payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیگر آن امکان فعالیت‌های جنبی را میسر می‌سازد. در حال حاضر، موزه ملی ایران دربرگیرنده دو موزه ایران باستان و موزه دوران اسلامی است. این موزه با زیر بنایی در حدود ۲۰۰ هزار متر مربع در زمینی به مساحت ۱۸۰۰۰ متر مربع و با حدود ۳۰۰ هزار شی باستانی مهم‌ترین موزه کشور محسوب شده و در رابطه با فرهنگ و هنر ایران، غنی‌ترین موزه جهان به حساب می‌آید. موزه ملی ایران آثار مربوط به دوران پیش از تاریخ، تاریخی و اسلامی ایران را در خود جای داده‌است که کهن‌ترین آثار آن حدود ۸۰۰ هزار سال قدمت دارد. ویژگی‌ها. موزه ایران باستان
هزار سال قدمت دارد. ویژگی‌ها. موزه ایران باستان دارای مجموعه‌های غنی از آثار باستان‌شناسی است که کهن‌ترین آن‌ها مربوط به دوره پارینه سنگی (بین یک میلیون تا حدود ۱۲ هزار سال پیش) و جدیدترین آثار آن مربوط به دوره ساسانی با قدمت بیش از ۱۷۰۰ سال است. در این سالن، از دوره‌های مختلف پیش از تاریخ و تاریخی آثار منحصر به فردی دیده می‌شود. قدیمی‌ترین دست ساخته بخش پارینه سنگی در سالن ایران باستان که از سنگ کوارتز یا در کوهی ساخته شده‌اند، مربوط به حوزه رودخانهٔ کشف رود در شرق مشهد هستند، که بیش از یک میلیون سال قدمت
در شرق مشهد هستند، که بیش از یک میلیون سال قدمت دارند. از دیگر مجموعه‌های قدیمی این بخش دربند و گنج پر مربوط به استان گیلان و شیوه تو در نزدیکی مهاباد است که حدود ۷۰۰ تا ۲۰۰ هزار سال قدمت دارند. از دوره‌های پارینه سنگی میانی و پارینه سنگی پسین نیز آثار جالب توجه‌ای در سالن موزه به چشم می‌خورد که بین ۲۰۰ هزار تا حدود ۱۲ هزار سال قدمت دارند. از دوره پارینه سنگی میانه که همزمان با حضور انسان نئاندرتال در ایران است، ابزارهای ساخته شده از سنگ آتش زنه و بقایای سنگواره جانوران مربوط به غارهای منطقه زاگرس و فلات
جانوران مربوط به غارهای منطقه زاگرس و فلات مرکزی ایران از جمله غارهای بیستون و خرم‌آباد به نمایش درآمده است. قدیمی‌ترین بقایای یافت شده انسان در ایران که یک دندان آسیای کوچک انسان نئاندرتال است و در غار وزمه یافت شده در سالن پارینه سنگی میانی موزه به نمایش درآمده است. در دوره پارینه سنگی جدید که مصادف با گسترش انسان هوشمند امروزین در ایران است، ساخت تیغه ابزار رواج یافت. همچنین ساخت ابزارهای استخوانی و استفاده از تزیینات شخصی مانند آویز صدفی، دندان حیوانات و گل اُخرا نیز در این دوره در ایران متداول شد. از
و گل اُخرا نیز در این دوره در ایران متداول شد. از مکان‌های مهم این دوره غار «یافته» (لرستان) است که نمونه‌هایی از اشیا آن در سالن موزه به نمایش درآمده است. از دوره بعدی (فرا پارینه‌سنگی) که مشخصه‌های آن ابداع ابزارهای ترکیبی، کاربرد سنگ ساب و ذخیره‌سازی مواد خوراکی است، نمونه‌هایی از غار «علی تَپه» (مازندران)، غار «شَلَم» (ایلام) و چند مکان دیگر به نمایش درآمده است. از دوره نوسنگی و روستانشینی آثاری چون قدیمی‌ترین خشت ایران از تپه گنج دره، قدیمی‌ترین پیکرکهای گلی انسان و حیوان از تپه سراب و ابزارهای سنگی
گلی انسان و حیوان از تپه سراب و ابزارهای سنگی در سالن به نمایش درآمده است. شوش (خوزستان)، اسماعیل‌آباد و چشمه علی (تهران)، تل باکون (فارس) از محوطه‌های بسیار مهم در هزاره‌های پنجم و چهارم پ.م. (دوره مس و سنگ) در ایران هستند که نمونه‌هایی از سفالینه‌های منقوش آن‌ها در سالن دیده می‌شود. از نقش‌های مورد توجه در این دوره می‌توان به نقش ساده شده بز کوهی اشاره کرد که در سطح ظروف سفالین اسماعیل‌آباد و چشمه علی دیده می‌شوند. ظروف سنگی جیرفت و شهداد با نقوش متنوع مانند نبرد انسان با جانوران اساطیری و نقش مایه‌های
