payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلر است که براساس داستانی نوشته آگاتا کریستی با حضور ستاره‌های آن‌زمان هالیوود ساخته شد. رنه کلر جایزه بهترین کارگردانی را نیز با این فیلم از آن خود کرد. سال بعد نیز او برای دومین بار جایزه اصلی جشنواره را برای فیلم سکوت طلاست به‌دست آورد. این فیلم به عنوان اولین ساخته فرانسوی کلر پس از بازگشت از مهاجرت دوازده‌ساله‌اش به بریتانیا و آمریکا شناخته می‌شود. همزمانی آغاز جشنواره لوکارنو با اوج جنبش نئورالیسم ایتالیا موجب شد جوایز مهمی در آن سال‌ها از این جشنواره به فیلم‌های این جنبش مشهور سینمایی تعلق گیرد که
به فیلم‌های این جنبش مشهور سینمایی تعلق گیرد که از مهم‌ترین آن‌ها می‌توان به موفقیت روبرتو روسلینی با فیلم آلمان سال صفر در سومین دوره این جشنواره اشاره کرد. یک سال بعد از او نیز ویتوریو دسیکا جایزه ویژه هیئت داوران را با شاهکار نئورالیستیش دزد دوچرخه از آن خود کرد. با وجود شکل‌گیری جشنواره از سال ۱۹۴۶ اولین دوره رقابتی آن به سال ۱۹۴۹ بر می‌گردد؛ سالی که مزرعه هفت گناه ساخته ژان دوایور جایزه اصلی جشنواره را به‌دست آورد. دهه ۱۹۵۰. در دهه پنجاه فیلم‌های آمریکایی در جشنواره لوکارنو بسیار موفق ظاهر شدند و سال
در جشنواره لوکارنو بسیار موفق ظاهر شدند و سال ۱۹۵۰ جایزه اصلی جشنواره به فیلم جنگی وقتی ویلی از راهپیمایی برمی گردد ساخته مهجور کارگردان صاحب‌نام آمریکایی جان فورد تعلق گرفت. این فیلم امروزه از کارهای کم‌اهمیت جان فورد به حساب می‌آید. دیگر کارگردان مهم دنیای سینما آلفرد هیچکاک نیز در این سال با فیلم ترس صحنه از سوی جشنواره مورد تجلیل قرار گرفت. با وجود برگزاری منظم جشنواره در این سال‌ها، ششمین دوره آن در سال ۱۹۵۱ تشکیل نشد که این اتفاق در تاریخ جشنواره تنها یک بار دیگر در سال ۱۹۵۶ تکرار شد. تا سال ۱۹۵۷ که
یک بار دیگر در سال ۱۹۵۶ تکرار شد. تا سال ۱۹۵۷ که جایزه اصلی با عنوان جایزه بزرگ به برگزیدگان اعطا می‌شد کارگردانان معتبری چون میکل آنجلو آنتونیونی، چارلز کریشتون، اتو پرمینجر و آنری ورنوی این جایزه را تصاحب کردند. در برخی از این سال‌ها جایزه به چندین فیلم تعلق می‌گرفت. یرژی ترونکا فیلمساز و انیماتوریست مشهور اهل چک که به والت دیزنی اروپای شرقی نیز مشهور بود در این سال‌ها توانست دو بار جایزه بزرگ را از آن خود کند و نامش را کنار رنه کلر به عنوان تنها افرادی که تاکنون جایزه اصلی این جشنواره را دو بار از آن
که تاکنون جایزه اصلی این جشنواره را دو بار از آن خود کرده‌اند، ثبت کند. در سال۱۹۵۸ فیلم سرژ زیبا اولین ساخته کلود شابرول و به گفته برخی از تاریخ‌نگاران، اولین فیلم جریان موج نو سینمای فرانسه در جشنواره لوکارنو اکران شد که بعدها تبدیل به یکی از اتفاقات مهم و اثرگذار جشنواره شد. این دهه با اعطای جایزه بهترین کارگردانی به استنلی کوبریک کارگردان صاحب‌نام دنیای سینما برای فیلم بوسه قاتل کار خود را به پایان رساند. دهه ۱۹۶۰. در این دهه سلطه فیلم‌های آمریکایی بر این جشنواره از بین رفت و فیلم‌های اروپایی بیشترین
این جشنواره از بین رفت و فیلم‌های اروپایی بیشترین سهم را در جوایز اصلی از آن خود کردند. با این حال یکی از مهم‌ترین فیلم‌های برنده جایزه اصلی در اوایل دهه شصت مربوط به سینمای ژاپن و فیلم مشهور آتش در دشت ساخته کارگردان پرآوازه ژاپنی کن ایچیکاوا بوده‌است. ایچیکاوا پیش تر با شاهکار خود چنگ برمه ای در محافل مهم سینمایی چون اسکار و ونیز حضوری موفق داشت و لوکارنو در معرفی او به مجامع بین‌الملل نقش چندانی ایفا نکرد. با این حال سه سال بعد جشنواره لوکارنو یکی از مهم‌ترین کشف‌های سینمایی خود را انجام داد و یکی از
