payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برگزیده انتخاب شد. یکی از آلبوم‌های او به نام «یک لحظه عاشق شو» که در سال ۱۳۹۲ منتشر شده بود، در شهریور ماه ۱۳۹۳ به عنوان آلبوم موسیقی پاپ برگزیده سال در دومین جشن سالانه‌ی «موسیقی ما» به انتخاب کارشناسان، داوران و اهالی موسیقی برگزیده شد. آلبوم بوی خوب گندم. این آلبوم شامل نه آهنگ از آثار واروژان نابغه ی موسیقی ایرانی و برای بزرگداشت یاد او توسط علی موثقی بازنویسی و ضبط شد، ضبط این آلبوم در اواخر سال ۱۳۸۱ پایان یافت اما عدم صدور مجوز انتشار باعث شد که این آلبوم هیچ‌گاه به‌صورت رسمی منتشر نشود. این آلبوم
آلبوم هیچ‌گاه به‌صورت رسمی منتشر نشود. این آلبوم به‌صورت غیرمجاز توسط شرکتی که مسوولیت گرفتن مجوز آن را داشت در سال ۱۳۸۶ منتشر شد که دشواری‌های بیشتری برای ادامه فعالیت هنری حامی در ایران برای او در برداشت. حامی و مافیای موسیقی. از دغدغه‌های فکری بزرگ حامی که همواره آن را فریاد زده، نفوذ و تاثیر مافیای موسیقی سیاسی پس از ۱۳۵۷ و تاثیر بزرگ سیاست در تمام هنر ایران است. او همواره پرچمدار مبارزه و روشنگری علیه مافیای آلوده به سیاست هنر در ایران بوده، از این‌رو دشمنان زیادی که منافع خود را در خطر می‌بینند
دشمنان زیادی که منافع خود را در خطر می‌بینند همواره در تلاش برای سنگ‌اندازی به‌‌سوی فعالیت‌های هنری او و گاهی تهدید او در زندگی شخصی‌اش شده‌اند. مصاحبه‌های جنجالی و صحبت‌های بدون سانسور او در تلویزیون و مطبوعات همیشه برای او دردسرساز بوده اما باعث نشده که او دست از مبارزه بکشد و شعار عدالت‌خواهی خود را فراموش کند که «چرا قانون برای یک عده خاص وجود ندارد؟!» او همیشه از خاطرات تلخی سخن می‌گوید که آنها را نتیجه‌ی رانت و مافیاگری در موسیقی ایران می‌داند. از جمله خرید و فروش و خواندن تیتراژ فیلم‌های سینمایی و
خرید و فروش و خواندن تیتراژ فیلم‌های سینمایی و تلویزیونی که در ابتدا او خواننده‌ی برخی از آن‌ها بوده: سریال‌های تلویزیونی هم‌چون «نابرده‌رنج» و «سایه آفتاب» و فیلم سینمایی «هم‌نفس» و تعداد بی‌شماری از مجموعه‌های تصویری که ساعتی مانده به پخش آنها خواننده‌ی دیگری را جایگزین حامی کرده‌اند. فیلم سینمایی و سریال. در طی این سالها فیلمهای بسیاری با صدای حامی اکران شدند که گاهی موسیقی آنها تاثیر دوچندانی نسبت به تصویر داشت که فیلمهای موزیکال یا موسیقی محور در این بین نقش پررنگ تری داشته اند. شاید تاثیرگذارترین
بین نقش پررنگ تری داشته اند. شاید تاثیرگذارترین سکانس از فیلمهایی که او خواننده آنها بود مربوط به صحنه اعدام محمدرضا گلزار در نقش سام در فیلم سام و نرگس به کارگردانی ایرج قادری و با بازی اکرم محمدی، اسماعیل شنگله، محمود کاکاوند و پوراندخت مهیمن است. محمدرضا گلزار که اولین تجربه سینمایی او سام و نرگس است شاید قسمتی از شهرت و پیشرفت خود را مدیون موسیقی متن این فیلم وصدای ماندگار حامی باشد. در فیلم گل یخ به کارگردانی کیومرث پوراحمد، با بازی محمدرضا گلزار، ویشکا آسایش، گوهر خیراندیش و الناز شاکردوست که این
آسایش، گوهر خیراندیش و الناز شاکردوست که این فیلم اولین بازی او در عرصه سینما به حساب می آید و با بازی در نقش همسر گلزار در این فیلم توانست به بازیگری معروف تبدیل شود و به شهرت برسد. حامی در این فیلم سه ترانه ی قدیمی از دهه ی پنجاه و یک ترانه ی تازه اجرا کرد که به جذابیت هرچه بیشتر این فیلم نزد عامه ی مردم و پیشرفت گلزار و شاکردوست کمک کرد. در این فیلم گلزار در نقش عباس خواننده ای عاشق است که ترانه ها را اجرا می کند. یکی دیگر از فیلمهای موسیقی محور با صدای او هدف اصلی است به کارگردانی قدرت صلح میرزایی و
