payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ترور آبراهام لینکلن در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵ در تئاتر فورد رخ داد. پایه‌ریزی ترور. جان ویلکس بوث، قصد ربودن رئیس‌جمهور را داشت تا در عوض آزادیش، خواهان آزاد کردن زندانی‌های هم پیمان‌ها شود. اما در ۱۱ آوریل ۱۸۶۵ لینکلن در خارج از کاخ سفید سخنرانی ایراد کرد و از دادن حق و حقوق سیاهان دفاع کرد. این امر خشم بوث را، که در جمع شنوندگان حضور داشت برانگیخت و در نتیجه نقشه اش را برای ربودن لینکلن تغییر داد و تصمیم گرفت او را ترور کند. با به پایان رسیدن جنگ، لینکن و گرانت مدام با یکدیگر دیدار و ملاقات داشتند. هر دو با هم
مدام با یکدیگر دیدار و ملاقات داشتند. هر دو با هم برای بازسازی برنامه‌ریزی می‌کردند و برای همگان مشخص بود که آن‌ها احترام زیادی برای یکدیگر قائل بودند. در آخرین دیدارشان در ۱۴ آوریل ۱۸۶۵، لینکن لینک گرانت را برای دیداری در بعد از ظهر آن روز دعوت کرد اما گرانت دعوت را نپذیرفت؛ و در نهایت نامزد و خواهر ناتنی اش قبول کردند بروند. جان بوت که بازیگری مشهور و جاسوس همپیمانان در مریلند بود خبردار شد که قرار است رئیس‌جمهور، همسرش و گرانت به تئاتر بروند. بوت که در نقشهٔ اولیه اش برای ربودن لینکلن ناکام شده بود،
نقشهٔ اولیه اش برای ربودن لینکلن ناکام شده بود، همدستانش را خبر کرد و اعلام کرد که قصد کشتن لینکلن را دارد، دیگران نیز موظف شدند معاون وزیر، اندرو جانسون و وزیر امور خارجه، ویلیام اچ. سورد را به قتل برسانند. ترور در سالن تئاتر. لینکلن بدون محافظ اصلی اش، وارد هیل لمون در تئاتر فورد شد تا تئاتر «پسر عموی آمریکائیمان» را ببیند. در همان حالی که تنها محافظ او مشغول قدم زدن بود؛ و لینکلن در جای خود در اتاقکی در بالکن نشسته بود، بوث وارد شد و در پشت اتاقک خود را مخفی کرد. بوث که نمایشنامه را از بر بود منتظر خنده
کرد. بوث که نمایشنامه را از بر بود منتظر خنده دارترین صحنه تئاتر ماند به این امید که صدای خنده مانع شنیده شدن صدای شلیک گلوله شود. بر روی صحنه شخصیتی به نام سرود اندری (که هری هاک نقشش را بازی می‌کرد) دیالوگ خود را ادا کرد و به خاطر اینکه صدای خنده حاضران بلند شد بوتو وارد اتاقک رئیس‌جمهور شد و گلوله‌ای بر سر او شلیک کرد. گلوله از کنار گوش چپ لینکلن وارد شد و در پشت کره چشم راستش قرار گرفت. لینکلن در هنگام اصابت تیر در حال خندیدن بود. هنری راثبون برای لحظه‌ای با بوت دست به یقه شد، اما بوت با ضربه چاقو خود
با بوت دست به یقه شد، اما بوت با ضربه چاقو خود را رها کرد. سپس بوت فریاد زد: ، و فرار کرد. ۱۲ روز دنبال قاتل فراری بودند، مأموران فدرال به رهبری وزیر جنگ، ادوین استانتون، در جستجوی او بودند تا اینکه بالاخره او را در طویله‌ای در ویرجینیا مورد اصابت گلوله قرار دادند، او اندکی بعد مرد. از دیگر هم دستان بوت نیز تنها یک نفر تقریباً موفق به ترور هدفش شد: لویس پول به سورد، وزیر خارجه، حمله کرد و او را به شدت مجروح نمود. چارلز میل، جراح ارتش، به سرعت زخم لینکلن را ارزیابی کرد و آن را مهلک و کشنده تشخیص داد.
