payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مونتهٔ فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم بود. در سال ۱۹۳۴ زمانی که رئیس‌جمهور آلمان پاول فون هیندنبورگ درگذشت، تابوت وی و همسرش که در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی درگذشته بود در آنجا قرار داده شد. هیتلر دستور داد تا یادبود را از نو طراحی کنند. در ۱۹۴۵ در حالی که نیروهای شوروی در پروس شرقی پیشروی می‌کردند هیتلر دستور داد تا تابوت هیندنبرگ را به ماربورگ منتقل کنند تا از گزند روس‌ها در امان بماند. یادبود تننبرگ تخریب شد و لهستان بقایای آن را از بین برد.
این مقاله درباره جایگاه زنان در یهودیت است. عصر تنخ. برخی محققین، نقش زنان را در روایات تنخ یهودی کم‌رنگ دانسته‌اند؛ استانسون کتاب مقدس را کتابی سرتاسر مردانه دانست. البته در بین اسرائیلیان، شکلی از مادرسالاری وجود داشته‌است که نشان‌دهندهٔ موقعیت زن در خانواده‌های اسرائیلی است. ساره همسر ابراهیم، راحیل و لیه همسران یعقوب، صفورا همسر موسی پیامبر و میریام خواهر موسی، استر همسر خشایارشاه، مهم‌ترین زنان عهد عتیق هستند. بنا بر روایت تورات، زن از دندهٔ مرد آفریده شده‌است و در باغ عدن، حوا بود که آدم را به خوردن
شده‌است و در باغ عدن، حوا بود که آدم را به خوردن میوه ممنوعه اغوا کرد؛ و به جزای این گناه شوهرش تا ابد بر وی مستولی شد. در بین اسباط یهود، تنها زنی که به داوری رسید، دبوره بوده‌است؛ که بر اساس هاگادا و متون میدراش، به وی وحی نمی‌شده و در نتیجه، شأن پیامبری نداشته‌است. بر اساس هاگادا، تنها زنی که خدا با او سخن گفته، ساره بوده‌است. در عهد عتیق، تنها بخشی که به جای «پسران اسرائیل»، عبارت «دختران اسرائیل» به کار رفته‌است، موردی بوده‌است که اشعیا دختران صهیون را برای تکبر و خودآرایی سرزنش می‌کند. زن در بین
را برای تکبر و خودآرایی سرزنش می‌کند. زن در بین عشایر بنی‌اسرائیل، خرید و فروش می‌شده‌است؛ در تورات، پدر در برابر دریافت حق پدری، که بهای دختر باکره نامیده می‌شد، دختر خود را به شوهر می‌فروخت و هنگامی که این معامله انجام می‌گرفت و دختر نامزد می‌شد، مورد تملک مرد قرار می‌گرفت. مرد اجازه داشت هر اندازه که دارایی‌اش به او اجازه می‌دهد، زن اختیار کند یا از بازار، کنیز و همخوابه خریداری کنند. هر چند بیرون کردن زن که در حکم طلاق بود، برای مرد بسیار ساده انجام می‌گرفت؛ جدایی زن از مرد تنها در صورتی امکان داشت که
جدایی زن از مرد تنها در صورتی امکان داشت که مرد به آن رضایت دهد. در کتاب تورات، مردی که زن خود را مورد گمان قرار می‌دهد، می‌بایست به کاهن پول پرداخته و کاهن با تشریفات خاصی زن را مورد لعنت و نفرین قرار دهد و آب مخصوص تکفیر را به او بخوراند تا اگر مرتکب گناهی شده که کسی شاهد آن نبوده‌است، آب لعنت وارد احشای او شده، ران او ساقط و شکمش منتفخ شد. در میثاق یهوه آمده‌است، اگر مردی به دختری تجاوز کند، باید بهای دختر را تماماً به پدر او بپردازد. این بها پنجاه شکل نقره تعیین شده‌است. در تورات، زنی که از طرف مردی
نقره تعیین شده‌است. در تورات، زنی که از طرف مردی رها شده‌است با زن فاحشه هم‌پایه است و دین‌داران یهودی از ازدواج با چنین زنانی برحذر داشته شده‌اند. بر اساس حکم تورات، اگر مردی با زنی ازدواج کرده، ولی پس از مدتی به وی شک کند که او پیش از زناشویی و در خانه پدرش با مرد دیگری همخوابه شده، پدر زن موظف است جامهٔ خونین شب زفاف را که بیان‌گر باکره بودن دختر وی بوده‌است، به دادگاه بنمایاند، وگرنه زن، محکوم به سنگسار می‌شود. عصر تلمودی. در عصر تلمودی، موقعیت زنان یهودی بسیار پست‌تر از مردان به‌شمار می‌رفت. زنان در
