payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به دلایلی هم نجیب (در پی راهنمایی معنوی) و هم سودجویانه (برای قرض گرفتن مبلغ زیادی پول) نزد پرنس آمده است، توضیح می‌دهد. پرنس پیش از آنکه کلر اشاره‌ای کند، حدس می‌زند که برای پول آمده و بدون تکبر با او دربارهٔ پدیده روان‌شناختی «افکار دوگانه» گفت‌وگو می‌کند: دو فکر هم‌زمان شکل گرفتند، این اتفاق خیلی زیاد می‌افتد… فکر می‌کنم این چیز بدی است و می‌دانی، کلر، بیش از هر چیز خودم را بابت آن سرزنش می‌کنم. آنچه تو اکنون گفتی می‌توانست دربارهٔ من هم باشد. من حتی گاهی فکر کرده‌ام که همه انسان‌ها همین‌گونه هستند،
گاهی فکر کرده‌ام که همه انسان‌ها همین‌گونه هستند، زیرا مبارزه با این "افکار دوگانه" وحشتناک دشوار است… در هر صورت، من قاضی تو نیستم… تو با حیله و اشک تلاش کردی پولی از من بگیری، اما خودت قسم می‌خوری که هدفت از این اعتراف چیز دیگری، چیزی شریف بوده است؛ اما پول را برای خوش‌گذرانی می‌خواهی، این‌طور نیست؟ و پس از چنین اعترافی، این یک ضعف است، البته. اما چگونه می‌توان از خوش‌گذرانی در یک لحظه دست کشید؟ غیرممکن است. پس چه باید کرد؟ بهتر است آن را به وجدان خودت واگذار کنیم، نظر تو چیست؟ اگرچه آگلایا ایوانونا گاهی
کنیم، نظر تو چیست؟ اگرچه آگلایا ایوانونا گاهی از منفعل بودن ظاهری او خشمگین می‌شود، اما این جنبه از معصومیت میشکین را درک می‌کند و در گفت‌وگویشان در «نیمکت سبز» آن را بیان می‌کند، آنجا که از «دو بخش ذهن: یکی مهم و یکی نامهم» سخن می‌گوید. ناستاسیا فیلیپونیا شخصیتی است که نبرد درونی بین معصومیت و گناه را مجسم می‌کند. از شانزده‌سالگی، تحت سلطه و سوءاستفاده جنسی توتسکی بوده و درونی، انگ اجتماعی خود را به عنوان زنی فاسد پذیرفته است. اما این باور، پیوندی تنگاتنگ با ضد خود دارد—حس معصومیت شکسته کودکی قربانی که در
ضد خود دارد—حس معصومیت شکسته کودکی قربانی که در جست‌وجوی احقاق حق خویش است. این ترکیب شخصیتی بیرونی بدبین و ویرانگر را می‌سازد که در پس آن، فردی شکننده و عمیقاً آسیب‌دیده پنهان است. هنگامی که پرنس با او سخن می‌گوید، تنها با این «هستی درونی» او سخن می‌گوید و ناستاسیا در او تصویری از تحقق رؤیای دیرین معصومیت خود می‌بیند. اما صدای خودویرانگر احساس گناه او، که ارتباط نزدیکی با میل به معصومیت دارد، محو نمی‌شود و مدام بازمی‌گردد. میشکین درمی‌یابد که در تأکید مکرر او بر شرم خود، «لذتی وحشتناک و غیرطبیعی نهفته
او بر شرم خود، «لذتی وحشتناک و غیرطبیعی نهفته است، گویی نوعی انتقام از کسی است.» نمود بیرونی اصلی آن، انتخاب مکرر برای تسلیم شدن در برابر شیفتگی بیمارگونه روگوژین به اوست، با علم به اینکه این مسیر تقریباً قطعاً به مرگ او خواهد انجامید. تم نبرد درونی میان معصومیت و گناه به شکلی خاص در بسیاری از شخصیت‌های رمان دیده می‌شود. ژنرال ایولگین، برای مثال، مدام دروغ‌های گزاف می‌گوید، اما برای کسانی که او را درک می‌کنند (مانند میشکین، لیبدی‌یف و کولیا)، او نجیب‌ترین و صادق‌ترین مردان است. او از سر ضعف، دزدی می‌کند،
و صادق‌ترین مردان است. او از سر ضعف، دزدی می‌کند، اما از شدت شرم چنان متأثر می‌شود که دچار سکته می‌گردد. لیبدی‌یف مدام در حال نیرنگ و دسیسه است، اما در عین حال عمیقاً مذهبی است و گه‌گاه دچار حملات شدید خودبیزاری ناشی از احساس گناه می‌شود. خود میشکین نیز تمایل زیادی به احساس شرم نسبت به افکار و اعمال خود دارد. هنگامی که روگوژین تا مرز حمله به او با چاقو پیش می‌رود، میشکین خود را به همان اندازه مقصر می‌داند، زیرا ظن‌های ناخودآگاه خودش همانند انگیزه‌های ناخودآگاه روگوژین بود. هنگامی که بوردوفسکی، که با گستاخی
