payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازی چشم و دست مهارت دارند و افراد چالاک و تردستی هستند. هوش موسیقایی. نقاط قوت. ریتم و موسیقی. کسانی که هوش موسیقایی بالایی دارند در فکر کردن به الگوها، ریتم‌ها و صداها قوی هستند. این افراد از موسیقی لذت می‌برند و معمولاً در نواختن سازهای موسیقی و آهنگسازی مهارت دارند. ویژگی‌های هوش موسیقایی. به صداها بسیار حساس هستند از این رو صداها بر روی سیستم عصبی و روانی آن‌ها نقش بسیار تعیین‌کننده ای دارند. هوش درون فردی. نقاط قوت. درون نگری و خودآزمایی. کسانی که هوش درون فردی بالایی دارند، آگاهی خوبی از وضعیت
هوش درون فردی بالایی دارند، آگاهی خوبی از وضعیت هیجانی، احساسات و انگیزه‌های خود دارند. این افراد از خودآزمایی، تخیل روزانه، کندوکاو کردن روابط خود با دیگران و برآورد توانایی‌های فردی خود لذت می‌برند. هوش میان فردی. نقاط قوت. ارتباط برقرار کردن و درک دیگران. کسانی که هوش میان فردی بالایی دارند در تعامل با دیگران و درک آن‌ها قوی هستند. این افراد در سنجش هیجانات، انگیزه‌ها، تمایلات و منظور کسانی که دور و برشان هستند مهارت دارند. می‌توان هوش اجتماعی را در افراد تیپ هاشخصیتی اجتماعی هالند نیز قرار داد. هوش
تیپ هاشخصیتی اجتماعی هالند نیز قرار داد. هوش طبیعت‌گرا. نقاط قوت. یافتن الگوها و روابطی که با طبیعت وجود دارد. هوش طبیعت‌گرا آخرین نوع هوشی است که گاردنر درنظریه خود به هفت نوع قبلی افزوده و با مقاومت و مخالفت بیشتری نسبت به بقیه روبرو گردیده‌است. به گفته گاردنر، کسانی که دارای هوش طبیعت‌گرای بالایی هستند، سازگاری بیشتری با طبیعت دارند و معمولاً به پرورش، کشف محیط و یادگیری دربارهٔ موجودات علاقه‌مندند. این افراد به سرعت از جزئی‌ترین تغییرات در محیط‌شان آگاه می‌شوند. کاربرد در آموزش و پرورش. نظریهٔ هوش‌های
می‌شوند. کاربرد در آموزش و پرورش. نظریهٔ هوش‌های چندگانه تأثیر قابل توجهی بر حوزهٔ آموزش و پرورش در سراسر جهان داشته است. این نظریه به جای تمرکز بر یک روش تدریس واحد، معلمان را تشویق می‌کند تا از رویکردهای متنوعی استفاده کنند که توانایی‌های مختلف دانش‌آموزان را در بر می‌گیرد. ایدهٔ اصلی این است که اگر یک دانش‌آموز از طریق روش‌های سنتی (که معمولاً بر هوش کلامی و منطقی تأکید دارند) یاد نمی‌گیرد، ممکن است بتواند همان مطلب را از طریق موسیقی، فعالیت بدنی، هنر یا کار گروهی بیاموزد. برخی از کاربردهای عملی این
یا کار گروهی بیاموزد. برخی از کاربردهای عملی این نظریه در کلاس درس عبارتند از: برنامه‌ریزی درسی متنوع: طراحی درس‌هایی که فعالیت‌های مختلفی را شامل می‌شوند؛ برای مثال، برای آموزش یک رویداد تاریخی، می‌توان از داستان‌گویی (کلامی)، ایجاد یک جدول زمانی (منطقی-ریاضی)، اجرای یک نمایش (بدنی-جنبشی)، نقاشی یک صحنه (فضایی) و کار گروهی برای تحلیل آن (میان‌فردی) استفاده کرد. ارزشیابی چندوجهی: به جای تکیه صرف بر آزمون‌های کتبی، از روش‌های ارزیابی گوناگونی مانند پروژه‌ها، ارائه‌های شفاهی، ساخت مدل، تولیدات هنری و
ارائه‌های شفاهی، ساخت مدل، تولیدات هنری و پورتفولیو (کارپوشه) استفاده می‌شود تا دانش‌آموزان بتوانند دانش و مهارت خود را به شیوه‌های مختلفی به نمایش بگذارند. شخصی‌سازی یادگیری: معلمان می‌توانند با شناخت پروفایل هوشی دانش‌آموزان، تجربیات یادگیری را تا حد امکان برای آن‌ها شخصی‌سازی کنند و به آن‌ها اجازه دهند تا بر اساس نقاط قوت خود در فرایند یادگیری مشارکت کنند. مدارسی در سراسر جهان بر اساس اصول هوش‌های چندگانه تأسیس شده‌اند که تلاش می‌کنند محیطی غنی و متنوع برای شکوفایی تمام استعدادهای کودکان فراهم آورند.