کشف‌های سینمایی خود را انجام داد و یکی از پرآوازه‌ترین فیلمسازان نیمه دوم قرن بیستم را به جهان معرفی کرد که این فرد کسی نبود جز میلوش فورمن کارگردان مشهور اهل چکسلواکی و خالق شاهکارهایی چون مجلس رقص آتش‌نشان‌ها، پرواز برفراز آشیانه فاخته و آمادئوس. فورمن در سی سالگی جایزه اصلی لوکارنو موسوم به بادبان طلایی را با فیلم پیتر سیاه از آن خود کرد. پیتر سیاه روایت چند روز از زندگی پیتر، نوجوان ۱۷ ساله چکی است. این گونه فیلم‌های کم‌خرج که اغلب به زندگی نوجوانان می‌پرداختند در اروپای آن زمان بسیار رایج بود. اعطای
در اروپای آن زمان بسیار رایج بود. اعطای جایزه اصلی به این فیلم از سینمای بلوک شرق، یکی از اتفاقات مهم عصر جنگ سرد در جشنواره‌های سینمایی به حساب می‌آید. در یکی دیگر از سال‌های مهم این دهه گلوبر روشا فیلمساز بزرگ برزیلی جنبش سینما نوو (Novo)با فیلم زمین محنت زده جایزه اصلی جشنواره را از آن خود کرد. پخش این فیلم ابتدا در برزیل با وجود این که داستان در یک کشور خیالی به نام ال‌دورادو می‌گذرد ممنوع اعلام شده بود و دلیل آن نیز تصویر نامناسبی بود که از این کشور ارائه می‌شد؛ هرچند پس از اعتراضات فراوان فیلمسازان
می‌شد؛ هرچند پس از اعتراضات فراوان فیلمسازان برزیلی و فرانسوی، اجازه نمایش آن در برزیل و جشنواره کن داده شد. از این فیلم روشا در کنار دیگر فیلم مشهورش با نام خدای سیاه، شیطان سفید به عنوان دو فیلم بزرگ تاریخ برزیل یاد می‌کنند. در سال ۱۹۶۸ مائوریسیو پونزی فیلمساز و منتقد کمتر شناخته شده ایتالیایی با اولین فیلم خود به نام رؤیاها جایزه اصلی جشنواره را با نام جدید یوزپلنگ طلایی (تغییر عنوان از بادبان به یوزپلنگ) از آن خود کرد. در این سال یکی از مهم‌ترین اتفاقات سیاسی تاریخ جشنواره جایی به وقوع پیوست که جیری
سیاسی تاریخ جشنواره جایی به وقوع پیوست که جیری منزل فیلمساز برجسته اهل چک در حالی که رئیس هیئت داوران جشنواره بود در اعتراض به لشکرکشی شوروی به پراگ از داوری جشنواره کنار رفت تا با این کار خللی در برگزاری آن ایجاد کند، اما برگزارکنندگان جشنواره بلافاصله با انتخاب هیئت داوران جوان تر، مانع برگزار نشدن جشنواره شدند. یک سال بعد نسل جدیدی از فیلمسازان سوئیسی در این جشنواره ظهور کردند که از میان آن‌ها می‌توان به میشل سوتر، ایوه یرسین، فرانسیس ریوسر، کلود چمپیون، کلمنس کلوپفنشتاین، آلن تانر و فردی مورر اشاره
کلمنس کلوپفنشتاین، آلن تانر و فردی مورر اشاره کرد. از میان این افراد آلن تانر با فیلم شارل، مرده یا زنده توانست یوزپلنگ طلایی را به صورت مشترک با سه فیلم دیگر به‌دست آورد. تانر فیلمش را در واکنش به حوادث می ۱۹۶۸ ساخته بود. این برای اولین بار بود که جایزه اصلی جشنواره به یک فیلمساز سوئیسی تعلق می‌گرفت. حضور مارلنه دیتریش ستاره افسانه‌ای سینمای کلاسیک در کنار جوزف فون اشتنبرگ در هتل محل برگزاری مراسم از مهم‌ترین اتفاقات حاشیه‌ای اوایل دهه شصت این جشنواره بود که موجب شد خبرنگاران و پاپاراتزی‌های فراوانی از
که موجب شد خبرنگاران و پاپاراتزی‌های فراوانی از نقاط مختلف دنیا به آن جا کشانده شوند. دهه ۱۹۷۰. در سال ۱۹۷۱ پیاتزا گرانده (به ایتالیایی: میدان بزرگ) که توسط لیویو واچینی معمار سوئیسی طراحی شده بود برای اولین بار فیلم‌های جشنواره را به نمایش گذاشت و موجب شد چهره جشنواره برای همیشه تغییر کند. امروزه پیازا گرانده که دارای بزرگ‌ترین پرده سینمایی در اروپاست می‌تواند ۸۰۰۰ تماشاگر را در خود جای دهد و تماشای فیلم را برای سینما دوستان به لذتی وصف ناشدنی تبدیل کند. با این وجود باران‌های سنگین، برگزارکنندگان جشنواره
این وجود باران‌های سنگین، برگزارکنندگان جشنواره را نیز وادار کرده‌است تا امروزه تمهیدات گسترده‌ای برای خیس نشدن حاضران در این سینمای روباز در نظر بگیرند و البته تماشاگران نیز اکثراً با بارانی به دیدن فیلم‌ها می‌نشینند. در دهه هفتاد کشورهای آفریقایی تونس و موریتانی که در محافل سینمایی کمتر شناخته شده بودند توانستند جوایز معتبری را از این جشنواره به دست آورند. از اتفاقات مهم این دهه می‌توان به اهدای جایزه اصلی جشنواره به فیلم لحظات جانفرسا اولین ساخته مایک لی اشاره کرد. مایک لی بعدها در دهه نود با خلق
