payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حدود ۱۸۲ سال قدمت دارد. شبق ویتبای چوب فسیل شدهٔ گونه‌های مشابه به بقایای کاج شیلی یا درخت معمای میمون (Araucaria araucana) می‌باشد. تاریخ. در ایران. در ادبیات فارسی از شبق بسیار یاد شده‌است؛ این واژه به دیسه‌های: «شَبَه» یا «شَبِه» یا «شَوَهْ» که معربش «سَبَج» است در ادب فارسی دیده شده‌است. نویسنده "برهان قاطع" درباره‌اش این چنین می‌گوید:سنگی باشد سیاه و براق و در نرمی و سبکی همچو کاه ربا است و آن دو بابت می‌شود یکی آن است که از دشت قبچاق آورند و آن آبی است که به مرور ایام بسته می‌شود و دیگری کانی باشد که
که به مرور ایام بسته می‌شود و دیگری کانی باشد که از گیلان آورند. طبیعت آن سرد و خشک است. گویند هر که با خود دارد از چشم زخم و سوختن آتش ایمن گردد و اگر بر سر بیاویزند درد سر را ساکن سازد و اگر نور چشم کسی سفید باشد و در چشم او خیالها و چیزی مانند ابر پدید آید و چشم خیرگی کند، آیینه ای از آن سازند و پیش چشم بدارند، چشم راقوت تمام بخشد و آن مرض را زایل کند و منع نزول آب نیز از چشم کند و با میلی که از آن بسازند سرمه کشیدن یا همان میل را بی سرمه در چشم کشیدن روشنایی چشم را زیاد کند و قوت باصره دهد و چون او را
چشم را زیاد کند و قوت باصره دهد و چون او را در آتش نهند مانند هیزم بسوزد و بوی نفط (=نفت) کند.شاعران و نویسندگان ایرانی پارسی‌گو دربارهٔ این سنگ سیه فام نوشته‌های فراوانی دارند که برای نمونه در سروده‌های فردوسی، مولوی، فرخی و نظامی این‌چنین آمده‌است: در اروپا و بریتانیا. شبق در بریتانیا از زمان دورهٔ نوسنگی استفاده می‌شده‌است، اما اولین مادهٔ شناخته شده یک مدل متعلق به ۱۰٫۰۰۰ سال قبل از میلاد از کرم سنجاقک از بادن-وورتمبرگ آلمان می‌باشد. استفاده از شبق در بریتانیا در طول عصر برنز برای مهره‌های گردنبند
در بریتانیا در طول عصر برنز برای مهره‌های گردنبند ادامه داشت. در زمان عصر آهن شبق تا اوایل قرن سوم میلادی در بریتانیای روم از مد افتاد. پایان بریتانیای روم محبوبیت باستانی شبق را تا دورهٔ بعدی قرون وسطی، با وجود استفادهٔ انفرادی در آنگلوساکسون و عصر وایکینگ، پایان بخشید. شبق شاهد تجدید حیات عظیمی در طول دوران ویکتوریا بود. استفادهٔ روم. شبق ویتبای جنس محبوبی برای جواهرات، از قرن سوم به بعد، در بریتانیا بود. آن در حلقه‌ها، سنجاق مو، مهره، دستبند، النگو، گردنبند و آویز استفاده می‌شد؛ بسیاری از آن‌ها در موزهٔ
و آویز استفاده می‌شد؛ بسیاری از آن‌ها در موزهٔ یورک شایر قابل مشاهده می‌باشند. مجموعه‌ای از شبق در آن زمان به جای استخراج معادن بر پایهٔ موج خروشان بود. هیچ سند و مدرکی دال بر اینکه جت رومی در خود ویتبای کارکرد داشته‌است وجود ندارد بلکه آن به ابورکیوم (شهر یورک جدید) منتقل شده‌است که در آنجا اسناد و مدارک قابل توجهی دال بر ساخت جت یافت شده‌است. در دورهٔ روم مشاهده می‌شد که شبق به عنوان مادهٔ جادویی، غالباً در طلسم و آویزه به دلیل کیفیت محافظتی مفروض آن و توانایی دفع چشم بد، مورد استفاده قرار می‌گرفت.
