payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هیدرومتئورولوژی یا آب-هواشناسی کاربرد هواشناسی را در مسائل هیدرولوژی مورد بررسی قرار می‌دهد. به عبارت دیگر هیدرومتئورولوژی را می‌توان علمی دانست که درباره مسائل مشترک بین هواشناسی و هیدرولوژی بحث می‌کند. بعضی از افراد معتقدند هیدرومتئورولوژی بخشی از علم هیدرولوژی است که فرایندهای آن در بالای سطح زمین یعنی در اتمسفر اتفاق می‌افتد. پیش بینی آب-هواشناسی. یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های آب‌-هواشناسی پیش‌بینی و تلاش برای کاهش اثرات رویدادهای مرتبط با بارندگی های زیاد است. سه روش اصلی برای مدل‌سازی پدیده‌های هواشناسی
است. سه روش اصلی برای مدل‌سازی پدیده‌های هواشناسی در پیش‌بینی آب و هوا وجود دارد، از جمله پیش بینی کوتاه مدت (Nowcasting) پیش‌بینی عددی آب و هوا، و تکنیک‌های آماری. پیوند به بیرون. World Meteorological Organization – List of national hydrological and hydrometeorological services
دروازه قرآن یکی از دروازه‌های به جای مانده از دوره‌های قدیم در شیراز بود که دوباره سازی شده آن امروزه به عنوان یکی از آثار تاریخی این شهر به حساب می‌آید و در شمال شهر قرار دارد و جز دروازه ورودی شمال شیراز حساب می شود. مکان. در قدیم شیراز دارای دروازه های متعددی بوده‌است. هم‌اکنون در شیراز دروازه‌ای به جز دروازه قرآن وجود ندارد اما مردم شیراز هنوز به محل دروازه‌های قدیمی اشاره می‌کنند که عبارتند از: (۱.دروازه قرآن، ۲.دروازه اصفهان [درب اصطخر]، ۳.دروازه سعدی [ دروازه گذرگاه ، دروازه سعادت ] ، ۴.دروازه دولت ،
دروازه گذرگاه ، دروازه سعادت ] ، ۴.دروازه دولت ، ۵.دروازه قصابخانه [ دورازه فسا ، دروازه کوار ] ۶.دروازه خاتون ، ۷.دروازه شاه داعی الله ، ۸.کل شاهزاده قاسم ، ۹.دروازه کازرون [ دروازه شوشتر ] ، ۱۰.دروازه بیضاء [ کل مشیر ] ، ۱۱.دروازه باغشاه [ دروازه موردستان ، دروازه دراک موسی ] ). در مدخل تنگ الله اکبر با دروازه‌ای روبرو هستیم، که به دروازه قرآن معروف شده‌است. این دروازه به دستور عضدالدوله دیلمی ساخته شده‌است. وجه تسمیه آن بخاطر قرآنی است، که به دستور امیر در آن گذاشته شده بود تا مسافرین به سلامت از زیر آن
آن گذاشته شده بود تا مسافرین به سلامت از زیر آن عبور کنند. این طاق به مرور زمان به خرابی رفت، تا این که در زمان حکومت کریم خان زند از نوساخته شد و قرآن معروف به «هفده من» که منسوب به خط سلطان ابراهیم نوه شاهرخ تیموری در اتاقک بالای آن گذاشته شد. قران مذکور در حال حاضر در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شود. این دروازه با نابخردی شهرداری شیراز در سال۱۳۱۵شمسی با دینامیت ویران شد. باردیگر این دروازه با بلندنظری یکی از بازرگانان معروف شیراز بنام حسین ایگار در سال ۱۳۲۸شمسی تجدید بنا گردید. در اتاقک‌های کناری این
۱۳۲۸شمسی تجدید بنا گردید. در اتاقک‌های کناری این بنا، ایگار و همسرشان دفن گرديده اند. دروازه قرآن در شمال شهر شیراز در تنگ الله اکبر میان کوه چهل مقام و کوه باباکوهی قرار دارد و در واقع در خروجی شیراز به سمت کمربندی و جاده مرودشت واقع شده‌است. این بنای تاریخی در کنار فلکه طاووسیه شیراز قرار دارد. دروازه قرآن در فاصله کمتر از ده متری مقبره خواجوی کرمانی و همچنین فاصله کمتر از پانصد متری باغ جهان‌نما و همچنین فاصله کمتر از هزار متری مقبره شاعر نامدار پارسی زبان حافظ شیرازی و باغ جهان‌نما قرار دارد. تاریخچه.