بسیار پست‌تر از مردان به‌شمار می‌رفت. زنان در مدارس دینی که ربیها اداره می‌کردند پذیرفته نمی‌شدند. رهبری و مقام‌های مذهبی در اختصاص مردان بود و زنان حق سفر نداشتند. دعاها و نمازها ویژهٔ مردان بود و زنان نمی‌توانستند حد نصاب جماعت را تشکیل دهند. در معبد، زنان حق عبور فراتر از مرز دهلیزی مختص ایشان را نداشتند و ورود زنان به صحن داخلی با کیفر مرگ همراه بود. زنان در مراسم قربانی حق شرکت نداشتند و دیدن آن هم برای ایشان مجاز شمرده نمی‌شد. نوشتن متون هلاخا، میدراش و متون عرفانی نیز به مردان اختصاص داشت. بر اساس
و متون عرفانی نیز به مردان اختصاص داشت. بر اساس قوانین صنیوت، زنان نباید در حضور مردان سخن می‌گفتند یا آواز می‌خواندند. اگر زنی صدایش به قدری بلند بود که وقتی در خانه‌اش سخن می‌گفت، همسایگان قادر به شنیدن صدایش بودند، مرد حق داشت بدون پرداخت مهریه او را طلاق دهد. بر اساس قانون ایحود، خلوت و اختلاط زنان و مردان ممنوع گردید و پرده مهیتزا (محیصه) در کنیسهها کشیده شد که زنان را از مردان جدا می‌ساخت. از سوی دیگر، گواهی دادن زنان در دادگاه و قضاوت آن‌ها ممنوع بود. زنان یهودی امروز. از آغاز دهه ۱۹۸۰، اصلاحاتی در
زنان یهودی امروز. از آغاز دهه ۱۹۸۰، اصلاحاتی در سازمان‌های دینی یهودی به نفع زنان به وجود آمد. زنان، حق خواندن تورات در کنیسه‌ها را یافتند؛ هر چند هنوز مناصب مذهبی در اختیار مردان است و فقط مردان می‌توانند ربی باشند. همچنین، در برخی از سازمان‌های یهودی، زنان حق تشکیل منیان را دارند و می‌توانند تفیلین ببندند؛ و همین‌طور قوانین هلاخایی چون سنگسار کنار گذاشته شده‌اند.
آلپ‌تگین یکی از سپهسالاران تُرک‌نژاد در حکومت سامانیان بود. آلپ‌تگین در سالهای پایانی عمر خود یعنی سالهای ۹۶۲ الی ۹۶۳ میلادی به دلیل حمایت از پسر عبدالملک بن نوح سامانی، مورد غضب منصور بن نوح قرارگرفت و به بخارا خوانده شد. او که از ماجرای امر آگاه بود از خراسان به غزنه رفت و فرمانروای شبه‌مستقل شهر غزنی شد. وی پیش از فرمانروایی در غزنی، به سمت سپهسالار ارتش سامانیان در خراسان رسیده بود. پس از مرگ عبدالملک بن نوح، آلپ‌تگین برای تاخت‌وتاز به سوی هند رفت و در مسیر خود، ناگزیر شد از غزنه بگذرد. هنگامی که ابوعلی
خود، ناگزیر شد از غزنه بگذرد. هنگامی که ابوعلی لویک حاکم غزنه اجازهٔ عبور به او نداد، پس از چهار ماه محاصره، شهر را تصرف کرد. سپس بنا به گفتهٔ جوزجانی، با دریافت منشوری از منصور بن نوح، موقعیت خود را تثبیت کرد. آلپ‌تکین بر خلاف تصور بسیاری بنیانگذار سلسله غزنویان نیست بلکه مقدمات شکل‌گیری این سلسله در غزنه را آماده کرده‌است. آلپ‌تگین در ۲۰ شعبان ۳۵۲ قمری درگذشت و پیش از مرگ، فرزندش ابو اسحاق ابراهیم را نامزد جانشینی خود کرد. او فردی خردمند بود و برای دانشمندان اهمیت زیادی قائل می‌شد. اصالت. وی اصالتاً از
اهمیت زیادی قائل می‌شد. اصالت. وی اصالتاً از ترکان کوچ‌نشین آسیای مرکزی بود که بعدها دستگیر شد و به عنوان برده به پایتخت سامانیان یعنی بخارا آورده شد. جایی که که در آن به نیروی نظامی سامانیان وارد شد. اصل و نسب آلپ تگین در اصل بخشی از ترک‌های عشایری بود که در استپ‌های آسیای مرکزی زندگی می‌کردند. علی‌رغم اینکه آلپ تگین از نژاد ترک بوده‌است، گفته می‌شود به فارسی هم سخنرانی می‌کرد و به زبان فارسی تسلط داشت. در زمان سلطنت نوح اول (حک ۹۴۳–۹۵۴)، آلپ تگین به عنوان رئیس گارد سلطنتی (حاجب الحجاب) منصوب شد. آلپ تگین
رئیس گارد سلطنتی (حاجب الحجاب) منصوب شد. آلپ تگین در زمان سلطنت پسر نوح و جانشین عبدالملک اول (۹۵۴–۹۶۱) به عنوان والی بلخ منصوب شد و تا سال ۹۶۱ فرمانده کل (سپهسالار) سپاه سامانیان شد. در خراسان و به این ترتیب جانشین ابومنصور محمد شد. در ۱۰ فوریه ۹۶۱، آلپ تگین به همراه وزیر خود ابوعبدالله محمد بن الشبلی به نیشاپور رسید. آلپ تگین همچنین نقش مهمی در انتصاب محمد بلعمی به عنوان وزیر ایفا کرد که بعدا با او متحد نزدیک شد.