برای شکوفایی تمام استعدادهای کودکان فراهم آورند. نقد. با وجود محبوبیت گستردهٔ نظریهٔ هوش‌های چندگانه در میان مربیان و معلمان، این نظریه با انتقاداتی جدی از سوی روان‌شناسان و پژوهشگران حوزهٔ هوش مواجه شده است. منتقدان معتقدند که این نظریه فاقد شواهد تجربی و علمی کافی برای اثبات ادعاهای خود است. مهم‌ترین انتقادات وارد بر این نظریه عبارتند از: * فقدان شواهد تجربی و روان‌سنجی: منتقدان استدلال می‌کنند که گاردنر تعریف دقیقی از "هوش" ارائه نمی‌دهد و نظریهٔ او بر پایهٔ مشاهدات شخصی و استدلال‌های شهودی بنا شده است
مشاهدات شخصی و استدلال‌های شهودی بنا شده است تا داده‌های تجربی قابل آزمون. بسیاری از مطالعات روان‌سنجی نشان داده‌اند که بین توانایی‌های شناختی مختلف (مانند توانایی کلامی، فضایی و ریاضی) همبستگی مثبتی وجود دارد که این موضوع مؤید وجود یک عامل هوش عمومی ("g") است، چیزی که نظریهٔ گاردنر آن را رد می‌کند. * تعریف گسترده و مبهم از هوش: برخی منتقدان معتقدند که گاردنر مفهوم "هوش" را بیش از حد گسترش داده و آن را با "استعداد"، "مهارت" یا "توانایی" یکی دانسته است. برای مثال، آن‌ها می‌پرسند که آیا توانایی موسیقیایی یا
مثال، آن‌ها می‌پرسند که آیا توانایی موسیقیایی یا مهارت ورزشی واقعاً باید به عنوان "هوش" طبقه‌بندی شوند یا صرفاً استعدادهای خاصی هستند. * مشکلات عملی در کاربرد: هرچند این نظریه در آموزش و پرورش بسیار تأثیرگذار بوده است، اما کاربرد دقیق آن در کلاس درس می‌تواند چالش‌برانگیز باشد. شناسایی دقیق هوش‌های هر دانش‌آموز و طراحی برنامه‌های درسی متناسب با هر یک از آن‌ها نیازمند زمان و منابع زیادی است که ممکن است در عمل امکان‌پذیر نباشد. گاردنر در پاسخ به این انتقادات بیان کرده است که هدف او ارائهٔ یک نظریهٔ روان‌سنجی
کرده است که هدف او ارائهٔ یک نظریهٔ روان‌سنجی نبوده، بلکه قصد داشته است دیدگاه محدود و سنتی به هوش را گسترش دهد و به توانایی‌های متنوع انسان که در فرهنگ‌های مختلف ارزش‌گذاری می‌شوند، توجه کند. او معتقد است که ارزش نظریه‌اش در کاربردهای عملی آن برای ایجاد یک نظام آموزشی انسانی‌تر و عادلانه‌تر نهفته است.
نَفت‌شهر روستایی از توابع بخش سومار شهرستان قصر شیرین در استان کرمانشاه ایران است. موقعیت جغرافیایی. نفت‌شهر در غرب استان کرمانشاه ایران و در منطقه‌ای به فاصلهٔ ۷۲ کیلومتر از جنوب شهرستان قصر شیرین و در ۲۹ کیلومتری غرب سومار واقع شده است. تاریخچه. نفت‌شهر تا زمان کشف نفت در منطقهٔ کرمانشاه سکونتگاه دائمی نبود و زندگی عشایری در این منطقه رواج داشت. عشایر کرد به ویژه در زمستان از مناطق سردتر استان به منطقهٔ کنونی نفت‌شهر کوچ می‌کردند که غالباً در زمستان آب و هوای معتدلی داشت. با کشف نفت در منطقهٔ کرمانشاه، در
معتدلی داشت. با کشف نفت در منطقهٔ کرمانشاه، در سال ۱۲۸۰ خورشیدی (۱۹۰۱ میلادی) قراردادی موسوم به دارسی میان مظفرالدین شاه پادشاه ایران و ویلیام ناکس دارسی به نمایندگی از حکومت انگلستان امضا شد که به انگلیسی‌ها این امتیاز را می‌داد که به مدت ۶۰ سال به اکتشاف و استخراج نفت در ایران بپردازند. با امضای قرارداد دارسی، انگلیسی‌ها به منظور حفاری چاه‌های نفت به کرمانشاه آمدند و بعداً با راه‌اندازی پالایشگاه کرمانشاه در ۱۹۲۲، به استخراج نفت از میدان نفتی نفت‌شهر و پالایش آن در کرمانشاه پرداختند. استقرار انگلیسی‌ها
