payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از نگارگران تبریز، مشهد و شیراز را برای احیاء کتابخانهٔ سلطنتی و کارگاه مصورسازی به قزوین فراخواند و دستور ساخت نسخه‌ای از شاهنامه را به آنان داد. از جمله هنرمندان این شاهنامه: سیاوش گرجستانی، صادق بیگ‌افشار، علی‌اصغر کاشانی و میر زین‌العابدین و مراد. اما در دوران سلطنت برادر شاه اسماعیل، سلطان محمد خدابنده، کارگاه‌های مصورسازی مجدداً از رونق افتاد این امر از طرفی سبب پراکنده شدن و مهاجرت مجدد هنرمندان از قزوین و از سوی دیگر موجب گرایش سایر هنرمندان به آثار کم هزینه و ساده گردید. بعد از خدابنده عباس میرزای
کم هزینه و ساده گردید. بعد از خدابنده عباس میرزای هفده ساله به سلطنت رسید. وی چهل و دو سال حکومت کرد. او به معماری و شهرسازی و نقاشی اهمیت زیادی می‌داد و هنرمندان را حمایت می‌کرد. از جمله کارهای مهم او منصوب نمودن صادقی بیگ افشار، شاعر و نقاش مجرب به سمت مدیر کتابخانهٔ سلطنتی بود. آثار مهم آن دوران شاهنامه قوام، شاهنامه قاسمی و کتاب "أحسن الکبار" می‌باشد. مکتب اصفهان. اواسط سده یازدهم، همزمان با انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان، هنرمندان قزوین و سایر شهرهای مهم به این شهر روی آوردند. علاوه بر رونق
شهرهای مهم به این شهر روی آوردند. علاوه بر رونق کارگاه‌های نقاشی، دیوارنگاری برای تزیین کاخ‌ها و عمارت‌ها رواج فراوان یافت. در دوران سلطنت شاه عباس عواملی همچون انتقال ارمنی‌های جلفا به اصفهان و گسترش روابط سیاسی و تجاری به کشورهای اروپایی و هندوستان باعث شد برخی خصوصیات نقاشی غرب به نقاشی ایران راه یابد. حتی بعضی نقاشان اروپایی به دربار اصفهان آمدند از جمله لوکاس وان سولدو، فیلیپ آنجل و لوکار. در این دوران علاوه بر کتاب‌آرایی و دیوارنگاری و رقعه که منحصراً توسط دربار حمایت می‌شد سفارش‌هایی از جانب تجار و
توسط دربار حمایت می‌شد سفارش‌هایی از جانب تجار و متمولین به هنرمندان نقاش ارجاع می‌گردید که این عامل خود سبب رونق رقعه سازی با هزینه‌های مختصر شد. شاخصه اینگونه آثار استفاده کمتر از رنگ‌ها و حتی تنها طراحی با پس زمینه چند شاخ و برگ و ترسیم خطی، مقداری ابر بدون رنگ آمیزی. موضوعات: پیکر شاهزادگان، نجبا زن و مرد جوان که خود عاملی شد برای رونق چهره سازی و توجه بیشتر به طراحی اندام انسان‌ها و در نتیجه رعایت دقیق‌تر تناسبات و شبیه‌سازی. معروف‌ترین نقاش این دوره رضا عباسی بود. از میان نسخه‌های مصور و رقعه‌هایی که
عباسی بود. از میان نسخه‌های مصور و رقعه‌هایی که تحولات نقاشی مکتب اصفهان را نشان می‌دهد می‌توان به کتاب عالم‌آرای شاه‌اسماعیل و کتاب ابومسلم‌نامه اشاره کرد که هر دو متعلق به موزه رضا عباسی می‌باشد.