آشوب یا هرج‌ومرج یک فیلم اکشن و دلهره‌آور محصول سال ۲۰۰۵ با بازی جیسون استاتهام، رایان فیلیپ و وسلی اسنایپس به نویسندگی و کارگردانی تونی گیگلیو است. این فیلم در ۱۵ دسامبر ۲۰۰۵ در امارات متحده عربی اکران شد، اما تا بیش از دو سال بعد در آمریکای شمالی اکران نشد، و در آخر در ۱۹ فوریه ۲۰۰۸ مستقیماً روی دی‌وی‌دی توزیع شد. این فیلم محصول مشترک بریتانیا، کانادا و ایالات متحده بود. فیلمبرداری اصلی در سیاتل، واشینگتن و ونکور، بریتیش کلمبیا، در مکان‌هایی از جمله دانشگاه سیمون فریزر و پل خیابان بورارد انجام شد. خلاصه
سیمون فریزر و پل خیابان بورارد انجام شد. خلاصه داستان. داستان برگرفته از نظریه آشوب است دربارهٔ یک گروه سارق مسلح است که به بانکها حمله کرده و از حساب فردی سرقت می‌کنند و پلیسانی که به دنبال این افراد هستند عباتند از یک مأمور ابقا شده (زیرا سارقان بانک فقط چنین بازرس معلق شده‌ای را قبول دارند) با بازی جیسون استاتهام و دستیارش که فرزند یک پلیس اسطوره‌ای است و با بازی رایان فیلیپ دستیار متوجه می ود که سارقان به‌طور رمزی از نظریه آشوب حرف می‌زنند و با دقت بیشتری تمام مدارک را بررسی می‌کند تا به نتیجه می‌رسد
تمام مدارک را بررسی می‌کند تا به نتیجه می‌رسد باید به دنبال چه فراد سابق‌داری برود و متوجه می‌شود هدف آن‌ها سرقت یک میلیارد دلار پول بوده‌است که از طریق ویروس‌ها دزدی می‌شود و پس از دستگیر کردن مظونان می‌فهمد که بمبی در ساختمان است و تمام افراد موفق به فرار می‌شوند جز سربازرس کانِرز (سربازرس و مأمور کارکشته) و سپس دستیار (بازرس دِکِر) موفق به کشتن بمبگذار یعنی لورنز (با بازی وسلی اسنایپس) می‌شود و سپس بررسی بیشتر دستیار را به این نتیجه می‌رساند که عاملی نفوذی در پلیس بوده‌است و لونز همکار کانرز بوده‌است و
در پلیس بوده‌است و لونز همکار کانرز بوده‌است و نام درست او یورک است با بازرسی از خانه کانرز متوجه می‌شود که او باید زنده باشد و در حال فرار سپس به فرودگاه می‌رود و تلفنی با او صحبت می‌کند و می‌فهمد که تمام این دزدی‌ها (که نقش فرد مثبت فیلم را داشت) کار او بوده‌است؛ و روش استفاده از نظریه آشوب برای گمراه کردن پلیس نیز نقشه او بوده‌است و در آخر فیلم می‌بینیم که او فرار می‌کند.
آشوب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
کافور ابوالْمِسکْ معروف به کافور اخشیدی (درگذشته ۳۵۷ قمری/۹۶۸ میلادی) از حاکمان آل اخشید. ابوالمسک، برده‌ای اهل حبشه بود که اخشید او را در سودان خرید. او در ۳۳۵ قمری (۹۴۶ میلادی) ادارهٔ حکومت مصر را به دست گرفت. کافور اخشیدی در ۲۰ جمادی‌الاول ۳۵۷ قمری برابر با (۲۲ آوریل ۹۶۸ میلادی) درگذشت.