لی اشاره کرد. مایک لی بعدها در دهه نود با خلق شاهکارهایی چون برهنه و رازها و دروغ‌ها در سراسر دنیا به اعتباری گسترده دست یافت. ایشوان ژابو کارگردان مجاری دیگر کارگردان مطرحی بود که توانست در سال ۱۹۷۴ جایزه اصلی جشنواره را برای فیلم شماره ۲۵ خیابان آتش‌نشان‌ها تصاحب کند. ژابو پیش تر در اوایل دهه شصت با فیلم عصر توهمات جایزه بادبان نقره‌ای را از این جشنواره تصاحب کرده بود. در این سال جایزه ویژه هیئت داوران به فیلم سلین و ژولی قایق‌سواری می‌کنند ساخته ژاک ریوت رسید. دیگر فاتحان یوزپلنگ طلایی این دهه چندان
رسید. دیگر فاتحان یوزپلنگ طلایی این دهه چندان نام‌های شناخته شده‌ای در تاریخ سینما نیستند. ۱۹۸۰ تا به امروز. انتخاب نکردن بهترین فیلم جشنواره در سال ۱۹۸۲ از مهم‌ترین اتفاقات این دهه بود. در این سال جایزه ویژه به فیلم صامت و غمگین آخرین حفره ساخته هربرت آشترنبوش آلمانی رسید. با نگاهی به برندگان یوزپلنگ طلایی می‌توان گفت تمرکز سیاست حاکم در جشنواره روی آثار کمتر شناخته شده از فیلمسازان پراستعداد جوان از دهه هشتاد تا به امروز همچون دو دهه شصت و هفتاد ادامه دارد. در همین دهه افرادی چون جیم جارموش و اسپایک لی
در همین دهه افرادی چون جیم جارموش و اسپایک لی با ساخته‌های خود از این جشنواره به شهرتی جهانی رسیدند. این سیاستگذاری موجب شد جشنواره نسبت به رقیبان قدیمی خود همچون ونیز و کن در نظر رسانه‌ها، کم‌رمق‌تر جلوه کند با این وجود همچنان جشنواره با اراده اولیه خود مسیرش را طی می‌کند و سالانه سینماگران جوان و کم‌نام‌ونشان از سراسر دنیا برای دیده شدن پا به لوکارنو می‌گذارند. برنامه‌ها. هر جشنواره در کنار رقابت فیلم‌ها بخش‌های دیگری نیز دارد که در لوکارنو نیز برنامه‌های زیادی چون بازنگری آثار گذشته، کارگاه تولید مشترک
زیادی چون بازنگری آثار گذشته، کارگاه تولید مشترک رایگان، گردهمایی‌ها، جوایز ویژه و ده‌ها بخش دیگر وجود دارد که جذابیت‌های زیادی برای علاقه مندان سینما ایجاد کرده‌است. فیلم‌ها در جشنواره در ۱۰ بخش نمایش داده می‌شوند که شامل فیلم‌های متنوع چه در قالب ژانر و چه در ساختار هستند و معروف‌ترین محل پخش فیلم‌ها همان پیاتزا گرانده است. جشنواره همچنین شامل دو بخش رقابتی فیلم‌های بلند است (بخش رقابت بین‌الملل و بخش رقابت فیلمسازان حال حاضر) و یک بخش رقابتی بین‌الملل برای فیلم‌های کوتاه نیز دارد که با عنوان یوزپلنگ‌های
فیلم‌های کوتاه نیز دارد که با عنوان یوزپلنگ‌های آینده شناخته می‌شود. در بخش رقابتی این جشنواره مهم‌ترین جایزه با نام یوزپلنگ طلایی به بهترین فیلم جشنواره اهدا می‌شود و پاداش این جایزه به کارگردان و تهیه‌کننده فیلم تعلق می‌گیرد. البته همان‌طور که در بالا ذکر شد این جایزه تا سال ۱۹۶۸ تحت عنوان‌های مختلفی به برندگان اهدا می‌شد به گونه‌ای که در دو سال اول این جشنواره جایزه اصلی با نام بهترین فیلم، بعدها با عنوان‌های جایزه بزرگ (Grand Prix) و نیز بادبان طلایی (Golden Sail) به برنده اختصاص می‌یافت تا این که
(Golden Sail) به برنده اختصاص می‌یافت تا این که عنوان یوزپلنگ طلایی (Golden Leopard) سرانجام در سال ۱۹۶۸ برای اولین بار استفاده شد و تا به امروز نیز با همین نام شناخته می‌شود. دومین جایزه با ارزش، جایزه ویژه هیئت داوران نام دارد. از دیگر جوایز بخش فیلم‌های بلند می‌توان به یوزپلنگ بهترین کارگردانی، بهترین بازیگری مرد و بهترین بازیگری زن اشاره کرد. البته جشنواره جوایز ویژه فراوان دیگری نیز دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به یوزپلنگ افتخاری اشاره کرد که از سال ۱۹۸۹ به شخصیت‌های مهم هنری دنیا اعطا می‌شود. این
