروزی) منتقل کرد. پاینده چندی هم سردبیر مجلهٔ "تعلیم و تربیت" بود تا اینکه در سال ۱۳۲۱ مجله "صبا" را تأسیس کرد و آن را در زمره یکی از موفق‌ترین نشریات در
کرد و آن را در زمره یکی از موفق‌ترین نشریات در تاریخ مطبوعات ایران ثبت کرد. ابوالقاسم پاینده مدت‌ها تنها به‌عنوان مترجم و روزنامه‌نگار شناخته می‌شد تا اینکه در سال ۱۳۳۷ خورشیدی با انتشار مجموعه داستان «سینمای زندگی» فعالیت خود را به‌عنوان داستان‌نویس آغاز کرد. بسیاری از داستان‌های این مجموعه پیش‌تر در نشریاتی مانند سخن، تماشا و روزنامه کیهان منتشر شده بودند. این کتاب در ابتدا چندان مورد توجه قرار نگرفت تا اینکه احمد شاملو در مجله سپید و سیاه آن را به‌عنوان یک اثر برجسته ادبی و بهترین مجموعه داستانی
یک اثر برجسته ادبی و بهترین مجموعه داستانی نوشته‌شده به زبان فارسی تا آن زمان ستود. پاینده به زبانهای عربی، انگلیسی و فرانسه آشنایی کامل داشت. سیاست. پاینده در اسفند ۱۳۲۶ رئیس رادیو شد. در سال ۱۳۲۸ عضو دوره دوم مجلس مؤسسان قانون اساسی و دوره‌های بیست و یکم و بیست و دوم مجلس شورای ملی، نماینده نجف‌آباد بود. او در سال ۱۳۴۴، نماینده ایران در کنفرانس اسلامی مکه بود. ترجمه قرآن. ابوالقاسم پاینده در سال ۱۳۳۶ ترجمه روان قرآن کریم به زبان فارسی را منتشر کرد که نقطه عطفی در ترجمه‌های معاصر قرآن است و همچنان موفق و
عطفی در ترجمه‌های معاصر قرآن است و همچنان موفق و ممتاز به‌شمار می‌آید و می‌توان آن را مهم‌ترین اثر پاینده نامید. عبدالحسین امینی نویسنده کتاب "الغدیر" در نامه‌ای به پاینده در مورد این ترجمه نوشت: «آنچه سرمایه خیر دنیا و آخرت شماست، این صحایف است و بس. زحمتی که باید برای آن ارزشی فوق‌العاده قائل شد و تقدیر و ستایش کرد و افتخار نمود، این قدم برجسته‌ای است که در راه ترجمه قرآن عظیم برداشته‌اید و الحق خوب از عهده برآمده‌اید. آفرین بر آن خامه شیوا و بیان رسا و شیرین». ابوالقاسم پاینده علاوه بر ترجمه زیبای قرآن
ابوالقاسم پاینده علاوه بر ترجمه زیبای قرآن نثر زیبایی در ابتدای آن با عبارات زیبا و شیرین و شیوه‌ای مخصوص خود نگاشته است. صاحب نظران آن را اثری ماندنی در تاریخ نثر فصیح فارسی می‌دانند. پاینده در این مقدمه، پس از بیان نحوه آشنایی خود با قرآن و آرزوی سی ساله‌اش در ترجمه آن، به اجمال سرگذشت اسلام و پیامبر اسلام را مرور می‌کند و سپس بخش عمده مقدمه را به مباحث قرآنی اختصاص می‌دهد. وی در این مقدمه ضمن انتقاد به ترجمه‌های موجود، مبنای کار خود را بر این قرار داده که از معانی قرآن آنچه را عرب عادی دریافت تواند کرد،
