payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حکم اعدام برای او خوانده شد و توسط NKVD تیرباران شد. شاه‌مراد فرزند میانی نیز به همراه برادرانش در یتیم‌خانهٔ مسکو بود؛ اما در سال ۱۹۲۲ میلادی به همراه چند جوان بخارایی از سوی مقامات جمهوری شوروی خلق بخارا برای تحصیل در آلمان به عنوان بخشی از آموزش جوانان جدید فرستاده شد. به دلیل ملاحظات ایدئولوژیک، نام جدید «علیموف شاه مرادوویچ» (طبق منابع دیگر «شاه‌مراد عالم‌خانوف») به او داده شد. پس از بازگشت از تحصیل، به زبان آلمانی مسلط شده بود. او همچنین در مؤسسهٔ صنعت زغال‌سنگ تحصیل کرد. به گفتهٔ حیدر یوسفوف،
صنعت زغال‌سنگ تحصیل کرد. به گفتهٔ حیدر یوسفوف، همکلاسی شاه‌مراد، او آرزو داشت در ارتش خدمت کند. اما به دلایل عقیدتی نتوانست در مدرسهٔ نظامی پذیرفته شود؛ زیرا او «پسر دشمن مردم» بود. پس از آن به توصیهٔ دوستان و آشنایان تصمیم گرفت پدرش را انکار کند. در سال ۱۹۳۰م (یا ۱۹۲۹) از طریق روزنامه ایزوستیا نامه‌ای سرگشاده به پدرش عالم‌خان نوشت و فرزند او بودن را انکار کرد و او و قدرتش را به گناهان بزرگ متهم کرد. بر اساس برخی گزارش‌ها، این کار توسط NKVD ترتیب داده شده و از طریق دوستانی که از مخبران این سرویس ویژه
شده و از طریق دوستانی که از مخبران این سرویس ویژه بودند، شاه‌ مراد وادار به چنین اقدامی شد. پس از آن او در آکادمی مهندسی نظامی مسکو به نام «В. В. Куйбышева» پذیرفته شد. پس از فارغ‌التحصیلی به تدریس در همان دانشکده پرداخت. او در ارتش سرخ خدمت کرد و بعدها به درجهٔ سرلشکری ارتقا یافت. وی در جنگ جهانی دوم هم شرکت کرد و یک پای خود را از دست داد. نشان پرچم سرخ را دریافت کرد و پس از پایان جنگ، دوباره به تدریس در آکادمی مهندسی نظامی مسکو ادامه داد. او نیز متأهل بود و نام همسرش لیدیا میخایلونا بود. در خاطرات یکی از
و نام همسرش لیدیا میخایلونا بود. در خاطرات یکی از معاصران شاه‌مراد آمده است: «وقتی شاه‌مراد با همسرش لیدیا میخایلونا به دیدار ما آمد، پس از نوشیدن مشروب به یاد پدر و مادرش افتاد و گریه کرد.» بسیاری از آشنایان و دوستان شاه‌مراد از اصل و نسب او اطلاعی نداشتند و او از گذشته خود فقط برای دوستان نزدیکش تعریف می‌کرد. او در سال ۱۹۸۵ در مسکو و در سن ۷۵ سالگی درگذشت. در مقاله‌ای که در شبکهٔ تحلیلگران افغانستان نشر گردیده، سه فرزند که نام‌هایشان شکریه رعد عالمی، سید امیرخان عالمی و سید اکبر عالمی می‌باشد مربوط به
امیرخان عالمی و سید اکبر عالمی می‌باشد مربوط به همسر آخر امیر عالم‌خان ( همسرش از منطقهٔ حصار که آن زمان بخشی از بخارا بود و عالم خان با وی در کابل ازدواج نمود) می‌باشد. همسرش تا اشغال افغانستان توسط شوروی در سال ۱۹۸۰ در افغانستان زندگی می‌کرد. شکریه رعد عالمی، جوان‌ترین دختر امیر در کابل می‌زیست و به‌عنوان گوینده در رادیو کابل کار می‌کرد. سه ماه پس از تهاجم شوروی به افغانستان، شکریه با خانواده‌اش به پاکستان مهاجرت کرد و از آنجا به آلمان سپس به آمریکا رفت. در سال ۱۹۸۳ شکریه رعد عالمی به بخش سرویس فارسی‌دری
سال ۱۹۸۳ شکریه رعد عالمی به بخش سرویس فارسی‌دری صدای آمریکا به عنوان ویرایشگر و تهیه‌کننده پیوست و تا سال ۲۰۰۳ فعالیت کرد و گاهن تا سال‌های بعد با صدای آمریکا همکاری می‌نمود. دو تا از پسران عالم‌خان، سید امیر خان عالمی و سید اکبر عالمی هم در بخش فارسی‌دری صدای آمریکا کار می‌کردند. به روایت یک روزنامه‌نگار تاجیک، بیش از ۳۰۰ تن فرزند و نوهٔ امیر عالم‌خان در افغانستان، ایران، آمریکا، آلمان، ترکیه و روسیه زندگی می‌کنند. جالب آن است که فرزندان امیر در سرتاسر جهان خود را تاجیک می‌نامند و به تبار تاجیکی خود
جهان خود را تاجیک می‌نامند و به تبار تاجیکی خود افتخار می‌کنند.
