payamvha/North_RAG huggingface dataset:
معرفت انسانی قرار نمی‌گیرد. گونه‌های ایدئالیسم. ایدئالیسم در دوران باستان. تئودور گمپرتس در اثر خود با عنوان متفکران یونان نظریهٔ پارمنیدس را قوی‌ترین سلاح در دست ماتریالیست‌های باستان می‌داند در حالی که خودِ نظریه ماده‌گرا نیست و از سوی دیگر از ستایش افلاطون، که بزرگ‌ترین مخالف ماده‌گرایی بود، از وی به عنوان «محترم‌ترین فیلسوفان پیش از وی» یاد می‌کند. فردریک کاپلستون مخالف این مقوله بود. وی می‌گوید: به نظر می‌رسد که بورنت بر حق باشد وقتی می‌گوید پارمنیدس بر خلاف آنچه بعضی گفته‌اند پدر ایدئالیسم نیست. بر
بر خلاف آنچه بعضی گفته‌اند پدر ایدئالیسم نیست. بر عکس تمام ماتریالیسم بر نظریه او دربارهٔ واقعیت متکی است؛ بنابراین به عنوان یک حقیقت تاریخی به نظر می‌رسد که پارمنیدس مادی مذهب بود و نه چیز دیگر. البته به نقل از پروفسور استیس گفته می‌شود که این امر مانع آن نمی‌شود که در فلسفه پارمنیدس تناقض غیرقابل رفعی وجود داشته باشد، به‌طوری که اگر چه یک ماتریالیست است، فکرش شامل نطفه‌های ایدئالیسم نیز هست. در جای دیگری از کاپلستون می‌خوانیم که وسوسه سخن گفتن از پارمنیدس به عنوان کسی که گویی خود یک ایدئالیست بوده مردود
به عنوان کسی که گویی خود یک ایدئالیست بوده مردود است. زیرا در نظر وی واحد حسی و مادی بوده‌است و نشان دادن وی به صورت یک ایدئالیست عینی قرن نوزدهم به منزله ارتکاب یک اشتباه تاریخی است. اگر پارمنیدس واحد را فکر قائم به خود معرفی کرده بود، بعید بود که افلاطون و ارسطو از ابن امر گزارشی ندهند، و سقراط آناکساگوراس را با اندیشه و مفهوم او از عقل یا نوس، نخستین فیلسوف هوشیار نمیافت. در واقع این آناکساگوراس بود که با به‌کارگیری نوس ایدئالیسم را پایه‌گذاری کرد اما نتوانست مفهومی غیر مادی و غیر جسمانی برای آن بیان
نتوانست مفهومی غیر مادی و غیر جسمانی برای آن بیان کند. اولین فردی که با دیدگاه ایدئالیسم به عنوان پدر ایدئالیسم شناخته می‌شود افلاطون است. ایدئالیسم آلمانی. رستاخیز ایدئالیسم با کانت و در آثار وی روی می‌دهد. در تاریخ فلسفه دورانی را که با کانت آغاز و با فیشته، شلینگ، و هگل ادامه می‌یابد، ایدئالیسم آلمانی می‌نامند. ایدئالیسم آلمانی را، از آن رو که واکنشی در برابر چالش پیش‌آمده از انقلاب فرانسه، و به منظور تجدید سازمان دولت و جامعه بر یک پایهٔ معقول، برای سازگاری نهادهای سیاسی و اجتماعی با آزادی و مصلحت فرد
نهادهای سیاسی و اجتماعی با آزادی و مصلحت فرد بود، نظریهٔ انقلاب فرانسه نامیده‌اند. ایدئالیسم آلمانی در تعالیم هگل اوج گرفت، هگل دستگاه فلسفی خود را دربرگیرندهٔ دستاوردهای ایدئالیسم آلمانی و به اصطلاح خود او نتیجهٔ دیالکتیکی تمامی منازل ایدئالیسم آلمانی می‌داند. از نظر هگل فیشته نمایندهٔ ایدئالیسم درون‌ذات، نمایندهٔ تضاد جاودانهٔ من و جز-من است. شلینگ نمایندهٔ ایدئالیسم برون‌ذات است، یعنی پذیرش همانی من و جز-من در مطلق، و خود وی نمایندهٔ ایدئالیسم مطلق است. از نظر فلسفهٔ سیاسی ایدئالیسم آلمانی بیانگر این
از نظر فلسفهٔ سیاسی ایدئالیسم آلمانی بیانگر این اعتقاد بود که نهادهای اجتماعی و سیاسی باید هماهنگ با تحول آزادانهٔ فرد باشند. گوتفرید لایبنیتس. سیستمِ گوتفرید لایبنیتس اصالت معنی (Idealism) است، زیرا که بر حسب آن جز (مناد) و ادراک مونادها چیزی وجود ندارد، و اشیاء فقط تصورات است؛ و اصالت تصور مطلق نیست، برای این که افزون بر صور، جوهرهای روحی و منادها و اصالت ادراک مطرح هست. ایدئالیسم استعلایی کانت بنیانگذار گونه‌ای از ایدئالیسم است که آن را «ایدئالیسم استعلایی (فراباشنده، ترافرازنده)» می‌نامد. کانت در توضیح
