payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلود-اتی‌ین ساواری خاورشناس فرانسوی و یکی از مترجمان قرآن به زبان فرانسوی است. زندگی. در ۲ اکتبر ۱۷۴۹ در شهر ویتره فرانسه، به دنیا آمد و تحصیلاتش را در همان‌جا پی گرفت. در سال ۱۷۷۶ به مصر سفر کرد و این سفر تا سال ۱۷۸۱ به درازا انجامید و مدتی در اسکندریه، رشید و قاهره ماند. در همان‌جا بود که آغاز به ترجمه قرآن زیر نظر مسلمانان کرد. به مدت دو سال نیز به یونان سفر کرد و در رودس و کاندیا ماند. ترجمهٔ قرآن او در سال ۱۷۸۳ منتشر شد. وی در ۴ فوریه ۱۷۸۸ درگذشت.
برزو ارجمند (زادهٔ ) بازیگر سینما ، تئاتر و تلویزیون و خواننده است. او از جمله هنرمندانی بود که به دنبال‌ جنبش سراسری ۱۴۰۱ ایران از کشور خارج و به جمع معترضان ایرانی خارج از کشور پیوست. جوایز. برزو ارجمند برای بازی در سریال‌های "مشق عشق" و "یک وجب خاک" جایزه بهترین بازیگری را از شبکه‌های جام جم و سه دریافت کرد. همچنین برای بازی در سریال "قهوه تلخ" کاندید بهترین بازیگری از جشن حافظ شد. برزو ارجمند برای بازی در فیلم "چهارشنبه ۱۹ اردیبهشت" ساخته وحید جلیلوند نیز کاندید بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره شهر
کاندید بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره شهر و جشن منتقدان سینمای ایران شد. اعتراضات ۱۴۰۱. به دنبال وقایع پیرامون جنبش سراسری ۱۴۰۱ ایران، برزو ارجمند به همراه احسان کرمی در آذر ۱۴۰۱ به جمع معترضان خارج از ایران پیوستند.
داریوش ارجمند (زادهٔ ۵ مرداد ۱۳۲۳) بازیگر ایرانی است. اصالت پدر بزرگش به دهسراج سیرجان استان کرمان مرتیط میشود و از ارجمند قهستانی سیرجان هستنداو در دانشگاه پاریس و دانشگاه فردوسی مشهد تحصیل کرد و در سال ۱۳۶۲ فیلم "گفت زیر سلطه من آیید" را کارگردانی کرد. ارجمند برای بازی در نخستین نقش سینمایی‌اش یعنی "ناخدا خورشید" (۱۳۶۵) برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد و برای "سگ‌کشی" (۱۳۷۹) برنده سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شده است. ارجمند برای "جستجوگر" (۱۳۶۸) و "اعتراض"
شده است. ارجمند برای "جستجوگر" (۱۳۶۸) و "اعتراض" (۱۳۷۸) نیز نامزد دریافت سیمرغ بلورین شده است. ارجمند در تلویزیون نقش اصلی مجموعه‌هایی چون "امام علی" (۱۳۷۵) در نقش مالک اشتر و "ستایش" (۱۳۸۹–۱۳۹۸) در نقش حشمت فردوس را به عهده داشته است. او به همراه علی نصیریان، محمدعلی کشاورز، عزت‌الله انتظامی، جمشید مشایخی، داوود رشیدی، اکبر عبدی و ژاله علو، یکی از هشت بازیگری است که نشان درجه یک فرهنگ و هنر را دریافت کرده است. زندگی و فعالیت‌ها. داریوش ارجمند ۵ مرداد سال ۱۳۲۳ در مشهد زاده شد. پدرش استوار نصرالهی نظامی
۱۳۲۳ در مشهد زاده شد. پدرش استوار نصرالهی نظامی ارتشی و شیفت درب جنوبی بیمارستان رضاشاه در مشهد و ماما رضا در بیرجند بود، مادرش فرزند یکی از ثروتمندهای مشهد و دارنده کارخانه‌های نوشابه‌سازی و همسرش فرشته یغمایی خواهر کوروش یغمایی خواننده سرشناس ایران بود. در خانواده‌ای با سه برادر و دو خواهر، او فرزند دوم خانواده و برادر کوچکتر انوشیروان ارجمند است که از بازیگران درگذشته سینما و تلویزیون بود. او همچنین عموی برزو ارجمند و بهار ارجمند، و پدر امیریل ارجمند است. او تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه فردوسی
است. او تحصیلات دانشگاهی خود را در دانشگاه فردوسی مشهد در رشته کارشناسی تاریخ و جامعه‌شناسی سپری نمود. علی شریعتی یکی از استادان او در آن برهه بود. وی سپس برای ادامه تحصیل رهسپار پاریس شد. در پاریس مدرک کارشناسی ارشد تئاتر و سینما را از دانشگاه سوربن دریافت کرد. وی به همراه مهرداد تدین از بنیان‌گذاران سینمای آزاد مشهد در پایانه‌های دهه ۱۳۴۰ است. ارجمند افزون بر بازیگری در تئاتر مشهد، به ساخت فیلم‌های کوتاه ۸ میلی‌متری هم می‌پردازد که برجسته‌ترین آن‌ها فیلم «هیس» است. کارگردانی فیلم «گفت زیر سلطه من آیید»