را ارزیابی کرد و آن را مهلک و کشنده تشخیص داد. رئیس‌جمهور از داخل تئاتر به خیابان آوردند و او به مدت ۹ ساعت در خیابان در حالت کما بود. متخصصان بسیاری بر بالین او آمدند، از جمله ژنرال جوزف بارتر، جراح ارتش آمریکا. او لینکلن را معاینه کرد و تشخیص داد که در چند جا جمجمه آسیب دهده و گلوله در ۶ اینچی داخل مغز جای گرفته. لینکلن دیگر به هوش نیامد و در ساعت ۷:۲۲ صبح رسماً مرگ او را اعلام کردند. در مورد گفته‌های استانتون پس از مرگ لینکلن، تاریخ نویسان اختلاف نظر دارند. همه توافق دارند که او سخنش را با این عبارت
دارند. همه توافق دارند که او سخنش را با این عبارت شروع کرد که . اینکه واژه جا افتاده تاریخ بوده یا فرشتگان معلوم نیست. پس از ترور. در موزه پزشکی ارتش که هم‌اکنون موزه ملی پزشکی و سلامت نامیده می‌شود، برخی از وسائل مربوط به ترور نگهداری می‌شود. هم‌اکنون در موزه گلوله‌هایی از اسلحهٔ درینگر شلیک شده‌اند، تکه‌هایی از جمجمه لینکون و لباس جراح که به خون لینکلن آغشته‌است در معرض نمایش گذاشته شده. طی مراسمی جنازه آبراهام لینکلن را با قطار به ایالت ایلینوی بردند و ملت در سوگ مردی نشستند که در نگاه عده‌ای ناجی
و ملت در سوگ مردی نشستند که در نگاه عده‌ای ناجی ایالات متحده بود. کاپرهدها که وی را یک یاغی بی قانون می‌دانستند با مرگش به شادی و سرور پرداختند. وی در قبرستان اوک ریج در اسپرینگفیلدز ایلینوی دفن شد و در سال ۱۸۷۴ یک بنای ۱۷۷ فوتی (۵۴ متری) به همراه انبوهی از مجسمه‌های برنزی در اطراف مقبره اش ساخته شد. در سال ۱۹۰۱ رابرت تاد لینکلن برای جلوگیری از دزدیده شدن بقایای جسد پدرش مقبره آبراهام را نبش قبر کرد و وی را مجدداً در زیر سیمانی به ضخامت چندین فوت دفن کرد. داستان شب قبل از ترور. آبراهام لینکلن شب قبل از
داستان شب قبل از ترور. آبراهام لینکلن شب قبل از ترور شدنش خواب دیده بود که در کاخ سفید است و مردم کنار تابوتی در حال گریه هستند. از سرباز کنار تابوت پرسید:"چه کسی مرده است؟" سرباز با گریه جواب داد:"رییس جمهور" و بعد از دیدن این خواب از خواب بیدار شد. واکنش‌ها. والت ویتمن شعرهای «زمانی که آخرین یاس‌های بنفش در حیاط خانه شکفتند»، «ای ناخدا! ناخدای من!» و دو شعر دیگر را در ستایش لینکلن سروده‌است. منابع. ۷.https://www.history.com/this-day-in-history/lincoln-dreams-about-a-presidential-assassination
یادبود و گرامیداشت آبراهام لینکلن،محبوبترین رئیس‌جمهور آمریکا، طیف و گستره وسیعی را در اقصی نقاط آمریکا داشته که تا به امروز نیز ادامه دارد. طبق گزارش شبکه خبری ان.بی.سی بر اساس نظرسنجی سازمان سی_اسپن آبراهام لینکلن برای سومین بار پیاپی به عنوان محبوبترین رئیس جمهور آمریکا انتخاب شد، پس از او جورج واشینگتن (۱۷۹۷-۱۷۸۹) در رتبه دوم و فرانکلین روزولت (۱۹۴۵-۱۹۳۳) در جایگاه سوم قرار گرفتند. جایگاهی رفیع. نظرسنجی‌های مکرری که تاریخ نویسان انجام داده‌اند نشان داد که لینکلن در میان رئیس‌جمهورهای آمریکا بالاترین
که لینکلن در میان رئیس‌جمهورهای آمریکا بالاترین جایگاه را داراست. در میان هم عصرانی که او را می‌ستودند لینکلن شخصیتی بود که ارزش‌های سنتی درستکاری، شرافت و احترام برای افراد و حقوق اقلیتها و در کل آزادی انسان‌ها را در خود جمع کرده بود. بسیاری از سازمان‌های آمریکا – با هر هدف و برنامه ای- از لینکلن یاد می‌کنند و علاقهٔ آن‌ها نسبت به لینکلن در طیف وسیعی قرارمی گیرد، از «گروه حقوق بشر» و «جمهوری خواهان کلبه چوبی» گرفته تا شرکت «بیمه» لینکلن فاینشال. شرکت «اتومبیل لینکلن» هم به افتخار او نام‌گذاری شده است.
