payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کاربران شبکه‌های اجتماعی روبه‌رو شد. پس از این رخداد بازپرس دادسرای فرهنگ و رسانه در تهران برای آزاده صمدی به دلیل جریحه‌دار کردن اخلاق و عفت عمومی از طریق کشف حجاب، قرار جلب به دادرسی صادر کرد. آزاده صمدی سپس در دادگاه به اتهام رعایت نکردن حجاب اجباری به شش ماه محرومیت از فعالیت در فضای مجازی چه به صورت مستقیم یا به واسطه سایرین محکوم شد. همچنین موظف شد که با مراجعه به مراکز رسمی روان‌شناسی برای درمان آنچه که در این حکم «بیماری شخصیت ضداجتماعی» خوانده شده، هر دو هفته یک‌بار اقدام و گواهی سلامت خود را در
هر دو هفته یک‌بار اقدام و گواهی سلامت خود را در پایان دوره درمان ارائه کند. ممنوع‌الخروجی. آزاده صمدی در اواخر آبان ۱۴۰۲ هنگامی که در راه ۵۴امین جشنواره گوا در هند بود ممنوع‌الخروج شد.
هومن سیدی (زادهٔ ۸ آذر ۱۳۵۹) بازیگر و فیلم‌ساز ایرانی است. پس از حضور در چندین فیلم، از جمله "چهارشنبه‌سوری" (۱۳۸۴) و "یک وجب از آسمان" (۱۳۸۷)، او نخستین فیلمش "آفریقا" (۱۳۸۹) را کارگردانی کرد. او برای فیلم "خشم و هیاهو" (۱۳۹۴) جایزه ویژه هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم فجر را کسب کرد. "مغزهای کوچک زنگ‌زده" (۱۳۹۶) به نویسندگی او سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه را کسب کرد. او همچنین در سال ۱۴۰۱ برای ساخت "جنگ جهانی سوم" برندهٔ جایزهٔ بهترین فیلم بخش افق جشنوارهٔ بین‌المللی فیلم ونیز شد. ابتدای زندگی. هومن سیدی در ۸
فیلم ونیز شد. ابتدای زندگی. هومن سیدی در ۸ آذر ۱۳۵۹ در رشت به دنیا آمد. او فرزند دوم خانواده است و یک خواهر به‌نام هیلدا و دو برادر به‌نام هامون و حامد دارد. پدرش کارمند بازنشسته بانک کشاورزی و مادرش کارمند سابق نیروی دریایی بوده است. یک برادرزاده به نام مبینا دارد. سیدی در سال ۱۳۸۵ با آزاده صمدی ازدواج کرد و در سال ۱۳۹۲ از او جدا شد. او بار دیگر ازدواج کرد و صاحب یک فرزند به نام نیل شد. هومن سیدی پس از پایان دبیرستان و دریافت دیپلم گرافیک کار خود را با حضور در کلاس‌های انجمن سینمای جوان رشت و ساخت چند
حضور در کلاس‌های انجمن سینمای جوان رشت و ساخت چند فیلم کوتاه آغاز کرد. سپس به تهران آمد و در کلاس‌های بازیگری کارنامه به مدیریت پرویز پرستویی شرکت کرد. حرفه. بازیگری. هومن سیدی در اواسط دهه هشتاد در فیلم "یک تکه نان" با رضا کیانیان همبازی شد و سپس نقش کوتاهی را در فیلم "چهارشنبه‌سوری" اصغر فرهادی ایفا کرد. او در "پابرهنه در بهشت" از بهرام توکلی نقش اصلی را بازی کرد. این فیلم نخستین فیلم بلند بهرام توکلی بود که باعث شناخته‌شدن او شد و سیدی هم نامزدی جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد در جشن خانه سینما شد. هومن
بازیگر نقش اول مرد در جشن خانه سینما شد. هومن سیدی در زمینه تئاتر در همسایه آقا و مشروطه بانو دو اثر حسین کیانی به ایفای نقش پرداخت. از کارهای او در تلویزیون می‌توان به سریال‌های "راه بی پایان" اثر همایون اسعدیان و "تا ثریا" ساخته سیروس مقدم و تله فیلم‌های "سایاب" محمدعلی سجادی و "اگر باران ببارد" روح‌الله حجازی اشاره کرد. وی با ایفای نقش در سریال "عاشقانه" توانست بین مردم محبوبیت خاصی به دست بیاورد و می‌توان این سریال را به عنوان موفق‌ترین پروژه سیدی در عرصه بازیگری دانست. از دیگر فیلم‌هایی که در کارنامه
