payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شامل مناطق درانگیانا و گندهارا و آراخوسیا، تبدیل شد. او را عموماً از متن مسیحی اعمال تومای حواری، سنگ نبشته تخت باهی و نهایتاً سکه‌های مسی و نقره‌ای او می‌شناسند. پس از مرگ او، اورتاگانس جانشین او در سرزمین‌های آراخوسیا و درانگیانا شد و گندهارا نیز به برادرزاده اش، آبداگاس اول رسید. ریشه‌شناسی نام. نام «گندفر» یک نام شخصی نیست و یک لقب است. این لقب از نام فارسی میانه 𐭅𐭉𐭍𐭃𐭐𐭓𐭍 ویدَفَرن (پارتی) و 𐭢𐭥𐭭𐭣𐭯𐭥 گُندَبَر (ساسانی) گرفته شده که خود از نام پارسی باستانی 𐎻𐎡𐎭𐎳𐎼𐎴𐎠 ویده فرنه (به خط میخی بنگرید تنها در بخش
𐎻𐎡𐎭𐎳𐎼𐎴𐎠 ویده فرنه (به خط میخی بنگرید تنها در بخش دوم ن دارد یک حرف مانده به پایان ن است و تنها یکبار در ان آمده در سنگنوشته بیستون نیز همین گونه است در زبان بلخی نیز همینگونه است ویده فرن به معنای دارنده فره ایزدی، یونانی:Ἰνταφέρνης؛ اینتافرنس) گرفته شده که نام یکی از هفت تن از بزرگان پارسی بود که به داریوش بزرگ هخامنشی در رسیدن به سلطنت کمک کردند. این نام در زبان ارمنی کهن به شکل «گَستافار» است. ظاهراً شکل ایرانی شرقی این نام «گُدَپَرنَه» بوده است. ارنست هرتسفلد معتقد است که نام او در شهر قندهار در
هرتسفلد معتقد است که نام او در شهر قندهار در افغانستان، که او آن را با نام «گندوفارون» تأسیس کرده بود، باقی مانده است. گندفر را برابر با فریبرز در روایات ملی نیز دانسته‌اند. نام فریبرز را بلعمی و طبری «بُرزافره» و ابن بلخی «زَرافَه» نوشته‌اند. نویسنده مجمل التواریخ «بُرزفَری» نوشته و آورده که فردوسی برای هماهنگی در وزن شعری آن را به «فریبرز» تبدیل کرده است. زمینه. گندفر عضوی از خاندان سورن، یکی از هفت خاندان ممتاز اشکانی که مسئولیت گذاشتن تاج بر سر شاه را داشتند، بود. در حدود سال ۱۲۹ قبل از میلاد، مناطق
داشتند، بود. در حدود سال ۱۲۹ قبل از میلاد، مناطق شرقی امپراتوری اشکانی، عمدتاً درانگیانا، مورد هجوم کوچ نشینان، عمدتاً سکاها و تخارها (یوئه چی‌ها)، قرار گرفت و آن منطقه از آن پس استان سکستان (به معنای سرزمین سکاها) نام گرفت. برای حل مسئله کوچ‌نشینان در درانگیانا، کنترل سکستان به خاندان سورن واگذار شد تا مهاجمان را عقب برانند. سورنی‌ها نه تنها سکاها را از سکستان عقب راندند، بلکه حتی مناطق مورد سکونت آنان را در پنجاب و آراخوسیا مورد حمله قرار داده و آن مناطق را تصرف کردند. در نتیجه این وقایع، پادشاهی سورن یا
تصرف کردند. در نتیجه این وقایع، پادشاهی سورن یا پارتیان هندی، در شرق قلمروی اشکانیان، تأسیس شد. اما ارنست هرتسفلد معتقد است که گندفر و دودمان او نه اعضای خاندان سورن، که نمایندگان آنها بودند. سلطنت. گندوفر حدود سال ۱۹ میلادی بر تخت نشست و از شاهنشاهی اشکانی اعلام استقلال کرد و سکه‌هایی با لقب یونانی اتوکراتور ("کسی که به تنهایی حکومت می‌کند")، در درانگیانا، ضرب کرد. تاریخ آغاز سلطنت گوندوفر طبق منابع کهن متاخر تر حساب می‌شود. سلطنت پادشاهی که خود را گوندوفر می‌نامید در سال ۲۰ پس از میلاد با سنگ نوشته‌ای که
می‌نامید در سال ۲۰ پس از میلاد با سنگ نوشته‌ای که در تخت باهی در نزدیکی مردان، پاکستان، در سال ۴۶ پس از میلاد برپا کرد، آغاز شد. او همچنین با گُدنافار در نوشته قرن سومی اعمال توما مرتبط است. گندفر اول دره کابل و منطقه پنجاب و سند را از پادشاه دولت سکایی هند، آز، تصرف کرد. به نظر می‌رسد تعدادی از فرمانروایان تابع دولت سکایی هند، وفاداری خود را از آز سکایی به گوندوفر تغییر داده‌اند و تابع وی شدند. دولت پارتیان هندی در زمان گندوفر بسیار گسترش یافت به یک امپراتوری عظیم تبدیل شد اما این امپراتوری نوبنیاد چاچوب