ذاذن (معنی واژگانی: توجه در حالت نشسته) به معنای مراقبه در حالت نشسته به صورت چهار زانو است که توسط بوداییان شاخهٔ ذن انجام می‌شود. هدف از ذاذن رستن از رنج‌ها است. ورزنده ذاذن یا ذاذن‌ورز، می‌کوشد تا از راه تحقق بخشیدن به یک روان آرام و بیدار که در هجوم احساسات و توهمات نیست به رهایی از رنج برسد. به هنگام ذاذن اندیشه‌های زیادی به فکر انسان می‌آیند. منظور از تمرین ذاذن این است تا فرد بگذارد این اندیشه‌ها بیایند و بروند بدون این‌که فرد اهمیت چندانی برای آنها قائل شود یا در موردشان قضاوتی بکند. با بازگشت مکرر
شود یا در موردشان قضاوتی بکند. با بازگشت مکرر و آرام به موضوع مراقبه (تنفس، شمارش و معمای بودایی کوآن) اندیشه‌ها خودبه‌خود نفوذ کم‌تری بر فرد خواهند یافت. بوداییان ذن‌گرا به تمرکز فکری نشسته، که در صومعه‌های ذن هر روز به مدت چند ساعت تمرین می‌شود، اهمیت بسیاری می‌دهند. مریدان ذن، ساعات بسیاری از روز را به این تمرین اختصاص می‌دهند. روش انجام. برای انجام ذاذن، شخص به صورت تکی یا گروهی بر روی بالش و در حالت نیلوفری می‌نشیند. شخص، کمر را به حالت صاف نگاه داشته و سر را کمی جلو می‌آورد؛ طوری که چانه کمی به داخل
و سر را کمی جلو می‌آورد؛ طوری که چانه کمی به داخل کشیده شود. دست‌ها به ارتفاع ناف به شکل یک مودرا (دست‌نشانه) کیهانی نگاه داشته می‌شود، به طوری که انگشتان دست چپ بر روی انگشتان دست راست قرار بگیرند. شست‌ها کمی با هم در تماس خواهند بود. وضع قرارگیری دست‌ها کمکی برای تعیین وضع روحی است. اگر شخص به حالت خواب گرایش داشته باشد، شست‌ها جدا از هم و رو به پایین قرار می‌گیرند؛ و اگر فرد غرق در اندیشه باشد، آنها محکم به هم می‌چسبند و کمی رو به بالا قرار می‌گیرند. محل همگانی که ذاذن در آن‌جا انجام می‌شود، ذِندو
محل همگانی که ذاذن در آن‌جا انجام می‌شود، ذِندو (zendo) نام دارد. سنت‌های گوناگونی برای ذاذن وجود دارد که از جمله آنان می‌توان به این موارد اشاره کرد: در برخی ذندوها شخص را با زدن ضربه‌های چوب به گردن و شانه بیدار نگه می‌دارند. بنا به نوع سنت، ذن‌ورزان می‌توانند خود انتخاب کنند که خواستار ضربه‌های بیدارکننده هستند یا خیر.
حالت نیلوفری یا چهارزانوی بالا، (به هندی: पद्मासन، "پَدم‌آسَنه") (تلفظ: "کِکّا فوزا") شکلی از حالت نشستن است که از سنت مراقبه در هند باستان ریشه می‌گیرد. در این حالت، پاها بر روی ران‌های جهت مخالف قرار داده می‌شوند. این حالت نشستن یک حالت رسمی‌شده در سنت یوگای هندو است. گفته می‌شود که این شکل از نشستن به شکل نیلوفر آبی همانندی دارد. هدف از آن رسیدن به تنفس متناسب با نوع تمرین مراقبه (درون‌پویی) و رسیدن به ثبات جسمانی است. از جمله تصاویر مشهور از حالت نیلوفری می‌توان به تصاویر شیوا، ایزد مراقبه‌گر و پارسای
می‌توان به تصاویر شیوا، ایزد مراقبه‌گر و پارسای هندوگرایی و گوتاما بودا بنیادگذار بوداگرایی اشاره کرد.
هیلاری مری مَنتِل (؛ – ) نویسنده و منتقد ادبی انگلیسی بود. کتاب وی به نام "تالار گرگ" در سال ۲۰۰۹ میلادی در مجموعه «تامس کرامول» برنده جایزه ادبی من بوکر و در سال ۲۰۱۰ برنده جایزه والتر اسکات شد. او در سال ۲۰۱۲ برای "محکوم را بیاورید" جایزه بوکر را دوباره دریافت کرد. وی اولین زنی است که جایزه بوکر را دوبار دریافت کرد. "آینه و نور" آخرین کتاب از سه گانه او بود در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این کتاب تحسین بسیاری از منتقدان را برانگیخت و به پرفروش‌ترین داستان‌های ادبیات داستانی تبدیل شد و در فهرست اولیه جایزه بوکر
داستانی تبدیل شد و در فهرست اولیه جایزه بوکر ۲۰۲۰ قرار گرفت. روزنامه بریتانیایی گاردین، هیلاری منتل را یکی از برجسته‌ترین نویسندگان زنده و معاصر بریتانیا معرفی کرده‌است. کتاب‌های "تالار گرگ"، "محکوم را بیاورید"، "نور و آینه"، و "ترور مارگارت تاچر" به فارسی برگردان شده‌اند.