(فراباشنده، ترافرازنده)» می‌نامد. کانت در توضیح تفاوت ایدئالیسم خود با ایدئالیسم برکلی توضیح می‌دهد: و می‌افزاید: ایدئالیسم مطلق. از نظر هگل، هر فلسفه‌ای ذاتاً ایدئالیسم است. ایدئالیسم اشکالی. نظریهٔ دکارت که وجود اعیان خارج (برابرایستاها) در مکان بیرون از ما را صرفاً گمانیک (مشکوک) و اثبات‌ناپذیر اعلام می‌دارد. ایدئالیسم جزمی. نظریهٔ برکلی که وجود اعیان خارج (برابرایستاها) در مکان بیرون از ما را کاذب و ناممکن (ناتوانستنی) اعلام داشته. ایدئالیسم در سدهٔ بیستم. لئون برونشویگ به نحوی جزمی اصل بنیادی
سدهٔ بیستم. لئون برونشویگ به نحوی جزمی اصل بنیادی ایدئالیسم را در نظریهٔ شناخت مطرح می‌کند:
هیربُد یا هیربَد یا هیربَذ (پارسی میانه: hērbed، اوستایی: aēθrapaiti) یکی از پیشوایان آئین مزدیسنا است. در اوستا به صورت ائثَرپئتی به معنی آموزگار یا استاد یا آموزنده آمده و در زبان پهلوی ایرپت یا هیرپت و در فارسی هیربد گفته می‌شود. در نوشته‌های پهلوی از واژهٔ هیربد غیر از مفهوم آموزگار، پیشوای دینی نیز اراده می‌شود. هیربد در جایگاه آموزگار دین مزدیسنا است و در رتبهٔ پایین‌تری نسبت به موبد (پیشوا) جای دارد. پس از آن موبد موبدان است که در جایگاه پیشوای پیشوایان دینی قرار دارد و تنها یک نفر می‌تواند چنین
دینی قرار دارد و تنها یک نفر می‌تواند چنین جایگاهی داشته باشد. هیربد و تاریخچه آن. آنچه دانسته می‌شود در روزگاران پیش کار آموزش با پیشوایان دینی بوده و هیربدان که یکی از طبقات روحانیان بوده‌اند، این وظیفه را به عهده داشته‌اند. پائین‌ترین طبقهٔ روحانیان را مغان می‌نامیدند. پس از ایشان هیربدان و سپس موبدان بودند. در میانشان کسانی بودند که مأمور خواندن سرودها و نمازهای مذهبی بوده‌اند. آن‌ها را «زوت» می‌نامیدند و گروهی بودند که مأمور بودند که آتش را نگاه دارند و ایشان را «راسپی» می‌خواندند. خوارزمی خادم آتش
و ایشان را «راسپی» می‌خواندند. خوارزمی خادم آتش گفته‌است. طبری حکایت می‌کند که خسرو پرویز آتشکده‌هایی بنا کرد و دوازده هزار هیربذ براین زمزمهٔ ادعیه و سرودن اغانی در آن آتشکده‌ها برگماشت. رئیس گروه هیربدها، هیربدان‌هیربد یا هیربَذان هیربذ نام داشت که بعد از موبد بزرگ یا موبدان موبد در رتبهٔ اول قرار داشته‌است. در روزگار اولیه ساسانیان، هیربد لقب کلی روحانیانی بود که اجازه آموزاندن علوم دینی را داشتند و کرتیر، بلندپایه‌ترین روحانی آن دوره، نیز این لقب را برای خود استفاده می‌کرد. بعدها در ادبیات فارسی نو
برای خود استفاده می‌کرد. بعدها در ادبیات فارسی نو واژهٔ هیربد در معانی نادقیق و گوناگونی از جمله پیشوای دین زرتشتی، خدمتکار آتشکده و قاضی و دادستان زرتشتی کاربرد یافت. امروزه در میان زرتشتیان، به روحانیانی در ردهٔ پایین گفته می‌شود که مراسم ناوَر را گذرانده‌اند و اجازه انجام آیین‌های سطح پایین‌تر را دارند. هیربَد در شاهنامه. شاهنامه از اصطلاح هیربَد یاد می‌کند و بر خلاف متون اوستایی هیربَد پرده‌دار شبستان کیکاووس است. البته جنبهٔ روحانی هیربَد با چشم و دل پاک، به منزلهٔ آنست که او یک شخصیت دینی بوده چون
پاک، به منزلهٔ آنست که او یک شخصیت دینی بوده چون اگر غیر از آن بود پاسبان حرمسرای کیکاووس گماشته نمی‌شد. شایان ذکر است که واژه هیربد در داستان سیاوش در شاهنامه، تصحیف شده واژه "هرزبد" و به معنی "خواجه سرا" است. این واژه در نسخه های خطی کهن شاهنامه وجود دارد اما در نسخه های جدیدتر به "هیربد" تحریف شده. در ویرایش خالقی مطلق از شاهنامه، این واژه به صورت درست "هرزبد" تصحیح شده است. زمانیکه سیاوش در عنفوان جوانی پس از دوران نسبتاً طولانی از زابل به نزد پدر بازگشت همه درباریان شیفته و عاشق سیما و هیکل سیاوش
همه درباریان شیفته و عاشق سیما و هیکل سیاوش شدند، در این میان سودابه مادر ناتنی سیاوش با نظر سوء او را می‌خواست به کاخش دعوت نماید. سیاوش به نیّت او شک کرده بود و می‌خواست طفره رود امّا نمی‌شد، لاجرم باید به شبستان پدر سر می‌زد. او وقتی که برای بار نخست به شبستان پدر آمد از هیربَد نام برده می‌شود:
سنت لوئیس کاردینالز (در انگلیسی: St. Louis Cardinals) نام یکی از مشهورترین تیم های لیگ برتر بیسبال آمریکا است. مرکز تیم در شهر سنت لوئیس است .