و توانایی دفع چشم بد، مورد استفاده قرار می‌گرفت. پلاینی پیر اظهار می‌کند که «مشتعل کردن و افروختن شبق باعث رانده شدن مارها و تسلی اختناق رحم می‌شود. بخار آن مبادرت به نمایاندن تحریک بیماری ناتوان کننده یا حالتی از باکرگی می‌شود.» و توسط دیگر نویسندگان باستانی چون جالینوس و گالن اشاره شده‌است. شبق‌ها از Eboracum به تمام بریتانیای روم و اروپا صادر می‌شدند. اطراف راین برخی بازوبندهایی از آن زمان یافت شده‌است که شیارهایی پر شده از طلا دارند. استفادهٔ ویکتوریایی‌ها. جت به عنوان سنگ جواهر در طول سلطنت ملکه
جت به عنوان سنگ جواهر در طول سلطنت ملکه ویکتوریا متداول بود، که در طی آن ملکه شبق ویتبای را به عنوان قسمتی از لباس سوگواری خود، سوگواری برای مرگ پرنس آلبرت، مورد استفاده قرار داد. جت به دلیل رنگ تیره و محزون و ظاهر سادهٔ آن در قرن ۱۹ با جواهرات سوگواری همراه، و آن به‌طور سنتی برای تسبیح راهبان به کار گرفته شد. در برخی از طرح‌های جواهر آن دوره، جت با قطعات فولادی آمیخته شد. قرن بیستم. در ایالات متحده، گردنبند‌های درازی از مهره‌های شبق در طول زمان بیست خروشان رایج بود، زمانی که زنان و جوانان فلپر رشته‌های
رایج بود، زمانی که زنان و جوانان فلپر رشته‌های متعددی از مهره‌های شبق را از گردن به کمر می‌پوشیدند. در این گردنبند، شبق با استفاده از نخ کتان محکم ردیف می‌شد؛ گره‌های کوچک از هر دو طرف مهره‌ها زده می‌شد تا فاصلهٔ بین آن‌ها را مساوی نگه دارد، به همان روشی که گردنبندهای مروارید ساخته می‌شوند. همچنین جت به عنوان کهربای سیاه شناخته شده‌است، چرا که ممکن است یک بار الکتریکی شبیه به آنچه در زمان مالش کهربا القا می‌شود را تحریک کند. خواص. حکاکی بر روی جت بسیار آسان است، اما ایجاد جزئیات ریز بدون شکستن بسیار دشوار
است، اما ایجاد جزئیات ریز بدون شکستن بسیار دشوار می‌باشد، بنابراین یک گوهرشناس ماهر نیاز است تا حجاری‌های استادانه انجام دهد. جت دارای میزان سختی موس ۲٫۵ تا ۴ و وزن مخصوص ۱٫۳۰ تا ۱٫۳۴ می‌باشد. ضریب شکست جت حدود ۱٫۶۶ است. لمس یک سوزن داغ با جت باعث انتشار رایحه‌ای شبیه به زغال‌سنگ می‌شود. سندیت و اعتبار جت. برخلاف شیشهٔ سیاه که در تماس سرد است، جت به دلیل رسانایی حرارتی پایین آن سرد نمی‌باشد. شیشه به عنوان جایگزین جت در اوج محبوبیت جت مورد استفاده قرار گرفت. زمانی که به این روش استفاده شد، آن به عنوان جت
زمانی که به این روش استفاده شد، آن به عنوان جت فرانسوی یا شیشهٔ واکسهال شناخته شد. ابونیت نیز به عنوان جایگزینی برای جت مورد استفاده واقع شد و در ابتدا بسیار شبیه به جت بود، اما با گذشت زمان منحل شد. در برخی موارد تکه‌های جت را با چسب مخلوط کرده و در جواهرات استفاده می‌کنند. منابع. Wikipedia contributors, "Jet (lignite)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed October 9, 2008).
حزب استقلال آلاسکا تأسیس ۱۹۸۴، سومین حزب بزرگ ایالت آلاسکا است. بگفته برخی منابع، این حزب در گذشته جهت پیشبرد مقاصد خود از جمهوری اسلامی ایران نیز درخواست کمک نموده‌است. بدنبال انتشار اخبار احتمال داشتن روابط نزدیک بین سارا پیلین و این حزب در گذشته، جنجال رسانه‌های خبری را فرا گرفت.
چهارگوش طلایی نام بزرگ‌ترین پروژه آزادراهسازی در کشور هند است. این پروژه راه‌سازی که بودجه آن بالغ بر ۳۰ میلیارد دلار تعیین شده است، بخشی از فاز یک برنامه پروژه توسعه آزادراه‌های ملی کشور هندوستان است. این برنامه با همت اتال بیهاری واچپایی نخست وزیر وقت هندوستان و با هدف متصل‌کردن چهار کلان‌شهر کشور هندوستان به یکدیگر، یعنی شهرهای بمبئی، دهلی، کلکته و چنائی در سال ۱۹۹۸ میلادی آغاز شد و همینک بیش از ۹۸٪ از مرحله ساخت و اجرایی آن به اتمام رسیده است. پروژه اتوبانی "چهارگوش طلایی" بیش از ۵٬۸۴۶ کلیومتر طول دارد
"چهارگوش طلایی" بیش از ۵٬۸۴۶ کلیومتر طول دارد و شامل چهار تا شش باند می‌شود. هدف دولت هند از ساخت جی‌کیو، سرعت دادن به موتور رشد توسعه اقتصاد هند با بهره‌گیری از مدل میان‌ایالتی در ایالات متحده آمریکا پس از جنگ جهانی دوم بود که به رشد اقتصادی و ارتباطی آمریکا کمک شایانی کرد.
حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا یک حزب واحد نبوده بلکه از لایه‌های متفاوتی از نظر ایدئولوژی تشکیل یافته. جناح بندی داخلی حزب دموکرات آمریکا از قرار زیر است. جناح دموکراتیک سوسیالیست چپ. این جناح منتهی‌الیه سمت چپ حزب دموکرات را تشکیل می‌دهد. الگوی سیاسی رهبران این جناح، احزاب سوسیالیست اروپایی است. سوسیالیسم دموکراتیک چپ حزب دموکرات خواهان ایفای نقش بیشتر دولت، افزایش مالیات‌ها و تأکید بیشتر بر برنامه‌های اجتماعی و رفاهی است. در دوره فعلی کنگره ایالات متحده در سال ۲۰۲۱ شش فرد که خود را عضو حزب سوسیالیست‌های
سال ۲۰۲۱ شش فرد که خود را عضو حزب سوسیالیست‌های دموکراتیک آمریکا توصیف کرده‌اند حضور دارند: سناتور برنی سندرز از ورمانت و نمایندگان مجلس دنی دیویس از ایلینوی ، الکسندریا اوکاسیو کورتز و جمال بومن از نیویورک، رشیده طلیب از میشیگان و کوری بوش از میزوری؛ تمامی این افراد در کنگره اعضای حزب دموکرات هستند، به استثنای سندرز، که به عنوان یک مستقل با دموکرات های سنا هم‌پیمان است. جناح چپ میانه. لیبرال های سنتی. اولین رئیس جمهور معاصر که خود را لیبرال توصیف کرد، فرانکلین روزولت بود که طرح نیو دیل را اجرا کرد، مجموعه
روزولت بود که طرح نیو دیل را اجرا کرد، مجموعه ای از طرح های لیبرال اجتماعی که بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸ در ایالات متحده به تصویب رسید. در دهه ۱۹۴۰ ، دموکرات های لیبرال فشار برای پایان جدایی نژادی و قوانین مدنی برای اقلیت های نژادی را آغاز کردند و در دهه ۱۹۶۰ ، دموکرات های لیبرال فشار برای اصلاح قوانین مهاجرت و کنترل اسلحه را شروع کردند. علاوه بر نیو دیل ، روسای جمهور دموکرات از برنامه های برجسته لیبرالی مانند مرز جدید جان اف. کندی و جامعه بزرگ لیندون بی. جانسون حمایت می کردند ، که در نهایت منجر به مدیکید و
حمایت می کردند ، که در نهایت منجر به مدیکید و مدیکر شد. در طول جنگ سرد ، جنبش لیبرال ضد کمونیستی بود. از دهه ۱۹۷۰، دموکرات های لیبرال بر حقوق شهروندی افراد معلول، حمایت از مصرف کننده، محیط زیست، حقوق افراد ال‌جی‌بی‌تی و پایان دادن به مجازات اعدام تأکید کردند. تاریخ دان دیوید گرینبرگ می نویسد: لیبرالیسم فلسفه حاکم بر حزب دموکرات از زمان فرانکلین روزولت بوده است : آموزه ای از آزادی ، برابری ، عدالت و حقوق فردی که در عصر جدید ، به یک دولت فدرال قوی و پرنفوذ برای اجرای قانون متکی است. اگر چه این حزب از نظر
برای اجرای قانون متکی است. اگر چه این حزب از نظر ایدئولوژیک متنوع باقی مانده است ، از میانه رو تا محافظه کار ... از چپ تا رادیکال ... با این وجود برجسته ترین دموکراتها ، مانند معاون رئیس جمهور سابق جو بایدن ،نانسی پلوسی ، باراک اوباما و هیلاری کلینتون ، لیبرال هستند. دوران ریاست جمهوری باراک اوباما نسبتاً بیشتر از دوره بیل کلینتون متمایل به چپ بود. دستاورد اصلی قانونگذاری دولت اوباما ، تصویب لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه (اوباماکر) ، به طور کلی در میان دموکرات های لیبرال مورد حمایت قرار گرفت.