عظیم تبدیل شد اما این امپراتوری نوبنیاد چاچوب سستی داشت و بلافاصله پس از مرگ گندوفر، تجزیه شد. پایتخت پارتیان هند در زمان گندفر شهر تاکسیلا گندهارا بود. تاکسیلا در پنجاب، غرب اسلام‌آباد کنونی، واقع شده است. "گاسپار" مغ کتاب مقدس. نام گندفر در زبان ارمنی به صورت "گاستافار" ترجمه شد که در زبان‌های غربی به "گاسپار[د]، گاسپاس، کاسپوس، کاسپار، גִזבָּר" تغییر شکل داده است. او ممکن است همان "گاسپار[د]، حکیم و پادشاه هندی" باشد که طبق نوشته‌های کتاب مقدس، یکی از سه مغی بود که در تولد مسیح شرکت کردند. امروزه نام
سه مغی بود که در تولد مسیح شرکت کردند. امروزه نام کاسپار توسط اروپایی‌ها به عنوان نام کوچک مردانه به کار می‌رود. پیوند به بیرون. درآیند «گُندُفارِس»، دانشنامهٔ ایرانیکا
علی اردلان (۱۲۹۳–۱۳۷۸) فعال سیاسی و از اعضای برجسته حزب ایران و جبهه ملی ایران، رئیس هیئت رهبری جبهه ملی ایران (۱۳۷۲–۱۳۷۸) و اولین وزیر دارائی پس از انقلاب ۱۳۵۷ در دولت موقت بود. زندگی‌نامه. علی اردلان در سال ۱۲۹۳ در تویسرکان متولد شد، پدرش محمد ولیخان از خان‌ها خاندان اردلان در تویسرکان بود. او تحصیلات دورهٔ ابتدایی را در مدرسهٔ سن لوئی و سه سال اول دبیرستان را در مدرسه‌های آلیانس و تدین تهران و سه سال دوم دبیرستان را در رشتهٔ ادبی در مدرسهٔ دارالفنون گذراند و دیپلم گرفت. سپس در رشتهٔ حقوق، در دانشگاه
و دیپلم گرفت. سپس در رشتهٔ حقوق، در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت. وی در آنجا با کریم سنجابی (که در ۱۳۱۵ش با خواهر او فخرالملوک اردلان ازدواج کرد) و علی شایگان که استادان وی بودند، آشنا و به تدریج دوست شد. او در دوران دانشجویی یک دوره آموزش روزنامه‌نگاری را به پایان رساند، همچنین همزمان با تحصیل در سال ۱۳۱۹ش. به استخدام بانک کشاورزی در آّمد و در سال ۱۳۲۰ به وزارت دارایی منتقل شد. او تحصیلات خود در دانشگاه تهران را ادامه داد و موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ علوم اداری و اقتصاد گردید. وی در سال ۱۳۲۴
رشتهٔ علوم اداری و اقتصاد گردید. وی در سال ۱۳۲۴ با مه‌لقا وزیری ازدواج کرد و صاحب یک دختر و دو پسر به نام‌های مینا و سینا و ساسان شد. فعالیت‌های سیاسی. پس از شهریور ۱۳۲۰ و برقراری آزادی نسبی در جامعه، وی که تحصیلات خود را در رشته حقوق دانشگاه تهران به اتمام رسانده بود، وارد کار روزنامه‌نگاری شده و به انتقاد از اوضاع گذشته پرداخته و به حزب ایران نیز پیوست. وی از همان هنگام از طرفداران جبهه ملی ایران بوده و همواره از یاران مصدق به‌شمار می‌رفت. پس از کودتا او و دیگر طرفداران جبهه ملی ایران مورد تهاجم قرار
او و دیگر طرفداران جبهه ملی ایران مورد تهاجم قرار گرفتند اما وی در روزنامه «صر صر» که امتیاز او به نام خودش بود، به جانبداری از آرمان‌های ملّی در نهضت مقاومت ملی پرداخت و چون این نشریه کاملاً جنبه مبارزاتی داشت، دولت هم برای جلوگیری از انتشار آن شدت عمل بکار برده و بعد از شماره سوم توقیف شد و پس از چند شماره، با نام‌های مختلف تا شماره ۱۴ ادامه پیدا کرد. فعالیت در شورای مرکزی به جبهه ملی ایران. وی در سال ۱۳۴۱ به عضویت شورای مرکزی جبهه ملی ایران درآمد و به فعالیت‌های خود تا انحلال جبهه ملی دوم ادامه داد. او