او هدف اصلی است به کارگردانی قدرت صلح میرزایی و بازی حدیث فولادوند، آنا نعمتی، اکبر عبدی، پوراندخت مهیمن، سیروس گرجستانی و معرفی امیرحسین آرمان به عنوان پدیده ای نوظهور در سینمای ایران که با این فیلم به شهرت رسید. آرمان در نقش سامان خواننده ای است که با صدای تاثیرگذار حامی این ترانه ها را در فیلم اجرا میکند. موسیقی محور بودن پدیده جذاب و نوظهوری در جامعه ی ایرانی بعد از انقلاب بود که در چند فیلم دیگر با صدای حامی تکرار شد. از آن جمله: پاتو زمین نذار با بازی و کارگردانی ایرج قادری، مهرانه مهین ترابی،
بازی و کارگردانی ایرج قادری، مهرانه مهین ترابی، میرطاهر مظلومی و شیلا خداداد. فیلم شبکه به کارگردانی ایرج قادری با بازی نیما شاهرخ شاهی، ماه چهره خلیلی، افسانه پاکرو، اکبر عبدی، ایرج قادری و سیروس گرجستانی. غزل با بازی حدیث فولادوند، علی قربان زاده، نیما فلاح و لیدا جوادی. فیلم فالگیر با معرفی مهناز افشار. تئاتر. تنها صحنه ی تئاتری که با شکوه تمام شاهد هنرنمایی حامی به عنوان بازیگر بود &lt;دیو و دلبر&gt; نام داشت که با استقبال بی نظیر هواداران تئاتر روبرو شد. آنچنان که چهل و دو شب در تابستان ۱۴۰۱ در تالار
آنچنان که چهل و دو شب در تابستان ۱۴۰۱ در تالار وحدت تهران روی صحنه رفت. در این تئاتر موزیکال حامی نقش دیو را بازی میکرد. به گفته ی او استمرار تمرین برای این تئاتر به مدت چهار ماه مداوم و نیز چهل و دو شب اجرای بدون تعطیلی آن تاثیر به سزایی روی آمادگی حنجره و صدای او برای حضور مجدد در صحنه های موسیقی داشت. تئاترموزیکال دیو و دلبر، نویسنده و کارگردان: ماهان حیدری، سال ۱۴۰۱، تالار وحدت بیماری حنجره. در سال ۱۳۸۸ و در جریان یکی از کنسرت‌هایش متوجه شد که دیگر توانایی گذشته برای اجرای کنسرت را ندارد. در ابتدا این
گذشته برای اجرای کنسرت را ندارد. در ابتدا این مشکل را جدی نگرفت تا اینکه در اواسط سال ۱۳۸۹ آرام‌آرام متوجه شد که در ضبط‌های استودیویی هم دیگر توانایی گذشته را ندارد. در میان صداپیشگان به‌خصوص خوانندگان، که سرمایه گذاری روانی زیادی روی صدای خود کرده‌اند و هویت شخصی آن‌ها به صدایشان گره خورده است، ضایعه‌ای که سبب از بین رفتن صدا یا ایجاد اشکلالات دایمی در صدایشان شود اغلب همان میزان پاسخ‌های روانی منفی قوی دارد که در اثر مرگ عزیزان ایجاد می‌شود، یعنی غصه‌ای هم‌سنگ مرگ والدین. به این دلیل و از این تاریخ حامی
مرگ والدین. به این دلیل و از این تاریخ حامی وارد دوره‌ی پنج ساله‌ی بیماری حنجره خود شد و در پی آن فشارهای شدید روانی و سرخوردگی و گوشه‌گیری فراوانی که او را به مرز افسردگی شدید رساند اما از آنجا که موسیقی بعد از ۵۷ ایران پیوندی ناگسستنی با اسم و آثار او یافته بود، در این سالهای تنهایی و انزوا، برخی از دوستان و اهالی موسیقی او را رها نکرده و همواره حمایتش کردند. اولین اجرای زنده‌ی او پس ازاین اتفاق در جشن سالانه‌ی سایت «موسیقی ما» در شهریور ۱۳۹۴ با همراهی رضا تاجبخش نوازنده‌ی پیانو و سوگل شیری نوازنده‌ی
رضا تاجبخش نوازنده‌ی پیانو و سوگل شیری نوازنده‌ی ویولن سل با اجرای ترانه‌های یاد من باش و حرف عاشقانه همراه بود. اجرایی باشکوه که به گفته‌ی حامی یکی از بزرگترین چالش‌ها و ترس‌های زندگی‌اش بود که به آن غلبه کرد و به او اعتماد به نفس دوباره خواندن داد. تلاش و اصرار یاشار درفشه دوست و همکارش منجر به برگزاری اولین کنسرت او در تاریخ ۸ دی ۱۳۹۴ در تالار وحدت تهران شد، ترس‌هایش کمرنگ شده بودند و او دوباره به زندگی هنری بازگشت. فعالیتهای هنری دیگر. حامی که پس از تحصیلات دوران دبیرستان به دلیل مرگ پدرش بلافاصله به
دوران دبیرستان به دلیل مرگ پدرش بلافاصله به خدمت سربازی رفته و پس از آن ایران را ترک کرده بود، در بازگشت با توجه به علاقه بسیاری که به دیگر هنرها از جمله عکاسی، نقاشی، شعر و معماری داشت به تحصیلات و تجربیاتی محدود در آن‌ها پرداخت. آشنایی او با عکاسی از دوربین عکاسی آنالوگ پدرش شروع شد. در زمان فیلمبرداری فیلم گل یخ، کارگردان آن کیومرث پوراحمد دوربینی که در دوران جوانی سینما را با آن شروع کرده بود به حامی هدیه داد که این هدیه ی ارزشمند باعث علاقه ی شدید او به عکاسی شد. او پس از گذراندن دوره‌های پیشرفته