۱۹۸۹ به شخصیت‌های مهم هنری دنیا اعطا می‌شود. این جایزه تاکنون به شخصیت‌های بزرگی چون ژان لوک گودار، برناردو برتولوچی، ساموئل فولر، ورنر هرزوگ، انیو موریکونه، عباس کیارستمی و… تعلق گرفته‌است. جشنواره دارای یک مدیر هنری و یک رئیس است که در سال ایجاد آن ریاست بخش هنری به عهده ریکاردو بولا و کامیلو برتا رئیس جشنواره بود. این دو تا نیمه‌های دهه پنجاه به فعالیت خود در این جشنواره ادامه دادند. امروزه کارلو شاتاریان ایتالیایی مدیر بخش هنری و مارکو سولاری نیز رئیس جشنواره است. حضور ایران در جشنواره لوکارنو. سینمای
است. حضور ایران در جشنواره لوکارنو. سینمای ایران اولین حضور سینماییش در این جشنواره را با سیاوش در تخت جمشید فریدون رهنما در نیمه‌های دهه شصت میلادی تجربه کرد. با این حال اولین دستاورد مهم فیلمسازان ایرانی در جشنواره لوکارنو به سال ۱۹۸۳ و فیلم فرستاده ساخته پرویز صیاد بر می‌گردد. این فیلم توانست جایزه یوزپلنگ برنزی را از آن خود کند. پس از این فیلم راه به دست آوردن جوایز لوکارنو برای سینمای ایران گشوده شد و در سال ۱۹۸۸ فیلم ناخدا خورشید ساخته ناصر تقوایی در بخش رقابتی توانست توجه داوران جشنواره را به خود
بخش رقابتی توانست توجه داوران جشنواره را به خود جلب کند و برای بار دوم جایزه یوزپلنگ برنزی را از آن سینمای ایران کند. داستان ناخدا خورشید اقتباسی آزاد از داشتن و نداشتن همینگوی بود که تقوایی با مهارتی خاص آن را به درون شهرهای جنوبی ایران آورده بود. در این دوره جایزه اصلی به‌طور مشترک به دو فیلم صداهای دوردست، زندگی‌های بی‌جان ساخته ترنس دیویس و پروانه‌ها ساخته ولفگانگ بکر رسید.&lt;br&gt; یک سال بعد عباس کیارستمی نیز با فیلم خانه دوست کجاست؟ جایزه یوزپلنگ برنزی را به صورت مشترک با فیلم کورن بلومن بلا محصول
را به صورت مشترک با فیلم کورن بلومن بلا محصول لهستان به‌دست آورد. فیلم خانه دوست کجاست؟ دو جایزه مهم دیگر به نام‌های فیپرشی و جایزه کلیسای جهانی را نیز در آن سال از آن خود کرد. این اولین حضور عباس کیارستمی در فستیوال‌های جهانی بود ولی او بعدها به یکی از شناخته شده‌ترین و برجسته‌ترین فیلمسازان جشنواره‌های معتبر اروپایی تبدیل شد.&lt;br&gt; بی شک یکی از موفق‌ترین حضور های سینمای ایران در جشنواره لوکارنو به سال ۱۹۹۴ برمی‌گردد؛ سالی که با وجود فیلم‌های مهمی چون پالپ فیکشن، قرمز و قطار چانگ کینگ در جشنواره،
چون پالپ فیکشن، قرمز و قطار چانگ کینگ در جشنواره، یوزپلنگ طلایی به فیلم خمره اثر ابراهیم فروزش فیلمساز مطرح کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ایران تعلق گرفت. دیگر جایزه مهم جشنواره موسوم به یوزپلنگ نقره‌ای نیز به فیلم آبادانی‌ها ساخته کیانوش عیاری رسید هرچند می‌توان گفت که حضور محسن مخملباف به عنوان یکی از اعضای هیئت داوران در این موفقیت کم‌نظیر برای سینمای ایران بی تأثیر نبوده‌است.&lt;br&gt; ایران با وجود موفقیت‌های فراوان در سال‌های بعد، دو بار دیگر در سال ۱۹۹۷ با فیلم آینه اثر جعفر پناهی و در سال ۲۰۲۳
۱۹۹۷ با فیلم آینه اثر جعفر پناهی و در سال ۲۰۲۳ با فیلم منطقه بحرانی ساخته علی احمدزاده توانست جایزه یوزپلنگ طلایی این جشنواره را از آن خود کند.&lt;br&gt; فیلم من، ترانه ۱۵ سال دارم ساخته رسول صدرعاملی دراین جشنواره حضور داشت که ترانه علیدوستی موفق شد یوزپلنگ برنزی این جشنواره را به‌دست آورد ولی پوریامرادی با فیلم ۱۶:۰۹ دقیقه فقط توانست کاندید کارگردانی شود و همچنین رضا فرهمند به عنوان اولین مستندساز ایرانی در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ با دو فیلم زنانی با گوشواره‌های باروتی و نت‌های مسی یک رؤیا در این جشنواره حضور