حافظ شیرازی و باغ جهان‌نما قرار دارد. تاریخچه. دروازه قرآن در ابتدا در زمان عضدالدوله دیلمی ساخته شد و قرآنی در آن جای داده شد تا مسافران با گذر از زیر آن متبرک شوند. در دوره زندیه، کریم خان زند این دروازه را بازسازی کرد و اتاقی به بالای آن افزود و دو جلد قرآن بزرگ نفیس، به خط سلطان ابراهیم بن شاهرخ تیموری، در اتاقک بالای آن جای داد. این قرآن‌ها، که به «قرآن هفده کیلوگرم» معروفند، اکنون از دروازه قرآن به موزه پارس انتقال یافته‌اند. دروازه قرآن در دوره قاجاریه به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که
به علت وقوع چندین زلزله دچار صدمات زیادی شد که محمد زکی خان نوری آن را تعمیر نمود. این بنا در گذشته طاق قرآن نیز نامیده شده‌است. روزهای اول هرماه مردم از شهر خارج شده و از زیر این طاق عبور می‌کرده‌اند. در سال ۱۳۱۵ این بنا توسط شهردار وقت شیراز تخریب شد. دروازه قرآن در سال ۱۳۲۸ شمسی با همت یکی از بازرگانان شیراز به نام حاج حسین ایگار معروف به اعتماد التجار، با فاصله کمی از دروازه کهن ساخته شد. دروازه جدید در اندازه بزرگ‌تر، شامل دهانه قوس تیزه دار و دو ورودی کوچک بر روی جرزهای دو طرف و اتاق مستطیل شکلی بر
کوچک بر روی جرزهای دو طرف و اتاق مستطیل شکلی بر فراز آن برای گذاشتن قرآن ساخته شد. در این بنا، آیاتی از قرآن را به خط ثلث و نسخ دور تا دور در دروازه قرآن نگاشته‌اند؛ در پیشانی شمالی این طاق آیه: «انّ هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم». (سوره اسراء، آیه ۹) و بر پیشانی جنوبی و سمت شهر شیراز آیه: «قل لئن اجتمعت الانس و الجنّ علی…». (سوره اسراء، آیه ۸۸) و در گوشه غربی طاق آیه: «انّا نحن نزّلنا الذّکر» و ادامه آیه در گوشه شرقی: «و انّا له لحافظون» (سوره حجر، آیه ۹) نوشته شده‌است. قرآن بالای دروازه. در بالای دروازه
نوشته شده‌است. قرآن بالای دروازه. در بالای دروازه دو نسخه قرآن دستنویس به خط ثلث عالی منسوب به "ابراهیم سلطان" نوه شاهرخ تیموری قرار داشت. در سال ۱۳۱۶ هجری شمسی دو قرآن خطی موجود در آن به موزه پارس انتقال یافت که همچنان در این موزه نگهداری می‌شوند.
ژاله اصفهانی با نام اصلی اِطِل سلطانی (زادهٔ ۱۳۰۰ خورشیدی – درگذشتهٔ ۷ آذر ۱۳۸۶)، شاعر ایرانی که به «شاعر امید» معروف بود. زندگی‌نامه. اطل سلطانی در سال ۱۳۰۰ خورشیدی در تیران زاده شد. وی اولین شعرش را در هفت سالگی سرود و در سیزده سالگی نام خویش را به «ژاله» تغییر داد. وی در سال ۱۳۲۳ در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. او نخستین مجموعه شعرش با عنوان «گل‌های خود رو» را در دوران دانشجویی در ۲۲ سالگی منتشر کرد. در ۲۵ سالگی همراه همسرش، «شمس‌الدین بدیع تبریزی» که عضو حزب توده بود به
«شمس‌الدین بدیع تبریزی» که عضو حزب توده بود به اتحاد شوروی مهاجرت کرد. سپس مدرک لیسانس در رشته ادبیات فارسی را از دانشگاه دولتی آذربایجان اتخاذ نمود؛ و در سال ۱۳۴۰ در مسکو از دانشگاه لامانوسوف مدرک دکترا گرفت؛ و به مدت بیست سال در «آکادمی بین‌المللی ادبیات ماکسیم گورکی» به تحقیق پرداخت. در سال ۱۳۵۹ بعد از انقلاب، در ۶۰ سالگی به ایران بازگشت و مدتی را در زندان اوین گذراند اما مجبور شد به لندن مهاجرت کند. ژاله اصفهانی دوازده مجموعه شعر منتشر نمود که مهمترین آنها عبارتند از: «زنده‌رود»(۱۳۴۴- مسکو)، «البرز
آنها عبارتند از: «زنده‌رود»(۱۳۴۴- مسکو)، «البرز بی‌شکست» (۱۳۶۲-لندن)، «خروش خاموشی» (۱۳۷۰-لندن). ژاله اصفهانی که به دلیل روح اشعارش به «شاعر امید» معروف بود، روز ۷ آذر ۱۳۸۶ برابر ۲۸ نوامبر ۲۰۰۷ در ۸۶ سالگی، در بیمارستانی در شهر لندن درگذشت. آثار. اشعار. گزیده‌ای از اشعار او با نام پرندگان مهاجر (Migrating Birds) به زبان انگلیسی انتشار یافته‌است. دیگر افتخارات. ژاله اصفهانی بعد از پروین اعتصامی اولین زنی بود که کتاب شعرش را که شعرهای آن را در دوران دبیرستان سروده بود، به چاپ رساند. شصت سال پیش در «نخستین
سروده بود، به چاپ رساند. شصت سال پیش در «نخستین کنگره نویسندگان ایران» به ریاست ملک‌الشعرای بهار و با شرکت فروزانفر و صادق هدایت و بسیاری دیگر، ژالهٔ اصفهانی به عنوان یک زن شاعر یکی از شرکت‌کنندگان در این کنگره بود. در ژوئن ۲۰۰۲ در «کنفرانس سالانه بنیاد پژوهشهای زنان» که در کلرادو برگزار شد، ژاله اصفهانی به عنوان «زن برگزیده سال» انتخاب شد. نمونه اشعار. مرا بسوزانید / و خاکسترم را / بر آبهای رهای دریا برافشانید، / نه در برکه، / نه در رود: / که خسته شدم از کرانه‌های سنگواره / و از مرزهای مسدود. جایزه شعر
کرانه‌های سنگواره / و از مرزهای مسدود. جایزه شعر ژاله اصفهانی. جایزه شعر ژاله اصفهانی توسط بنیاد فرهنگی ژاله اصفهانی برگزار میشود و ویژه شاعران جوان زیر ۳۰ سال ایران، افغانستان و تاجیکستان است.