دریای آسایش (به لاتین: Mare Tranquillitatis) نام یکی از دریاوارهای کرهٔ ماه است. این دریاوار در حوضه آسایش در سطح ماه واقع شده‌است. مواد درون این دریاوار تشکیل شده‌است از بازالت مربوط به سنین میانی تا جوان در دوره رگباری بالا. در سال ۱۹۶۵ فضاپیمای رنجر ۸ پس از آن که موفق شد در ۲۳ دقیقه آخر مأموریتش ۷٬۱۳۷ عکس از سطح ماه به زمین ارسال کند در دریای آسایش سقوط کرد. دریای آسایش نسبت به بقیه سطح ماه رنگی آبی‌فام‌تر دارد. هنگامی که عکس‌های متعدد از آن بخش پردازش و واضح شود این رنگ در آن‌ها دیده می‌شود. رنگ آبی‌تر
واضح شود این رنگ در آن‌ها دیده می‌شود. رنگ آبی‌تر این دریاوار را به خاطر وجود فلز بیشتر در خاک و سنگ بازالتی آن دانسته‌اند. منابع. Wikipedia contributors, "Mare Tranquillitatis," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed April 28, 2009).
کارل ادوارد زاخائو (زادهٔ ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۵ در نوی‌مونستر – مرگ ۱۹۳۰ در برلین) خاورشناس آلمانی بود. او استاد دانشگاه‌های وین و برلین بود. در ۱۸۸۷ او رئیس سمینار زبان‌های شرقی بود. او بارها به خاور نزدیک سفر کرد. زاخائو توجه ویژه بر زبان سریانی و دیگر گویش‌های آرامی داشت. او در زمینهٔ ابوریحان بیرونی کارشناس برجسته‌ای بود؛ در ۱۹۲۳ ترجمه آثارالباقیه به‌همراه شرح‌حال جامعی از بیرونی را در لایپزیگ منتشر ساخت. وی در ۱۹۲۵ ترجمهٔ کتاب‌الهند بیرونی را، که در آن جزئیاتی چون اعداد هندی را شرح داده، به چاپ رساند. او
چون اعداد هندی را شرح داده، به چاپ رساند. او همچنین در زمینه تاریخ ریاضیات مقاله ای درباره مسئله شطرنج از دید جبری در نزد بیرونی نوشته است.
ویلهلم لودویگ گایگر (زادهٔ ۱۸۵۶ - درگذشته ۱۹۴۳) ایرانشناس، هندشناس و خاورشناس آلمانی بود. زمینهٔ کاری او زبان‌های ایرانی و هندی بود. او متخصص زبان‌های پالی و دیوهی - از زبان‌های مالدیو - بود. وی در سال ۱۸۵۶ در نورنبرگ به دنیا آمد. بر اثر برخورد و دوستی با پروفسور اشپیگل در مدرسهٔ عالی زبان‌شناسی، با کتاب‌های سانسکریت و اوستا آشنا و بعد رشتهٔ تخصصی خود را در زمینهٔ اوستا ادامه داد. مهم‌ترین کتاب وی به زبان آلمانی "تمدن ایرانیان خاوری در دوران باستان" است. او در ۱۸۹۵ برای یادگیری زبان به سیلان سفرکرد. به پاس
در ۱۸۹۵ برای یادگیری زبان به سیلان سفرکرد. به پاس پژوهش‌هایش در سیلان دولت سری لانکا در ۱۹۸۹ تصویر او را بر یک تمبر به چاپ رساند. هانس گایگر فیزیکدان و مخترع شمارشگر گایگر پسر او بود.
