payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از بزرگ‌ترین ذخایر ژنتیکی گیاه خیار را در اختیار دارد. بیش از سه هزار سال است که در منطقهٔ غرب آسیا کشت خیار رایج بوده و به احتمال فراوان این سبزی توسط رومی‌ها به مردم کشورهای اروپایی معرفی شده است. طبق تحقیقات و مطالعات انجام شده در سطح جهان مشخص شده که منشأ خیار در کشور هند در کوهپایه‌های هیمالیا است و بیش از سه هزار سال در این منطقه کشت و پرورش می‌یابد. از هند به کشورهای یونان و روم باستان منتقل شده است و رومی‌های باستان علاقه زیادی به این سبزی داشته‌اند. سابقه کشت در فرانسه به قرن نهم میلادی و در
سابقه کشت در فرانسه به قرن نهم میلادی و در انگلستان به قرن چهاردهم میلادی بازمی‌گردد، که توسط رومیان به این مناطق منتقل شده است. اسپانیایی‌ها هم را به مناطق حوزه قاره آفریقا انتقال داده‌اند. در کشور آمریکا نیز سابقه کشت به اواسط قرن شانزدهم میلادی بازمی‌گردد. با توجه به دست‌نوشته‌های پلینی، امپراتور روم «تیبریوس» در طول فصل تابستان و زمستان از خیار به عنوان یک میوه روی میز غذای خود استفاده می‌کرده است، به علت علاقه زیاد امپراتور روم به این سبزی، پرورش آن در تمامی فصول سال متداول و گلخانه مخصوصی بدین منظور
تمامی فصول سال متداول و گلخانه مخصوصی بدین منظور تأسیس شده است. رومیان باستان از برگ‌های خیار برای درمان محل گزش عقرب، افزایش بینایی و برای دور کردن موش استفاده می‌کرده‌اند. در قرن شانزدهم میلادی کشاورزان آمریکایی با استفاده و تبادل اطلاعات با کشاورزان اسپانیایی، اقدام به تولید و تکثیر انواع گیاهان کشت شده در اروپا از جمله خیار کردند. در قرن ۱۷ میلادی علیه مصرف میوه‌ها و سبزیجات نپخته در کشور آمریکا جنبش‌هایی به راه افتاد و مردم معتقد بودند نباید از سبزیجات و میوه‌های نپخته مصرف کرد به همین علت از خیار
و میوه‌های نپخته مصرف کرد به همین علت از خیار برای تغذیه گاوها استفاده می‌شد که از همین زمان اصطلاح خیار گاوی در آمریکا متداول شد. بزرگ‌ترین تولیدکنندگان خیار در جهان. امروزه بزرگ‌ترین تولیدکننده خیار در سطح جهان، کشور چین با بیش از ۷۹ درصد تولید جهانی خیار و خیارشور است و پس از آن کشورهای ترکیه، روسیه، ایران و مکزیک قرار دارند. تولید سالانه خیار در سراسر جهان حدود ۹۱ میلیون تُن (۹۱میلیارد کیلوگرم) برآورد شده است. سه گونه اصلی از خوراکی وجود دارد که شامل معمولی، ترشی و چنبر می‌شود. پیوند به بیرون. History
ترشی و چنبر می‌شود. پیوند به بیرون. History links and bibliographic references
میمون‌های جیغ‌کش زیرخانواده ای از میمون است که بیشتر در جنگل‌های آمریکای جنوبی یافت می‌شوند. برخی از این میمون‌ها تا ۱۲۰ سانتی‌متر قد می‌کشند و بزرگ‌ترین میمون‌های بر جدید به حساب می‌آیند. این میمون‌ها جیغ‌های بلندی می‌کشند که حتی تا ۵ کیلومتر و در جنگل‌های انبوه نیز شنیده می‌شود.
مس (II)سولفات یا کات کبود یا زاج کبود یک ترکیب شیمیایی با فرمول CuSO4 یا ۵ آبه است. این ماده (که در اصل عضوی از خانواده نمک هاست) مجموع چند ترکیب است که در میزان آبپوشیدگی با هم تفاوت دارند. شکل بی آب مس سولفات، پودر سبز کم رنگ یا سفید مایل به خاکستری است؛ در حالی که مس سولفات پنج آبه که رایج‌ترین شکل این ماده است، به رنگ قرمز سولفات به همراه واکنش حرارت زا در آب حل می‌شود و ترکیب مایع به دست می‌دهد که هندسه مولکولی ده سطحی و خاصیت پارامغناطیسی دارد. از اسامی دیگر مس سولفات می‌توان به کات کبود اشاره کرد.