بازیگری دانست. از دیگر فیلم‌هایی که در کارنامه هنری او به چشم می‌خورد، "شب بیرون"، "خط ویژه" ساخته مصطفی کیایی، "نیمرخ‌ها" ساخته ایرج کریمی، در "مدت معلوم"، "پل خواب"، "مادری"، "کمدی انسانی"، "مصادره" و "طلا" ساخته پرویز شهبازی. هومن سیدی برای بازی در فیلم "من دیه گو مارادونا هستم" جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل را از جشنواره فیلم فجر و انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران گرفت. کارگردانی. هومن سیدی پس از ساخت چند فیلم کوتاه (از جمله "۳۵ متری سطح آب" و "دندان آبی" که به خاطر آن‌ها جوایز بسیاری از جشنواره
آبی" که به خاطر آن‌ها جوایز بسیاری از جشنواره بین‌المللی فیلم کوتاه تهران گرفت) نخستین فیلم بلند خود را در سال ۱۳۸۹ با نام "آفریقا" کارگردانی کرد. این فیلم در بیست و نهمین جشنواره فیلم فجر (بخش آثار ویدئویی) جایزه بهترین فیلم و بهترین بازیگر نقش اول زن (آزاده صمدی) را از آن خود کرد. سیدی به غیر از کارگردانی، به عنوان نویسنده و تدوینگر نیز در این اثر حضور داشت. منتقدان سینمای ایران، "آفریقا" را در زمرهٔ آثار فیلم نوآر ایران برشمرده‌اند. همچنین برخی هومن سیدی را ادامه‌دهنده سینمای اجتماعی اصغر فرهادی
سیدی را ادامه‌دهنده سینمای اجتماعی اصغر فرهادی می‌دانند (البته با دکوپاژ و قاب‌بندی‌های متفاوت و غیرکلاسیک). او نویسنده و کارگردان تئاتر "روایت ناتمام یک فصل معلق" بوده است. از دیگر فعالیت‌های هومن سیدی آموزش هنرجویان بازیگری در آموزشگاهش است. او در فیلم‌هایش بازیگران تازه‌ای مانند امیر جدیدی، یسنا میرطهماسب، نوید پورفرج، لادن ژاوه‌وند و هامون سیدی را به سینمای ایران معرفی کرد. فیلم‌های هومن سیدی در مقام کارگردان "آفریقا"، "سیزده"، "اعترافات ذهن خطرناک من"، "خشم و هیاهو"، "مغزهای کوچک زنگ زده" و "جنگ جهانی
"خشم و هیاهو"، "مغزهای کوچک زنگ زده" و "جنگ جهانی سوم" هستند. فیلم "مغزهای کوچک زنگ زده" یکی از پرفروش‌ترین فیلم‌های اکران سال نود و هفت در ایران شد. "قورباغه" نخستین تجربه سریال سازی اوست که در نمایش خانگی پخش شد و با استقبال بالا و موفقیت چشم‌گیری مواجه شده و صاحب بیشترین تعداد رای یک سریال ایرانی در وب‌سایت IMDb شد. زندگی شخصی. دیدگاه‌های سیاسی. سیدی پس از دریافت جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران جشنوارهٔ فیلم فجر برای "سیزده" (۱۳۹۱)، جایزه‌اش را به حسن روحانی رئیس‌جمهور وقت ایران تقدیم کرد و او را کسی دانست که
وقت ایران تقدیم کرد و او را کسی دانست که «با آمدنش لبخند روی لب‌ها نشست». او چند سال بعد تأسف خود را از این اقدامش اعلام کرد و همزمان با خیزش ۱۴۰۱ ایران در اینستاگرامش نوشت: «این ننگ برای من هیچ‌گاه پاک نخواهد شد. انزجار دارم از خودم، از اینکه ساده‌لوحانه برای فردای بهتر قدمی در مسیر برداشتم. از خود شرمسارم و هیچ‌گاه خود را نخواهم بخشید.». جوایز. هومن سیدی پس از موفقیت‌های داخلی و بین‌المللی، از شورای عالی انقلاب فرهنگی دکترای افتخاری دریافت کرد. ساخته‌های او جوایز بسیاری از جشنواره‌های فجر و ورشوی لهستان
او جوایز بسیاری از جشنواره‌های فجر و ورشوی لهستان و جشنواره فیلم پوسان کره جنوبی و شانگهای چین و انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی و جشنواره بین‌المللی فیلم شهر دریافت کرده‌اند (از جمله جایزه بهترین فیلمنامه، بهترین کارگردانی، بهترین فیلم، جایزه ویژه هیئت داوران و بهترین فیلم از نگاه تماشاگران). هومن سیدی در سال ۱۳۹۹ نخستین مجموعه خود را در نمایش خانگی با نام "قورباغه" کارگردانی کرد. "جنگ جهانی سوم" به کارگردانی سیدی جایزه بهترین فیلم بخش افق‌های ۷۹امین جشنواره ونیز را از آن خود کرد.