جن‌گیر یک فیلم آمریکایی محصول سال ۱۹۷۳ در ژانر فراطبیعی ترسناک به کارگردانی ویلیام فریدکین است که بر اساس رمانی به همین نام از ویلیام پیتر بلتی ساخته‌شده است. "جن‌گیر" یکی از موفق‌ترین فیلم‌های ژانر وحشت به‌شمار می‌رود. "جن‌گیر" در چهل و ششمین مراسم جایزهٔ اسکار، نامزد ۱۰ اسکار بود که نهایتاً موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های «بهترین فیلم‌نامهٔ اقتباسی» و «بهترین صدا» شد. خلاصۀ داستان فیلم. ماجرا در جرج تاون در حومهٔ واشینگتن دی سی می‌گذرد. کریس مک‌نیل، بازیگر زن تلویزیون، نگران سلامت دخترش، رِیگِن، است که
زن تلویزیون، نگران سلامت دخترش، رِیگِن، است که دچار تشنج شدید شده و در رختخواب به خود می‌پیچد. پزشکان از درمان دخترک ناتوان‌اند، تا آنجا که به کریس پیشنهاد می‌کنند از یک جن‌گیر کمک بگیرد. کریس به یک کشیش جوان به نام پدر کاراس مراجعه می‌کند و از او درخواست می‌کند تا به ریگن کمک کند. پس از تحقیقاتی که پدر کاراس بر روی ریگن انجام می‌دهد و مطمئن می‌شود که شیطان بدن او را تسخیر کرده، به کلیسا مراجعه کرده و درخواست می‌کند تا خودش مراسم جن‌گیری را انجام دهد. اما کلیسا شخصی باتجربه‌تر به نام پدر مِرین را پیشنهاد
کلیسا شخصی باتجربه‌تر به نام پدر مِرین را پیشنهاد می‌کند. مِرین کشیشی پیر است و موجودی را که بدن ریگن به تسخیر او درآمده است می‌شناسد. پدر مِرین به خانهٔ کریس مک‌نیل می‌رود و به‌همراه پدر کاراس جن‌گیری را شروع می‌کنند. مشروح داستان. در شمال عراق، کشیش لنکستر مرین در یک کاوش باستان‌شناسی در ویرانه‌های باستانی هترا شرکت دارد. او در حین حفاری، یک طلسم سنگی با تصویر موجودی بال‌دار پیدا می‌کند که واکنشی نگران روی چهره‌اش ظاهر می‌شود. سپس رؤیایی می‌بیند که در آن نسخه‌ای عظیم‌الجثه از همان موجود در نزدیکی‌اش ظاهر
عظیم‌الجثه از همان موجود در نزدیکی‌اش ظاهر می‌شود و بدون سخن، با او روبه‌رو می‌گردد. در جورج‌تاون بازیگری به نام کریس مک‌نیل در فیلمی به کارگردانی دوستش برک دنینگز نقش‌آفرینی می‌کند. کریس همراه دختر ۱۲ ساله‌اش، رگان مک‌نیل، خانه‌ای مجلل را اجاره کرده‌اند و افرادی را نیز برای کمک در خانه استخدام کرده‌اند. در همین زمان، کشیش دامین کاراس، که روان‌پزشک و مشاور کشیش‌های دانشگاه جرج‌تاون است، به دیدار مادر بیمار خود در نیویورک می‌رود. او بعداً به همکارش اعتراف می‌کند که دچار بحران ایمان شده است. کریس مهمانی‌ای
که دچار بحران ایمان شده است. کریس مهمانی‌ای ترتیب می‌دهد که در آن دوست کاراس، کشیش دایر، توضیح می‌دهد که کاراس مشاور است و به‌تازگی مادرش را از دست داده. رگان که حالش خوب نیست ناگهان ظاهر می‌شود و روی زمین ادرار می‌کند؛ کریس او را آرام می‌کند. پس از بازگرداندن رگان به تخت، تخت ناگهان به‌طرزی خشونت‌آمیز شروع به لرزیدن می‌کند. مدتی بعد، دایر تلاش می‌کند کاراس را که بابت مرگ مادرش احساس گناه دارد، تسلی دهد. رفتارهای رگان به‌تدریج خشن و غیرقابل‌کنترل می‌شود. آزمایش‌های پزشکی دلیل جسمانی‌ای پیدا نمی‌کنند. در
آزمایش‌های پزشکی دلیل جسمانی‌ای پیدا نمی‌کنند. در یکی از مراجعه‌های پزشکی، رگان نیرویی غیرعادی از خود نشان می‌دهد. یک شب، کریس خانه را خالی می‌یابد و فقط رگان در خواب است؛ سپس دنینگز در پایین پله‌های جن‌گیر، که درست زیر پنجرهٔ اتاق رگان قرار دارد، مرده پیدا می‌شود. کارآگاه ویلیام کیندرمن از کاراس بازجویی می‌کند و می‌گوید که سر دنینگز به عقب چرخیده بوده. بدن رگان با زخم‌هایی پوشیده می‌شود. کیندرمن به کریس می‌گوید تنها توضیح منطقی برای مرگ دنینگز این است که از پنجرهٔ اتاق رگان به بیرون پرت شده. پس از رفتن
از پنجرهٔ اتاق رگان به بیرون پرت شده. پس از رفتن کیندرمن، رگان دچار حمله‌ای شدید می‌شود؛ او با یک صلیب خودارضایی می‌کند، سرش را می‌چرخاند و با صدای دنینگز سخن می‌گوید. او در اتاق خود محبوس می‌شود. کریس اکنون یقین دارد که دخترش تسخیر شده و به سراغ کاراس می‌رود. کاراس از رگان دیدن می‌کند. رگان تسخیرشده ادعا می‌کند که شیطان است و در حالی‌که به زبان‌های بیگانه سخن می‌گوید، روی صورت کاراس بالا می‌آورد. موجود می‌گوید تا زمان مرگ رگان در بدن او باقی می‌ماند. آن شب، دستیار کریس با کاراس تماس می‌گیرد؛ کاراس نتیجه