خود تا انحلال جبهه ملی دوم ادامه داد. او در آستانه انقلاب جزء هیئت مؤسس جبهه ملی ایران (چهارم) بود و پس از انقلاب و در پی تغییرات در اساسنامه جبهه ملی به عضویت هیئت رهبری انتخاب گردید. فعالیت پس از انقلاب. پس از انقلاب هم در کابینه بازرگان به وزارت دارائی رسید. پس از سقوط کابینهٔ بازرگان هم در انتخابات اولین دوره مجلس شورای اسلامی به نمایندگی مردم تویسرکان و به عنوان نامزد جبهه ملی ایران انتخاب شد که وزیر کشور مانع از صدور اعتبارنامه او شد. پس از ماجرای ارتداد جبهه ملی او که حاضر به استعفا از نمایندگی
ارتداد جبهه ملی او که حاضر به استعفا از نمایندگی اولین دوره مجلس شورای ملی پس از انقلاب نبود، در سوم شهریور ۱۳۶۰ به زندان افتاد و چون زیر بار مصاحبهٔ تحمیلی نمی‌رفت، پس از چند ماه زندان انفرادی تا اسفند ۱۳۶۲ به مدت سی ماه در زندان ماند. جمعیت دفاع از آزادی و حاکمیت ملت ایران. وی پس از آزادی از زندان در اسفند ۱۳۶۴ به اتفاق فعالانی مانند مهدی بازرگان و ... «جمعیت دفاع از آزادی و حاکمیت ملت ایران» را تشکیل داده و رئیس هیئت اجرائی آن شد و از جمله نظرات آن‌ها در این سازمان اتمام جنگ بعد از فتح خرمشهر بود که در
این سازمان اتمام جنگ بعد از فتح خرمشهر بود که در ۲۶ خرداد ۱۳۶۷ محل انجمن آن‌ها توسط حاکمیت به تصرف درآمد. همچنین اینان در اردیبهشت سال ۱۳۶۹ نامه ۹۰ امضایی به رئیس‌جمهور نوشته و از اوضاع آشفته کشور انتقاد و ابراز نگرانی کرده بودند که پس از آن مدت‌ها به زندان افتادند و خود او طی ۳۳۳ روز زندان انفرادی و علی‌رغم شکنجه‌های بسیار، حاضر به اعتراف و امضای توبه نامه نشد. جبهه ملی ایران (پنجم). با شروع فعالیت مجدد جبهه ملی ایران به رهبری ادیب برومند او نیز مجدداً فعالیت خود را در هیئت اجرایی موقت جبهه ملی به همراه
خود را در هیئت اجرایی موقت جبهه ملی به همراه سایر فعالان شورای مرکزی به صورت زیر آغاز نمود. پس از با تکمیل شورای مرکزی مطابق با ساختار اساسنامه سال ۱۳۵۸ شورای مرکزی جبهه ملی اقدام به انتخاب هیئت رهبری سه نفره شامل: ادیب برومند، نظام الدین موحد، به ریاست علی اردلان و هیئت اجرایی پنج نفره شامل: پرویز ورجاوند، سید حسین موسویان، مسعود حجازی، غلامرضا رحیم و حسن لباسچی نمود. در هیئت اجرایی پرویز ورجاوند سخنگوی جبهه ملی و مسعود حجازی رئیس هیئت اجرایی گردیدند. درگذشت. اردلان در ۲۱ بهمن ماه ۱۳۷۸ از دنیا رفت.
نارداران روستای ساحلی بزرگی است در شبه جزیره آبشوران در حومه باکو، پایتخت جمهوری آذربایجان، مردم این روستا به زبان تاتی سخن می گویند. آبادی نارداران در حدود ۲۸ کیلومتری شمال شرقی باکو واقع شده است. این شهر دژ و گورستانی قدیمی و مسجدی به نام حاجی بخشی و دو آرامگاه به نام‌های پیر و بی‌بی‌رحیمه دارد. رحیمه از خواهران علی بن موسی‌الرضا بوده‌است. این روستا از دیرباز محل آموزش طلبه‌های دینی شیعه بوده‌است. شمار زیادی از روحانیان شیعه این روستا در زمان شوروی کشته یا به سیبری تبعید شدند. مسجد نارداران در زمان
یا به سیبری تبعید شدند. مسجد نارداران در زمان کمونیست‌ها تبدیل به موزه اسکلت‌های تاریخی و انبار تجهیزات کشاورزی شد. نارداران به خاطر شکار، مهمان نوازی، مذهبی بودن مردم و چادری بودن زنانش معروف است. صید تاس‌ماهی نیز در این روستا رایج است. شورش. در سال ۲۰۰۲/۱۳۸۱ شورشی در روستای نارداران رخ داد که مقامات جمهوری آذربایجان علت آن را بنیادگرایی اسلامی و برخی رسانه‌های غربی علت اصلی آن را عدم گازرسانی به روستا و اشکالات شبکه برق ذکر کرده‌اند. در پی این شورش مأموران انتظامی، علی‌کرم علی‌اف، رئیس حزب اسلامی جمهوری
انتظامی، علی‌کرم علی‌اف، رئیس حزب اسلامی جمهوری آذربایجان را دستگیر کردند.