زنبورک یا زنبوره گونه‌ای توپ سرپر کوچک و دستی بود. در میدان جنگ آن را معمولاً بر پشت چهارپایان و اغلب شتر حمل می‌کردند. اختراع این سلاح در ایران و در دوره صفویه اتفاق افتاد و تا پایان سلطنت رضا شاه پهلوی از جنگ‌افزارهای رایج بود. این سلاح در هند و عثمانی نیز به‌کار می‌رفت و ارتش امپراتوری بریتانیا در مستعمرات خود مانند هند و مصر از آن استفاده می‌برد. به کسی که زنبورک را بکار می‌برد «زنبورک‌چی» می‌گفتند. جای ساختن و نگاهداری زنبورک‌ها «زنبورک‌خانه» نام داشت. تا قبل از ورود سلاح گرم، سلاح سرد به ویژه شمشیر
تا قبل از ورود سلاح گرم، سلاح سرد به ویژه شمشیر جایگاه خاصی در میدان‌های رزم داشت؛ اما با ورود این سلاح و توسعه و پیشرفت آن‌ها، به‌کارگیری سلاح سرد در جنگ‌ها کمرنگ شد و تنها هنگامی که جنگ مغلوبه می‌شد و نیز در نبردهای تن به تن از آن‌ها استفاده می‌شد. ارتش صفوی تا زمان شاه عباس از توپخانه بی‌بهره بود و استفاده از سلاح آتشین را در زمان شاه اسماعیل اول ناجوانمردانه می‌دانست، و در برابر بیگانه قدرتی که در پیش رو داشت یعنی امپراطوری عثمانی که مجهز به سلاح گرم بود و سازمان منظم و مرتبی که در ارتش خود داشت، عقب
و سازمان منظم و مرتبی که در ارتش خود داشت، عقب مانده بودند، به طوری که به‌واسطه فقدان چنین نیرویی، شکست‌هایی نیز نصیب ارتش صفوی شد. تا این که در زمان شاه طهماسب، سربازان در میدان نبرد شمشیر، نیزه و تفنگ بکار بردند. «سربازان ایرانی مردان بلند قامت و نیرومندی هستند که معمولاً در میدان نبرد شمشیر و نیزه و تفنگ به کار می‌بردند… تفنگداران ایرانی مسلح به تفنگ‌هایی هستند که عموماً شش وجب درازای لوله آن‌هاست.»(۱) این مطلب نشان می‌دهد که قبل از ورود برادران شرلی و آوردن توپ و تفنگ به ایران، در جنگ‌ها از تفنگ
و آوردن توپ و تفنگ به ایران، در جنگ‌ها از تفنگ استفاده می‌شده است. «خانبابا بیانی» اظهار می‌دارد که نخستین کسانی که به مشق و تعلیم ارتش ایران پرداختند، پرتغال‌ها بودند. چراکه پرتغالی‌ها سیاست نیرومند کردن ارتش ایران را دربرابر قدرت عثمانیان انتخاب نمودند: «پرتغالی‌های مقیم هرمز بودند که نخستین تفنگداران ارتش صفوی را تربیت کردند.»(۲) و اما تهیه توپ و توپخانه در ایران مستلزم وقت و کوششی مضاعف بود و این رسته نیز با آمدن برادران شرلی در زمان شاه عباس به قوت رسید. زنبورک نوعی توپ کوچک بود که نخستین بار توسط
رسید. زنبورک نوعی توپ کوچک بود که نخستین بار توسط افغان‌ها ساخته شد و بعدها نادر شاه از آن به خوبی در رزم استفاده می‌کرد؛ و یکی از علت‌های پیروزی نادر را می‌توان به‌کارگیری ماهرانه این سلاح دانست. بعدها در دوره قاجاریه استفاده از زنبورک جنبه تشریفاتی یافت تا این‌که به‌طور کلی ارزش نظامی خود را از دست داد. امروزه زنبورک‌ها را تنها در موزه‌ها می‌توان یافت. پیشینه استفاده از سلاح گرم در ایران. استفاده از سلاح گرم، بعد از اختراع باروت در چین در قرن یکم و دوم میلادی آغاز شد و کاربرد آن در جنگ‌ها در قرن هفتم
میلادی آغاز شد و کاربرد آن در جنگ‌ها در قرن هفتم میلادی گسترش یافت. بعد از آن، رفته رفته توپ و تفنگ جای سلاح سرد را در جنگ گرفت. پور داوود بیان می‌کند: «... نزد پیشینیان یک گونه سلاح گرم در نبردها به‌کار رفته و آن دیگ‌هایی بوده پر از نفت افروخته یا قیر گداخته که از برج و باروها بر سر دشمن فرو می‌ریختند». (پور داوود ۱۱:۱۳۴۵) هم‌زمان با حکومت صفویه در قرن ۱۷ میلادی برابر با قرن ۱۱ هجری، سلاح گرم و آتشین در اروپا رو به پیشرفت و تکامل گذاشت. پس از آن، این سلاح رفته رفته از اروپا به سایر ممالک از جمله ایران راه