از معانی قرآن آنچه را عرب عادی دریافت تواند کرد، به فارسی بیاورد. گرچه ترجمه خود را ترجمه‌ای تحت‌اللفظی نامیده است، اما این ترجمه را باید در ردیف ترجمه‌های محتوایی قرار داد که از سبک و سیاق امروزی و همه فهم برخوردار است، حتی از ترجمه الهی قمشه‌ای بهتر و فصیح تر است. به گفتهٔ حسینعلی منتظری، سید حسین طباطبایی بروجردی از این مقدمه خیلی خوشش آمده و از او پرسیده بود که این شخص کیست. منتظری نیز پاینده را به او معرّفی کرده بود. منتظری همچنین دربارهٔ پاینده از مرتضی مطهری نقل کرده: «کسی که این مقدمات را نوشته به
مطهری نقل کرده: «کسی که این مقدمات را نوشته به حق باید فرد بااطلاع و صاحب سبکی باشد». نقدهایی هم این بر ترجمه او وارد شده که سلسله نقدهای محمد فرزان از آن شمار است و پاینده آن‌ها را در چاپ‌های بعدی ترجمه خود اعمال کرد؛ البته اولین نقد بر این ترجمه به قلم مرتضی مطهری در مجله "یغما" منتشر شد. پاینده در ابتدای ترجمه قرآن خویش، طی مناجاتی با خدای متعال می‌نویسد: «خدایا! من این کوششْ خاص تو کردم و این رنجْ به وفای آن نذر که با تو داشتم، بردم و از همه کسان رو به تو آوردم و دل بر تو نهادم و امید به تو افکندم و از
آوردم و دل بر تو نهادم و امید به تو افکندم و از آن لطف‌های بی‌کران و نظرهای نهان که تو را با بندگان هست، امید قوی دارم که این پیشکش ناچیز، در پیشگاه عزیز تو به معرض قبول افتد که احراز رضای تو ای خدای لایزال! مرتبتی مافوق مرتبت هاست… خدایا! جان ما به نور هدایت خویش روشن کن و ما را از ظلمات آرزوها و هوس‌ها، به آن عالم صفا و وارستگی که خاص بندگان مطیع خویش کرده‌ای، راهبر باش که هر که با تو پیوست، از همگان رَست و موهبت جاویدان، این است». درگذشت. ابوالقاسم پاینده در روز ۱۸ مرداد ۱۳۶۳ در تهران درگذشت و در
پاینده در روز ۱۸ مرداد ۱۳۶۳ در تهران درگذشت و در گورستان ابن بابویه در شهر ری به خاک سپرده شد.
کشور هندوستان دارای پیشینهٔ قابل توجهی است. قدمت انسان در شبه‌قارهٔ هند به دویست تا چهارصد هزار سال قبل می‌رسد. در دوران قدیم هندی‌ها زمان موعظهٔ بودا و لشکرکشی داریوش را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود می‌دانستند، و اهمیت استیلای ایران در این زمان بر قسمت‌هایی از هند به اندازه‌ای در تاریخ عهد قدیم هند مهم بوده که هندی‌ها زمان موعظه بودا و این لشکرکشی را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود دانسته‌اند. سپیده‌دم تاریخ. نخستین تمدن بزرگ به معنای واقعی آن، تمدن حوزهٔ رود سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال پیش از میلاد است
سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال پیش از میلاد است که به تمدن درهٔ سند معروف است که وسیع‌ترین گسترهٔ تمدنی زمان خود بوده و با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان است و مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریایی‌ها میان سال‌های ۲٬۰۰۰ تا ۱٬۸۰۰ پیش از میلاد، هر دو از میان رفته‌اند. ورود آریایی‌ها به هند در فرهنگ دین و ادبیات و سیستم اجتماعی این سرزمین نقش بسیار مهمی داشته‌است که از آن جمله می‌توان به شکل‌گیری سانسکریت اولیه، تدوین متون مقدس هندویی و سیستم طبقاتی جامعهٔ هند اشاره نمود. در دورهٔ هخامنشی،