آن در کرمانشاه پرداختند. استقرار انگلیسی‌ها در نفت‌شهر سبب شد تا تجهیزات و تأسیساتی برای سکونت آن‌ها در این منطقه ایجاد شود. با ایجاد امکانات، بخشی از عشایر و روستاییان اطراف نیز برای کار در تأسیسات نفتی به نفت‌شهر آمده و در آنجا ساکن شدند. سکونت این جمعیت در نفت‌شهر سبب شد که به مرور روستایی بزرگ شکل بگیرد. این روستای جدید به دلیل همجواری با رودخانهٔ طینه در ابتدا "طینه" نام گرفت. اما بعدها به نام رود کنگاوش روستای "کنگاوش" نامیده شد. با روی کار آمدن حکومت پهلوی و تغییر نام‌های جغرافیایی، نام این روستا
پهلوی و تغییر نام‌های جغرافیایی، نام این روستا نیز به "نفت‌شاه" تغییر داده‌شد. پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ نام روستا به "نفت‌شهر" تغییر پیدا کرد. جمعیت روستای نفت‌شهر تا سال ۱۳۵۸ به بیش از ۵ هزار نفر رسیده‌بود، اما با آغاز جنگ ایران و عراق روستای نفت‌شهر نیز در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ به تصرف ارتش عراق درآمد. اگرچه پس از مدتی نیروهای ایرانی ارتش عراق را عقب رانده و بر شهر حاکم شدند، اما نفت‌شهر به صورت روستایی متروک و مخروبه درآمد و پس از جنگ نیز بازسازی نشد. نفت‌شهر دیگر رونق گذشتهٔ خود را به دست نیاورد و جمعیت
دیگر رونق گذشتهٔ خود را به دست نیاورد و جمعیت این روستا نیز به شهرهای دیگر مهاجرت کردند. با این حال از ابتدای سال ۱۳۹۲ طرح‌هایی برای رونق‌بخشی به نفت‌شهر تهیه شده و قرار است با ساخت امکانات و زیرساخت‌های توسعه‌ای امکان اسکان مجدد جمعیت در این روستا فراهم شود. آب و هوا. نفت‌شهر یکی از مناطق گرم و دارای آب و هوای گرم و خشک است که در تابستان به ۵۰ درجه سانتی گراد می‌رسد، دمای هوا در زمستان به صفر نمی‌رسد ولی دارای سوز بسیار زیاد بوده که احساس دمای منفی ۱۵ درجه به آدم دست می‌دهد. دارای تابستان‌های نسبتاً
درجه به آدم دست می‌دهد. دارای تابستان‌های نسبتاً طولانی و زمستان‌های کوتاه و سرد است و به همین علت فاقد استعداد برای کشاورزی کافی است. جمعیت. در گذشته شکل مسلط زندگی در منطقهٔ نفت‌شهر به صورت کوچ‌نشینی بود. در زمستان هوای این منطقه نسبتاً معتدل بود که سبب می‌شد جمعیت حتی به ۵ هزار نفر نیز برسد، اما در تابستان‌ها به دلیل وزش گردبادهای سهمگین و شدید و نیز گرمای شدید فصلی که به ۵۰ درجه سانتیگراد نیز می‌رسید، ایلات کرد به نواحی ییلاقی کوچ می‌کردند. پس از استقرار جمعیت و تأسیس نفت‌شهر نیز مردم یکجانشین و
استقرار جمعیت و تأسیس نفت‌شهر نیز مردم یکجانشین و کارمندان ادارات دولتی با استفاده از تعطیلات سه ماههٔ تابستانی مدارس از مرخصی‌های خود استفاده کرده و به شهرستان‌های دیگر و مناطق خوش آب و هوای استان کرمانشاه مسافرت می‌کردند و جمعیت نفت‌شهر به ۱۵۰۰ الی ۲۰۰۰ نفر کاهش می‌یافت. اما در زمان حال نفت شهر جمعیت انگشت شماری دارد، اما در زمستان کوچ نشینان که به آنها سیاهه چادر می‌گوند برای قشلاق به این مکان بیابانی می آیدند و در اوایل بهار که هوا گرم می‌شود به مناطقی همچون غیلان غرب کوچ می کندد. نفت شهر در حال حاضر