نبرد انسان با جانوران اساطیری و نقش مایه‌های هندسی، جانوری و گیاهی از نمونه‌های شاخص اند که در ویترین‌ها به نمایش درآمده‌اند. از دیگر آثار مهم این دوره در سالن موزه پیکر گلی از شهداد است که نشان دهنده نیم تنه مردی برهنه با دستان جمع شده بر روی سینه، احتمالاً در حالت نیایش نشان داده شده‌است. ظروف، ادوات جنگی، اشیا تزئینی، پیکرک‌های انسانی و جانوری از جمله اشیای فلزی اواخر عصر مفرغ و آغاز عصر آهن هستند که در سالن به نمایش درآمده‌اند. همچنین سفال خاکستری با سطح صیقلی و داغدار و همچنین ظروف با لوله‌های
با سطح صیقلی و داغدار و همچنین ظروف با لوله‌های ناودانی، ظروف با فرم‌های جانوری و انسانی و ریتون‌ها (ظروف جانورسان) و اشیای آهنی نیز از دیگر اشیا به نمایش درآمده است. تعدادی از اشیای به نمایش درآمده در بخش پیش از تاریخ سالن متعلق به تمدن عیلام است. از تمام دوره‌های عیلامی آثار هنری فراوانی برجای مانده، خصوصاً از دوره عیلام میانه که یکی از پرشکوهترین ادوار سه‌گانه دوره عیلامی‌ها است. معبد چغازنبیل یکی از مهم‌ترین بقایای معماری این دوره است که آثار قابل توجهی مانند پیکره گاو با کتیبه، لوله‌های شیشه‌ای،
توجهی مانند پیکره گاو با کتیبه، لوله‌های شیشه‌ای، آجرنوشته‌ها و کلون در از آن به دست آمده که در سالن به نمایش درآمده است. لوله‌های شیشه‌ای چغازنبیل از جمله قدیمی‌ترین نمونه‌های شیشه در ایران است. پیکره سازی، ساخت ظروف تزئینی از قیر طبیعی، نقوش برجسته، مهرهای استوانه‌ای، پیکرک‌ها به صورت نقش برجسته قالبی، آجرهای لعابدار، اشیای بدل چینی، اشیای مفرغی و سردیس‌های تدفینی از دیگر جنبه‌های هنر عیلامی‌ها در ادوار مختلف است که در سالن ایران باستان نمونه‌هایی از آن‌ها دیده می‌شود. آثار قابل انتساب به دوره ماد در
دیده می‌شود. آثار قابل انتساب به دوره ماد در سالن موزه از مکان‌های باستانی نوشیجان، حسنلو، گودین و باباجان به دست آمده‌اند. در این دوره، ساخت اشیا آهنی گسترش یافت که از نمونه‌های بارز آن در سالن می‌توان به اشیا حسنلو اشاره کرد. همچنین سفالینه‌های لعابداری زیبایی ساخته می‌شد که یک نمونه جالب توجه آن تنگ لعابدار زیویه است، نقش دو بز را در دو سوی یک گل لوتوس به نمایش گذاشته‌است. آثار باشکوه دوره هخامنشی از نمونه‌های برجسته موزه ایران باستان هستند که بازتاب هنر غنی این دوره است. بخش‌های پژوهشی. موزه ملی ایران
غنی این دوره است. بخش‌های پژوهشی. موزه ملی ایران دارای ۱۰ بخش پژوهشی و یک کتابخانه و مرکز اسناد است: اهداف. هدف از ایجاد موزه، نگهداری و پژوهش در آثار گذشتگان، معرفی و نمایش و انتقال آن‌ها به آیندگان، ایجاد و تقویت تفاهم میان اقوام و ملل، شناخت و نمایش سهم آن‌ها در فرهنگ و تمدن جهانی، کمک و تلاش در بهبود و افزایش میزان دانش عمومی مردم، به ویژه دانش آموزان، دانشجویان و پژوهشگران بر پا شده‌است. موزه ملی ایران در دهه ۱۳۸۰ دو دهه ۱۳۹۰ و پس از ۷۰ سال موفق شد که با انجام تغییرات وسیعی در سالن ایران باستان، اشیا
با انجام تغییرات وسیعی در سالن ایران باستان، اشیا جدیدی را که تاکنون به نمایش در نیامده بودند، در معرض دید قرار داد. همچنین کلیه ویترین‌های این سالن تغییر و اطلاعات اشیا نیز به روز شدند. مدیران موزه ملی ایران. موزه ملی ایران به عنوان دومین مخزن مالی مهم کشور و بزرگ‌ترین موزه باستان‌شناسی و تاریخ ایران از زمانی که آندره گدار، باستان‌شناس فرانسوی، در سال ۱۳۱۶ شمسی بنیان آن را نهاد، تاکنون ٢١ مدیر به خود دیده‌است. مدیرانی که بیشتر از چهره‌های شاخص علمی و آشنا به حوزه میراث فرهنگی و باستان‌شناسی بوده‌اند.