طبقاتی جامعهٔ هند اشاره نمود. در دورهٔ هخامنشی، قلمرو سلطنت داریوش کبیر تا پنجاب گسترش یافت و صنعت‌گران، پیشه‌وران و بازرگانان از هند به ایران و بالعکس رفت‌وآمد داشتند؛ و حتی در برخی از جنگ‌های میان ایران و یونان باستان لشکریان هندی بخشی از سپاه هخامنشی را تشکیل می‌دادند. در دورهٔ اشکانیان نیز، مهرداد اول نواحی پنجاب را ضمیمهٔ قلمرو پادشاهی خود کرد. اسکندر میان سال‌های ۳۲۷ تا ۳۲۶ پیش از میلاد به هندوستان حمله کرد ولی ناکام ماند. دوران هندویی. اولین دوران امپراتوری هند با حکومت سلسله موریا بین سال‌های ۳۲۶
هند با حکومت سلسله موریا بین سال‌های ۳۲۶ تا ۲۰۰ قبل از میلاد شکل گرفت. قدرتمندترین حاکم تاریخ هند تا قبل از گورکانیان، آشوکای بزرگ نام دارد که سومین شاه این سلسله‌است. سیستم اداری از هخامنشیان ایران الهام گرفت. آثار بسیار مهم حجاری این دوره مانند پیکرهٔ چهار شیر (نماد ملی هند) بسیار تحت تأثیر حجاری تخت جمشید است. دومین سلسلهٔ قدرتمند به نام گوپتا از سال ۳۲۰ تا ۵۵۰ میلادی در شمال هند حاکمیت داشته و برخلاف موریاها، حکومت بر مبنای ایجاد حاکمان محلی را بر حکومت مرکزی ترجیح می‌داده‌است. در این دوران که به تاریخ
مرکزی ترجیح می‌داده‌است. در این دوران که به تاریخ کلاسیک هندویی شناخته می‌شود، این آیین شکل متحدتری گرفت و اولین معابد هندوئی به سبک حاضر در این دوران تأسیس شد. پس از گوپتاها تا قرن سیزدهٔ میلادی حکومت‌های زیادی در شمال هند با درگیری، شکست و پیروزی یکی پس از دیگری بر روی کار آمدند. با توجه به عدم قدرتمندی این حکومت‌ها، جنوب هند امنیت و آرامش بیشتری نسبت به شمال داشت و سرگرم تعامل و تجارت با اعراب مسلمان و منطقه جنوب آسیا بود و نقش مهمی در روابط خاورمیانه با خاور دور ایفا می‌کرد. پارس‌ها در تاریخ هند.
با خاور دور ایفا می‌کرد. پارس‌ها در تاریخ هند. پارس‌ها در حدود سال ۵۱۲ پ. م قسمتی از غرب رودخانهٔ سند را ضمیمهٔ امپراتوری هخامنشی نمودند و از روی این رودخانه نیز گذشته‌اند. آثار مستند به جای مانده از دورهٔ هخامنشیان مانند نقش‌ها و کتیبه‌های تخت جمشید نشان‌دهندهٔ گسترش قلمرو حکومت ایران در غرب هند است و بیانگر آن است که بخش‌هایی از غرب هند در این عهد خراجگزار حکومت مرکزی ایران بوده‌است. اولین بار کوروش با فتح باختر یا بلخ به شبه‌قارهٔ هند نزدیک شد، به دلیل کمبود منابع تاریخی نمی‌توان مرزهای شرقی فتوحات
