payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امیلیا-رومانیا یکی از ناحیه‌های ایتالیا است. امیلیا-رومانیا در شمال مرکزی ایتالیا واقع شده و مرکز آن شهر بولونیا است. این ناحیه از دو منطقهٔ تاریخی به نام‌های امیلیا و رومانیا تشکیل شده‌است. امیلیا-رومانیا دارای مساحتی برابر با ۲۰٬۱۲۴ کیلومتر مربع و جمعیتی در حدود ۴٫۳ میلیون نفر است. دانشگاه بولونیا قدیمی‌ترین دانشگاه جهان با نزدیک به هزار سال قدمت و آکادمی هنرهای زیبای بولونیا یکی از قدیمی‌ترین و معتبرترین آکادمی های هنری جهان در این ناحیه قرار دارند. سرکه بالزامیک در مودنا و پنیر پارمیجانو (پارمیزان) در
بالزامیک در مودنا و پنیر پارمیجانو (پارمیزان) در پارما و رجونل امیلیا از شهرت جهانی برخوردارند. این ناحیه در زمینه تولید و ساخت اتومبیل ، موتور و مهندسی مکانیک یک ناحیه پیشرو در اروپا محسوب می‌شود. امیلیا-رومانیا قلب صنعت غذایی و خودرو ایتالیاست. این ناحیه بزرگترین تولیدکننده محصولات کشاورزی (بالاخص گندم) در ایتالیاست و از جمله محصولات دیگر آن می‌توان سیب‌زمینی ، ذرت ، گوجه‌فرنگی ، پیاز و انگور (برای تولید شراب) را نام برد. پرورش گاو و خوک از جمله فعالیت‌های مهم دیگر آن تلقی می‌شود. سواحل دریای آدریاتیک و
مهم دیگر آن تلقی می‌شود. سواحل دریای آدریاتیک و شهر آجری بولونیا مهمترین مقاصد گردشگری این ناحیه هستند. ریمینی یکی از مهمترین اماکن تفریحات ساحلی ایتالیا میباشد. موقعیت مکانی ناحیه امیلیا-رومانیا که میان بخش شمالی و میانی ایتالیا واقع شده باعث توسعه بالای شبکه راه‌ها و ارتباطات در این ناحیه شده است و نیز ایستگاه راه آهن بولونیا یکی از مهمترین نقاط اتصال راه آهن در ایتالیا می‌باشد. همچنین در این ناحیه چندین نیروگاه برق وجود دارد. باشگاه فوتبال بولونیا و باشگاه اتومبیلرانی اسکودریا فراری از مهمترین تیم های
اتومبیلرانی اسکودریا فراری از مهمترین تیم های ورزشی این ناحیه هستند. نیروگاه هسته‌ای کارسو (بزرگترین نیروگاه هسته‌ای ایتالیا )در این ناحیه قرار دارد.
پیاچنتسا یکی از شهرهای ناحیه امیلیا-رومانیا در شمال ایتالیا است. جغرافیا. پیاچنتسا مرکز استانی با همین نام است. این شهر دارای مساحتی برابر با ۱۱۸٫۴۶ کیلومتر مربع است و جمعیت آن در سال ۲۰۰۱ برابر با ۱۰۱٬۳۲۵ نفر بوده است.
در این مقاله فهرستی از نیروگاه‌هایی که در ایران راه‌اندازی شده‌اند، مانند نیروگاه‌های فسیلی، هسته‌ای و بادی آورده شده است. به گزارش سرمایه‌گذاری صنایع برق و آب مجموع ظرفیت نیروگاهی کشور ایران تا پایان سال ۱۴۰۲ به ۹۲هزار مگاوات رسید. نیروگاه‌های سیکل ترکیبی بیشترین سهم را در ظرفیت نصب‌شده نیروگاهی ایران دارند. تا پایان سال ۱۴۰۲، ۳۵۷۱۹ مگاوات نیروگاه سیکل ترکیبی در کشور وجود داشت که ۳۸٫۹ درصد از ظرفیت اسمی تولید برق کشور را به خود اختصاص داده است. همچنین، واحدهای بخاری و گازی با ظرفیت اسمی ۱۵۸۲۹ مگاوات و
واحدهای بخاری و گازی با ظرفیت اسمی ۱۵۸۲۹ مگاوات و ۲۳۳۳۰ مگاوات به ترتیب سهمی ۱۷٫۲ درصدی و ۲۵٫۳ درصدی در تولید برق کشور دارند. در مجموع، واحدهای حرارتی (بخاری، گازی و سیکل ترکیبی) با مجموع ۷۴۸۷۸ مگاوات، ۸۱٫۴ درصد از ظرفیت اسمی تولید برق کشور را تشکیل می‌دهند. تا پایان دی‌ماه، ظرفیت اسمی تولید برق نیروگاه‌های برق‌آبی به ۱۲۱۴۴ مگاوات رسیده است که ۱۳٫۲ درصد از ظرفیت نصب‌شده نیروگاهی را شامل می‌شود. سهم انرژی‌های تجدیدپذیر از ظرفیت اسمی تولید برق کشور همچنان حدود یک درصد است و با مجموع ظرفیت ۱۱۲۰ مگاوات، ۱٫۲