رفته از اروپا به سایر ممالک از جمله ایران راه پیدا کرد. با آمدن سلاح آتشین، کاربرد سلاح‌های سرد کمرنگ شد. «در دوره قاجار اساس و محور جنگ‌افزارهای ارتش ایران را سلاح‌های آتشین فلزی، مخصوصاً توپ و تفنگ، تشکیل می‌دادند.» (معطوفی، ۷۱۸:۱۳۷۸) تفنگ از اختراعات بعد از توپ بود و از قرن ۱۵ میلادی در اروپا به کار برده شد. عثمانی‌ها بعد از توپ، در مدت زمان کوتاهی تفنگ را هم به کار بردند. به‌طور کلی استفاده از سلاح آتشین، حتی در اروپا، با مقاومت روبه‌رو بود. اما عثمانی‌ها به سرعت از اسلحه گرم استفاده کردند که باعث
به سرعت از اسلحه گرم استفاده کردند که باعث اعجاب همگان شد. در ایران نیز استفاده از آن با مقاومت مواجه بود، چنان‌که شاه اسماعیل استفاده از سلاح گرم را در جنگ‌ها ناجوانمردانه می‌دانست. ایرانیان میدان جنگ چالدران را پشت سر گذاشتند بدون این‌که از سلاح گرم بهره ببرند، و این امر موجبات شکست ایران را در این جنگ فراهم کرد. شاهان ایران یگانه عامل پیروزی عثمانی‌ها را تجهیزات سازماندهی نفرات و استفاده از سلاح مدرن، علی‌الخصوص توپخانه قوی آن‌ها می‌دانستند. پس از این حوادث و برحسب ضرورت، شاه عباس اول برای تقویت بنیه
حوادث و برحسب ضرورت، شاه عباس اول برای تقویت بنیه نظامی کشور گام‌های اساسی برداشت، اما بعد از آن تا برآمدن نادر، این جریان کم رنگ یا متوقف شد. نادرشاه بازسازی نیروی نظامی کشور را وجهه همت خویش ساخت و توانست توپخانه قدرتمند و توانایی را برپا دارد. زنبورک از جمله سلاح‌های آتشینی است که در قرون دهم الی سیزدهم قمری در نبردها مورد استفاده قرار می‌گرفت. «این اسلحه نخستین بار در عصر شاه عباس اول صفوی، توسط آنتونی شرلی و روبرت شرلی در ساحل دریاچه وان در سال ۱۰۱۲ هـ. ق ساخته شد.» (تاریخچه فلز و سلاح در ایران: ۶۰ و
ق ساخته شد.» (تاریخچه فلز و سلاح در ایران: ۶۰ و ۶۱) در تحقیقات پیرامون ریشه لغوی این سلاح، کلمباری «سرهنگ مهندسین قورخانه مبارکه» محمد شاه قاجار (۱۲۵۰–۱۲۶۴ ق) اظهار می‌دارد: «کلمه زنبورک از زنبور (زنبور عسل) گرفته شده است چون که در واقع وظیفه این گروه نظامی حمله به دشمن در زمانی بود که بر اثر خستگی با گرما و سرما از پا درآمده بود در چنین موقعیتی، این سربازان همانند زنبورهایی که از کندوی خود دفاع می‌کنند، به دشمن حمله‌ور می‌شدند و امان او را می‌بریدند.» (کلمباری، ۴۶:۱۳۷۴) دهخدا زنبورک را «نوعی تفنگ کوتاه یا
۴۶:۱۳۷۴) دهخدا زنبورک را «نوعی تفنگ کوتاه یا توپ کوچکی که در ایران جهاز شتر استوار می‌کردند و زنبورکچی در عقب آن نشستی و هم بر شتر آن را آتش می‌دادند»، یاد می‌کند. (لغتنامه دهخدا، ذیل زنبورک) در فرهنگ اصطلاحات قاجار، زنبورک، چنین توصیف می‌شود: «توپ کوچکی که روی شتر بسته می‌شود و قادر به شلیک چند گلوله با فاصله زیاد میان شلیک‌ها است.» (مدرسی، ۲۹۳:۱۳۸۰) در دوره صفوی، با وجود ساخت این سلاح، چندان به آن اهمیت داده نشد؛ ولی در دوره افشار، نادر به‌خوبی توانست از این سلاح استفاده کند و صفوف منظمی از زنبورکچیان
این سلاح استفاده کند و صفوف منظمی از زنبورکچیان تشکیل دهد که همگی در استفاده از این سلاح مهارت کافی داشتند. اسداللّه معطوفی در کتاب خود بیان می‌کند: «زنبورک را اولین بار افغان‌ها به وجود آوردند و در اواخر عهد صفویه باعث پیروزی آن‌ها بر سپاه صفوی نیز شد. بعدها نادر از آن‌ها اقتباس کرد و زنبورک‌ها را به خوبی مورد استفاده قرار داد… در دو طرف جهاز شتر زنبورک، دو کیسه چرمی مشکی می‌آویختند که در آن مهمات حمل می‌شد، در انتهای جهاز میله ای قرار داشت که در آن پرچم قرمزی می‌نهادند و با پارچه‌ای بنام شبارق روی آن را