اکتورز استودیو ، یک نهاد ویژهٔ هنرپیشگان حرفه‌ای سینما، مدیران تئاتر و نمایش‌نامه‌نویسان در منهتن نیویورک است. این استودیو بیشتر برای ظرافت کار و روش‌های آموزش هنرپیشگی، نام‌دار است. اکتورز استودیو را ۵ اکتبر ۱۹۴۷، الیا کازان، شریل کرافورد، رابرت لوئیس و آنا سوکولف، که به هنرپیشگان آموزش می‌دادند بنیاد نهادند. لی استراس‌برگ نیز به آن پیوست و تا مرگش در ۱۷ فوریه ۱۹۸۲ عضو آن بود. در اکتورز استودیو، هنرپیشگان در محیطی خصوصی و بدون فشار نقش‌های تجاری، در اجراهای خود دست به ریسک و آزمون می‌زنند.
کاظم دارابی (زاده کازرون، ایران) یک ایرانی است که به جرم همدستی در ترور سه تن از رهبران کرد در جریان ترور میکونوس در آلمان توسط دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان پس از اثبات جرم او به حبس ابد محکوم شد. کاظم دارابی هیچ وقت اتهام دست داشتن در این پرونده را نپذیرفت. بر اساس قوانین آلمان، پرونده محکومان به حبس ابد پس از گذراندن پانزده سال قابل رسیدگی برای برخورداری از تخفیف مجازات و آزادی است و دارابی پس از ۱۵ سال و ۶۴ روز در بامداد ۲۰ آذر ۱۳۸۶ پس از آزادی از زندان از آلمان اخراج و به ایران فرستاده شد. او هنگام
از آلمان اخراج و به ایران فرستاده شد. او هنگام ورود مورد استقبال معاون وزارت خارجه قرار گرفت. همسر، و سه فرزند کاظم دارابی در آلمان هستند و او اجازه ملاقات با آن‌ها را ندارد. زندگی در آلمان. دارابی در سال ۱۹۷۹ کمی پس از انقلاب ۱۳۵۷ برای تحصیل وارد آلمان غربی شد. دوران تحصیل. او در ابتدا در برلین به یادگیری زبان آلمانی می‌پردازد و پس از طی یک دوره کارآموزی ۶ ماهه، دو نیمسال تحصیلی ۱۹۸۱/۱۹۸۲ را در دانشگاه فنی و حرفه‌ای هاگن به منظور کسب شرایط لازم تحصیل، گذراند. او به دلیل شرکت در رویارویی بین طرفداران و
او به دلیل شرکت در رویارویی بین طرفداران و مخالفان خمینی در دانشگاه ماینتس (۲۴ آوریل ۱۹۸۲) حکم اخراج خود از آلمان را در ۱ ژوئن ۱۹۸۲ دریافت کرد و متعاقباً ۴ ماه (از ژوئیه تا اکتبر ۱۹۸۲) را در حبسِ اخراج (آلمانی: ) به سر برد. به گفته خودش، او از کسانی بود که به خوابگاه دانشگاه شهر ماینتس که گروهی از اعضای سازمان مجاهدین خلق ایران در آن ساکن بودند حمله کرد. دادگاه منطقه‌ای ماینتس دارابی را به جرم آسیب بدنی محکوم به ۸ ماه حبس تعلیقی کرد. حکم اخراج او نهایتاً با پادرمیانی سفارت ایران تا زمان پایان تحصیل تعلیق
پادرمیانی سفارت ایران تا زمان پایان تحصیل تعلیق شد. دارابی در ۱۴ فوریه ۱۹۸۳ برای تحصیل در رشته مهندسی عمران در دانشگاه فنی و حرفه‌ای برلین به این شهر نقل مکان کرد. در سال ۱۹۸۶ پس از درخواست سفارت ایران برای اعطای اجازه اقامت به دارابی (و لغو حکم اخراج تعلیقی او) اداره مربوط با اشاره به شرکت نامنظم دارابی در کلاس‌های درس و همچنین قبول نشدن در امتحانات اعلام کرد او باید از دانشگاه اخراج و به همین دلیل شایسته دریافت اجازه اقامت نیست. او در ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۷ از دانشگاه اخراج شد. ولی در سال ۱۹۸۸ موفق به ثبت نام