همچون غیلان غرب کوچ می کندد. نفت شهر در حال حاضر یک مکان نظامی به‌شمار می‌رود و از طرفی محل کار شرکت گاز می‌باشد. جمعیت نفت شهر بعد از جنگ ایران و عراق این شهر را ترک کرند و به شهرهای اطاف مهاجرت کرند. مردم. زبان. زبان مردم نفت‌شهر کردی جنوبی است. گویش غالب در نفت‌شهر گویش قصری است، اما گویش گیلانغربی نیز رواج بالایی دارد. قومیت. مردم نفت‌شهر کُرد هستند. در میان آن‌ها ایلات و طوایف مختلفی وجود دارد. از طوایف دیگر این منطقه می‌توان از ایل کلهر (تیره‌های ایوانی، کله‌پا، باوندپور، زوله)، ایل سنجابی، و گوران
کله‌پا، باوندپور، زوله)، ایل سنجابی، و گوران کرندی و ایل ارکوازی (طایفه بگ بگ) نام برد. صنایع. کشف ذخایر نفت از اوایل سدهٔ بیستم سبب حفر چاه‌های نفت در این منطقه شد. تا پیش از جنگ ایران و عراق روزانه در حدود ۱۰ تا ۱۲ هزار بشکه نفت خام سنگین از طریق تلمبه‌خانهٔ شمارهٔ یک خطوط لوله و مخابرات نفت‌شهر به پالایشگاه کرمانشاه انتقال داده‌می‌شد. بر اساس قرارداد دارسی استخراج نفت توسط شرکت نفت ایران و انگلیس صورت می‌گرفت که پس از ملی شدن نفت در سال ۱۳۳۱ به شرکت ملی نفت ایران تغییر نام داد. نیروهای ارتش بعث عراق در
نفت ایران تغییر نام داد. نیروهای ارتش بعث عراق در تاریخ ۳۱ شهریور سال ۱۳۵۹ نفت‌شهر را به تصرف خود درآوردند، اما پس از مدتی نیروهای جمهوری اسلامی ایران ارتش عراق را عقب رانده و بر شهر حاکم شدند. اکنون تنها شماری از افراد نیروی نظامی و شرکت نفت در آن سکونت دارند. حادثهٔ آتش‌سوزی چاه نفت. در خرداد ماه سال ۱۳۸۹ چاه شماره ۲۴ نفت‌شهر در حین عملیات حفاری دچار آتش‌سوزی شد. این آتش‌سوزی با یک عملیات گسترده و موفقیت‌آمیز توسط شرکت نفت مناطق مرکزی و شرکت ملی حفاری ایران طی ۳۸ روز مهار گردید. در این حادثه ۳ مهندس نفت
طی ۳۸ روز مهار گردید. در این حادثه ۳ مهندس نفت کشته و ۹ نفر مجروح شدند که به بیمارستان امام خمینی کرمانشاه انتقال یافتند.
هندبال ورزشی گروهی است. این ورزش ترکیبی از سرعت، استقامت، تکنیک و استراتژی است و به همین دلیل، برای بازیکنان و تماشاگران جذابیت خاصی دارد. هندبال به‌طور رسمی در اوایل قرن بیستم در اروپا توسعه یافت و به تدریج به سایر نقاط جهان گسترش یافت. هندبال در ابتدا به عنوان یک بازی تفریحی در کشورهای اسکاندیناوی و آلمان آغاز شد. در سال ۱۹۱۷، قوانین رسمی این بازی توسط یک معلم ورزش آلمانی به نام «کونراد کوچ» تدوین شد. در سال ۱۹۳۶، هندبال به عنوان یک ورزش رسمی در المپیک تابستانی برلین معرفی شد و از آن زمان به تدریج به یک
برلین معرفی شد و از آن زمان به تدریج به یک ورزش جهانی تبدیل گردید. از این هفت بازیکن، یک نفر به عنوان دروازه‌بان جلوی دروازه می‌ایستد. در ورزش هندبال بازیکنان برای کسب امتیاز باید توپ را درون دروازهٔ حریف جای دهند. در این ورزش از دست برای پاس دادن و شوت کردن استفاده می‌شود. در هندبال تیمی برنده است که تعداد گل بیشتری بزند. این بازی در اواخر قرن نوزدهم میلادی در دانمارک ابداع گردید. شکل امروزی و استانداردشده هندبال در ۲۹ اکتبر ۱۹۱۷ در آلمان معرفی شد و این روز به عنوان روز تولد هندبال در نظر گرفته می‌شود.