می‌نهادند و با پارچه‌ای بنام شبارق روی آن را می‌پوشاندند. به علاوه، یک مشک پرآب نیز زیر شکم شتر می‌بستند…» (معطوفی، ۹۲۳–۹۲۲) کلمباری نیز در سفرنامه خود در این که افغان‌ها نخستین کسانی بودند که زنبورک را ابداع کردند می‌نویسد: «به نظر می‌رسد که افغان‌ها، مبتکران این رسم بوده‌اند. آنان توپ کوچکی را بر پشت شتر قرار می‌دادند و آن را با یک محور متحرک به زین شتر وصل می‌کردند و در هنگام تیراندازی، شتر را وادار به زانو زدن می‌کردند.» (کلمباری:۴۶) منابع تاریخی به اتفاق، برد تیر زنبورک را زیاد نمی‌دانند. برد این سلاح
برد تیر زنبورک را زیاد نمی‌دانند. برد این سلاح چنان بود که زنبورکچیان می‌بایست تأمل می‌کردند تا دشمن را به تیررس خود بکشانند، آن‌گاه به طرف دشمن شلیک می‌شد. ابوتراب سردادور در توصیف خود از برد زنبورک‌ها چنین بیان می‌کند: «زنبورک‌ها در واقع مثل یک تفنگ شکاری بودند که می‌توانستند در حدود صد تا صدوپنجاه ساچمه به اندازه فندق یا گردوی پوست کنده به مسافت ۲۰۰ متری بر روی دشمن بپاشند؛ و چون در مسافت بالاتر از این حد اثر ساچمه از بین می‌رفت، پس باید شترهای زنبورک‌ها از انظار پوشیده بود و سعی کنند دشمن را به تیررس
از انظار پوشیده بود و سعی کنند دشمن را به تیررس بکشانند». (سردادور، ۶۱۴:۱۳۵۴) غلامحسین مقتدر در کتاب خود «تاریخ نظامی ایران» در خصوص زنبورک و برد آن بیان می‌کند: «علاوه بر توپخانه، زنبورک‌خانه‌ای بود که عده آن به ۱۵۰۰ نفر می‌رسید و زنبورک را روی جهاز شتر می‌بستند و زنبورکچی به حال سواره سلاح خود را پر کرده و تیراندازی می‌نمود. برد تیر زنبورک از تفنگ معمولی بیشتر نبود و کیسه‌های باروت و گلوله به طرفین جهاز شتر آویخته و زنبورکچی فتیله به کمر خود بسته بود که در موقع تیراندازی زنبورک هم درحال حرکت و هم توقف
در موقع تیراندازی زنبورک هم درحال حرکت و هم توقف (روی شتر خوابیده) اجرا می‌شد، اما درحال اخیر شتر خیلی زود رم می‌کرد و باعث حوادث ناگواری می‌شد.» (مقتدر، ۲۶:۱۳۲۰) کلمباری مدت پانزده سال در ایران و در دربار محمد شاه قاجار اقامت داشت. وی خدماتی را در بعضی از امور تشکیلاتی، نظامی و فنی در قشون ایران انجام داده است از جمله خدمات وی در اصلاح ساختمان زنبورک عبارت بود از: - تغییر در ساختمان قنداق زنبورک و نحوه فتیله گذاری و پر کردن آن. - تهیه طرح عراده ای در مه ۱۸۴۷ م/ جمادی الاول ۱۲۶۳ ق برای نصب روی شتر و سوار
م/ جمادی الاول ۱۲۶۳ ق برای نصب روی شتر و سوار کردن زنبورک بر روی آن، به طوری که شلیک گلوله از روی شتر و درحال حرکت آسان شود. ابتکارات کلمباری فقط شامل قنداق توپ نمی‌شد، بلکه در ساختمان توپ‌ها نیر تغییراتی به‌وجود آورد. «مثلاً به جای روش قدیمی فتیله گذاری، باتری سنگی (احتمالا قطعه آهنی که در تفنگ ته پرروی باروتدان را می‌گرفت) را به کار می‌برد. در این صورت، پر کردن و تیراندازی که تا آن زمان همیشه بیش از سه دقیقه طول می‌کشید، در مدتی کوتاه‌تر و به طریقی آسان‌تر انجام می‌گرفت و دقت و سرعت تیراندازی نیز بیشتر
انجام می‌گرفت و دقت و سرعت تیراندازی نیز بیشتر شده بود. با ثابت کردن عراده، دیگر بین تیراندازی‌ها وقفه نمی‌افتاد و به این ترتیب می‌توانستند سه گلوله در دقیقه شلیک کنند.» (همان:۴۸) در دوره قاجار همچنان از زنبورک استفاده می‌شد، و لیکن اندک اندک از ارزش نظامی آن کاسته شد و به تدریج جنبه تشریفاتی پیدا کرد. لرد کرزن که از زنبورک به آتشبار شتر یا آتشبار جمازه تغییر کرده، دربارهٔ زنبورک در عهد فتحعلی‌شاه و ناصرالدین شاه چنین اظهار می‌دارد: هنوز در سالنامه دولتی نام موهوم گروه زنبورکچی‌ها که آتشبار جمازه است، دیده