سعدالله نصیری قیداری (۱۳۳۸ در قیدار) سیاستمدار اصلاح طلب، رییس سابق دانشگاه شهید بهشتی تهران، نماینده وزیر علوم در هیئت امنای دانشگاه آزاد اسلامی واحد زنجان و دبیر کل سابق کمیسیون ملی یونسکو در ایران می باشد. نصیری معاون سابق حقوقی و پارلمانی وزارت علوم و در دور هشتم مجلس شورای اسلامی نماینده زنجان، طارم بوده‌است. نصیری توانست در هشتمین دوره انتخابات مجلس با کسب ۳۲٫۹۵٪ آرا از حوزه انتخابیه زنجان، طارم به نمایندگی انتخاب شود. وی در انتخابات دور نهم مجلس شورای اسلامی شرکت نکرد. او دارای درجه استادی در رشته
اسلامی شرکت نکرد. او دارای درجه استادی در رشته فیزیک و از اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی و رییس سابق این دانشگاه است. تحصیلات. او تحصیلات خود را در شهر قیدار آغاز کرد و دوران ابتدایی را دبستان پسرانه حکیم سهروردی قیدار به پایان رساند و در ۱۵ سالگی به شهر زنجان رفت و در سال ۱۳۵۶ دیپلم خود را از دبیرستان صدرجهان زنجان گرفت و در پی آن به جهت علاقه به رشته فیزیک جهت ادامه تحصیل به دانشگاه شیراز رفت. وی در سال ۱۳۶۳ لیسانس خود را گرفت و متعاقب آن در ۱۳۶۷ توانست فوق‌لیسانس خود را با دفاع از پایان‌نامه خود به
فوق‌لیسانس خود را با دفاع از پایان‌نامه خود به عنوان "وجوه طبیعی نوسانات سیالات در حضور میدان مغناطیسی" از همان دانشگاه دریافت کند. او در سال ۱۳۷۱ با تز "مکانیک کوانتومی در فضای فاز زمینه" دکتری خود را گرفت و در پی آن به عنوان استادیار در دانشگاه شیراز مشغول به تدریس شد. حضور در دانشگاه زنجان. او پس از یک سال تدریس در دانشگاه شیراز زمانی که استاد یوسف ثبوتی برای راه اندازی مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان از طرف وزارت علوم مأموریت یافته بود به دانشگاه زنجان منتقل شد و با سمت استادیار مشغول به تدریس
زنجان منتقل شد و با سمت استادیار مشغول به تدریس شد، او در همان سال به عنوان مدیر گروهی رشته فیزیک در دانشکده علوم دانشگاه زنجان انتخاب شد بعد از دو سال به ریاست دانشکده علوم این دانشگاه رسید و در سال ۱۳۷۴ به عنوان معاون آموزشی دانشگاه زنجان منصوب شد و ۴ سال در این سمت باقی‌ماند. او دوباره در سال ۱۳۸۱ به عنوان ریاست دانشکده انتخاب شد و این بار تا سال ۱۳۸۳ در این سمت بود. او در سال ۱۳۸۲ به مرتبه دانشیاری ارتقا یافت. او همزمان با حضور در دانشگاه زنجان در مرکز تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان نیز مشغول به
تحصیلات تکمیلی در علوم پایه زنجان نیز مشغول به تدریس بود. او در سال بهمن سال ۱۳۸۶ به درجه استاد تمامی رسید. دکتر نصیری از سال ۱۳۹۳ به دانشگاه شهید بهشتی تهران انتقال یافت. تلاش‌های علمی او از اعضای مؤسس انجمن نجوم ایران و از سال ۸۲ به مدت ۳ سال به عنوان رئیس انجمن نجوم ایران بود. وی از سال ۷۹ الی ۸۶ مدیریت کمیته مکانیابی طرح رصد خانه ملی ایران را به عهده داشت. از سال ۸۷ تا سال ۹۲ نایب رئیس انجمن فیزیک ایران بود و از سال ۹۲ رئیس انجمن نجوم ایران است. او از اعضای هیئت مؤسس مؤسسه آموزش عالی غیرانتفاعی
او از اعضای هیئت مؤسس مؤسسه آموزش عالی غیرانتفاعی عبدالرحمان صوفی رازی است. نصیری دارای۴۳ مقاله در مجلات معتبر بین‌المللی و ۴۰ مقاله در مجلات علمی داخل کشور و ۴۵ مقاله در کنفرانسهای علمی داخل و خارج از کشور است. انتخابات مجلس. وی اکنون کاندید انتخابات حوزه انتخابیه خدابنده در مجلس دوازدهم است او از طرف حزب اعتماد ملی کاندیدای نمایندگی در هشتمین دوره انتخابات مجلس از حوزه انتخابیه زنجان، طارم بود. او توانست در مرحله اول با کسب ۳۲٫۹۵٪ به عنوان کاندیدای اول شهرستان‌های زنجان، طارم به نمایندگی انتخاب شود. در