آل اِخْشید، اخشیدیان یا اخشیدیه، سلسله‌ای تُرک‌تبار از فرمانروایان فرغانه بودند که در میان سال‌های ۳۲۳-۳۵۸ قمری/۹۳۵-۹۶۹ میلادی به تفاریق بر مصر و شام فرمان راندند. وجه تسمیه. دربارهٔ علت نامگذاری این سلسله چند نظر مختلف مطرح شده‌است. اول اینکه محمد (مؤسس این حکومت) از اهالی فرغانه بود و شاهان فرغانه را اخشید (مانند خورشید) می‌خواندند و راضی بالله نیز برای اینکه محمد را تابع بغداد کند، در سال ۳۲۹ هجری لقب اخشید را به او اعطا کرد. دوم اینکه اخشید شکل سغدی واژهٔ ایرانی خشیته به معنی نورانی است. سوم اینکه طبق
ایرانی خشیته به معنی نورانی است. سوم اینکه طبق نظر اشپولر و گرشویچ این واژه از ریشهٔ خشایثیه به معنی فرمانروا گرفته شده‌است. چهارم اینکه کریستین سن واژه شاذ به معنی شاه را شکل دیگری از واژه اخشید دانسته‌است. اِخشید واژه‌ای سغدی به معنی شاه و فرمانروا است. این واژه هم‌ریشه با واژهٔ فارسی شاه و پارسی باستان "خشایاثیه" است. عنوان "شاد" در ترکی قدیم نیز از همین واژهٔ سغدی به وام گرفته شده‌است. جُف. جف اولین فرد از این خاندان بود که در زمان خلافت معتصم (حک: ۱۹۷–۲۲۷ ه‍.ق) وارد دستگاه حکومتی عباسیان شد. چون
۱۹۷–۲۲۷ ه‍.ق) وارد دستگاه حکومتی عباسیان شد. چون آوازهٔ دلاوریهای ترکان ماوراءالنهر، سمرقند و فرغانه به گوش معتصم رسید، تلاش کرد تا سپاهی نیرومند متشکل از ترکان این سرزمینها به وجود آورد. این سپاهیان در بغداد موجب آزار و اذیت مردم می‌شدند به همین خاطر اهالی بغداد شکایت به پیش معتصم بردند و معتصم که توان مقابله با این ترکان را نداشت مرکز خلافت را از سامراء به بغداد منتقل کرد. طُغج. نسب این خاندان به طغج میرسد. طغج پسر جف یکی از سران لشکر عباسی در بغداد بود. طغج از بغداد به سمت مصر رفت و در آنجا با لولو -که
طغج از بغداد به سمت مصر رفت و در آنجا با لولو -که از جانب احمد بن طولون بر مصر و شام ولایت یافته بود – همراه گشته و به خدمت طولونیان درآمد و در دستگاه حکومتی طولونی منصب یافت. او در زمان خمارویه والی شام شد؛ ولی به علت خشم حسن بن عباس (وزیر عباسیان) از او، به همراه فرزندش محبوس شد. طغج در زندان مرد. اما فرزندش محمد از زندان عباسیان رها شد. فرمانرواها. فرمانروایان این سلسله بدین قرارند: محمد بن طغج ملقب به اخشید (مؤسس حکومت اخشیدیان). محمد با کشتن وزیر انتقام خون پدرش را گرفت و سپس به شام گریخت و به احمد بن
خون پدرش را گرفت و سپس به شام گریخت و به احمد بن بسطام والی شام پیوست. در این زمان خلافت عباسی دچار هرج و مرج بود و خلیفه الراضی برای اینکه از جانب فاطمیان احساس خطر میکرد برای حفاظت از مرکز خلافت، محمد را در سال ۳۲۳ به عنوان والی مصر و سپس شام برگزید و به او لقب اخشید داد. محمد در سال ۳۲۳–۳۳۴ هجری سلسله اخشیدیان را در قاهره تأسیس کرد. انوجور و علی. بعد از مرگ محمد پسرش انوجور به حکومت رسید و چون انجور خردسال بود کافور (غلام سیاه اخشید) به وزرات برگزیده شد. کافور از ناتوانی دو حاکم خردسال این سلسله (انوجور
کافور از ناتوانی دو حاکم خردسال این سلسله (انوجور و علی) استفاده کرد و زمام حکومت اخشیدیان را به دست گرفت. با مرگ انوجور در سال ۳۵۵ کافور حاکم مطلق مصر و شام شد. کافور در سال ۳۵۸ مرد و مسیر حکومت به اخشیدیان بازگشت. وزارت در دوره اخشیدی. در دولت اخشیدیان وزارت در دست صاحب قرار داشت. از جمله این افراد یازوری بود که منصب وزارت، داعی الدعاتی، قاضی القضاتی اخشیدیان را بر عهده داشت. یازوری به حدی قدرت یافت که می‌خواست به نام خودش سکه ضرب کند. وضعیت علمی و فرهنگی در دوره اخشیدیان. مجالس علمی در خانه بزرگان
در دوره اخشیدیان. مجالس علمی در خانه بزرگان برگزار می‌شد و محدثین بزرگی در این خانه‌ها به گردآوری حدیث می‌پرداختند. از جمله پرورش یافتگان این مجالس علمی میتوان به ابن یونس (زندگی: ۲۸۱–۳۴۷ هجری قمری)، کندی (زندگی: ۲۸۳–۳۵۰ هجری قمری)، ابن زولاق اشاره کرد. توجه حاکمان اخشیدی به علم و فرهنگ سبب شد تا شاعرانی همچون متنبی به مصر مهاجرت کنند. در سال ۳۴۶ هجری بیمارستان کافور در فسطاط ساخته شد و انوجور املاک و دکانهای متعلق به خودش در محله قیساریه را بر آن وقف کرد. وضعیت تجاری. کالاهای تجاری این دوره عبارت بودند
وضعیت تجاری. کالاهای تجاری این دوره عبارت بودند از: همچون عطر، ادویه، برده، منسوجات. تجارت برده در این دوره رونق داشت. اخشیدیان در دوره‌های اقتدارشان به نوبه و غرب صحرای آفریقا حملاتی داشتند و همین مسئله باعث افزایش خرید و فروش برده شد. سرانجام حکومت اخشیدیان. بعد از مرگ کافور ابوالفوارس احمد بن علی به امارت مصر منصوب شد. حکومت اخشیدی بعد از مرگ کافور رو به ضعف نهاد. خلیفه فاطمی المعز لدین الله از این فرصت استفاده کرد و سردار خودش جوهر صقلی را برای فتح مصر فرستاد. جوهر در سال ۳۵۸ مصر را متصرف شد و احمد بن
فرستاد. جوهر در سال ۳۵۸ مصر را متصرف شد و احمد بن علی را به قتل رساند و به حکومت اخشیدی پایان بخشید.