در میان دموکرات های لیبرال مورد حمایت قرار گرفت. در مورد ترقی خواهی اجتماعی؛ لیبرال دموکراتها به گسترش حقوق ال‌جی‌بی‌تی، قوانین فدرال برای جرائم از روی تنفر، لغو سیاست مکزیکو سیتی، (که بعدا توسط رئیس جمهور دونالد ترامپ دوباره احیا شد.) و‌ در سیاست خارجی از برنامه جامع اقدام مشترک و عادی‌سازی روابط با کوبا حمایت کردند. در دهه ۲۰۱۰، لیبرالهای دموکرات برای قانونی‌ کردن ماری‌جوانا ، تلاش کردند و در چندین ایالت موفق شدند. طبق یک نظر سنجی که توسط گالوپ در سال ۲۰۱۵ انجام گرفت، نشان داد که ۴۵ درصد دموکراتها خود را
انجام گرفت، نشان داد که ۴۵ درصد دموکراتها خود را لیبرال می‌دانند—رشدی ۲۹ درصدی نسبت به سال ۲۰۰۰. رئیس جمهور جو بایدن خود را یک چپ میانه توصیف کرده است. ترقی‌خواهان. امروزه ، ترقی خواهان معمولا مترادف با لیبرال ها محسوب می شوند اما گاهی اوقات گرایش بیشتری به چپ دارند. در مسائل اجتماعی دیدگاهی بسیار ترقی خواهانه و در مورد مسائل اقتصادی ، دموکرات های مترقی به طور کلی اقتصاد کینزی یا یک سیستم اقتصادی مختلط دولتی و غیردولتی را ترویج می کنند. کاندیداهای دموکرات ترقی‌خواه در انتخابات از حمایت عمومی در کلانشهرهای
در انتخابات از حمایت عمومی در کلانشهرهای ایالات شمالی برخوردار بوده‌اند.از اعضای ترقی‌خواه مجلس سنا می توان به الیزابت وارن(ماساچوست)، جف مارکلی(اورگن)، شرود براون(اوهایو) و ایمی کلوبشار(مینه‌سوتا)اشاره کرد. معاون رئیس جمهور کامالا هریس در دوران حضورش در سنا چپ گرا ترین ترقی‌خواه توصیف می شد. جناح میانه. میانه‌رو ها. این جناح در میان دو جناح چپ (سوسیال دموکراتیک چپ و لیبرال‌های سنتی) و راست (محافظه کاران سبک جمهوریخواهی) قرار می‌گیرند. میانه روهای حزب دموکرات نه به اندازه چپ‌ها منتقد نظام سرمایه داری هستند
نه به اندازه چپ‌ها منتقد نظام سرمایه داری هستند و نه به اندازه راست‌ها از اقتصاد آزاد و عدم دخالت دولت در اقتصاد حمایت می‌کنند. از نظر میانه روها باید میان عدالت اجتماعی و رشد اقتصادی توازی برقرار شود. آنها به عنوان جناح راه سوم حزب ، از لیبرالیسم اجتماعی حمایت می كنند اما مواضع مالی میانه‌رو ​​تا محافظه كارانه‌ای دارند. دموکرات های جدید از اواخر دهه ۱۹۸۰ تا اواسط دهه ۲۰۱۰ بر حزب سلطه داشتند. محافظه کاران. امروزه ، دموکرات های محافظه کار معمولاً به عنوان اعضای حزب دموکرات که به طور کلی از بقیه اعضای حزب
اعضای حزب دموکرات که به طور کلی از بقیه اعضای حزب محافظه‌کار تر هستند، قلمداد می شوند. دموکرات های محافظه کار از نظر ایدئولوژی متفاوت هستند. برخی از آنها از نظر مالی محافظه کار و در عین حال از نظر اجتماعی لیبرال هستند،تا حدودی شبیه جمهوری خواهان میانه رو. در حالی که برخی دیگر دارای ایدئولوژی چپ‌گرا تری هستند - یعنی از نظر اجتماعی معتدل اما طرفدار مداخله اقتصادی واجد شرایط دولت- و یادآور دموکرات های مسیحی در اروپا و آمریکای لاتین است. در مورد سیاست خارجی ، دموکرات های محافظه کار معمولاً مانند یک لیبرال
، دموکرات های محافظه کار معمولاً مانند یک لیبرال هستند.
سیناپروست CinnaProst یا کلوپروستنول سدیم Cloprostenol Na دارویی برای درمان نارسایی‌های تخمدان و مشکلات باروری و افزایش بازدهی گله دام می‌باشد که در ایران و توسط شرکت سیناژن ساخته می‌شود. دسته دارویی. این دارو از دسته پروستاگلاندین‌ها می‌باشد شکل دارویی. محلول تزریقی استریل