دستیار کریس با کاراس تماس می‌گیرد؛ کاراس نتیجه می‌گیرد که باید جن‌گیری انجام شود. رئیس او با این شرط که کشیشی باتجربه مسئول مراسم باشد، اجازه می‌دهد. کشیش مرین که پیش‌تر تجربهٔ جن‌گیری داشته، احضار می‌شود. مرین به خانه می‌رسد. دو کشیش با خواندن آیین‌نامه کاتولیک رومی، سعی در اخراج شیطان دارند، ولی موجود به آن‌ها دشنام می‌دهد. در حین استراحت، مرین که می‌لرزد، نیتروگلیسرین مصرف می‌کند. کاراس به اتاق بازمی‌گردد، جایی که شیطان به شکل مادرش ظاهر می‌شود و ذهن او را آشفته می‌کند. مرین از کاراس می‌خواهد از اتاق
را آشفته می‌کند. مرین از کاراس می‌خواهد از اتاق بیرون برود و خودش به‌تنهایی ادامه می‌دهد. کاراس به کریس اطمینان می‌دهد که رگان نمی‌میرد و دوباره وارد اتاق می‌شود. اما می‌بیند که مرین بر اثر حملهٔ قلبی مرده و رگان در حال تماشای آن است و می‌خندد. کاراس در خشم، رگان تسخیرشده را کتک می‌زند و فریاد می‌زند که شیطان وارد بدن او شود. شیطان مدال سن ژوزف را از گردن کاراس پاره می‌کند و او را تسخیر می‌کند، در نتیجه رگان آزاد می‌شود. کاراس خود را از پنجره به بیرون پرت می‌کند و از پله‌های سنگی پایین سقوط می‌کند. کریس و
و از پله‌های سنگی پایین سقوط می‌کند. کریس و کیندرمن وارد اتاق می‌شوند. کریس، رگان شفایافته را در آغوش می‌کشد و کیندرمن صحنه را بررسی می‌کند. در بیرون، دایر مراسم آخرین آیین‌های مذهبی را برای کاراس نیمه‌جان انجام می‌دهد. خانوادهٔ مک‌نیل آمادهٔ ترک خانه می‌شوند و کشیش دایر با آن‌ها خداحافظی می‌کند. رگان، که چیزی از ماجرا به یاد نمی‌آورد، با دیدن یقهٔ روحانی دایر تحت‌تأثیر قرار می‌گیرد و او را می‌بوسد. کریس هنگام رفتن، مدالی را که در اتاق رگان پیدا شده بود به دایر می‌دهد. دایر لحظه‌ای به پله‌هایی که کاراس در
دایر می‌دهد. دایر لحظه‌ای به پله‌هایی که کاراس در آن‌ها جان باخت نگاه می‌اندازد و سپس دور می‌شود.
لِرنامِردْزْ (به ارمنی: Լեռնամերձ) روستای بزرگی است در ارمنستان. این روستا در شمال خاوری استان آرماویر، در ۴۰ کیلومتری باختر ایروان و شمال واغارشاپات (اچمیادزین) واقع شده‌است. در کیلومتری شمال آرماویر، مرکز استان آرماویر واقع شده است. این روستا ۵۰۰ نفر جمعیت دارد و با وجود فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱، مردم آن همواره پیرو کمونیسم سبک شوروی هستند. پیش از سال ۱۹۹۵ تنها ۵ کمونیست ثبت‌شده در لرنامردز وجود داشت اما امروزه همه روستائیان این روستا خود را پیرو مکتب کمونیسم معرفی می‌کنند و خواستار بازگشت نظام کمونیستی
معرفی می‌کنند و خواستار بازگشت نظام کمونیستی به ارمنستان هستند. این روستا که "کوبای کوچک" لقب گرفته شمار زیادی از بازدیدکنندگان کمونیست را به خود جلب کرده‌است. منابع. EURASIA INSIGHT, ARMENIA: SOCIALISM IN ONE VILLAGE, Marianna Grigoryan 11/07/06
قانون شکست اسنل (قانون شکست ابن سهل) رابطهٔ زاویه نور قبل از برخورد و پس از شکست در سطح واسط دو محیط را نشان می‌دهد. هنگامی‌که نور از محیطی وارد محیط دیگری شود که در آن دارای سرعت متفاوتی باشد، زاویه شعاع نور در خط فاصل این دو محیط تغییر می‌کند و به اصطلاح، نور می‌شکند.
بانی و کلاید فیلمی آمریکایی در سبک زندگی‌نامه‌ای، نئو-نوآر و جنایی به کارگردانی آرتور پن با بازی وارن بیتی و فی داناوی در نقش شخصیت‌های عنوان بانی پارکر و کلاید بارو محصول سال ۱۹۶۷ است. "بانی و کلاید" در چهلمین مراسم جایزه اسکار، موفق به کسب ۲ اسکار در رشته‌های بهترین بازیگر زن نقش مکمل و بهترین فیلم‌برداری شد. خلاصه داستان. این فیلم بر اساس ماجرایی واقعی در رابطه با یک زوج بانک‌زن به‌نام‌های بانی پارکر و کلاید بارو که در دهه ۱۹۳۰ توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرده بودند، ساخته شده‌است. منابع. Wikipedia
جلب کرده بودند، ساخته شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Bonnie and Clyde (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Bonnie_and_Clyde_(film)&amp;oldid=186488513 (accessed February 4, 2008).