دانشگاه اخراج شد. ولی در سال ۱۹۸۸ موفق به ثبت نام دوباره شد و به همین ترتیب اجازه ماندن او در آلمان تمدید شد. تشکیل خانواده. دارابی در اواخر سال ۱۹۸۵ ازدواج کرد و صاحب ۲ دختر و یک پسر شد. همکاری با جمهوری اسلامی و وزارت اطلاعات. اداره نگهبانی از قانون اساسی برلین در ارزیابی خود (که در گزارش کمیته حقیقت‌یاب ترور میکونوس نوشته شده) از دارابی به عنوان «مأمور حزب‌الله» که مراوداتی هم با مسئولان جمهوری ایران بالاخص وزارت اطلاعات دارد یاد کرده بود. به گفته پرویز دستمالچی، پژوهشگر و شاهد عینی ترور میکونوس، دارابی
پژوهشگر و شاهد عینی ترور میکونوس، دارابی عضو سازمان اطلاعات و امنیت سپاه پاسداران مسئول جمع‌آوری اطلاعات مخالفان جمهوری اسلامی برای سرکنسول ایران در برلین بوده است. وی از گردانندگان مسجد امام جعفر صادق برلین بود. به گفته خودش، او در برپایی مراسم حکومتی در آلمان نقش داشت و رابطه نزدیکی با مسئولان سفارت ایران در برلین داشت. طوری که از مهمانان حکومت جمهوری اسلامی در آلمان پذیرایی می‌کرده است. کسب درآمد. دارابی در سال ۱۹۸۸ یک مغازه خواربارفروشی در محله نویکلن برلین را به قیمت ۸۵۰۰۰ مارک (با منشأ نامعلوم) آن
برلین را به قیمت ۸۵۰۰۰ مارک (با منشأ نامعلوم) آن زمان خریداری می‌کند. او گرداندن مغازه را به شخص دیگری واگذار کرد؛ زیرا دارابی اجازه کار مستقل در آلمان را نداشت. این اجازه‌نامه سرانجام در سال ۱۹۹۱ به او اعطا شد و وی مشغول به فروش و واردات اجناس مختلف شد. ترور میکونوس. کاظم دارابی خانه خود را در اختیار تیم ترور میکونوس قرار داده بود و در برنامه‌ریزی و اجرای این عملیات نقش داشت. او ۹ روز پس از حادثه ترور به تهران رفت و یک هفته بعد به آلمان برگشت و در ۸ اکتبر ۱۹۹۲ پلیس آلمان او را بازداشت کرد. کاظم دارابی نقش
پلیس آلمان او را بازداشت کرد. کاظم دارابی نقش خود را انکار کرد. اما پلیس و دادگاه نپذیرفتند. پلیس همچنین او را متهم کرد که عضو نهادهای امنیتی ایران و نزدیک به حزب‌الله لبنان است. بازگشت به ایران. در دوره زندان کاظم دارابی دولت‌های اکبر هاشمی رفسنجانی و محمد خاتمی برای مبادله و آزادی او تلاش کردند اما به نتیجه نرسیدند. دولت هاشمی رفسنجانی با دولت آلمان توافق کرد که زندانیان میکونوس را آزاد کنند. دولت آلمان سه نفر از چهار محکوم را آزاد کرد اما دارابی را نگه داشت. در سال ۲۰۰۰ سید محمدعلی ابطحی برای گفتگو
داشت. در سال ۲۰۰۰ سید محمدعلی ابطحی برای گفتگو دربارهٔ آزادی دارابی به آلمان رفت. اما مقامات و دادستانی آلمان به شدت مخالفت کردند. او پس از ۱۵ سال زندان با استفاده از قانونی در آلمان که اجازه می‌دهد محکومان بعد از این مدت درخواست آزادی بدهند آزاد شد. دولت آلمان بلافاصله او را اخراج کرد و به ایران بازگرداند. علی باقری کنی در فرودگاه به استقبال دارابی رفت. دولت ایران در قبال آزادی او، دونالد کلاین، شهروند آلمانی بازداشت شده در جنوب ایران را پس از یک سال آزاد کرد. حمید نوری. در اردیبهشت ۱۴۰۱ کاظم دارابی
آزاد کرد. حمید نوری. در اردیبهشت ۱۴۰۱ کاظم دارابی خواستار آزادی حمید نوری شد. او گفت هدف از این محاکمه‌ها محاکمه جمهوری اسلامی است. خاطرات. کتاب خاطرات او با عنوان، تحقیق و تألیف محسن کاظمی است که توسط شرکت انتشارات سوره مهر در ۱۳۹۷ منتشر شد. در سی و هفتمین دورهٔ جایزهٔ کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، در بخش تاریخ و جغرافیا به عنوان مستندنگاری، اثر برگزیده سال شناخته و از آن تقدیر شد.