باروتی و نت‌های مسی یک رؤیا در این جشنواره حضور داشت. ویژگی خاص این جشنواره. نمایش فیلم‌ها در میدان معروف پیاتزا، در فضای باز و بر پرده بزرگ، است. در این میدان در حدود ۸٬۰۰۰ تماشاگر به دیدن فیلم‌ها می‌نشینند و فیلم مورد علاقه خود را نیز برمی‌گزینند. جشنواره لوکارنو یکی از جشنواره‌های مورد تأیید انجمن جهانی تهیه‌کنندگان فیلم (FIAPF، فیاپف) به‌شمار می‌رود. جایزه اصلی این جشنواره «یوزپلنگ طلایی» نام دارد و به بهترین فیلم در بخش اصلی بین‌المللی داده می‌شود. هر ساله برنامه‌های جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو
ساله برنامه‌های جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو همراه است با برنامه‌های مروری بر آثار، پنل‌های گفتگو، سمینار، میهمانی‌های مختلف با حضور ستارگان سرشناس سینمایی. لوکارنو فضایی مفرح و آموزنده فراهم می‌کند که در آن ستارگان سینما، استعدادهای جوان و عموم مردم برای چشیدن طعم سینمای معاصر گرد هم می‌آیند. جشنواره لوکارنو، نسبت به سه جشنواره مهم دیگر اروپایی بیشتر بر روی آثار کمتر شناخته شده از فیلمسازان جوان‌تر متمرکز است.
محسن بیاتی‌نیا (زادهٔ ۲۰ فروردین ۱۳۵۹ - آبادان) یک بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل ایران است. دوران حرفه‌ای. بیاتی‌نیا سال‌ها در سطح اول فوتبال ایران بازی کرد. او در سال ۱۳۸۶ به تیم استقلال پیوست اما در همان ابتدای راه دچار مصدومیت شد و فصل را از دست داد. او در فینال بازی‌های آسیایی ۲۰۰۲ برابر ژاپن گلزنی کرد و موجبات قهرمانی ایران را فراهم آورد. وی اکنون به عنوان مشاور مدیرعامل باشگاه سایپا و البته مدیر آکادمی این باشگاه فعالیت می‌کند. بیاتی نیا سرمربی تیم یاران رسانه متشکل از خبرنگاران و مجریان تلویزیون نیز
رسانه متشکل از خبرنگاران و مجریان تلویزیون نیز می‌باشد.
وندل فیلیپس (زادهٔ ۲۹ نوامبر ۱۸۱۱- مرگ ۲ فوریه۱۸۸۴) مخالف برده‌داری، پشتیبان بومیان آمریکا و سخنران آمریکایی بود. او سخنران برجسته‌ای بود که با سخنانش آشوب برپا می‌ساخت. وی همچنین سخن‌رانی توانا و وکیل بود. کارنامه. او به جامعه ضد برده‌داری آمریکا پیوسته‌بود و تحصیلاتش در زمینهٔ حقوق را کنار گذشته و در راستای نبرد با برده‌داری دست به یک سری سخنرانی‌ها زد. او مانند بسیاری از همسنگرانش پوشیدن جامه‌های از جنس پنبه و خوردن شکری را که از نیشکر به‌دست امده بود نهی می‌کرد چرا که هر دوی این فراورده‌ها با نیروی
نهی می‌کرد چرا که هر دوی این فراورده‌ها با نیروی بردگان به دست می‌آمد. او بر این باور بود که بیداد نژادی پایه‌ریز همهٔ بزه‌های اجتماعی‌است. او به قانون اساسی آمریکا که برده‌داری را می‌پذیرفت می‌تاخت. او از هواداران جدایش آمریکا به دو بخش کنفدراسیون هوادار برده‌داری و ایالات متحدهٔ آزاد بود؛ از این رو وی با گزینش دوبارهٔ آبراهام لینکلن به ریاست جمهوری آمریکا مخالف بود چرا که لینکلن مخالف تجزیهٔ آمریکا و حفظ اتحاد و محو تدریجی برده‌داری در این کشور بود. پس از اصلاحیه پانزدهم قانون اساسی آمریکا در ۱۸۷۰ که به
اصلاحیه پانزدهم قانون اساسی آمریکا در ۱۸۷۰ که به سیاهان حق رای می‌داد؛ فیلیپس کوششش را بر زمینه‌های دیگری چون حق رای زنان، حق رای همگانی، هواداری از جلوگیری از مصرف نوشیدنی‌های الکلی و جنبش کار تمرکز داد. کوشش‌های او برای دادن حق برابر به سرخ‌پوستان سبب همواری راه اهدای شهروندی به ایشان گردید. در ۱۹۰۴ دبیرستان وندل فیلیپس در شیکاگو، ایلینوی به افتخار او نام‌گذاری‌شد. گفتاورد زیر از اوست: منابع. Wikipedia contributors, "Wendell Phillips," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Phillips," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Wendell_Phillips&amp;oldid=284036807 (accessed April 17, 2009).