حَواریون (جمع حَواری به معنی یارِ برگزیده) عنوان دوازده تن از یاران و شاگردان ویژهٔ عیسی مسیح است. واژهٔ "اپاسل" (Apostle) از "آپوستولو"ی یونانی گرفته شده که به معنی «رسولان» می‌باشد و به همین علت از اصطلاح «رسولان» نیز برای حواریون استفاده می‌شود. تمام ۱۲ حواری در ابتدا تابع دین یهودیت و همگی (همچون خود عیسی مسیح) اصالتاً یهودی‌زاده (یهودی‌نژاد) بودند. ایشان پس از ایمان به عیسی مسیح، جزو مسیحیان یهودی‌نژاد به شمار می‌آمدند، چرا که از نژاد یهود بودند، اما به عیسی مسیح ایمان آورده بودند و به این ترتیب دیانت
عیسی مسیح ایمان آورده بودند و به این ترتیب دیانت ایشان از یهودیت به مسیحیت تغییر می‌یافت. علت تأکید بر این موضوع این است که "یهودی" بودن را می‌توان از دو دیدگاه تعریف کرد: «نژاد» و «دیانت». تفاوت تعریف «حواری (Apostle)» با «رسول/شاگرد (Diciple)»:. عنوان "حواریون" فقط به ۱۲ تن از شاگردان یا رسولان یا یاران خاص عیسی مسیح اطلاق می‌شود، که در ادامه اسامی ایشان ذکر شده‌ است. اما برعکس آن صادق نیست، به این معنا که تمامی شاگردان یا رسولان عیسی مسیح، حواری عیسی مسیح نیستند؛ برای مثال برنابا رسول، پولس رسول، مرقس
نیستند؛ برای مثال برنابا رسول، پولس رسول، مرقس رسول، لوقا رسول، یعقوب رسول (برادرخواندۀ عیسی مسیح) و سایر رسولان نام برده شده در کتاب مقدس مسیحی، همگی جزو شاگردان یا رسولان عیسی مسیح هستند، اما جزو حواریون شمرده نمی‌شوند. متیاس تنها حواری عیسی مسیح است، که پس از تصلیب و رستاخیز عیسی مسیح، توسط سایر حواریون انتخاب شد. اسامی حواریون. درکتاب مقدس مسیحی (انجیل متی باب ۱۰ - انجیل لوقا باب ۶ - انجیل مرقس باب ۳) نام‌های حواریون مسیح چنین ذکر شده‌است: ۱. شمعون پطرس پسر یونا ۲. اندریاس پسر یونا (برادر شمعون پطرس)
پسر یونا ۲. اندریاس پسر یونا (برادر شمعون پطرس) ۳. یعقوب پسر زبدی معروف به یعقوب بزرگ ۴. یوحنا پسر زبدی (برادر یعقوب پسر زبدی) ۵. فیلیپ یا فیلیپُس ۶. برتولما (طبق سنت مسیحی وهمچنین نظر اکثریت مورّخان، احتمالاً همان "ناتانائیل" مذکور در انجیل یوحنا می‌باشد) ۷. توما معروف به توماس شکاک ۸. متی (طبق سنت مسیحی، متی همان شخص نام برده شده با نام "لاوی" در انجیل مرقس و انجیل لوقا می‌باشد) معروف به باج گیر ۹. یعقوب پسر حلفا معروف به یعقوب کوچک تر ۱۰. یهودا تادئوس معروف به لبی یا لبائوس به معنای دلیر ۱۱. شمعون قانوی
به لبی یا لبائوس به معنای دلیر ۱۱. شمعون قانوی یا شمعون غیور که لقب «غیور» احتمالاً به سبب عضویت او در گروه یهودیان شورشی علیه روم، پیش از پیوستن به حواریون عیسی مسیح بوده است. ۱۲. الف- یهودا اسخریوطی (که او هم همچون شمعون غیور احتمالاً عضو یهودیان شورشی علیه روم بود، اما بر خلاف شمعون غیور، پس از انتخاب شدن او به عنوان حواری، همچنان به شورشیان یهودی احساس تعلق خاطر می‌کرد و در نهایت هم به عیسی مسیح خیانت کرد، اما بعداً پشیمان شد و خودکشی کرد.) ۱۲. ب- متیاس (توسط حواریون با قرعه انتخاب شد به جای یهودا
(توسط حواریون با قرعه انتخاب شد به جای یهودا اسخریوطی) حواریون مسئولیت ابلاغ بشارت عیسی را به دیگر اقوام بنی‌اسرائیل پذیرفتند و مسیح بودن عیسی و بر حق بودن وی را تصدیق کردند. پس از به صلیب کشیده شدن عیسی مسیح و برخاستن او از مردگان در روز سوم و عروج او به آسمان، حواریون بر طبق دستور عیسی مسیح، به سوی تمامی اقوام (شامل یهودیان/ قوم بنی‌اسرائیل و سایر اقوام/غیریهودیان) در نقاط مختلف زمین پراکنده شده و به ابلاغ پیام انجیل پرداختند. بر اساس متن «انجیل»، یهودا اسخریوطی که در ابتدا جزو دوازده حواریون به شمار
اسخریوطی که در ابتدا جزو دوازده حواریون به شمار می‌رفت، خیانت کرده و عیسی مسیح را به سربازان رومی تسلیم نمود. او از این عمل خود پشیمان شد و خود را حلق‌آویز کرد و جسد بی‌جان وی در مزرعه‌ای افتاد که بعداً به نام "" شناخته می‌شد. بعدها «متیاس» توسط سایر حواریون، به جای یهودا اسخریوطی به عنوان دوازدهمین حواری انتخاب شد. ریشه‌شناسی نام. گویند که در زبان نبطی کلمهٔ «حواریون» به‌معنای «شویندگان، غسالون» است، و یاران عیسی را بدان جهت حواری خوانند که به غسل و نظافت لباس و جامه اهمیت زیادی قائل بوده‌اند و جامهٔ سپید