یک درصد است و با مجموع ظرفیت ۱۱۲۰ مگاوات، ۱٫۲ درصد از این ظرفیت به نیروگاه‌های تجدیدپذیر (بادی، خورشیدی، زیست‌توده و برق‌آبی‌های کمتر از ۱۰ مگاوات) اختصاص دارد. نیروگاه اتمی بوشهر که تنها نیروگاه اتمی کشور است، با ظرفیت ۱۰۲۰ مگاوات، سهم ۱٫۱ درصدی از ظرفیت نصب‌شده نیروگاهی ایران را دارد. مجموع ظرفیت اسمی تولید برق در نیروگاه‌های تولید پراکنده و خود تامین به ۲۴۸۵ مگاوات می‌رسد که ۲٫۷ درصد از ظرفیت اسمی تولید برق کشور است. همچنین، واحدهای دیزلی با مجموع ۴۰۸ مگاوات، ۰٫۴ درصد از ظرفیت تولید برق کشور را تشکیل
مگاوات، ۰٫۴ درصد از ظرفیت تولید برق کشور را تشکیل می‌دهند. منابع. __بافهرست__
نسبی‌گرایی فرهنگی نظری است که می‌گوید باورها از فرهنگ تأثیر پذیرد و بهترین راه فهمیدن آن‌ها در بستر فرهنگ است. بر اساس این اصل افراد نباید از استانداردهای خود جهت قضاوت رفتار افراد از فرهنگ دیگر استفاده کنند. اعتقادات و رفتار اشخاص را باید بر حسب فرهنگ خود فرد فهمید. نسبی‌گرایی فرهنگی را از نسبی‌گرایی اخلاقی باز باید دانست. نسبی‌گرایی فرهنگی به عنوان یکی نظریه و نیز ابزار در مردم‌شناسی استعمال می‌شود. فرانتس بؤاس، مردم‌شناس آلمانی-آمریکایی و شاگردانش (به خصوص ادوارد ساپیر و بنجامین وورف) مفهوم نسبی‌گرایی
ادوارد ساپیر و بنجامین وورف) مفهوم نسبی‌گرایی فرهنگی را در مردم‌شناسی وارد کردند و در بسط آن کوشیدند. این مفهوم به عنوان واکنشی در برابر تفکرات قوم‌محورانه به کار گرفته شده‌است. انتقادات. از جمله نقدهایی که بر نسبی‌گرایی فرهنگی وارد می‌شود این است که اگر قرار باشد ما به فرهنگ‌ها احترام بگذاریم آیا باید نسبت به پاکسازی قومی در بوسنی، زنده‌به‌گور کردن دختران در هند و چین نیز احترام بگذاریم؟ همچنین اصرار بر خالی کردن زبان از هرگونه کلمه اخلاقی عملاً موفقیت حاصل نمی‌کند زیرا بدون زبان اخلاقی، قضاوت‌های اخلاقی
نمی‌کند زیرا بدون زبان اخلاقی، قضاوت‌های اخلاقی وجود نخواهد داشت و این به معنی این است که هیچ راهی برای توجیه جنبش‌های اصلاحی وجود نخواهد داشت. علاوه بر این، برخی از مردم‌شناسان صحبت از «حق خودتصمیم‌گیری فرهنگی» می‌کنند در حالی که موضع آن‌ها از این جهت تناقض‌آمیز است که بسیاری از غیرغربیان مفهوم «حق» را مفهومی غربی می‌دانند. پس چرا آن دسته از مردم‌شناسان مجاز هستند که از این مفهوم استفاده کنند؟ در پاسخ به استدلال یک مردم‌شناس که می‌گوید ظهور این حق به‌دلیل ظلم‌هایی که در دوران استعمار و امپریالیسم فرهنگی
ظلم‌هایی که در دوران استعمار و امپریالیسم فرهنگی رفته و بنابراین حق قابل دفاعی است، روت مکلین می‌گوید شاید این‌گونه باشد ولی آن زنانی که در درون فرهنگ هستند نیز دارای حقوقی می‌باشند و باید از سال‌ها سرکوب شدن زیر سلطه فرهنگ پدرسالار رهایی یابند. بیتس و پلاگ در کتاب "انسان‌شناسی فرهنگی" چنین می‌گویند: «از مفهوم نسبی‌گرایی فرهنگی به هیچ وجه نباید اینطور برداشت کرد که هرگونه رفتاری تنها به این دلیل که عده‌ای تمایل به انجام آن دارند پذیرفته و قابل دفاع است. بلکه مفهومِ «نسبیت گرایی فرهنگی» تنها وسیله‌ای است
مفهومِ «نسبیت گرایی فرهنگی» تنها وسیله‌ای است برای فهمِ این قضیه که چرا یک رفتار رخ می‌دهد و اهمیتِ آن برای جامعهٔ موردِ بحث چیست.»