دیگر مس سولفات می‌توان به کات کبود اشاره کرد. سولفات مس به صورت صنعتی از طریق الکترولیز فلز مس با سولفوریکیت اسید غلیظ یا اکسید مس (I) با سولفوریک اسید رقیق تهیه می‌شود. مس سولفاتز برای مصارف آزمایشگاهی معمولاً به صورت آماده تهیه می‌شود. شکل بدون آب مس سولفات به عنوان ماده معدنی کمیاب با نام کالکوسیانیت وجود دارد. سولفات مس آبدار در طبیعت با عنوان کالکانتیت (پنج آبه) و دو مورد کمیاب تر بوناتایت (سه آبه) و بوثایت (هفت آبه) ایجاد می‌گردد. دربارهٔ سولفات مس. سولفات مس ریز مغذی کشاورزی، کات کبود یا سولفات مس
سولفات مس ریز مغذی کشاورزی، کات کبود یا سولفات مس به رنگ آبی و بدون بو که دارای کاربردهای مختلفی در زمینه‌های کشاورزی، صنعتی، شیمی و طبی دارد. برای تهیه سولفات مس می‌توان از مس و اسید سولفوریک استفاده کرد. با این وجود مس از لحاظ تجاری به صورت ورقه‌های بزرگ و به عنوان یک منبع اقتصادی در کشور ایران در دسترس است. مس سولفات پنج آبه به سهولت در آب حل می‌شود. هم چنین در متانول و گلیسرول وتا حدی در اتانول قابل حل است. وقتی که کریستال‌های آبی مس سولفات در شعله باز گرما داده می‌شوند بدون آب می‌شوند و به رنگ سفید
گرما داده می‌شوند بدون آب می‌شوند و به رنگ سفید خاکستری در می‌آیند. سولفات مس با فرمول CuSO4 - 5H2O دارای کریستال‌های آبی رنگ، شفاف و پودر به رنگ آبی روشن می‌باشد. کریستال‌های سولفات مس در هوای خشک به تدریج شکفته می‌شود. در دمای ۴۵ درجه دو مولکول آب خود را از دست می‌دهد و در ۱۱۰ درجه، چهار مولکول آب کریستالی را از دست می‌دهد و آخرین آب کریستالی را در دمای ۲۵۰ درجه سانتیگراد از دست می‌دهد. این ماده در دمای ۴۰۰ درجه تجزیه می‌شود. وزن مخصوص آن ۲٫۸۷ است. یک گرم سولفات مس در ۳ میلی لیتر آب سرد و ۰٫۵ میلی لیتر
سولفات مس در ۳ میلی لیتر آب سرد و ۰٫۵ میلی لیتر آب جوش حل می‌شود و حلالیت آن در آب محتوی اسید سولفوریک کاسته می‌شود. مس سولفات یا گوهر آبی یا زاج کبود؛ یک ترکیب شیمیایی است که در گستره وسیعی از صنایع مورد استفاده قرار می‌گیرد. این نمک بسته به درجه آب پوشی به صورت یک سری ترکیبات متفاوت یافت می‌شود. کالکوسیانیت (یک نوع سنگ معدن مس) فرم بدون آب مس سولفات است و یک ماده معدنی کمیاب است و به صورت پودر سبز کم رنگ یا سفید مایل به خاکستری می‌باشد. فرم‌های آبپوشیده متنوعی از مس سولفات شامل مس سولفات سه آبه، پنج آبه
از مس سولفات شامل مس سولفات سه آبه، پنج آبه و هفت آبه موجود است. با این وجود مس سولفات پنج آبه (CuSO4.5H2O) متداول‌ترین فرم این نمک است که آبی روشن است و به نام کالکانتیت (سنگ خاردار) شناخته می‌شود. رنگ آبی روشن کریستال‌های مس سولفات آبپوشیده که به دلیل وجود آب متبلور شده‌است بهترین راه برای تمایز بین فرم بدون آب و آب‌پوشیده‌است. دیگر کاربردهای کات کبود. کات کبود تنها در صنایع و کشاورزی کاربرد ندارد. این ماده در استخرها یا برخی از آزمایشگاه‌ها (بویژه آزمایشگاه‌های کشت سلولی) برای جلوگیری از رشد قارچ و
کشت سلولی) برای جلوگیری از رشد قارچ و باکتری استفاده می‌شود. این ماده خاصیت گندزایی قوی دارد و به دلیل قیمت نسبت ارزان آن، در استخرها یا بعضی آکواریوم‌ها نیز استفاده می‌شود. (جلوی رشد جلبک‌ها را نیز می‌گیرد) مس(II) سولفات تری‌هیدرات. مس(II) سولفات تری‌هیدرات با فرمول شیمیایی یک ترکیب شیمیایی است. که جرم مولی آن ۲۱۳٫۶۵۴ g/mol می‌باشد.