به حوزه میراث فرهنگی و باستان‌شناسی بوده‌اند. نشانی. تهران ، خیابان امام خمینی، مجموعه تاریخی باغ ملی، نبش خیابان پروفسور رولن و خیابان سی تیر، شماره ۱، موزه ملی ایران
امیر عبدالرحمٰن خان (زادهٔ ۱۲۵۵ق/۱۸۴۰م) تنها پسر محمد افضل‌خان و نوهٔ دوست‌محمدخان، بنیان‌گذار سلسلهٔ بارکزی بود. او پس از آشفتگی‌های ناشی از جنگ دوم انگلیس-افغان، دوباره اقتدار دولت افغانستان را برقرار کرد. او به دلیل حکومت استبداد نظامی‌اش به «امیر آهنین» معروف شد. این استبداد بر پایهٔ ارتشی مجهز استوار بود و توسط کارگزارانی تابع اراده‌ای انعطاف‌ناپذیر و تحت نظارت شبکه‌ای گسترده از جاسوسی اعمال می‌شد. لقب «امیر آهنین» همچنین به پیروزی‌هایش بر ده‌ها شورش قبیله‌ای نسبت داده شده که بسیاری از آن‌ها توسط
قبیله‌ای نسبت داده شده که بسیاری از آن‌ها توسط بستگان خودش هدایت می‌شدند. یک منبع می‌گوید در زمان حکومت او بیش از ۴۰ شورش علیه وی رخ داد. یک مقام بریتانیایی، حکومت او را «دوران وحشت» نامید و گزارش شده که طی ۲۱ سال حکومت، تا ۱۰۰٬۰۰۰ نفر به دستور او اعدام قضایی شدند. هزاران تن دیگر از گرسنگی مردند، به بیماری‌های مرگبار مبتلا شدند، توسط ارتش او قتل‌عام شدند یا در جریان کوچ‌های اجباری قبایل کشته شدند. با این‌حال، پژوهشگرانی مانند جاناتان لی، او را از زبردست‌ترین فرماندهان نظامی افغانستان دانسته‌اند. عبدالرحمان
فرماندهان نظامی افغانستان دانسته‌اند. عبدالرحمان در سال ۱۹۰۱ در باغ بالای کابل فوت کرد و جسدش نیز در آنجا دفن گردید. خلاصه پیشینه. او در زمان زمامداری پدرش به‌عنوان فرماندار قطغن و بدخشان ایفای وظیفه می‌کرد. او با عمویش، شیرعلی خان جنگید و پس از شکست به بخارا فرار نمود. عبدالرحمان خان در ۱۲۸۲ق/۱۸۶۶م به افغانستان بازگشت و شیرعلی خان را شکست داده، پدرش محمدافضل خان را بر تخت سلطنت نشاند. پس از سه سال شیرعلی خان بار دوم قدرت را به‌دست گرفت و عبدالرحمان پا به فرار گذاشت. پس از مرگ شیرعلی در سال ۱۲۵۸ش/۱۸۸۰م،
فرار گذاشت. پس از مرگ شیرعلی در سال ۱۲۵۸ش/۱۸۸۰م، عبدالرحمان با پذیرش شرایط و درخواست‌های بریتانیا، اداره کابل را در دست گرفت. او ابتدا قندهار و هرات را از محمدیعقوب خان، فرزند و جانشین شیرعلی گرفت و سال بعد ناحیه ترکستان، شامل ولایت‌های بلخ، فاریاب، جوزجان و تخار را تصرف کرد. سپس عبدالرحمان متوجه هزاره‌ها شد و از آنان درخواست پذیرش حاکمیتش و دادن مالیات‌های سنگین کرد. هزاره ها که از این مالیات‌های سرسام آور به تنگ آمده بودند، دست به نافرمانی زدند. خودداری هزاره‌ها از پرداخت مالیات موجب بازداشت، تبعید و
هزاره‌ها از پرداخت مالیات موجب بازداشت، تبعید و اعدام تعدادی از افراد بانفوذ هزاره شد که باعث شد هزاره ها علیه عبدالرحمان اعلام جنگ کنند. عبدالرحمان در سال‌های ۱۳۰۸ تا ۱۳۱۰ق با کمک برخی از پیشوایان دینی علیه هزاره ها، اعلام تکفیر و جهاد داد که موجب شد جمعیت انبوهی از پشتون‌ها به امید جمع‌آوری غنیمت و به‌جای آوردن فریضه دینی‌شان به هزاره‌جات سرازیر و حمله‌ور شوند. این اتفاقات قدرت هزاره‌ها را در هم شکست و ساختار اجتماعی و اقتصادی آنان را ویران ساخت. او سپس در قرارداد با بریتانیا، خط دیورند را به‌عنوان مرز
در قرارداد با بریتانیا، خط دیورند را به‌عنوان مرز بین افغانستان و هند بریتانیا در سال ۱۲۷۱ش/۱۳۱۰ق/۱۸۹۳م به رسمیت شناخت. پس از چندی بر ضد کافرستان (نورستان امروزی که در آنزمان مسلمان نبودند) لشکرکشی نمود و آنها را جبراً به پذیرفتن دین اسلام وادشت. نسل‌کشی. قتل‌عام و نسل‌کشی هزاره‌ها یا اقدام به نابودی کامل یک طایفه بزرگ از ساکنان افغانستان که منجر به نابودی بیش از شصت درصد این مردم شد. پیش از قتل‌عام، ۶۰۰٬۰۰۰ خانوار مردم هزاره در افغانستان زندگی می‌کردند. عبدالرحمن بیش از ۴۰۲٬۰۰۰ (۶۷٪) خانواده مردمان هزاره