«هیس» است. کارگردانی فیلم «گفت زیر سلطه من آیید» نوشته علی پزشکی، نخستین تجربهٔ سینمایی او در قطع ۱۶ م.م. است. وی با بازی در فیلم "ناخدا خورشید" ساخته ناصر تقوایی به سینما آمد و در سال ۱۳۶۵ با دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد از پنجمین جشنواره فیلم فجر جای خود را همچون یک بازیگر خوب و پذیرفتنی تثبیت کرد. وی در دهه ۶۰ در سه فیلم کشتی آنجلیکا، پرده آخر و جستجوگر به ایفای نقش پرداخت. ارجمند در دهه ۱۳۷۰ گزیده کار شد و در سه فیلم "آدم‌برفی"، "اعتراض" و "سگ‌کشی" بازی کرد. دریافت سیمرغ بلورین بهترین
و "سگ‌کشی" بازی کرد. دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش دوم مرد برای فیلم سگ‌کشی از نوزدهمین دوره جشنواره فیلم فجر نیز در کارنامه وی به چشم می‌خورد. همچنین وی در تلویزیون در سریال‌های تلویزیونی ستایش در نقش حشمت فردوس و مجموعه امام علی در نقش مالک اشتر بازی‌های ماندگاری از خود نشان داد. ارجمند در سال ۱۳۹۱ طی حکمی از سوی محمدرضا طالقانی به عنوان سخن گوی فدراسیون پهلوانی و زورخانه‌ای منصوب شد. و در مراسمی در تیر ماه ۱۳۹۲ نشان درجه یک فرهنگ و هنر را دریافت کرد. داریوش ارجمند با حضور در برنامه هفت در پاسخ
کرد. داریوش ارجمند با حضور در برنامه هفت در پاسخ به این پرسش افخمی که چرا در "مختارنامه" بازی نکرده است، گفت: «دوست نداشتم در این سریال بازی کنم، چون شخصیت مختار را اصلاً قبول ندارم و به نظرم او شخصیت درستی نداشته است». ارجمند علاوه بر بازیگری، از سال ۱۳۸۲ تا سال ۱۳۸۹ به عنوان مجری با مجموعه تلویزیونی "طلوع ماه" به تهیه‌کنندگی رضا خوشدل راد همکاری نمود. وی از سال ۱۳۹۶ جزو استادان رشته سینمای دانشگاه پارس شده است. اظهارنظرها. داریوش ارجمند تاکنون در مسائل مختلف اظهار نظرهایی جنجالی داشته است که با واکنش‌های
اظهار نظرهایی جنجالی داشته است که با واکنش‌های زیادی مواجه بوده است. این اظهارات که به گونه‌ای دیگر در فضای مجازی پخش شد باعث واکنش‌های منفی زیادی به وی شد.
سیدنی آروین پولاک (زادهٔ ۱ ژوئیهٔ ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۲۶ مهٔ ۲۰۰۸) بازیگر، تهیه‌کننده و کارگردان آمریکایی بود که در سینما و تلویزیون فعالیت داشت. پولاک برنده جایزه اسکار بود. او در دوران کاری خود که بیش از ۴۰ سال طول کشید و اوج آن در دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بود، با برخی از بهترین بازیگران هالیوود همکاری کرد. بخشی از شهرت وی به‌دلیل اصرار و تبحر وی در بازی گرفتن از بازیگران مشهور سینماست. از او نقل شده‌است که: «اگرچه اسب‌های اصیل (بازیگران تراز اول) گاهی بدخلق و تند مزاجند، وقتی بتوانید از آنها سواری بگیرید،
و تند مزاجند، وقتی بتوانید از آنها سواری بگیرید، تجربه‌ای شیرین و لذت‌بخش است.» زندگی. سیدنی پولاک در لافیت، ایندیانا متولد شد و در سن ۱۷ سالگی بازی در تئاتر نیویورک را آغاز کرد. او مدتی دستیار سنفورد مایزنر بود و پس از چندی ایفای نقش در تلویزیون از سال ۱۹۶۰، به جرگه فیلمسازان پیوست. پولاک برای فیلم "مگر آن‌ها اسب‌ها را خلاص نمی‌کنند؟" با بازی جین فوندا در سال ۱۹۶۹ برای نخستین بار نامزد دریافت جایزه اسکار شد که بدان دست نیافت. وی بار دیگر با فیلم "توتسی" در سال ۱۹۸۲، با حضور داستین هافمن، نامزد دریافت
در سال ۱۹۸۲، با حضور داستین هافمن، نامزد دریافت اسکار شد که بازهم در دستیابی بدان ناکام ماند. وی در نهایت با ساخت فیلم "خارج از آفریقا" با بازی مریل استریپ و رابرت ردفورد در سال ۱۹۸۲ برنده ۷ اسکار شد. او در دوران فعالیت هنری خود کارگردانی ۲۱ فیلم و مجموعه تلویزیونی، بازی در ۳۰ فیلم و تهیه‌کنندگی ۴۴ فیلم را در کارنامه خود ثبت کرد. زندگی خصوصی. وی در ۱۹۵۸ با کلر گلیسولد (Claire Bradley Griswold) ازدواج کرد که حاصل آن ۲ دختر و ۱ پسر بود. درگذشت. وی پس از ۹ ماه دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان در تاریخ ۲۶
دست و پنجه نرم کردن با بیماری سرطان در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۰۸ در منزلش در لس آنجلس، کالیفرنیا و در سن ۷۴ سالگی درگذشت.