کرمِجْگان، مرکز دهستان کرمجگان و روستایی از توابع بخش فردو شهرستان کهک در استان قم ایران است. فاصله قم تا کرمجگان ۵۳ کیلومتر است که جاده بعد از عبور از شهر کهک، روستای ابرجس و روستای بیدهند به این روستا منتهی می‌شود. جمعیت. این روستا در دهستان کرمجکان قرار دارد و طبق سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۳،۰۸۲ نفر (۱،۰۰۱ خانوار) بوده‌است. معنای نام کرمجگان. درباره معنا و ریشه نام کرمجگان (با تلفظ امروزین برخی نواحی: کرمجگون) نظریات مختلفی تا کنون احتمال داده شده است: 1- این نام، ریشه در عبارت
احتمال داده شده است: 1- این نام، ریشه در عبارت "کَرَم جستگان" دارد و مرتبط با معنای "کرامت" است. 2- این نام، با دیگر جاینامهای ایرانی که الفاظ شبیه دارند (مانند کرمان و کرمانشاه و کورموج و خورموج و هرمز و هرمزگان) ارتباط ریشه شناسی دارد و مرتبط با مفهوم "کور/هور" و "مِج/موج/مزد" و لذا مرتبط با معنای "قَوی بزرگ"، "پهلوان بزرگ"، "بلندمرتبه بزرگ و عالی" است. 3- احتمال داده شده که این نام، مرتبط با یک محصول فناوری باستانی برای رنگرزی باشد. یعنی تولید رنگ دانه های قرمز (برای رنگرزی قالی معروف قرمز و لاکی قم و
های قرمز (برای رنگرزی قالی معروف قرمز و لاکی قم و کاشان) از طریق تکنیک باستانی خشک کردن کالبد حشرات برای تولید قرمزدانه. اما استدلال ارائه شده از این قرار بوده است: ناحیه قم و کاشان، از دوران کهن به قالی های رنگ قرمز لاکی هم (علاوه بر دیگر محصولات صنعتی کهن) معروف بوده اند. یکی از فنون باستانی برای تولید رنگ قرمز و قرمز لاکی، استفاده از "قرمز دانه با منشاء حشرات" بوده است. واژه فارسی (و عربی و ترکی) قرمز را برخی از منابع، ناشی از واژه فارسی کهن "کِرمِست" دانسته اند. حشره ای به نام Kermes وجود دارد که از
دانسته اند. حشره ای به نام Kermes وجود دارد که از جمله منابع برای اخذ قرمز دانه در قدیم الایام است. یکی از گونه های درخت بلوط هم که این حشره را به خوبی میزبانی می کند، بلوط Kermes نامیده شده است. یک نوع دیگر از حشرات، بید است. لفظ بید، در بیدهند در نواحی قم و کاشان مشاهده می شود. می توان احتمال داد که بید، علاوه بر لارو بید فعلی، بر مطلق لاروهای کوچک (و کرم های حشره ای کوچک) اطلاق میشده است یا با درخت بید مرتبط بوده است. ظاهرا ابوریحان هم از چنین کرمی با عنوان "دود القرمز" نام برده است. مخلص کلام اینکه
عنوان "دود القرمز" نام برده است. مخلص کلام اینکه شاید کرمجگان و بیدهند، نام هایی مرتبط با یک محصول راهبردی باستانی بوده باشد. محصولی که گرانول باستانی برای رنگ قرمز (قرمزدانه) بوده است. چنین نامگذاری مکان، مانند قندبار و نمکزار و گلزار و گرگسار و سجستان و ... در جغرافیای قدیم رایج بوده است. این مطلب هم از کتاب الصدینه مرتبط است: «دود القرمز: ...حمزه گوید پشم رنگ کرده را کرمیز گویند و مراد ایشان کرمی است در بلاد اذربیجان، بر نوعی از درخت بید باشد و آن را کرمج گویند...»
