payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«دوباره همدیگر را خواهیم دید» نام ترانه معروفی از خواننده و بازیگر مشهور بریتانیایی ویرا لین است. این ترانه در سال ۱۹۳۹ در زمان جنگ جهانی دوم تصنیف شده‌است و موضوع آن در ارتباط با کشته شدن سربازان در جنگ و خانواده‌ها و معشوقه‌هایشان است. این ترانه نگاهی خوشبینانه به جنگ دارد، چرا که بسیاری از سربازان برای دیدن دوباره معشوقه‌هایشان زنده نماندند.بعلاوه مکان و زمان نامشخص ملاقات دوباره در مضمون شعر که قرار است در آینده‌ای نزدیک رخ دهد، از دیدگاه افرادی که معشوقه خود را از دست دادند، اشاره به بهشت است. در سال
خود را از دست دادند، اشاره به بهشت است. در سال ۱۹۴۳ فیلم موزیکالی با همین عنوان و با هنرنمایی ویرا لین ساخته شده‌است. همچنین از این موسیقی در فیلم (۱۹۶۴) به کارگردانی استنلی کوبریک و سریال تلویزیونی کاراگاه خواننده (۱۹۸۶) که از شبکه بی بی سی پخش می‌شد نیز استفاده شده‌است. در جریان جنگ سرد، این ترانه در ۲۰ ایستگاه رادیویی زیرزمینی سرویس پخش برنامه‌های بی بی بسی در زمان جنگ نگهداری و به منظور گسترش اطلاع رسانی و بالا بردن روحیه عمومی، بارها و بارها به مدت ۱۰۰ روز پس از حمله اتمی پخش می‌شد.
کری گرانت با نام اصلی آرچیبالد الک لیچ (؛ زادهٔ ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۲۹ نوامبر ۱۹۸۶) بازیگر آمریکایی-انگلیسی بود. انستیتوی فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹ او را در رده دوم برترین هنرپیشگان مرد تاریخ سینما قرار داد. او در پی بازی در فیلم‌هایی چون داستان فیلادلفیا، شمال از شمال غربی، بدنام و گرفتن یک دزد دارای شهرت فراوانی بود. جایزه اسکار افتخاری چهل و دومین مراسم آکادمی جوایز به وی اهدا شد. سنین جوانی و تحصیل. کری گرانت در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۴ در شهر بریستول، انگلستان زاده شد. او ۹ ساله بود که پس از بازگشت به خانه
زاده شد. او ۹ ساله بود که پس از بازگشت به خانه به او گفته می‌شود مادرش به یک مسافرت طولانی رفته، اما واقعیت این بود که مادر او هرگز نتوانسته بود بر افسردگی و غم از دست دادن فرزند دیگرش فائق بیاید، از همین رو او را به یک آسایشگاه سپرده بودند. این واقعیت تا سن ۳۰ سالگی برای گرانت مخفی می‌ماند و او در این مدت مسیر زندگی را بدون حضور مادرش می‌پیماید. برای گرانت، رسیدن به سن ۱۴ سالگی همراه با اخراج از مدرسه بود اما این اتفاق مانع از آن نشد که روند آموزشی او متوقف شود و عشق او به مطالعه، وی را به فردی خودآموخته
شود و عشق او به مطالعه، وی را به فردی خودآموخته تبدیل کرد. اخراج او از مدرسه باعث می‌شود وی به همراه یک گروه نمایشی به اجرای برنامه در انگلستان روی بیاورد. او در این مدت پانتومیم و آکروبات را می‌آموزد که بعدها باعث می‌شود تا او خود بدلکاری بسیاری از نقش‌هایش را بر عهده بگیرد. زندگی حرفه‌ای. در سال ۱۹۲۰ او به همراه گروهی که با آن کار می‌کرد عازم ایالات متحده می‌شود. او پس از موفقیت در برادوی به هالیوود می‌رود و نام خود را به «کری لاکوود» تغییر می‌دهد که برگرفته از آخرین کاراکتری بود که او نقشش را ایفا
برگرفته از آخرین کاراکتری بود که او نقشش را ایفا می‌کرد. در این دوران بود که هنرمند جوان مورد توجه کمپانی پارامونت قرار گرفت، اما مسئولان این شرکت چندان نظر مثبتی دربارهٔ نام او نداشتند و به این ترتیب «کری گرانت» متولد می‌شود. در این مدت گرانت با بازی در چند فیلم نام خود را مطرح کرد اما عمده موفقیت او به بازی در فیلم‌های "آن زن به او بد کرد" و "من فرشته نیستم" بازمی‌گردد. فیلم اول موفق شد اسکار بهترین فیلم سال ۱۹۳۳ را از آن خود کند و به همراه موفقیت مالی، فیلم دوم پارامونت را از ورشکستگی نجات دهد. اما موج