او به عکاسی شد. او پس از گذراندن دوره‌های پیشرفته عکاسی در دانشگاه تهران، در دی ماه ۱۳۹۴ نمایشگاه عکاسی خیریه‌ی بزرگی در مرکز موسسه فرهنگی اکو در تهران برگزار کرد که مورد توجه طرفداران او، خبرنگاران حوزه‌‌های مختلف و اهالی هنر قرار گرفت. افتخارحسین عارف، رییس موسسه فرهنگی اکو این نمایشگاه را برگ زرینی در تاریخ فعالیت‌های فرهنگی هنری اعضاء اکو می‌داند. او در زمینه دکوراسیون داخلی نیز دوره‌های پیشرفته‌ای در دانشگاه تهران دیده است و در سمینار بین‌المللی معماری مرداد ماه ۱۳۹۳ و سمینار هدکس دی ماه ۱۳۹۲
معماری مرداد ماه ۱۳۹۳ و سمینار هدکس دی ماه ۱۳۹۲ گواهی‌های بین المللی در زمینه چیدمان برتر، انتخاب مبلمان در دکوراسیون، آسیب‌شناسی وضعیت مبلمان در آپارتمان‌های امروزی، ارگونومی در خانه‌های امروزی، طراحی و دکوراسیون داخلی در آپارتمان‌های امروزی، مدیریت ارتباط با مشتری در بازار مبلمان، رویکردهای بین المللی درمعماری و نیز نوآوری در عرضه و فروش را دریافت نموده است.
رودگَردی یا کَلَک‌گَردی قایق‌سواری و گشت‌وگذار در مسیر یک رودخانه است که بیشتر با قایق‌رانی در آب‌های خروشان همراه است. رودگردی یک فعّالیّت سنگین ورزشی است که در آن از یک قایق کوچک برای پاروزنی در مسیر یک رودخانه استفاده می‌شود. معمولاً برای افزایش هیجان آن، این کار در مسیرهای خروشان آب انجام می‌شود. این فعالیت از دهه ۷۰ میلادی به صورت یک ورزش محبوبیت پیدا کرد. از جمله نکات قابل توجه در این ورزش درجه‌بندی رودخانه هاست. درجه‌ها از ۱ تا ۶ می‌باشد. در درجه یک حتی کودکان اجازه ورود دارند زیرا میزان خروشانی
یک حتی کودکان اجازه ورود دارند زیرا میزان خروشانی رودخانه بسیار جزئی می‌باشد. در درجه ۶ احتمال مرگ ورزشکاران بدیل عوارض بسیار خطرناک در مسیر رودخانه می‌رود و فقط افراد بسیار فنی می‌توانند در آن قایقرانی کنند. در ایران رودخانه‌های زیادی وجود دارد که در آن این ورزش انجام می‌گیرد. رودگردی یکی از بهترین نمونه‌های سفرهای اکوتوریستی، توریسم ماجراجویانه و توریسم ورزشی و از پرطرفدارترین شاخه‌های گردشگری است؛ شرکت‌های توریستی طراز اول بسیاری در سراسر دنیا به صورت تخصصی اقدام به طراحی و اجرای اینگونه سفرها
صورت تخصصی اقدام به طراحی و اجرای اینگونه سفرها می‌نمایند. با توجه به اینکه اجرای سفرهای رودخانه‌ای بسیار تخصصی و دشوار بوده و در صورت غفلت، مخاطرات بسیاری جهانگردان را تهدید می‌کنند، از این‌رو برگزارکنندگان اینگونه سفرها می‌بایست در این زمینه متخصص بوده و راهنمایان اینگونه سفرها می‌بایست سال‌ها آموزش دیده باشند. در رودگردی مسافران سوار بر قایق‌های مخصوص و الزاماً استاندارد، ضمن هیجان رویارویی با امواج رودخانه‌ها، از میان جنگل‌ها، کوه‌ها، دشت‌ها، مزارع، روستاها و دره‌های زیبا گذر کرده و به تماشای مناظری
و دره‌های زیبا گذر کرده و به تماشای مناظری می‌نشینند که با هیچ وسیله دیگری میسر نیست. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
وینس لامار کارتر (۲۶ ژانویه ۱۹۷۷) که با عنوان وینس کارتر نیز شناخته می‌شود، بازیکن بسکتبال آمریکایی است. وی بیشتر با دانک آسیاب‌بادی ۳۶۰ و هانی دیپ دانک خود که در مسابقهٔ اسلم دانک سال ۲۰۰۰ اجرا کرد، شناخته می‌شود. او هم اکنون بازیکن تیم آتلانتا هاوکس است و قبلاً در تیمهای تورنتو رپتورز، فینیکس سانز، نیوجرزی نتز و اورلاندو مجیک و دالاس ماوریکس مشغول توپ‌زنی بود. از افتخارات او می توان به : یک بار قهرمانی در مسابقه اسلم دانک سال ۲۰۰۰ ، بهترین بازیکن تازه وارد در سال و هشت بار بازی در مسابقه آل-استار اشاره
در سال و هشت بار بازی در مسابقه آل-استار اشاره کرد. وی همچنین در سال ۲۰۰۰ با تیم ملی بسکتبال آمریکا قهرمان مسابقات المپیک شد. همچنین وینس کارتر پیر ترین بازیکن حال حاضر لیگ NBA می باشد که فصل ۲۰۱۹،۲۰۲۰ آخرین فصل او در NBA خواهد بود.