سینوتال (CinnoTal) دارویی است با ماده مؤثره بوسرلین استات که برای افزایش راندمان گله و کاهش مشکلات تولید مثلی و درمان اختلالات باروری با منشاء تخمدانی مورد استفاده قرار می‌گیرد. این دارو توسط شرکت داروسازی سیناژن تولید می‌شود. دسته دارویی. این دارو از دسته هورمون‌ها می‌باشد.بوسرلین یکی از آنالوگ‌های آگونیستی هورمون GnRH است که با تحریک ثابت غدة هیپوفیز باعث کاهش ترشح هیپوفیزی هورمون LH در جنس نر و FSH در جنس ماده می‌گردد. شکل دارویی. محلول آبی تزریقی موارد مصرف. مانند سایر آگونیست‌های GnRH، بوسرلین را
مصرف. مانند سایر آگونیست‌های GnRH، بوسرلین را می‌توان در هورمون درمانی سرطان‌های پستان و پروستات و ناهنجاری‌های مربوط به استروژن مانند اندومتریوز و فیبروئید رحمی و همچنین لقاح مصنوعی بکار برد طریقه مصرف. درمان کیست‌های تخمدانی ازجمله عوامل مهم ناباروی گاو شیری می‌باشد کیست‌های تخمدانی یا منشاء فولـیکولی یا منشاء لوتئال دارند علایم بالینی کیست‌های تخمدانی عبارتند از سیکل فحلی نامنظم، آنستروس ونمفومانی برای بهبود وضعیت باروری بعد اززایمان درطول۴۰ روزاول بعد اززایمان تزریق بوسرلین احتمال بروزاختلالات تخمدانی
تزریق بوسرلین احتمال بروزاختلالات تخمدانی را کاهش میدهد. این دارو جهت مصارف درگاو وگوسفند، اسب، بز، سگ وگربه کاربرد دارد روش مصرف دارو تزریق داخل وریدی، عضلانی وزیرجلدی می‌باشد ودرکیست‌های تخمدانی۵ میلی لیتروجهت پیشگیری از تأخیر درتخمک گذاری ۵/۲میلی لیتر و برای بهبود وضعیت باروری بعد اززایمان ۵/۲ میلی لیترتجویز میگردد
سیدحسین اردبیلی (١٢۵٩ه.اردبیل،آذربایجان،ایران-٧ تیرماه ١٢٩٧) از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده مشهد در مجلس شورای ملی حضور داشت. ابتدای زندگی. در سال ۱۲۹۷ قمری در اردبیل به دنیا آمد. تحصیلات اولیه خود را در اردبیل گذراند و در محضر اساتید بزرگ من‌جمله آخوند میرزا محمدعلی میر آخوراوغلی کسب دانش نمود. آنگاه از طریق قفقاز عازم مشهد گردید. هنگام اقامت کوتاه خود در قفقاز با دنیای خارج آشنا گردید و از افکار آزادیخواهان آن حوزه بهره گرفت. دوره فعالیت اجتماعی. او در مشهد از دانش آموختگان ساعی
فعالیت اجتماعی. او در مشهد از دانش آموختگان ساعی و باهوش بود. در اندک زمانی به مراحل ادب و معارف اسلامی دست یافت. در ضمن با توجه به وضع سیاسی آن دوره در نشر افکار آزادی‌خواهی کوشش نمود. ابتدا با نشر شب‌نامه سپس با نشر روزنامه خراسان در سال ۱۳۲۷ قمری به نشر افکار آزادیخواه پرداخت. این روزنامه جوانان خراسان از جمله محمدتقی ملک الشعراء بهار رابه دور هم جمع کرد و وسیله‌ای برای رشد استعدادهای درونی آن‌ها گشت. خراسانیها دردوره دوم مجلس شورای ملی سید حسین رابه نمایندگی خود در مجلس انتخاب کردند. او منشی کمیسیون
خود در مجلس انتخاب کردند. او منشی کمیسیون معارف مجلس بود و اقامت در تهران و حشر و نشرش با رجال و آزادیخواهان، وی را در ردیف مهره‌های سیاسی کشور قرار داد. اردبیلی باقبول مدیریت روزنامه ایران در پیشبر اهداف آزادی‌خواهی خواهان نقش ارزشمندی را ایفا نمود. مرگ وی در بیستم رمضان ۱۳۳۶ اتفاق افتاد. مدفن او در گورستان ابن بابویه است. اردبیلی در شعر و ادب فارسی استعداد قابل تحسینی داشت. مخمس زیر استقبالی است که از اشعار سعدی نموده‌است:
ابن بزاز عارف و نویسندهٔ سدهٔ هشتم است. او در اردبیل به دنیا آمد. اولین کتابش صفوةالصفا نام دارد که سرگذشت شیخ صفی‌الدین اردبیلی و خانوادهٔ اوست. تالیف دیگر وی «المواهب السیه فی مناقب الصوفیه» می‌باشد که دربارهٔ تاریخ صوفی‌گری است. تالیف این کتاب ۲۴ سال بعد از وفات شیخ صفی الدین اردبیلی می‌باشد. تالیف دیگر وی «کشف القلوب» نام دارد که دربارهٔ اعتقادات صوفیان نوشته شده‌است.