بیش از ۴۰۲٬۰۰۰ (۶۷٪) خانواده مردمان هزاره را بین سال‌های ۱۸۹۳ تا ۱۹۰۰ قتل‌عام و از سرهای شان کله‌منار درست کرد که بزرگ‌ترین نسل‌کشی قرن نوزدهم به‌شمار می‌رود. زندگی نخستین. عبدالرحمان‌خان از قوم پشتون بود و در کابل در سال ۱۸۴۴ زاده شد. بیشتر سال‌های جوانی خود را همراه پدرش، محمد افضل‌خان، در بلخ گذراند. وی فنون جنگ‌های متعارف را از یک سرباز بریتانیایی به‌نام ویلیام کمپبل آموخت. پیش‌زمینه و فعالیت‌های اولیه. پیش از درگذشت دوست‌محمدخان در هرات در ۹ ژوئن ۱۸۶۳، وی پسر سومش، شیرعلی‌خان را به‌عنوان جانشین برگزید
وی پسر سومش، شیرعلی‌خان را به‌عنوان جانشین برگزید و از دو پسر بزرگ‌ترش، افضل‌خان و اعظم‌خان گذشت. در آغاز، امیر جدید به‌طور آرامی پذیرفته شد، اما چند ماه بعد، افضل‌خان در شمال کشور، جایی‌که پس از مرگ پدر در آن حکومت می‌کرد، شورشی برپا کرد. این آغاز نزاعی شدید و درونی میان پسران دوست‌محمد برای دستیابی به قدرت بود که نزدیک به پنج سال به‌طول انجامید. سلسلهٔ مصاحبان از نوادگان برادر بزرگ‌تر دوست‌محمدخان، سلطان محمدخان هستند. عبدالرحمان، که توسط شرق‌شناس آمریکایی یوجین شویلر به‌عنوان «مردی بلند و خوش‌هیکل با
یوجین شویلر به‌عنوان «مردی بلند و خوش‌هیکل با سری بزرگ و چهره‌ای مشخصاً افغانی و حتی نزدیک به یهودی» توصیف شده‌است، به‌خاطر توانایی و جسارت پرانرژی‌اش برجسته بود. با آنکه پدرش افضل‌خان با امیر شیرعلی سازش کرده بود، اما رفتار عبدالرحمان در ولایت شمالی، موجب بی‌اعتمادی امیر شد و چون به کابل فراخوانده شد، به‌سوی رود آمو گریخت و به بخارا پناه برد. شیرعلی، افضل‌خان را به زندان افکند و شورشی در جنوب افغانستان برخاست. امیر به‌تازگی این شورش را با پیروزی در نبردی سرنوشت‌ساز سرکوب کرده بود که عبدالرحمان بار دیگر در
سرکوب کرده بود که عبدالرحمان بار دیگر در شمال پدیدار شد و این به شورش نظامیان آن منطقه انجامید. در مارس ۱۸۶۶، عبدالرحمان همراه با عمویش اعظم‌خان، کابل را اشغال کردند. شیرعلی از قندهار به‌سوی آن‌ها لشکر کشید، اما در نبرد شیخ‌آباد در ۱۰ مه، بخش بزرگی از نیروهایش او را ترک کردند و پس از شکست سنگین، عبدالرحمان، پدرش را از زندان غزنی آزاد کرد و او را به‌عنوان امیر افغانستان بر تخت نشاند. هرچند افضل‌خان شایستگی لازم را نداشت و میان عبدالرحمان و عمویش اختلافاتی بود، اما بار دیگر نیروهای شیرعلی را شکست دادند و
بود، اما بار دیگر نیروهای شیرعلی را شکست دادند و قندهار را در سال ۱۸۶۷ اشغال کردند. پس از مرگ افضل‌خان در پایان همان سال، اعظم‌خان به قدرت رسید و عبدالرحمان به‌عنوان والی ولایات شمال منصوب شد. اما در اواخر ۱۸۶۸، بازگشت شیرعلی و قیام عمومی به سود او، به شکست عبدالرحمان و اعظم‌خان در نبرد «تینه‌خان» در ۳ ژانویه ۱۸۶۹ انجامید. هر دو به ترکستان گریختند و عبدالرحمان در سمرقند تحت حمایت روس‌ها قرار گرفت. اعظم‌خان در اکتبر ۱۸۶۹ در کابل درگذشت. تبعید و بازگشت به قدرت. پس از مرگ شیرعلی‌خان، عبدالرحمان‌خان که در
قدرت. پس از مرگ شیرعلی‌خان، عبدالرحمان‌خان که در ترکستان در تبعید به‌سر می‌برد، از روس‌ها درخواست کرد که به‌عنوان مدعی تاج‌وتخت وارد افغانستان شود، اما این درخواست رد شد. با این حال، پس از کناره‌گیری محمد یعقوب‌خان و اشغال کابل از سوی بریتانیا، روس‌ها به عبدالرحمان اجازه دادند تا دوباره وارد افغانستان شود. او از راه بدخشان، که با حکمران آن روابط خانوادگی داشت، وارد خاک افغانستان شد. در مسیر، به زیارت خواجه احرار رفت و مدعی شد رؤیایی دیده‌است که پیروزی‌اش را تضمین می‌کرد و بیرق او را برداشت. حاکم بدخشان