باغ عَدْن یا بهشت زمینی طبق شرحی که در باب دوم سفر پیدایش از کتب مقدس یهودیان و مسیحیان، در عهد عتیق آمده، باغی است که با تمامی درختان خوش‌منظر توسط خدا در عدن به طرف شرق غرس می‌شود و نخستین انسان یعنی آدم پس از آفرینش، در آن قرار می‌گیرد تا کار آن را بکند و از آن مراقبت نماید. طبق داستان خلقت موقعیت آن نسبت به رودی چهار شعبه (فیشون، جیحون، حدَّقَل، فرات) که از عدن برای آبیاری باغ خارج شده‌است، ترسیم می‌شود. به باغ عدن که درخت ممنوعه (درخت معرفت نیک‌وبد) در آن قرار دارد، در نقاط دیگری از متون مقدس همچون
در آن قرار دارد، در نقاط دیگری از متون مقدس همچون کتاب حزقیال نیز اشاره شده است. موقعیت. محل دقیق باغ عدن موضوع جدل و اندیشه در میان متفکران دینی است. بین کسانی که به واقعی بودن آن معتقدند، نظریه‌های گوناگون موقعیت آن را مکان‌هایی مانند سرچشمه‌های دجله و فرات در جنوب بین النهرین، آفریقا یا راس خلیج فارس حدس می‌زنند. برخی نیز آن را یک استعاره دانسته‌اند. در بابل و سومر. برپایه افسانه‌های اساطیر سومریان، باغ عدن در موازات دیلمون بوده‌است. مکانی جاودانه که مرگ و بیماری در آن راهی ندارد. لبنان. از حزقیال ۱۳ به
و بیماری در آن راهی ندارد. لبنان. از حزقیال ۱۳ به نظر می‌رسد باغ عدن در لبنان باشد. در اسطوره‌های فینیقی به نظر می‌رسد لبنان جایگزین باغ عدن است و ارتباط میان بهشت، باغ عدن و جنگل‌های لبنان (که احتمالاً به صورت نمادین استفاده می‌شود) در نوشته‌های پیشگویانه وجود دارد. ادوارد لیپینسکی و پیتر کایل پیشنهاد می‌دهند که باغ درختان (بهشت سومری) که قدیمی‌ترین نسخه اشاره به باغ عدن در سومری است، به محدوده کوهستان‌های درون و بیرون لبنان ارتباط دارد. دیگر فرضیه‌ها. جکسون کانتی، میسوری. اعضای کلیسای عیسی مسیح از واپسین
کانتی، میسوری. اعضای کلیسای عیسی مسیح از واپسین روز دوم (همچنین به عنوان مورمون‌ها یا واپسین روز دوم شناخته می‌شود)، باور دارند باغ عدن در جکسون کانتی، میسوری واقع شده‌است. تبریز. در یکی از این نظریه‌ها، دیوید رول ادعا کرده‌است که سرزمین عدن، در جلگه‌ای وسیع در شمال کوه آتشفشانی سهند و در نزدیکی تبریز قرار داشته‌است. رول به مناطق و مکان‌هایی استناد کرده‌است که به باور او نام آن‌ها با توصیفات کتاب مقدس، همخوانی دارد. این تطابق‌ها شامل موارد زیرند: اریک کلاین استاد باستان‌شناسی و تاریخ باستان در دانشگاه جرج
استاد باستان‌شناسی و تاریخ باستان در دانشگاه جرج واشینگتن دربارهٔ فرضیه رول می‌گوید:فرضیه وی پایه علمی ندارد. فرضیه وی بر پایه گمانه زنی با توجه به انتقال جای نام‌ها برای رودخانه‌های گوناگون و مناطق نزدیک آن از دوره باستان به دوران کنونی است. احتمال فرضیه وی بیشتر از دیگر فرضیه‌ها نیست و احتمالش کمتر از فرضیه‌های اسپیسر، زارین و ساور است.