نیکس (/nɪks/ NIX; یونانی باستان: Νύξ Nýx, [nýks]، «شب») در اسطوره‌شناسی یونانی، ایزدبانو و نماد شب است. در "تئوگونیا"ی هزیود، او فرزند خائوس و مادر آیتر (فضا)، همرا (روز) توسط اربوس (تاریکی) است. او نسلی از کودکان را به‌دنیا می‌آورد که از شخصیت‌ها و نیروهای عمدتاً منفی تشکیل شده‌اند. نیکس را در منابع آیین اورفئوسی مادر اورانوس و گایا و گاهی دختر و همسر فینس خدای زایش و نسل زندگی جدید می‌دانند. در چنین روایت‌هایی، او را اولین موجودی که پس از خائوس به‌وجود آمد، یا دومین فرمانروای خدایان نیز توصیف می‌کنند. او
یا دومین فرمانروای خدایان نیز توصیف می‌کنند. او به‌عنوان یک الهه بال‌دار با هاله ابری تیره، یا ملبس به لباسی سیاه در مه تیره به تصویر کشیده می‌شود. معادل رومی او نوکس (Nox: «شب») است. تبارنامه. بر اساس "تبارنامه خدایان" اثر شاعر یونانی هزیود، نیکس فرزند خائوس است، او مادر آیتر و همرا (روز) است، که از درآمیختن با اربوس (تاریکی) زاده می‌شوند. بدون کمک همسر، موروس (عذاب، سرنوشت)، کرها (ارواح مرگ)، تاناتوس (مرگ)، هیپنوس (خواب)، اونیروس (رؤیاها)، موموس (سرزنش)، اویزیس (درد، پریشانی)، هسپریدها، مویرای‌ها (سه
اویزیس (درد، پریشانی)، هسپریدها، مویرای‌ها (سه الهه سرنوشت)، نمسیس (خشم، مجازات)، آپاتی (الهه فریب)، فیلوتس (الهه محبت، دوستی و آمیزش جنسی)، گراس (خدای پیری) و اریس (الهه نفاق و کشمکش) را به‌دنیا می‌آورد. تعدادی از این فرزندان به‌طور مشابهی توسط نویسندگان مختلف به‌عنوان فرزندان او توصیف شده‌اند و سایر منابع اولیه، تبارنامه‌های متفاوتی را ارائه می‌دهند. بر اساس یکی از این روایت‌ها، او توسط آیتر مادر تارتاروس است، درحالی‌که در برخی دیگر، او توسط آیتر مادر اروس یا توسط اربوس مادر آیتر، اروس و متیس توصیف شده
یا توسط اربوس مادر آیتر، اروس و متیس توصیف شده است. باکیلیدس شاعر یونانی نیکس را مادر همرا توسط کرونوس (زمان) می‌دانست و در جای دیگر از هکاته را به‌عنوان دختر او یاد می‌کند. آیسخولوس نیز از نیکس به‌عنوان مادر الهه‌های انتقام یاد می‌کند، در حالی که اوریپید ظاهراً لیسا (جنون) را دختر نیکس و اورانوس می‌داند. در منابع آیین اورفئوسی، از نیکس به‌عنوان مادر اورانوس به‌طور مکرر یاد شده است. در یک روایت، که در آن نیکس اولین موجودی است که وجود دارد، او را مادر اورانوس و گایا می‌دانند؛ احتمالاً بدون پدر. در روایتی
و گایا می‌دانند؛ احتمالاً بدون پدر. در روایتی دیگر، همسر و دختر پروتوگونوس (به‌نظر می‌رسد که قبل از او وجود داشته) توصیف شده است، که توسط او، مادر اورانوس و گایا است. در روایتی که احتمالاً از کیهان‌شناسی آیین اورفئوسی گرفته شده است، نیکس «تخم باد» را به دنیا می‌آورد که اروس از آن به‌وجود می‌آید. در منبعی دیگر از او به‌عنوان مادر ستارگان و در دیگری به‌عنوان دختر اروس یاد شده است. نوکس (Nox)، معادل رومی نیکس (Nyx)، در چندین تبارنامه توسط نویسندگان رومی آمده است. به گفته سیسرون، آیتر و دیز (تجسم روز)، فرزندان
به گفته سیسرون، آیتر و دیز (تجسم روز)، فرزندان نیکس و اربوس بودند. علاوه بر این‌ها آمور (عشق)، دولوس (گویل)، متوس (ترس)، کار (مشکل)، اینویندیا (حسادت)، فاتوم (سرنوشت)، سنکتوس (سالمندی)، مورس (مرگ)، تنبره (تاریکی)، میسریا (مصائب)، کوئرلا (مرثیه)، گراتیا (نفع)، فرئوس (تقلب)، پرتیناسیا (لجاجت)، پارکائه، هسپریدها (دختران هسپروس) و سومنیا (رؤیاها) فرزندان نیکس و اِربوس بودند. در تبارنامه‌ای که هیجینوس اسطوره‌نگار رومی ارائه کرده است، نیکس یکی از فرزندان خائوس و کالیگو (مه)، در کنار دیز (روز)، اربوس (تاریکی) و