لینکلن» هم به افتخار او نام‌گذاری شده است. اماکن. نام لینکلن را با قراردادن در اسم شهرهای بسیار گرامی داشتند: لینکلن، نبراسکا (پایتخت نبراسکا)، شهرستان لینکلن در ایالت ایلینوی تنها شهری است که قبل رئیس‌جمهور شدن لینکلن به افتخار او نام‌گذاری شده. نام و تصویر لینکلن را در جاهای بسیاری می‌توان دید: مثلاً «یادبود لینکلن» در واشینگتن DC، روی اسکناس ۵ دلاری آمریکا و روی پنی (سکهٔ یک سنتی)، بخشی از یادبود ملی کوه داش مور، مقبرهٔ لینکلن، محل تاریخی ملی خانه لینکلن در اسپیرینکفیلد ایالت ایلینوی. به علاوه شهرستان
در اسپیرینکفیلد ایالت ایلینوی. به علاوه شهرستان نیوسالم ایلینوی (بازسازی شده شهرستان دوران جوانی لینکلن)، تئاتر فورد و خانه پیترسون (محل فوت لو) همگی به موزه تبدیل شده‌اند. فرار لینکلن در رولندز کالیفرنیا در پشت کتابخانه ملی اسمایلی واقع شده. در فهرست اسامی مستعار ایالتها، اسم مستعار ایالت ایلینوی «سرزمین لینکلن» است. شهرستان‌های ایالات متحده در ۱۹ ایالت به افتخار او نام‌گذاری شده‌اند. شهرستان لینکلن، آرکانسا- شهرستان لینکلن، کلرادو- شهرستان لینکلن، ماین- شهرستان لینکلن، مینوستا، شهرستان لینکلن، می‌سی سی
شهرستان لینکلن، مینوستا، شهرستان لینکلن، می‌سی سی پی – شهرستان لینکلن، منتانا- شهرستان لینکلن، نبراسکا- شهرستان لینکلن، نوادا- شهرستان لینکلن، نیومکزیک- شهرستان لینکلن، اوکلاهما- شهرستان لینکلن، اورگون- شهرستان لینکلن، داکوتای جنوبی- شهرستان لینکلن، تنسی- شهرستان لینکلن، ویرجینیای غربی، شهرستان لینکلن، واشینگتن- شهرستان لینکلن، ویسکانسین وشهرستان لینکلن، ویمینک. مناسبات. تولد آبراهام لینکلن در ۱۲ فوریه در ایلینوی و بسیاری دیگر از ایالتها تعطیل رسمی محسوب می‌شود: تولد لینکلن. در حالیکه عنوان رسمی دولت فدرال
تولد لینکلن. در حالیکه عنوان رسمی دولت فدرال برای سومین دوشنبه ماه فوریه «تولد واشینگتن» است، در اواخر دههٔ ۸۰ در آگهی‌های بازرگانی در روز تولد لینکلن(۱۲ فوریه) و تولد واشینگتن (۲۲ فوریه) جداگانه فروش فوق‌العاده اعلام کردند. با گذشت زمان «روز رئیس جمهور» به تعطیلات فدرال تبدیل شد. ده‌ها ایالت سومین دوشنبه فوریه را به عنوان روز رئیس‌جمهور و ترکیبی از روز لینکلن- واشینگتن تعطیل رسمی اعلام می‌کنند و جشن می‌گیرند. میراث. محل تولد لینکلن و منزل خانوادگی اش بناهای یادبود تاریخی ملی هستند: «محل تاریخی ملی زادگاه
یادبود تاریخی ملی هستند: «محل تاریخی ملی زادگاه آبراهام لینکلن» درها جنویل کنتاکی و «محل تاریخی ملی خانه لینکلن» در اسپرینکفیلد ایالت ایلینوی. موزه و کتابخانه ریاست جمهوری آبراهام لینکلن در سال ۲۰۰۵ در اسپرینکفیلد به عنوان جاذبهٔ توریستی و گردشگری همراه با جدیدترین و پیشرفته‌ترین آثار نمایشی افتتاح شد. قبرستان ملی آبراهام لینکلن در شهرستان الوود ایلینوی واقع شده. فیلم‌های متعددی نیز زندگی ایشان را به تصویر کشانده‌اند: در کشورهای دیگر. مجسمه‌های لینکلن را در کشورهایی دیگر نیز می‌توان یافت. در گیوداد جوارز،
کشورهایی دیگر نیز می‌توان یافت. در گیوداد جوارز، در چیهوهوا در مکزیک مجسمهٔ برنزی از لینکلن به ارتفاع ۱۳ فوت وجود دارد که هدیه ایست که رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۱۹۶۶ به آن‌ها اهدا نمود. در مقابل بنیتو جوآرز مجسمه‌ای به آمریکا داد که هم‌اکنون در واشینگتن است. جوآرز و لینکلن به همدیگر نامه‌های دوستانه می‌فرستاند و مکزیک مخالفت لینکلن را با جنگ آمریکا- مکزیک به یاد دارد. در تیجوآنای مکزیک نیز مجسمه ایست از لینکلن که ایستاده و در حال نابود کردن زنجیرهای بردگی است. حداقل سه مجسمه از لینکلن در انگلستان هست: یکی