«شب‌های روشن» یا «شب‌های سپید» (، "Belye nochi")؛ داستان کوتاهی نوشتهٔ فیودور داستایفسکی است که در سال ۱۸۴۸، در ابتدای کار این نویسنده، نوشته شده‌است. مانند بسیاری از داستان‌های داستایفسکی، شب‌های روشن داستان یک راوی اول شخص بی‌نام و نشان است که در سنت پترزبورگ زندگی می‌کند و از تنهایی و این که توانایی متوقف کردن افکار خود را ندارد، رنج می‌برد. این شخصیت نمونهٔ اولیهٔ یک خیالباف دائمی‌ است. او در ذهن خود زندگی می‌کند، در حالی که خیال می‌کند پیرمردی که همیشه از کنارش رد می‌شود اما هرگز حرف نمی‌زند یا
همیشه از کنارش رد می‌شود اما هرگز حرف نمی‌زند یا خانه‌ها، دوستان او هستند. او با زن جوانی آشنا می شود به نام ناستنکا و عاشق او می شود اما عشقش بی پاسخ می ماند چرا که که دختر دلتنگ معشوق خود است که در نهایت او را باز می‌یابد. و راوی باز هم تنها میشود. خلاصهٔ داستان. این داستان به شش بخش تقسیم می‌شود. شب اول کتاب با نقل قولی از شعر گل نوشتهٔ ایوان تورگنیف آغاز می‌شود: راوی تجربه‌هایش از قدم زدن در خیابان‌های سن پترزبورگ را توصیف می‌کند. عاشق شهر در شب است، زیرا در شب احساس آرامش می‌کند. او هنگام روز احساس
زیرا در شب احساس آرامش می‌کند. او هنگام روز احساس راحتی نمی‌کند زیرا همهٔ کسانی که عادت به دیدنشان در روز داشت دیگر نبودند. همهٔ احساساتش از آن جا نشأت می‌گرفت. اگر آن‌ها شاد بودند، او شاد بود. اگر آن‌ها اندوهگین بودند، او نیز اندوهگین می‌شد. هنگامی که چهره‌های جدید می‌دید احساس تنهایی می‌کرد. شخصیت اصلی همچنین خانه‌ها را می‌شناخت. هنگامی که در خیابان قدم می‌زد آن‌ها با او سخن می‌گفتند و برایش می‌گفتند چگونه نوسازی می‌شوند، با رنگ جدید دوباره نقاشی می‌شوند یا تخریب می‌شوند. شخصیت اصلی به تنهایی در یک
یا تخریب می‌شوند. شخصیت اصلی به تنهایی در یک آپارتمان کوچک در سن پترزبورگ زندگی می‌کند و فقط خدمتکار مسن و غیر اجتماعی‌اش ماترونا را دارد که با او مصاحبت کند. او به بیان رابطه‌اش با دختری جوان به نام ناستنکا (مصغر محبت آمیز آناستازیا) می‌پردازد. نخستین بار او را را درحالی که به نرده‌ای تکیه داده و می‌گرید می‌بیند. نگران می‌شود و پیش خود می‌اندیشد که آیا برود از او بپرسد مشکل چیست یا نه، اما سرانجام خود را وادار می‌کند تا به قدم زدن ادامه دهد. چیزی خاص در آن دختر وجود دارد که کنجکاوی راوی را برمی‌انگیزد.
آن دختر وجود دارد که کنجکاوی راوی را برمی‌انگیزد. سرانجام زمانی که صدای جیغ زدن او را می‌شنود مداخله می‌کند و او را از دست مردی که آزارش می‌دهد نجات می‌دهد. شخصیت اصلی خجالت می‌کشد و زمانی که او بازویش را می‌گیرد شروع به لرزیدن می‌کند. او توضیح می‌دهد که تنهاست و هرگز زنی را نشناخته‌است. ناستنکا به او اطمینان می‌دهد که بانوان، خجول بودن را دوست دارند و او نیز خوشش می‌آید. او برای ناستنکا تعریف می‌کند که چگونه روزانه چند دقیقه را صرف این رؤیا در بارهٔ دختری می‌کند که تنها دو کلمه با او سخن بگوید، دختری که
می‌کند که تنها دو کلمه با او سخن بگوید، دختری که او را منزجر نخواهد کرد و هنگامی که می‌آید او را مسخره نخواهد کرد. او توضیح می‌دهد که چگونه به این می‌اندیشد که با دختری خجولانه، با احترام و مشتاقانه سخن بگوید؛ بگوید که در تنهایی دارد می‌میرد و این که چگونه هیچ شانسی برای این که دختری را از آن خود کند ندارد. او به ناستنکا می‌گوید که وظیفهٔ یک دختر این است که شخصی مثل او چنین خجول و بی اقبال را بی‌ادبانه پس بزند و مسخره کند. هنگامی که به خانهٔ ناستنکا می‌رسند، شخصیت اصلی می‌پرسد که آیا دوباره او را خواهد دید