و جامه اهمیت زیادی قائل بوده‌اند و جامهٔ سپید می‌پوشیدند. فرضیه دیگر برای عنوان حواری، طهارت و پاکیزگی زندگی درونی و معنوی‌ آن‌ها است. سرگذشت حواریون. در زمان حاکمیت نرون، به دست رومیان مصلوب شد. طبق تاریخ کلیسای کاتولیک، پیکر پطرس، پس از به صلیب کشیده شده شدن در شهر رُم (پایتخت روم) در همین شهر دفن شد که بعدها کلیسای کاتولیک سن پیترو (سن پیترو = قدیس پطرس) واقع در واتیکان، در همان مکان بنا شده است. طبق سنت مسیحی، انجیل مرقس، توسط مرقس، که شاگرد پطرس بود، به روایت پطرس نگاشته شده است. بارتولومئو (برتولما)
روایت پطرس نگاشته شده است. بارتولومئو (برتولما) - ناتانائیل طبق روایاتی که صحّت آن‌ها قطعی نیست، باتولومئو در شهر Zgërdhesh واقع در کشور آلبانی امروزی دستگیر شده و برای اعدام، پوست او را از بدنش جدا کردند و به شکل وارونه به صلیب کشیدند، چرا که برادر پادشاه آن منطقه به نام پُلیمیوس، توسط او به عیسی مسیح ایمان آورده بود. بر اساس نقل مورخ یهودی یوسفوس کمی قبل از سقوط اورشلیم توسط رومیان، در حدود سال‌های ۶۲ تا ۶۹ میلادی حنانیا که کاهن اعظم بود به همراه فریسیان و کاتبان از یعقوب خواستند تا در یکی از سالن‌های
و کاتبان از یعقوب خواستند تا در یکی از سالن‌های اجتماعات معبد نبوت مسیح را انکار کند، اما یعقوب نپذیرفت. او را در سن نودوشش‌سالگی از بالای برج معبد اورشلیم به پایین پرتاب کردند. آنان در حالی که او برای ایشان طلب بخشش می‌کرد با چوب بر سرش کوبیدند تا جان سپرد، سپس جسدش را با ارّه تکه‌تکه کردند. او به عبادت و زهد و تقوا در میان یهودیان شهره بود. به دست رومیان به صلیب کشیده شد. او بعد از خیانت و لو دادن عیسی مسیح، یهودا اسخریوطی نزد کاهنان یهود رفت و گفت سکه‌ها را به آن‌ها پس می‌دهد تا عیسی را آزاد کنند اما
را به آن‌ها پس می‌دهد تا عیسی را آزاد کنند اما روحانیون یهودی قبول نکردند. سپس یهودا خود را حلق‌آویز کرده، جان سپرد و بعداً جسد در حال تجزیۀ او، بر زمین افتاده، متلاشی شد. محققین و مورخین معتقدند واژۀ «اسخریوطی» در نام یهودا اسخریوطی، عنوان غیرمعمول و نامتعارفی است که می‌تواند زوایای تاریخی مهمی در خود نهفته باشد، چرا که می‌دانیم در آن زمان گروهی از یهودیان شورشی افراطی علیه حاکمیت روم بر سرزمین اسرائیلیان فعالیت می‌کردند و به نام "سِخاریای" شناخته می‌شدند که به دلیل حمل و استفاده از «خنجر» مشهور بودند
که به دلیل حمل و استفاده از «خنجر» مشهور بودند (واژۀ «سخاریای» به معنی «آنانی که خنجر حمل می‌کنند» است). اعضای این گروه خنجر خود را در زیر لباس خود پنهان کرده و در بین مردم عادی به سربازان رومی نزدیک می‌شدند و سربازان رومی را ترور می‌کردند. این احتمال توسط مورخین داده شده که این یهودا، به سبب عضویت در آن گروه، عنوان «اسخریوطی» را داشته باشد، که حالتی تغییر یافته از واژۀ «سِخاریای» است. حتی این احتمال داده می‌شود که علت خیانت یهودا اسخریوطی به عیسی‌مسیح، ناامیدی و سرخوردگی او از عیسی به عنوان «مسیح» بود، که
و سرخوردگی او از عیسی به عنوان «مسیح» بود، که -طبق اعتقاد بخشی از یهودیان- انتظار می‌رفت به عنوان فرماندهی نظامی، سرزمین اسرائیل را از حاکمیت روم آزاد کند و احکام تورات را در آن سرزمین اجرا کند، در حالی که عیسی‌مسیح دقیقاً برخلاف این باور، معتقد به بشارت کلام خدا به روش صلح‌آمیز بود. به جزیرهٔ پاتموس تبعید شد و تا آخر عمر آنجا ماند و امروز در سلوج ترکیه آرامگاهی برای او بنا کردند. طبق سنت مسیحی، یوحنا یکی از اناجیل اربعۀ مقدس مسیحیان، یعنی انجیل یوحنا را نگاشت. برخی می‌گویند او به هند مسافرت کرد و در آنجا