حداقل سه مجسمه از لینکلن در انگلستان هست: یکی در لندن ساختهٔ گادنز، یکی در ادنبرگ ساختهٔ جرج بیسل و یکی هم در منچستر، ساخته جرج‌گری بارنارد. در هاوانا کوبا تنزیسی از نیم تنه لینکلن در موزهٔ انقلاب، مجسمهٔ کوچکی از او در مقابل مدرسه آبراهام لینکلن و و تنریسی از او در نزدیکی کاخ کنگره وجود دارد. در ایران نیز کتابخانه آبراهام لینکلن به افتخار وی نامگذاری گردید. منابع. ۱.https://www.donya-e-eqtesad.com/fa/tiny/news-3174199 پانویس. ۱.رده بندی "بهترین" روسای جمهور آمریکا روزنامه دنیای اقتصاد
در ریاضیات به یک سطح هموار دوبعدی، صفحه یا تخته یا سطح مستوی می‌گویند. گویی یک صفحه، نمایش دو بعدی از یک نقطه (صفر بُعد)، یک خط (یک بعد) و یک فضا (سه بعد) است. معادله صفحه در فضا. هر چند ضلعی در یک صفحه، در صفحه‌ای با امتداد نامتناهی قرار دارد. معادله عمومی یک صفحه به صورت روبرو است: Ax+By+Cz+d=۰، که در آن (x,y،z) نقطه‌ای دلخواه از صفحه و ضرایب A,B،C,D(به نام پارامترهای صفحه) ثابت‌های تعریف‌کننده‌ی ویژگی‌های فضایی صفحه‌اند. مقادیر A,B،C,D را می‌توان با حل یک معادله‌ی سه مجهولی به دست آورد. این معادلات باید
معادله‌ی سه مجهولی به دست آورد. این معادلات باید از مقادیر مختصات برای سه نقطه‌ی غیر هم راستا در صفحه‌ی xy تشکیل شده باشد. برای این منظور می‌توانیم سه راس چند ضلعی-محدب متوالی formula_1را در خلاف جهت چرخش عقربه‌های ساعت انتخاب و معادلات توأم خطی زیر را برای نسبت‌های A\D,B\D,C\D حل کنیم. formula_2 جواب این مجموعه معادلات را می‌توان با استفاده از قاعده کرامر به صورت دترمینانی زیر به دست آورد: formula_3 formula_4 formula_5 formula_6 بابسط دترمینان‌ها، محاسبات لازم برای ضرایب صفحه را می‌توان به صورت زیر نوشت:
لازم برای ضرایب صفحه را می‌توان به صورت زیر نوشت: formula_7 formula_8 formula_9 formula_10
آبراهام لینکلن در ۱۲ فوریه ۱۸۰۹ (هم‌روز با چارلز داروین) در کلبه‌ای چوبی در مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ، به مساحت یک چهارم کیلومتر مربع، به دنیا آمد. پدرش توماس لینکن و مادرش ننسی هانکز بود. تولد. مزرعه‌ای که لینکن در آن به دنیا آمد در «نولین کریک» درسه مایلی جنوب هاجنویل کنتاکی واقع شده‌است، در واقع در ناحیی جنوب شرق شهرستان (بخش) هاردین که در آن زمان مرز به حساب می‌آمد. نام لینکن را از نام پدربزرگش گرفتند که در حملهٔ سرخ‌پوستها در سال ۱۷۸۶ پوست ازسرش جدا کردند و او را به قتل رساندند. والدین لینکن تحصیل نکرده و
او را به قتل رساندند. والدین لینکن تحصیل نکرده و بی سواد بودند. آبراهام یک خواهر بزرگ‌تر داشت به نام سارا لینکن که در سال ۱۸۰۵ به دنیا آمد. او همچنین برادر کوچکی داشت به نام توماس که در اوان کودکی جان سپرد. هنگامی که لینکن مشهور شد، گزارشگران و داستان نویسان در خصوص فقر و ابهامات موجود در تولد او اغراق می‌کردند. با این حال، لینکن از شهروندان مورد احترام و نسبتاً توانگر کنتاکی به حساب می‌آمد؛ و در دسامبر سال ۱۸۰۸ در قبال پرداخت ۲۰۰ دلار نقد و اندکی بدهکاری توانست مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ را بخرد. این مزرعه