شخصیت اصلی می‌پرسد که آیا دوباره او را خواهد دید و پیش از آن که دختر بتواند پاسخ دهد اضافه می‌کند به هر حال او فردا شب به همان مکانی که ملاقات کردند خواهد رفت تا این یگانه خاطرهٔ خوش در زندگی تنهایش را زنده کند. ناستنکا قبول می‌کند. او با بیان این که نمی‌تواند مانع آمدن دختر شود، اضافه می‌کند در هر حال خودش باید آن جا باشد. آن دختر به او داستان خود را خواهد گفت و با او خواهد بود، به شرطی که منتهی به رابطهٔ عاشقانه نشود. او نیز به تنهایی راوی است. شب دوم در ملاقات دومشان ناستنکا خودش را به راوی معرفی می‌کند
دومشان ناستنکا خودش را به راوی معرفی می‌کند و آن دو با هم دوست می‌شوند. ناستنکا اظهار تعجب می‌کند، چرا که هرچه فکر می‌کند می‌بیند چیزی از او نمی‌دانسته، او پاسخ می‌دهد که او هیچ داستانی ندارد زیرا همهٔ عمرش را کاملاً تنها سپری کرده. وقتی ناستنکا به او فشار می‌آورد تا در این باره ادامه بدهد، واژهٔ خیالباف که شخصیت اصلی خودش را ازآن دسته می‌داند به میان می‌آید. شخصیت اصلی در تعریف «خیال باف» می‌گوید که «خیال باف» – اگر تعریف دقیقی بخواهید – یک انسان نیست بلکه موجودی میانی است. در یک پیش گفتار که مشابه یک
موجودی میانی است. در یک پیش گفتار که مشابه یک سخنرانی در «یادداشت‌های زیرزمین»، راوی در سخنانی بسیار طولانی اشتیاقش را برای مصاحبت بیان می‌کند تا آن جا که ناستنکا به زبان آمده می‌گوید: «به گونه‌ای حرف می‌زنی که انگار داری از روی یک کتاب می‌خوانی». او شروع به تعریف داستان خودش به صورت سوم شخص می‌کند و خودش را «قهرمان» می‌نامد. این «قهرمان» هنگامی که همهٔ کارها به پایان می‌رسد و مردم شروع به پیاده روی و گردش می‌کنند شاد است. او هنگامی که به شعر «الههٔ هوس» اشاره می‌کند از واسیلی ژوکفسکی نقل قول می‌کند. او در
می‌کند از واسیلی ژوکفسکی نقل قول می‌کند. او در این زمان همه گونه رؤیایی می‌بیند. از دوست شدن با شاعرها تا داشتن جایی در زمستان با دختری در کنارش. او می‌گوید که بی‌روحی زندگی روزمره مردم را می‌کشد در حالی که او می‌تواند زندگی اش را به هرشکلی که بخواهد در رویاهایش درآورد. در پایان سخنان برانگیزنده اش ناستنکا همدردانه به او اطمینان می‌دهد که اومی تواند دوستش باشد. داستان ناستنکا ناستنکا در بخش سوم داستانش را برای راوی تعریف می‌کند. او با مادربزرگ سختگیرش که او را بسیار حفاظت شده بار آورده بود زندگی می‌کرد. از
را بسیار حفاظت شده بار آورده بود زندگی می‌کرد. از آن جایی که پانسیون مادربزرگش بسیار کوچک بود آن‌ها بخشی از خانه را اجاره داده بودن تا درآمدی به دست آورند. هنگامی که مستاجر پیشین می‌میرد علی‌رغم خواست مادربزرگش با مردی جوانتر، نزدیک به سن و سال ناستنکا جایگزین می‌شود. مرد جوان یک رابطهٔ خاموش با ناستنکا آغاز می‌کند، اغلب کتابی به او می‌دهد تا بلکه او عادت کتابخوانی را در خود گسترش دهد. در نتیجه او به کتاب‌های سر والتر اسکات و الکساندر پوشکین علاقه‌مند می‌شود. یک روز مرد جوان او و مادربزرگش را به تئاتری که
یک روز مرد جوان او و مادربزرگش را به تئاتری که در آن نمایش " آرایشگر سِویل " اجرا می‌شود دعوت می‌کند. در شبی که مستأجر جوان قرار است از سن پترزبورگ را به قصد مسکو ترک کند، ناستنکا از دست مادربزرگش فرار می‌کند و او را ترغیب می‌کند که با او ازدواج کند. او با گفتن این که به اندازهٔ کافی پول ندارد تا از هردویشان حمایت کند ازدواج آنی را رد می‌کند اما به ناستنکا اطمینان می‌دهد که دقیقاً یک سال دیگر برای او برخواهد گشت، ناستنکا پس از گفت این داستانش را به پایان می‌برد و می‌گوید که یک سال مدت گذشته‌است و او حتی یک
و می‌گوید که یک سال مدت گذشته‌است و او حتی یک نامه هم در این مدت برای او نفرستاده‌است. شب سوم راوی اندک اندک متوجه می‌شود که علی‌رغم تاکیدش بر این که دوستی آن‌ها افلاطونی باقی می‌ماند، او بی اختیار عاشق ناستنکا شده‌است؛ ولی او با این حال، با نوشتن نامه‌ای و فرستادن آن به معشوق ناستنکا و پنهان کردن احساساتش نسبت به ناستنکا به او کمک می‌کند. آن‌ها به انتظار نامه یا پیدا شدن او می‌نشینند؛ اما با گذر زمان ناستنکا از غیبت او بی قرار می‌شود. او خود را با دوستی راوی تسکین می‌دهد، بی آن که از عمق احساسات او نسبت