اروین دیوید یالوم (متولد ۱۹۳۱، واشینگتن دی سی، ایالات متحده آمریکا)، روان‌پزشک هستی‌گرا و نویسنده آمریکایی است. زندگی. در سال ۱۹۵۶ در بوستون در رشته پزشکی و در سال ۱۹۶۰ در نیویورک در رشته روان‌پزشکی فارغ‌التحصیل شد و، بعد از خدمت سربازی، در سال ۱۹۶۳ استاد دانشگاه استنفورد شد. در همین دانشگاه بود که الگوی روان‌شناسی هستی گرا یا اگزیستانسیال را پایه‌گذاری کرد. یالوم هم آثار دانشگاهی متعددی تألیف کرده‌است و هم چند رمان موفق دارد. او جایزه انجمن روان‌پزشکی آمریکا را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، اما بیشتر به عنوان
را در سال ۲۰۰۲ دریافت کرد، اما بیشتر به عنوان نویسنده رمان‌های روانشناختی، به ویژه رمان مشهور وقتی نیچه گریست شهرت دارد.
باغ جهان‌نما در شمال شیراز واقع شده است. تاریخچه. این باغ همچون سه باغ مشهور دیگر یعنی باغ ارم، باغ دلگشا و باغ تخت در دوره آل مظفر و آل اینجو (قرن هشتم هجری قمری) یعنی قبل از یورش تیمور گورکانی به شیراز در نهایت آبادانی بوده است. ابن عربشاه مورخ دوره تیموری در کتاب عجایب المقدور آنرا زینت الدنیا نامیده است. باغ جهان‌نما در هنگام اقامت تیمور گورکانی در شیراز، همچون سایر باغهای نامدار آن دوره مورد توجه وی واقع شده بطوریکه همانند آنرا در اطراف سمرقند که موطن او بوده احداث و آنرا جهان‌نما نامیده است. این باغ
او بوده احداث و آنرا جهان‌نما نامیده است. این باغ در دوره صفویه نیز آباد و قابل اهمیت بوده است. شارون و تاورنیه جهانگردان فرانسوی که در دوره صفویه شیراز را دیده‌اند، خیابان زیبایی توصیف کرده‌اند که از تنگ الله اکبر تا بقعه میر علی بن حمزه که محل خیابان حافظ کنونی است ادامه داشته و در دو طرف آن باغهای زیبا و آبادی وجود داشته است. این باغ کهن‌ترین باغ شیراز است که از آب و رودخانهٔ پُرآوزاهٔ رکنی مشروب می‌شده و در منطقهٔ ویژه ای از شیراز (خیابان حافظ) و در میان آرامگاه حافظ، هفت‌تنان، دروازه قرآن، خواجوی
میان آرامگاه حافظ، هفت‌تنان، دروازه قرآن، خواجوی کرمانی، بابا کوهی، باغ ملی، گهواره دید، کتابخانه ملی اسناد و… جای دارد. کوشک. کریم خان زند در سال ۱۱۸۵ هجری قمری این باغ را که در زمینهای مقابل جعفرآباد و مصلی قرار داشته حصار کشید و عمارت کوشک را در وسط آن ساخت و در اطراف عمارت خیابان کشیهای زیبا و درختکاری مفصلی بعمل آورد. طرح و اسلوب این باغ را کریمخان نظیر باغ نظر در داخل دارای چهار خیابان و اطراف چهار حوض دو بزرگ و دو کوچک ساخته است. در ضلع جنوبی بقایای آبنمایی به چشم می‌خورد که فواره آن هنوز پابرجاست.