دوم پارامونت را از ورشکستگی نجات دهد. اما موج دوم موفقیت‌های گرانت به سال ۱۹۳۶ بازمی‌گردد؛ زمانی که او تصمیم می‌گیرد با شرکت کلمبیا قراردادی را امضاء کند. طولی نمی‌کشد که گرانت تبدیل به یکی از مهم‌ترین و محبوب‌ترین هنرپیشه‌های هالیوود می‌شود. جوایز و افتخارات. در سال ۱۹۴۱ و با بازی در فیلم پنی سرناد نامزد جایزه اسکار شد اما این جایزه به گری کوپر رسید. در عین حال بسیاری از کارگردان‌های بزرگ مانند هاوارد هاکس و آلفرد هیچکاک از بازی او در فیلم‌هایشان استقبال می‌کردند به‌طوری‌که هیچکاک دربارهٔ او می‌گوید: «در
به‌طوری‌که هیچکاک دربارهٔ او می‌گوید: «در تمام زندگی‌ام تنها گرانت را دوست داشته‌ام!» و هاوارد هاکس نیز او را بی‌رقیب می‌نامد. گرانت بار دیگر و در سال ۱۹۴۴ برای فیلم هیچ جز قلب تنها نامزد جایزه اسکار می‌شود اما بار دیگر این جایزه را در دستان رقیبی به نام بینگ کرازبی می‌بیند. این مسئله تا حدی باعث ناراحتی وی می‌شود اما اهدای جایزه اسکار یک عمر موفقیت هنری (۱۹۷۰) باعث می‌شود تا این ناکامی‌ها کمرنگ شود. او یک بار دیگر هم به جایزه اسکار دست یافت، اما این‌بار برای بهترین هنرپیشه نقش اول زن که به‌خاطر عدم حضور
بهترین هنرپیشه نقش اول زن که به‌خاطر عدم حضور اینگرید برگمن و به نمایندگی از او این جایزه به او داده شد. گرانت در فیلم‌های بسیاری برای هیچکاک ظاهر شد که در این میان می‌توان به فیلم‌های «"بدنام"»، «"گرفتن یک دزد"» و «"شمال از شمال غربی"» اشاره کرد. تأثیرات. گرانت یکی از خوش پوشترین هنرپیشه‌های تاریخ سینما به‌شمار می‌رفت. شخصیت خاص و کاریزمای او موجب شد که حتی ایان فلمینگ خالق جیمز باند، این شخصیت را با الهام از کری گرانت خلق کند. به همین دلیل قرار بود تا او در نخستین فیلم از سری فیلم‌های باند با نام دکتر نو
نخستین فیلم از سری فیلم‌های باند با نام دکتر نو حضور داشته باشد اما او خود را برای این نقش پیر می‌دانست و از ایفای آن خودداری کرد. این نقش به‌خاطر شباهت شان کانری به گرانت به او داده شد، اما نقطه مقابل این اتفاق به بازی او در فیلم شمال از شمال غربی بازمی‌گردد. هیچکاک در ابتدا تصمیم داشت از جیمز استوارت در این فیلم استفاده کند اما عدم موفقیت فیلم سرگیجه باعث شد تا هیچکاک، استوارت را سرزنش کند و سن بالای او را عامل این عدم موفقیت می‌دانست. در نهایت و با وجود علاقه استوارت به ایفای این نقش، هیچکاک، گرانت را
علاقه استوارت به ایفای این نقش، هیچکاک، گرانت را برای آن نقش انتخاب کرد در حالی که او حتی ۴ سال از استوارت مسن‌تر بود. در نظر دیگران. از منظر بیلی وایلدر کارگردان شهیر آمریکایی، بهترین بازیگر کمدین سبک سینما است. بازنشستگی. بالا رفتن سن باعث شد این هنرپیشه بزرگ در سال ۱۹۶۶ اعلام بازنشستگی کند و حتی تلاش کارگردان‌هایی چون کوبریک، هاکس و هیچکاک هم برای بازگرداندن او به سینما به جایی نرسید. درگذشت. کری گرانت بر اثر سکته مغزی در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۶ میلادی در سن ۸۲ سالگی در دونپورت، آیووا درگذشت.
استیو لاتریال مک‌نیر متولد ۱۹۷۳ ایالت میسیسیپی، کوارتربک و بازیکن سابق و قهرمان تیم تنسی تایتنز بود. او تنها بازیکنی بود که تنسی تایتنز را به سوپربول برده و به قهرمانی رسانید. قتل مک نیر. در چهارم ژوئیه ۲۰۰۹، مک نیر توسط دوست دختر خود، یک ایرانی بنام ساحل کاظمی با شلیک چهار گلوله به قتل رسید. کاظمی که دیوانه‌وار عاشق مک‌نیر متاهل بود، سپس طپانچه را به سمت خود گرفته و خودکشی کرد. کاظمی شب قبل توسط پلیس نشویل به جرم رانندگی هنگام مستی دستگیر شده بود، و توسط خود مک نیر با پرداخت وثیقه از زندان آزاد گردیده بود.
مک نیر با پرداخت وثیقه از زندان آزاد گردیده بود. هزاران نفر در تشییع جنازه او شرکت کردند. ساحل کاظمی در فلوریدا به خاک سپرده شد.