موهوم گروه زنبورکچی‌ها که آتشبار جمازه است، دیده می‌شود. این دسته در عهد پادشاهان پیشین قاجار قدر و منزلت بسیار داشتند و شامل عده‌ای محدودی از افرادی است که قد کوتاه و اونیفرم نارنجی با یراق‌های سرخ و سبز دارند و بر شتر سوارند و توپ‌های گردانی را که در عقب سر آن‌هاست، شلیک می‌کنند. در عهد فتحعلی‌شاه این دسته پیوسته هنگامی که شاه سوار بر اسب یا از آن پیاده می‌شد، سلام سلطانی شلیک می‌نمودند و با آن که هنوز روی کاغذ وجود دارند، این گروه از کار افتاده و به کلی عاطل و باطل دیر یا زود از بین خواهند رفت و تردیدی
عاطل و باطل دیر یا زود از بین خواهند رفت و تردیدی هم نیست که دیگر درصدد تهیه و تجهیز آن برنخواهند آمد". (لرد کرزن، ۷۶۶:۱۳۶۲) به‌طور کلی می‌توان گفت زنبورک، هم بر روی شتر سوار می‌شد و هم بر روی سه‌پایه قرار می‌گرفت و در همان حال شلیک می‌شد. در موزه‌ای در تبریز زنبورکی به نمایش گذاشته شده که از آن در جنگ با روس‌ها (قرن ۱۹ میلادی) استفاده می‌شده است، این زنبورک بر روی سه‌پایه‌ای قرار گرفته که طرز به‌کارگیری آن را به ما نشان می‌دهد. استفاده از شتر برای حمل زنبورک. در منابع بی شمار، تصاویری از زنبورک مشاهده
در منابع بی شمار، تصاویری از زنبورک مشاهده می‌شود که نحوه حمل و استفاده از این سلاح را به ما نشان می‌دهد. در این تصاویر شتر به عنوان حیوانی است که برای حمل زنبورک در نظر گرفته شده است، به‌کارگیری شتر برای حمل تجهیزات نظامی، به دلیل مقاومتش در برابر تشنگی و آب و هوای نامساعد به خصوص در صحرا، مناسب بوده است. در کتابچه تاریخچه فلز و سلاح در ایران، پیرامون چگونگی حمل زنبورک با شتر آمده است: «برای حمل زنبورک از شتر کمک می‌گرفتند، بدین ترتیب که روی کوهان شتر جهاز مخصوصی قرار می‌دادند و زنبورک روی آن نصب می‌شد و
مخصوصی قرار می‌دادند و زنبورک روی آن نصب می‌شد و در همان محل نیز آن را شلیک می‌کردند، و در طرف چپ جهاز هم در کیسه محتوی باروت سیاه و گلوله آهنی آویزان می‌کردند. در هنگام نبرد، زنبورکچی فتیله ای بلند به کمر خود می‌آویخت و بر روی شتر می‌نشست و به سمت دشمن حمله می‌برد و به جهت تبحری که در استفاده از زنبورک داشت، می‌توانست در حال حرکت یا نشسته بر شتر، زنبورک را پر کرده و شلیک نماید و با کمک روش جنگ و گریز به سرعت جای خود را تغییر دهد و بی نظمی در سپاه دشمن اندازد.» عبداللّه مستوفی در کتاب خود در مورد نحوه قرار
عبداللّه مستوفی در کتاب خود در مورد نحوه قرار دادن زنبورک بر روی کوهان شتر چنین بیان می‌کند: "این اسلحه را زنبورکچی مورب جلو شتر می‌بسته… چون باید زنبورک سر سواری پر شود، اگر این اسلحه را می‌خواستند راست بر شتر ببندند، باید برای پر کردن آن پیاده شده و چهارپایه ای همراه داشته باشند که زیر پای خود بگذارند و الا همین که تیر اول را در می‌کردند، اسلحه بیکار می‌شد. گذشته از این باید شتر را تمرین بدهند که سرش را بلند نکند و الا کله شتر هدف می‌شود. برای جلوگیری از این دو نقص، مجبور بودند که شتر را مورب وادارند تا
این دو نقص، مجبور بودند که شتر را مورب وادارند تا تیر زنبورک به جبهه دشمن پرتاب شود. (مستوفی، ۴۱۱:۱۳۷۱) کلمباری وضعیت شتری که بر روی آن جهاز مربوط به زنبورک سوار شده است را چنین توصیف می‌کند: «بر پشت شتر جهاز چوبی بزرگی می‌گذاشتند و روی آن را با پارچه نمدی سیاهی می‌پوشاندند. تخته‌های میانی جهاز با تسمه‌های چرمی به قاش آن و به صورتی نصب می‌شد که نوک کوهان از میان سوراخی که در جهاز بود بیرون می‌زد. در قسمت خمیده داخل جهاز، سوراخی تعبیه شده بود که یک محور آهنی که انتهایش دو شاخه بود، از آن عبور می‌کرد و برای