آبنمایی به چشم می‌خورد که فواره آن هنوز پابرجاست. این آبنما از جلوی ضلع جنوبی آغاز می‌شود و به حوضی در جلوی بنایی که در دوره قاجاریه و در انتهای ضلع جنوبی احداث گردیده منتهی می‌شود که اخیراً مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته است. احیا. باغ جهان‌نما در سال ۱۳۸۳ توسط شهرداری شیراز و با همکاری اداره کل میراث فرهنگی استان فارس احیا و مورد بهره‌برداری قرار گرفت. در ادبیات فارسی. در سروده‌های شاعران معاصر از نام این باغ یاد شده است:
مسجد جامع عتیق کهنترین مسجد شیراز می‌باشد که مسجد جمعه یا آدینه نیز نامیده می‌شود. بنای اولیه این مسجد در سال ۲۸۱ هجری قمری در زمان عمرو لیث صفاری ساخته شده‌است. بعدها شاه اسحق اینجو در سال ۷۵۲ هجری قمری ساختمانی در میان مسجد بنا کرد که آن را خدایخانه یا دارالمصحف می‌نامند و مکان نگهداری قرآن مجید و مکان تلاوت آن بوده‌است. کتیبه سنگی آن از نمونه‌های ارزنده هنر خطاطی به‌شمار می‌رود. این کتیبه به خط یحیی الجمالی الصوفی خطاط نامدار زمان شاه اسحق نوشته شده و حاوی جملاتی در شان قرآن مجید است. این مسجد اولین هسته
جملاتی در شان قرآن مجید است. این مسجد اولین هسته مذهبی در شهر شیراز است که جدا از عملکرد مذهبی نقش اجتماعی-سیاسی نیز داشته‌است و به همین دلیل دارای ۶ ورودی در اضلاع مختلف می‌باشد که مهم‌ترین آن ورودی ضلع شمالی است که در دوره صفویه بازسازی گردیده‌است. دیوار ندبه. در سمت جنوب این مسجد دیواری قرار گرفته که به دیوار ندبه مشهور است؛ برای تمایز این دیوار با سایر دیوارها علامت "تک پیک" یا سرو به صورت کاشی کاری آبی رنگی مشخص شده‌است. گفته می‌شود این دیوار محلی بوده که براق در هنگام عروج پیامبر از این محل حرکت
بوده که براق در هنگام عروج پیامبر از این محل حرکت کرده‌است. خدایخانه (دارالمصحف). وسط حیاط مسجد "دارالمصحف" یا "خدای خانه" یا "کعبه ثانی" یا بیت‌المقدس یا "دروازه زمان" قرار دارد. عمارت خدای خانه و ایوان‌های آن، دارای ۱۲ متر طول و ۱۰ متر عرض است و مساحت اتاقی که در وسط آن قرار گرفته‌است به ابعاد ۸ متر طول و ۶ متر عرض است که از "سنگ و گچ" ساخته شده‌است. در ضلع شرقی و غربی این اتاق، دو سنگ مشبک قرار دارد و در دو ضلع جنوبی و شمالی آن، هر کدام یک در ورودی است که بر روی در ضلع شمالی خاتم‌کاری صورت گرفته‌است. در
بر روی در ضلع شمالی خاتم‌کاری صورت گرفته‌است. در چهار گوشه خدای خانه، چهار ستون مدور مغازه مانندی وجود دارد که نمای بیرونی آن از سنگ‌های مکعب شکل آجر مانندی است که لابه لای آن سنگ‌های رنگین به کار رفته و با گچ نصب شده‌است و روی سنگ‌های ازاره پایین نیز نقش و نگارهایی دیده می‌شود. بر بالای این عمارت، کتیبه‌هایی به خط ثلث شامل اشعار عربی در وصف قرآن نوشته شده‌است و اساس این ساختمان فقط برای "کتابت قرآن" بوده‌است زیرا در زمان‌های قدیم چاپخانه وجود نداشته‌است؛ لذا این عمارت برای کاتبان و حافظان قرآن در سال ۷۵۲
این عمارت برای کاتبان و حافظان قرآن در سال ۷۵۲ هجری قمری در زمان شاه شیخ ابواسحاق اینجو ساخته شد و تنها یک بار در ۱۳۱۶ خورشیدی مرمت شد. و اکنون در سال ۱۳۹۷ حدود ۶۰ سال است که در حال مرمت است به شکلی که تجهیزات مرمت خود نیازمند مرمت هستند. در زمان‌های بسیار قدیم که سفر حج توسط کاروان انجام می‌شد و حجاج حدود ۲ ماه در راه بودند امکان ارسال روحانی همواره موجود نبود و به دلیل پیچیدگی مراحل حج از مسجد عتیق به عنوان مسجد الحرام و خدایخانه به عنوان کعبه استفاده می‌شد تا آموزش کامل و عملی به حجاج داده شود. در این
تا آموزش کامل و عملی به حجاج داده شود. در این عمارت یک جلد قرآن ۳۰ پاره جزء به جزء مربوط به دوره شاه اسماعیل صفوی که در گوشه تمام صفحات آن نوشته مسجد جامع عتیق و چند قرآن تک جزئی وجود داشته‌است. اکنون تمام این قرآن‌ها در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شوند. پیش از اسلام. کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که بنای این مسجد بر روی عبادتگاه قدیمی قرار گرفته‌است؛ اما به علت محدودیت در کاوش‌ها، مشخص نیست که این عبادتگاه دقیقاً متعلق به کدام دوره است؛ اما این واضح است که طرح مسجد جامع عتیق از الگویی ماقبل خود بهره
که طرح مسجد جامع عتیق از الگویی ماقبل خود بهره برده‌است. ضلع شمالی (رو به قبله). ضلع شمالی این مسجد دارای دو در شمال شرقی و شمالی، یک ایوان و شبستان است. درب شمالی این مسجد به "دروازه امام" معروف است و کتیبه‌ای بر فراز آن قرار گرفته‌است که در دوره صفوی و در سال ۱۰۳۱ هجری قمری به خط علاءالدین جوهری نگاشته شده‌است. این کتیبه تاریخ مرمت مسجد را در سال مذکور بیان می‌کند. سردر شمالی مسجد با کاشی مقرنس‌کاری شده‌است. بر روی چهار کتیبه نام دوازده امام بر روی کاشی نگاشته شده و در جرزهای دو طرف این سردر نصب شده‌است.