بورئاس ، در دین و اسطوره‌شناسی یونانی، خدای باد سرد شمال، طوفان و زمستان است. پسر آسترائوس و ائوس، خدایان آسمان بود. یونانی‌ها او را که بر ضد زفوروس (باد آرام غرب) بود، به صورت فرشته‌ای بالدار با نیروی جسمانی فوق‌العاده، ریش‌دار و معمولاً ملبس به نیمه‌تنه‌ای کوتاه و چین‌دار تصویر می‌کردند. بوریاس معادل اکویلون رومی‌ها بود و یک دختر به نام کیونه و دو پسر به نام زتس و کالاییس داشت. کیونه از اول به عنوان ایزدبانوی برف به دنیا آمد اما دو برادر او چنین نبودند. آن‌ها اعضای کشتی آرگو بودند و بعد از آن فناناپذیر
آن‌ها اعضای کشتی آرگو بودند و بعد از آن فناناپذیر شدند تا به پدر خدمت کنند.
جام حذفی فوتبال ایران ۱۳۸۹–۱۳۸۸ بیست و سومین دوره جام حذفی فوتبال ایران که توسط فدراسیون فوتبال ایران برگزار شد. این مسابقات با برگزاری بازی فینال میان پرسپولیس تهران و گسترش فولاد تبریز در تاریخ سوم خرداد ۱۳۸۹ و با قهرمانی تیم پرسپولیس به پایان رسید. تیم پرسپولیس برای چهارمین بار قهرمان این دوره از رقابت‌ها شد و به مسابقات لیگ قهرمانان آسیا ۲۰۱۱ راه پیدا کرد. تاریخچه. بیست و سومین دورهٔ جام حذفی فوتبال ایران دو تیم پرسپولیس و گسترش فولاد تبریز با پشت سر گذاشتن حریفان خود به فینال این دوره از جام حذفی
گذاشتن حریفان خود به فینال این دوره از جام حذفی رسیدند. بازی رفت فینال در ورزشگاه یادگار امام تبریز انجام شد که با برتری ۱ بر صفر پرسپولیس همراه بود. بازی برگشت در ورزشگاه آزادی تهران و در مقابل صد هزار تماشاگر انجام شد که تیم پرسپولیس توانست با نتیجهٔ ۳ بر یک حریف تبریزی را شکست دهد و در مجموع دوبازی رفت و برگشت با نتیجه ۴–۱ به مقام قهرمانی بیست و سومین دوره جام حذفی برسد. دو تیم پرسپولیس تهران و گسترش فولاد تبریز با پشت سر گذاشتن حریفان خود به فینال این دوره از جام حذفی رسیدند. بازی رفت فینال در ورزشگاه
از جام حذفی رسیدند. بازی رفت فینال در ورزشگاه یادگار امام تبریز انجام شد که با برتری ۱ بر صفر پرسپولیس همراه بود. بازی برگشت در ورزشگاه آزادی تهران و در مقابل صد هزار تماشاگر انجام شد که تیم پیروزی توانست با نتیجهٔ ۳ بر یک حریف تبریزی را شکست دهد و در مجموع دوبازی رفت و برگشت با نتیجه ۴–۱ به مقام قهرمانی بیست و سومین دوره جام حذفی برسد. تقویم. بر اساس تقویم اعلام شده از سوی سازمان لیگ فینال این مسابقات در صورتی که دو تیم فینالیست از یک شهر باشند، تک دیدار فینال ۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۸۹ برگزار خواهد شد. اما در
۳۱ اردیبهشت سال ۱۳۸۹ برگزار خواهد شد. اما در صورتی که دو تیم فینالیست از دو شهر مختلف باشند، بازی رفت ۳۱ اردیبهشت و دیدار برگشت هفتهٔ بعد ۷ خرداد انجام خواهد گرفت؛ و دور دوم حذفی این مسابقات هم از تاریخ ۱۷ بهمن آغاز می‌شود. نتایج مسابقات. مرحله اول نمودار. توضیحات: H: "میزبان", A: "میهمان" فینال. سرمربی پرسپولیس: علی دایی سرمربی گسترش فولاد تبریز: فرهاد کاظمی
کارخواه یا کلاینت در مدل کارخواه–سرور در شبکه‌های رایانه‌ای، به رایانه‌ای گفته می‌شود که اطلاعات را از رایانه‌ای دیگر به نام سرور دریافت می‌کند. سرور اغلب (ولی نه همیشه) بر روی یک سامانهٔ رایانه‌ای دیگر قرار دارد و کارخواه از طریق شبکه به آن دسترسی پیدا می‌کند. بنابراین کارخواه یک نرم‌افزار کاربردی یا سامانه است که از طریق یک شبکه به خدمات یک سامانهٔ رایانه‌ای دیگر به نام سرور یا کارساز دسترسی دارد. این عبارت نخستین بار برای افزاره‌هایی که قابلیت اجرای برنامه‌های مستقل خودشان را نداشتند اما می‌توانستند با