محمدصادق حامد (۱۳۰۴ - ۱۳۸۶) از پیشکسوتان صنعت برق ایران است. پدر وی رئیس کارخانه برق امین الضرب اولین کارخانه برق ایران بود و از او طریق پدرش وارد صنعت برق ایران شد. تحصیلات. او پس از اخذ مدرک دیپلم در رشته ریاضی در هنر سرای عالی برق که بعدها به دانشگاه صنعتی امیرکبیر تبدیل شد، رفت و درس خود را در رشته مهندسی برق ادامه داد. سوابق. در سال ۱۳۴۲ با تشکیل وزارت آب و برق، به این وزارتخانه رفت. در سال ۱۳۴۸ به سمت مدیر بازرگانی برق تهران منصوب شد و تا سال ۱۳۵۴ در این سمت باقی ماند و پس ازآن به سمت مدیر توزیع برق
این سمت باقی ماند و پس ازآن به سمت مدیر توزیع برق تهران انتخاب شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران به مدت ۸ ماه نیز سمت رئیس دانشکده صنعت آب و برق را برعهده داشته‌است وی در سال ۱۳۶۰ به وزارت نیرو رفت. موزه صنعت برق ایران. محمدصادق حامد یکی از موسسان موزه صنعت برق در ایران بود. او برای راه‌اندازی این موزه، به دلیل داشتن سابقه کار در کارخانه امین الضرب، اسناد متعددی را از تاریخچه صنعت برق در ایران گردآوری کرد. ایشان همچنین سهم بسزایی در به راه اندازی موزه زمان داشتند. در بدو گشایش تعدادی از ساعت‌های
موزه زمان داشتند. در بدو گشایش تعدادی از ساعت‌های کلکسیون شخصی خود رو به امانت به دست موزه سپردند. کتاب‌ها. کتاب تاریخ صنعت برق ایران که با همکاری منوچهر حبیبی آن را تدوین کرد.
حامی خواننده‌ی پاپ-کلاسیک ایرانی، با صدای تِنور دراماتیک، زاده‌ی ۱۴ خرداد ۱۳۵۵ در تهران است. وسعت و گستره‌ی صدای او در کنار لطافت و احساس، صدایش را به صدایی خاص در موسیقی پاپ فارسی تبدیل کرده است. او فعالیت هنری رسمی خود را در سال ۱۳۷۵ خورشیدی آغاز کرد و علاوه بر گرایش به موسیقی پاپ-کلاسیک ایرانی، علاقه‌ی زیادی به دستگاه‌های سنتی موسیقی ایرانی نیز دارد. علاقه به موسیقی و شعر در او موروثی است، آن‌چنان که بدون هیچ‌گونه آموزش آکادمیک و تخصصی، به‌صورت خودآموخته به جایگاه کنونی خود رسیده. در تاریخ معاصر موسیقی
به جایگاه کنونی خود رسیده. در تاریخ معاصر موسیقی پاپ ایران کمتر صدایی با وسعت، لطافت و پختگی او در کنار گستره‌ای از احساسات وجود دارد. زندگی شخصی. پدرش مربی فوتبال، صنعتگر و نیز کارمند سازمان تربیت بدنی و مادرش استاد خیاطی هر دو زاده‌ی جنوب شهر تهران با اصلیت چندگانه‌ی روس و آذری هستند. فرشتگان زمینی او پدر و مادرش هستند. او در ۱۹ سالگی پدر ۴۳ ساله‌اش را به دلیل ایست قلبی از دست داد و این اتفاق مسیر زندگی‌اش را تغییر داد. به گفته‌ی حامی، او تلخ‌ترین رویداد زندگی‌اش را از دست دادن پدر می‌داند، که ردی از این
را از دست دادن پدر می‌داند، که ردی از این تلخی همچنان در موسیقی و زندگی او مشهود است. این اتفاق زندگی‌اش را به دو بخش قبل و بعد از مرگ پدر تقسیم کرد. دوران کودکی‌اش را در زادگاهش، دهکده المپیک تهران سپری کرد و پس از مرگ پدر ساکن شهرک چشمه در غرب تهران شد. او عشق به خانواده و نیز خدمت به هنر را از بزرگ‌ترین عشق‌ها و لذت‌های دنیا می‌داند و از نظرش «خداوند همسایه‌ی دیواربه‌دیوار خانواده است» سپیدی و عمق این عشق در صدا و موسیقی او به خوبی شنیده می‌شود. از موسیقی‌های عاشقانه و صدای غم‌انگیز او می‌توان فهمید که