وقف‌نامهٔ رَبعِ رشیدی با نام اصلی «اوقفیة الرشیدیة بخط الواقف فی بیان شرایط امور الوقف و المصارف» کتابی است به خط رشیدالدین فضل‌الله همدانی که در آن به شرح و توضیح املاک وقف‌شده برای شهرک علمی رَبعِ رشیدی در تبریز و شرح وضعیت و چگونگی ادارهٔ آن پرداخته‌است. بر اصالت این نسخه علما، دانشمندان، و دیوانیان زیادی ازجمله علامه حلی (۶۴۸–۷۲۶ هـ. ق) گواهی داده‌اند. تنها یک نسخه از این اثر موجود است که در سال ۱۳۴۸ از بازماندگان حاجی ذکاءالدوله سراجمیر توسط انجمن آثار ملی ایران خریداری و به کتابخانهٔ تبریز اهدا شد.
ملی ایران خریداری و به کتابخانهٔ تبریز اهدا شد. این اثر توسط کتابخانهٔ ملی ایران در سال ۱۳۸۶ به سازمان یونسکو معرفی و به‌عنوان اولین اثر ایرانی در حافظهٔ جهانیِ یونسکو ثبت شد. این اثر را مجتبی مینوی و ایرج افشار تصحیح و منتشر کرده‌اند.
تور نام شهری‌است در مرکز فرانسه. این شهر مرکز بخش اندرولوار می‌باشد. این شهر در شاخه‌های پایینی رود لوار و میان ارلئان و اقیانوس اطلس جای‌گرفته‌است. منطقهٔ گرداگرد تور که توران خوانده‌می‌شود از برای باده‌اش نامور است. همچنین نبرد تاریخی تور در ۷۳۲ میلادی در محدودهٔ این شهر رخ‌داد. تور بزرگترین شهر در «استان مرکزی» فرانسه است. در سرشماری سال ۲۰۰۶ جمعیت درونی شهر ۱۴۲هزار تن برآورد شد. شهرهای خواهر. شهرهای خواهر تور عبارتند از: منابع. Wikipedia contributors, "Tours," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Tours," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Tours&amp;oldid=283284061 (accessed April 17, 2009).
تور بر پایه اسطوره‌های ایران‌زمین پسر دوم از سه پسر فریدون بود. تور همچنین ممکن است اشاره به یکی از مفهوم‌های زیر داشته‌باشد:
این کوه در فاصله حدود ۴ یا ۵ کیلومتری از شهر جلفا در استان آذربایجان شرقی واقع است و ارتفاع آن به ۲۰۵۰ متر می‌رسد. این کوه را با نام «پلو داغی» یا «کوه پلو» نیز می‌نامند. چشمه تراورتن ساز. در نزدیکی گئچی قالاسی و در دامنه این کوه ژئوسایت چشمه تراورتن ساز واقع شده است.