نهنگ آبی (نام علمی: "Balaenoptera musculus") که به وال آبی نیز معروف است یک نوع پستاندار دریایی است که دارای حداکثر اندازهٔ ۳۰ متر و وزنی معادل ۱۷۳ تن است. نهنگ آبی سنگین‌ترین جانوری است که تا کنون بر روی کرهٔ زمین زیسته‌است. دانشمندان اندازهٔ این حیوان را با بزرگ‌ترین دایناسور و بزرگ‌ترین حیوان خشکی‌زی در تاریخ یعنی آمفیکوئلیاس مقایسه می‌کنند. این جانور در مناطق مختلفی از دنیا یافت شده و دارای پنج زیرگونه شناخته شده‌است.نهنگ آبی می‌تواند با سرعتی برابر ۲۰ گره دریایی شنا کند. طول عمر. نهنگ‌های آبی از
۲۰ گره دریایی شنا کند. طول عمر. نهنگ‌های آبی از گونه‌های دیگر نهنگ‌ها طول عمر بیشتری دارند. نهنگ‌های آبی به صورت طبیعی عمری بین ۹۰ تا ۱۰۰ سال دارند. پیرترین نهنگ شکار شده توسط بشر بیش از 200 سال عمر داشته است. توصیف. اندازه بزرگ‌ترین نوزاد جانوری که در همهٔ دنیا زاییده می‌شود، نوزاد نهنگ آبی است. این نوزادها رشد خیره‌کننده‌ای دارند؛ به گونه‌ای که در ۷ ماههٔ نخست زندگی خود، روزانه تقریباً ۱۰۰ گالن (در حدود ۳۷۹ لیتر) از مادر خویش شیر می‌نوشند و تقریباً ۲۰۰ پوند (۹۱ کیلوگرم) در هر روز بر جرمشان افزوده می‌گردد
(۹۱ کیلوگرم) در هر روز بر جرمشان افزوده می‌گردد و ماهیچه های آن وزنی برابر یک فیل بالغ دارند. یک نهنگ جوان در هر روز می‌تواند تقریباً ۴ تن کریل بخورد. بسیاری از دانشمندان عقیده دارند که نهنگ آبی بزرگ‌ترین پستاندار و بزرگ‌ترین جانوری است که تا کنون روی زمین زندگی کرده، حتی با وجود دایناسورها. بزرگ‌ترین دایناسوری که تا کنون کشف شده دایناسور آمفیکوئلیاس است که در حدود ۱۳۰ تن یعنی ۷۰ تن سبک‌تر از یک نهنگ آبی بوده‌است. قلب نهنگ آبی که بزرگ‌ترین قلب جهان شناخته می‌شود ۱۸۰ کیلوگرم وزن دارد و در هر بار تپش
می‌شود ۱۸۰ کیلوگرم وزن دارد و در هر بار تپش می‌تواند ۲۲۰ لیتر خون را در بدن این حیوان به گردش درآورد.در حالت آهسته قلب آن‌ها ۲ بار در دقیقه و در حالت تُند ۳۷ بار در دقیقه تپش دارند. بیشتر نهنگ های آبی به تنهایی زندگی می‌کنند اما می‌توان آن‌ها را به صورت جفت یافت.هنگامی که غذا به اندازه کافی فراوان باشد آن‌ها را می‌توان در دسته های بیش از ۵۰ نفر مشاهده نمود.هنگامی که نهنگ ها در ژرفا و اعماق شنا می‌کنند تپش قلب‌ شان به ۲ بار در دقیقه و در هنگامی به روی آب می‌آیند تپش قلب آن‌ها به ۳۷ بار در دقیقه می‌رسد.سرعت
تپش قلب آن‌ها به ۳۷ بار در دقیقه می‌رسد.سرعت نهنگ آبی در هنگام مهاجرت فصلی از ۵ کیلومتر تا ۳۰ کیلومتر در ساعت می‌رسد. صدا. نهنگ‌های آبی توان تولید صداهای مختلفی را دارند. نهنگ نر برای جذب نهنگ‌های ماده فریادهایی می‌زند که قدرت ۱۸۰ دسی‌بل دارد. این فریادها از فاصلهٔ بیش از ۸۰۰ کیلومتری تشخیص‌پذیرند. صدای نهنگ آبی بلندترین صدایی است که یک موجود زنده می‌تواند تولید کند. وضعیت بقا. دانشمندان اعتقاد دارند که در دهه ۱۹۶۰ (میلادی)، حدود ۲۰۰٬۰۰۰ نهنگ آبی در جهان زندگی می‌کرده‌اند، ولی در دههٔ نخست هزارهٔ سوم، فقط