را تضمین می‌کرد و بیرق او را برداشت. حاکم بدخشان اجازه عبور از رود آمو را نداد، اما عبدالرحمان پایین‌تر از آن عبور کرد و از گردنه‌ای برفی گذشت تا به رستاق رسید؛ جایی که پادگان آن به او پیوست. پس از سقوط رستاق، عبدالرحمان با میر بدخشان روبه‌رو شد و او را وادار به فرار به چترال کرد و بدخشان را ضمیمهٔ قلمروش ساخت. عبدالرحمان از سلطان مراد، حاکم قندوز، درخواست عبور نظامی کرد تا بتواند به‌سوی کابل پیش‌روی کند، اما این درخواست رد شد. با این حال، غلام حیدر خان، والی بلخ از سوی یعقوب‌خان، به قندوز حمله کرد و آن را
بلخ از سوی یعقوب‌خان، به قندوز حمله کرد و آن را اشغال نمود. سلطان مراد به فیض‌آباد گریخت، اما سپس با عبدالرحمان هم‌پیمان شد و مردم را به شورش علیه غلام حیدر ترغیب کرد. فرمانده تخته‌پل نیز به سود عبدالرحمان اعلام وفاداری کرد. غلام حیدر به‌سوی آن‌سوی رود آمو گریخت و بدین‌ترتیب، سراسر ترکستان افغان تحت فرمان عبدالرحمان درآمد. در همین زمان، بریتانیایی‌ها که به‌دنبال گزینه‌ای مناسب برای امارت افغانستان بودند، با عبدالرحمان وارد مذاکره شدند. اما او در آغاز از پذیرش چنین پیشنهادی اکراه داشت، چرا که خود را دشمن
چنین پیشنهادی اکراه داشت، چرا که خود را دشمن بریتانیا می‌دانست و پیروانش نیز خواهان جهاد علیه آن‌ها بودند. با ادامهٔ مذاکرات، بریتانیا سناریوهای مختلف سیاسی را بررسی می‌کرد، از جمله تجزیهٔ افغانستان به پادشاهی‌های جداگانه. به‌ویژه با استعفای رابرت بولور-لیتن و جانشینی مارکی دوفرین، بریتانیا در پی پایان سریع جنگ بود و خواستار خروج کامل نیروهایش از افغانستان شد. بر همین اساس، تمایلی به باقی‌ماندن نمایندهٔ بریتانیا در کابل نیز نداشت. با این حال، دو طرف همچنان اختلاف نظر داشتند؛ بریتانیا می‌خواست قندهار را تحت
نظر داشتند؛ بریتانیا می‌خواست قندهار را تحت کنترل نگه دارد و سردار شیرعلی را حاکم آن سازد، در حالی که عبدالرحمان آن را بخشی جدانشدنی از افغانستان می‌دانست. باور داشت که بریتانیا ممکن است عقب‌نشینی کند، عبدالرحمان در ژوئیهٔ ۱۸۸۰ به چاریکار رسید، جایی که علمای دینی از نواحی پنجشیر، کوهستان (کاپیسا) و تگاب (کاپیسا) از او استقبال کردند. در ۱۹ ژوئیه، بریتانیا رسماً اعلام کرد که آماده است او را به‌عنوان امیر افغانستان به‌رسمیت بشناسد و او را به کابل دعوت کرد. عبدالرحمان جرگهای تشکیل داد و سران قبایل بسیاری به او
جرگهای تشکیل داد و سران قبایل بسیاری به او اعلان وفاداری کردند و او به‌عنوان امیر کابل شناخته شد. گریفین، یکی از ناظران بریتانیایی، عبدالرحمان را مردی با قد متوسط، چهره‌ای بسیار هوشمندانه، رفتار صادق و مؤدب، و در گفت‌وگو، زیرک و توانمند توصیف کرده‌است. حکومت. یکی از مسائل محوری سیاسی در دوران حکومت عبدالرحمان‌خان، دشواری در ایجاد رابطه‌ای میان ملی‌گرایی، اسلام و مشروعیت سیاسی ساختارهای سنتی قبیله‌ای افغانستان بود. در مراسم رسمی موسوم به دربار در ۲۲ ژوئیهٔ ۱۸۸۰، عبدالرحمان رسماً به‌عنوان امیر شناخته شد. به
عبدالرحمان رسماً به‌عنوان امیر شناخته شد. به او کمک‌های مالی و تسلیحاتی وعده داده شد و تصریح گردید که در صورت حملهٔ خارجی بدون تحریک از سوی افغانستان، کمک‌های بیشتر نیز در اختیارش قرار خواهد گرفت، مشروط بر آنکه سیاست خارجی‌اش را با بریتانیا هماهنگ کند. تخلیهٔ نیروهای بریتانیایی از افغانستان مطابق همین شرایط انجام شد و در سال ۱۸۸۱، ارتش بریتانیا قندهار را نیز به امیر جدید تحویل داد. با این حال، محمد ایوب‌خان، یکی از پسران شیرعلی‌خان، از هرات به‌سوی قندهار لشکر کشید، نیروهای عبدالرحمان را شکست داد و شهر را