هُواری بومِدین (با نام اصلی محمد بن ابراهیم بوخروبه؛ زادهٔ ۲۳ اوت ۱۹۳۲ – درگذشتهٔ ۲۷ دسامبر ۱۹۷۸) نظامی و سیاستمدار الجزایری بود که از سال ۱۹۶۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۸، به‌عنوان دومین رئیس دولت الجزایر پس از استقلال، فعالیت کرد. او از ۱۹ ژوئن ۱۹۶۵ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۷۶ به‌عنوان رئیس شورای انقلاب الجزایر و پس از آن تا زمان مرگش به‌عنوان رئیس‌جمهور الجزایر خدمت کرد. محمد بن ابراهیم بوخروبه که در قالمه به دنیا آمد، در مؤسسه اسلامی قسنطینه تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۵ به جبهه آزادی‌بخش ملی (FLN) پیوست و نام مستعار هواری
جبهه آزادی‌بخش ملی (FLN) پیوست و نام مستعار هواری بومدین را برای خود برگزید. تا سال ۱۹۶۰، او در صفوف این سازمان تا فرماندهی شاخه نظامی FLN ارتقا یافت. پس از پیروزی جبهه آزادی‌بخش ملی بر فرانسه در جنگ استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲، بومدین وزیر دفاع دولت جدید الجزایر شد. با این حال، در ژوئن ۱۹۶۵، او رئیس‌جمهور احمد بن بلا را در یک کودتای بدون خونریزی سرنگون کرد و سپس پارلمان و قانون اساسی الجزایر را منحل کرد و در نهایت رئیس دولت موقت کشور شد. در دهه ۱۹۷۰، بومدین بازگشت تدریجی پارلمانتاریسم و نهادهای مدنی را در
بازگشت تدریجی پارلمانتاریسم و نهادهای مدنی را در الجزایر آغاز کرد. این روند با تصویب قانون اساسی جدید در سال ۱۹۷۶ به پایان رسید. ریاست‌جمهوری دوباره برقرار شد و بومدین به‌عنوان تنها نامزد در انتخابات همان سال ظاهر شد و با ۹۹٫۴۶ درصد آرا پیروز شد. پس از آن، او سیاست‌های سوسیالیسم عربی و پان‌عربیسم را دنبال کرد. او همچنین به‌شدت با اسرائیل مخالف بود و به جنبش‌های ضد استعماری و مبارزان آزادی در سراسر جهان عرب و آفریقا کمک‌های لجستیکی ارائه می‌کرد. از ابتدای سال ۱۹۷۸، بومدین کمتر در انظار عمومی ظاهر شد. او در
۱۹۷۸، بومدین کمتر در انظار عمومی ظاهر شد. او در ۲۷ دسامبر ۱۹۷۸ پس از درمان ناموفق برای نوع نادری از سرطان خون، ماکروگلوبولینمی والدنشتروم، درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او دو میلیون نفر شرکت کردند. [1] پس از او شاذلی بن جدید به ریاست‌جمهوری رسید. اوایل زندگی و جنگ استقلال. اطلاعات زیادی در مورد اوایل زندگی بومدین در دست نیست. محل تولد او به طور متناوب قالمه، روستای کلوزل در نزدیکی قالمه، یا هلیوپولیس ذکر شده است و تاریخ تولد او ۱۶ اوت ۱۹۲۵، ۲۳ اوت ۱۹۲۷ یا در اکثر منابع ۱۹۳۲ ذکر شده است. پدرش در مصاحبه‌ای در
اکثر منابع ۱۹۳۲ ذکر شده است. پدرش در مصاحبه‌ای در سال ۱۹۶۵ گفت که تاریخ تولد او ۲۳ اوت ۱۹۳۲ است. [2] نام تولد او محمد بن ابراهیم بوخروبه بود و پدرش یک کشاورز فقیر گندم و یک عرب و مسلمان معتقد بود که فرانسوی صحبت نمی‌کرد. به گفته "دانشنامه اسلام"، خانواده او عرب‌زبان و از تبار بربر هستند. [3] او تا ۱۴ سالگی در یک مدرسه قرآنی در قالمه و سپس در یک مدرسه متوسطه عربی در قسنطینه تحصیل کرد. [2] در سال ۱۹۵۲، زمانی که فرانسه در حال جذب الجزایری‌ها برای جنگ در جنگ اول هندوچین بود، بومدین به قاهره رفت و در دانشگاه
اول هندوچین بود، بومدین به قاهره رفت و در دانشگاه الازهر تحصیل کرد. در آنجا بود که برای اولین بار با احمد بن بلا ملاقات کرد. [2] او در سال ۱۹۵۵ به جبهه آزادی‌بخش ملی (FLN) در جنگ استقلال الجزایر پیوست و نام مستعار "هواری بومدین" را برای خود برگزید (برگرفته از سیدی بومدین، نام قدیس حامی شهر تلمسان در غرب الجزایر، جایی که او در طول جنگ به عنوان افسر خدمت می‌کرد، و سیدی الهواری، قدیس حامی وهران در نزدیکی آن). او به درجه سرهنگ، بالاترین درجه در نیروهای FLN در آن زمان، رسید و از سال ۱۹۶۰ رئیس ستاد ارتش
FLN در آن زمان، رسید و از سال ۱۹۶۰ رئیس ستاد ارتش آزادی‌بخش ملی (ALN)، شاخه نظامی FLN، بود. او با انیسه المنصالی ازدواج کرد. پس از استقلال. در سال ۱۹۶۲، پس از یک همه‌پرسی، الجزایر استقلال خود را اعلام کرد، اقدامی که توسط دولت فرانسه تأیید شد. بومدین و احمد بن بلا دولت موقت بن‌یوسف بن‌خدا را با حمایت ALN در سال ۱۹۶۲ سرنگون کردند. بومدین یک جناح نظامی قدرتمند را در داخل دولت رهبری می‌کرد و توسط رئیس‌جمهور الجزایر، احمد بن بلا، که با کمک او به عنوان رئیس ستاد به قدرت رسیده بود، به عنوان وزیر دفاع منصوب شد.