روگوژین بود. هنگامی که بوردوفسکی، که با گستاخی از او طلب پول کرده، به‌خاطر تلاش‌هایش برای کمک به او بیشتر احساس توهین می‌کند، میشکین خود را بابت بی‌ظرافتی و فقدان مهارت اجتماعی سرزنش می‌کند. درونمایه‌های زندگی‌نامه‌ای. مجازات اعدام. در سال ۱۸۴۹، داستایوفسکی به‌دلیل مشارکت در فعالیت‌های محفل پتراشفسکی به اعدام با جوخه آتش محکوم شد. اندکی پس از دوره بازجویی و محاکمه، او و دیگر زندانیان بدون هشدار قبلی به میدان سمیونوفسکی برده شدند، جایی که حکم مرگ بر آنان خوانده شد. سه زندانی نخست به ستون‌ها بسته شدند و
خوانده شد. سه زندانی نخست به ستون‌ها بسته شدند و روبه‌روی جوخه آتش قرار گرفتند؛ داستایوفسکی در میان گروه بعدی بود. درست هنگامی که اولین تیرها شلیک می‌شدند، پیامی از تزار رسید که حکم اعدام را به کار اجباری در سیبری کاهش می‌داد. این تجربه تأثیر عمیقی بر داستایوفسکی گذاشت، و در بخش ۱ از ابله (که بیست سال پس از این واقعه نوشته شد) شخصیت شاهزاده میشکین بارها به‌تفصیل دربارهٔ موضوع اعدام سخن می‌گوید. در یکی از این موارد، در گفتگو با زنان خاندان اپانچین، او حکایتی را تعریف می‌کند که دقیقاً تجربهٔ خود داستایوفسکی
را تعریف می‌کند که دقیقاً تجربهٔ خود داستایوفسکی را بازتاب می‌دهد. مردی ۲۷ ساله که مرتکب یک جرم سیاسی شده بود، همراه با همراهانش به پای چوبهٔ دار آورده شد، جایی که حکم اعدام با تیرباران برایشان خوانده شد. بیست دقیقه بعد، پس از تکمیل تمام مقدمات اجرای حکم، آن‌ها به‌طور غیرمنتظره‌ای مورد عفو قرار گرفتند، اما در طول آن بیست دقیقه، آن مرد با یقین کامل زندگی کرد که به‌زودی با مرگ ناگهانی روبه‌رو خواهد شد. به گفتهٔ این مرد، ذهن چنان در برابر واقعیت مرگ قریب‌الوقوع خود پس می‌زند که تجربهٔ زمان به‌کلی تغییر
خود پس می‌زند که تجربهٔ زمان به‌کلی تغییر می‌کند. هرچه لحظه نزدیک‌تر می‌شود، ذهن با سرعتی فزاینده کار می‌کند، و باعث می‌شود که زمان به‌طور متناسب گسترش یابد، حتی تا حدی که مقدار اندک زمان انسانی باقی‌مانده درونی به‌شدت طولانی و تحمل‌ناپذیر به نظر برسد. سرانجام، آن مرد گفت که او «آرزوی آن را داشت که هرچه زودتر تیرباران شود». موضوع اعدام نخستین بار پیش‌تر در بخش ۱ مطرح می‌شود، زمانی که شاهزاده در انتظار دیدار با ژنرال اپانچین، با یکی از خدمتکارانش گفتگو می‌کند. او داستانی هولناک از یک اعدام با گیوتین که
او داستانی هولناک از یک اعدام با گیوتین که به‌تازگی در فرانسه شاهد آن بوده است را بازگو می‌کند. سپس شرح خود را با تأملات شخصی‌اش دربارهٔ وحشت مرگ از طریق اعدام به پایان می‌رساند: ... دردناک‌ترین و وحشتناک‌ترین چیز نه در خود زخم‌ها، بلکه در این واقعیت نهفته است که شما با اطمینان کامل می‌دانید که در فاصلهٔ یک ساعت، سپس ده دقیقه، سپس نیم دقیقه، و در نهایت در همین لحظه—روحتان از بدنتان پرواز خواهد کرد، و دیگر انسان نخواهید بود، و این امری قطعی است؛ نکتهٔ اصلی این است که این امر قطعی است. وقتی سر خود را درست
این است که این امر قطعی است. وقتی سر خود را درست زیر گیوتین قرار می‌دهید و صدای تیغه‌ای که بالای سرتان پایین می‌آید را می‌شنوید، آن یک‌چهارم ثانیه از همه وحشتناک‌تر است… چه کسی می‌تواند بگوید که طبیعت انسان قادر به تحمل چنین چیزی است بدون آنکه دیوانه شود؟ چرا چنین تمسخری—زشت، بیهوده، بی‌معنا؟ شاید مردی که حکم او خوانده شده، و به او اجازه داده شده که رنج بکشد، و سپس به او گفته شده: «برو، تو عفو شده‌ای»، بتواند دربارهٔ آن سخن بگوید. این همان رنج و وحشتی است که مسیح از آن سخن گفته است. نه، با یک انسان نباید