بیگانه فیلم علمی تخیلی ترسناک محصول سال ۱۹۷۹ است که به کارگردانی ریدلی اسکات و نویسندگی دان اوبانون ساخته شده است. داستان فیلم بر اساس ایده‌ای از اوبانن و رونالد شوست شکل گرفته و دربارهٔ گروهی از خدمه یک سفینه تجاری است که یک ناو فضایی متروکه را بررسی می‌کنند و در این میان قربانی موجودی بیگانه و کشنده می‌شوند. از بازیگران این فیلم می‌توان به تام اسکریت، سیگورنی ویور، ورونیکا کارترایت، هری دین استنتون، جان هرت، ایان هولم و یافت کوتو اشاره کرد. این فیلم توسط گوردون کارول، دیوید گیلر و والتر هیل از طریق شرکت
گوردون کارول، دیوید گیلر و والتر هیل از طریق شرکت براندی‌واین پروداکشنز تهیه شده و توسط فاکس قرن بیستم توزیع گردید. گیلر و هیل در نگارش فیلمنامه بازنگری و اصلاحاتی انجام دادند و شوسِت به عنوان مدیر اجرایی تولید پروژه فعالیت داشت. موجودات بیگانه و محیط‌های فیلم توسط هنرمند سوئیسی اچ. آر. گیگر طراحی شده‌اند، در حالی که رون کُب و کریس فاس طراحان مفهومی سایر لوکیشن‌ها بودند. "بیگانه" در ۲۵ مه ۱۹۷۹، در اولین شب جشنواره بین‌المللی فیلم سیاتل به نمایش درآمد. و در ۲۲ ژوئن به صورت گسترده منتشر شد. در بریتانیا نیز
۲۲ ژوئن به صورت گسترده منتشر شد. در بریتانیا نیز در ۶ سپتامبر به اکران درآمد. ابتدا نظرات متفاوتی دربارهٔ فیلم وجود داشت، اما در نهایت این فیلم جایزه اسکار بهترین جلوه‌های تصویری، سه جایزه ساترن (بهترین فیلم علمی-تخیلی، بهترین کارگردانی برای اسکات و بهترین بازیگر مکمل زن برای کارترایت) و جایزه هوگو بهترین نمایش درام را دریافت کرد. "بیگانه" در اولین اکران خود در آمریکا حدود ۷۸٫۹ میلیون دلار و در بریتانیا ۷٫۸ میلیون پوند فروش داشت. مجموع فروش جهانی آن تا امروز بین ۱۰۴ تا ۲۰۳ میلیون دلار تخمین زده شده است. در
بین ۱۰۴ تا ۲۰۳ میلیون دلار تخمین زده شده است. در سال‌های بعد، "بیگانه" مورد بازبینی و تحسین دوباره قرار گرفت و اکنون به عنوان یکی از بزرگ‌ترین و تأثیرگذارترین فیلم‌های علمی تخیلی و ترسناک تاریخ شناخته می‌شود. در سال ۲۰۰۲، این فیلم توسط کتابخانه کنگره آمریکا به عنوان اثری «دارای اهمیت فرهنگی، تاریخی یا هنری» شناخته شده و برای نگهداری در فهرست ملی ثبت فیلم انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸، انستیتوی فیلم آمریکا آن را هفتمین فیلم برتر ژانر علمی تخیلی نامید و همچنین در رتبه ۳۳ بهترین فیلم‌های تاریخ از دید مجله "امپایر"
۳۳ بهترین فیلم‌های تاریخ از دید مجله "امپایر" قرار گرفت. موفقیت "بیگانه" منجر به شکل‌گیری مجموعه رسانه‌ای شامل فیلم‌ها، کتاب‌ها، بازی‌های ویدیویی و اسباب‌بازی‌ها شد و مسیر حرفه‌ای ویور در بازیگری را هموار کرد؛ داستان شخصیت او و رویارویی‌اش با موجودات بیگانه محور اصلی و موضوعی دنباله‌های "بیگانه‌ها" (۱۹۸۶)، "بیگانه ۳" (۱۹۹۲) و ' (۱۹۹۷) بود. همچنین دو فیلم پیش‌درآمد "پرومتئوس" (۲۰۱۲) و ' (۲۰۱۷) به کارگردانی اسکات ساخته شدند و در سال ۲۰۲۴ هم دنبالهٔ مستقل ' اکران شد. همچنین مجموعهٔ تلویزیونی ' در سال ۲۰۲۵ پخش
شد. همچنین مجموعهٔ تلویزیونی ' در سال ۲۰۲۵ پخش شد. داستان. سفینهٔ فضایی تجاری "نوسترومو" (Nostromo) در حال بازگشت به زمین است. این سفینه حامل هفت خدمه است که در وضعیت «خواب مصنوعی» یا انجماد قرار دارند: کاپیتان دالاس، افسر ارشد کین، افسر فنی ریپلی، ناوبر لمبرت، افسر علمی اش، و دو مهندس پارکر و برت، به‌همراه گربهٔ کشتی به نام جونز. رایانه مرکزی کشتی که «مادر» (Mother) نام دارد، سیگنالی را از یک سیاره ناشناس شناسایی کرده و خدمه را بیدار می‌کند. طبق سیاست‌های شرکت مالک سفینه، آن‌ها موظف‌اند هرگونه سیگنال