میرزا اسدالله بیگ خان، مشهور به میرزا غالب یا غالِب دِهلَوی از شاعران و نویسندگان پارسی‌گوی و اردونویس سدهٔ سیزدهم هجری در شبه‌قاره هند بود. نیاکان غالب از مرزبان‌زادگان ترک و کشاورزان سمرقند بودند که بعداً به هندوستان آمدند. غالب در چامه سرودن پیرو سبک هندی و مکتب وقوع بود. او در نوشته‌های خود از واژه‌های فارسی سره و همچنین واژه‌های دساتیری نیز استفاده می‌نمود. ادب و فلسفه و عرفان موضوعات بیشتر نوشته‌های غالب را تشکیل می‌دهند. علاقه به نجف. غالب شیعه دوازده امامی بود و مثل اکثر شاعران هندی یا مهاجر به هند،
امامی بود و مثل اکثر شاعران هندی یا مهاجر به هند، مانند عرفی، صائب، کلیم و… شیفته نجف اشرف بود. وی در شعری می‌گوید: «در نجف مردن خوش است و در صفاهان زیستن» نمونه شعر. جان بر نتابد ای دل هنگامه ستم را // از سینه ریز بیرون مانند تیغ دم را کاشانه گشت ویران، ویرانه دلگشاتر // دیوار و در نسازد زندانیان غم را
راگبی، یک ورزش تیمی پر از هیجان با تماس فیزیکی است که در دانشگاهی در کشور ولز به نام دانشگاه راگبی در نیمه اول قرن نوزدهم آغاز شد. ورزش راگبی بر پایه دویدن با توپ در دست است. در رایج‌ترین شکل‌های بازی آن، یک بازی بین دو تیم هفت نفره و ۱۵ نفره هر کدام با استفاده از یک توپ بیضی شکل در یک زمین مستطیل شکل انجام می‌شود. زمین دارای تیرک‌های H شکل در دو انتها است. راگبی تقریباً همان فوتبال آمریکایی است اما تفاوت‌هایی جزئی با آن دارد. که پرطرفدارترین ورزش در آن کشور است. قوی ترین و پرافتخارترین تیم ملی راگبی ایالات
است. قوی ترین و پرافتخارترین تیم ملی راگبی ایالات متحده آمریکا می باشد. راگبی اتحادیه یک ورزش محبوب در سراسر جهان است که توسط مردم بدون توجه به جنسیت، سن و شکل بدنی بازی می‌شود. در سال ۲۰۲۳، بیش از ۱۰ میلیون نفر در سراسر جهان بازی می‌کنند که از این تعداد ۸٫۴ میلیون بازیکن ثبت شده‌اند. فدراسیون جهانی راگبی (World Rugby) که قبلاً بدنه مدیریتی بین‌المللی فوتبال راگبی(IRB) نامیده می‌شد، از سال ۱۸۸۶ هیئت حاکمه اتحادیه راگبی بوده‌است و در حال حاضر دارای ۱۱۶ کشور به عنوان اعضای کامل و ۱۸ عضو وابسته است. در بسیاری
عنوان اعضای کامل و ۱۸ عضو وابسته است. در بسیاری از کشورها راگبی جزو ۵ رشته اول و در کشورهایی مانند استرالیا، ریتانیا، نیوزیلند و… ورزش اصلی از حیث فراگیری محسوب می‌شود. همچنین از سال ۲۰۱۴ این ورزش بصورت مستمر در المپیک حضور داشته‌است. راگبی در ایران ورزشی جوان و در حال پیشرفت است. برخلاف ظاهر پربرخورد و مهیج این ورزش، اعضای فعال این ورزش بیش از ۷۰ درصد از قشرهای تحصیل کرده جامعه و جزء متخصصین هستند. Rugby به اکثر ورزش‌هایی که با توپ در زمین چمن (یا فضای باز) بازی می‌شود گفته می‌شود. تاریخچه. قبل از انقلاب.