عاشقانه و صدای غم‌انگیز او می‌توان فهمید که همواره با نوعی حس عاشقانه زندگی کرده است. حامی همواره به ورزش، سلامتی، آمادگی جسمانی و تناسب اندام اهمیت خاصی داده. علاوه بر آموزش ژیمناستیک، شنا و تکواندو در دوران کودکی، با قامتی به بلندی ۱۹۱ سانتی‌متر بازیکن نوجوانان تیم بسکتبال انتظام تهران بود. الگو. چارلی چاپلین اسطوره ی‌ او بود که الهام‌بخش زندگی هنری و شخصیتی او برای پیشرفت و ساختن امروز شد و همواره او را الگوی پشتکار و تلاش در زندگی خود می‌داند. به اعتقاد حامی «خوب شنیدن، یک هنر است» و امروزه شنونده‌ی
حامی «خوب شنیدن، یک هنر است» و امروزه شنونده‌ی موسیقی خوب روزبه‌روز در حال کمترشدن است. ایستادگی و پایداری او در مقابل هجوم هجویات و موسیقی‌های بی‌تعهد و عامه‌پسند ستودنی است. چنان‌چه از زمان شروع فعالیتش در سال ۱۳۷۵ تا کنون هیچ‌گاه تن به جریانات بازاری و مافیایی موسیقی پولساز ایران نداده، بلکه به این جریانات پشت کرده و هیچگاه به بیراهه‌ی بازار نرفته است. فعالیت‌های هنری. آواز در کودکی و نوجوانی. او کودکی بسیار خجالتی بود و همین موضوع باعث شده بود با وجود علاقه‌ی شدید به موسیقی و استعداد بی‌نظیر، تا سن ۱۱
شدید به موسیقی و استعداد بی‌نظیر، تا سن ۱۱ سالگی به جز خانواده‌اش هیچکس صدای او را نشنیده باشد تا این‌که با توانایی در خواندن آهنگ‌های ابی به استعداد خود برای خواندن پی برد. او با خواندن در محله و مدرسه‌اش به شهرت رسید. با این‌که پدرش تاکید بر درس خواندن او داشت ولی گاهی مخفیانه در میهمانی‌های دوستانش می‌خواند. اولین نوازنده و اولین کسی که موسیقی را به‌صورت حرفه‌ای با او آغاز کرد، پیام میرجعفری بود که اکنون نوازنده و استاد پیانو و آهنگساز است و باعث ورود حامی به موسیقی شد. در همان سال‌ها حامی که راه ورود
به موسیقی شد. در همان سال‌ها حامی که راه ورود حرفه‌ای به موسیقی را رادیو و تلویزیون ایران می‌دید. استودیو ۱۰۱ تلویزیون اولین حضور او پشت میکروفون استودیو و اطاق آکوستیک ضبط صدا بود. به گفته‌ی او شیفتگی وعلاقه‌اش به لمس و تجربه‌ی نزدیک آلات موسیقی و صدابرداری از آن‌جا شروع شد. آواز در جوانی. پس از مرگ پدر در کنار تجربه و یادگیری خودآموز موسیقی، برای گذران زندگی بدون پدر و بر خلاف میل باطنی‌اش به خواندن در مراسم جشن با گروه‌های حرفه‌ای موسیقی پرداخت و در مدت زمان کوتاهی او را به شهرت رساند. در شهریور ماه
زمان کوتاهی او را به شهرت رساند. در شهریور ماه ۱۳۷۵ به خدمت سربازی اعزام شد و تمام این ۲ سال را در تهران سپری کرد. به گفته‌ی او در مصاحبه‌هایش، آشنایی او در این دوره با فریبرز لاچینی نقطه‌ی آغازی در زندگی هنری او است اما آشنایی و نیز مرگ بابک بیات و ناصر چشم آذر در زندگی هنری‌اش تاثیر بسیاری داشته است. آغاز حرفه‌ای آواز. اولین آهنگ رسمی حامی «پربگیر» نام داشت که باعث ورود حرفه‌ای او به عرصه‌ی موسیقی شد. ترانه‌ای بر تیتراژ تله‌فیلم «فالگیر» به کارگردانی کاظم راست‌گفتار، با شعر و آهنگ دکتر علی راست‌گفتار. پس
راست‌گفتار، با شعر و آهنگ دکتر علی راست‌گفتار. پس از آن به واسطه آشنایی با علی شاه‌حاتمی، ویدیو کلیپ «عاطفه‌ها» به آهنگسازی فریبرز لاچینی و شعر پرویز صبری را خواند و برای اولین بار صدای حامی از تلویزیون ایران پخش شد. سومین قدم او خواندن دو ترانه به نام‌های «دوپرنده» و «مات و مبهوت» در فیلم سینمایی جوانی به کارگردانی مجید قاری‌زاده، آهنگ فریبرز لاچینی و شعر پرویز صبری بود. این فیلم پرفروش با بازی بازیگران مشهور و صاحب گیشه‌ی آن زمان، ابوالفضل پورعرب، رضا رویگری و پژمان بازغی باعث شهرت اولیه حامی در مارکت