کشید، نیروهای عبدالرحمان را شکست داد و شهر را در ژوئیه ۱۸۸۰ اشغال کرد. این شکست سنگین، عبدالرحمان را که تا آن زمان فعالیت زیادی نشان نداده بود، به واکنش واداشت. ایوب‌خان اما در ۱ سپتامبر ۱۸۸۰ در قندهار از سوی ژنرال بریتانیایی فردریک رابرتس شکست خورد و به ایران گریخت. از آن پس، عبدالرحمان با پشتیبانی پیوستهٔ بریتانیا ــ به‌ویژه با دریافت کمک‌های مالی و تسلیحاتی گسترده ــ جایگاه خود را در کابل تثبیت کرد. در سال‌های بعد، او اقتدار خود را در سراسر افغانستان تحکیم بخشید و شورش‌های متعدد را با کاربرد خشونت
تحکیم بخشید و شورش‌های متعدد را با کاربرد خشونت بی‌امان و سیاست‌های استبدادی سرکوب کرد. قبیلهٔ غلزایی چندین بار علیه سخت‌گیری‌های او شوریدند. در سال ۱۸۸۵، هنگامی که امیر در هند در حال گفت‌وگو با لرد دوفرین، نایب‌السلطنه بریتانیا بود، خبر درگیری میان نیروهای روس و افغان در پنجده رسید. این درگیری به‌دلیل اختلاف مرزی در شمال‌غرب افغانستان رخ داده بود. واکنش عبدالرحمان در این بزنگاه، نمونه‌ای از زیرکی سیاسی او بود. برای کسی چون او که از جوانی اهل جنگ بود، شکست یک گروه نظامی و تصرف ارضی ناچیز، حادثه‌ای ناگوار
یک گروه نظامی و تصرف ارضی ناچیز، حادثه‌ای ناگوار اما ناکافی برای آغاز جنگی تمام‌عیار بود؛ هرچند بریتانیا تضمین حفظ تمامیت ارضی افغانستان را داده بود. او ترجیح داد که به‌جای تکیه بر جنگ، تعادل را حفظ کند تا نه روس‌ها از شمال وارد شوند و نه بریتانیا مجبور شود از جنوب‌شرق لشکر وارد افغانستان کند. عبدالرحمان در همین سال (۱۸۸۵) زندگی‌نامه‌اش را منتشر کرد که بیش‌تر به‌عنوان رساله‌ای در «نصایح سیاسی و دینی برای شاهزادگان» نوشته شده بود تا یک زندگی‌نامهٔ واقعی. عبدالرحمان منافع خود را در آن می‌دید که همسایگان
عبدالرحمان منافع خود را در آن می‌دید که همسایگان قدرتمند ــ خواه دوست و خواه دشمن ــ از دخالت در امور داخلی کشورش دور نگه‌داشته شوند. او به‌خوبی دریافته بود که تنها راه مقبول در نظر مردم افغانستان همین سیاست انزواست. اگرچه در برهه‌ای، جنگ با روسیه قریب‌الوقوع می‌نمود و دولت بریتانیا برای این احتمال آماده شده بود، اما لحن محتاطانه و دوراندیش عبدالرحمان در مذاکرات موجب شد که کفهٔ ترازوی صلح بر جنگ بچربد. این سیاست نقشی اساسی در جلوگیری از درگیری ایفا کرد. کسانی که در هند با او دیدار کردند، او را مردی کاردان،
که در هند با او دیدار کردند، او را مردی کاردان، با اعتمادبه‌نفس بالا و سرسخت یافتند؛ گرچه آثار خشونت سخت‌گیرانه‌ای که در حکومتش مشهود بود نیز در شخصیت او دیده می‌شد. وی از دریافت بالاترین نشان افتخار نشان ستاره هند آشکارا خرسند بود. زندگی پرماجرا، شخصیت قدرتمند، موقعیت ژئوپولیتیکی افغانستان به‌عنوان سدی میان امپراتوری‌های روس و هند بریتانیا، و مهارتی که عبدالرحمان در حفظ تعادل میان این دو قدرت به‌خرج داد، او را به چهره‌ای برجسته در سیاست آسیای آن زمان بدل ساخت و دوران حکومتش را به نقطه‌عطفی در تاریخ
بدل ساخت و دوران حکومتش را به نقطه‌عطفی در تاریخ افغانستان تبدیل کرد. امیر سالانه مبلغی معادل ۱٬۸۵۰٬۰۰۰ روپیه از دولت بریتانیا دریافت می‌کرد و اجازه داشت تجهیزات جنگی وارد کند. او توانست در میان یکی از ستیزه‌جوترین و نافرمان‌ترین مردمان آسیا، حکومتی منسجم برقرار کند. عبدالرحمان از اختراعات اروپا برای تقویت قوای نظامی‌اش بهره برد، اما با هر نوآوری‌ای که ممکن بود پای بیگانگان را به کشور باز کند ــ نظیر راه‌آهن و تلگراف ــ به‌شدت مخالفت می‌کرد. او چندین کاخ تابستانی و مهمان‌خانه ساخت، از جمله کاخ باغ بالا و