بازی می‌شود گفته می‌شود. تاریخچه. قبل از انقلاب. در ایران قبل از انقلاب جمهوری اسلامی به صورت غیررسمی ورزش راگبی مخصوصاً در تربیت بدنی نیروهای نظامی به اجرا درآمد و یک بازی غیررسمی با تیم ملوان و سربازان انگلیسی انجام دادند. بعد از انقلاب. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، تا سال ۱۳۷۵ هیچ تلاشی انجام نشد تا اینکه در این سال بیژن صفائی به همراه گروهی از دانشجویان تربیت بدنی این رشته را شکل دادند؛ و اولین توپ، توپ خالی از باد فوتبال بود که به صورت بیضی با بند بسته شده بود! پس ازآن ۱۷ عدد توپ راگبی که برخی متعلق
شده بود! پس ازآن ۱۷ عدد توپ راگبی که برخی متعلق به سال‌های ۱۹۴۵ و ۱۹۶۰ میلادی بود در انبار یکی از مراکز آموزشی یافت شد و بعد از تعمیر اولین تمرینات در ساعت ۶ صبح در زمین چمن مجموعه ورزشی انقلاب تهران با حداقل قیمت زمین چمن اجاره‌ای آغاز شد. بعد از دو سال فعالیت میزان تلاش‌ها افزایش یافت تا آنکه در سال ۱۳۷۹ با تلاش یکی از دانشجویان تربیت بدنی سال‌های ۱۳۷۵ و اساتید کنونی یعنی علیرضا فضل‌الله اعرابی و با همکاری و راهنمائی دکتر ذوالفقاریان رئیس وقت فدراسیون بیسبال، مجوز لازم اخذ و کمیته راگبی در این فدراسیون
مجوز لازم اخذ و کمیته راگبی در این فدراسیون شکل گرفت. با نظر مسئولین وقت ورزش ایران و برخی از مراجع تقلید در خصوص این ورزش نسبت به مستقل شدن و راه‌اندازی و افتتاح تیم ملی راگبی ایران اقدام شد. هم‌اکنون نیز بیش از ۲۰۰۰ ورزشکار مرد و زن در ایران به فعالیت در راگبی می‌پردازند. تأسیس فدراسیون راگبی. در سال ۲۰۲۳ میلادی (۱۴۰۲ خورشیدی) فدراسیون راگبی ایران تأسیس شد. از زمان تأسیس فدراسیون راگبی ایران که به همت ریاست فعلی آن دکتر میر مهدی حسینی، ساختار قبلی بدنه مدیریتی راگبی کشور حفظ و با تغییرات جزئی، چارچوب
مدیریتی راگبی کشور حفظ و با تغییرات جزئی، چارچوب جدیدی جهت رشد و توسعه راگبی ترسیم شد و با بکارگیری استاندارهای swot سعی در بهبود و پیشرفت دادند. سفرهای استانی یکی دیگر از برنامه‌های این دوره می‌باشد تا در جهت هر چه بهتر شدن توسعه راگبی در استانها کمک کند. همچنین ایجاد تیم ملی پانزده نفره بانوان، اعزام مستمر تیم‌های ملی پایه به مسابقات آسیایی، معرفی راگبی در مدارس و دانشگاه ها، ارتقای سطح سیستم آموزشی کشور از روش داخلی به تبعیت از پروتکول‌های آموزشی فدراسیون جهانی و تربیت مدرسین ایرانی بین‌المللی و ایجاد
جهانی و تربیت مدرسین ایرانی بین‌المللی و ایجاد کمیته پیش کسوتان یکی دیگر از برنامه‌های فدراسیون راگبی در جهت استفاده از تجربیات ارزنده پیشکسوتان برای رشد راگبی در کشور ایران است. همچنین میرمهدی حسینی سعی در راه اندازی مدرسه راگبی در شهرهای بزرگ ایران دارد. به پاس زحمات و تلاش‌های بی وقفه دکتر میر مهدی حسینی برای اولین بار در تاریخ ورزش راگبی در ایران در جایگاه ریاست فدراسیون ورزشی کشور به عنوان شخصیت برتر سال ۲۰۲۳ قاره آسیا انتخاب شد. علی یاقوتی ملی پوش ارزنده راگبی ایران با تلاش‌های میر مهدی حسینی با
ارزنده راگبی ایران با تلاش‌های میر مهدی حسینی با انتقال به باشگاه سان بوی اسپانیا که جزو سه تیم برتر لیگ حرفه ای این کشور است به اولین لژیونر راگبی ایران تبدیل شد. همچنین با مراودات بین‌المللی فدراسیون راگبی ایران با فدراسیون راگبی عراق، حمید رضا تقوی نژاد، سرمربی اسبق تیم ملی ایران به سمت سرمربی تیم ملی عراق منصوب شد. در سال ۱۴۰۲ نیز طبق قرارداد همکاری مشترک بین این دو فدراسیون، ایران میزبان مجموعه دوره‌های آموزشی بین‌المللی برای شرکت کنندگان عراقی شد که در مهم‌ترین آنها ۸ شرکت کننده عراقی موفق به دریافت