زنجان، طارم به نمایندگی انتخاب شود. در مجلس هشتم وی سخنگوی کمیسیون آموزش و تحقیقات، نایب رئیس فراکسیون دانشگاهیان، مؤسس و رئیس فراکسیون نجوم حرفه‌ای و آماتوری و همچنین مدیر کمیته فرهنگی و اجتماعی فراکسیون خط امام بود. معاونت وزارت علوم و نمایندگی وزیر در هیئت امنای دانشگاه آزاد اسلامی. در ۱۰ شهریور ۱۳۹۲ جعفر توفیقی سرپرست وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، سعدالله نصیری قیداری را به عنوان معاون حقوقی و پارلمانی وزارت علوم منصوب کرد. در ۲۸ آذر ۱۳۹۲ نیز حمید میرزاده، رئیس دانشگاه آزاد اسلامی، سعدالله نصیری قیداری
رئیس دانشگاه آزاد اسلامی، سعدالله نصیری قیداری را به عنوان نماینده وزیر علوم، تحقیقات و فناوری و عضو هیئت امناء دانشگاه آزاد اسلامی منصوب کرد. ریاست دانشگاه شهید بهشتی. وزیر علوم، تحقیقات و فناوری در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۳۹۸ و در پی استعفای دکتر صدوق رئیس پیشین دانشگاه شهید بهشتی، دکتر سعداله نصیری قیداری را به سمت سرپرست دانشگاه شهید بهشتی منصوب نمود. در تاریخ ۱۹ آذر ۱۳۹۸ با تایید شورای عالی انقلاب فرهنگی به سمت رییس دانشگاه شهید بهشتی تهران منصوب شد. برکناری. در تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۱ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری
در تاریخ ۲۵ آبان ۱۴۰۱ وزیر علوم، تحقیقات و فناوری با صدور حکمی دکتر "سید محمود رضا آقامیری" را به عنوان "سرپرست دانشگاه شهید بهشتی" منصوب کرد. وزیر علوم، همچنین از خدمات سعدالله نصیری قیداری، رئیس سابق دانشگاه شهید بهشتی در زمان تصدی این مسئولیت قدردانی کرد.
استادیوم یادگار امام یک ورزشگاه چند منظوره در شهر قم است. استفاده اصلی این ورزشگاه بازی‌های فوتبال است. این ورزشگاه از پیست دو و میدانی ۸ خط با رویه «تارتان» نیز برخوردار است. این استادیوم در تاریخ ۲۴ بهمن ۱۳۸۵ افتتاح شده‌است.
شهرک‌های اسرائیلی به شهرک‌های غیرنظامی‌ای گفته می‌شود که شهروندان یهودی اسرائیلی در آنها ساکن هستند. اسرائیل پس از پیروزی بر اعراب در جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، برخلاف حقوق بین‌الملل دست به ایجاد این شهرک‌ها در اراضی اشغالی زد. شهرک‌های اسرائیلی هم‌اکنون در اراضی فلسطینی در کرانه باختری رود اردن (از جمله اورشلیم شرقی) و بلندی‌های جولان که سرزمین سوریه است مستقر شده‌اند. شهرک‌های اسرائیلی قبلاً در شبه‌جزیره سینا (بخشی از خاک مصر) و در منطقه فلسطینی نوار غزه نیز ساخته شده بودند اما پس از پیمان صلح اسرائیل و مصر
ساخته شده بودند اما پس از پیمان صلح اسرائیل و مصر در سال ۱۹۷۹، اسرائیل ۱۸ شهرک در شبه‌جزیره سینا را برچید. همچنین در سال ۲۰۰۵، به عنوان بخشی از برنامه عقب‌نشینی از نوار غزه، ۲۱ شهرک اسرائیلی در نوار غزه و ۴ شهرک اسرائیلی در کرانه باختری را برچید. اسرائیل در شرق اورشلیم و بخش اشغالی بلندی‌های جولان، که هردو از سوی دولت اسرائیل به این کشور ضمیمه شده، دست به شهرک‌سازی زده است. جامعه بین‌المللی این دو منطقه را تحت اشغال دولت اسرائیل قلمداد کرده و ساخت و سازهای اسرائیل در این مناطق را شهرک‌سازی غیرقانونی محسوب
اسرائیل در این مناطق را شهرک‌سازی غیرقانونی محسوب می‌کند. دیوان بین‌المللی دادگستری در رأی مشورتی سال ۲۰۰۴ دربارهٔ دیوار حائل کرانه غربی، شهرک‌های اسرائیلی را غیرقانونی اعلام کرد. اسرائیل همچنان در کرانه غربی به توسعه شهرک‌های باقیمانده خود ادامه می‌دهد و علیرغم فشار از سوی جامعه بین‌المللی، در مناطق جدید نیز دست به شهرک‌سازی می‌زند. انتقال شهروندان غیرنظامی یک قدرت اشغالگر به منطقه اشغال‌شده، جنایت جنگی است اما اسرائیل انطباق این عنوان به اقداماتش در کرانه باختری را رد می‌کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹، دیوان