می‌کرده‌اند، ولی در دههٔ نخست هزارهٔ سوم، فقط و فقط حدود ۱۰٬۰۰۰ نهنگ آبی زنده مانده‌اند که این نشان‌دهندهٔ به‌مخاطره‌افتادن بقای ایشان است. این موجود در خطر انقراض قرار دارد. به گفته موزه سلطنتی انتاریو، تنها حدود ۲۵۰ نهنگ آبی در شمال غرب اقیانوس اطلس باقی مانده‌اند.
اوگانسون یک عنصر شیمیایی مصنوعی است که با نماد شیمیایی Og و عدد اتمی ۱۱۸ نمایش داده می‌شود. اوگانسون برای اولین بار در سال ۲۰۰۲ میلادی در مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای واقع در دوبنا در نزدیکی مسکو و توسط یک گروه تحقیقاتی مشترک آمریکایی-روسی تهیه شد. در دسامبر ۲۰۱۵ میلادی، این عنصر توسط آیوپاک رسماً به عنوان یک عنصر جدید معرفی شد. اوگانسون در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۶ به صورت رسمی نام‌گذاری شد. نام این عنصر به افتخار فیزیک‌دانی به نام یوری اوگانسیان برگزیده شده‌است که نقشی اساسی در کشف این عنصر به‌عنوان سنگین‌ترین عنصر
اساسی در کشف این عنصر به‌عنوان سنگین‌ترین عنصر جدول تناوبی (از لحاظ عدد اتمی) داشته‌است. اوگانسون در کنار سیبورگیم تنها عناصری هستند که نام آن‌ها به افتخار فردی انتخاب شده که در زمان نام‌گذاری عنصر زنده بوده‌اند. اوگانسون یک عنصر بلوک پی و آخرین عنصر دوره هفتم است. اوگانسون در حال حاضر تنها عضو مصنوعی گروه ۱۸ می‌باشد. این عنصر دارای بزرگ‌ترین عدد اتمی و جرم اتمی در بین تمامی عناصر کشف شده تاکنون است. پرتوزایی اتم اوگانسون، به‌علت جرم زیادش، بسیار ناپایدار است و از ۲۰۰۵، فقط سه یا احتمالاً چهار اتم از
است و از ۲۰۰۵، فقط سه یا احتمالاً چهار اتم از ایزوتوپ‌های 294Og شناخته شده‌است. با وجود مشخصات خیلی کم تجربی مربوط به خواص و ترکیب‌های ممکن آن، محاسبات نظری منجر به پیش‌بینی‌های متعدد و بعضاً غیرمنتظره‌ای شده‌اند. برای مثال، اگرچه اوگانسون عنصر گروه ۱۸ است، ممکن است برخلاف دیگر عناصر گروه ۱۸، یک گاز نجیب نباشد. پیشتر تصور می‌شد تحت شرایط استاندارد یک گاز باشد اما اکنون به علت اثرات نسبیتی، یک جامد شناخته می‌شود. تاریخچه. تلاش‌های ناموفق ترکیب. در اواخر ۱۹۹۸، فیزیکدان لهستانی روبرت اسمولانژوک محاسبات مربوط
فیزیکدان لهستانی روبرت اسمولانژوک محاسبات مربوط به همجوشی هسته اتم برای ترکیب اتم‌های فوق سنگین شامل اوگانسون را منتشر کرد. محاسبات او نشان داد که می‌توان اوگانسون را با همجوشی سرب با کریپتون در شرایط کنترل شدهٔ دقیق، به وجود آورد. در ۱۹۹۹، محققان آزمایشگاه ملی لارنس برکلی از این نتایج استفاده نمودند و خیلی زود بعد از انتشار نتایج در ساینس، در مطلبی منتشر شده توسط Physical Review Letters اکتشاف لیورموریم و اوگانسون را اعلام کردند. محققان وقوع واکنش زیر را گزارش دادند. سال بعد، وقتی پژوهشگران دیگر