تسکین می‌دهد، بی آن که از عمق احساسات او نسبت به خود آگاه باشد، او می‌گوید که " من عاشق تو هستم از آن جا که عاشق من نشده‌ای… ". راوی که از طبیعت یک طرفهٔ عشقش نسبت به او رنج می‌برد، متوجه می‌شود که همزمان، ناخودآگاه با او احساس غریبگی می‌کند. شب چهارم ناستنکا با این که می‌داند معشوقش در سن پترزبورگ است از غیبت او و جواب نامه‌اش مایوس می‌شود. راوی به تسلی دادن او ادامه می‌دهد، ناستنکا بسیار قدردان است و این باعث می‌شود راوی عزم خودش را می‌شکند و عشقش به ناستنکا را اعتراف می‌کند. ناستنکا در ابتدا سردرگم است،
را اعتراف می‌کند. ناستنکا در ابتدا سردرگم است، راوی که متوجه می‌شود دیگر نمی‌توانند مانند گذشته به دوستیشان ادامه دهند، پافشاری می‌کند که دیگر او را نبیند. ناستنکا اما اصرار می‌کند که او بماند. آن‌ها مشغول قدم زدن می‌شوند و ناستنکا می‌گوید که شاید روزی رابطهٔ آن‌ها بتواند رنگ و بوی عاشقانه بگیرد ولی او آشکارا دوستی راوی را در زندگی اش می‌خواهد. راوی با این چشم انداز امیدوار می‌شود تا این که در طی قدم زدنشان از کنار مرد جوانی می‌گذرند که می‌ایستد و آن‌ها را صدا می‌زند. معلوم می‌شود که او معشوق ناستنکاست و
صدا می‌زند. معلوم می‌شود که او معشوق ناستنکاست و ناستنکا به آغوش او می‌پرد. ناستنکا عجالتاً بر می‌گردد و راوی را می‌بوسد اما سپس در طول شب با عشقش به قدم زدن می‌پردازد و راوی را تنها و شکسته قلب رها می‌کند. صبح "شب‌های من با صبحی به پایان رسیدند. هوا وحشتناک بود. قطره‌های باران به طرز غم‌انگیزی بر شیشهٔ پنجره‌ام ضربه می‌زدند" بخش پایانی تنها شامل یک پس گفتار خلاصه است که به نقل نامه‌ای که ناستنکا به راوی می‌نویسد و در آن از وی به خاطر آزار و اذیت او معذرت خواهی می‌کند و اصرار می‌کند که همیشه قدردان دوستی
خواهی می‌کند و اصرار می‌کند که همیشه قدردان دوستی او خواهد بود. ناستنکا همچنین اشاره می‌کند که کمتر از یک هفتهٔ دیگر ازدواج می‌کند و امیدوار است که او در آن شرکت کند. هنگامی که راوی نامه را می‌خواند به گریه می‌افتد. رشتهٔ افکار راوی را ماتریونا، خدمتکارش، با گفتن این که پاک کردن تار عنکبوت‌ها تمام شده پاره می‌کند. راوی متوجه می‌شود که هرگز ماتریونا را به چشم یک پیرزن ندیده‌است. او بسیار پیرتر از همیشه به نظر می‌رسد. راوی به صورت خلاصه به این می‌اندیشد که آیا آینده اش همیشه بدون همدم و عشق خواهد بود. با این
آینده اش همیشه بدون همدم و عشق خواهد بود. با این حال او مأیوس نمی‌شود: " ولی این که من هرگز نسبت به تو احساس نفرت کنم، ناستنکا! که من سایه ای تاریک بر شادمانی روشن و آرام تو بیندازم! که من دانه ای از آن شکوفه‌های ظریفی که بر موهای تیره ات گذاری هنگامی که با او در محراب قدم زنی را بشکنم! آه نه… هرگز هرگز! آسمانت همیشه صاف باد، لبخند عزیزت همیشه روشن و خرسند باد و همیشه خوشبخت باشی به شکرانهٔ آن لحظهٔ رحمت و شادمانی که به دیگر قلب تنها و قدرشناسی دادی … خدای من، تنها یک لحظهٔ رحمت؟ آیا چنین لحظه ای تمام عمر
من، تنها یک لحظهٔ رحمت؟ آیا چنین لحظه ای تمام عمر مردی را کافی نیست؟ منابع. شب‌های روشن، فیودور داستایفسکی، سروش حبیبی، نشر ماهی، تهران، ۱۳۸۹، شابک ۹۷۸-۹۶۴-۲۰۹-۰۸۳-۹
پلنگ دره (ورامین)، روستایی از توابع بخش پیشوا شهرستان ورامین در استان تهران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان عسگریه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶۰ نفر (۶۳خانوار) بوده‌است.