که مسیح از آن سخن گفته است. نه، با یک انسان نباید چنین رفتاری شود! بعداً، هنگامی که او با خواهران اپانچین صحبت می‌کند، شاهزاده به آدلائیدا، که از او موضوعی برای نقاشی خواسته بود، پیشنهاد می‌کند که چهرهٔ یک محکوم را یک دقیقه پیش از سقوط تیغهٔ گیوتین به تصویر بکشد. او با دقت دلایل خود را برای این پیشنهاد توضیح می‌دهد، به احساسات و افکار مرد محکوم وارد می‌شود، و با جزئیات دقیق توصیف می‌کند که این نقاشی چگونه باید باشد. در این توصیف، میشکین به بررسی درونی‌تر تجربهٔ محکوم از گذر زمان پرداخته و می‌پرسد: ذهن در
محکوم از گذر زمان پرداخته و می‌پرسد: ذهن در یک‌دهم ثانیهٔ آخر، هنگامی که صدای تیغهٔ آهنی را در حال فرود شنیده، چه احساسی را تجربه می‌کند؟ و چه اتفاقی رخ می‌دهد اگر، همان‌طور که برخی معتقدند، ذهن برای مدتی پس از جدا شدن سر به کار خود ادامه دهد؟ شاهزاده بدون پاسخ دادن صحبتش را قطع می‌کند، اما تلویحاً این نکته را مطرح می‌کند که قربانی این 'لحظات' وحشت غیرقابل توصیف را همچون بازه‌های زمانی وسیعی تجربه می‌کند. در بخش ۲، شخصیت معمولاً طنزآمیز لیبدی‌یف نیز دربارهٔ وحشت لحظهٔ پیش از اعدام تأمل می‌کند. در میان یک
وحشت لحظهٔ پیش از اعدام تأمل می‌کند. در میان یک مشاجرهٔ شدید با برادرزادهٔ نیست‌انگار خود، او همدردی عمیقی برای روح کنتس دو باری ابراز می‌کند، که در ترس و وحشت روی گیوتین جان سپرد، در حالی که برای نجات جانش به جلاد التماس می‌کرد. صرع. داستایوفسکی در بیشتر سال‌های بزرگسالی خود از نوعی غیرمعمول و گاه به‌شدت ناتوان‌کننده از صرع لوب گیجگاهی رنج می‌برد. در سال ۱۸۶۷ (همان سالی که نوشتن ابله را آغاز کرد) در نامه‌ای به پزشکش نوشت: «این صرع در نهایت مرا از پا خواهد انداخت… حافظه‌ام کاملاً مختل شده است. دیگر مردم را
حافظه‌ام کاملاً مختل شده است. دیگر مردم را نمی‌شناسم… از دیوانه شدن یا سقوط به ورطهٔ بلاهت می‌ترسم». حملات داستایوفسکی با دوره‌ای کوتاه از تجربه‌ای سرشار از سرخوشی عرفانی همراه بود که او آن را چنان ارزشمند می‌دانست که حاضر بود سال‌ها، یا حتی تمام زندگی‌اش را برای آن بدهد. بیماری‌ای مشابه نقشی مهم در شخصیت‌پردازی شاهزاده میشکین دارد، بخشی به این دلیل که شدت بیماری و پیامدهای آن (گیجی، فراموشی، نقص زبانی و غیره) نقش بسزایی در شکل‌گیری اسطورهٔ 'ابله' بودن او ایفا می‌کند. هرچند خود میشکین کاملاً آگاه است که او
می‌کند. هرچند خود میشکین کاملاً آگاه است که او به هیچ وجه یک «ابله» به معنای تحقیرآمیز کلمه نیست، گاهی مناسب بودن این واژه را در ارتباط با وضعیت ذهنی خود در هنگام حملات شدید می‌پذیرد. او گهگاه به دورهٔ پیش از روایت و پیش از بستری شدنش در یک آسایشگاه در سوئیس اشاره می‌کند، زمانی که علائم بیماری مزمن بودند و او واقعاً «تقریباً یک ابله» بود. با این حال، به‌طور پارادوکسیکال، روشن است که برخی از جنبه‌های این بیماری به‌طور عمیقی با شدت گرفتن قابلیت‌های ذهنی او مرتبط هستند و نقش مهمی در شکل‌گیری دغدغه‌های معنوی
هستند و نقش مهمی در شکل‌گیری دغدغه‌های معنوی برتر او دارند: ... لحظه‌ای بود، تقریباً بلافاصله پیش از حملهٔ صرع، که در میان اندوه، تاریکی ذهنی، و فشاری که حس می‌کرد، ناگهان به نظر می‌رسید که مغزش شعله‌ور شده است، و با ضربه‌ای شگفت‌آور، همهٔ نیروهای حیاتی او به‌شدت متمرکز می‌شدند. در آن لحظات، احساس حیات و خودآگاهی ده برابر می‌شد… ذهن و قلب از نوری خارق‌العاده سرشار می‌شدند؛ تمام اضطراب‌هایش، تمام تردیدهایش، تمام نگرانی‌هایش در نوعی آرامش برتر حل می‌شدند، آرامشی پر از شادی هماهنگ و امید. هرچند برای میشکین