شده و در جرزهای دو طرف این سردر نصب شده‌است. در میانه این ضلع تاقنمای بلندی قرار دارد که آن را "تاق مروارید" می‌گویند. این تاق دارای دو گلدسته بلند و زیباست و سقف آن با آجر مقرنس‌کاری شده‌است. طرف مغرب این تاقنما دالان در شمالی (در دوازده امام) و پنج تاقنمای دیگر است. پشت آن‌ها شبستانی با پهنای کم ساخته شده که هم‌اکنون دفتر مسجد در آن قرار دارد. در شرق تاق مروارید شبستانی بزرگ قرار دارد که دارای پنج در آهنی است و محراب آن از سنگ می‌باشد. ضلع غربی (رو به آفتاب). در ضلع غربی این مسجد، در ورودی حرم آستان
آفتاب). در ضلع غربی این مسجد، در ورودی حرم آستان شاهچراغ قرار گرفته‌است و این ضلع دارای رواق‌های ۱۰ دهانه است که در انتهای آن یک در ورودی به شبستان ضلع جنوبی قرار دارد. ضلع جنوبی (پشت به قبله). در میان این ضلع، تاقنمای پهن و بلندی است که چون در قرن گذشته خراب شده بود در سال ۱۳۴۸ خورشیدی آن را دوباره ساخته‌اند. پشت آن نیز شبستانی باریک و قدیمی است که هر دو سوی آن دو طبقه است و سقف آن آجری می‌باشد و در آخر آن محرابی قرار دارد که منبر چوبی ۱۳ پله‌ای نیز در کنار آن قرار دارد؛ در دو سوی محراب دو ستون سنگی
کنار آن قرار دارد؛ در دو سوی محراب دو ستون سنگی مارپیچ وجود دارد و سقف محراب با کاشی آبی مقرنس کاری شده‌است. شبستان اصلی و نوساز مسجد. در مغرب سردر جنوبی، شبستان بزرگ و جدیدی ساخته شده‌است. این شبستان دارای یک منبر دوازده پله‌ای از جنس آهن و سنگ مرمر است. محراب زیبای آن نیز در سمت راست منبر قرار دارد. روی دیوارها و محراب آن ۱۳ آیه و احادیث نبوی بر روی کاشی با خط ثلث و نسخ نوشته شده‌است. ضلع شرقی (پشت به آفتاب). در میان این ضلع تاقنمای پهن و بلندی است که در پیشانی آن کاشی کاری‌های زیبایی انجام گرفته‌است. در
آن کاشی کاری‌های زیبایی انجام گرفته‌است. در درون آن هفت تاقنمای کوچک و یک راه پله است و در سمت چپ آن چهار تاقنمای کوچک و ایوانی در پشت آن‌ها قرار دارد. در سمت راست آن نیز چهار تاقنمای کوچک است که یکی از آن‌ها در خروجی مسجد است. در ضلع شرقی این مسجد "شبستانی مخروبه" را مشاهده می‌کنیم که کاملاً بلااستفاده بوده، کف آن از شن و ماسه پر شده و دیوارهای آن تخریب شده‌است. این شبستان زمانی محل اقامه نماز بوده و سپس در سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۶۱ خورشیدی تبدیل به کانون فرهنگی مسجد و کتابخانه شد اما از آن سال به بعد دیگر غیرقابل
و کتابخانه شد اما از آن سال به بعد دیگر غیرقابل استفاده شد. در ضلع شرقی، یک ایوان و دو رواق سه دهنه به چشم می‌خورد و در یکی از این رواق‌ها در دیگری مشاهده می‌شود که باز هم به کوچه‌های بین‌الحرمین راه دارد و وضعیت این راهرو کمی بهتر از در قبلی است اما باز هم نیاز به مرمت فراوانی دارد. در بالای ایوان این ضلع کتیبه‌های فراوانی از آیات قرآن اعم از "سوره جمعه" و "آیه تطهیر" به چشم می‌خورد.