جنگ ستارگان می‌تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد. فیلم جنگ ستارگان و اپیزودهای آن. جنگ ستارگان سیاست. جنگ ستارگان (ابهام‌زدایی)
ابتکار دفاع استراتژیک (SDI) یکی از طرح‌های دفاعی ایالات متحده آمریکا در زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان در دوره جنگ سرد بود. این طرح در محافل رسانه‌ای به جنگ ستارگان نیز شهرت یافته بود. این طرح اقدامی دفاعی در برابر حملات احتمالی موشک‌های بالستیک دوربرد اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سابق بود.
باآن‌که حافظ شاعری مشهور و شناخته‌شده در روزگار خویش بوده، اما شرح احوال و زندگی‌اش به‌طور عجیبی مجهول و پنهان است و نویسندگان هم‌عصر او یا کاتبان دیوانش، دراین‌باره اطلاعاتی را بازگو نکرده و تنها ذکر نام و تخلص و برخی اشعار را کافی دانسته‌اند. جنبه‌های کمی از زندگی و نویسندگی حافظ — و به‌ویژه از ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۵ م، مباحثه‌های علمی قوی در مورد موضوعات تفسیر و حقیقت — وجود دارد که به آن‌ها پرداخته نشده‌است. او نه تنها در ایران بلکه در سراسر شرق و غرب به‌عنوان سراینده مسلم برخی از باشکوه‌ترین، فنی‌ترین و
سراینده مسلم برخی از باشکوه‌ترین، فنی‌ترین و نفیس‌ترین سروده‌های جهان شناخته می‌شود، بی شک این مشکلات همچنان حل نشدنی هستند و در نهایت ممکن است برخی از آن‌ها به سختی قابل حل باشند. به‌جز چارچوب کلی تاریخی، برای مدت طولانی حقایق احتمالی زندگی حافظ به‌طور عمده از پیشگفتارهای شرح‌حال‌گونه، منابع رسمی تذکره‌ها مانند دولتشاه یا منابع غیررسمی نویسندگانی مانند میرخواند و نوه او گرفته شده‌است. البته بیشتر این مواد خبری مشکوک یا افسانه‌ای به‌نظر می‌رسند؛ اما اکثر آن‌ها با ماهیت خود سخت در تضاد هستند و در یک یا دو
با ماهیت خود سخت در تضاد هستند و در یک یا دو مورد پژوهش (به‌عنوان نمونه در ملاقات ادعایی با تیمور در سال ۷۸۹ ه‍.ق/۱۳۸۷ م) تنها تمایل دارند آن حکایت‌ها را تقویت کنند — و اگر به‌طور کامل تأیید نشده باشد — افسانه بپندارند. آگاهی‌های ارائه‌شده در مقدمهٔ محمد گلندام — دوست و جامع دیوان حافظ — کهن‌ترین و مهم‌ترین منبع دربارهٔ زندگی حافظ است. آنچه قابل ملاحظه است این است که دو کارِ اصلیِ پژوهش در شعرِ فارسی، یعنی ایجاد یک زندگی‌نامهٔ قابل توجه و ویرایش یک متن معتبر، در مورد حافظ ابعادِ مضاعف و ویژه‌ای به خود
معتبر، در مورد حافظ ابعادِ مضاعف و ویژه‌ای به خود گرفته‌اند. در مجموع می‌توان این مشکل را این‌گونه بیان کرد: هیچ نوشتهٔ حافظ، هرچند خوب به‌خودی‌خود، نمی‌تواند در هر سطحی کاملاً قابل فهم باشد بدون آنکه دانش امروزیْ آگاهیِ چشم‌گیری از زندگی و زمان او به‌دست آورد. هنوز باید بسیاری از این‌گونه دانش از تجزیه و تحلیلِ متن به‌دست آید، و می‌تواند اعتمادِ کمی به نتایج تجزیه و تحلیل‌ها داشته باشد، هرچند بسیار دقیق و باوسواس و برپایهٔ متونِ مرجعِ قابل اطمینان انجام شده باشد. ممکن است به‌خوبی اثبات شود که هیچ کاری
شده باشد. ممکن است به‌خوبی اثبات شود که هیچ کاری کاملاً متضمن راه حل نیست، حتی در شرایط محدود مرجع: درصورتی‌که استحکام زندگی‌نامه تا حد زیادی بر متن نظر داشته باشد، چنین انتظاری هیچ قطعیتی برای نتیجه‌ای ارزشمند ارائه نمی‌دهد؛ هر متنِ قابل‌قبول ناگزیر تقریباً برپایهٔ یگانه معیار ارشدیت میان نُسَخِ خطی خواهد بود و قدیمی‌ترین نسخ خطی شرقی، به‌ویژه اگر در خارج از دوران نویسنده قرار گیرد، لزوماً به‌طور مطلق کامل‌ترین و دقیق‌ترین نیست. این موضوع به‌ویژه در مورد شعر صدق می‌کند و شواهد نشان می‌دهند که این موضوع