زیر را گزارش دادند. سال بعد، وقتی پژوهشگران دیگر آزمایشگاه‌ها قادر به تکرار نتایج نشدند و آزمایشگاه برکلی هم به خوبی نتوانست نتایج را تکرار کند، آن‌ها اقدام به عذرخواهی نمودند. در ژوئن ۲۰۰۲، مدیر آزمایشگاه اعلام کرد که ادعای اصلی کشف این دو عنصر بر اساس اطلاعات جعل شده توسط مؤلف اصلی ویکتور نیکوف بوده‌است. گزارش‌های اکتشاف. نخستین مشاهدهٔ زوال اتم‌های اوگانسون در ۲۰۰۲ و در مؤسسه مشترک تحقیقات هسته‌ای (JINR) توسط یوری اوگانسیان و گروهش در دوبنا روسیه انجام گرفت. در ۹ اکتبر ۲۰۰۶، محققان JINR و آزمایشگاه ملی
در ۹ اکتبر ۲۰۰۶، محققان JINR و آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور کالیفرنیا آمریکا، که در JINR دوبنا مشغول به فعالیت هستند، اعلام کردند که به شکل غیرمستقیم مجموعاً سه (احتمالاً چهار) هستهٔ اوگانسون-۲۹۴ (یک یا دو در 2002 و دو تای دیگر در ۲۰۰۵) حاصل از برخورد اتم‌های کالیفرنیم-۲۴۹ و یون‌های کلسیم-۴۸ را شناسایی کرده‌اند. and two more in 2005) produced via collisions of کالیفرنیم-249 atoms and calcium-48 ions. در ۲۰۱۱، آیوپاک نتایج همکاری ۲۰۰۶ دوبنا-لیورمور را مورد بررسی قرار داد و نتیجه گرفت: «سه مورد گزارش شده برای
قرار داد و نتیجه گرفت: «سه مورد گزارش شده برای ایزوتوپ Z = ۱۱۸ فراوانی داخلی خیلی خوبی دارند ولی هیچ لنگری برای هستهٔ مشخص نیست تا در حد معیار اکتشاف خود را نشان دهد.» به علت احتمال خیلی پایین واکنش همجوشی (مقطع همجوشی حدود 0.3-0.6 pb است) آزمایش چهار ماه طول کشید و دوز پرتو یون کلسیم را که باید به کالیفرنیم شلیک می‌شدند، به کار گرفت تا اولین واقعهٔ ثبت شده به عنوان ترکیب اوگانسون به وقوع بپیوندد. با این وجود، محققان اطمینان زیادی دارند که نتایج مثبت نیستند، چون احتمال اینکه تشخیص‌ها تصادفی نبوده باشند،
چون احتمال اینکه تشخیص‌ها تصادفی نبوده باشند، کمتر از یک در ۱۰۰۰۰۰ تخمین زده شده بود. در آزمایش‌ها، واپاشی آلفای سه اتم اوگانسون مشاهده شدند. واپاشی چهارمی با شکافت خود به خود مستقیم نیز مطرح شد. نیمه عمر ۰٫۸۹ میلی‌ثانیه محاسبه شد: 294Og توسط واپاشی آلفا به 290Og واپاشیده می‌شود. چون فقط سه هسته وجود دارد، نیمه عمر مشتق شده از طول عمرها عدم قطعیت بالایی دارد: . شناسایی هستهٔ 294Og مستقیماً با بمباران 245Cm با یون‌های 48Ca و ایجاد منحصراً 290Lv به اصطلاح هستهٔ دختر، و با بررسی اینکه واپاشی 290Og با زنجیره