توانست مزرعهٔ سینکینگ اسپرینگ را بخرد. این مزرعه هم‌اکنون بخشی از «زادگاه تاریخی ملی آبراهام لینکن» است. والدین آبراهام عضو کلیسای پروتستان بودند که از کلیسای بزرگ به دلیل رد حمایت از برده داری جدا شده بود. از همان اوان کودکی لینکن با احساسات ضد برده داری مواجهٔ بسیار داشت. با این وجود هرگز به کلیسای پدر و مادرش یا کلیساهای دیگر نپیوست و در مقام جوام مذهب را به باد استهزامی گرفت. سه سال بعد از اینکه خانواده لینکن ملک را خریدند، ادعای دیگری مبنی برمالکیت مزرعه در دادگاه هاروین مطرح شد که آن‌ها را مجبور به
در دادگاه هاروین مطرح شد که آن‌ها را مجبور به تخلیه کرد. توماس، پدر آبراهام، این پرونده حقوقی را دنبال کرد تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۱۵ با شکست مواجه شد. هزینه‌ها و مخارج پیگیری پرونده به مشکلات خانواده دامن زد. در سال ۱۸۱۱، آن‌ها توانستند چند مایل دورتر، ۱/۰ کیلومترمربع از یک مزرعه ۹/۰ کیلومتر مربعی واقع در ناب کریک اجاره کنند. این مزرعه به دلیل اینکه در درهٔ رودخانه رولینگ فورک واقع شده بود، یکی از بهترین و حاصلخیزترین مزارع منطقه به‌شمار می‌آمد. در این زمان، پدر لینکن یکی از اعضای مورد احترام جامعه و
زمان، پدر لینکن یکی از اعضای مورد احترام جامعه و کشاورز و نجار موفقی بود. لینکن نخستین خاطره‌هایش را از این مزرعه به یاد دارد. در سال ۱۸۱۵، مدعی دیگری نیز در تلاش برای بیرون کردن خانواده لینکن از مزرعهٔ ناب کریک (که هم‌اکنون بخشی از زادگاه ملی تاریخی آبراهام لینکن به حساب می‌آید) برآمد. توماس، خسته از دادخواهی و عدم امنیت دادگاه‌های کنتاکی تصمیم گرفت به استان ایندیانا برود چرا که زمین‌های ایندیانا توسط دولت فدرال مساحی و نقشه‌برداری شده بود و بنابراین سند مالکیت زمین اعتبار و امنیت بیشتری داشت. شاید این
مالکیت زمین اعتبار و امنیت بیشتری داشت. شاید این حوادث بود که به آبراهام انگیزه داد بعدها به دنبال یادگیری «نقشه برداری» رود و «وکیل» شود. در سال ۱۸۱۶، زمانی که لینکن ۷ ساله بود همراه با پدر و مادرش به بخش بری ایندیانا نقل مکان کرد. او بعدها پی برد که این جابجایی بعضاً به دلیل برده داری و نیز به علت مشکلات اقتصادی موجود در کنتاکی صورت گرفته بود. در سال بعد در سال ۱۸۱۸که لینکن ۹ ساله بود مادرش در سن ۳۴ سالگی بر اثر عارضه‌ای ناشی از شیر جان باخت. اندک زمانی بعد پدر لینکن با سارا بوش جانستون ازدواج کرد. سارا
پدر لینکن با سارا بوش جانستون ازدواج کرد. سارا لینکن را مانند بچه‌های خودش بزرگ کرد و سال‌ها بعد در مقایسهٔ لینکن با پسر واقعی خودش چنین گفت: «هر دو بچه‌های خوبی بودند. اما اکنون که دیگر هیچکدام نیستند باید بگویم که آبراهام بهترین پسری بود که در تمام عمرم دیدم.» در سال ۱۸۳۰، به دلیل افزایش مشکلات مربوط به زمین و نیز مشکلات اقتصادی در ایندیانا، خانوادهٔ آبراهام در زمینی دولتی سکنی گزیدند. محل این زمین را پدر آبراهام در بخش ماکون ایالت ایلینوی برگزید. زمستان سال بعد آنقدر سرد و سخت بود که خانواده را تقریباً
سال بعد آنقدر سرد و سخت بود که خانواده را تقریباً مجبور به با بازگشت به ایندیانا کرد. هنگامی که پدر در سال بعد خانواده را به محلی در همان حوالی دوباره جابجا کرد، لینکن دیگر جوانی ۲۲ ساله و مستقل بود که در امتداد رودخانهٔ سنگامون تا شهرستان سنگامون ایلینوی قایق سواری می‌کرد. در اواخر همان سال دنتون آفوت، تاجری در نیورالم، او را به استخدام خود درآورد و از آن زمان آبراهام با همراهی دوستانش با قایق از طریق رودخانهٔ سنگامون، رودخانه ایلیونویز و رودخانهٔ می‌سی‌سی‌پی از نیورالم به نیواورلتر و یویندیانا کالا جابجا