به قدرت رسیده بود، به عنوان وزیر دفاع منصوب شد. بومدین همچنین در سپتامبر ۱۹۶۳ به عنوان معاون رئیس‌جمهور الجزایر منصوب شد. [4] او به طور فزاینده‌ای نسبت به سبک حکومت دمدمی مزاج و پاک‌دینی ایدئولوژیک بن بلا بی‌اعتماد شد و در ژوئن ۱۹۶۵، بومدین در یک کودتای بدون خونریزی قدرت را به دست گرفت. قانون اساسی و نهادهای سیاسی کشور لغو شد و او از طریق یک شورای انقلابی که عمدتاً از حامیان نظامی خودش تشکیل شده بود، حکومت کرد. بسیاری از آنها همراهان او در طول سال‌های جنگ بودند، زمانی که او در اطراف شهر مرزی وجدة در مراکش
زمانی که او در اطراف شهر مرزی وجدة در مراکش مستقر بود، که باعث شد تحلیلگران از «گروه وجده» صحبت کنند. یکی از اعضای برجسته این حلقه، وزیر خارجه دیرینه بومدین، عبدالعزیز بوتفلیقه بود که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۹ به عنوان رئیس‌جمهور الجزایر خدمت کرد. در ابتدا، او به عنوان یک رهبر بالقوه ضعیف، بدون پایگاه قدرت قابل توجهی به جز در داخل ارتش، دیده می‌شد و مشخص نبود که تا چه حد بر هیئت افسران فرماندهی دارد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۸ رهبر بی‌چون و چرای الجزایر باقی ماند. پس از کودتای نافرجام ۱۹۶۷، هیچ چالش داخلی قابل
پس از کودتای نافرجام ۱۹۶۷، هیچ چالش داخلی قابل توجهی از داخل دولت ظهور نکرد. پس از کودتا، او بر حکومت جمعی اصرار داشت. سیاست داخلی. از نظر اقتصادی، بومدین از تمرکز بن بلا بر الجزایر روستایی و تجربیات در کسب‌وکارهای تعاونی سوسیالیستی ("l'autogestion") رویگردان شد. در عوض، او برنامه‌ای سیستماتیک و برنامه‌ریزی‌شده‌تر برای صنعتی‌سازی دولتی را انتخاب کرد. الجزایر در آن زمان تقریباً هیچ تولید پیشرفته‌ای نداشت، اما در سال ۱۹۷۱ بومدین صنعت نفت الجزایر را ملی کرد که درآمد دولت را به شدت افزایش داد (و جرقه اعتراض
که درآمد دولت را به شدت افزایش داد (و جرقه اعتراض شدید دولت فرانسه را برانگیخت). او سپس منابع سر به فلک کشیده نفت و گاز - که با شوک قیمت نفت در سال ۱۹۷۳ تقویت شد - را برای ساخت صنایع سنگین به کار گرفت، به این امید که الجزایر را به مرکز صنعتی مغرب عربی تبدیل کند. سال‌های قدرت او در واقع با رشد اقتصادی قابل اعتماد و مداوم همراه بود، اما پس از مرگ او، در دهه ۱۹۸۰، کاهش قیمت نفت و ناکارآمدی روزافزون صنایع دولتی کشور، باعث تغییر سیاست به سمت آزادسازی تدریجی اقتصادی شد. بومدین سوسیالیسم عربی را به عنوان
اقتصادی شد. بومدین سوسیالیسم عربی را به عنوان ایدئولوژی دولتی تحمیل کرد و اسلام را دین دولتی اعلام کرد. او از حامیان سرسخت عربی‌سازی بود و در عربی‌سازی الجزایر، به‌ویژه بین سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۷، از بن بلا قاطع‌تر بود و سال ۱۹۷۱ را سال عربی‌سازی اعلام کرد. در دهه ۱۹۷۰، همراه با گسترش صنعت دولتی و ملی شدن نفت، بومدین مجموعه‌ای از انقلاب‌های سوسیالیستی را اعلام کرد و جنبه چپ‌گرای دولت خود را تقویت کرد. یک اثر جانبی این امر، نزدیکی با بقایای سرکوب‌شده حزب کمونیست الجزایر (که اکنون PAGS نامیده می‌شود) بود که
الجزایر (که اکنون PAGS نامیده می‌شود) بود که اعضای آن اکنون در دولت به کار گرفته شدند و در آنجا نفوذ فکری محدودی به دست آوردند، اگرچه بدون قانونی شدن رسمی حزبشان. الجزایر به طور رسمی یک دولت تک‌حزبی تحت FLN باقی ماند. با این حال، ثبات سیاسی حاکم بود، زیرا تلاش‌ها برای به چالش کشیدن دولت عموماً در نطفه خفه می‌شد. به عنوان رئیس شورای فرماندهی انقلاب، بومدین و همکارانش با فرمان حکومت می‌کردند. در طول دهه ۱۹۷۰، حکومت مشروطه به تدریج احیا شد و نهادهای سیاسی مدنی بازسازی و سازماندهی شدند. تلاش‌هایی برای احیای