باختری را رد می‌کند. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۹، دیوان کیفری بین‌المللی اعلام کرد که تحقیقی دربارهٔ جنایات جنگی ادعایی در فلسطین را آغاز کرده است. وجود و توسعه مداوم شهرک‌ها توسط اسرائیل و ساخت پاسگاه‌های دیده‌بانی در اطراف شهرک‌ها، بارها به عنوان یکی از مهم‌ترین موانع و یکی از شش چالش اصلی صلح میان فلسطینی‌ها و اسرائیل ذکر شده است. طرف‌های ثالث بسیاری از قبیل سازمان همکاری اسلامی، سازمان ملل متحد، روسیه، بریتانیا، فرانسه و اتحادیه اروپا این انتقادات را نسبت به اسرائیل مطرح کرده‌اند. جامعه جهانی شهرک‌سازی‌های
اسرائیل مطرح کرده‌اند. جامعه جهانی شهرک‌سازی‌های اسرائیل را خلاف حقوق بین‌الملل می‌داند و سازمان ملل نیز تاکنون بارها این دیدگاه را مطرح کرده است که شهرک‌سازی اسرائیل مصداق نقض کنوانسیون چهارم ژنو است. دولت ایالات متحده نیز دهه‌ها شهرک‌سازی اسرائیل را «نامشروع» قلمداد می‌کرد اما دولت دونالد ترامپ در نوامبر ۲۰۱۹ این موضع را تغییر داد و اعلام کرد که «ایجاد شهرک‌های غیرنظامی اسرائیلی در کرانه باختری، به خودی خود، ناقض حقوق بین‌الملل نیست». به گفته سازمان غیردولتی صلح اکنون که برای برقراری صلح میان اعراب و
صلح اکنون که برای برقراری صلح میان اعراب و اسرائیل تلاش می‌کند، بر اساس ارقام ارائه‌شده از سوی اداره مرکزی آمار اسرائیل در پایان سال ۲۰۱۸، تعداد شهرک‌نشینان اسرائیلی ۴۲۷٬۸۰۰ نفر است که افزایش ۱۴٬۴۰۰ نفری طی سال پیش از آن را نشان می‌دهد. سازمان حقوق بشری بتسیلم در اسرائیل، در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۹، تخمین زد که ۲۰۹٬۲۷۰ نفر در بخش شرقی اورشلیم زندگی می‌کنند اما سازمان صلح خاورمیانه (FMEP) از قول دانیل سیدمان این رقم را در اواخر سال ۲۰۱۹ معادل ۲۱۸٬۰۰۰ نفر تخمین زده است. آمار جمعیت شهرک‌نشینان اسرائیلی در کرانه
زده است. آمار جمعیت شهرک‌نشینان اسرائیلی در کرانه باختری، به غیر از سکنه بخش شرقی اورشلیم، نشان‌دهنده رقمی بالغ بر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر شهروند یهودی اسرائیل است. در شهرک‌های واقع در بخش شرقی اورشلیم بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ شهروند اسرائیل (هم شهروندان یهودی اسرائیل و هم شهروندان عرب اسرائیل) ساکن هستند و بیش از ۲۰٬۰۰۰ شهروند اسرائیلی نیز در شهرک‌های واقع در بلندی‌های جولان زندگی می‌کنند. زمینه و شیوه شهرک‌سازی. از سال ۱۹۶۷ به بعد، سیاست دولت اسرائیل افزایش ساخت‌وساز و توسعه شهرک‌های یهودی‌نشین در اراضی اشغالی فلسطین بوده
شهرک‌های یهودی‌نشین در اراضی اشغالی فلسطین بوده است. دولت‌های اسرائیل این سیاست کلی را با اقدامات حقوقی و اجرایی مختلف پیش برده‌اند از جمله ارائه سوبسید، تخفیف مالیاتی و خدمات شهری ارزان برای تشویق یهودیان اسرائیلی به زندگی در این شهرک‌ها و تقویت اقتصاد شهرک‌ها. در پی جنگ شش روزه اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۶۷، اسرائیل برخی مناطق باقیمانده از سرزمین‌های تحت قیمومت بریتانیا بر فلسطین را تحت کنترل خود درآورد، از جمله بخش شرقی اورشلیم که از زمان جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸) تحت کنترل اردن قرار داشت، نوار غزه که
(۱۹۴۸) تحت کنترل اردن قرار داشت، نوار غزه که از سال ۱۹۴۹ تحت کنترل دولت مصر بود، شبه‌جزیره سینا که جزو خاک مصر بود و بخش اعظم بلندی‌های جولان که خاک سوریه بود. بلندی‌های جولان از سال ۱۹۸۱ بر اساس «قانون بلندی‌های جولان» اداره می‌شود. اسرائیل از سپتامبر ۱۹۶۷، سیاست شهرک‌سازی را به تشویق دولت حزب کارگر به نخست‌وزیری لوی اشکول آغاز کرد. مبنای شهرک‌سازی در کرانه باختری، برنامه‌ای موسوم به «برنامه آلون» بود که از نام مبدعش، ایگال آلون، گرفته شده است. برنامه شهرک‌سازی دولت اسحاق رابین نیز از همین برنامه استخراج