شعر صدق می‌کند و شواهد نشان می‌دهند که این موضوع دربارهٔ "دیوان" حافظ حتی بیشتر نیز صدق می‌کند. نیز، مسئله بنیادین قصد خود شاعر است: آیا باید همه چیزهایی که او همیشه نوشته — یا شاید فقط به‌صورت ضمیمه آورده — گردآوری شود، حتی اگر خود او انتخاب کرده باشد که برخی از موارد خاص را از نسخهٔ معیارِ ۷۷۰ ه‍.ق حذف کند؟ آیا او افکار ثانوی — یا دیگری — در مورد گنجاندن، نظم، یا متن واقعی اشعار یا بیت‌های خاصی داشت؟ اگر اکنون نمی‌توان امیدوار بود که به پرسش‌هایی از این نوع پاسخ داده شود، باید تلاش شود تا در اثر انتشار
نوع پاسخ داده شود، باید تلاش شود تا در اثر انتشار نسخه‌های خطیِ اولیه و مشاهده تفاوت‌های آن‌ها از موارد بعدی، کار بیشتری انجام شود. داستان دیدار تیمور با حافظ. امیر تیمور گورکانی (۸۰۷ -۷۷۱ ق / ۱۴۰۵- ۱۳۶۹ م./۷۴۸ - ۷۸۳هـ.ش) یا تیمور لنگ با این‌که مردی خونریز و بی‌رحم بود، ولی دوستدار دانش و هنر بود و به عالمان و هنرمندان احترام بسیار می‌گذاشت و حتی هنگام قتل‌عام یک شهر دستور می‌داد که از کشتن دانشمندان و فقیهان و هنرمندان خودداری کنند. تیمور در اواخر سده هشتم به فارس لشکر کشید و در حدود سال ۷۶۷ هجری خورشیدی
به فارس لشکر کشید و در حدود سال ۷۶۷ هجری خورشیدی (۷۹۰ قمری) وارد شیراز شد. دولت شاه سمرقندی در تذکرةالشعرای خود نوشته است که تیمور پس از ورود، کسی را به نزد حافظ (حدود ۷۲۷ - ۷۹۲ هجری قمری)، شاعر نامدار فرستاد تا او را پیش وی ببرند. او ادامه داستان را این‌چنین نقل می‌کند: تیمور به حافظ می‌گوید «من اکثر ربع مسکون را با این شمشیر مسخر ساختم و هزاران ولد و ولایت را ویران کردم تا سمرقند و بخارا که وطن مألوف و تختگاه من است را آبادان و مفتخر سازم. تو مردک به یک خال هندوی ترک شیرازی، سمرقند و بخارای ما را
به یک خال هندوی ترک شیرازی، سمرقند و بخارای ما را می‌فروشی. چنانکه در این بیت گفته‌ای: خواجه حافظ زمین ادب را بوسه داد و گفت ای سلطان عالم از آن بخشندگی است که بدین روز افتاده‌ام.» تیمور از این سخن خرسند می‌شود و به حافظ اکرام و احترام می‌کند. شاید این بیت حافظ اشاره‌ای به تیمور باشد: همچنین: در شعر معروف رایت منصور پادشاه از حافظ،این بیت است: کجاست صوفی دجال فعل ملحد شکل / بگو بسوز که مهدی دین پناه رسید که منظور از دجال تیمور بوده که ظاهراً دین دار بوده و مهدی دین پناه همان منصور شاه برادرزاده ی شاه شجاع
مهدی دین پناه همان منصور شاه برادرزاده ی شاه شجاع است. در مقاله در روزنامهٔ کیهان سال ۱۳۷۰ توسط بیژن صمدی ذکر شده است که این دیدار غیرممکن است زیرا سال مرگ حافظ با سال دیدار با تیمور ضد و نقیض است
بهمن نیرومند (زاده ۱۳۱۵) نویسنده، مترجم، روزنامه نگار و فعال سیاسی چپ گرای اهل ایران است. وی فارغ التحصیل رشته‌های ادبیات، فلسفه و ایران‌شناسی در آلمان و مدرس ادبیات تطبیقی در دانشگاه تهران بوده‌است. بهمن نیرومند مقیم آلمان است. نیرومند تاکنون ۱۵ کتاب به زبان آلمانی دربارهٔ ایران، خاورمیانه و زندگی در آلمان نوشته و تعدادی از آثار ادبی فارسی را به آلمانی ترجمه کرده‌است، ازجمله بوف کور و ۱۰ اثر دیگر از صادق هدایت، آثاری از محمود دولت‌آبادی، غلامحسین ساعدی، صمد بهرنگی و نیز اشعاری از احمد شاملو. از وی مقالات
بهرنگی و نیز اشعاری از احمد شاملو. از وی مقالات متعددی نیز در مطبوعات آلمان منتشر گردیده‌است. وی در کنار سایر اعضای تشکلی موسوم به «شورای متحد چپ برای دمکراسی و استقلال» مدتی نیز از اعضای شورای ملی مقاومت بود.