نیلوفرهای آبی مجموعه‌ای شامل حدود ۲۵۰ نقاشی رنگ روغن، اثر نقاش فرانسوی، کلود مونه است. وی این آثار را در نیمه دوم زندگیش با الهام از برکه‌ای که در باغ خانه‌اش در روستای ژیورنی (در ساحل شرقی رودخانه سن و در ۷۵ کیلومتری غرب پاریس) قرار داشت، کشید. این اثر یک نمونه منحصر به فرد از مجموعه نیلوفرهای آبی این نقاش به شمار می‌رود که تاکیدی بر ماهیت دریافتگری بودن سبک کار نقاش است. بر خلاف دیگر آثار مونه (آن دسته از آثاری که در نیمه دوم زندگیش و در گیورنی خلق شده‌است) که پرداختِ نقاش به جزئیات اثر غیرقابل انکار است،
که پرداختِ نقاش به جزئیات اثر غیرقابل انکار است، در این اثر مونه به میزان قابل توجهی از ریزه کاری‌های کار کاسته‌است و با زبانی ساده، دریافت خود از آسمانی آبی، انعکاس و سطح آب را عرضه کرده‌است. این اثر که در خلال سال‌های ۱۹۱۴ - ۱۹۱۷ میلادی کشیده شده‌است، هم‌اکنون در موزه هنرهای زیبای سانفرانسیسکو نگهداری می‌شود. تابلوی "برکه نیلوفرهای آبی" از کلود مونه در ژوئن ۲۰۰۸ میلادی در حراجی کریستی در لندن به قیمتی حدود ۸۰ میلیون دلار فروخته شد. این بالاترین رقمی است که تاکنون برای اثری از مونه پرداخت شده‌است. حراجی
که تاکنون برای اثری از مونه پرداخت شده‌است. حراجی کریستی تخمین زده بود که تابلوی «"برکه نیلوفرهای آبی"» حدود ۴۷ میلیون دلار فروخته شود. هویت خریدار این اثر اعلام نشده‌است.
کلوئی آنتونی ووفورد موریسون معروف به تونی موریسون (زادهٔ ۱۸ فوریه ۱۹۳۱ – درگذشتهٔ ۵ اوت ۲۰۱۹) نویسنده، فمینیست، استاد دانشگاه و برندهٔ جایزه ادبی نوبل اهل آمریکا بود. او طی شش دهه فعالیت ادبی، ۱۱ رمان، ۵ کتاب کودک، دو نمایشنامه و یک اپرا نوشت. اولین رمان او به نام "آبی‌ترین چشم" در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. رمان "سرود سلیمان" (۱۹۷۷) نام او را در ادبیات ملی آمریکا مطرح و جایزه ملی حلقه منتقدان کتاب را نصیب او کرد. موریسون در سال ۱۹۸۸ به خاطر رمان دلبند (که در فارسی به نام "محبوب" هم منتشر شده) برندهٔ جایزه پولیتزر
به نام "محبوب" هم منتشر شده) برندهٔ جایزه پولیتزر شد و در سال ۱۹۹۳ نیز جایزه ادبی نوبل به او تعلق گرفت. موریسون در لورین، اوهایو به دنیا آمد و رشد. او در سال ۱۹۵۳ در رشتهٔ زبان انگلیسی از دانشگاه هاروارد فارغ‌التحصیل شد و مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۵ مدرک فوق‌لیسانسش را در رشتهٔ ادبیات آمریکا از دانشگاه کرنل دریافت نمود. در سال ۱۹۵۷ به دانشگاه هاروارد بازگشت، ازدواج کرد، دو فرزند به دنیا آورد و در سال ۱۹۶۴ از همسرش جدا شد. موریسون اولین زن سیاهپوستی بود که توانست در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در
زن سیاهپوستی بود که توانست در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ در انتشارات راندوم هاوس به عنوان ویراستار استخدام شود. شهرت او به عنوان یک نویسنده عمدتاً در دههٔ ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ به دست آمد. در سال ۱۹۹۸ از روی رمان "دلبند" او، فیلمی به همین نام ساخته شد. آثار موریسون بیش از هر چیز به خاطر پرداختن به پیامدهای خشن و ناگوار نژادپرستی در آمریکا و تجربهٔ سیاه‌پوستان آمریکا مورد ستایش قرار گرفته است. موقوفه ملی علوم انسانی در سال ۱۹۶۶ تونی موریسون را به عنوان چهرهٔ منتخب «درس‌گفتار جفرسون» برگزید که بالاترین درجهٔ افتخاری دولت فدرال
برگزید که بالاترین درجهٔ افتخاری دولت فدرال آمریکا برای دستاوردهای علوم انسانی است. موریسون در همان سال از سوی بنیاد ملی کتاب آمریکا، برندهٔ «مدال خدمت ممتاز» اعلام شد. رئیس‌جمهور باراک اوباما در ۲۹ مه ۲۰۱۲ نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری را به موریسون اعطا کرد. ابتدای زندگی. با نام اصلی کلوئی آنتونی ووفورد در سال ۱۹۳۱ در لورین، اوهایو به دنیا آمد. موریسون با سختی‌های بسیاری که پدرش در تأمین هزینه مالی کشید توانست به کالج برود. در سال ۱۹۵۳ از دانشگاه هاروارد مدرک کارشناسی و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشدش را