کمبود منابع تاریخی نمی‌توان مرزهای شرقی فتوحات کوروش را به‌طور دقیق تعیین کرد؛ دامنهٔ مسئولیت‌ها و قلمرو نفوذ ساتراپی باختر به قلمرو سرزمین‌های همسایه نیز کشیده می‌شده‌است؛ و پس از او داریوش در۵۱۷ پ. م شمال غربی هند را تصرف نمود. شاید اولین‌بار مورخان یونانی مانند استرابو و هردودت باشند که دربارهٔ ساتراپی هیندوش و ارتباط فرهنگی و هنری هند و ایران مطالبی را ارائه داده‌اند. هنر معماری عصر هخامنشی در شکل‌گیری آثار موریایی هند تأثیر قابل اثباتی داشته‌است. آغاز فتح سرزمین‌های شرقی ایران به‌ویژه هند توسط داریوش
فتح سرزمین‌های شرقی ایران به‌ویژه هند توسط داریوش هخامنشی. به دلیل نبود منابع تاریخی کافی نمی‌توان مرزهای شرقی فتوحات کوروش را به‌طور دقیق تعیین کرد. محتمل است مرزهای یادشده تا قندهار و ناحیهٔ پیشاور گسترش داشته، هرچند برخی معتقدند عملیات نظامی که بعدها داریوش با شورشیان آن نواحی داشت، نشان می‌دهد که سپاهیان ایران به‌طور کامل از کابل فراتر نرفته بوده‌اند. به هر روی در هر صورت عملیات نظامی داریوش در آغاز سلطنتش در اندک زمانی نه‌تنها به فتح قندهار منجر شد، بلکه دامنهٔ فتوحات بعدی وی به سراسر نواحی غرب هند و
دامنهٔ فتوحات بعدی وی به سراسر نواحی غرب هند و جلگه سند تا مصب آن نیز رسید. داریوش پس از سرکوب تمامی قیام‌ها و شورش‌ها در آغاز پادشاهی خود و تثبیت اقتدار خود بر سراسر امپراتوری، درصدد فتوحات جدید برآمد. در حدود ۵۱۷ پ. م، او شمال غرب هند را به تصرف خود درآورد. بیشترین تعداد ملل تابع و تحت سلطهٔ هخامنشیان در اواخر حکومت داریوش اول بوده‌است که نمایندگان آن‌ها به صورت نقش برجسته تخت داریوش را در آرامگاه او در نقش رستم حمل می‌کنند و تعداد آن‌ها ۳۰ نفر بوده‌است که به فهرست بیست و سه‌گانهٔ داریوش در بیستون این
که به فهرست بیست و سه‌گانهٔ داریوش در بیستون این هفت ملل و کشورهای تحت سلطهٔ هخامنشی اضافه شده‌اند: ۱- قندهاری ۲- هندی ۳- سکایی‌ها ۴- یونانی‌ها ۵- تراکیایی‌ها ۶- اتیوپیای‌ها ۷- کاری‌ها. اهمیت استیلای ایران در این زمان بر قسمت‌هایی از هند به اندازه‌ای در تاریخ عهد قدیم هند مهم بوده که هندی‌ها زمان موعظهٔ بودا و این لشکرکشی را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود دانسته‌اند. در دوران قدیم هندی‌ها زمان موعظه بودا و لشکرکشی داریوش را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود می‌دانستند. طی سال‌های ۶۵۰ تا ۳۲۵ پ. م امپراتوری ماگادها
طی سال‌های ۶۵۰ تا ۳۲۵ پ. م امپراتوری ماگادها در ایالت بهار یا بیهار کنونی تأسیس شد و به تدریج آیین‌های بودا و جین و زبان و خط سانسکریت رواج یافت. این امپراتوری در سال ۳۲۵ پ. م به دست ساندرا گوتوس یا چاندا گوپتا سرنگون شد. در همین محدوده زمانی داریوش در سال ۵۱۸ پ. م به هند حمله برد و درهٔ سند را به امپراتوری بزرگ خود اضافه کرد. داریوش در حدود سال ۵۱۲ ق. م از رودخانهٔ سند گذشته و قسمت‌هایی از اطراف سند را ضمیمهٔ امپراتوری هخامنشی نمود و ساتراپی هیندوش را تأسیس کرد. تسخیر پنجاب و درهٔ سند برای ایران زمان