مستقل خودشان را نداشتند اما می‌توانستند با رایانه‌های دور از طریق شبکه برهم‌کنش داشته باشند، به کار رفت. مدل کارخواه-کارساز امروزه نیز در اینترنت به کار می‌رود. مرورگرهای وب، کارخواه‌هایی هستند که به کارسازهای وب وصل می‌شوند و صفحات وب را برای نمایش بازیابی می‌کنند. کارخواه می‌تواند برنامه‌ای باشد که بخشی از کارکرد آن، ارسال درخواست به برنامه‌ای دیگر یا به سخت‌افزار/نرم‌افزاری است که خدماتی را از سوی سرور ارائه می‌دهد (و ممکن است روی همان رایانه یا رایانه‌ای دیگر قرار داشته باشد). برای نمونه، مرورگر وب یک
دیگر قرار داشته باشد). برای نمونه، مرورگر وب یک کارخواه است که به سرور وب متصل می‌شود و صفحهٔ وب را دریافت می‌کند. کارخواه‌های ایمیل پیام‌ها را از سرور ایمیل دریافت می‌کنند. در گفت‌وگوی آنلاین، از انواع مختلفی از کارخواه‌ها استفاده می‌شود که وابسته به پروتکل آن گفتگو است. بازی ویدئویی چندنفره یا بازی ویدئویی برخط نیز ممکن است به‌صورت کارخواه روی هر رایانه اجرا شوند. واژهٔ «کارخواه» همچنین می‌تواند به رایانه‌ها یا دستگاه‌هایی اطلاق شود که نرم‌افزار کارخواه را اجرا می‌کنند، یا کاربرانی که از آن استفاده
را اجرا می‌کنند، یا کاربرانی که از آن استفاده می‌کنند. کارخواه بخشی از مدل کارخواه–سرور است، مدلی که امروزه همچنان استفاده می‌شود. کارخواه‌ها و سرورها می‌توانند روی یک ماشین مشترک اجرا شوند و با استفاده از روش‌های ارتباط میان‌فرایندی با یک‌دیگر ارتباط برقرار کنند. با ترکیب این روش‌ها با سوکت اینترنتی، برنامه‌ها می‌توانند از طریق مجموعه پروتکل اینترنت به خدماتی روی یک سامانهٔ دوردست متصل شوند. سرورها منتظر اتصال کارخواه‌ها می‌مانند و درخواست آن‌ها را می‌پذیرند. واژهٔ «کارخواه» نخست برای دستگاه‌هایی به کار
واژهٔ «کارخواه» نخست برای دستگاه‌هایی به کار رفت که نمی‌توانستند برنامه‌های مستقل اجرا کنند، اما می‌توانستند از طریق شبکه با رایانه‌های دوردست تعامل داشته باشند. این پایانه‌ها کارخواه‌هایی برای رایانه‌های بزرگ در مدل هم‌زمان‌سازی بودند. گونه‌ها. در یک دسته‌بندی، رایانه‌ها و دستگاه‌های کارخواه به سه گروه کارخواه چاق، کارخواه لاغر و گره بدون دیسک تقسیم می‌شوند. کارخواه چاق. "کارخواه چاق" که با عنوان "کارخواه غنی" نیز شناخته می‌شود، کارخواهی است که عمدهٔ پردازش داده‌ها را خودش انجام می‌دهد و الزاماً وابسته به
داده‌ها را خودش انجام می‌دهد و الزاماً وابسته به سرور نیست. رایانه شخصی نمونه‌ای رایج از کارخواه چاق است، چون مجموعهٔ بزرگی از قابلیت‌ها را دارد و وابستگی کمی به سرور دارد. برای نمونه، رایانه‌ای که برنامهٔ طراحی هنری (مانند کریتا یا اسکچ‌آپ) را اجرا می‌کند و نتیجهٔ کار را روی شبکه به اشتراک می‌گذارد، یک کارخواه چاق است. رایانه‌ای که تقریباً تمام کارهایش را به‌صورت مستقل انجام می‌دهد و فقط برای ارسال یا دریافت فایل به شبکه وصل می‌شود، در استانداردهای سنتی «ایستگاه کاری» خوانده می‌شود. کارخواه لاغر. "کارخواه
کاری» خوانده می‌شود. کارخواه لاغر. "کارخواه لاغر" ساده‌ترین نوع کارخواه است. کارخواه لاغر از منابع رایانهٔ میزبان استفاده می‌کند و معمولاً فقط داده‌های پردازش‌شده‌ای را که توسط سرور برنامه فراهم می‌شود، نمایش می‌دهد. دستگاهی که از یک برنامهٔ وب (مانند اپلیکیشن‌های وب آفیس) استفاده می‌کند، نمونه‌ای از کارخواه باریک است. گره بدون دیسک. "گره بدون دیسک" ترکیبی از دو مدل پیشین است. مانند کارخواه چاق، پردازش را به‌صورت محلی انجام می‌دهد ولی برای ذخیره‌سازی دائمی به سرور وابسته است. این روش، ویژگی‌های کارخواه چاق
سرور وابسته است. این روش، ویژگی‌های کارخواه چاق (مانند پشتیبانی چندرسانه‌ای و کارایی بالا) و کارخواه لاغر (مانند مدیریت‌پذیری و انعطاف‌پذیری بالا) را هم‌زمان دربر دارد. دستگاهی که نسخهٔ برخط بازی ویدئویی دیابلو ۳ را اجرا می‌کند، نمونه‌ای از گره بدون دیسک است.