حسن ماسالی (۱۳۱۵ ماسال - ) فعال سیاسی چپگرا، نماینده برون مرزی جبهه دموکراتیک ایران و مسئول سابق امور ایران در حزب سبزهای آلمان است. تحصیلات. ماسالی تحصیلات اولیه خود را در ماسال، رشت و در تهران گذراند و در سال ۱۹۶۰ ۱۹۶۰ به دانشگاه توبینگن آلمان غربی رفت و در رشته پزشکی مشغول به تحصیل شد. اما پس از مدتی حسن ماسالی پزشکی را رها کرده و در رشته علوم سیاسی تا مدرک دکترا تحصیل کرد. او از تز دکترای خود در رشته علوم سیاسی در سال ۱۹۹۰ با عنوان سیر تحول جنبش چپ و عوامل بحران مداوم آن از انقلاب مشروطه تا هنگام بقدرت
بحران مداوم آن از انقلاب مشروطه تا هنگام بقدرت رسیدن خمینی دفاع کرد. فعالیت‌های سیاسی. وی فعالیت سیاسی خود را از کنفدراسیون دانشجویان ایرانی در اروپا آغاز کرد. وی پس از درگیریهای خرداد ۶۰ به شورای ملی مقاومت پیوست و در میانه دهه ۶۰ از آن خارج شد. وی همچنین از امضا کنندگان منشور جمهوری خواهان ایران است. او متولد شهرستان ماسال یکی از شهرهای گیلان است. برخی رسانه‌های راستگرای جمهوری اسلامی مدعی همکاری وی در جریان برگزاری کنفرانس برلین هستند. ماسالی مدتی نمایندهٔ جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و
نمایندهٔ جنبش دموکراتیک-انقلابی زحمتکشان گیلان و مازندران در شورای ملی مقاومت بود و بعد به دلیل اختلاف با مشی مسعود رجوی و مجاهدین از این مجموعه جدا شد. وی در سال ۱۹۹۰ پیش از کشته شدن شاپور بختیار به نهضت مقاومت ملی ایران پیوست و پس از ترور بختیار دست به تشکیل کنفرانس ملی برای جمع‌آوری اپوزیسیون زد. آثار. کتاب وی با عنوان «سیر تحول جنبش چپ ایران و عوامل بحران مداوم آن» انتقاداتی را از سوی گروه‌های چپگرا برانگیخت.
جبهه دموکراتیک ملی ایران یکی از احزاب سیاسی ملی‌گرا و چپ‌گرای ایرانی است که به‌ابتکار جمعی از روشنفکران، نویسندگان و فعالان سیاسی مانند هدایت‌الله متین دفتری، شکرالله پاک‌نژاد، غلامحسین ساعدی، منوچهر هزارخانی، ناصر پاکدامن در ۱۴ اسفند سال ۱۳۵۷ تشکیل شد. تشکیل جبهه. به گفته‌ی متین دفتری و پاک‌نژاد و دیگر اعضای جبهه،‌ جبهه‌ی دموکراتیک ملی یک ائتلاف سیاسی از عناصر سوسیالیستی و ملی‌گرا بود که نگرانی‌های مشترکی درباره‌ی نیات و انگیزه‌های حکومت جمهوری اسلامی داشتند. این تلاش‌ها به بنیان‌گذاری جبهه‌ی دموکراتیک ملی
این تلاش‌ها به بنیان‌گذاری جبهه‌ی دموکراتیک ملی در اسفند ۱۳۵۷ انجامید. پس از پیروزی انقلاب بهمن ۵۷، جبهه‌ی دموکراتیک ملی رویکرد انتقادی‌تری در مقایسه با دیگر گروه‌های سیاسی نسبت به حکومت جمهوری اسلامی در پیش گرفت. جبهه در همه‌پرسی ۱۲ فروردین شرکت نکرد و در مرداد ۱۳۵۸ به‌طور علنی به سانسور مطبوعات و تعطیلی روزنامه‌ی «آیندگان» اعتراض کرد. این اقدام‌ها منجر به سرکوب جبهه و مخفی شدن بسیاری از اعضای آن شد. در پی این موج سرکوب، شکرالله پاک‌نژاد، یکی از رهبران جبهه، در آذر ۱۳۶۰ در اوج قتل‌عام سال ۱۳۶۰ توسط جمهوری
در آذر ۱۳۶۰ در اوج قتل‌عام سال ۱۳۶۰ توسط جمهوری اسلامی اعدام شد. در دهه‌ی شصت بسیاری از اعضای این جبهه از ایران خارج شدند. موضع در برابر جمهوری اسلامی. پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، نخستین کنش‌گری جبهه‌ی دموکراتیک ملی با طرح پیشنهادی این نهاد برای برگزاری همه‌پرسیِ جهت تعیین نوع حکومت‌ آغاز شد. بنا به تحلیل نصیری و فغوری آذر، اعضای جبهه باور داشتند که جامعه‌ی پساانقلابیِ ایران نباید در نخستین تجربه‌ی تصمیم‌گیری جمعی و سرنوشت‌ساز، در برابر گزینه‌ای تحمیلی که محتوای آن از پیش مشخص نبود قرار می‌گرفت. به همین منظور،