کارشناسی و در سال ۱۹۵۵ مدرک کارشناسی ارشدش را از دانشگاه کورنل دریافت کرد. هفت سال در دانشگاه هاوارد و سپس در دانشگاه پرینستون تدریس کرد وی در سال ۱۹۵۸ با معمار جامائیکایی «هارولد موریسون» ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. اما در سال ۱۹۶۴ پس از شش سال زندگی مشترک از همسرش طلاق گرفت. وی به نیویورک نقل مکان کرد و به عنوان ویراستار مشغول کار شد. موریسون از چندین دانشگاه معتبر جهان از جمله هاروارد، آکسفورد، ژنو، و روتگرز دکترای افتخاری دریافت کرده‌است. حرفه. آثار او تلفیقی از نقد اجتماعی را دربردارد و به خاطر
او تلفیقی از نقد اجتماعی را دربردارد و به خاطر فضای حماسی، دیالوگ‌های زنده و تصویر کردن شخصیت‌های سیاهپوست آمریکایی مشهور است. او نخستین زنِ سیاهپوستی بود که کرسی‌ای به نامِ خود در دانشگاه پرینستون داشت، اولین زن سیاهپوست آمریکایی و اولین زن سیاه‌پوست در میان تمام ملیت‌هاست که جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرده‌است. نخستین رمان وی، «آبی‌ترین چشم» در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. رمان «محبوب» که تلاش غمبار مادری به نام مارگارت را برای نجات دخترش از زیر یوغ برده‌داری، روایت می‌کند، در سال ۱۹۸۸ میلادی برنده جایزه پولیتزر
می‌کند، در سال ۱۹۸۸ میلادی برنده جایزه پولیتزر شد. در سال ۱۹۹۸ رمان «دلبند» منتشر شد که داستان یک زن برده سیاه‌پوست است. این رمان دستمایه فیلمی شد که اپرا وینفری نقش اصلی آن را بازی کرد. در سال ۱۹۷۷ جایزه حلقه منتقدان کتاب ملی آمریکا را برای «آواز سلیمان» گرفت و بنیاد قلم آمریکا در سال ۲۰۱۶ از موریسون برای یک عمر دستاورد ادبی تقدیر کرد. آکادمی نوبل سال ۱۹۹۳ میلادی وی را به دلیل احاطه بر زبان و قدرت تصویرگری ادبی ستود و شایسته دریافت جایزه سالانه ادبیات اعلام کرد. درگذشت. تونی موریسون پس از مدت کوتاهی حضور
کرد. درگذشت. تونی موریسون پس از مدت کوتاهی حضور در در برانکس، نیویورک سیتی سرانجام روز دوشنبه ۵ اوت ۲۰۱۹ در سن ۸۸ سالگی درگذشت. آثار. اغلب آثار خود را به بیان تجربه زندگی زنان سیاه‌پوست اختصاص داد و جان‌مایه اکثر آثار او مذمت برده‌داری و بیان دشواری زندگی فقرا و میزان تبعیض علیه زنان است. رمان‌ها. از او ۱۱ رمان برجای مانده‌است:
گولکوند یکی از آثار نقاش فراواقع گرای بلژیکی، رنه ماگریت (۱۸۹۸–۱۹۶۷ میلادی) است. شرح اثر. در این اثر مردانی با کتی تیره و کلاهی لبه‌دار بر سر (مشخصاتی که در دیگر آثار ماگریت مانند پسری از انسان و اسرار افق قابل مشاهده‌است) در حالتی معلق در هوا در پس زمینه‌ای از آپارتمانی مسکونی به تصویر کشیده شده‌اند. در این اثر هنری فراواقع‌گرایی، نقاش با استفاده از تکثیر تصویری مشابه از مردانی هم لباس و ظاهراً شبیه به یکدیگر، سعی در القای فضایی فاقد شخصیتی منفرد و حسی فردگرایانه دارد. او بارانی از هنجارهای بورژوایی در یک
دارد. او بارانی از هنجارهای بورژوایی در یک بعد از ظهر سرد و ملالت‌آور در زندگی ماشینی امروز را به تصویر کشیده‌است. این دریچه‌ای است که وی در خلال سال‌های دهه ۶۰ میلادی و زندگی در حومه شهر بروکسل از آن دنیای اطرافش را می‌دید، زندگی در آپارتمانی از طبقه متوسطِ جامعه‌ای خشک با مناسباتی قراردادی. الهام‌بخش نام این نقاشی، شهر گلکنده هندوستان است که شهری ثروتمند بوده‌است. این اثر که در سال ۱۹۵۳ میلادی خلق شده‌است، هم‌اکنون در مجموعه آثار هنری منیل در هیوستن، تگزاس نگهداری می‌شود.