تأسیس کرد. تسخیر پنجاب و درهٔ سند برای ایران زمان داریوش اول مهم بود، زیرا هند از زمان‌های خیلی قدیم کشوری ثروتمند و پرجمعیت به‌شمار می‌رفت. اسمیت متخصص تاریخ قدیم هند معتقد است امپرتوری چاندرا گوپتا پدر بزرگ آشوکا یک ساتراپ پارسی بود که سال‌ها با دستگاه عظیم امپراتوری هخامنشی آشنایی و مراوده داشت و تحت تأثیر این امپراتوری چنین حکومتی را تأسیس نموده‌بود؛ بنابراین او از بومیان هند نبود بلکه چاندرا کوپتا یک پارسی و یک ایرانی بود. امپراتوری موریای هند پس از آشوکا رو به زوال نهاد، و دودمان یسونگا که بیشتر بر
رو به زوال نهاد، و دودمان یسونگا که بیشتر بر حوضهٔ رود گنگ تسلط داشت بر سرکار آمد؛ و پس از آن در سال‌های ۷۵ تا۲۵ ق. م خاندان کانوا به حکومت رسیدند. پس از این‌ها کوشانشاهان یا یوئه‌چی‌ها که ایرانی‌تبارانی از ختن و تبت بودند، هند را تصرف کردند و کشور مستقلی بنا نهادند. شاهان سکایی هند. از اقوام مهاجر سک گروهی در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده‌اند و در تماس متمادی با حکومت‌های مجاور و ساختار سیاسی آنان در نهایت خود آنها هم دست به تشکیل حکومت نیز زدند. نام اولین شاه سکایی هند، موگه می‌باشد که در کتیبه‌ها نام
شاه سکایی هند، موگه می‌باشد که در کتیبه‌ها نام او ذکر شده‌است. جانشینی او را نیز اقوام اشکانی- سکایی ایرانی بر عهده داشته‌اند که در منطقه ای به مرکزیت قندهار حکومت می‌کردند. دوران فرمانروایی مسلمانان. فتوحات اولیهٔ اسلامی. اولین تماس اسلام با آسیای جنوبی، سال هفتصد و یازدهٔ میلادی است که مسلمانان تا کنارهٔ رود سند که هم‌اکنون در پاکستان است پیش آمدند. اما فتح هندوستان و نفوذ گسترهٔ اسلام در آن سرزمین در دورهٔ غزنویان آغاز شد. در اواخر قرن دهم میلادی سبکتکین، سردودمان این دودمان، نخستین جنگجوی مسلمان بود که
سردودمان این دودمان، نخستین جنگجوی مسلمان بود که کابل و بخشی از قلمرو راجگان در پنجاب را به تصرف خود درآورد. در سال ۱۰۰۵ میلادی سلطان محمود غزنوی به هندوستان تاخت و تا پایان عمرش ۴۲۱ ه‍.ق (۱۰۲۷ م) بالغ بر ۱۵ تا ۱۷ بار به شمال هند حمله کرد. او پس از هر حمله به پایتختش غزنه بازمی‌گشت و نخواست یا نتوانست حکومتی پایدار در این منطقه بنا نهد. مهم‌ترین رویداد این دوران سفر ابوریحان بیرونی به هند بود که حاصل آن اثر باارزش «ماللهند» است. تا قرن سیزدهم تاخت و تازهای زیادی به هند صورت می‌گرفت، اما چندان ماندگار