که انتهایش دو شاخه بود، از آن عبور می‌کرد و برای نگهداری بازوی توپ به کار می‌آمد. لوله توپ از آهن بود و هفتاد سانتی‌متر طول داشت. از دو طرف جهاز شتر، دو کیسه چرمی مشکی آویزان بود که در آنها مهمات حمل می‌شد. افسار، سینه بند تنگ و بند زیر شکم حیوان را نیز با نوارهای رنگارنگ تزیین می‌کردند.» (کلمباری، ۴۸) این شترها به دلیل این که برای چنین عملیاتی در نظر گرفته می‌شدند، تربیت شده بودند؛ به گونه ای که صدای شلیک، آنها را آزار نمی‌داد و تنها هنگامی که در عرصه جنگ زخم برمی‌داشتند سر از عنان زنبورکچی برمی‌تافتند و
زخم برمی‌داشتند سر از عنان زنبورکچی برمی‌تافتند و گاهی پیش می‌آمد که صاحبان خود را هلاک می‌کردند. منابع. ۱- بیانی، خانبابا، معرفی یک نسخه خطی، ۱۳۵۰، مجله بررسی‌های تاریخی، شماره ۶ ص ۱۴۱. ۲- بیانی، خانبابا، پیشین، ص۱۴۳. منبع: مقاله اشرف حاجی، نشریه دانشمند، ش
الیکا عبدالرزاقی (زادهٔ ) بازیگر سینما، تئاتر و تلویزیون و کارگردان تئاتر ایرانی است. زندگی شخصی. وی به گفته خودش در سن یازده سالگی به سندرم گیلن باره مبتلا شد. او فارغ‌التحصیل آموزشگاه سمندریان است و مدرک کارشنا‌سی ادبیات نمایشی را دارد. الیکا عبدالرزاقی و امین زندگانی در سال ۱۳۹۲ با یکدیگر ازدواج کردند.
بروس آلونزو گاف متولد ۱۹۰۴، معمار آمریکایی بود. او در دانشگاه اوکلاهوما به تدریس پرداخت، و پیرو سبکهای «ارگانیک» متعلق به معمارانی چون آنتونیو گائودی بود. او در ۱۹۸۲ درگذشت.
برتراند گلدبرگ متولد ۱۹۱۳ در شیکاگو، ایلینوی، معمار آمریکایی بود. او مدتی برای لودویگ میس ون در روهه کار کرد، و در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد. او در ۱۹۹۷ درگذشت.
برترام گراسونور گودهیو متولد ۱۸۶۹ در کانتیکت، معمار آمریکایی بود. او مدتی برای جیمز رنویک کار کرد، و در ۱۹۲۴ درگذشت.
بروس گریام متولد ۱۹۲۵، معمار آمریکایی بود. گریام در دانشگاه پنسیلوانیا و دانشگاه دیتون تحصیل نمود. مشهورترین اثر وی برج ویلیس در شیکاگو، ایلینوی است که در هنگام کار در اسکیدمور، اوینگز، مریل طراحی کرد.
برج ویلیس با نام پیشین برج سیرز، ساخت سال ۱۹۷۳، نام یکی از بلندترین ساختمان‌های جهان و از نمادهای شهر شیکاگو است. این ساختمان ۱۰۸ طبقه و ۵۲۷ متر ارتفاع دارد و دومین ساختمان بلند آمریکا، و سومین برج بلند در جهان است. این ساختمان یکی از مکان‌های گردشگری برای توریست‌هایی می‌باشد که به شیکاگو سفر میکنند معمار این بنا بروس گریام و مهندس سازه آن فضل‌الرحمن خان بودند که برای اسکیدمور، اوینگز، مریل کار می‌کردند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
مرکز جان هنکاک نام یکی از بلندترین ساختمان‌های جهان و از نمادهای شهر شیکاگو است. این ساختمان ۱۰۰ طبقه و ۴۵۷ متر ارتفاع دارد و از بلندترین ساختمان‌های آمریکا بوده‌است. معمار این بنا بروس گراهام از شرکت اسکیدمور، اوینگز، مریل است. و مهندس و معمار مشهور آمریکایی-بنگلادشی، فضل الرحمن خان طراحی سازه این برج را برعهده داشت. نادر اردلان (پدر داور اردلان) که در این شرکت مشغول به کار بود، در طراحی این برج شرکت داشت.
جان گریام متولد ۱۹۰۸ سیتل، معمار آمریکایی بود. گریام در دانشگاه ییل تحصیل نمود. مشهورترین اثر وی برج سوزن فضایی در سیتل است. او در ۱۹۹۱ درگذشت.
جهان‌پهلوان درجه‌ای در سپاه ایران پیش از حمله اعراب به ایران بوده‌است. فردوسی، در کتاب "شاهنامه"، رستم پسر زال را «جهان‌پهلوان» خوانده‌است. در تاریخ معاصر ایران از غلامرضا تختی به‌عنوان «جهان‌پهلوان» یاد می‌شود. به گفتهٔ صدرالدین الهی، اصطلاح «جهان‌پهلوان» در اشاره به غلامرضا تختی ابتدا توسط سیاوش کسرایی در قصیده‌ای از او به نام "جهان‌پهلوان" به‌کار برده شد و این لقب روی تختی ماند.