ابونضال با نام اصلی صبری خلیل البنّا (زاده: مه ۱۹۳۷ در فلسطین تا ۱۶ اوت ۲۰۰۲ در بغداد - عراق)، مؤسس سازمان فتح (شورای انقلابی) بود که گروهی منشعب و نظامی به‌شمار می‌آید و بیشتر به نام سازمان ابونضال مشهور است. این سازمان در اوج رشد و شهرت خودش، یعنی حدفاصل سال‌های ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۰، بود. ابونضال (یا پدر مبارزه) در اکتبر ۱۹۷۴ و پس از انشعاب و جدایی از سازمان آزادی‌بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، سازمان ANO را تأسیس کرد. ابونضال در ماه اوت ۲۰۰۲ در جریان یک تیراندازی در آپارتمانش در بغداد کشته شد. منابع فلسطینی
در آپارتمانش در بغداد کشته شد. منابع فلسطینی معتقدند او به دستور صدام حسین کشته شد، در حالیکه مقامات رسمی عراق تأکید کردند که او در جریان یک بازجویی دست به خودکشی زده‌است. زندگی‌نامه. ابونضال در ماه مه ۱۹۳۷ در شهر یافا در ساحل مدیترانهای منطقه‌ای که در آن زمان «فلسطین تحت قیمومیت انگلستان» نامیده می‌شد به دنیا آمد. پدرش حاج خلیل البنا، صاحب ۶۰۰۰ جریب باغ پرتقال بین یافا و مجدل بود که در اسرائیل امروزی اشکلون نامیده می‌شود. خانواده او در یک خانه سنگی سه طبقه نزدیک ساحل، زندگی مرفهٔ داشتند. این خانه بعدها به
نزدیک ساحل، زندگی مرفهٔ داشتند. این خانه بعدها به عنوان یک دادگاه نظامی اسرائیلی مورد استفاده قرار گرفت. ثروت خلیل البنا به او امکان تعدد زوجات داده بود. ابونضال در مصاحبه‌ای با اشپیگل، گفت که پدرش ۱۳ زن، ۱۷ پسر و ۸ دختر داشت. مادر ابونضال، طبق نوشته «ملمان»، هشتمین همسر خلیل البنا بود. او ابتدا به عنوان یک دختر علوی ۱۶ ساله خدمتکار این خانواده بود. به گفته «پاتریک سیل»، خانواده با این ازدواج مخالف بودند. در نتیجه، سایر فرزندان خانواده به ابونضال که دوازدهمین فرزند بود، نگاهی تحقیرآمیز داشتند؛ ولی بعدها
فرزند بود، نگاهی تحقیرآمیز داشتند؛ ولی بعدها این رابطه ترمیم شد. در سال ۱۹۴۴ یا ۱۹۴۵، پدرش او را به کالج برادران در یافا (Collège des Frères de Jaffa) فرستاد. این کالج یک مدرسه مذهبی فرانسوی بود. ابونضال یک سال را در آنجا گذراند. پدرش در سال ۱۹۴۵، هنگامی که ابونضال ۷ ساله بود درگذشت. خانواده، مادر او را از خانه بیرون کردند. برادرانش او را از مدرسه مذهبی بیرون آوردند و به جایش او را به یک مدرسه خصوصی سطح بالا در بیت المقدس فرستادند که امروز با نام مدرسه ابتدایی عمریه شناخته می‌شود. او دو سال را در آن مدرسه
عمریه شناخته می‌شود. او دو سال را در آن مدرسه گذراند. جنگ ۱۹۴۸ فلسطین. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ سازمان ملل مصمم به تجزیه فلسطین به یک کشور عربی و یک کشور یهودی بود. بلافاصله جنگ درگرفت. خانواده البنا روابط خوبی با جامعه یهودیان داشتند ولی جنگ بود و این روابط کمکی به آن‌ها نمی‌کرد. درست قبل از این که یافا توسط نیروهای اسرائیلی در آوریل ۱۹۴۸ فتح شود این خانواده از خانه خود نزدیک مجدل فرار کردند ولی شبه نظامیان یهودی به آنجا نیز رسیدند و آن‌ها مجدداً مجبور به فرار شدند. این بار آن‌ها به اردوگاه پناهندگان بیروت در
شدند. این بار آن‌ها به اردوگاه پناهندگان بیروت در نوار غزه و تحت کنترل مصر رفتند. ملان می‌نویسد که خانواده‌اش نه ماه زندگی را در چادر صرف کردند، وابسته به آژانس امداد و کار سازمان ملل برای کمک هزینه نفت، برنج و سیب زمینی. این تجربه تأثیر زیادی بر ابونضال داشت. حرکت به نابلوس و عربستان. خانواده ابونضال به نابلوس در کرانه غربی که در آن زمان در کنترل اردن بود کوچ کرده بود. ابونضال در دبیرستان آنجا در ۱۹۵۵فارغ‌التحصیل شد و به حزب ناسیونالیست بعث پیوست. او رشته‌ی مهندسی در دانشگاه قاهره تحصیل کرد اما بعد از دو