ورزشگاه شهید شیرودی یا ورزشگاه امجدیه یک ورزشگاه دو و میدانی واقع در خیابان شهید مفتح تهران است که تا پیش از ساخت ورزشگاه آزادی ورزشگاه نخست تهران و بزرگ‌ترین ورزشگاه فوتبال در تهران بود و بازی‌های خانگی تیم ملی ایران و دو تیم بزرگ پایتخت تاج و شاهین در آن برگزار می‌شد. اما با ساخت ورزشگاه آزادی در غرب تهران این ورزشگاه دیگر آن رونق پیشین را از دست داد، تا جایی که به دلیل مسائل امنیتی (به دلیل جای داشتن در مرکز شهر) مسئولان اجازهٔ برگزاری بازی‌های مهم فوتبال در آن را ندادند. این ورزشگاه در مجموعه ورزشی شهید
در آن را ندادند. این ورزشگاه در مجموعه ورزشی شهید شیرودی و در خیابان شهید مفتح در تهران قرار دارد. پیش از انقلاب اسلامی ایران نام این مجموعه ورزشی امجدیه تهران بود. این مجموعه در بر گیرنده ۳ استخر سرپوشیده و یک استخر روباز مناسب مسابقات است. همچنین دارای دو زمین فوتبال، سالن تمرین و مسابقه کشتی، کاراته، بوکس است. پیشینه. در سال ۱۳۰۶ خورشیدی، ۱۹ سال پیش از آن که فدراسیون فوتبال ایران بنیاد نهاده شود، در زمین بالای دروازه دولت، نخستین رقابت مستقیم فوتبال ایرانیان و انگلیسی‌ها برگزار شد، یعنی تقابل نفرات برتر
و انگلیسی‌ها برگزار شد، یعنی تقابل نفرات برتر فوتبال تهران با اعضای سفارت انگلیس. پیروزی زائدالوصف ۵ بر ۲ ایرانیان بر انگلیسی‌ها که خود مهد فوتبال بودند نه تنها موجی از شادی را در شهر موجب شد، که باعث شد رضاشاه ضمن صدور پیام تبریک، دستور ساخت یک استادیوم فوتبال را برای تهرانی‌ها بدهد. به فرمان رضاشاه، محمدعلی فروغی رئیس الوزرا مامور شد هیاتی را برای ساخت یک ورزشگاه بزرگ برگزیند و چون امور ورزشی مربوط به وزارت معارف و اوقاف بود، کفیل آن وزارتخانه آقای علی اصغر حکمت با یکی از معماران مقیم ایران بنام نیکلای
حکمت با یکی از معماران مقیم ایران بنام نیکلای مارکوف قراردادی بست تا مقدمات ایجاد ورزشگاه فراهم شود. در آن موقع تهران شهری کوچک بود و در داخل شهر زمین مناسبی برای احداث ورزشگاه وجود نداشت. بنابراین در بیرون دروازه دولت و محلی که اصطلاحا آخر عباس آباد نامیده می شد زمینی را که جنب باغ بزرگی بنام امجدیه بود در نظر گرفته شد . زمین ورزشگاه امجدیه با لایحه‌ای که در مجلس تصویب شد برای ساخت یک زمین رسمی فوتبال خریداری شد. این زمین از فردی به نام امجد نظام (یا امجدالسلطنه) به قیمت متری ۲۴ ریال خریداری شد. از این رو
به قیمت متری ۲۴ ریال خریداری شد. از این رو این ورزشگاه، «امجدیه» نام‌گذاری شد. لازم است ذکر شود که زمین بخش دوم ورزشگاه شامل زمین شماره ۲ فوتبال، زمین های تنیس و استخر شنا توسط جانشین آقای حکمت، اسماعیل مرآت، به قیمت متری ۴۷ ریال خریداری شد. روز شانزدهم تیر ۱۳۱۳ معامله احداث ورزشگاه انجام شد و مهندس مارکوف که تعهد کرده بود در سریع ترین زمان و با کمترین مبلغ ورزشگاه را بسازد دست بکار شد و اولین کلنگ را بر زمین زد. زمینی که برای احداث ورزشگاه در نظر گرفته شده بود ۳۱۲۲۷۸/۲۴ متر مربع مساحت داشت و قرار بود
شده بود ۳۱۲۲۷۸/۲۴ متر مربع مساحت داشت و قرار بود میدان اصلی ورزشگاه که میبایست اکثر بازی های میدانی در آن برگزار شود ۱۶۴ متر طول و ۱۰۷ متر عرض داشته باشد. کمی بعد از آغاز ساختمان به عللی ادامه کار متوقف شد تا اینکه در هفتم مرداد ۱۳۱۵ دوباره کارهای ساختمانی آغاز شد و به‌سرعت ادامه یافت. ساختمان این ورزشگاه در سال ۱۳۱۷ به پایان رسید و در ۳ شهریور ۱۳۱۸ نخستین مسابقات رسمی در این ورزشگاه برگزار شد، به نوعی این ورزشگاه رسماً گشایش یافت. این ورزشگاه که دور تا دور آن جایگاه تماشاگر دارد، محل بسیاری از رویدادهای
آن جایگاه تماشاگر دارد، محل بسیاری از رویدادهای تاریخی و به‌یاد ماندنی فوتبال ایران بوده‌است. نخستین راهیابی فوتبال ایران به بازی‌های المپیک (المپیک ۱۹۶۴ توکیو) با پیروزی بر هندوستان، نخستین قهرمانی جام ملت‌های آسیا با پیروزی بر تیم اسرائیل و نخستین قهرمانی در جام باشگاه‌های آسیا در امجدیه صورت گرفت. در یکی از مسابقات سال ۱۳۴۷ در ورزشگاه امجدیه که بیش از ۳۰ هزار نفر تماشاگر به ورزشگاه آمده و شمار بسیاری در بیرون از ورزشگاه ماندند مسئولان وقت به فکر ساخت ورزشگاه آزادی بیافتند. تاریخچه ساخت ورزشگاه امجدیه.