روز به عنوان روز تولد هندبال در نظر گرفته می‌شود. مدت استاندارد بازی هندبال دو نیمهٔ ۳۰ دقیقه‌ای است. هندبال داخل سالن، هندبال روی چمن، هندبال ساحلی، هندبال چکی، هندبال آمریکایی و هندبال گیلیک، انواع مختلف هندبال هستند. به هندبالی که به صورت امروزی و در داخل سالن انجام می‌شود، هندبال تیمی، هندبال المپیکی و هندبال اروپایی نیز می‌گویند. هندبال روی چمن و هندبال چکی از انواع خارج سالنی هستند که در گذشته بیشتر مرسوم بوده‌اند. نوع دیگر هندبال که در ساحل‌ها برگزار می‌گردد، هندبال ساحلی یا شن‌بال است. هندبال
می‌گردد، هندبال ساحلی یا شن‌بال است. هندبال آمریکایی و گیلیک نیز شکل و روش کاملاً متفاوتی با هندبال مرسوم و المپیکی دارند. ورزش هندبال ورزشی سریع و دارای برخوردهای بدنی فراوان است. هندبال مردان نخستین بار در بازی‌های المپیک در المپیک تابستانی ۱۹۳۶ برلین در فضای باز و در المپیک تابستانی ۱۹۷۲ در مونیخ در داخل سالن بازی شد. هندبال از آن زمان به یک ورزش المپیکی تبدیل شده است. هندبال زنان نیز در المپیک تابستانی ۱۹۷۶ به رشته‌های المپیکی افزوده شد. فدراسیون بین‌المللی هندبال در سال ۱۹۴۶ تشکیل شد و تا سال ۲۰۱۶،
هندبال در سال ۱۹۴۶ تشکیل شد و تا سال ۲۰۱۶، تعداد ۱۹۷ فدراسیون عضو دارد. این ورزش در اروپا محبوبیت بیشتری دارد و کشورهای اروپایی از سال ۱۹۳۸ همگی مدال‌ها را به‌جز یک مدال در مسابقات قهرمانی مردان جهان کسب کرده‌اند. در مسابقات جهانی زنان تنها دو کشور غیراروپایی مدال کسب کرده‌اند: کره جنوبی و برزیل. این ورزش همچنین در شرق آسیا، شمال آفریقا و بخش‌هایی از آمریکای جنوبی از محبوبیت بالایی برخوردار است. توضیحات. قوانین. هندبال معمولاً بین دو تیم با هفت بازیکن برگزار می‌شود که شامل شش بازیکن میدان و یک دروازه‌بان
می‌شود که شامل شش بازیکن میدان و یک دروازه‌بان است. هدف اصلی هر تیم این است که توپ را به دروازه حریف بیندازند و در عین حال از گل خوردن جلوگیری کنند. زمین بازی مستطیلی شکل است و دروازه‌هایی در هر انتها دارد. قوانین هندبال در مجموعه قوانین فدراسیون جهانی هندبال ارائه شده‌اند و شامل موارد زیر است: مشخصات زمین بازی. بازی هندبال در زمینی به ابعاد ۲۰ در ۴۰ متر انجام می‌شود که در مرکز دو انتها، یک دروازه قرار دارد. یک محدوده نیم‌دایره در اطراف دروازه به فاصله شش متر از آن وجود دارد که محوطه دروازه نامیده می‌شود.
از آن وجود دارد که محوطه دروازه نامیده می‌شود. همچنین یک خط‌چین در فاصله نه متری دروازه کشیده می‌شود که محل پرتاب آزاد را مشخص می‌کند. مشخصات دروازه. ابعاد دروازه هندبال، ۳×۲ متر است و باید به صورت ایمنی به زمین یا دیوار پشت خود متصل شود. محیط تیرهای دروازه، ۷ متر است. دروازه باید دارای تور باشد و به گونه‌ای ساخته شود که توپ پس از ورود به دروازه در حالت معمول، از دروازه خارج نشود. مدت بازی. بازی هندبال در دو زمان سی دقیقه‌ای انجام می‌شود. زمان استراحت بین دو نیمه، ۱۰ دقیقه است. تیم‌ها پس از پایان نیمه اول،
نیمه، ۱۰ دقیقه است. تیم‌ها پس از پایان نیمه اول، زمین و نیمکت خود را عوض می‌کنند. در صورتی که بازی به تساوی برسد و نیاز باشد که یک تیم به عنوان برنده اعلام شود (مثلاً در مرحله حذفی)؛ بازی در حداکثر دو وقت اضافی که مدت هرکدام دو وقت ۵ دقیقه‌ای است، دنبال می‌شود. اگر پس از وقت‌های اضافی نیز برنده مشخص نشد، ضربات پنالتی (که مشابه با فوتبال است) مشخص‌کننده تیم برنده خواهد بود. داور می‌تواند در شرایط مشخصی، زمان بازی را متوقف کند. این شرایط، شامل مصدومیت بازیکنان، جریمه شخصی و تمیز کردن زمین می‌باشد. از سال
جریمه شخصی و تمیز کردن زمین می‌باشد. از سال ۲۰۱۲ هر تیم می‌تواند در هر بازی سه وقت استراحت درخواست کند (در هر نیمه، حداکثر دو وقت استراحت) که مدت هر وقت استراحت، یک دقیقه است. تنها تیمی که توپ را در اختیار دارد، قادر به درخواست وقت استراحت است و در زمان وقت استراحت نیز زمان بازی متوقف می‌شود. جریمهٔ شخصی. در این بازی، کارت زرد وجود دارد که کارت زرد دوم به معنای اخراج موقت است. مدت اخراج موقت در هندبال ۲ دقیقه است و بعد از این مدت بازیکن دوباره به زمین بازمی‌گردد. هر ۳ اخراج ۲ دقیقه‌ای، اخراج کامل از بازی