مهم‌ترین آنها ۸ شرکت کننده عراقی موفق به دریافت مدرک مدرسی بین‌المللی و تاییده فدراسیون جهانی راگبی برای آموزش در کشور خود شدند. استان‌ها. پس از فدراسیونی شدن ورزش المپیکی راگبی در ایران، بیست و یک استان فعال که در آن‌ها راگبی بازی می‌شود: تیم‌های ملی. در حال حاضر ایران دارای تیم‌های ملی ۱۵ نفر، ۷ نفره در آقایان و بانوان و رده‌های پایه می‌باشد. از افتخارات تیم‌های ملی راگبی ایران می‌توان به قهرمانی در سید دو آسیا، قهرمانی و نایب قهرمانی تیم هفت نفره آقایان در غرب آسیا، قهرمانی تیم ملی آقایان در آسیا میانه،
غرب آسیا، قهرمانی تیم ملی آقایان در آسیا میانه، حضور این تیم در مسابقات انتخابی المپیک ریو ۲۰۱۴, مدال آوری و کسب مقام سوم در مسابقات جام آسیا برای نخستین بار، و کسب مقام سوم در مسابقات غرب آسیا در بخش بانوان نام برد. اولین تیم ملی جوانان. پسران. تیم راگبی جوانان برای اولین بار به مسابقات آسیایی اعزام می‌شود هیچ شناختی نسبت به حریفان نداریم و تنها برای کسب تجربه در این مسابقات شرکت خواهیم کرد. میرمهدی حسینی در گفت و گو با ایسنا، از اعزام ۱۷ ورزشکار و مربی راگبی به مسابقات آسیایی جوانان در چین تایپه خبر داد
به مسابقات آسیایی جوانان در چین تایپه خبر داد و اظهار کرد: این رقابت‌ها از ۷ مهر آغاز می‌شود که تیم راگبی سونز جوانان ایران زیر ۱۸ سال برای اولین بار روز چهارشنبه ۵ مهر عازم این رقابت‌ها می‌شوند. لینک‌های مفید. فدراسیون راگبی http://www.irugby.ir/ http://www.ifsafed.com/Search.aspx?s=میر%20مهدی%20حسینی وب سایت قطره https://www.borna.news/بخش-ورزشی-7/1147951-میر-مهدی-حسینی-رئیس-انجمن-راگبی-ایران-شد پانویس. ایران راگبی http://www.irugby.ir/ وبسایت ایران راگبی http://www.irugby.ir/
ورزش معلولان، ورزشی است که توسط افراد دارای معلولیت، از جمله معلولیت‌های جسمی و ذهنی انجام می‌شود. برخی از ورزش‌های معلولان شکل‌های تغییریافته‌ای از ورزش‌های افراد غیر معلول هستند، در حالی که برخی دیگر به‌طور خاص برای افراد دارای معلولیت ایجاد شده‌اند و معادل غیر معلولی ندارند. معلولیت در چهار دسته وجود دارد: جسمی، ذهنی، دائمی و موقت. در سطح رقابتی، طبقه‌بندی‌های ورزشی معلولیت برای اجازه دادن به افراد با توانایی‌های متفاوت برای مواجهه با مخالفان مشابه اعمال می‌شود. نیاز به ورزش و تأثیر سلامتی آن در افراد
می‌شود. نیاز به ورزش و تأثیر سلامتی آن در افراد معلول بسیار بیشتر از افراد سالم احساس می‌شود. ورزش، معلول را به سطح جامعه می‌کشاند و آنان را مستقل می‌سازد، افراد معلول در سطح وسیعی در فعالیت‌های اجتماعی و مسابقات شرکت دارند و هویت خود را به جامعه شناسانده‌اند. =سازمان و تاریخچه= ورزش سازمان‌یافته برای ورزشکاران دارای معلولیت معمولاً به سه گروه معلولیت گسترده تقسیم می‌شود: ناشنوایان، افراد دارای معلولیت جسمی و افراد دارای معلولیت ذهنی. هر گروه تاریخچه، سازمان، برنامه مسابقات و رویکرد متمایزی نسبت به ورزش
برنامه مسابقات و رویکرد متمایزی نسبت به ورزش دارد. اختلال شنوایی. مسابقات رسمی بین‌المللی در ورزش ناشنوایان با بازی‌های خاموش پاریس در سال ۱۹۲۴ آغاز شد که توسط کمیته بین‌المللی ورزش ناشنوایان (CISS) برگزار شد. این بازی‌ها به المپیک ناشنوایان مدرن تبدیل شدند که توسط CISS اداره می‌شود. CISS بازی‌های جداگانه‌ای برای ورزشکاران ناشنوا بر اساس تعداد آنها، نیازهای ارتباطی ویژه آنها در زمین ورزشی و تعامل اجتماعی که بخش حیاتی ورزش است، برگزار می‌کند. معلولیت ذهنی. ورزش برای افراد دارای معلولیت ذهنی در دهه ۱۹۶۰ از