فالانژ نام نیروی جنگجویی بود که در یونان باستان و سپس در میان مقدونیان در جنگ‌ها به کار گرفته می‌شد. فالانژها پیاده‌نظام‌هایی سنگین‌اسلحه بودند که از نیزه، زوبین و جنگ‌افزارهایی همانند آن بهره می‌بردند و از شیوهٔ آرایش جنگی فالانژ که آرایشی مستطیل‌گونه بود پیروی می‌کردند. فالانژ از واژهٔ یونانی phalangos گرفته‌شده که به معنای "انگشت" است و شیوهٔ آرایشی فالانژها هم نمادی از جای گرفتن انگشت‌های دست و پا در کنار یکدیگر بود. منابع. Wikipedia contributors, "Phalanx formation," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
formation," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Phalanx_formation&amp;oldid=218779687 (accessed June 13, 2008).
فارس‌نامه کتابی است دربارهٔ تاریخ و جغرافیای پارس که در دههٔ نخست سده ششم هجری قمری نوشته شده است. نام نویسندهٔ کتاب مشخص نیست، ولی نویسنده خود در دیباچهٔ کتاب نسبِ نیایش را از بلخ و خویشتن را زاده و پرورده در پارس ذکر می‌کند. از این رو، معمولاً از وی با نام ابن بلخی یاد می‌شود. بخش جغرافیای "فارس‌نامه" به خاطر اطلاعات تازه‌ای که در آن یافت می‌شود نزد پژوهشگران بسیار ارزشمند است؛ بخش تاریخ کتاب عمدتاً منطبق بر تواریخ پیشین یا حتی مأخوذ از آنهاست، گرچه گاه اطلاعات اضافه‌ای هم در آن یافت می‌شود؛ بخش تاریخ این
اضافه‌ای هم در آن یافت می‌شود؛ بخش تاریخ این اهمیت را دارد که نخستین نگارش (در مقابل ترجمه) پیرامون تاریخ ایران به زبان فارسی است که به دست ما رسیده است. شناسایی. این کتاب کهن‌ترین کتابی است که اطلاعات فراگیر و بی‌همتایی دربارهٔ فارس، به زبان فارسی و با انشایی رسا و روان و به شیوه‌ای چکیده و دل‌نشین به اهل دانش و ادب نمایان کرده است و از زمان نوشتن به عنوان منبعی ارزشمندی در شناخت فارس مورد پذیرش و استفادهٔ پژوهشگران و صاحب‌نظران قرار گرفته است. نویسندهٔ فارس‌نامه در دیباچه کتاب، هدف از نگارش آن را توصیف
در دیباچه کتاب، هدف از نگارش آن را توصیف وضعیت تاریخی و جغرافیایی فارس در جهت آگاه کردن سلطان سلجوقی از موقعیت این ایالت عنوان می‌کند. نویسنده. اگرچه ادوارد براون احتمال می‌دهد که این "فارس‌نامه" را ابوزید احمد بن سهل بلخی، نویسنده "صورالاقالیم" نگارش کرده باشد، اما در هیچ‌ یک از منابع با ارزش، نامی از نویسنده "فارس‌نامه" به میان نیامده است و تنها حاجی خلیفه، در کشف‌الظنون او را بلخی خوانده و نوشته است. بنابراین، ابن بلخی نامی است که حاجی خلیفه به استناد مطالب "فارس‌نامه"، بر نویسنده این اثر نهاده است.