از نیورالم به نیواورلتر و یویندیانا کالا جابجا می‌کرد. گاهی در نیواورلند مزایده و حراج برده‌ها را می‌دید که تأثیری نا زدودنی بر باقی عمرش به جا می‌گذاشت. اینکه آیا واقعاً او در این زمان شاهد خرید و فروش و مزایده برده‌ها، در کشوری که در آن برده‌ها حضور چشمگیر داشتند، بوده‌است یا نه مشخص نیست اما به هر حال او گاه گداری شاهد چنین اعمال شنیع و ناپسندی بوده‌است. تحصیلات رسمی او احتمالاً فقط ۱۸ ماه آموزش، ان هم به وسیله معلمان غیررسمی بوده‌است. در واقع او خود آموخته بود، هر کتابی می‌توانست قرض می‌گرفت و
خود آموخته بود، هر کتابی می‌توانست قرض می‌گرفت و می‌خواند. بر انجیل، آثار ویلیام شکسپیر، و تاریخ انگلستان و تاریخ آمریکا کاملاً مسلط بود و خود شیوه‌ای بسیار ساده برای سخن گفتن برگزید که حضار را که گوششان به سخنان مطنطن و پرطمطراق عادت کرده بود متحیر می‌ساخت. او کشتی‌گیر بود و در کار با تبر مهارت بسیار داشت. شکار نمی‌رفت و ماهی گیری می‌کرد زیرا دوست نداشت حیوانات را حتی به خاطر غذا بکشد. هرچند که بلند قد و قوی هیکل بود، اما وقت زیادی را صرف مطالعه می‌کرد و از این رو همسایگان فکر می‌کردند که او برای فرار از
این رو همسایگان فکر می‌کردند که او برای فرار از کارهای سخت و طاقت فرسای بدنی مطالعه می‌کند. حرفه نخست. لینکون در سال ۱۸۳۲ در سن ۲۳ سالگی حرفهٔ سیاسی خود را با شرکت در مبارزهٔ انتخاباتی مجمع عمومی ایلینویز، به عنوان یکی از اعضای حزب ویگ (آمریکا)، آغاز نمود. بخش عمده خط مشی حزب او ارتقاء کشتیرانی در رودخانه سنگامون بود با این امید که این کار سبب جذب کشتی‌های بخار به این رودخانه شود و از این رهگذر مناطق فقیر در امتداد و در حوالی رودخانه به رونق و نان و نوایی برسند. او به عنوان کاپیتان در شرکتی در میلیشیای
برسند. او به عنوان کاپیتان در شرکتی در میلیشیای ایلینوی، که در جنگ بلک هاک (جنگ شاهین سیاه) از نیوسالم جدا شده بود- هرچند که او هرکز جنگ و درگیری مشاهده نکرده بود- مشغول به کار شد. پس از اینکه هم قطارانش به او رأی دادند او را برگزیدند، آبراهام چنین نوشت: «هیچ موفقیتی در زندگی اش تا این اندازه موجب رضایت خاطر او نشده است.» برای مدتی در نیوسالم ایالت ایلینوی مغازهٔ کوچکی دایر کرد. همچنین جواز مشروب فروشی گرفت و به فروش ویسکی پرداخت. پس از اینکه آبراهام دومین جلد از مجموعهٔ ۴ جلدی سرویلیام بلک ستن، با عنوان
جلد از مجموعهٔ ۴ جلدی سرویلیام بلک ستن، با عنوان «تفاسیری از قوانین انگلستان» را به دست آورد، قانون را آموخت و در سال ۱۸۳۷ به شغل وکالت پذیرفته شد. وی در همان سال به اسپیرینگفیلد در ایالت ایلینوی رفت و نزد استفان لکان کار وکالت را آغاز کرد. خیلی زود آبراهام یکی از موفق‌ترین و مورد احترام‌ترین وکلای ایلینوی شد و به سرعت پیشرفت کرد. لینکون چهار دورهٔ متوالی که از سال ۱۸۳۴ آغاز شد به عنوان نماینده حزب ویگ از شهرستان سنکامون ایالت ایلینوی در مجلس نمایندگان ایلینوی انجام وظیفه کرد و به رهبری حزب ویگ در کنگره
انجام وظیفه کرد و به رهبری حزب ویگ در کنگره آمریکا برگزیده شد. در سال ۱۸۳۷ اولین اعتراض خود را نسبت به برده داری در Illinois House اعلام کرد و تأکید کرد که این مؤسسه «برپایه بی عدالتی و سیاست‌های نادرست پایه ریزی شده است». در سال ۱۸۳۷ بود که لینکون صمیمی‌ترین درست خود جوشوا فرای اسپید را ملاقات کرد و از تخت خود به مدت ۴ سال با وی به صورت اشتراکی استفاده کرد که در آن زمان مسئله‌ای کاملاً طبیعی بود (دونالد). "... اگرچه گفتنش کمی سخت است اما وی بهترین و صمیمی‌ترین دوست لینکون در تمام طول زندگی اش بود. "