شرکت مالک سفینه، آن‌ها موظف‌اند هرگونه سیگنال احتمالی حاوی نشانه‌هایی از حیات هوشمند را بررسی کنند؛ بنابراین، بر روی سطح سیاره فرود می‌آیند، اما در حین فرود، "نوسترومو" آسیب می‌بیند. در حالی که مهندسان مشغول تعمیر کشتی هستند، تیمی شامل دالاس، کین و لمبرت به محل منبع سیگنال می‌روند و با لاشه یک سفینه بیگانه قدیمی روبه‌رو می‌شوند. درون آن، جسد فسیل‌شده‌ای از یک موجود فضایی عظیم‌الجثه دیده می‌شود که در قفسه سینه‌اش یک حفره بزرگ وجود دارد. در همان حال، «مادر» موفق می‌شود بخشی از سیگنال را رمزگشایی کند و ریپلی
می‌شود بخشی از سیگنال را رمزگشایی کند و ریپلی متوجه می‌شود که پیام، برخلاف تصور اولیه، درخواست کمک (SOS) نیست، بلکه پیام هشدار است. کین وارد اتاقکی می‌شود که پر از تخم‌های بزرگ بیگانه است. هنگامی که یکی از آن‌ها را لمس می‌کند، موجودی شبیه به حشره به‌یک‌باره از تخم بیرون می‌جهد، به کلاه فضایی‌اش نفوذ می‌کند و به صورتش می‌چسبد. دالاس و لمبرت او را بیهوش به "نوسترومو" بازمی‌گردانند. ریپلی با ورود آن‌ها به کشتی مخالفت می‌کند و به مقررات قرنطینه استناد می‌کند، اما «اش» به‌عنوان افسر علمی، با نادیده گرفتن دستور
«اش» به‌عنوان افسر علمی، با نادیده گرفتن دستور ریپلی، در را باز می‌کند و آن‌ها را وارد می‌کند. در حین تلاش برای جدا کردن این موجود از صورت کین، اش متوجه می‌شود که خون آن ماده‌ای بسیار خورنده و اسیدی است که می‌تواند هم به بدن کین و هم به بدنه کشتی آسیب بزند، بنابراین از ادامه کار صرف‌نظر می‌کند. این موجود پس از مدتی خودبه‌خود از صورت کین جدا می‌شود و می‌میرد. کین به‌هوش می‌آید و به‌نظر می‌رسد در سلامت کامل است. اما در جریان آخرین وعده غذایی خدمه پیش از بازگشت به حالت خواب مصنوعی، کین ناگهان دچار تشنج می‌شود
به حالت خواب مصنوعی، کین ناگهان دچار تشنج می‌شود و موجودی کوچک از درون سینه‌اش بیرون می‌جهد، او را می‌کشد و سپس درون کشتی فرار می‌کند. پس از پرتاب پیکر کین به فضا، خدمه با استفاده از دستگاه‌های ردیاب، در تلاش برای یافتن و نابودی این موجود بیگانه برمی‌آیند. برت در حالی که در تعقیب گربهٔ کشتی، جونز، وارد یکی از بخش‌های فرود سفینه شده، توسط موجودی که حالا به‌طور کامل رشد کرده، کشته می‌شود. مشخص می‌شود که موجود از تونل‌های تهویه برای جابه‌جایی استفاده می‌کند. دالاس با استفاده از شعله‌افکن وارد این تونل‌ها
دالاس با استفاده از شعله‌افکن وارد این تونل‌ها می‌شود تا آن را به سمت قفل هوایی هدایت کند، اما او نیز به دست بیگانه کشته می‌شود. لمبرت پیشنهاد می‌دهد که با شاتل فرار کنند، اما شاتل تنها ظرفیت سه نفر را دارد. ریپلی، که اکنون فرماندهی را به عهده دارد، تصمیم می‌گیرد بیگانه را از مخفیگاهش بیرون بکشد. در همین حین، او با دسترسی به رایانه مادر، متوجه می‌شود که شرکت سازندهٔ سفینه، به‌طور پنهانی به «اش» دستور داده تا موجود فضایی را برای مطالعه به زمین بازگرداند و جان خدمه برای شرکت اهمیتی ندارد. ریپلی اش را به چالش