آزادی بیافتند. تاریخچه ساخت ورزشگاه امجدیه. تاریخچه احداث ورزشگاه شهید شیرودی(امجدیه)سرگذشت واقعی نه تکرار داستانهای تخیلی تهران شهرنامها بوده و هست از دیرباز تاکنون، قدیمی ترین خیابانش را "ری"نام نهادند و در روزگار پادشاه قدر قدرتی مثل ناصرالدین شاه، خیابان احداث شده روبروی کاخ گلستانش را خیابان مبارکه ناصریه، و به همین گونه هرکه قدرت و مکنتی داشت آن محله و خیابان، به نام او بود. خیابان علاءالدوله را امروز فردوسی می نامیم. جلیل آباد ،خیام نام دارد. خیابان صنیع الدوله که بعدها آن را لُختی می گفتند، امروز
صنیع الدوله که بعدها آن را لُختی می گفتند، امروز نام سعدی برخودگرفته و خیابان دلقک دربار ناصری که روزگاری بخشی از زمین های اطراف خندق عتیق تهران را دراختیار داشت ، امروز مولوی است و دیگر کسی به راسته میدان قیام (میدان شاه سابق) تا چهارراه مولوی "اسمال بزاز" نمی گوید. تغییر نام ها در تهران، طی سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز ادامه داشته و دارد و بخشی از هویت شهر تهران ، با این تغییر نام ها پیوند خورده است. «شناسنامه نویسی» برای تهران سال ها است که رواج یافته واز زمانی که اینترنت و فضای مجازی یار و
یافته واز زمانی که اینترنت و فضای مجازی یار و یاور "آگاهی" مردم شده، هرچه در آن به چشم بخورد، برای بسیاری از روزنامه نگاران و اهل قلم «حُجت» است و قابل اعتماد، به خصوص در ویکی پدیا، که نور چشم است و مأخذ اصلی بسیاری از تاریخ نگاران و تهران نویسان عصرما،همانند سردبیر سابق «همشهری ورزشی» که طی یادداشتی به نام خود،از تاریخچه ورزشگاه امجدیه گفته بود و مطلبش چیزی بیش از کپی نعل به نعل مطلب ویکی پدیا نبود. ازطریق دوستان شماره تلفن ایشان را به دست آوردم وبعد از معرفی کامل خودم، پرسیدم: «این تاریخچه ی ورزشگاه
معرفی کامل خودم، پرسیدم: «این تاریخچه ی ورزشگاه امجدیه را ازچه مأخذ یا منبعی استخراج نموده و قلمی فرموده اید؟» پرسید: شما؟ مجددا خودم را معرفی کردم. با لحنی حاوی و حاکی از تبختر و غرور و تکبر فرمودند: «سایت ورزشگاه شهید شیرودی» و وقتی گفتم: «چنین نیست و اشتباه کرده اند و "امجد نظام" و "امجد السلطانی درکار نبوده»، سخنم را نیمه کاره گذاشت او گفت: «نه، آقا! اشتباه می کنید. تحقیق کرده ام، کاملا درست است!» از این دست تاریخ نگاری ها را نزد حمیدرضا صدر- که گویا دایرة المعارف فوتبال ایران و جهان،به خصوص برای شبکه
المعارف فوتبال ایران و جهان،به خصوص برای شبکه سه و در ایام برگزاری جام جهانی هستند - نیز دیده و خوانده ام، که درباره ی امجدیه و تاریخچه اش، نوشته ای شبیه به مطلب دانش نامه ی ویکی پدیا دارند. و چنین می شود که تاریخ می نویسیم؛ همانند «دکتر محمدرضا چیت ساز» که در صفحه ی ۷۷ شماره ی ۲۹ قهوه، مرقوم فرموده اند: «مجلس شورای ملی در سال ۱۳۰۵ لایحه ای تصویب کرد تا برای ساخت یک ورزشگاه فوتبال زمینی خریداری شود. بودجه ای که برای این کار در نظر گرفته شد، ده هزار تومان بود. سال بعد [۱۳۰۹] زمین از فردی به نام امجدنظام
بود. سال بعد [۱۳۰۹] زمین از فردی به نام امجدنظام أمجد السلطنه) خریده شد. امجد نظام شرط کرد اگر ورزشگاه به اسم او نام گذاری شود، زمین را با مبلغ کمتری می فروشد. طرح نخستین زمین فوتبال را ماکسیم سیرو با کمک مهندس سعید و مهندس نیکلای مارکف و با گنجایش بیست و پنج هزار نفر آماده کرد و امجدیه در سال ۱۳0۸ چمن شد.» ایشان به منبع و مأخذ خاصی اشاره نکرده اند و در انتهای مقاله خود، تنها از دو منبع نام برده اند: سایت فدراسیون فوتبال ایران (ffir.ir ) و ایضا نوشته ی مصطفا کیانی تحت عنوان معماری دوره پهلوی اول، مؤسسه ی