پر از شادی هماهنگ و امید. هرچند برای میشکین این لحظات نوعی درک از حقیقتی برتر را نمایان می‌کردند، او همچنین می‌دانست که «حالت خمودگی، تاریکی ذهنی، و بلاهت در پی این «لحظات برتر» قرار دارند». در پایان رمان، پس از آنکه روگوژین ناستاسیا فیلیپونیا را به قتل می‌رساند، به نظر می‌رسد که شاهزاده کاملاً در این تاریکی فرومی‌رود. مرگ و فناپذیری. آگاهی از اجتناب‌ناپذیری مرگ و تأثیری که این آگاهی بر روح زنده دارد، یکی از مضامین تکرارشونده در رمان است. شخصیت‌های متعددی، هرکدام بر اساس نوع خاص خودآگاهی‌شان، تحت تأثیر
هرکدام بر اساس نوع خاص خودآگاهی‌شان، تحت تأثیر نزدیکی به مرگ شکل می‌گیرند. از میان آن‌ها، شاهزاده میشکین، ایپولیت، ناستاسیا فیلیپونیا، و روگوژین بیش از دیگران برجسته هستند. حکایت مردی که از اعدام نجات یافت، نمونه‌ای از این مضمون است که از تجربهٔ شخصی نویسنده الهام گرفته شده است و ارزش خارق‌العادهٔ زندگی را که در لحظهٔ مواجهه با مرگ آشکار می‌شود، به تصویر می‌کشد. به گفتهٔ میشکین، وحشتناک‌ترین درک برای محکوم به مرگ، آگاهی از یک زندگی هدررفته است، و او را در تمنای نومیدانهٔ فرصتی دیگر می‌سوزاند. پس از نجات
تمنای نومیدانهٔ فرصتی دیگر می‌سوزاند. پس از نجات یافتن، آن مرد عهد می‌کند که هر لحظه از زندگی را با آگاهی از ارزش بی‌نهایت آن سپری کند (هرچند اعتراف می‌کند که نتوانسته است به عهد خود عمل کند). شاهزاده، که خود پس از گذراندن یک دورهٔ طولانی بر لبهٔ جنون، بیهوشی و مرگ، به زندگی بازگشته است، اکنون با شگفتی و سرور، زندگی را درک می‌کند و تمام سخنان، انتخاب‌های اخلاقی و روابطش با دیگران از این درک اساسی سرچشمه می‌گیرند. جوزف فرانک، با تکیه بر الهیات آلبرت شوایتزر، بینش شاهزاده را در بستر «تنش فرجام‌شناختی که روح
بینش شاهزاده را در بستر «تنش فرجام‌شناختی که روح اخلاق مسیحیت نخستین است و آموزهٔ "آگاپه" نیز از همان منظر پایان قریب‌الوقوع زمان درک شده است»، مورد بررسی قرار می‌دهد. میشکین تأکید می‌کند که در لحظات وجدآور پیش از حملهٔ صرع، او قادر است عبارت خارق‌العاده‌ای را از کتاب مکاشفه، ۱۰:۶، درک کند: «"زمان دیگر نخواهد بود"». مانند میشکین، ایپولیت نیز در هراس از مرگ به سر می‌برد و احترامی مشابه برای زیبایی و رمزآلودگی زندگی دارد، اما جهان‌بینی خداناباورانه پوچ‌انگارانهٔ خودمحورش او را به نتایجی کاملاً متضاد سوق
خودمحورش او را به نتایجی کاملاً متضاد سوق می‌دهد. درحالی‌که جهان‌بینی شاهزاده، نشان از زایش ایمان او به هماهنگی والاتر دارد، اشتغال ذهنی ایپولیت به مرگ، به نوعی کینهٔ متافیزیکی از قدرت مطلق طبیعت تبدیل می‌شود، کینه‌ای که بر بی‌تفاوتی کامل او نسبت به رنج بشر، چه در سطح کلی و چه به‌طور خاص در مورد رنج خودش، متمرکز است. داستایوفسکی بار دیگر در شخصیت ایپولیت به معضل وحشتناک یک محکوم به مرگ می‌پردازد. ایپولیت از بیماری خود به‌عنوان یک «حکم اعدام» سخن می‌گوید و خود را «یک انسان محکوم به مرگ» می‌نامد. در توضیح
خود را «یک انسان محکوم به مرگ» می‌نامد. در توضیح اساسی خود، او با شور و حرارت استدلال می‌کند که اقدام معنادار هنگامی که فرد از مرگ قریب‌الوقوع خود آگاه است، غیرممکن می‌شود. روح زنده به‌طور مطلق نیاز دارد که آیندهٔ خود را باز و نامشخص ببیند، نه از پیش تعیین‌شده، و در برابر تحمیل یک پایان قطعی، به‌شدت مقاومت می‌کند. ایپولیت این ایده را مطرح می‌کند که خودکشی تنها راه باقی‌مانده برای اوست تا در برابر حکم مرگ طبیعت، ارادهٔ خود را اثبات کند.