بازسازی و سازماندهی شدند. تلاش‌هایی برای احیای فعالیت در داخل FLN صورت گرفت و نهادهای دولتی به طور سیستماتیک، از مجامع محلی شروع و از طریق مجامع منطقه‌ای تا سطح ملی، با انتخاب یک پارلمان، دوباره تأسیس شدند. این فرآیند با تصویب یک قانون اساسی (۱۹۷۶) به اوج خود رسید که ساختار سیاسی الجزایر را مشخص می‌کرد. [5] قبل از این، دوره‌ای از بحث نسبتاً باز در مورد محاسن پیشنهاد مورد حمایت دولت وجود داشت، اگرچه خود قانون اساسی سپس در یک همه‌پرسی تحت کنترل دولت و بدون تغییرات اساسی به تصویب رسید. قانون اساسی منصب
تغییرات اساسی به تصویب رسید. قانون اساسی منصب رئیس‌جمهور را دوباره معرفی کرد. به عنوان رهبر FLN، بومدین تنها نامزد ریاست‌جمهوری بود و در یک همه‌پرسی در ماه دسامبر در سمت خود تأیید شد. در زمان مرگ او در اواخر همان سال، نظم سیاسی و قانون اساسی در الجزایر تقریباً به طور کامل طراحی FLN بود. این ساختار تا اواخر دهه ۱۹۸۰، زمانی که کثرت‌گرایی سیاسی معرفی شد و FLN نقش خود را به عنوان حزب واحد مسلط از دست داد، تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماند. (بسیاری از جنبه‌های اساسی این سیستم و قانون اساسی دوران بومدین هنوز
اساسی این سیستم و قانون اساسی دوران بومدین هنوز پابرجا هستند.) با این حال، در طول دوران بومدین، ارتش نیروی مسلط در سیاست کشور باقی ماند و نفوذ نظامی در نهادهای مدنی مانند FLN، پارلمان و دولت نفوذ کرد و قانون اساسی شدن سیاست کشور را تضعیف کرد. رقابت‌های شدید مالی یا سیاسی بین جناح‌های نظامی و سیاسی ادامه داشت و عمدتاً توسط تسلط شخصی قاطع بومدین بر هر دو حوزه مدنی و نظامی کنترل و از بی‌ثبات کردن دولت جلوگیری می‌شد. الجزایر در دوران حکومت او توسعه اقتصادی و اجتماعی قابل توجهی را تجربه کرد. بین سال‌های ۱۹۶۲ تا
قابل توجهی را تجربه کرد. بین سال‌های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۲، جمعیت الجزایر از ۱۰ به ۲۰ میلیون نفر افزایش یافت و در حالی که قبل از استقلال عمدتاً روستایی بود، ۴۵ درصد از جمعیت شهرنشین شدند. درآمد سرانه سالانه که در سال ۱۹۶۲ از ۲۰۰۰ فرانک تجاوز نمی‌کرد، بیست سال بعد از ۱۱۰۰۰ فرانک فراتر رفت، در حالی که نرخ ثبت‌نام بسته به منطقه از ۷۵ تا ۹۵ درصد متغیر بود، که با ۱۰ درصد الجزایر فرانسه فاصله زیادی داشت. با این حال، رژیم بومدین توسعه صنعتی را در اولویت قرار داد که منجر به غفلت از کشاورزی شد. سیاست خارجی. بومدین سیاست عدم
غفلت از کشاورزی شد. سیاست خارجی. بومدین سیاست عدم تعهد را دنبال می‌کرد و روابط خوبی با هر دو بلوک کمونیستی و کشورهای سرمایه‌داری حفظ می‌کرد و همکاری جهان سوم را ترویج می‌کرد. در سازمان ملل متحد، او خواستار اتحادی مبتنی بر جایگاه برابر برای کشورهای غربی و مستعمرات سابق شد که از طریق تغییری به سبک سوسیالیسم در روابط سیاسی و تجاری به وجود آید. او به دنبال ایجاد یک بلوک قدرتمند جهان سوم از طریق جنبش عدم تعهد بود که در آن به یک چهره برجسته تبدیل شد. او بی‌قید و شرط از مبارزان آزادی، عدالت و برابری‌خواهان حمایت
شرط از مبارزان آزادی، عدالت و برابری‌خواهان حمایت می‌کرد. او به جنبش‌های ضد استعماری و دیگر گروه‌های شبه‌نظامی در سراسر آفریقا و جهان عرب، از جمله PLO، ANC، SWAPO و سایر ملت‌ها کمک‌های لجستیکی ارائه می‌کرد. الجزایر به شدت با اسرائیل مخالف و از حامیان سرسخت آرمان فلسطینی‌ها باقی ماند. در اوایل دهه ۱۹۷۰، بومدین به طور مشهور گفت: «ما با فلسطینی‌ها هستیم، چه ظالم باشند و چه مظلوم». الجزایر ائتلاف عربی را با نیروهای هوایی علیه اسرائیل در جنگ شش‌روزه در سال ۱۹۶۷ تقویت کرد و یک تیپ زرهی متشکل از ۱۵۰ تانک را در