امام‌قلی خان، یکی از فرماندهان نظامی و سرداران گرجی زمان صفویان بود که پس از پدرش الله‌وردی خان به فرمانروایی ایالت فارس امپراتوری صفوی رسید. پدر او اولین سپه‌سالار ایران از خاندان گرجی اوندیلادزه بود. از مهم‌ترین اقدامات نظامی امام‌قلی خان فتح هرمز و پایان دادن به تسلط ۱۱۷ سالهٔ پرتغالی‌ها در خلیج‌فارس است. هرسال ۱۰ اردیبهشت سالگرد این روز با عنوان «روز ملی خلیج‌فارس» گرامی داشته می‌شود. زندگی‌نامه. امام‌قلی خان، فرزند الله‌وردی خان و برادر داود خان از خاندان گرجی اوندیلادزه بود. او پس از پدرش دومین شخص از
گرجی اوندیلادزه بود. او پس از پدرش دومین شخص از این خاندان بود که به فرمانروایی فارس و کهگیلویه رسید و بعدها لار، هرمز، بحرین، شمیل، میناب، گلپایگان، تویسرکان، محلات و بعضی از ولایت‌های خوزستان مانند هویزه و دورق جزو قلمرو فرمانروایی وی قرار گرفت و منطقه‌ای وسیع از قمشه تا سواحل دریای عمان حکومت یافت. شاه عباس، امام‌قلی خان را بسیار دوست می‌داشت و در سفر و حضر به خیمه یا خانهٔ او می‌رفت و ساعت‌ها با وی به صحبت و مشورت می‌پرداخت و گاه بعضی از سران کشور و میهمانان و سفرای خارجی را به خانهٔ وی می‌برد. «در
میهمانان و سفرای خارجی را به خانهٔ وی می‌برد. «در مجالس میهمانی شاه، امام‌قلی خان همیشه بالادست سایر حکام و بزرگان ایران و در کنار شخص شاه می‌نشست و چون مردی فربه و درشت استخوان و موقر بود و در مجالس میهمانی نیز بر خلاف شاه لباس‌های فاخر و زربافت می‌پوشید، شاه عباس در کنار او بسیار کوچک و حقیر می‌نمود. قدرت او در فارس و قلمرو حکومتش نیز به حدی بود که مردم آن ولایات احکام او را بیش از احکام شاهی محترم می‌شمردند و چون شاه عباس از آغاز حکومت وی به فارس نرفته بود، مردم فارس امام‌قلی خان را پادشاه واقعی خود
بود، مردم فارس امام‌قلی خان را پادشاه واقعی خود می‌دانستند، به همین سبب گاه برخی از احکام شاهی در فارس اجرا نمی‌شد. از آن جمله چون در ماه رمضان ۱۰۲۹ هجری شاه عباس شراب‌خواری را در سراسر ایران ممنوع کرد، با آنکه مجازات می‌خوار و می‌فروش اعدام بود، مردم فارس به این حکم وقعی نگذاشتند و از رونق بازار شراب‌خواری در قلمرو امام‌قلی خان کاسته نشد». امام‌قلی خان با آنکه در فارس صاحب‌اختیار مطلق بود و مانند پادشاه مستقلی حکومت می‌کرد، هیچ‌گاه از اطاعت شاه عباس سرپیچی نکرد و همیشه برای اجرای دستورهای وی آماده بود.
نکرد و همیشه برای اجرای دستورهای وی آماده بود. شاه نیز به خان اطمینان کامل داشت و او را از سرداران و بزرگان ایران محترم‌تر و عزیزتر می‌داشت. در جنگ‌های ایران و عثمانی همیشه امام‌قلی خان با سپاهش در رکاب شاه حاضر بود و دقیقه‌ای از خدمتگزاری واجرای اوامر شاه خودداری نمی‌کرد. اطمینان و اعتماد شاه به این سردار فداکار بدان پایه بود که در دوران حکومت وی هرگز به فارس نرفت و امام‌قلی خان را در ادارهٔ قلمروش کاملاً آزاد و بی‌رقیب گذاشت. «امام‌قلی خان زیاده از حد متمول بود. همه کس او را دوست می‌داشت و از او احترام
بود. همه کس او را دوست می‌داشت و از او احترام می‌کردند، نخبه سرباز دلیر قشون ایران در زیر فرمان او بودند. به علاوه دستگاه و تجمل او بسیار عالی و مخارج او تقریباً با مخارج شاه برابری می‌کرد، چنان‌که روزی شاه عباس در حال انس و یگانگی گفت: میل دارم تا تو روزی یک محمودی (یک عباسی) از من کمتر خرج کنی تا تفاوتی میان شاه و یک نفر خان باشد. صفات حسنهٔ امام‌قلی و همت و سخاوت او محبت قلبی تمام مردم ایران را به طرف او جلب کرده بود زیرا خدمت سپاهیان را به بهترین وجه پاداش می‌داد و اهل علم و ادب را تشویق و ترویج