برخی می‌گویند او به هند مسافرت کرد و در آنجا درگذشت و هم اکنون مقبره‌ای منسوب به او در آنجا وجود دارد. در سال ۴۴ میلادی به دستور هرود اگریبا نوهٔ هرود بزرگ گردن زده شد. به صلیب کشیده شد. تحت تعقیب بود و در حدود ۳۴ میلادی در حبشه درگذشت. طبق سنت مسیحی، متی یکی از اناجیل اربعۀ مقدس مسیحیان، یعنی انجیل متی را نگاشت. بنا بر سنت مسیحی ارتودوکس و کلیسای ارمنی او برای بشارت به سرزمین ایران مهاجرت کرد و توسط پادشاه ارمنستان به قتل رسید و در ارومیه درگذشت. آرامگاهی منسوب به او در قره‌کلیسا وجود دارد. برخی از مورخان
به او در قره‌کلیسا وجود دارد. برخی از مورخان مدعی هستند او در ارمنستان یا ایران فوت کرده و برخی دیگر معتقدند او در جزیرهٔ بریتانیا درگذشته است. متیاس
عباس عطار (۹ فروردین ۱۳۲۳ – ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷) عکاس ایرانی بود. او دانش‌آموخته رشته مطبوعات و ارتباطات در انگلستان بود و در دهه ۱۹۷۰، به دلیل روزنامه‌نگاری در بیافرا، ویتنام و آفریقای جنوبی و مقالات گسترده خود در مورد ادیان در سال‌های بعد، شناخته شد. وی از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳، عضو سیپا پرس، از ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۰ عضو گاما بود و در ۱۹۸۱ به مگنوم فوتوز (آژانس عکس مگنوم) پیوست و در ۱۹۸۵ عضو تمام وقت مگنوم شد؛ او همچنین از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱ رئیس دوره‌ای مگنوم بود. زندگی‌نامه. سال ۱۹۵۲ به همراه خانواده‌اش، وقتی ده ساله بود، از
۱۹۵۲ به همراه خانواده‌اش، وقتی ده ساله بود، از ایران مهاجرت کرد. در عکسی خانوادگی که بدرقه کنندگان خانواده عطار از او و پدر، مادر و سه برادرش گرفته‌اند عباس ده ساله، دوربین عکاسی بر گردن آویخته است. چهار سال بعد اولین عکس‌هایش را در ۱۴ سالگی، در زمان استقلال الجزایر گرفت. از سال ۱۳۴۹ پس از پایان تحصیلاتش در رشته ارتباطات در بریتانیا حرفه عکاسی را آغاز کرد. در ۲۶ سالگی، عکس‌هایش در مجلات جهان به چاپ رسید؛ عکس‌هایی با قالب سیاسی و اجتماعی. از جنگ‌ها و انقلاب «بیافرا» در آفریقا تا بنگلادش و ویتنام و خاورمیانه
در آفریقا تا بنگلادش و ویتنام و خاورمیانه و شیلی و آفریقای جنوبی، همراه با روایتی از آپارتاید.از ۱۳۵۷ تا ۱۳۵۹ «عباس» از پشت دوربین عکاسی‌اش به انقلاب اسلامی ایران نگریست و لحظات به‌یادماندنی ایرانی‌ها را روی کاغذهای عکاسی ماندگار کرد و همان‌طور که خودش گفت برای تاریخ عکس گرفت. در ۱۹۶۱، پس از آنکه عکس‌هایش جهانی شد، به آژانس عکس «مگنوم» پیوست. تاریخ تأسیس «مگنوم» به ۱۹۴۷ بازمی‌گشت؛ آژانسی که عکاس مشهور فرانسوی «هنری کارتیه برسون» به همراه «رابرت کاپا» و چند عکاس جنگ تشکیل دادند که برای ثبت وقایع سیاسی و
عکاس جنگ تشکیل دادند که برای ثبت وقایع سیاسی و اجتماعی جهان گرد هم آمده بودند؛ زمانی که عباس، ۳سال بیشتر نداشت. سال‌ها بعد، یعنی در ۵۴ سالگی (از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱)، رئیس دوره‌ای آژانس عکس «مگنوم» شد. یک سال پیش از آنکه او رئیس دوره‌ای آژانس شود، بعد از ۱۷ سال دوری از سرزمینش به ایران بازگشت. دستاورد این سفر، کتابی شد به نام «روزشمار ایران ۲۰۰۲–۱۹۷۱» که علاوه بر عکس‌ها، شامل یادداشت‌های روزانه عباس نیز هست و این یادداشت‌های روزانه در ایام سفر کمک می‌کند تا زیبایی‌شناسی شخصی عکس‌هایش برای بیننده شناسانده و معنی
شخصی عکس‌هایش برای بیننده شناسانده و معنی شود. او از سال۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ به مکزیک سفر کرد و به عکاسی پرداخت. ۱۱ جلد کتابی که تاکنون از او به چاپ رسیده، تنها بخشی از فعالیت‌های سی‌و شش‌ساله او را شامل می‌شود. در پس چهره جدی عباس عطار – که گاهی خشک و بداخلاق به نظر می‌رسد– طنزی شرقی نهفته است. عباس عطار در ۵ اردیبهشت ۱۳۹۷ به علت بیماری سرطان در سن ۷۴ سالگی در پاریس درگذشت. گرامی‌داشت در گوگل. در مارس ۲۰۲۴ و به مناسبت هشتادمین سالگرد تولد عباس عطار، گوگل دودل روز ۲۹ مارس به عباس عطار اختصاص یافت.