کالیگو (مه)، در کنار دیز (روز)، اربوس (تاریکی) و آیتر است. او با اربوس، فاتوم (سرنوشت)، سنکتوس (سالمندی)، مورس (مرگ)، لتوم (تخریب)، کنتیننتیا (نزاع)، سومنوس (خواب)، سومنیا (رؤیاها)، لایسیملس (تفکر)، اپیفورون (هدیملس)، پورفیریون، اپافوس، دیسکوردیا (اختلاف)، میسریا (بدبختی)، پتولانتیا (پتولانس)، نمسیس، یوفروسین (خوشحالی)، آمیسیتیا (دوستی)، میسریکوردیا (ترحم)، استیکس، پارسه (کلتو، لاچسیس، و آتروپوس) و هسپریدها (اگل، هسپریا و اریته) را خلق کردند. چندین منبع رومی دیگر از نیکس به‌عنوان مادر خشمگین‌ها یاد می‌کنند
دیگر از نیکس به‌عنوان مادر خشمگین‌ها یاد می‌کنند و پلوتون را پدر می‌دانند. در یک منبع یونانی متأخر، نیکس به‌عنوان مادر ائوس (سپیده دم) توصیف شده است که مادرش همرا است. به گفته یک نویسنده بیزانسی بسیار متأخر، نیکس را مادر مویرایی می‌دانند. اسطوره‌شناسی. در "تبارنامهٔ خدایان" هزیود، نیکس با دخترش همرا در یک خانه زندگی می‌کنند. هر روز در ورودی خانه از کنار یکدیگر می‌گذرند، یکی از آن‌ها خارج می‌شود و دیگری وارد می‌شود، و در طول روز یکی از روی زمین می‌گذرد و دیگری داخل خانه می‌ماند و منتظر نوبت برای خروج است.
داخل خانه می‌ماند و منتظر نوبت برای خروج است. همچنین نیکس در داستانی در "ایلیاد" هومر نیز حضور دارد، و در این داستان هیپنوس را از خشم زئوس نجات می‌دهد. وقتی هرا به سوی هیپنوس می‌آید تا او را متقاعد کند که زئوس را بخواباند، امتناع می‌کند، و از او می‌خواهد برای آخرین بار بدون اطلاع شوهرش هراکلس را آزار دهد. هیپنوس نقل می‌کند که «وقتی زئوس از خواب بیدار شد، خشمگین شد و اگر به امان و پناه نیکس نمی‌گریخت، او را به دریا می‌انداخت». در چند منبع آیین اورفئوسی، نیکس به‌عنوان اولین موجودی توصیف شده که وجود دارد، و
به‌عنوان اولین موجودی توصیف شده که وجود دارد، و وجود او ابدی است، زیرا هیچ توصیفی از منشأ آفرینش او ارائه نشده است. در کیهان‌شناسی متأخر، نیکس خدای اول نیست و دختر فانس، دومین فرمانروای خدایان در نظر گرفته می‌شود. پادشاهی او پیش از پادشاهی پدرش فانس است که فانس با دادن عصای سلطنت، حکومت خود را به او منتقل کرد. پس از دوران حاکمیت نیکس، او نیز به‌طور داوطلبانه این عصای سلطنت را به پسرش اورانوس می‌دهد و خود از او پیروی می‌کند. ظاهراً نیکس در برخی از منابع آیین اورفئوسی پرستار خدایان است، و نوه کرونوس، پسر
اورفئوسی پرستار خدایان است، و نوه کرونوس، پسر اورانوس را بزرگ کرده است. او همچنین در چندین روایت نقش پیشگویی ایفا می‌کند و ظاهراً هدیه نبوت را از پدرش فانس دریافت کرده است؛ که آن را همراه با عصای سلطنت به او می‌دهد. در طول سلطنت کرونوس، زئوس، پسرش، به دنبال نصیحت نیکس می‌گردد و می‌خواهد بداند چگونه می‌تواند پدرش را سرنگون کند. نیکس به او دستور می‌دهد که به کرونوس نوشیدنی خاصی از عسل بدهد و سپس صبر کند تا او بخوابد. زئوس از این راهنمایی پیروی می‌کند و در نتیجه پدرش را اخته می‌کند. زئوس همچنین با نیکس در
نتیجه پدرش را اخته می‌کند. زئوس همچنین با نیکس در مورد این‌که چگونه می‌تواند حکومت خود را مستحکم کند، مشورت می‌کند و نیکس به او دستور می‌دهد که هر چیزی را که در او وجود دارد (یعنی کل خلقت) را با آویزان کردن یک زنجیر طلایی از آسمان به زمین (که شامل همه چیز درون آن است) به‌دست‌آورد. زئوس این توصیه را به این معنا تعبیر می‌کند که باید پروتوگونوس را در خود بکشد، زیرا با این کار او کل خلقت را در شکم خود خواهد داشت. منابع مختلف همچنین در مورد غاری صحبت می‌کنند که متعلق به نیکس است، و مکانی توصیف می‌شود که
که متعلق به نیکس است، و مکانی توصیف می‌شود که پروتوگونوس جهان را از آن‌جا ایجاد می‌کند، و همچنین ممکن است مکانی باشد که نیکس پیشگویی‌های خود را از آن‌جا به زئوس منتقل می‌کند.