هر ۳ اخراج ۲ دقیقه‌ای، اخراج کامل از بازی را به همراه دارد که داور آن را با کارت قرمز نشان می‌دهد. یک خطای مرسوم که اسم آن، خط می‌باشد و بازیکن حق ورود به محوطه شش متر دروازه‌بان را ندارد. در هندبال انواع خطاهای دیگری نیز وجود دارد برای مثال خطای رانینگ (Running) این خطا بدین گونه است که بازیکن صاحب توپ پس از طی سه گام خود بدون زمین زدن توپ که مجاز است، اگر یک گام دیگری بردارد در این هنگام داور خطای رانینگ او را گرفته و مالکیت توپ عوض می‌شود؛ و خطای دبل اینکه توپ را به زمین زده و بعد بگیریم و سپس دوباره
توپ را به زمین زده و بعد بگیریم و سپس دوباره این کار را تکرار کنیم داور خطا می‌گیرد و توپ را به تیم مقابل می‌دهد. داوران. یک مسابقهٔ هندبال توسط دو داور با قدرت برابر قضاوت می‌شود. برخی از نهادهای ملی در موارد خاص در کوتاه مدت اجازه بازی با یک داور را می‌دهند. اگر داوران در هر موقعیتی با هم اختلاف نظر داشته باشند، تصمیم بر توافق دوجانبه در یک تایم‌اوت کوتاه گرفته می‌شود. داوران موظفند «بر اساس مشاهدات خود از حقایق» تصمیم‌گیری کنند. است و تنها در صورت عدم رعایت قوانین، قابل تجدید نظر است. داوران به‌صورت
رعایت قوانین، قابل تجدید نظر است. داوران به‌صورت مورب در یک راستا قرار دارند تا هر کدام بتوانند یک خط کناری را مشاهده کنند. بسته به موقعیت آن‌ها، یکی "داور" زمین و دیگری "داور گل" نامیده می‌شود. این موقعیت‌ها به موقعیت توپ بستگی دارد و متناوب است. داوران تقریباً هر ۱۰ دقیقه موقعیت خود را به‌صورت فیزیکی عوض می‌کنند (تبادل طولانی) و هر پنج دقیقه یک بار تغییر سمت می‌دهند (تبادل کوتاه). داوران اصلی توسط یک داور شمارندهٔ گل‌ها و یک داور کنترل کنندهٔ زمان، همراهی می‌شوند که به ترتیب به کارهای رسمی مانند پیگیری
می‌شوند که به ترتیب به کارهای رسمی مانند پیگیری گل‌ها و تعلیق‌ها یا زمان شروع و توقف‌ها می‌پردازند. آن‌ها همچنین نیمکت‌ها را زیر نظر دارند و اشتباهات تعویضی را به داوران اطلاع می‌دهند. میز آن‌ها بین دو ناحیهٔ بازیکنان ذخیره است. توپ. توپ هندبال کروی است و باید از چرم یا مواد مصنوعی ساخته شود. داشتن سطح براق و لغزنده مجاز نیست. از آن‌جایی که قرار است توپ با یک دست گرفته شود، اندازه‌های رسمی آن بسته به سن و جنسیت تیم‌های شرکت کننده متفاوت است. تکنیک و استراتژی. تکنیک‌های هندبال شامل پاس دادن، شوت زدن، دریبل
تکنیک‌های هندبال شامل پاس دادن، شوت زدن، دریبل کردن و دفاع کردن است. هر کدام از این تکنیک‌ها نیاز به تمرین و مهارت دارد. استراتژی‌های بازی نیز به نوع تیم و سبک بازی آن بستگی دارد. برخی از تیم‌ها به بازی تهاجمی و فشار بالا روی حریف متمایل هستند، در حالی که دیگران ممکن است روی دفاع منسجم و استفاده از ضد حملات تمرکز کنند.
کشتی‌گیر یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی به کارگردانی دارن آرونوفسکی و نویسندگی رابرت سیگل است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. در این فیلم میکی رورک، مریسا تومی و ایوان ریچل وود به ایفای نقش پرداخته‌اند. رورک نقش یک کشتی‌گیر حرفه‌ای سالخورده را بازی می‌کند که علی‌رغم کاهش سلامتی و کاهش شهرت، همچنان به کشتی‌گیری ادامه می‌دهد تا به موفقیت دوران اوج دهه ۱۹۸۰ خود برگردد. او همچنین سعی می‌کند رابطه‌اش را با دخترش که از او جدا شده است، ترمیم کند و با زنی که به عنوان یک رقصنده استریپر کار می‌کند، رابطه‌ای عاشقانه پیدا کند.
استریپر کار می‌کند، رابطه‌ای عاشقانه پیدا کند. فیلمبرداری در ژانویه ۲۰۰۸ آغاز شد و سرچلایت پیکچرز حقوق توزیع فیلم را در ایالات متحده به دست آورد. روی دی‌وی‌دی و دیسک بلوری در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، در ایالات متحده. در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹ در بریتانیا منتشر شد. داستان. «رندی رابینسون» (میکی رورک) کشتی‌گیر پا به سن گذاشته و بیماری است که پس از سال‌ها دوری از ورزش، به دلیل مشکلات جسمی، برای آخرین بار پا به میدان نبرد می‌گذارد. تا با حریف قدیمی‌اش، (ارنست میلر)، مبارزه کند؛ مبارزه‌ای که ممکن است به قیمت جانش تمام شود.