آگوستا مرکز ایالت مِین آمریکاست. این شهر نزدیک به ۸۰٬۰۰۰ سکنه دارد.
دانشگاه مِین که از آن بعنوان UMaine نیز یاد می شود یکی از دانشگاه‌های دولتی ایالات متحده آمریکا بوده و در ایالت مِین واقع است. این دانشگاه در سال ۱۸۶۵ تأسیس گردید که با مساحتی معادل 660 هکتار در حال حاضر بزرگترین دانشگاه در ایالت «مین» به حساب می‌آید و بیش از ۱۲۰۰۰ دانشجو در آن مشغول تحصیل هستند. بعنوان معتبرترین دانشگاه در ایالت مین، این دانشگاه جزو دانشگاه های با کیفیت بالا برای مقاطع دکتری طبقه بندی شده است . این دانشگاه یکی از 100 دانشگاه دولتی برتری است که بودجه تحقیقاتی زیادی از سوی بنیاد ملی علوم
است که بودجه تحقیقاتی زیادی از سوی بنیاد ملی علوم آمریکا جذب می کند. این دانشگاه دارای مراکز تحقیقاتی متعددی نظیر مرکز ترکیبات و سازه های پیشرفته و لابراتوار رسانه های تعاملی چند حسی می باشد. در سال 2020، سازمان ناسا (NASA) با همکاری دانشگاه مین، مرکزی برای تحقیقات و پرتاب ماهواره در این دانشگاه ایجاد نمود . منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/University_of_Maine
دانشگاه آبرن یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در آبرن واقع در ایالت آلاباما آمریکا است که در سال ۱۸۵۶ میلادی تأسیس شده‌است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Auburn_University
انکوریج بزرگ‌ترین شهر ایالت آلاسکا در کشور ایالات متحده آمریکا و یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی و فرهنگی این آلاسکا است. این شهر در جنوب مرکزی آلاسکا، در نزدیکی خلیج کوک، واقع شده و به عنوان دروازه‌ای برای دسترسی به بخش‌های مختلف آلاسکا شناخته می‌شود. با وجود اینکه جونو پایتخت آلاسکا است، انکوریج به دلیل تراکم جمعیتی بیشتر و تمرکز بسیاری از فعالیت‌های تجاری و حمل‌ونقل، نقشی برجسته در این ایالت دارد. آب‌وهوای انکوریج ترکیبی از ویژگی‌های اقلیم زیرقطبی و معتدل است که باعث می‌شود زمستان‌های سرد و تابستان‌های خنک
که باعث می‌شود زمستان‌های سرد و تابستان‌های خنک داشته باشد. طبیعت زیبای اطراف شهر، از جمله کوه‌های چاوگاچ، پارک‌های ملی و مسیرهای طبیعت‌گردی، انکوریج را به مقصدی محبوب برای گردشگران و علاقه‌مندان به ماجراجویی در فضای باز تبدیل کرده است. این شهر همچنین یکی از بهترین مکان‌ها برای مشاهده شفق قطبی در زمستان به شمار می‌رود. اقتصاد انکوریج به شدت به صنعت نفت، ترابری و گردشگری وابسته است. فرودگاه بین‌المللی تد استیونز در انکوریج یکی از پرترددترین فرودگاه‌های باربری در جهان است و نقش مهمی در تجارت جهانی دارد. از
در جهان است و نقش مهمی در تجارت جهانی دارد. از نظر فرهنگی، انکوریج با میزبانی از جشنواره‌ها، رویدادهای هنری، و موزه‌هایی که تاریخ و فرهنگ بومی آلاسکا را نمایش می‌دهند، جذابیت دارد. این شهر همچنین مکانی است که در آن سنت‌ها و فرهنگ بومیان آلاسکا با زندگی امروزی ترکیب شده است. این شهر در ۱۹۱۴–۱۹۱۵ از یک ایستگاه راه‌آهن گسترش یافت و بعدها به واسطه کشفیات نفت و گاز به شهری بزرگ و وسیع و آباد تبدیل شد. این شهر هم‌اکنون کمتر از ۳۰۰ هزار جمعیت دارد، و از منابع درآمد این شهر می‌توان به منابع نفتی و گردشگری اشاره
این شهر می‌توان به منابع نفتی و گردشگری اشاره کرد. دانشگاه پاسیفیک آلاسکا در ۱۹۵۹ در این شهر بنیاد نهاده شد. این شهر همچنین دارای موزه‌های تاریخ و هنر و دارای ۳ بیمارستان، ۱ فرودگاه بین‌المللی، ۳ فرودگاه داخلی، ۳ مرکز ترانزیت، ۴ دانشگاه و ۳ کالج می‌باشد.