ورزش برای افراد دارای معلولیت ذهنی در دهه ۱۹۶۰ از طریق جنبش المپیک ویژه آغاز شد. این از مجموعه‌ای از اردوهای تابستانی که توسط یونس کندی شرایور برگزار می‌شد، از سال ۱۹۶۲ آغاز شد. در سال ۱۹۶۸ اولین المپیک ویژه بین‌المللی در شیکاگو برگزار شد. امروزه، المپیک ویژه آموزش و رقابت در رشته‌های مختلف ورزشی را برای افراد دارای معلولیت ذهنی فراهم می‌کند. در سال ۱۹۸۶، فدراسیون بین‌المللی ورزش برای افراد دارای معلولیت ذهنی (INAS-FID) برای حمایت از مسابقات نخبه برای ورزشکاران دارای معلولیت ذهنی تشکیل شد. این در تضاد با
دارای معلولیت ذهنی تشکیل شد. این در تضاد با رویکرد مشارکت بیشتر، «ورزش برای همه» المپیک ویژه ایجاد شد. برای مدتی، ورزشکاران دارای معلولیت ذهنی در بازی‌های پارالمپیک شرکت می‌کردند. پس از یک رسوایی تقلب در پارالمپیک تابستانی ۲۰۰۰، جایی که تعدادی از ورزشکاران شرکت‌کننده در مسابقات معلولیت ذهنی معلوم شد که معلول نیستند، ورزشکاران INAS-FID از مسابقات پارالمپیک محروم شدند، اما این ممنوعیت از آن زمان برداشته شد. معلولیت جسمی. ورزش سازمان‌یافته برای افراد دارای معلولیت جسمی در اوایل سال ۱۹۱۱ وجود داشت، زمانی که
جسمی در اوایل سال ۱۹۱۱ وجود داشت، زمانی که «المپیاد معلولان» در ایالات متحده آمریکا برگزار شد. یکی از ورزشکاران موفق، والتر ویلیام فرانسیس، یک ولزی بود که قهرمانی دو و میدانی و کشتی را به دست آورد. بعدها، رویدادها اغلب از برنامه‌های توانبخشی توسعه یافتند. پس از جنگ جهانی دوم، در پاسخ به نیازهای تعداد زیادی از اعضای سابق خدمات و غیرنظامیان مجروح، ورزش به عنوان بخش کلیدی توانبخشی معرفی شد. ورزش برای توانبخشی به ورزش تفریحی و سپس به ورزش رقابتی تبدیل شد. پیشگام این رویکرد سر لودویگ گوتمن از بیمارستان استوک
این رویکرد سر لودویگ گوتمن از بیمارستان استوک مندویل در انگلستان بود. در سال ۱۹۴۸، در حالی که بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ در لندن برگزار می‌شد، او یک مسابقه ورزشی برای ورزشکاران ویلچری در استوک مندویل ترتیب داد. این سرآغاز بازی‌های استوک مندویل بود که هم بازی‌های جهانی IWAS و هم بازی‌های پارالمپیک از آن تکامل یافتند. اولین بازی‌های رسمی پارالمپیک که همزمان نهمین بازی‌های بین‌المللی استوک مندویل بودند ('بین‌المللی' زمانی اضافه شد که پرسنل خدمات هلندی برای اولین بار در سال ۱۹۵۲ در بازی‌ها شرکت کردند) در
اولین بار در سال ۱۹۵۲ در بازی‌ها شرکت کردند) در سال ۱۹۶۰ در رم برگزار شد. دومین، سومین و چهارمین بازی‌های پارالمپیک به‌طور همزمان سیزدهمین، هفدهمین و بیست و یکمین بازی‌های بین‌المللی استوک مندویل بودند. ورزش معلولان در اواخر دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده از طریق سازمان ورزش معلولان آمریکا (Disabled Sports USA) سازماندهی شد. این سازمان در سال ۱۹۶۷ توسط جانبازان نظامی معلول، از جمله جیم وینترز، برای کمک به توانبخشی سربازان مجروح بازگشته از ویتنام تأسیس شد و در ابتدا انجمن ملی اسکی بازان قطع عضو نام داشت. در سال
انجمن ملی اسکی بازان قطع عضو نام داشت. در سال ۱۹۷۰، هال اولیری مرکز ملی ورزش معلولان (NSCD) را در پارک زمستانی در کلرادو تأسیس کرد. امروزه NSCD دارای ۱۹ مربی معتبر و بیش از ۱۰۰۰ داوطلب است. ورزش معلولان آمریکا به یکی از بزرگ‌ترین سازمان‌های ملی چند ورزشی و چند معلولیتی در ایالات متحده تبدیل شده است که سالانه به بیش از ۶۰ هزار جنگجوی مجروح، جوان و بزرگسال خدمت می‌کند. در سال ۱۹۷۵، بازی‌های پارالمپیک گسترش یافت و شامل افراد دارای قطع عضو و اختلالات بینایی شد. افراد دارای فلج مغزی از سال ۱۹۸۰ مجاز به رقابت