کند؛ مبارزه‌ای که ممکن است به قیمت جانش تمام شود. بازخوردها. این فیلم مورد تحسین جهانی قرار گرفت و برنده جایزه شیر طلایی شصت و پنجمین جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز شد و اولین بار در آنجا به نمایش درآمد. راجر ایبرت، منتقد فیلم، آن را یکی از بهترین فیلم‌های سال خواند، در حالی که راتن تومیتوز گزارش داد که ۹۸ درصد منتقدان نقدهای مثبتی به فیلم داده‌اند. در متاکریتیک، که امتیازی از ۱۰۰ را به نقدهای منتقدان اصلی می‌دهد، فیلم بر اساس ۳۶ نقد، میانگین امتیاز ۸۰ را دریافت کرده است که به معنای «بررسی‌های عموماً مطلوب»
کرده است که به معنای «بررسی‌های عموماً مطلوب» است. موفقیت این فیلم زندگی حرفه‌ای میکی رورک را احیا کرد که در ادامه جایزه بفتا، جایزه گلدن گلوب، جایزه ایندیپندنت اسپیریت و نامزدی اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. تومی همچنین نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. توهین به ایران. در طی فیلم رندی بایستی به مسابقه رقیب نمادین خود آیت الله برود و در سکانس رقابت آیت الله با پرچم ایران و رجزخوانی منفورانه برای نمایش کشتی کج به روی تشک می‌رود. قهرمان قصه با شکستن پرچم ایران و پرتاب آن به سمت
قهرمان قصه با شکستن پرچم ایران و پرتاب آن به سمت تماشاگران ادامه رقابت را دنبال می‌کند. این موضوع باعث خشم ایرانیان شد و در رسانه‌های ایران بازخورد منفی گرفت. سامان مقدم یکی از فیلمسازان ایرانی در این باره یادداشتی نوشت و اینگونه به ماجرا واکنش نشان داد: &lt;bdi&gt;"بسیار متأسفم که یک فیلمساز تا این حد سطحی‌نگر و سیاست‌زده می‌شود که به خود اجازه می‌دهد با پرچم یک کشور چنین برخورد توهین آمیزی داشته باشد. توهین به پرچم ایران در آخرین ساخته دارن آرانوفسکی توهین به مردم ایران است … طی ۳۰ سال وضعیت متشنج ایران
به مردم ایران است … طی ۳۰ سال وضعیت متشنج ایران و آمریکا حتی در یک مورد هم نمی‌توان فیلمی در سینمای ایران پیدا کرد که در صحنه‌ای به ملت آمریکا بی‌حرمتی شده باشد. نه تنها در سینمای مستقل ایران بلکه در فیلم‌های مورد حمایت دولت هم چنین مورد مشابهی را نمی‌توان پیدا کرد… به آتش کشیدن پرچم به شکل نمادین توسط مردم در حوزه خشم و تعصب قابل درک است اما سینما حوزه فهم و تفکر است و حتی خشم، بیانی تصویری و هنرمندانه را می‌طلبد. با این دیدگاه، توهین به پرچم ایران در فیلم هیچ توجیهی ندارد. این توهین، جسارت که نه، بلاهت
هیچ توجیهی ندارد. این توهین، جسارت که نه، بلاهت محض سازندگان این اثر است که نباید از کنار این ذهنیت طالبانی بی‌اعتنا گذشت."&lt;/bdi&gt; از دید منتقدین اما این فیلم درام درونی یک شخص ورزشکار است و هیچ ارتباطی به جمهوری اسلامی یا ایران ندارد و کارگردان می‌توانسته از عنوان دیگری برای مسابقه شخصیت رندی و آیت الله استفاده کند که البته انتخاب او اضافه کردن ایران و شکستن پرچم آن بوده است. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی
اَمیرآباد یکی از محله‌های مرکزی شهر تهران است. امیرآباد در منطقه ۶ شهرداری تهران واقع شده و نام خیابان اصلی آن خیابان کارگرشمالی (خیابان امیرآباد) است. خیابان کارگر یکی از خیابان‌های اصلی و بزرگ تهران است که از بزرگراه همت و شهرک ولفجر و محدوده انرژی اتمی شروع می‌شود تا میدان و ایستگاه راه‌آهن تهران امتداد دارد. بعد از انقلاب ۱۳۵۷ نام خیابان امیرآباد به خیابان کارگر شمالی تغییر پیدا کرد. امیرآباد از سوی شرق به بزرگراه کردستان و محله یوسف‌آباد، از سوی غرب به بزرگراه چمران و محله گیشا، از شمال به بزرگراه شهید