مهندسی در دانشگاه قاهره تحصیل کرد اما بعد از دو سال بدون کسب مدرک آن را ترک کرد. در ۱۹۶۰ او به عربستان رفت و به عنوان نقاش و تکنیسین برق به کار مشغول شد و به عنوان کارگر آزاد در آرامکو مشغول به کار شد. ابونضال در ۱۹۶۲ همسرش را ملاقات کرد که خانواده‌اش از یافا کوچ کرده بودند. این زوج یک پسر و دو دختر داشتند. زندگی سیاسی. ابونضال در عربستان سعودی به گروهی از جوانان فلسطینی کمک کرد که سازمان مخفی فلسطین را تأسیس کنند. چنین فعالیتی به بهای از دست دادن شغلش و همچنین بازداشت و سپس تبعیدش تمام شد. ... او بعد از
بازداشت و سپس تبعیدش تمام شد. ... او بعد از بازگشت به نابلس به یاسر عرفات، رهبر سازمان آزادی‌بخش فلسطین پیوست. او به عنوان یک فرد نیمه‌وقت، هوادار سیاست‌های سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود، اگر چه فعالیت خاصی نداشت. پیروزی اسراییل در جنگ ۱۹۶۷ و تصرف بلندی‌های جولان، کرانهٔ غربی و نوار غزه و پیامدهای آن، بخصوص ورود تانک‌های اسراییلی به شهر نابلس، او را به فعالیت واداشت. ... بعدها وی در اردن اقامت گزید و اقدام به تأسیس یک شرکت تجارتی به نام «امپکس» کرد که تحت پوشش آن بسیاری قرارهای ملاقات افراد الفتح یا جمع‌آوری
آن بسیاری قرارهای ملاقات افراد الفتح یا جمع‌آوری کمک مالی برای جنبش فلسطین انجام می‌شد. در دوران جنگ‌های سپتامبر سیاه، میان ملک حسین و فلسطینی‌ها، وی همچنان در دفتر کار خودش ماند. درگیر بودن در کار تجارت و کنترل شرکت‌های مختلف، رفته رفته او را به مردی ثروتمند تبدیل نمود که در عین حال پوششی برای معاملات اسلحه و فعالیت‌های افراد استخدام شده بود. در سال ۱۹۶۸، ابو ایاد او را به عنوان نماینده سازمان فتح در کشور سودان منصوب کرد؛ و بعدها به اصرار خود وی، وی را برای همین سمت به بغداد اعزام کردند. اولین عملیات. به
همین سمت به بغداد اعزام کردند. اولین عملیات. به فاصله کوتاهی بعد از سپتامبر سیاه، ابونضال از طریق ایستگاه رادیویی‌اش به نام «صدای فلسطین» که از بغداد برنامه پخش می‌کرد، سازمان آزادی‌بخش فلسطین را به دلیل امضای قرارداد صلح با ملک حسین به بزدلی متهم کرد. ابونضال به ناجی علوش و ابوداوود (رهبر سازمان سپتامبر سیاه که مسئول کشتار ۱۹۷۲ در مونیخ بود) پیوست و به تغییراتی در سازمان فتح و انتقام گیری علیه ملک حسین فراخوان داد. ابوداوود در فوریه ۱۹۷۳ به دلیل تلاش برای ترور ملک حسین در اردن دستگیر شد. این امر به اولین
ترور ملک حسین در اردن دستگیر شد. این امر به اولین عملیات ابونضال با نام «العقاب» (مجازات) منجر شد. در پنجم سپتامبر ۱۹۷۳، پنج فرد مسلح وارد سفارت عربستان سعودی در پاریس شدند. ۱۵ نفر را به گروگان گرفتند و تهدید کردند که اگر ابوداوود آزاد نشود، ساختمان را منفجر می‌کنند. دو روز بعد این پنج فرد مسلح در حالیکه هنوز پنج گروگان در اختیار داشتند با یک پرواز شرکت هواپیمایی سوریه به کویت و از آن‌جا به ریاض رفتند و تهدید کردند که گروگان‌ها را به بیرون هواپیما پرتاب کنند. در هشتم سپتامبر آن‌ها تسلیم شدند و گروگان‌ها را