دولت اسحاق رابین نیز از همین برنامه استخراج شده بود. اولین شهرک اسرائیلی به نام کفار عتصیون در جنوب کرانه باختری ساخته شد هرچند که این منطقه خارج از «برنامه آلون» قرار داشت. طبق یک سند محرمانه مربوط به سال ۱۹۷۰ که هاآرتص به دست آورده، شهرک «کریاة اربع» با مصادره زمین بنا به دستور نظامی و تحت این پوشش دروغ که قرار است فقط برای مقاصد نظامی به کار گرفته شود غصب شد اما در واقع برای شهرک‌سازی و اسکان غیرنظامیان ساخته شد. شیوه مصادره زمین با دستور نظامی برای ایجاد شهرک‌های غیرنظامی، در دهه ۱۹۷۰ در اسرائیل یک راز
شهرک‌های غیرنظامی، در دهه ۱۹۷۰ در اسرائیل یک راز آشکار بود اما انتشار اطلاعات درخصوص آن با سانسور نظامی سرکوب می‌شد. دولت حزب لیکود به نخست‌وزیری مناخم بگین، از سال ۱۹۷۷، حمایت از شهرک‌سازی در سایر بخش‌های کرانه باختری را با همکاری سازمان‌هایی مانند گوش آمونیم و آژانس یهود شدت بخشید. حزب لیکود در یکی از بیانیه‌های دولت اعلام کرد که کل سرزمین تاریخی اسرائیل، میراث لاینفک و سلب‌نشدنی قوم یهود است و هیچ بخشی از کرانه باختری نباید به حاکمیت خارجی تحویل داده شود. آریل شارون در همان سال اعلام کرد که قرار است تا
آریل شارون در همان سال اعلام کرد که قرار است تا سال ۲۰۰۰، دو میلیون یهودی در کرانه باختری اسکان داده شوند. دولت اسرائیل قانون ممنوعیت خرید زمین اشغالی توسط اسرائیلی‌ها را لغو کرد و «طرح دروبل» که برنامه‌ای برای شهرک‌سازی در مقیاس عظیم در کرانه باختری بود تبدیل به نقشه راه اسرائیل شد. طرح دروبل که از سوی سازمان جهانی صهیونیسم در اکتبر ۱۹۷۸ ارائه شده و «طرح اصلی برای توسعه شهرک‌ها در یهودا و شومرون، ۱۹۸۳–۱۹۷۹» نام داشت، توسط ماتیتیاهو دروبل (مدیر سابق آژانس یهود و عضو کنست) نوشته شده بود. در ژانویه ۱۹۸۱،
یهود و عضو کنست) نوشته شده بود. در ژانویه ۱۹۸۱، دولت اسرائیل برنامه‌ای را برای پیگیری اجرای طرح دروبل تصویب کرد که نام آن «وضعیت کنونی شهرک‌ها در یهودا و شومرون» بود و جزئیات بیشتری دربارهٔ استراتژی و سیاست‌های شهرک‌سازی در این مناطق به دست می‌داد. از سال ۱۹۶۷ به بعد، پروژه‌های شهرک‌سازی در کرانه باختری، با بودجه دولتی و توسط «شاخه شهرک‌سازی» سازمان جهانی صهیونیسم به اجرا گذاشته شده است. این سازمان هرچند اصولاً یک سازمان غیردولتی است اما توسط دولت اسرائیل پایه‌گذاری شده و زمین‌ها را از دولت اسرائیل اجاره
پایه‌گذاری شده و زمین‌ها را از دولت اسرائیل اجاره می‌کند تا شهرک‌سازی را پیش ببرد. «شاخه شهرک‌سازی» سازمان جهانی صهیونیسم به‌طور سنتی تحت مسئولیت وزارت کشاورزی اسرائیل قرار داشت. پس از پیمان اسلو این شاخه مدتی زیرمجموعه دفتر نخست‌وزیری بود اما در سال ۲۰۰۷ مجدداً به وزارت کشاورزی برگشت. در سال ۲۰۰۹، دولت بنیامین نتانیاهو تصمیم گرفت که تمامی فعالیت‌های شهرک‌سازی را مشروط به اجازه خاص نخست‌وزیر و وزیر دفاع کند. در سال ۲۰۱۱، نتانیاهو تلاش کرد «شاخه شهرک‌سازی» را یکبار دیگر تحت کنترل مستقیم خود (نخست‌وزیر)
را یکبار دیگر تحت کنترل مستقیم خود (نخست‌وزیر) درآورد و اقتدار وزیر دفاع وقت یعنی ایهود باراک را محدود کند. هم‌اکنون حدود ۲۵۰ شهرک اسرائیلی در اراضی اشغالی فلسطین وجود دارد که برخی از آنها کمتر از ۱۰۰ نفر سکنه دارد اما برخی شهرک‌های دیگر مثل معاله آدومیم حدود ۳۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارند و به شکل شهرهای مجهز و مرتب درآمده‌اند. این شهرک‌ها که در مناطق مختلف کرانه باختری پراکنده و با شبکه جاده‌ای به یکدیگر متصل شده‌اند، تمامی شهرها و روستاهایی را که عمده جمعیت آنها فلسطینی است احاطه کرده‌اند. برخی شهرک‌نشینان