اَمَل حِجازی از خوانندگان و مدل‌های لبنانی است. وی یکی از فعال‌ترین خوانندگان لبنانی است و کنسرت‌های پرشماری در سراسر جهان برگزار کرده‌است. اعتراضات. امل حجازی در یکی از ترانه‌های آلبوم «رفتار او»، صحنه‌هایی را در مسجد شهر دارالبیضا «ملک حسن الثانی» پادشاه مراکش تصویر برداری کرد. حجازی در این ویدئو کلیپ که در صحن مسجد فیلمبرداری شده‌است، به غیر از خواندن رقاصی هم کرده‌است. این حرکت حجازی باعث انتقاد از سوی برخی رسانه‌ها را به دنبال داشت. پیش از این نیز امل حجازی در ویدیئو کلیپ «گل فروش» موجی از نارضایتی را
در ویدیئو کلیپ «گل فروش» موجی از نارضایتی را در بین دوستداران خود ایجاد کرد. او در یکی از کلیپ‌هایش بلوزی به تن کرده بود که نقش علامت تجاری «مستر بی» را داشت. این علامت تعلق به یک کمپانی متخصص در تولید پوشاک برای مردان گی است. حجاب. در دسامبر ۲۰۱۷ این خواننده محبوب لبنانی تصمیم به داشتن حجاب کامل گرفت و حتی تصویر شبکه‌های اجتماعی خود، مانند فیسبوک و اینستاگرام را تغییر داد. وی گفته است راه نیایش خداوند را به راه هنر و فحشا ترجیح می‌دهد. پیوند به بیرون. امل حجازی نخستین نوزاد خود را «کریم» نام نهاد، بخش
حجازی نخستین نوزاد خود را «کریم» نام نهاد، بخش فارسی وب‌گاه موطنی.
سیرین عبدالنور (زاده )، مانکن، بازیگر و خواننده لبنانی است. او اولین آلبوم‌اش، شبی از شب‌ها را در سال ۲۰۰۴ روانه بازار کرد. در سال ۲۰۰۶ دومین آلبوم را با نام در چشمانم را منتشر کرد که آهنگ مشهورش اگه اون تو چشمام نگاه کنه در همین آلبوم بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. سیرین، بازیگری را پیش از خوانندگی و با بازی در سریال‌های عربی در دههٔ ۱۹۹۰ آغاز کرده بود. وی در سال ۲۰۰۳ میلادی از مانکن‌های برتر در جهان شد. مجموعهٔ تلویزیونی «الادهم» نخستین نقش آفرینی سیرین عبدالنور در تلویزیون به‌شمار می‌رود. وی پیش از این
در تلویزیون به‌شمار می‌رود. وی پیش از این با نقش‌آفرینی در کنار محمد هنیدی در فیلم سینمایی «رمضان ابوالعلمین» موفقیت چشمگیری کسب نموده بود. تازه‌ترین مجموعهٔ آهنگ سیرین عبدالنور با عنوان «شب‌ها» نیز با کامیابی روبه‌رو بوده و دو بار تجدید چاپ شده و هر بار ۵۰ هزار نسخه از آن در مصر به فروش رسیده‌است. زندگی حرفه‌ای. سیرین عبدالنور فعالیتش در زمینهٔ مدلینگ را از سال ۱۹۹۲ آغاز کرد. او سابقهٔ همکاری با طراحان شهیری چون، فلیچینا روسی، زهیر مراد، عبد محفوظ، ، میریل داغر و تری موگلر را دارد. در سال ۲۰۰۲ موفق شد
داغر و تری موگلر را دارد. در سال ۲۰۰۲ موفق شد جایزهٔ «بهترین مدل جهان» را از آن خود کند. از سال ۱۹۹۸ به‌عنوان بازیگر با تلویزیون‌های عربی به‌همکاری پرداخت و در سریال‌هایی چون؛ داستان عشق، روبی و شهرزاد ایفای نقش کرد. زندگی شخصی. وی مسیحی ارتدکس یونانی است. سیرین عبدالنور در سال ۲۰۰۷ با فرید رحمه ازدواج کرد و در سال ۲۰۱۱ اولین کودکش تالیا را به‌دنیا آورد
لیو وینر (زاده:۱۸۶۲، درگذشت:۱۹۳۹) مورخ، نویسنده و زبان‌شناس آمریکایی بود. وی از جمله افراد قادر به تکلم به چندین زبان (بیش از ۲۰ زبان) بود. وی ضمن تدریس در کرسی فرهنگ اسلاوی در دانشگاه هاروارد، مترجم ۱۲ جلد از کتب تولستوی به انگلیسی بود. وی همچنین کتابی تحت عنوان Africa and the discovery of America منتشر ساخت که طی به به تشریح نظریات خود پیرامون حضور مسلمان آفریقایی در آمریکا پیش از کریستف کلمب پرداخته‌است.