و پژمان بازغی باعث شهرت اولیه حامی در مارکت نوپای موسیقی بعد از انقلاب ایران شد. فعالیت خارج از ایران. پس از پایان دوران خدمت سربازی در نیمه دوم سال ۱۳۷۷ برای خواندن در کلابهای ایرانی در کشور امارات به آنجا رفت و به مدت یک سال و نیم با گروه‌های حرفه‌ای موسیقی به روی صحنه رفت. به گفته‌ی خود او بزرگ‌ترین درس‌های آواز و موسیقی را در کنار همکاری با نوازنده‌های حرفه‌ای و خواننده‌های پیش از انقلاب در این مدت تجربه کرد. این تجربه در کنار استعداد ذاتی و خدادادی‌اش از او یک خواننده‌ی پاپ آماده برای یک شروع قدرتمند
از او یک خواننده‌ی پاپ آماده برای یک شروع قدرتمند و تحسین برانگیز، بدون تقلید و مشابه‌خوانی ساخت. بازگشت به ایران. پس از بازگشت به ایران به واسطه آشنایی با دکتر محمدرضا چراغعلی تولید و ضبط اولین آلبوم مستقلش به نام «حامی» در استودیو پژواک شروع شد که این آلبوم در اردیبهشت ۱۳۸۰ به‌صورت رسمی منتشر شد و نام او به عنوان خواننده‌ی جوان نوظهور بر سر زبان‌ها و جلد نشریات نقش بست. آلبومی که بدون هیچ پشتوانه سیاسی و تبلیغاتی، جای خود را در بین هواداران بااصالت موسیقی پیدا کرد و سنگ بنای استوار ماندگاری او را بنا
پیدا کرد و سنگ بنای استوار ماندگاری او را بنا گذاشت. کنسرت. اولین و دومین اجرای کنسرت حامی در سال ۱۳۸۱ و ۱۳۸۳ به‌صورت مشترک با ناصر عبدالهی، خواننده‌ی فقید در سالن دانشگاه کیش و دانشگاه شیراز برگزار شد. مافیای کنسرت تا سال‌ها بعد از آن اجازه‌ی اجرای کنسرت‌های بزرگ را از او گرفته بود تا این‌که در سال ۱۳۸۶ بعد از دو سال استقامت برای گرفتن مجوز، عاقبت در محوطه‌ی کاخ سعدآباد تهران با ارکستر بزرگی به روی صحنه رفت. اولین اجرای او در تلویزیون به همراه ارکستر سمفونیک تلویزیون و به رهبری نادر مرتضی‌پور انجام شد. به
تلویزیون و به رهبری نادر مرتضی‌پور انجام شد. به گفته‌ی حامی حضور او در کنار چندین نوازنده در حالی که تصاویر زنده این اجرا در بیشتر شبکه‌های تلویزیونی پخش می‌شد، یکی از پر استرس‌ترین اجراهای او بوده است. او در کارنامه‌ی خود اجرای پنج شب کنسرت به همراه ارکستر سمفونیک تهران به رهبری مجید انتظامی، در تالار وحدت تهران و نیز اجرای دو کنسرت به همراه ارکستر سمفونیک تلویزیون به رهبری محمد بیگلری و تعداد بیشماری از این دست اجراها را دارد. جوایز. حامی در نخستین جشنواره ترانه بعد از انقلاب با عنوان «اشاره‌های آسمان،
ترانه بعد از انقلاب با عنوان «اشاره‌های آسمان، ترانه‌های زمین» در پاییز سال ۱۳۸۲ به عنوان ترانه‌خوان برگزیده‌ی سال انتخاب شد و در مراسم اختتامیه جشنواره به همراه بابک امینی، نوازنده‌ی گیتار و رضا تاجبخش، نوازنده‌ی پیانو به زیبایی به اجرای چند قطعه پرداخت که این اجرا آخرین اجرای بابک امینی در ایران بود. او در سال ۱۳۹۱ در اولین همایش ملی نخبگان، اندیشمندان و فرهنیختگان هنر ایران، که کنسرواتوآر تهران به ریاست دکتر بهزاد معافی برگزار می‌کرد نیز به عنوان نخبه‌ی برگزیده انتخاب شد. یکی از آلبوم‌های او به نام «یک