آنها فلسطینی است احاطه کرده‌اند. برخی شهرک‌نشینان اسرائیلی در Area C کرانه باختری زندگی می‌کنند اما حدود یک‌سوم آنها (حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نفر) ساکن بخش شرقی اورشلیم هستند. اغلب اسرائیلی‌های ساکن بخش شرقی اورشلیم، در محلات و حومه‌هایی ساکنند که پس از ۱۹۶۷ ساخته شده است. برخی دیگر صدها ساختمان در محلات فلسطینی شرق اورشلیم را اشغال کرده و در آنها ساکن شده‌اند. چندصد اسرائیلی نیز به ساختمان‌ها و خانه‌هایی در بخش تحت کنترل اسرائیل در مرکز شهر الخلیل نقل مکان کرده‌اند که به نام منطقه H2 شناخته می‌شود. زمین‌های تحت
که به نام منطقه H2 شناخته می‌شود. زمین‌های تحت کنترل شهرک‌نشینان اسرائیل، مساحتی بیش از ۵۳٬۰۰۰ هکتار (حدودا ۶۰ درصد Area C) را پوشش می‌دهد. این مساحت شامل ۲۰ منطقه صنعتی و حدود ۹٬۳۰۰ هکتار زمین کشاورزی است. ارتش اسرائیل در این مناطق دست به وضع محدودیت رفت‌وآمد علیه فلسطینی‌ها زده و در نتیجه حدود ۴۰۰ کیلومتر از جاده‌های این منطقه که شهرک‌ها را به همدیگر متصل می‌کند از دسترس فلسطینی‌ها خارج است. دولت اسرائیل تاکنون ۸۵٪ از دیوار حایل ۷۰۰ کیلومتری خود را ساخته است که با هدف جداکردن اسرائیل از کرانه باختری، در
است که با هدف جداکردن اسرائیل از کرانه باختری، در داخل کرانه باختری ایجاد شده است. این دیوار بسیاری از شهرک‌های اسرائیلی را احاطه کرده و عملاً امکان دسترسی هزاران فلسطینی به زمین‌هایشان را از بین برده است. اسرائیل همچنین تکه‌های بزرگی از Area C را به‌عنوان منطقه نظامی (۳۰٪) یا پارک طبیعی (۱۴٬۵٪) تعیین کرده است که راه دسترسی فلسطینی‌ها به زمین‌هایشان را باز هم محدودتر می‌کند. جمعیت شهرک‌نشینان و باورها. بر پایهٔ آمارهای رسمی بین ۲۲۰ هزار تا ۳۰۰ هزار شهرک‌نشین اسرائیلی در کرانه باختری رود اردن زندگی می‌کنند.
اسرائیلی در کرانه باختری رود اردن زندگی می‌کنند. برخی از شهرک‌نشینان اسرائیلی، تصاحب اراضی متعلق به فلسطینی‌ها را «تکلیف شرعی» خود می‌دانند. این افراد در اسرائیل یک بلوک سیاسی مهم محسوب می‌شوند و سازمان‌یافته عمل می‌کنند. خشونت شهرک‌نشینان. فلسطینی‌ها و گاهی نیروهای امنیتی اسرائیل، هدف خشونت شهرک نشینان یهودی اسرائیلی و حامیانشان، عمدتاً در کرانه باختری، قرار می‌گیرند. در نوامبر ۲۰۲۱، وزیر دفاع اسرائیل، بنی گانتس، ازدیاد شدید موارد درگیری بین شهرک نشینان و فلسطینی‌ها در کرانه باختری را که بسیاری از آنها،
فلسطینی‌ها در کرانه باختری را که بسیاری از آنها، ناشی از حملات ساکنان پایگاه‌های غیرقانونی شهرک نشینان، به فلسطینی‌های اهل روستاهای مجاور است، مورد بحث قرار داد. خشونت شهرک نشینان همچنین شامل اقداماتی است که به عنوان حملات اعمال هزینه شناخته می‌شوند که در پاسخ به اقدامات دولت اسرائیل، معمولاً علیه اهداف فلسطینی و گاهی علیه نیروهای امنیتی اسرائیل در کرانه باختری انجام می‌شود. در دسامبر ۲۰۱۱، پس از یک جلسه در شورای امنیت سازمان ملل متحد، همه گروه‌های منطقه‌ای و سیاسی مستقر در این شورا بیانیه‌هایی صادر کردند
و سیاسی مستقر در این شورا بیانیه‌هایی صادر کردند که در آن از خشونت شهرک‌نشینان ابراز ناراحتی کردند و این موضوع را مانعی برای ازسرگیری صلح دانستند. وضعیت حقوقی. کنوانسیون چهارم ژنو، اسکان اتباع غیرنظامی کشورهای فاتح را در سرزمین‌های تصرف شده منع می‌کند، البته دولت‌های اسرائیل در توجیه اسکان غیرنظامیان یهودی در سرزمین‌های فلسطینی، وضعیت حقوقی این سرزمین‌ها را منطبق با مقررات کنوانسیون ژنو نمی‌دانند و مدعی‌اند که این سرزمین‌ها پیش از جنگ شش روزه، از حاکمیت به رسمیت شناخته شده‌ای برخوردار نبوده‌اند و بنابراین،