مطالب "فارس‌نامه"، بر نویسنده این اثر نهاده است. (اگرچه نیکسن معتقد است که این نام را حمدالله مستوفی بر نویسنده کتاب گذاشته است) و پس از وی دیگران نیز آن را به کار برده‌اند. انگیزه نوشتن کتاب. خاندان نویسنده "فارسنامه" هم چنان‌که خود او نوشته است، در اوایل دولت سلجوقی به پارس آمدند و سلطان ابوشجاع محمدبن ملکشاه سلجوقی (۴۷۴ تا ۵۱۱ هـ. ق) در نامه‌ای که به خط خود به ابن بلخی نگاشت و نویسنده کتاب آن را درخواستی لطیف و املایی درست می‌خواند، از او خواست که اوضاع و احوال پارس را در کتابی برای او بنگارد. با توجه
و احوال پارس را در کتابی برای او بنگارد. با توجه به این که سلطان محمد بن ملکشاه در سال ۵۱۱ در گذشته است و نویسنده به همزمانی خود با اتابک چاولی درگذشته به سال ۵۱۰ هـ.ق. اشاره دارد می‌توان حدس زد که سال نوشتن "فارسنامه" باید پیش از ۵۱۰ هجری باشد. بنمایگان نویسنده. منابع نویسنده، همان تواریخ عمومی و مشهور، مانند آثار حمزه اصفهانی و تاریخ طبری و در بخش مسائل مالی و دیوانی، کتاب خراج جعفر بن قدامه است. لسترنج، در مقدمه فارس نامه به تفصیل از اخذ و اقتباس ابن بلخی در احوال تاریخ پیش از اسلام، از جمله ساسانیان،
در احوال تاریخ پیش از اسلام، از جمله ساسانیان، از تاریخ طبری بحث کرده است. نویسنده، در نگارش خود با دقت و وسواسی شگفت‌انگیز، از موثق‌ترین اطلاعات مندرج در کتب مختلف سود برد تا کاری تحقیقی و قابل اعتماد را عرضه بدارد و به همین جهت مواد کتاب خود را از یک اثر واحد برنگرفت و تنها به گفته گذشتگان اکتفا نکرد و کوشید تا خود نیز دیده‌ها و شنیده‌ها و دریافت‌های خویش را بر کتاب بیفزاید و نتیجه آن شده است که پاره‌ای از اطلاعات موجود در فارس نامه ابن بلخی، کاملاً دست اول و خاص و منحصر به این کتاب می‌باشد و در هیچ اثر
و خاص و منحصر به این کتاب می‌باشد و در هیچ اثر دیگری مشاهده نمی‌شود؛ همانند آنچه دربارهٔ مالیات فارس و قبایل کرد و شبانکاره یا خلق و خوی مردم این دیار آورده است. درون‌مایه کتاب. ابن بلخی، در "فارسنامه"، نشان می‌دهد که سلطان سلجوقی که به اهمیت جغرافیایی و تاریخی فارس و نژاد مردم آن آگاه بود، از وی درخواست نوشتن کتابی را کرد که آیینه تمام نمای فارس باشد و نویسنده نیز، به نوشتن "فارس‌نامه" پرداخت که نخستین کتاب مستقل و جامعی است که دربارة فارس، جغرافیا و پیشینه و روحیات مردم آن به رشته تحریر کشیده شده است. او
و روحیات مردم آن به رشته تحریر کشیده شده است. او در نگارش خود با دقت و وسواسی شگفت‌انگیز، از مؤثق‌ترین اطلاعات مندرج در کتاب‌های مختلف سود برد تا کاری تحقیقی و قابل اعتماد را عرضه بدارد و به همین جهت مواد کتاب خود را از یک اثر واحد برنگرفت و تنها به گفتة گذشتگان اکتفا نکرد و کوشید تا خود نیز، دیده‌ها و شنیده‌ها و دریافت‌های خویش را بر کتاب بیفزاید و نتیجه، آن شده است که پاره‌ای از اطلاعات و مطالب موجود در "فارسنامه" ابن بلخی، کاملاً دست اول و خاص و منحصر به این کتاب باشد و در هیچ اثر دیگری مشاهده نمی‌شود،
این کتاب باشد و در هیچ اثر دیگری مشاهده نمی‌شود، همانند آنچه دربارة مالیات فارس و قبایل کرد و شبانکاره یا خلق و خوی مردم این دیار، آورده است. بخش‌های فارسنامه ابن بلخی. ابن بلخی کتاب خود را به یک مقدمه و سه بخش تقسیم کرده است: شیوه نثر کتاب. نثر "فارسنامه" ابن بلخی، مرسل ساده و موجز است و در آن غلبه با الفاظ و عبارت‌های فارسی است و از سجع و صنعت‌های لفظ در آن کمتر نشان می‌یابیم و جملات و اشعار عربی کتاب نیز دنباله طبیعی مطالب فارسی است. ابن بلخی به واژگان فارسی دلبستگی فراوان دارد و بسیاری از این واژه‌ها
فارسی دلبستگی فراوان دارد و بسیاری از این واژه‌ها را در کتاب خود به کار می‌برد. او، کلمات و جملات عربی را در کتاب خود به پارسی برمی‌گرداند و گاهی ساختمان و کیفیت واژه‌سازی پارسی و عربی را یادآوری می‌کند. اندیشه‌ها و افکار ابن بلخی. گفته شد که "فارسنامه"، حاوی اطلاعات بسیار ارزنده و معتبری در تاریخ، جغرافیا و اوضاع سیاسی و اجتماعی و اقتصادی فارس و روحیات و رفتار مردم این سرزمین است که با توجه به دقت نویسنده در نقل مطالب و زیبایی و استحکام بیان او، می‌توان آن را به لحاظ محتوا و لفظ بسیار با ارزش و گرانبها
آن را به لحاظ محتوا و لفظ بسیار با ارزش و گرانبها دانست. ابن بلخی، عاشق پارس و مردم این سرزمین است و "فارسنامه" در حقیقت، بازتاب جنبه‌های والای فکر و اندیشه‌هایی است که مردم این دیار را بر دیگر نواحی مزیت و برتری می‌بخشد و هم نشان‌دهنده آنچه پارس و مردمش را خوار می‌سازد. نویسنده ستایشگر عدالت و راستی و گفتار و کردار نیک است و هرگز اعتبار حقیقت را از دست نمی‌دهد و در بازگو کردن ضعف‌ها و سستی‌های مردم، درنگ نمی‌کند. آثار ابن بلخی. ابن بلخی علاوه بر "فارسنامه"، از ۲ اثر دیگر خود، خبر می‌دهد که نخستین آن،
از ۲ اثر دیگر خود، خبر می‌دهد که نخستین آن، کتابی دربارهٔ دریاها است دومین کتابی که ابن بلخی نگارش کرد یا در دست تحریر داشت، کتاب تاریخ دوران اسلامی بود که حوادث عهد پیامبر اسلام تا زمان نویسنده را در برمی‌گرفت اما معلوم نیست که آیا او این کتاب را به انجام رسانیده است یا خیر.