خدمه برای شرکت اهمیتی ندارد. ریپلی اش را به چالش می‌کشد، اما او به او حمله می‌کند. پارکر مداخله کرده و ضربه‌ای به او می‌زند که باعث جدا شدن سر اش و افشای حقیقت شوکه‌کننده‌ای می‌شود: اش در واقع یک اندروید (ربات انسان‌نما) بوده است. آن‌ها سر جداشدهٔ اش را دوباره فعال می‌کنند تا اطلاعات بیشتری بگیرند. اش تأیید می‌کند که مأموریت او بازگرداندن موجود بیگانه است و این‌که این موجود قابل‌کشتن نیست. او از توانایی‌های بیگانه تمجید می‌کند و احتمال زنده ماندن خدمه را ناچیز می‌داند. ریپلی او را غیرفعال کرده و پارکر او
می‌داند. ریپلی او را غیرفعال کرده و پارکر او را می‌سوزاند. خدمه تصمیم می‌گیرند "نوسترومو" را نابود کرده و با شاتل فرار کنند. در حالی که پارکر و لمبرت در حال جمع‌آوری تجهیزات هستند، توسط موجود کشته می‌شوند. اکنون ریپلی تنها مانده است. او دستور خودنابودسازی کشتی را فعال می‌کند، اما بیگانه مسیر او به شاتل را مسدود می‌کند. او عقب‌نشینی می‌کند و تلاش می‌کند فرایند خودنابودسازی را لغو کند، اما موفق نمی‌شود. در نهایت، به‌همراه گربه‌اش جونز، موفق می‌شود با شاتل فرار کند، در حالی که "نوسترومو" منفجر می‌شود. در حالی
کند، در حالی که "نوسترومو" منفجر می‌شود. در حالی که ریپلی خود را برای ورود به خواب مصنوعی آماده می‌کند، متوجه می‌شود که بیگانه در یکی از بخش‌های باریکی از شاتل پنهان شده است. او با پوشیدن لباس فضانوردی و استفاده از تفنگ قلاب‌انداز، خود را به صندلی می‌بندد و با انتشار گاز، موجود را از مخفیگاهش بیرون می‌کشد. بیگانه سعی می‌کند به او حمله کند، اما ریپلی دریچه شاتل را باز می‌کند و فشار هوا، بیگانه را به بیرون پرتاب می‌کند. موجود در لحظه آخر به در ورودی چنگ می‌زند، اما ریپلی با شلیک قلاب به سمتش، آن را به فضا
اما ریپلی با شلیک قلاب به سمتش، آن را به فضا می‌فرستد. قلاب در درِ در حال بسته شدن گیر می‌کند و موجود را به سمت محفظه موتور شاتل می‌کشد. ریپلی موتورها را روشن می‌کند و موجود را برای همیشه نابود می‌سازد. ریپلی گزارش مأموریت را ضبط می‌کند و به‌همراه جونز وارد خواب مصنوعی می‌شود تا سفر خود را به‌سوی زمین آغاز کند. تولید. مریل استریپ برای این نقش در نظر گرفته شده بود، اما با او تماس گرفته نشد زیرا شریک زندگی‌اش جان کازال اخیراً درگذشته بود. هلن میرن نیز تست بازیگری داد. ویور که تجربه بازی در برادوی را داشت اما
داد. ویور که تجربه بازی در برادوی را داشت اما در سینما نسبتاً ناشناخته بود، با تست بازیگری خود اسکات، گیلر و هیل را تحت تأثیر قرار داد. او آخرین بازیگری بود که برای این فیلم انتخاب شد و بیشتر تست‌های بازیگری خود را در استودیو و همزمان با ساخت صحنه‌ها انجام داد. بازخورد. گیشه. فیلم از نظر گیشه فروش بسیار خوبی را تجربه کرد؛ به طوری که با بودجهٔ ۱۱ میلیون دلاری و فروش ۱۰۵ میلیون دلاری توانست حدود ۱۰ برابر بودجه خود فروش کند. شرکت فاکس قرن بیستم مدعی شد که "بیگانه" در طی یازده ماه نخست پس از اکران، با دو
"بیگانه" در طی یازده ماه نخست پس از اکران، با دو میلیون دلار زیان مالی مواجه شده است. این ادعا با واکنش منفی حسابداران صنعت سینما روبه‌رو شد و آن را نمونه‌ای از «حسابداری خلاقانه» هالیوود دانستند؛ روشی که برای پنهان کردن سود واقعی فیلم و جلوگیری از پرداخت سهم شرکت تولیدکنندهٔ براندی‌واین به کار گرفته می‌شود. تا ماه اوت ۱۹۸۰، فاکس این رقم را به چهار میلیون دلار سود تعدیل کرد، اما این ادعا نیز مورد تردید قرار گرفت. شرکت براندی‌واین که مشتاق آغاز ساخت دنباله‌ای برای "بیگانه" بود، به دلیل نحوهٔ توزیع سود، از