دوست لینکون در تمام طول زندگی اش بود. " (نیکولای و هی) هنگامی که اسپید در فوریه ۱۸۴۲ ازدواج کرد لینکون از اسپرینگ فیلد این گونه نوشت:" در مورد هر دویتان احساس حسادت می‌کنم؛ آنقدر به هم نزدیک شده‌اید که مرا فراموش کرده‌اید." (مجموعه آثار لینکون (با ویراستاری) باسلر) در سال ۱۸۴۲ لینکون نامه‌های بی نام و نشانی را در " مجله سانگامو" منتشر کرد و جیمز شیلدز حسابرس ارشد ایالتی حزب دموکرات را به سخره گرفت. وقتی شیلدز فهمید که نامه‌ها کار لینکون بوده او را به دوئل دعوت کرد. لینکون سلاح خود را یک " شمشیر شوالیهٔ با
کرد. لینکون سلاح خود را یک " شمشیر شوالیهٔ با ابعاد بزرگ" انتخاب کرد. لینکون بلند قد بود و بازوانی قوی داشت که مزیتی مهم محسوب می‌شد اما در آخرین لحظه دوئل لغو شد. در سال ۱۸۴۱ لینکون به کمک ویلیام هرندون که از طرفداران حزب ویگ بود مطالعه حقوق را آغاز کرد. در سال ۱۸۵۶ هر دو به حزب نوپای جمهوریخواه پیوستند. پس از مرگ لینکون هرندون با مراجعه به افرادی که در ایلینوی با وی آشنا بودند کتاب «لینکون هرندون» را منتشر کرد. خانواده. در ۴ نوامبر ۱۸۴۲ با ماری تاد لینکون ازدواج کرد. این زوج ۴ فرزند پسر داشتند. تنها
ازدواج کرد. این زوج ۴ فرزند پسر داشتند. تنها رایرت به سن بلوغ رسید. وی ۳ فرزند و ۳ نوه داشت که نوه‌هایش بچه دار نشدند و بدین ترتیب نسل لینکون‌ها با رابرت بکویت (نتیجه آبراهام) در ۲۴ دسامبر ۱۹۸۵ خاتمه یافت. در خانواده همسرش، ۴ تن از برادران همسرش برای کنفدراسیون مبارزه کردند که یکی از آن‌ها زخمی و دیگری کشته شد. ستوان دیوید تاد، برادر ناتنی مری تاد لینکون، به عنوان رئیس زندان لیبی در طی جنگ انجام وظیفه می‌کرد. فعال ضد جنگ. در سال ۱۸۴۶، به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالت متحده انتخاب شد؛ و چون در مجلس
نمایندگان ایالت متحده انتخاب شد؛ و چون در مجلس تازه‌وارد بود، شخصیتی برجسته و تأثیرگذار به حساب نمی‌آمد. او در مخالفت با جنگ مکزیک و آمریکا داد سخن داد و علت این جنگ را میل رئیس جمهور جیمزناکس بالک به کسب افتخار نظامی رنگین کمانی دلکش که در باران خون نقش می‌بندد – دانست. علاوه بر این سخن دانی، آبراهام مستقیماً ادعاهای بالک را در خصوص مزر تگزارس مورد انتقاد قرار داد. لینکون یکی از ۸۲ عضو حزب ویگ بود که در سال ۱۸۴۸، ۱۸ دموکرات را در خصوص رأی موافق برای اصلاح قطعنامه‌ای شکست دادند. این اصلاحیه می‌بایست در
قطعنامه‌ای شکست دادند. این اصلاحیه می‌بایست در قالب قطعنامه‌ای معمولی به کمیته ارسال می‌شد که در آن از کمیته خواسته شده بود تا این عبارت را اضافه نماید «جنگی غیرضروری و برخلاف قانون اساسی توسط رئیس جمهور آمریکا آغاز گردید.» این اصلاحیه تصویب شد، اما لایحهٔ آن هرگز از جانب کمیته به مجلس بازنگشت تا در مورد آن رأی‌گیری نهایی صورت گیرد. لینکون با سخنرانی آتشین خود شهرتش را در کنگره خدشه دار کرد. او اظهار داشت: «خدای آسمانها فراموش کرده از ضعیفان و بیگناهان دفاع کند و به قاتلان و شیطان صفتان پلید اجازه داده تا
کند و به قاتلان و شیطان صفتان پلید اجازه داده تا زنان و مردان و کودکان را قتل‌عام کنند و سرزمین عدل و داد را به تباهی بکشانند.» دو هفته بعد، بالک معاهدهٔ صلحی به کنگره فرستاد. در واشینگتن هیچ‌کس به لینکون اهمیت نمی‌داد. اما دموکراتها از سرتاسر منطقهٔ او، که جنگ مقبول افتاده بود و عدهٔ بسیاری برای شرکت در آن داوطلب شده بودند، اعتراض خشمگینانه خود را ابراز داشتند. در شهرستان مردگان، قطعنامه‌هایی در حمایت شدید از جنگ و تقبیح حملات چریک‌ها، تهمت زنندگان به رئیس‌جمهور و مدافعان کشتار در آلامو به تصویب رسید.