در هشتم سپتامبر آن‌ها تسلیم شدند و گروگان‌ها را آزاد کردند. دو هفته بعد ابوداوود از زندان آزاد شد. ابونضال عملیات را بدون اجازه الفتح انجام داده بود. ابو ایاد (معاون عرفات) و محمود عباس (که بعدها رئیس‌جمهور حکومت فلسطین شد) به عراق رفتند تا ابونضال را قانع کنند که گروگان‌گیری به جنبش‌شان لطمه می‌زند. ابوایاد به «سیل» گفت که یک مقام عراقی حاضر در نشست گفت: «چرا به ابونضال حمله می‌کنید؟ عملیات مال ما بود. ما از او خواستیم که عملیات را برای ما به اجرا در بیاورد.» محمود عباس بسیار خشمگین شد و جلسه را به همراه
محمود عباس بسیار خشمگین شد و جلسه را به همراه سایر نمایندگان سازمان آزادی‌بخش فلسطین ترک کرد. به نوشته «سیل» از آن پس، سازمان آزادی‌بخش فلسطین، ابونضال را به عنوان فردی که تحت کنترل دولت عراق است می‌شناخت. اخراج از سازمان فتح. دو ماه بعد، یعنی در نوامبر ۱۹۷۳ (درست بعد از جنگ یوم کیپور که از اکتبر شروع شده بود)، سازمان ابونضال(ANO)، اقدام به ربودن پرواز شماره ۸۶۱ شرکت هواپیمایی KLM نمود. این بار عملیات تحت عنوان سازمان جوانان ناسیونالیست عرب صورت گرفت. در این هنگام سازمان فتح در آستانه شرکت در کنفرانس صلح
هنگام سازمان فتح در آستانه شرکت در کنفرانس صلح ژنو بود. عملیات هواپیما ربایی هشداری بود از جانب ابونضال به مسئولین فتح برای عدم شرکت در مذاکرات ژنو. در پاسخ به این عمل، عرفات در ماه مارس یا ژوئیه ۱۹۷۴، ابونضال را از سازمان فتح اخراج کرد. در اکتبر ۱۹۷۴، ابونضال سازمان ANO را تأسیس نمود و نام آن را «سازمان فتح، شورای انقلابی» نهاد. در نوامبر همان سال سازمان فتح در یک دادگاه غیابی او را به اتهام اقدام برای ترور محمود عباس، به مرگ محکوم کرد. یکی از تاریخ نگاران(Seale) می‌نویسد نامحتمل است که ابونضال قصد کشتن
می‌نویسد نامحتمل است که ابونضال قصد کشتن محمود عباس را داشته، کما اینکه نا محتمل است که سازمان فتح نیز در پی کشتن ابونضال بوده باشد، اما آنچه مسلم است وی از جانب فتح به عنوان عنصر نامطلوب ارزیابی می‌شد. مرگ. جسد وی در ۱۹ آگوست ۲۰۰۲ در بغداد در اتاق خوابش پیدا شد.
بان سرو روستایی از توابع بخش چوار شهرستان ایلام در استان ایلام است.که به علت درختان سرو زربین به قدمت ۳۸۵۰ سال معروف است. جمعیت. این روستا در دهستان ارکوازی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۴۴ نفر (۵۱خانوار) بوده است. که الان سال ۱۴۰۱ به دلیل مهاجرت برخی از روستایان به خاطر تحصیلات و کار جمعیت کاهش پیدا کرده است.
تمدن اولمک (Olmec) قدیمی‌ترین تمدن در آمریکای میانه و نخستین تمدن در مکزیک به‌شمار می‌رود. اولمک‌ها در مناطق پست گرمسیری جنوب مرکزی مکزیک، محل ایالت‌های امروزی وراکروز و تاباسکو زندگی می‌کردند. تمدن اولمک در سان لورنزو تنوختیتلان از حدود سال ۱۱۵۰ ق. م تا ۹۰۰ ق. م و در سایر جاهای نزدیکتر به ساحل خلیج مکزیک از سال ۸۰۰ ق. م تا ۴۰۰ ق. م شکوفا گردیده و پیش از نابودی بر فرهنگ بخش‌های دیگری از آمریکا مرکزی تأثیر گذاشته‌است. آشناترین جنبه تمدن اولمک، هنر این تمدن به‌ویژه آثار متمایز مجسمه‌سازی اولمک در سان لورنزو و
آثار متمایز مجسمه‌سازی اولمک در سان لورنزو و مکان‌های دیگر به شکل جمجمه‌های بزرگ انسانی است که در سنگ بازالت کنده‌کاری شده‌اند. این سنگ‌ها از محلی واقع در حدود پنجاه مایلی سان لورنزو به آنجا آورده شده‌است. هنر اولمک در پیکرتراشی تأکید بر تجسم بخشیدن به کودکانی چاق با چهره‌های پف کرده و دهانی نیمه باز همراه با نیشخند بود که بر روی هم علایم صورت گربهٔ وحشی را آشکار می‌سازد و در حقیقت چنین پیداست که آن قوم خود را از نسل گربه‌سانان می‌دانستند. ناحیه باستانی «لاونتا» در جنوب شرقی مکزیک بزرگ‌ترین زیستگاه تمدن