کیانی تحت عنوان معماری دوره پهلوی اول، مؤسسه ی مطالعات تاریخ معاصر ایران تهران، ۱۳۸۶، ص ۲24. این عبارات، که عینا در دانش نامه کذایی ویکی پدیا آمده و به همین شکل دل بسیاری از سایت ها کپی شده و به عنوان منبع و مأخذی معتبر به صفحه های جراید راه یافته، نه تنها سندیت ندارد، بلکه "جعل مطلق" است ؛ سال ساخت امجدیه ، معمار آن، و فردی که زمین را فروخته یا اهدا کرده تمام ساخت و پرداخته ی تاریخ سازان است. این ورزشگاه نه در سال ۱۳۰۶، که هشت سال بعد ساخته شد. نیکلای مارکف گرجستانی الاصل روسی - که یکی از چندین معمار
مارکف گرجستانی الاصل روسی - که یکی از چندین معمار فرنگی دربار رضا شاه بود - دخالتی در ساخت امجدیه نداشت. زمین ورزشگاه هم مستقیما از امجد نظام یا أمجد السلطنه خریداری نشد تا شرط بنهد که باید نام من بروی ورزشگاه گذاشته شود . برای کشف حقیقت به میان صفحه های تاریخ می رویم تورقی می کنیم و برای دستیابی به تاریخچه واقعی این بنا به کاوش می پردازیم؛ با این امید که پس از ارائه ی اسناد متقن و منابع قابل اعتنا و اشاره، این گونه وارونه نویسی تاریخ تهران، و استناد به دانش نامه های بی پایه و اساسی مثل ویکی پدیا منقطع شده
نامه های بی پایه و اساسی مثل ویکی پدیا منقطع شده و رو به کاهش نهد. مرحوم «سعید نفیسی که عمده ی مطالب مربوط به تاریخ تهران را از حافظه اش می نوشت، و گاه دچار خلط و اشتباه می شد، درباره ی امجدیه نوشته است: «در جنوب ورزشگاه امجدیه ی امروز هم باغ بسیار بزرگی بود متعلق به «امجد الوزرای قزوینی» که نام امجدیه از همان زمان است و این باغ امجدیه چون دور از شهر و کنار افتاده بود، میعادگاه کسانی بود که می خواستند در گوشه ای خلوت و دور از اغیار [...] شب و روزی را به سر کنند.» [1]و در بخش دیگری از خاطراتش، بار دیگر
سر کنند.» [1]و در بخش دیگری از خاطراتش، بار دیگر درباره ی امجدیه، این گونه می نویسد: «در جایی که حالا ورزشگاه امجدیه است و آن زمان در بیرون شهر بود، باغ بسیار بزرگی بود، به همین نام «امجدیه» که تعلق داشت به «مجد الوزراء نامی از اعیان قزوین، اما در این باغ منزل نداشت و گویا در تهران کمتر می ماند. این خیابان روزولت امروز از آن باغ امجدیه بالاتر نمی رفت. در همین جایی که امروز میدان و چهارراه سعدی و روزولت و خیابان شاهرضا است، محوطه ای بود، که یکی از دروازه های شهر، دروازه دولت را، در آن ساخته بودند و این قسمت
شهر، دروازه دولت را، در آن ساخته بودند و این قسمت قهرا بیرون شهر به شمار می رفت. این باغ در بزرگی در زاویه ی جنوبی داشت و در دو طرف آن چهار اتاق کوچک ساخته بودند که منزل باغبان و خانواده ی او بود.»[2] سعید نفیسی نیز دچار اشتباه شده است. هرچند که امجد الوزرا، به امجدیه نزدیک تر است تا مجد الوزرا، ولی به هرحال، شباهت نزدیکی به هم دارند. اما روایت صحیح چیست؟ علی اصغرحکمت، وزیر معارف، فرهنگی کشور و بهداری دوران پهلوی اول و دوم، درباره ی چگونگی ساخت ورزشگاه امجدیه چنین می نویسد: «اقدام دیگری که از طرف وزارت
چنین می نویسد: «اقدام دیگری که از طرف وزارت معارف در پیروی ازامر شاهنشاه [رضاشاه] به عمل آمد، تأسیس کلوب های ورزشی و مخصوصا بازی های پهلوانی مانند فوتبال و غیره بود. برای این کار در شهر پایتخت،چهار زمین وسیع درچهار نقطه ی شهر: شمال (اراضی باغ امجدیه)، شرق (اکبرآباد دولاب)، غرب (اراضی پشت باغشاه)، جنوب (اراضی معروف به باغ فردوس نزدیک بیمارستان شیر و خورشید سرخ) خریداری و به نام وزارت معارف قباله شد که همه هنوز موجود است. بدین ترتیب میدان های نسبتا وسیع در چهار نقطه ی شهر به وجود آمد که دانش آموزان مدارس