تاریخ ایالات سرخستان از ورود بومیان آمریکا به آمریکای شمالی در حدود ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد آغاز شده‌است و روز استقلال رسمی آمریکا در ۴ جولای سال ۱۷۷۶ است. در گذر تاریخ، گروه‌ها و فرهنگ‌های متعددی در این سرزمین زندگی کرده‌اند که بسیاری از آن‌ها در سده شانزدهم میلادی رو به افول رفته و ناپدید گشتند. ورود کریستف کلمب در سال ۱۴۹۲، آغازگر استعمار اروپا در آمریکا بود. از سال ۱۶۰ به بعد، گروه‌ها و کلنی‌های مختلف و جدیدی در این سرزمین، از ملیت‌ها و نژادهای مختلف تشکیل شدند. امروزه، کشور ایالات متحده آمریکا، دارای
شدند. امروزه، کشور ایالات متحده آمریکا، دارای بیشترین تنوع قومی و نژادی در میان تمامی کشورهای جهان است. ساکنین بومی آمریکا. نخستین انسان‌هایی که به قاره آمریکا رسیدند، بخشی از موج مردمانی بودند که به آرامی از آفریقا گذر کرده به قاره‌های دیگر رفته بودند. پاره‌ای از این مردمان حدود یکصد هزار سال پیش ابتدا به آسیا و اروپا مهاجرت کردند. زمانی گروه‌های اندکی از همین مردمان به اقیانوس آرام رسیدند و حتی از اقیانوس نیز گذشتند و خود را به استرالیا رساندند. سرانجام در حدود ۱۴٬۰۰۰ سال پیش (به روایتی ۲۵٬۰۰۰ سال پیش)
در حدود ۱۴٬۰۰۰ سال پیش (به روایتی ۲۵٬۰۰۰ سال پیش) از آسیا و از راه آنچه امروز تنگه برینگ نامیده می‌شود به قاره آمریکا وارد شدند. از این نخستین آمریکاییان سنگ‌نگاره‌ها و گورستان‌ها و برخی اشیا دیگر به‌جا مانده‌است. بومیان و سرخ‌پوستان به‌تدریج به درجات مختلف تکامل اجتماعی و فرهنگی رسیدند و نتیجهٔ آن، پدیدآوردن تمدن‌هایی بود که در اوج شکوفایی، به عالی‌ترین مدارج تمدن باستانی نایل شدند. این تمدن‌ها، مایا، تول تک‌ها، آزتک‌ها، اینکاها نام داشتند. تمدن مایا تمدن مایا از اتحاد و به هم پیوستن ۲۰ قبیله سرخ‌پوست در
مایا از اتحاد و به هم پیوستن ۲۰ قبیله سرخ‌پوست در آمریکای مرکزی در کنار سواحل خلیج مکزیک در ۵۰۰سال پیش از میلاد شکل گرفته و در قرن‌های هشتم و نهم میلادی به اوج خود رسید. از لحاظ آثار هنری و معماری هیچ تمدن دیگری در قاره آمریکا نتوانست از مایاها پیشی بگیرد. تمدن مایا در قرن شانزدهم میلادی توسط فاتحین اسپانیایی افول کرد. تمدن تول تک‌ها در بین قرن‌های هشتم تا دهم مردمانی از سوی شمال به فلات مرکزی مکزیک هجوم آورده و اندکی پیش از سال ۱۰۰۰ میلادی امپراتوری تول تک‌ها را تشکیل دادند. سپس تهاجم خود به سمت جنوب
تک‌ها را تشکیل دادند. سپس تهاجم خود به سمت جنوب ادامه داده و بخش‌هایی از سرزمین‌های متعلق به مایاها را تصرف کردند. تول تک‌ها نیز همانند مایاها دارای معماری و هنر پیشرفته‌ای بوده‌اند. امپراتوری تول تک‌ها در قرن دوازدهم میلادی به علت خشکسالی دراز مدت و قحطی و امواج جدید هجوم‌ها و یورش‌های سرخ‌پوستان شمالی افول کرد. تمدن آزتک‌ها آزتک‌ها، قبیله کوچکی بودند که در قرن دوازدهم وارد فلات مرکزی مکزیک شده و به تدریج سرزمین‌های اطراف، از اقیانوس آرام تا خلیج مکزیک را تحت سلطه خود درآوردند. اوج توسعه امپراتوری آزتک‌ها