افراد دارای فلج مغزی از سال ۱۹۸۰ مجاز به رقابت شدند. از سال ۱۹۸۸، کمیته بین‌المللی المپیک تصمیم گرفت ورزش معلولان (معلولیت‌های جسمی) را تأیید کند و آن را به عنوان بخشی از بازی‌ها بگنجاند: برگزاری بازی‌های پارالمپیک بلافاصله پس از بازی‌های المپیک انجام می‌شود. این برنامه‌ریزی به تقویت علاقه بیشتر به ورزش معلولان کمک می‌کند. تحقیقی که در یک وب‌سایت سوئیسی منتشر شده است، نشان می‌دهد که فدراسیون‌های ورزشی بین‌المللی بیشتری ورزشکاران معلول را نسبت به سایر ورزشکاران مرد یا زن فهرست می‌کنند. در سال ۲۰۰۶، بازی‌های
مرد یا زن فهرست می‌کنند. در سال ۲۰۰۶، بازی‌های Extremity برای قطع عضو یا تفاوت اندام برای رقابت در ورزش‌های مخاطره‌آمیز تشکیل شد. کالج پارک اینداستریز، تولیدکننده پای مصنوعی، این رویداد را سازماندهی کرد تا به ورزشکاران قطع عضو مکانی برای رقابت در این ژانر ورزشی به‌طور فزاینده محبوب بدهد که به آن ورزش‌های شدید نیز می‌گویند. این رویداد سالانه که در تابستان در اورلاندو برگزار می‌شود، شامل مسابقات اسکیت بورد، ویک‌بورد، سنگ نوردی، دوچرخه‌سواری در کوهستان، موج‌سواری، موتو کراس و کایاک سواری می‌شود. سازمان‌های
موتو کراس و کایاک سواری می‌شود. سازمان‌های مختلفی مانند Paradox Sports برای کمک به توانمندسازی و الهام بخشیدن به افراد معلول از طریق تجهیز و استقبال از آنها در جامعه ورزش‌های شدید پدید آمده‌اند. همچنین در سال ۲۰۰۶، فدراسیون بین‌المللی فوتبال با صندلی چرخدار برقی (FIPFA) و انجمن فوتبال برقی ایالات متحده (USPSA) برای استانداردسازی قوانین بازی و ترویج یکی از معدود ورزش‌های تیمی رقابتی برای کاربران صندلی چرخدار موتوری - فوتبال با صندلی چرخدار برقی (یا فوتبال برقی) تشکیل شدند. در سال ۲۰۰۷، گروهی از ورزشکاران،
تشکیل شدند. در سال ۲۰۰۷، گروهی از ورزشکاران، مربیان، داوطلبان و والدین مستقر در سن دیگو از المپیک ویژه جنوب کالیفرنیا جدا شدند تا کنترل محلی بر برنامه‌های ورزشی معلولان را به دست آورند. این گروه - ورزش برای ورزشکاران استثنایی (S4EA) - به افراد دارای معلولیت‌های رشدی در محدوده سنی ۵ سال تا بزرگسالان خدمت می‌کند. S4EA با ترکیب افراد دارای معلولیت و بدون معلولیت، امیدوار است که ورزشکاران شرکت‌کننده از طریق ورزش‌های مشترک و فعالیت‌های تفریحی در جوامع تحت پوشش S4EA با یکدیگر تعامل داشته باشند و پیوندهای دوستی
S4EA با یکدیگر تعامل داشته باشند و پیوندهای دوستی پایدار ایجاد کنند. اگرچه تمرکز این سازمان در درجه اول شهرستان سن دیگو، کالیفرنیا است، S4EA از این پایگاه به برنامه‌های ماهواره‌ای در ونچورا، کالیفرنیا و تموکولا، کالیفرنیا گسترش یافته است. در حال حاضر، ورزش‌های پارالمپیک توسط کمیته بین‌المللی پارالمپیک، همراه با طیف وسیعی از سازمان‌های بین‌المللی ورزشی دیگر اداره می‌شود. امروزه فرصت‌های ورزشی زیادی در سراسر ایالات متحده برای اعضای مجروح سرویس‌ها از جمله دوچرخه‌سواری، تیراندازی، تنیس و بسکتبال با ویلچر، دو و
تیراندازی، تنیس و بسکتبال با ویلچر، دو و میدانی، ورزش‌های آبی تطبیقی و اسکی روی برف وجود دارد. برنامه جنگجویان مجروح ارتش، والیبال نشسته را به اعضای مجروح سرویس‌ها ارائه می‌دهد و برخی از سازمان‌ها علاوه بر خود اعضا، فرصت‌های ورزشی را به خانواده و دوستان اعضای مجروح خدمات نیز ارائه می‌دهند. دو رویداد چند ورزشی به سبک پارالمپیک منحصراً برای پرسنل و جانبازان مجروح، زخمی یا بیمار نیروهای مسلح وجود دارد: بازی‌های جنگجو در ایالات متحده و بازی‌های Invictus که در بریتانیا سرچشمه می‌گیرد. ورزش‌ها. ورزش‌های زیادی