فینال جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ دیدار پایانی جام ملت‌های اروپا ۲۰۰۸ که در روز ۲۹ ژوئن ۲۰۰۸ مابین دو تیم‌های تیم ملی فوتبال آلمان و تیم ملی فوتبال اسپانیا برگزار شده است. این بازی که در ورزشگاه ارنست هاپل وین در اتریش برگزار شده‌است با نتیجه یک بر صفر به سود تیم ملی فوتبال اسپانیا به اتمام رسیده است.
توقیعات به پانوشته‌هایی در زبان عربی گفته می‌شد که حاکمان مسلمان و دیگر مقام‌داران در پایانِ نامه‌‌هایشان می‌نگاشتند که معمولاً درخواست‌نامه‌ها و شکایت‌نامه‌های مردمی بود. آنچه توقیعات را برجسته می‌کرد، در نگاه اول، نکته‌های هوشمندانه و کوتاهی تأثیرگذار آن بود که بیشتر آیه‌ای از قرآن، حکمتی پذیرفته، مثلی پرآوازه، بیتی از شعری مشهور بود. توقیعات در عصر عباسی بیش از هر دوره‌ای رواج یافت. نمونه. ابوجعفر منصور به والی مصر آنگاه از نقصان نیل شکایت کرد، توقیع نوشت : جعفر برمکی پس از آنکه مردی نزدش از برخی
نوشت : جعفر برمکی پس از آنکه مردی نزدش از برخی کارگزارانش شکایت برد، برای کارگزارش نوشت :
سواران زره‌پوش یا کاتافراکت‌ها سواره‌نظام سنگین‌اسلحهٔ زبده‌ای بودند که وظیفهٔ اصلی‌شان درهم شکستن پیاده‌نظام و ازبین بردن آرایش سواره‌نظام‌های سبک بود، هرچندکه ممکن بود گاهی به‌عنوان نیروهای تهاجمی نیز به‌کار گرفته شوند. برخی مورخان آنها را اولین شهسواران (شوالیه‌های) دنیا می‌دانند، چراکه از زره‌های سنگین و براق اشرافی بهره می‌بردند. ایرانیان به‌مدت حدود ۱۲۰۰ سال از دوران باستان تا قرون وسطی، از شهسواران زره‌پوش (اسواران) بهره بردند. سواران ز‌ره پوش با شوالیه‌ها در سده‌های میانه تفاوتی داشتند و آن این بود
در سده‌های میانه تفاوتی داشتند و آن این بود که ایشان دارای آن نقش اجتماعی آیندهٔ شوالیه‌ها نبودند. در تاریخ، هخامنشیان، گوگوریویی ها، اشکانیان، سرمتی‌ها، ساسانیان، ارمنی‌ها، سلوکیان، پرگامون‌ دودمان هان، دودمان یوآن و بیزانسی‌ها از سواران زره‌پوش بهره می‌برده‌اند. واژه‌شناسی. واژهٔ کاتافراکت از دو بخش κατά به معنای "سراسر" و φρακτός به معنای "پوشیده، پاس‌داشته" پدیدآمده و معنای "زره‌پوش" را می‌دهد. گریوپنور (grīwbānar &lt;*grīwbānwar &lt;*griva-pāna-bara*) نام شکل دیگر کاتافراکت است که از واژهٔ پهلوی
نام شکل دیگر کاتافراکت است که از واژهٔ پهلوی «گریوبان» یعنی «محافظ گردن» –اشاره به کلاه‌خود‌– ریشه گرفته‌است. پیشینه و حضور در جنگ‌ها. ارتش ایرانیان از اوایل قرن ششم پیش از میلاد و سراسر دوران هخامنشیان از شوالیه‌های سنگین اسلحه بهره می‌جست. کوروش بزرگ (قدرت: ۵۵۹ تا ۵۳۹ پیش از میلاد) دریافت که برای پیروزی‌های قاطع‌تر و مؤثرتر در آسیای مرکزی و خاورمیانه باید از شوالیه‌های سواره‌نظام استفاده کند. هشتاد درصد ارتش او پیاده نظام بودند و بیست درصد باقی‌مانده شوالیه‌های سواره نظام. در اوایل دوران هخامنشیان بیشتر