و مهمان‌خانه ساخت، از جمله کاخ باغ بالا و کاخ چهل‌ستون در کابل، و کاخ جهان‌نما در تاشقرغان (خلُم). امیر به‌دلیل بیماری نتوانست دعوت ملکه ویکتوریا برای سفر به بریتانیا را بپذیرد، اما پسر دومش، نصرالله‌خان ــ ولیعهد ــ به‌جای او به بریتانیا رفت. خط دیورند. در سال ۱۸۹۳، مورتیمر دیورند به نمایندگی از دولت بریتانیا به کابل اعزام شد تا دربارهٔ تبادل اراضی در راستای تعیین مرزهای شمال‌شرقی افغانستان با سرزمین‌های تحت کنترل روسیه و نیز حل‌وفصل مسائل مرزی با امیر عبدالرحمان مذاکره کند. امیر در این مذاکرات، همانند
مذاکره کند. امیر در این مذاکرات، همانند گذشته، توانایی دیپلماتیک بالایی از خود نشان داد؛ استواری در مواضع، اصرار بر منافع کشور و بینشی دقیق نسبت به موقعیت واقعی افغانستان. در توافق‌نامه‌ای که در پی این مذاکرات امضا شد، روابط میان دولت‌های افغانستان و هند بریتانیا ــ مطابق تفاهم‌های پیشین ــ تأیید گردید و بر سر مرز شرقی افغانستان با هند نیز تفاهمی حاصل شد. کمیسیونی مشترک مأمور تعیین مرز میان افغانستان و هند بریتانیا شد و مأموریت یافت که شرایط مربوط به توافق بر سر خط دیورند را در اردوگاهی مشترک در پاراچنار
بر سر خط دیورند را در اردوگاهی مشترک در پاراچنار ــ واقع در نزدیکی خوست، در منطقهٔ امروزی پاکستان ــ بررسی و نهایی کند. از سوی بریتانیا، مورتیمر دیورند و صاحبزاده عبدالقیوم، مأمور سیاسی در خیبر، حضور داشتند. افغانستان نیز توسط صاحبزاده عبداللطیف و سردار شیرندیل‌خان، به‌نمایندگی از امیر، در این گفت‌وگوها شرکت کرد. بر پایهٔ پیمان سال ۱۸۹۳، عبدالرحمان‌خان مرز میان افغانستان و قلمروهای هند بریتانیا را مشخص کرد؛ این مرز بعدها با نام خط دیورند شناخته شد. در سال ۱۹۰۵، امان‌الله‌خان نیز در معاهده‌ای جدید با
سال ۱۹۰۵، امان‌الله‌خان نیز در معاهده‌ای جدید با بریتانیا، این مرز را به‌رسمیت شناخت. به‌همین‌ترتیب، امان‌الله‌خان پس از استقلال افغانستان در پیمان راولپندی در سال ۱۹۱۹، باز هم به تأیید رسمی این مرز اقدام کرد. سردار محمد داوود خان، نخست‌وزیر و سپس رئیس‌جمهور افغانستان، نیز بار دیگر در سفرش به پاکستان در اوت ۱۹۷۶، این مرز را به‌عنوان مرز بین‌المللی به‌رسمیت شناخت.
امیر دوست‌محمد خان (زاده ۲۳ دسامبر ۱۷۹۳ – درگذشته ۹ ژوئن ۱۸۶۳)، بنیان‌گذار و از حاکمان سلسله بارک‌زایی در افغانستان در زمان جنگ اول افغانستان و انگلیس بود. با سقوط سلسله دُرانی، او از سال ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۹ میلادی و سپس از ۱۸۴۳ تا ۱۸۶۳ میلادی امیر افغان‌ها شد. او از قوم پشتون و هجدهمین پسر پاینده‌خان، رئیس قبیله بارک‌زایی بود که در سال ۱۷۹۹ به دستور شاه زمان درانی به قتل رسید. در آغاز حکومت وی، در مارس ۱۸۲۳، افغان‌ها در نبرد نوشهرا، دشت پیشاور را به رانجیت سینگ، رهبر ارتش سیک‌ها، باختند. عظیم خان، برادر ناتنی‌اش،
ارتش سیک‌ها، باختند. عظیم خان، برادر ناتنی‌اش، رهبری نیروهای افغان را در این جنگ برعهده داشت. خاندان مصاحب با برادر بزرگترش سلطان‌محمد خان ملقب به «طلایی» شروع به کار کردند، لقبی که به‌دلیل عشق او به لباس‌های زیبا به وی داده شده بود. زندگی. دوست محمدخان در ۲۳ دسامبر ۱۷۹۳ میلادی در یک خانواده بانفوذ در قندهار، در زمان سلطنت درانی، به دنیا آمد. پدر وی، پاینده‌خان، رئیس قبیله بارک‌زایی و کارمند دولت در سلسله درانی بود. خانواده آن‌ها از طریق حاجی جمال‌خان، یوسف، یارو، محمد، عمر خان، خیسارخان، اسماعیل، نک،