دنیس مک اوین (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ در بلفست ایرلند شمالی)، مدرس پیشین اسلام‌شناسی، متخصص در تشیع، شیخیه، باب و بهائیت و بهایی سابق است. او همچنین با نام مستعار دنیل ایسترمن و جوناتان اِی‌کلیف رمان‌نویسی می‌کرد. بسیاری دانشوران برخی از تحلیل های مک اوین را مورد انتقاد قرار داده اند. زندگی‌نامه. در ۲۶ ژانویه ۱۹۴۹ میلادی در یک خانواده ایرلندی در بلفاست، ایرلند شمالی به دنیا آمد. او در نزد مایکل لانگلی شاعر هم وطنش، انگلیسی را آموخت. او بعدها به تئاتر و ادبیات علاقه‌مند شد. به همین جهت تصمیم گرفت به تحصیل زبان
شد. به همین جهت تصمیم گرفت به تحصیل زبان و ادبیات انگلیسی مشغول شود. او قبل از رفتن به دوبلین (برای تحصیل) بهائی شد و حدوداً ۱۵ سال بهائی بود. او به دانشگاه ادینبرگ در اسکاتلند رفت و در آنجا به تحصیل عربی، قرآن و فارسی پرداخت. او پس از ۴ سالی که در ادینبرگ گذاراند به اردن، ترکیه، و ایران سفر کرد. او در ایران به تحصیل در دانشگاه شیراز مشغول شد. مک اوین مدرک دکترای خود را در کینگز کالج کمبریج گرفت. وی پایان‌نامه خود را به موضوع شیخیه و بابیه در ایران شیعی قرن ۱۹ میلادی اختصاص داد. مک اوین به مدت دو سال،
قرن ۱۹ میلادی اختصاص داد. مک اوین به مدت دو سال، ۱۹۷۹-۱۹۸۰، به تدریس انگلیسی، تمدن اسلامی و مترجمی انگلیسی به عربی در دانشگاه محمد پنجم در فِز ، مغرب پرداخت. مک اوین از سال۱۹۸۱ در دانشگاه نیو کسل به تدریس عربی و مطالعات اسلامی پرداخت تا زمانی که سرمایه‌گذاران عربستان سعودی وی را اخراج کردند. مک اوین یکی از مدافعان اسرائیل بود و در حمایت از آن مطالب مختلفی منتشر کرده است. در عین حال بنابه گفته خودش احساس بسیار منفی نسبت به اسلام دارد. او در جون ۲۰۲۲ در ۷۳ سالگی به بیماری کوید در گذشت. بهائیت. مک اوین بین
سالگی به بیماری کوید در گذشت. بهائیت. مک اوین بین سال ۱۹۶۶ تا حدود ۱۹۸۰ بهائی بود. او در آن مدت در کنفرانس‌های بهائی سخنرانی می کرد و در حمایت از بهائیت می نوشت. او بعدها به علت اختلاف با مؤسسات بهایی و به توافق نرسیدن بر نوع تحقیقات علمی خود بر روی متون بهایی از جامعهٔ بهائی خارج شد و در رد آن نوشت. او خودش نوشته‌های این دوره اش را صرفاً تحقیقاتی آکادمیک و نه ضد بهائی می‌داند. همزمان با انتشار اولین نوشته‌های آکادمیک وی در رد آئین بهائی، در آلمان کتابی از فرانچسکو فیچیکیا، یک بهایی سابق دیگر، در انتقاد به
فیچیکیا، یک بهایی سابق دیگر، در انتقاد به آئین بهائی منتشر شده بود که پاسخی بر ایرادهایش از طریق کتابی با عنوان «کژ را راست انگاشته اند» دریافت کرد. یکی از مقالات وی که در آن به وجود رکود در مطالعات بابی و بهایی اشاره شده بود، توسط یک چهره بهایی به نام خوان کول نقد شد. بعدها کول نیز از پیروی آئین بهائی خارج شد و مطالبی در نقد آن نگاشت. تالیفات و مقالات. دنیس مک اوین در دانشنامه‌ها و مجلات بسیاری مطلب نگاشته است، از میان آن‌ها می‌توان به دانشنامه اسلام، دانشنامه آکسفورد در زمینه اسلام در دنیای مدرن و
دانشنامه آکسفورد در زمینه اسلام در دنیای مدرن و دانشنامه ایرانیکا اشاره نمود. او پایان‌نامه دکترای خود را بر روی شیخیه و بابیه کار کرد. وی در آن زمان، از کتابخانه کمبریج که در این زمینه، نسخه های اصلی که ادوارد براون در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم میلادی با استفاده از اسناد ازلی ها جمع‌آوری کرده بود را در اختیار داشت، بهره فراوان جست. طولانی‌ترین اثر علمی وی با نام مسیح شیراز، مجموعه ۸۰۰ صفحه‌ای شامل پایان‌نامه دکتری وی و تعداد زیادی از مقالات منتشر شده در خصوص بابیت است. مک اوین در طول سال‌های