رُوَیدا عَطیه، از خوانندگان زن سوریه‌ای مقیم لبنان است. شرکت او در برنامه سوپر استار از شبکه تلویزیونی المستقبل لبنان بر شهرت او افزود. او از کودکی علاقه زیادی به خواننده معروف مصری ام کلثوم (خواننده) داشت و در سن پنج سالگی آهنگ معروف این خواننده به نام «انت عمری» را می‌خواند. پدر رویدا که از استعداد خوانندگی فرزند خود آگاه شده بود، او را تشویق به تحصیل موسیقی کرد. رویدا در دوران جوانی نواختن عود (ساز) را فراگرفت و به عضویت تعداد زیادی از کلاب‌های موسیقی در زمینه حفظ موسیقی فولکلور درآمد. رویدا با برخی از
زمینه حفظ موسیقی فولکلور درآمد. رویدا با برخی از بزرگ‌ترین ستارگان موسیقی عربی همکاری داشته‌است که از آن میان می‌توان از ودیع الصافی نام برد. آلبوم سال ۲۰۰۴ رویدا عطیه هفت آهنگ داشت که در آن‌ها از گویش‌های عربی مصری، لبنانی و خلیجی استفاده شده‌است. منابع. موطنی، بخش فارسی. بازدید: مه ۲۰۰۹.
دیانا کَرَزون ( زاده ۳۰ اکتبر ۱۹۸۳ در کویت) یک خوانندهٔ اهل اردن است. زندگی‌نامه. از جمله ترانه‌های معروف او «فراموشم کنی، فراموشت نمی‌کنم» است. در شهر مراکش به وی گواهینامهٔ عضویت افتخاری در انجمن اطلس بزرگ و همچنین نشان ستایش به خاطر توانمندی‌ها و هنر رو به رشد او، اهدا شده است. وی از ستارگان برنامه سال ۲۰۰۳ «سوپر استار» (نسخهٔ عربی برنامه مسابقه خوانندگی آیدلز) است.
لطیفه بنت علیه العرفاوی با نام هنری لطیفه (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۹۶۱) خواننده زن تونسی است. زندگی. مجموعه آهنگ لطیفه با عنوان «فی الکام یوم اللی فاتوا» در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸ منتشر شده بود. نماهنگ لطیفه با عنوان «سبنی شویه» در سال ۲۰۰۹ از شبکه‌های شرکت روتانا در حال پخش است. این ترانه از سروده‌های نادر عبدالله می‌باشد و آهنگ آن نیز از ولید سعد است. همچنین تمیم کار تنظیم آن را انجام داده‌است. لطیفه این نماهنگ را با کارگردانی نهله الفیصل، بانوی کارگردان اماراتی، تصویربرداری نموده‌است. در این کار، لطیفه شکوه و
تصویربرداری نموده‌است. در این کار، لطیفه شکوه و بزرگواری زن را در کنار ناکامی و شکنندگی او به تصویر کشیده‌است.از زندگی خصوصی و ازدواج ایشان اطلاعاتی در دسترس نیست
هانا رایْچ (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۱۲ در هیرشبرگ، درگذشتهٔ ۲۴ اوت ۱۹۷۹ در فرانکفورت) خلبان اهل آلمان و در یک دوره زمانی خلبان مخصوص آدولف هیتلر پیشوای آلمان بود. او تنها زنی بود که نشان صلیب آهنی درجه یک و نشان سینه ترکیبی خلبانی و رصد طلایی با الماس نیروی هوایی آلمان را در جنگ جهانی دوم دریافت کرد. او بیشتر به خاطر پرواز و فرودش در سنگر مخصوص هیتلر در برلین در آخرین روزهای جنگ جهانی دوم در میان محاصره شدید ارتش سرخ اتحاد جماهیر شوروی شهرت دارد. او اولین خلبان زن در جهان بود که با بالگرد، هواپیمای با نیروی راکت،
در جهان بود که با بالگرد، هواپیمای با نیروی راکت، هواپیمای جت و همچنین با گلایدر بر فراز کوه‌های آلپ، پرواز کرد. او بیش از چهل رکورد جهانی پرواز در زمینه ارتفاع و مدت زمان پرواز قبل و بعد از جنگ جهانی ثبت کرد و برخی از رکوردهای پرواز او با گلایدر تا امروز نیز پابرجا هستند. او نخستین زنی بود که با بالون از کوه‌های آلپ گذشت، نخستین خلبان زن و نخستین زن جهان بود که در سال ۱۹۳۶ میلادی با بالون ۳۰۵ کیلومتر و به مدت بی‌سابقه ۵ ساعت و نیم بالای زمین ماند. زندگی حرفه‌ای. پدرش پزشک بود و می‌خواست که او هم کار او را
پدرش پزشک بود و می‌خواست که او هم کار او را ادامه دهد اما خودش از کودکی فقط عاشق پرواز بود. می‌گفت: «بچه که بودم بارها دست‌هایم را باز می‌کردم که از بالکن پایین بپرم. خیلی وقت‌ها تکلیف‌های مدرسه را بالای بلندترین درخت خانه‌مان انجام می‌دادم.» هانا رایچ ۲۰ ساله بود که پروانه سکانداری بالون و خلبانی هواپیما را در برلین به دست آورد و یک سال بعد با یک گروه پژوهشی نیروی هوایی آلمان به برزیل و آرژانتین رفت. از همان هنگام بود که پزشکی را کنار گذاشت و همه وقت و زندگیش را صرف پرواز کرد. حتی نازیها که زن ایده‌آل‌شان