تقویت کرد و یک تیپ زرهی متشکل از ۱۵۰ تانک را در جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ فرستاد که در آن جنگنده‌های الجزایری در حملات به همراه مصری‌ها و عراقی‌ها شرکت کردند. همچنین ۲۰۰ میلیون دلار به اتحاد جماهیر شوروی برای تأمین مالی خرید اسلحه برای مصر و سوریه سپرد. در پاسخ به حمایت ایالات متحده از اسرائیل در جنگ شش‌روزه، الجزایر روابط دیپلماتیک خود را با ایالات متحده قطع کرد. این کشور در تحریم نفتی ۱۹۷۳ پس از حمایت ایالات متحده از اسرائیل در جنگ یوم کیپور شرکت کرد. در پاسخ به عادی‌سازی روابط مصر با اسرائیل، الجزایر به
به عادی‌سازی روابط مصر با اسرائیل، الجزایر به همراه سایر کشورهای عربی انور سادات را محکوم کرد و در سال ۱۹۷۷ روابط خود را با مصر قطع کرد. الجزایر اکثر تسلیحات خود را از اتحاد جماهیر شوروی خریداری می‌کرد. یک رویداد مهم منطقه‌ای، تعهد او در سال ۱۹۷۵ برای حمایت از خودمختاری صحرای غربی بود که پناهندگان مردم صحرایی و جنبش آزادی‌بخش ملی جبهه پولیساریو را پس از ادعای کنترل مراکش و موریتانی بر این قلمرو، به خاک الجزایر پذیرفت. این امر به امکان بهبود روابط با مراکش، که قبلاً پس از جنگ شن‌ها در سال ۱۹۶۳ تیره شده بود،
قبلاً پس از جنگ شن‌ها در سال ۱۹۶۳ تیره شده بود، پایان داد، اگرچه در اولین دوره قدرت او، گشایش اندکی در روابط وجود داشت. رقابت شدید مراکش و الجزایر و مسئله حل‌نشده صحرای غربی از آن زمان به یک ویژگی تعیین‌کننده در سیاست خارجی الجزایر تبدیل شده و امروزه نیز چنین است. مرگ و تشییع جنازه. در سال ۱۹۷۸، حضور او در انظار عمومی به طور فزاینده‌ای نادر شد. پس از ۳۹ روز کما، او در الجزیره بر اثر یک بیماری نادر خونی، ماکروگلوبولینمی والدنشتروم، پس از درمان ناموفق در مسکو درگذشت. شایعاتی مبنی بر ترور یا مسموم شدن او گاهی
درگذشت. شایعاتی مبنی بر ترور یا مسموم شدن او گاهی در محافل سیاسی الجزایر مطرح شده است، به ویژه پس از آنکه دو شرکت‌کننده دیگر در رویدادهای معاهده ۱۹۷۵ الجزایر - شاه (درگذشته ۱۹۸۰) و وزیر دربار او اسدالله علم (درگذشته ۱۹۷۸) - نیز تقریباً در همان زمان بر اثر سرطان درگذشتند. مرگ بومدین خلأ قدرتی در الجزایر بر جای گذاشت که به راحتی پر نمی‌شد؛ مجموعه‌ای از جلسات نظامی در نهایت توافق کردند که از رقابت میان مدعیان چپ و راست عبور کرده و بلندپایه‌ترین افسر نظامی، سرهنگ شاذلی بن جدید، را به عنوان یک انتخاب
نظامی، سرهنگ شاذلی بن جدید، را به عنوان یک انتخاب مصالحه‌آمیز معرفی کنند. مراسم تشییع جنازه دولتی بومدین در ۲۹ دسامبر ۱۹۷۸ در الجزیره برگزار شد. جمعیتی دو میلیون نفری در این مراسم شرکت کردند و با شکستن صفوف پلیس، مسیرها را مسدود کردند. [1] دولت الجزایر وعده داد که انقلاب سوسیالیستی او را ادامه دهد و ۴۰ روز عزای عمومی اعلام کرد. با وجود اختلافاتشان بر سر پیمان کمپ دیوید، انور سادات رئیس‌جمهور مصر به بومدین ادای احترام کرد و گفت که خبر مرگ او را «با اندوه و تأسف» دریافت کرده و هیئتی را برای شرکت در مراسم
و تأسف» دریافت کرده و هیئتی را برای شرکت در مراسم تشییع جنازه فرستاد. [1] یاسر عرفات رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین با نفر دوم سازمان چریکی فتح، ابو ایاد، که روابط نزدیکی با بومدین برقرار کرده بود، در مراسم تشییع جنازه شرکت کرد. [6] جیمی کارتر رئیس‌جمهور ایالات متحده تأسف عمیق خود را ابراز کرد و گفت که بومدین «نقشی برجسته در مبارزه طولانی الجزایر برای استقلال ایفا کرد. فداکاری او در انجام وظیفه و کمک‌های او به عنوان یک دولتمرد بین‌المللی به خوبی شناخته شده است. اما بیش از هر چیز به خاطر تلاش‌هایش برای کمک به