چمران و محله گیشا، از شمال به بزرگراه شهید همت و محله ده ونک و از سوی جنوب به بلوار کشاورز یا آب کرج سابق محدود می‌شود. بخش‌های متعددی از دانشگاه تهران در این محدوده واقع شده‌اند؛ از آن جمله می‌توان به دانشکده کارآفرینی دانشگاه تهران، دانشکده علوم اجتماعی، دانشکده اقتصاد، دانشکده مدیریت، پردیس شماره ۲ دانشکده‌های فنی، دانشکده فیزیک و دانشکده ادبیات و زبان‌های خارجی اشاره کرد. ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران و مؤسسه چاپ و انتشارات دانشگاه تهران از اماکن مهم آن هستند. علاوه بر بخش‌هایی از دانشگاه
اماکن مهم آن هستند. علاوه بر بخش‌هایی از دانشگاه تهران، دانشگاه علوم پزشکی ارتش و پردیس دانشگاه تربیت مدرس نیز در این محله واقع شده است. همچنین سازمان انرژی اتمی ایران و راکتور تحقیقاتی تهران در شمال این محله قرار دارد. بیمارستان قلب تهران، بیمارستان دکتر شریعتی تهران و کلینیک تخصصی دندان پزشکی ۶۰۰ ارتش نیز در امیرآباد است. مجموعه برج‌های سه‌گانه مسکونی آ.اس. پ و مراکز تفریحی و خرید مجاور آن و همچنین برج بین‌المللی تهران به ارتفاع ۱۶۲ متر، در ۵۶ طبقه که بلندترین برج مسکونی ایران می‌باشد؛ در شمال این محله
برج مسکونی ایران می‌باشد؛ در شمال این محله واقع شده‌اند. از مراکز دیدنی، تفریحی و رفاهی این محله نیز می‌توان به پارک لاله، مرکز خرید لاله، بازارچه لاله، موزه هنرهای معاصر و موزه فرش اشاره کرد. همچنین هتل بین‌المللی لاله (اینترکنتیننتال سابق) در مجاورت پارک لاله و هتل بین‌المللی اسپیناس خلیج فارس در بلوار کشاورز و در این محلهِ تهران واقع شده‌اند. از مراکز ورزشی امیرآباد علاوه بر ورزشگاه دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، می‌توان مجموعه ورزشی خورشید ایرانیان در بلوار آزادگان (شیخ بهایی جنوبی) و مجموعه ورزشی
در بلوار آزادگان (شیخ بهایی جنوبی) و مجموعه ورزشی صدف در انتهای خیابان کارگر شمالی در اول ورودی شهرک ولفجر را نام برد. تاریخچه. اینکه اسم دهکده سابق، امیرآباد بوده گویا منتسب به امیرکبیر و از دهات او بوده است. میرزا تقی خان امیر کبیر علاوه بر سایر اقدامات عمرانی در کشور، امیرآباد را نیز در فاصله پنج کیلومتری شمال غربی شهر تهران بنا نهاد. اعتماد السلطنه دربارهٔ امیرآباد نوشته است: «امیر در این قریه علاوه بر احیای اراضی و ایجاد قنات‌های متعدد، باغ و امارتی معتبر نیز احداث کرد و به واسطه آب و هوای مطبوع تر آن
نیز احداث کرد و به واسطه آب و هوای مطبوع تر آن نسبت به تهران اغلب برای استراحت به آنجا می‌رفت». ناصرالدین شاه به سبب نزدیکی امیرآباد به شهر برای تفریح به آنجا می‌رفته است. وی در یکی از این سفرها دستور احداث قورخانه را در کنار قریه امیرآباد داد. ظاهراً قورخانه همان قزل قلعه بوده که وسایل لشکری در آن نگهداری می‌شده است. بعدها قزل قلعه در اختیار ساواک قرار گرفت و به زندان سیاسی تبدیل شد. این زندان پس از انقلاب اسلامی تخریب و در قسمتی از فضای آن میدان میوه و تره بار و بعدها فروشگاه شهروند قزل قلعه ایجاد شد.
تره بار و بعدها فروشگاه شهروند قزل قلعه ایجاد شد. امیرآباد در آغاز از از اراضی خالصه (املاک دولتی) بود اما در اواخر دوره قاجار ارباب جمشید آن را از دولت خرید. پس از ورشکستگی ارباب جمشید دوباره به مالکیت دولت درآمد و بتدریج اهالی آن، بخش‌هایی از آن را از دولت خریدند. قسمت اعظم دیگری از زمین‌های امیرآباد تا قبل از سال ۱۳۲۰، محل کشت گندم و جو بود. از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۴ امیرآباد در اختیار نیروهای نظامی آمریکایی قرار گرفت که بر حسب نیاز ساختمان‌هایی در آن احداث کردند، از جمله خوابگاه سربازان، تعمیرگاه موتوری،