را صرف پرواز کرد. حتی نازیها که زن ایده‌آل‌شان باید بلندقامت، خانه‌دار و کودک‌پرور می‌بود، از او که ۱ متر و نیم بیشتر قد و ۵۰ کیلو بیشتر وزن نداشت، پشتیبانی کردند و او هم در مقابل در صف اول آزمایشگران هواپیماهای تندرو جنگی ایشان قرار گرفت. او در طرح هواپیماهای انتحاری آلمانی‌ها که قرار بود در اواخر جنگ جهانی دوم اجرا شود، شرکت کرد و دیگران را هم به این کار تشویق می‌نمود. می‌گفتند که او دوست دختر هیتلر بوده‌است. سنگر پیشوا. در آخرین روزهای جنگ، هیتلر دستور خلع درجه و مقام هرمان گورینگ فرمانده نیروی هوایی
خلع درجه و مقام هرمان گورینگ فرمانده نیروی هوایی آلمان را به اتهام خیانت صادر کرد و در پی آن ژنرال روبرت ریتر فون گرایم را جایگزین وی کرد. پس از دریافت این ترفیع، فون گرایم از رایچ خواست تا او را با هواپیما به برلین که به شدت در محاصره نیروهای شوروی بود ببرد. رایچ، فون گرایم را با یک هواپیمای فیزلر فی ۱۵۶ در بین پدافند هوایی شدید ارتش سرخ، با پرواز در ارتفاع پایین در محلی به نام تیرگارتن (باغ حیوانات) در نزدیکی دروازه براندنبورگ در برلین فرود آورد. پای فون گرایم در این پرواز به علت اصابت گلوله شوروی‌ها
گرایم در این پرواز به علت اصابت گلوله شوروی‌ها زخمی شد. پس از فرود، رایچ و فون گرایم به محل سنگر پیشوا رفتند تا در آنجا هیتلر رسماً فون گرایم را به مقام فرماندهی نیروی هوایی آلمان که در آن زمان به غیر از یک نام چیز دیگری نبود و عملاً هواپیمایی در اختیار نداشت، ارتقاء دهد. در هنگام بمباران شدید سنگر پیشوا توسط شورویها، هیتلر یک ویال حاوی سم به فون گرایم و یکی دیگر نیز به رایچ داد. رایچ، سم را با رغبت پذیرفت و کاملاً آماده بود تا در کنار پیشوا در برلین کشته شود. با دستور هیتلر، رایچ، فون گرایم را در عصر روز
با دستور هیتلر، رایچ، فون گرایم را در عصر روز ۲۸ آوریل ۱۹۴۵، ساعاتی قبل از سقوط برلین، با هواپیما زیر آتش سنگین پدافند هوایی کمونیست‌ها از شهر خارج کرد تا این آخرین پرواز هواپیمایی آلمانی در جنگ جهانی دوم از برلین باشد. پس از جنگ. رایچ و فون گرایم توسط نیروهای آمریکایی دستگیر شدند. فون گرایم در بازداشت خودکشی کرد و رایچ یک سال و نیم زندانی بود. در این مدت پدرش، مادر و خواهر و فرزندان خواهر او را کشت و بعد خودکشی کرد. رایچ پس از مدتی به دنیای خلبانی بازگشت و توانست افتخارات جدیدی کسب و رکوردهای جدیدی ثبت
و توانست افتخارات جدیدی کسب و رکوردهای جدیدی ثبت نماید. او ۵ سال پیش از مرگش تابعیت آلمانی‌اش را ترک کرد و به تابعیت اتریش درآمد. مرگ. هانا رایچ در ۶۷ سالگی در فرانکفورت در مرکز آلمان درگذشت.
صلیب آهنین یک نشان نظامی در پادشاهی پروس و حاکمیت‌های جانشین آن در آلمان بود. این نشان نخستین بار توسط فریدریش ویلهلم سوم پادشاه پروس ایجاد و نخستین بار در جریان جنگ‌های ناپلئونی در ۱۰ مارس ۱۸۱۳ در برسلاو اعطا شد. نخستین دریافت‌کننده لوئیزه فون مکلنبورگ-اشترلیتس، همسر فریدریش ویلهلم سوم پس از مرگش بود. صلیب آهنین به تعدادی از غیرنظامیان نیز تعلق گرفته است. این نشان در دوره‌های مختلف درجات متعدد و مختلفی داشت. صلیب سیاه‌رنگ درون این نشان از نشان فرقه نظامی سده‌های میانه شوالیه‌های تتونیک گرفته شده است. صلیب
میانه شوالیه‌های تتونیک گرفته شده است. صلیب آهنین هم‌اکنون نشان رسمی بوندس‌ور، نیروهای مسلح جمهوری فدرال آلمان است اما پس از جنگ جهانی دوم از آن به عنوان پاداش استفاده نشده است. رایش سوم. شرایط دریافت. این نشان در دوره رایش سوم به افراد آلمانی و متحدان آن‌ها اعطا می‌شد. علاوه بر شجاعت فردی، دستاوردهای بزرگ نظامی و نقش در برنامه‌ریزی‌های مؤثر جنگی نیز می‌توانست این نشان را برای افراد به ارمغان بیاورد. افسران ارشد گاهی به جهت موفقیت‌های یگان‌های تحت فرمانشان درجه‌های بالاتر صلیب آهنین را دریافت می‌کردند.