برای "بیگانه" بود، به دلیل نحوهٔ توزیع سود، از فاکس شکایت کرد، اما فاکس در پاسخ ادعا کرد که فیلم از نظر مالی موفق نبوده و ساخت دنباله‌ای برای آن توجیه ندارد. این دعوای حقوقی سرانجام در سال ۱۹۸۳ با توافقی خاتمه یافت که طی آن، فاکس پذیرفت بودجه ساخت قسمت دوم را تأمین کند. واکنش منتقدان. واکنش‌های اولیه به فیلم بیگانه در میان منتقدان، متفاوت و تا حدی ضد و نقیض بود. برخی از منتقدانی که معمولاً با ژانر علمی تخیلی میانه‌ای نداشتند، مانند بری نورمن از برنامه "فیلم" در شبکه بی‌بی‌سی، نگاه مثبتی به فیلم داشتند و
در شبکه بی‌بی‌سی، نگاه مثبتی به فیلم داشتند و جنبه‌های برجسته آن را تحسین کردند. اما در مقابل، تعدادی از نشریات و منتقدان مطرح، نقدهایی منفی یا دست‌کم خنثی نسبت به فیلم داشتند. از جمله مجله "ورایتی"، "سایت اند ساوند"، و منتقدانی همچون وینسنت کنبی و لئونارد ملتین. این افراد یا فیلم را نپسندیدند یا آن را اثری متوسط ارزیابی کردند. نشریه "تایم اوت" در نقدی تند، فیلم را «کیسه‌ای خالی از حقه‌های سینمایی» توصیف کرد و نوشت که ارزش‌های تولید بالا و جلوه‌های ویژه گران‌قیمت آن نمی‌توانند فقر خلاقیت را پنهان کنند. جین
آن نمی‌توانند فقر خلاقیت را پنهان کنند. جین سیسکل و راجر ایبرت، در مجموع رأی مثبت به فیلم دادند و آن را با دو رأی «بله» تأیید کردند. ایبرت آن را «یکی از ترسناک‌ترین اپراهای فضایی کلاسیک» دانست که به خاطر می‌آورد. سیسکل نیز با ترسناک بودن فیلم موافقت کرد، اما گفت که این فیلم در اصل یک «فیلم خانهٔ ارواح» است که فقط در یک سفینه فضایی رخ می‌دهد. او افزود که بیگانه «بهترین فیلم علمی تخیلی تاریخ نیست.» در نقد مکتوب خود، سیسکل سه ستاره از چهار ستاره به فیلم داد و آن را «اثری ماهرانه و سرگرم‌کننده در ژانر ترسناک»
آن را «اثری ماهرانه و سرگرم‌کننده در ژانر ترسناک» توصیف کرد. او بازی سیگورنی ویور را تحسین کرده و نوشت که «وی بازیگری است که باید به یک ستاره بزرگ بدل شود.» البته از دید او، یکی از نقاط ضعف فیلم این بود که «شکل نهایی بیگانه، از نظر من، ترسناک‌ترین شکل آن نبود.» میراث. ارزیابی مجدد منتقدان. با وجود نقدهای اولیهٔ ضد و نقیض، فیلم بیگانه در طول سال‌ها تحسین فراوان منتقدان را به خود جلب کرده است؛ به‌ویژه به خاطر فضای واقع‌گرایانه و منحصربه‌فردش. این فیلم به عنوان یکی از بهترین آثار سال ۱۹۷۹ شناخته می‌شود.
عنوان یکی از بهترین آثار سال ۱۹۷۹ شناخته می‌شود. "بیگانه" یکی از تأثیرگذارترین فیلم‌های ژانر علمی تخیلی محسوب می‌شود. وبگاه راتن تومیتوز بر اساس ۲۰۵ نقد، امتیاز ۹۳ درصد را به این فیلم اختصاص داده است. خلاصه نظر منتقدان در این سایت چنین است: «یک کلاسیک مدرن که با ترکیب هنر علمی تخیلی، ترسناک و شعری تلخ، اثری بی‌نقص و یکپارچه خلق کرده است.» متاکریتیک نیز میانگین وزنی ۸۹ از ۱۰۰ را از میان ۳۴ منتقد گزارش کرده که نشان‌دهنده «تحسین همگانی» نسبت به فیلم است. "راهنمای فیلم هالیول" این فیلم را با چهار ستاره کامل
فیلم هالیول" این فیلم را با چهار ستاره کامل ارزیابی کرده و آن را اثری ماندگار در تعلیق و طراحی هنری توصیف می‌کند. آلن جونز از "ریدیو تایمز" هم پنج ستاره کامل به فیلم داده و آن را یک «سفر هیجان‌انگیز و انقلابی در قالب یک خانهٔ ارواح فضایی» می‌داند؛ فیلمی که با شوک‌های پشت سر هم، بیننده را مبهوت می‌کند. او بازیگری عالی، طراحی خلاقانه موجودات بیومکانیکی و نگاه دقیق اسکات به جزئیات را ستوده که باعث شده ترکیبی بی‌نظیر از ترس گوتیک و علمی تخیلی خلق شود.