یوسف، یارو، محمد، عمر خان، خیسارخان، اسماعیل، نک، دارو، سیفال و بارک به ابدال (اولین بنیانگذار قبیله ابدالی) بازمی‌گردند. ابدال چهار پسر با نام‌های پوپل، بارک، آچاک و الکو داشت. برخی بر این باور هستند که مادر دوست محمد خان از اقوام قزلباش بوده‌است. به قدرت رسیدن. برادر بزرگتر وی، رئیس طایفه بارکزایی؛ فتح‌خان، نقش مهمی در رساندن محمودشاه درانی به حاکمیت افغانستان در سال ۱۸۰۰ میلادی و بازگرداندن وی به سلطنت در سال ۱۸۰۹ داشت. دوست‌محمد برادر بزرگتر خود و سپس صدراعظم کابل وزیر فتح خان را در جنگ آتوک علیه
سپس صدراعظم کابل وزیر فتح خان را در جنگ آتوک علیه سیک‌های مهاجم همراهی کرد. محمود شاه با ترور وی در سال ۱۸۱۸ خدمات فتح‌خان را جبران کرد و این کار باعث خشم طایفه بارکزایی شد. پس از یک درگیری خونین، محمودشاه همه قلمروی خود به جز هرات را از دست داد و بقیه قلمروهای او بین برادران فتح‌خان تقسیم شد. غزنی به دوست محمدخان رسید، و او در سال ۱۸۲۶ میلادی کابل، ثروتمندترین استان افغانستان را به آن اضافه‌کرد. وی از آغاز سلطنت خود درگیر اختلافات با رانجیت سینگ، حاکم سیک در منطقه پنجاب شد. در سال ۱۸۳۴ میلادی شاه‌شجاع
در منطقه پنجاب شد. در سال ۱۸۳۴ میلادی شاه‌شجاع آخرین تلاش برای بازیابی پادشاهی خود را انجام داد. او در پشت دیوارهای قندهار از دوست‌محمد خان شکست خورد، اما رانجیت سینگ فرصت را غنیمت شمرد و پیشاور را الحاق‌کرد. دوست‌محمد، پسرش اکبرخان را برای شکست دادن سیک‌ها در جنگ جمرود در سال ۱۸۳۷ فرستاد. عدم احیای قلعه جمرود در منطقه پیشاور بدترین نگرانی امیرافغان شد. نفوذ اروپایی‌ها در افغانستان. در تقاطع منافع امپراتوری‌های بریتانیا، روسیه و به میزان کمتری از منافع امپراتوری دوم فرانسه، مانور سیاسی لازم بود. او با رد
دوم فرانسه، مانور سیاسی لازم بود. او با رد درخواست‌های روسیه، سعی در ایجاد اتحاد با انگلیس داشت و در سال ۱۸۳۷ میلادی از الکساندر برنز در کابل استقبال کرد. اما برنز نتوانست بر فرماندار کل هند، لرد اوکلند چیره شود تا به پیشرفت‌های امیر واکنش نشان دهد. دوست محمد موظف شد تلاش برای بازیابی پیشاور را کنار بگذارد و سیاست خارجی خود را تحت هدایت انگلیس قرار دهد. وی با تجدید روابط با روسیه به این عمل واکنش نشان داد و در سال ۱۸۳۸ لرد اوکلند سپاهیان انگلیس را علیه وی به حرکت درآورد. برای توجیه این طرح لرد اوکلند،
وی به حرکت درآورد. برای توجیه این طرح لرد اوکلند، بیانیه سیملا را در اکتبر ۱۸۳۸ منتشر کرد و دلایل لازم برای مداخلهٔ بریتانیا در افغانستان را مطرح‌کرد. اسارت. در سال ۱۸۳۵ میلادی، دوست محمدخان، جوانترین و پرانرژی‌ترین عضو خاندان بارکزایی، که در سال ۱۸۲۵ سلسله دورانی را جانشین خود کرده و به امیر کابل تبدیل شده بود، با تهدید به بازیابی پیشاور تا گردنه خیبر پیشروی کرد. در سال ۱۸۳۶ هاری سینگ نالوا، ژنرال سیک که به همراه شاهزاده ناو نهال سینگ از مرز محافظت می‌کرد، برای دفاع از گذرگاه زنجیره ای از قلعه‌ها ساخت، از
برای دفاع از گذرگاه زنجیره ای از قلعه‌ها ساخت، از جمله یکی در جمرود در انتهای شرقی گذرگاه خیبر. دوست محمد در انتهای دیگر قلعه ای در علی مسجد بنا کرد. در آغاز سال ۱۸۳۷، شاهزاده ناو نهال سینگ به لاهور بازگشت و ازدواج کرد و ماهاراجا و دربار او مشغول آماده‌سازی عروسی شدند. دوست محمدخان ۲۵۰۰۰ نیروی قوی اعم از تعداد زیادی نیروی نامنظم محلی و مجهز به ۱۸ قبضه اسلحه سنگین را برای تسخیر جمرود فرستاد. پادگان سیک در آنجا فقط ۶۰۰ نفر و چند توپ سبک داشت. افغان‌ها قلعه را محاصره کرده و آب آن را قطع کردند، در حالی که یک