در جنوب شرقی مکزیک بزرگ‌ترین زیستگاه تمدن اولمک به‌شمار می‌رفت. در این مکان بقایای شهری به شکل یک ردیف ساختمان‌های گلی قرار دارد. در این شهر یک هرم اشکوبه‌ای به طول ۱۳۵، عرض ۷۵ و ارتفاع ۳۵ متر نیز ساخته شده‌است و از قدیمی‌ترین اهرام نوع خود در آمریکای مرکزی بودند. زیستگاه لاونتا در حدود سال‌های ۴۰۰ تا ۳۰۰ پیش از میلاد بر اثر تهاجم اقوام بیگانه ویران شده‌است. از دیگر آثار به جامانده از قوم اولمک می‌توان به هشت سر سنگی بزرگ در «سان لورنزو» اشاره کرد که به احتمال فراوان مجسمهٔ نخستین حاکمان اولمک بوده‌اند. با
فراوان مجسمهٔ نخستین حاکمان اولمک بوده‌اند. با سقوط این دو شهر تمدن اولمک نابود شد، اما فرهنگ و سنت‌های این قوم مانند پرستش جگوار (پلنگ خالدار آمریکایی)، کنده‌کاری بر روی یشم سبز، کشاورزی، دست نوشته‌ها و نظم اجتماعی آن‌ها بعدها در آمریکای مرکزی و جوامع جنوبی ادامه پیدا کرد. مردمان. نخستین تمدن‌های بزرگ آمریکای میانه و آمریکای جنوبی با تمدن‌های بین‌النهرین، مصر باستان و چین برابری می‌کردند. در آمریکای میانه، اولمک‌ها سرمشقی برای فرهنگ‌های آیندهٔ منطقه شدند. جگوارپرستی کانون باورهای اولمک‌ها بود که در آن با
جگوارپرستی کانون باورهای اولمک‌ها بود که در آن با دیگر اقوام آمریکای جنوبی اشتراک داشتند. سال‌های بین حدود ۱۵۰۰ و ۹۰۰ پ.م. شاهد نخستین تجلی‌های واقعی تمدن پیشرفته‌تر در آمریکای میانه بودند. مهارت و بهره‌وری زراعی رشد کرد، سفالگری (احتمالاً به‌واسطهٔ تماس با فرهنگ‌های آندی آمریکای جنوبی) پیچیده‌تر شد و معبد-هرم‌ها ظاهر شدند. این دوره همچنین زمانی بود که نخستین تمدن بزرگ آمریکای میانه -تمدن اولمک‌ها- در آن متولد شد. زندگی در زمین‌های پست. اولمک‌ها در زمین‌های پست، مرطوب و حاصلخیز جنوب مکزیک سکونت گزیده بودند
پست، مرطوب و حاصلخیز جنوب مکزیک سکونت گزیده بودند و فرهنگشان حدود سال ۱۲۰۰ پ.م. شکوفا شد. تا حوالی سال ۸۰۰ پ.م. آن‌ها بخش وسیع‌تری از آمریکای میانه را زیر نفوذ خود آوردند. به‌نظر می‌رسد دیگر اقوام مختلف آمریکای میانه، شاید در نتیجهٔ روابط تجاری، از نمادگراییِ اولمک‌ها تأثیر گرفتند. روش‌های کشاورزی اولمک‌ها چندان پیشرفته نبودند، شاید به این دلیل که نیازی به روش‌های پیشرفته نداشتند، چون ذرت، محصول اصلی آن‌ها، فراوان بود. اولمک‌ها شکارچی بودند، نه چوپان، چون گله‌های بزرگی از جانوران قابل اهلی‌کردن در این
گله‌های بزرگی از جانوران قابل اهلی‌کردن در این منطقه وجود نداشتند. آن‌ها حیوانات را برای بارکشی به‌کار نمی‌گرفتند و، برخلاف اوراسیا، خبری از وسایل نقلیهٔ چرخ‌دار نبود -که، در صورت وجود هم، در زمین‌های مرطوب و باتلاقی سرزمین اصلی اولمک‌ها چندان کاربردی نداشتند. اوج‌گیری سن‌لورنزو. نخستین مرکز مهم اولمک‌ها سن‌لورنزو بود که روی فلاتی در بالادست رود کُتزاکولکوس در ایالت جنوبی وراکروز در مکزیک قرار گرفته‌بود. سن‌لورنزو بین سال‌های ۱۲۰۰ تا ۹۰۰ پ.م. در اوج بود. این شهر، با سلسله‌مراتبی شامل طبقهٔ نخبه، کارگران
این شهر، با سلسله‌مراتبی شامل طبقهٔ نخبه، کارگران ماهر و کارگران، احتمالاً بیش‌تر مقر رهبر قبیله بود تا دولت‌شهر و شاید فقط حدود دو هزار نفر جمعیت داشت. ساختمان‌های سن‌لورنزو را روی تپه‌های خاکی و دورتادور میدان‌هایی باز می‌ساختند. این ساختمان‌ها شامل معابد و خانه‌هایی از الوار و کاه‌گل می‌شدند و به‌نظر می‌رسد که شهر سیستم فاضلاب پیشرفته‌ای هم داشته‌است. یادبودهای سنگی متعددی، مثل سردیس‌های غول‌پیکر حجاری‌شده، سازه‌های قربانگاه‌مانند، مجسمه‌های بزرگی از افرادی در حالت نشسته و تصویرسازی‌هایی از حیوانات