زیادی به هند صورت می‌گرفت، اما چندان ماندگار نبودند، تا اینکه در این زمان مسلمانان شهر دهلی را تصرف کردند و اولین حکومت مسلمانان، به نام دوران سلطنت یا غلامان مسلمان را بنیان گذاشتند و اسلام رسماً بر هند حاکم شد. حملهٔ اولیهٔ تاتارها به شمال هندوستان در اواخر قرن چهاردهم یعنی به سال ۱۳۹۸ میلادی صورت گرفت؛ تیمور گورکانی در این سال به هند حمله و تا دهلی پیش تاخت و آن شهر را غارت و سکنه‌اش را قتل‌عام کرد. سپس به موطنش در آسیای مرکزی بازگشت. گورکانیان هند. در سال ۱۵۲۶ «بابر» از نوادگان تیمور بر هند تسلط یافت و
۱۵۲۶ «بابر» از نوادگان تیمور بر هند تسلط یافت و دودمان گورکانیان یا امپراتوری مغولی هند را بنیان گذاشت. این سلسله از ۱۵۲۶ میلادی تا ۱۸۵۷ میلادی در بخش بزرگی از شبه‌قارهٔ هند فرمانروایی کرد. حکمرانان این سلسله به تدریج تمامی شبه‌قاره را تحت فرمان گرفتند، اما پس از مدتی بخش‌هایی از جنوب هند از اختیار آنان خارج شد. این سلسله در نیمهٔ سدهٔ ۱۷ میلادی و در زمان شاه جهان بزرگ‌ترین و ثروتمندترین امپراتوری جهان بود. این سلسله در دورهٔ اورنگ زیب آخرین دوران طلایی و باشکوه امپراتوری‌های اسلامی به‌شمار می‌رود. در سال
امپراتوری‌های اسلامی به‌شمار می‌رود. در سال ۱۷۳۹ میلادی با حملهٔ نادرشاه افشار به هندوستان مقدمات انقراض این امپراتوری فراهم شد و در سال ۱۸۵۷ پس از سال‌ها نبرد سرانجام کمپانی هند شرقی توانست این امپراتوری را منقرض کرده و سرزمین‌های آن را تصرف کند. به این ترتیب هند که در روزگار اکبرشاه و شاه‌جهان و اورنگ‌زیب سیر تمدن، شکوه و اقتدار را آغاز کرده بود رو به ضعف نهاد. دوران نفوذ و تسلط اروپایی. دورهٔ استعمار انگلستان در هند حدود یک قرن و نیم از ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۷ میلادی طول کشید. نفوذ و تسلط انگلستان در دو مرحله
میلادی طول کشید. نفوذ و تسلط انگلستان در دو مرحله جلوه‌گر شد؛ نخست از طریق تلاش کمپانی هند شرقی در به دست آوردن اجازهٔ فعالیت‌های بازرگانی و اخذ امتیازات از حکمرانان محلی یا مرکزی که به تصرف سرزمین هند بجز پنجاب، سند و کشمیر و سقوط گورکانیان انجامید و سپس جایگزین شدن دولت انگلستان و اعلام انضمام رسمی هندوستان به مستعمرات و متصرفات بریتانیا. در سال ۱۵۱۰ میلادی پرتغالی‌ها به عنوان اولین مهاجمان اروپایی بر «جاوه» دست یافتند و در گوا مستقر شدند. هنگامی که طوایف «مرآتی» و «سیک» علیه حکومت پادشاهان گورکانی قیام
«مرآتی» و «سیک» علیه حکومت پادشاهان گورکانی قیام کردند، بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در قرن ۱۸ مناطقی برای خود از هند جدا کردند، پس از پیروزی «روبرت کلایف» بر «دیلکس» افسر فرانسوی، افراد بریتانیایی در هند بیشتر شدند؛ و وارن هستینگز فرمانروای بریتانیایی بنیاد حکومت بریتانیای کبیر را در هند استوار گردانید. دولت بریتانیا بر اثر شورش‌های سال ۱۸۵۷ میلادی در هند، کمپانی هند شرقی بریتانیا را که گردانندهٔ هند بود منحل کرد و به این سرزمین خودمختاری داده شد. در سال ۱۸۷۷ ملکه ویکتوریا امپراتور بریتانیا به هند دعوت شد.