پروژه جمینای (تلفظ: /ˈdʒɛmɪnaɪ/) (که بعضاً پروژه جمینی (تلفظ: /ˈdʒɛmɪni/) هم گفته می‌شود) یکی از پروژه‌های فضایی ناسا در زمان مسابقه فضایی میان شوروی و آمریکا بود. این ماموریت‌ها در سال‌های دهه ۶۰ میلادی، و قبل از پروژه آپولو به وقوع پیوستند، و هدفشان ارتقا بخشیدن و بهینه‌سازی دانش و تکنیک‌های انتقالات مداری بود. پروژه جمینای دومین برنامه پرواز فضایی سرنشین‌دار ایالات متحده بود. این پروژه پس از اولین برنامه فضایی سرنشین‌دار آمریکا، پروژه مرکوری، و در حالی که برنامه آپولو هنوز در مراحل اولیه توسعه بود، در
که برنامه آپولو هنوز در مراحل اولیه توسعه بود، در سال ۱۹۶۱ طرح‌ریزی و در سال ۱۹۶۶ به پایان رسید. فضاپیمای جمینای یک خدمه دو فضانورد را حمل می‌کرد. ده خدمه جمینای و ۱۶ فضانورد مجزا در طول سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ ماموریت‌های مدار پایین زمین (LEO) را انجام دادند. هدف جمینای توسعه فنون سفر فضایی برای پشتیبانی از مأموریت آپولو برای فرود فضانوردان بر روی ماه بود. با انجام این کار، این پروژه به ایالات متحده اجازه داد تا با نشان دادن استقامت مأموریت تا کمتر از ۱۴ روز، طولانی‌تر از هشت روز مورد نیاز برای یک سفر رفت و
طولانی‌تر از هشت روز مورد نیاز برای یک سفر رفت و برگشت به ماه؛ روش‌های انجام فعالیت خارج از وسیله نقلیه (EVA) بدون خستگی؛ و مانورهای مداری لازم برای دستیابی به ملاقات مداری و اتصال با فضاپیمای دیگر، از پیشتازی اتحاد جماهیر شوروی در توانایی پرواز فضایی سرنشین‌دار که در سال‌های اولیه مسابقه فضایی به دست آورده بود، عقب نماند و بر آن غلبه کند. این امر به آپولو اجازه داد تا بدون صرف زمان برای توسعه این فنون، مأموریت اصلی خود را دنبال کند. تمام پروازهای جمینای از مجتمع پرتاب 19 (LC-19) در ایستگاه نیروی هوایی کیپ
مجتمع پرتاب 19 (LC-19) در ایستگاه نیروی هوایی کیپ کندی در فلوریدا پرتاب شدند. وسیله پرتاب آن‌ها موشک تایتان II GLV، یک موشک بالستیک قاره‌پیما اصلاح‌شده بود. جمینای اولین برنامه‌ای بود که از مرکز کنترل مأموریت تازه ساخته‌شده در مرکز فضایی سرنشین‌دار هیوستون برای کنترل پرواز استفاده کرد. این پروژه همچنین از وسیله هدف آگنا، یک مرحله بالایی اطلس-آگنا اصلاح‌شده، برای توسعه و تمرین فنون ملاقات مداری و اتصال استفاده کرد. گروه فضانوردانی که از پروژه جمینای پشتیبانی می‌کردند شامل «هفت مرکوری»، «نه جدید» و «چهارده»
می‌کردند شامل «هفت مرکوری»، «نه جدید» و «چهارده» بودند. در طول این برنامه، سه فضانورد در سوانح هوایی در حین آموزش جان باختند، از جمله هر دو عضو خدمه اصلی جمینای ۹. خدمه پشتیبان این مأموریت را پرواز کردند. جمینای به اندازه‌ای قوی بود که نیروی هوایی ایالات متحده قصد داشت از آن برای برنامه آزمایشگاه مداری سرنشین‌دار (MOL) استفاده کند، که بعداً لغو شد. طراح ارشد جمینای، جیم چمبرلین، همچنین در اواخر سال ۱۹۶۱ برنامه‌های مفصلی برای ماموریت‌های فرود بین قمری و قمری تهیه کرد. او معتقد بود که فضاپیمای جمینای
و قمری تهیه کرد. او معتقد بود که فضاپیمای جمینای می‌تواند قبل از پروژه آپولو در عملیات قمری پرواز کند و هزینه کمتری داشته باشد. مدیریت ناسا این برنامه‌ها را تأیید نکرد. در سال ۱۹۶۹، لوکاس بینگهام «جمینای بزرگ» را پیشنهاد داد که می‌توانست برای انتقال تا ۱۲ فضانورد به ایستگاه‌های فضایی برنامه‌ریزی‌شده در پروژه کاربردهای آپولو (AAP) استفاده شود. تنها پروژه AAP که بودجه دریافت کرد، اسکای‌لب (اولین ایستگاه فضایی آمریکا) بود که از فضاپیما و سخت‌افزار موجود استفاده می‌کرد و در نتیجه نیازی به جمینای بزرگ را از بین
می‌کرد و در نتیجه نیازی به جمینای بزرگ را از بین برد. تیم. جیم چمبرلین کپسول جمینای را طراحی کرد که دو خدمه را حمل می‌کرد. او پیش از این، سرمهندس آیرودینامیک در برنامه هواپیمای رهگیر جنگنده سی‌اف-۱۰۵ آرو شرکت آورو کانادا بود. چمبرلین به همراه ۲۵ مهندس ارشد آورو پس از لغو برنامه Canadian Arrow به ناسا پیوست و به ریاست بخش مهندسی گروه فضایی ایالات متحده، مسئول جمینای، منصوب شد. پیمانکار اصلی شرکت هواپیماسازی مک‌دانل بود که پیمانکار اصلی کپسول پروژه مرکوری نیز بود. فضانورد گاس گریسوم به شدت در توسعه و طراحی