بریتانیا سرچشمه می‌گیرد. ورزش‌ها. ورزش‌های زیادی برای افراد دارای معلولیت‌های مختلف تطبیق داده شده‌اند، و برخی ورزش‌ها نیز به‌طور خاص برای این افراد طراحی شده‌اند، مانند گل‌بال. در هر رشته ورزشی، سطوح مختلفی از رقابت وجود دارد و همه ورزش‌ها در پارالمپیک برگزار نمی‌شوند. بسیاری از افراد دارای معلولیت در خارج از چارچوب مسابقات رسمی به ورزش می‌پردازند. ورزش‌های معلولان به جامعه کمک می‌کنند تا درک بهتری از معلولیت داشته باشند و به کاهش انگ‌های مرتبط با آن کمک می‌کنند. =تمرین= شواهد نشان می‌دهد که تمرین عضلات
می‌کنند. =تمرین= شواهد نشان می‌دهد که تمرین عضلات تنفسی (IMT) می‌تواند آمادگی هوازی، عملکرد تنفسی و کیفیت کلی زندگی ورزشکاران معلول را بهبود بخشد. به‌خصوص، این تمرین می‌تواند به کاهش تنگی نفس هنگام فعالیت کمک کند. ورزشکاران معلولی که به‌طور مداوم تمرین می‌کنند، در درازمدت شاهد افزایش حجم تنفسی، بهبود عملکردهای شناختی و افزایش سرعت واکنش خود خواهند بود. با این حال، در کنار این مزایا، زندگی ورزشی حرفه‌ای برای این ورزشکاران چالش‌هایی نیز به همراه دارد. =گنجاندن= از اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، تلاش‌هایی
از اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰، تلاش‌هایی برای ادغام ورزشکاران معلول در سیستم ورزشی افراد غیر معلول صورت گرفت. این تلاش‌ها شامل اضافه کردن رویدادهای ورزشی برای معلولین در مسابقات مهمی مانند المپیک و بازی‌های مشترک‌المنافع، و همچنین ادغام این ورزشکاران در سازمان‌های ورزشی افراد غیر معلول بود. از سال ۱۹۸۴، رویدادهای نمایشی برای ورزشکاران پارالمپیک در المپیک برگزار می‌شود، اما هنوز رویدادهای مدال‌آور برای آن‌ها وجود ندارد و حضور ورزشکاران معلول در المپیک همچنان مورد بحث است. در بازی‌های مشترک‌المنافع،
همچنان مورد بحث است. در بازی‌های مشترک‌المنافع، ورزشکاران معلول از سال ۱۹۹۰ به‌طور کامل در تیم‌های ملی خود شرکت می‌کنند و این بازی‌ها به اولین رویداد چند ورزشی بین‌المللی کاملاً فراگیر تبدیل شده‌اند. همچنین، ورزشکارانی مانند ناتالی دو تویت و اسکار پیستوریوس در مسابقات مختلف، از جمله المپیک، با ورزشکاران غیر معلول رقابت کرده‌اند. در سال ۲۰۱۳، فیفا تصمیم گرفت که مارتین هوفباوئر، بازیکن فوتبال اتریشی که پای خود را به دلیل سرطان از دست داده بود، می‌تواند با استفاده از پروتز به بازی فوتبال ادامه دهد. مطالعات
از پروتز به بازی فوتبال ادامه دهد. مطالعات نشان می‌دهد که نظریه خودمختاری می‌تواند انگیزه ورزشکاران معلول برای شرکت در مسابقات سطح بالا را توضیح دهد. این نظریه به ویژه در مورد ورزشکاران دارای معلولیت ذهنی یا رشدی تأیید شده است. با این حال، همچنان تحقیقات در مورد انگیزه‌های شرکت در مسابقاتی مانند المپیک ویژه و پارالمپیک ادامه دارد. برای افزایش مشارکت افراد دارای معلولیت در ورزش، می‌توان از راهکارهایی مانند تغییر قوانین یا تطبیق فعالیت‌ها برای هر فرد استفاده کرد. همچنین، تأکید بر جنبه‌های غیررقابتی ورزش
کرد. همچنین، تأکید بر جنبه‌های غیررقابتی ورزش می‌تواند مشارکت این افراد را افزایش دهد. وقتی کودکان دارای معلولیت ذهنی در کنار کودکان غیر معلول ورزش می‌کنند، بیشتر در ورزش‌های رایج شرکت می‌کنند، فعالیت بدنی بیشتری دارند و تعاملات اجتماعی آن‌ها بهبود می‌یابد. در این برنامه‌ها، حمایت‌های مختلفی مانند حمایت مستقیم مربیان و سایر ورزشکاران، حمایت غیرمستقیم والدین و حتی حمایت حیوانات خانگی آموزش‌دیده (مانند سگ‌های درمانی) برای این کودکان ضروری است. همچنین، فعالیت‌ها باید با توجه به توانایی‌های مختلف کودکان اصلاح