شده در خصوص بابیت است. مک اوین در طول سال‌های زیادی، مقالات و کتب متعددی در انتقاد به آیین بهایی و هم چنین مؤسسات بهایی منتشر کرده، و انتقاد های بسیاری هم دریافت نموده است. علاوه بر موضوعات یاد شده، او در راستای حمایت از اسرائیل مطالب متعددی نگاشته است. از جمله کتابی به عنوان «گری عزیز، چرا در مورد اسرائیل اشتباه می‌کنی» می‌باشد. وی مطالبی در مورد اسلام، اسرائیل و خاورمیانه در ستونی برای مؤسسه «گیت استون» می‌نوشت. او به عنوان یک رمان‌نویس هم شناخته می‌شود. وی از سال ۱۹۸۶ حدود ۲۳ رمان نوشته است که بعضی از
وی از سال ۱۹۸۶ حدود ۲۳ رمان نوشته است که بعضی از آن‌ها جزو رمان‌های پر فروش قرار گرفته‌اند. وی رمان های خود را با دو نام مستعار دنیل ایسترمن و جاناتان ای کلیف چاپ کرده است. مک اوین در کارنامه آکادمیک خود در زمینه مطالعات اسلامی بیش از ۲۰۰ مقاله به چاپ رسانده است. از میان نوشته‌های او می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: کتاب‌ها مقالات
پوستین به لباسی زمستانی گفته می‌شود که تمام یا بخش عمده‌ای از آن به‌طور مستقیم از پوست جانوران ساخته شده باشد. پوستین یکی از قدیمی‌ترین شکل‌های لباس است و پیشینۀ کاربرد آن به انسان نخستین و آفریقا بازمی‌گردد. در پوستین برخلاف چرم، پشم جانور سترده نمی‌شود. تاریخچه. به درستی مشخص نیست که پوستین در چه زمانی توسط انسان به عنوان لباس استفاده شده است. البته معلوم است که نئاندرتالها و گونه‌هایی از کپی‌ها از پوستین استفاده می‌نمودند. بر اساس تصاویر برجامانده بر دیواره غارها، پیشینۀ استفاده از پوستین به عنوان پوشش
غارها، پیشینۀ استفاده از پوستین به عنوان پوشش برای انسان، به حدود پانصدهزار سال پیش می‌رسد. در تورات (عهد عتیق) آمده است که «خداوند لباس‌هایی از پوست حیوان تهیه کرد و آدم و همسرش را پوشاند (سفر پیدایش، ۳:۲۱)» بر اساس شاهنامه فردوسی، کیومرث نخستین پادشاه جهان، پوستینی از پوست پلنگ داشت که نامش پلنگینه بود. در نقش برجسته‌ای واقع در سرپل ذهاب مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد، آنوبانینی اکدی، پادشاه لولوبیان با دامنی از پوست در برابر ایشتار که ردایی از پوستین پوشیده است، ایستاده. کاربرد. در کشورهای توسعه‌یافته،
است، ایستاده. کاربرد. در کشورهای توسعه‌یافته، خز، نوعی پوشش گران‌بها و تجملی به شمار می‌رود. این در حالی است که به دلیل عایق بودن این نوع از لباس، بسیاری از مردم بومی مناطق نزدیک قطب شمال همچنان به استفاده از آن ادامه می‌دهند. همچنین پوستین نوعی لباس سنتی برای مردم اسکاندیناوی، ژاپنی و روسی به‌شمار می‌رود. در طول تاریخ شمال روسیه و ترکستان، مرکز صدور پوست به اروپا و خاورمیانه و حتی شمال آفریقا بوده است. منابع. در ایران از پوست گوسفند (شامل حداقل بیست نوع مختلف) و سایر حیوانات حلال گوشت برای دوختن پوستین
مختلف) و سایر حیوانات حلال گوشت برای دوختن پوستین استفاده می‌شود؛ ولی حیوانات دیگر که پوست آنان به منظور تولید خز به کار می‌رود، شامل مینک، سگ آبی، انواع روباه، خرگوش، سمور، راسو، قاقم، گربه و سگ هستند. بدیهی است که ارزش پوستین دوخته‌شده از پوست جانوران گوناگون تفاوت چشمگیری دارد. فراوری. فرایند فراوری پوستین (بستگی به میزان مرغوبیت) شامل خیساندن، شستشو، درجه‌بندی، آنزیم‌دهی، رنگ‌برداری، خشک کردن، رنگرزی، واکس و در نهایت ثابت کردن با مواد شیمیایی است. در فرهنگ ایران. پوستین و پوستین‌دوزی، در فرهنگ فارسی
فرهنگ ایران. پوستین و پوستین‌دوزی، در فرهنگ فارسی منشأ کنایه‌هایی است، مانند: همچنین ضرب‌المثل «ما پوستین را ول کرده‌ایم، پوستین ما را ول نمی‌کند» کنایه است از گرفتاری در کاری که به امید سودی آغاز شده بود.