و مدافعان کشتار در آلامو به تصویب رسید. شریک حقوقی لینکون، ویلیام هرندن، به وی هشدار داد که این خدشه وارده عمق تر شده و غیرقابل جبران است. خود لینکون هم ناایمد و دلسرد شده بود و بنابراین تصمیم گرفت در انتخابات مجدد شرکت نکند. در انتخابات پاییز ۱۸۴۸، او شدیداً برای زادکاری تیلر، ژنرالی موفق که لینکون قبلاً اعمال شنیعش را تقبیح کرده بود، به تبلیغ پرداخت. اعتراضات لینکون به بالک، دوباره در طی جنگ داخلی ذهن وی را به خود مشغول داشت. دولت تازه‌کار تیلر به لینکون مقام فرمانداری منطقهٔ دور افتاده آرگون را پیشنهاد
مقام فرمانداری منطقهٔ دور افتاده آرگون را پیشنهاد کرد. از آنجا که قبول این سمت به شغلش در ایالت رو به رشد ایلینوی خاتمه می‌داد، این پیشنهاد را نپذیرفت. لینکون به اسپرینگفیلد بازگشت، سیاست را کنار گذاشت و از راه وکالت که مستلزم سفرهای طولانی با اسب از یک شهرستان به شهرستان دیگر بود، به امر معاش پرداخت. وکیل دشت. در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ لینکون با دو سیستم حمل و نقل رقابتی رو به رو شد: قایقهای مخصوص رودخانه و راه‌آهن. در سال ۱۸۴۹ او ابتکاری در مورد کشتی‌های بویه دار (راهنما دار) را به ثبت رساند. لینکون به عنوان
دار (راهنما دار) را به ثبت رساند. لینکون به عنوان نماینده «راه آهن آستن وسنکامون»، همراه با یکی از سهامداران شرکت به نام جیمزبرت، در مناظرهٔ ۱۸۵۱ شرکت کرد. برت از پرداخت باقی بدهی خود به راه آهن سرباز می‌زد و دلیلش هم این بود که راه‌آهن، جاده‌ای را که در ابتدا طراحی شده بود تغییر داده بود. لینکون چنین استدلال می‌کرد که از لحاظ قانون، شرکت، هنگامی که طرح اولیه را می‌توان بنا به مصلحت و منفعت عموم اصلاح کرد، ملزم به پایبندی به این طرح اولیه نیست و اینکه مسیر جدید پیشنهادی آستن وسنگامون نسبت به مسیر قبلی بهتر
پیشنهادی آستن وسنگامون نسبت به مسیر قبلی بهتر و کم هزینه تر است. همچنین شرکت حق دارد آقای برت را به دلیل کوتاهی و تأخیر در پرداخت جریمه کند. لینکون توانست در این پرونده پیروز شود و در نهایت تصمیم و رأی دادگاه عالی ایلینوی در دادگاه‌های دیگر ایالات متحده اعلام شد. نمونه دیگری از مهارت‌های لینکون در مقام وکیل راه‌آهن دادخواستی بود در مورد معافیت از پرداخت مالیات که ایالت به «راه آهن مرکزی ایلینوی» داده بود. شهرستان مک لین استدلال می‌کرد که ایالت حق دادن چنین معافیتی را نداشته، در ژانویه ۱۸۵۶، دادگاه عالی
معافیتی را نداشته، در ژانویه ۱۸۵۶، دادگاه عالی ایلینوی رأی خود را مبنی بر لغو معافیت مالیاتی اعلام کرد. در سال ۱۸۵۳، چهار بساز و بفروش شهری در ۳۰ مایلی شمال پایتخت اسپرینگفیلد، در ردیف راه‌آهن سینت یوینر، آستون و شیکاگو بنا نهادند. این افراد از لینکون به عنوان وکیل خود و وکیل راه‌آهن کسب اجازه کردند تا شهر جدید را به افتخار او نام‌گذاری کنند. لینکون موافقت کرد. این شهر، قبل از اینکه لینک شهرت بین‌المللی بیابد، نخستین شهری بود که به افتخار او نام‌گذاری شد. شاخص‌ترین پروندهٔ کیفری لینکون در سال ۱۸۵۸ بود. در
پروندهٔ کیفری لینکون در سال ۱۸۵۸ بود. در این پرونده او از ویلیام آمستردام که به قتل متهم شده بود دفاع کرد. علت شهرت این پرونده این است که لینکون از اخطاریهٔ قضایی در این پرونده استفاده کرد و در آن زمان استفاده از این کار برای نشان دادن اینکه یکی از شاهدان در جایگاه شهادت دروغ داده است بسیار به ندرت صورت می‌گرفت. پس از اینکه شاهد اظهارات خود را مبنی براینکه در نور ماه شاهد جنایت بوده و در زاویه‌ای قرار داشته که نمی‌توانسته آنقدر نور داشته باشد که بتوان چیزی را به وضوح دید. براساس این مدرک آرمسترانگ تبرئه
را به وضوح دید. براساس این مدرک آرمسترانگ تبرئه شد. در طی ۲۳ سال حرفهٔ وکالت، آبراهام ۵۱۰۰ پرونده فقط در ایالت ایلینوی داشت. پرونده‌های او که روزی یک مورد افزایش یافته بودند، بیشتر با تنظیم حکم به پایان می‌رسید، اما برخی نیز بسیار پیچیده بودند. لینکون و شرکایش بیش از ۴۴۰۰ بار در دادگاه عالی ایالت ایلینوی حاضر شدند.
قاشقک به عربی قُصَیدِه، گیاهی پایا از تیره نعناعیان و یکی از گیاهان دارویی است. ترکیبات شیمیایی. به طور کلی در ترکیب گل، برگ و ریشه این گیاه گلوکوزیدی به نام اسکوتلارین وجود دارد. خواص و کاربرد. در پزشکی از گلوکوزید اسکوتلارین برای آرامش اعصاب استفاده می شود.