درجه‌های بالاتر صلیب آهنین را دریافت می‌کردند. امکان دریافت این نشان برای افراد با هر درجه و هر رسته خدمتی در ورماخت و سازمان‌های مدنی غیر رزمی همانند پلیس، آتش‌نشانی و راه‌آهن وجود داشت؛ حتی یهودیان و نیمه‌یهودیان در خدمت نظامی نیز تا پیش از ماه اکتبر سال ۱۹۴۴ می‌توانستند صلیب آهنین را دریافت نمایند. با وجود این که نشان به تعداد زیادی از افراد تعلق گرفت اما از ارزش بالایی برخوردار بود. در صورت مرگِ دریافت‌کننده نشان صلیب آهنین او به خانواده‌اش تحویل می‌شد. درجه‌ها. صلیب آهنین در سال ۱۹۳۹ دارای چهار مرتبه
درجه‌ها. صلیب آهنین در سال ۱۹۳۹ دارای چهار مرتبه و درجه بود. این تعداد تا سال ۱۹۴۵ به هشت مرتبه و درجه رسید. جهت دریافت درجه‌های بالاتر فرد می‌بایست درجه‌های پایین‌تر را از پیش دریافت نموده بود. تمامی درجه‌ها به صورت همزمان نصب می‌شد. پایین‌ترین مرتبه نشانِ درجه ۲ ("EK 2") بود. نشان این درجه از سوراخ دومین دکمه کت آویخته می‌شد. البته دریافت‌کننده معمولاً نوارِ نشان را به تنهایی از این سوراخ یا محل نوارها در بالای جیب چپ کت نصب می‌کرد. خود صلیب تنها در رژه‌ها یا مراسم‌های خاص آویخته می‌شد. اختیار اعطای نشان
یا مراسم‌های خاص آویخته می‌شد. اختیار اعطای نشان درجه ۲ به سطح فرمانده لشکر تفویض شده بود. نزدیک به پنج میلیون نشان از این درجه در طول جنگ جهانی دوم اعطا شد. جوان‌ترین دریافت‌کننده آلفرد سش، کودک دوازده‌ساله اهل گولدناو عضو جوانان هیتلری در ماه مارس سال ۱۹۴۵ بود که چند سرباز زخمی را زیر آتش دشمن نجات داد. بیست‌وهفت زن، غالباً پرستاران خط مقدم، نیز این نشان را دریافت کردند. تمامی افراد یونیفورم‌پوشی که در اثر اقدامات دشمن مجروح می‌شدند به صورت خودکار نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت می‌کردند. بدین جهت
درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت می‌کردند. بدین جهت جعبه‌هایی پر این نشان در بیمارستان‌های صحرایی برای اعطا به این افراد وجود داشت. نشان درجه ۱ ("EK 1") مرتبه بعدی بود. این نشان همواره به صورت آرم سینه بر جیب چپ کت نصب می‌شد. این کار معمولاً با یک سنجاق ضخیم در پشت نشان انجام می‌گرفت. دریافت‌کننده می‌توانست نمونه رسمی با پیج پشتی خریداری کند. احتمال کنده‌شدن نمونه پیچ‌دار کمتر بود. یک قلاب کوچک در پشت بازوی بالایی صلیب اجازه چرخش به نشان پیچ‌دار نمی‌داد. صلیب مقداری محدب می‌شد تا بهتر بایستد. این کار از ماه
مقداری محدب می‌شد تا بهتر بایستد. این کار از ماه فوریه سال ۱۹۴۰ به صورت رسمی ممنوع شد اما تا پایان جنگ همچنان انجام می‌شد. بسیاری از افسران چند نمونه دیگر از صلیب را خریداری و به شکل دائمی به لباس‌های خود متصل می‌کردند؛ تا از آسیب‌دیدگی لباس در اثر برداشتن و گذاشتن‌های متوالی تنها یک صلیب جلوگیری شود. اختیار اعطای نشان درجه ۱ نیز به سطح فرمانده لشکر تفویض شده بود. حدود ۷۳۰ هزار نشان از این درجه بین سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ اعطا شد. بر خلاف نشان درجه ۲، برداشتن زخم سبب دریافت نشان درجه ۱ نمی‌شد؛ بلکه شجاعت و