دختر، و با بررسی اینکه واپاشی 290Og با زنجیره واپاشی هسته 294Og همخوانی داشت، مورد تأیید قرار گرفت. 290Lv یا هستهٔ دختر بسیار نا پایدار است و با طول عمر ۱۴ میلی‌ثانیه به 286Fl واپاشیده می‌گردد و ممکن است شکافت خود به خود یا واپاشی آلفا به 282Cn که در واقع نتیجهٔ شکافت خود به خود است، نیز روی دهند. در مدل تونل-کوانتومی، نیمه عمر واپاشی آلفای 294Og مقدار با انرژی تولیدی (Q-Value) تجربی در ۲۰۰۴ منتشر شد. محاسبه با میزان انرژی (Q-Value)های نظری از مدل ماکروسکوپی-میکروسکوپی مونتیان-هافمن-پاتیک-سوبیچفسکی نتایج
مونتیان-هافمن-پاتیک-سوبیچفسکی نتایج تقریباً پایین ولی قابل مقایسه‌ای می‌دهد. نامگذاری. تا دههٔ ۱۹۶۰ اوگانسون با عنوان اکا-اماناتیون (اماناتیون نام قدیمی رادون است) شناخته می‌شد. در ۱۹۷۹ آیوپاک توصیه نامه‌هایی در خصوص نامگذاری عنصر با نام اون‌اون‌اکتیم، یک نام با قاعدهٔ جایگزین تا زمانی که اکتشاف عنصر تأیید شود و آیوپاک اقدام به نامگذاری آن کند، منتشر نمود. قبل از عذرخواهی ۲۰۰۲، محققان برکلی نام گیورسیم (Gh) را به خاطر آلبرت گیورسو (عضو برجستهٔ تیم تحقیقاتی) در نظر گرفته بودند. مکتشفان روسی در سال ۲۰۰۶ خبر
در نظر گرفته بودند. مکتشفان روسی در سال ۲۰۰۶ خبر از کار خود دادند. در ۲۰۰۷، رئیس مؤسسه روسی عنوان کرد که تیم دو نام را برای عنصر جدید لحاظ می‌کند: فلایوریم به افتخار گئورگی فلیرف، مؤسس آزمایشگاه تحقیقاتی در دوبنا؛ و مسکوویم جهت شناساندن استان مسکو، جایی که دوبنا در آن قرار دارد. او هم چنین عنوان نمود که اگرچه عنصر در یک همکاری آمریکایی، منجر به کالیفورنیم، به کشف رسیده‌است، اما به درستی، عنصر باید به افتخار روسیه نامیده شود زیرا که آزمایشگاه واکنش‌های هسته‌ای فلروف در JINR تنها جایی در دنیا بود که
هسته‌ای فلروف در JINR تنها جایی در دنیا بود که می‌توانست امکانات این کشف را فراهم کند. این نام‌ها بعد تر برای فلروویم (فلروویم) و لیورموریم (مسکوویم) مطرح شدند. البته، نام نهایی مطرح شده برای عنصر ۱۱۶ لیورموریم بود. هیچ نامی به‌طور رسمی برای عنصر پیشنهاد نشده‌است زیرا که هیچ ادعایی مبنی بر کشف آن توسط آیوپاک قبول نشده‌است. طبق دستورالعمل‌های فعلی آیوپاک، نام نهایی تمام عناصر باید به «-یم» ختم شود که این یعنی نام آن‌ان‌اکتیم تقریباً به‌طور قطع به «-یم» ختم می‌شود و نه «-ئون»، حتی اگر که اوگانسون یک گاز نجیب
و نه «-ئون»، حتی اگر که اوگانسون یک گاز نجیب شناخته شود، که همگی به‌طور سنتی نام‌های ختم به «-ئون» دارند (با استثنای هلیم، آن هم به این علت که وقتی کشف شد به عنوان یک گاز نجیب محسوب نمی‌شد). مشخصات. پایداری هسته و ایزوتوپ‌ها. پایداری هسته با افزایش عدد اتمی پس از پلوتونیم، سنگین‌ترین عنصر دیرینه به شدت کاهش می‌یابد و تمام ایزوتوپ‌های با عدد اتمی بالای ۱۰۱، به استثنای دوبنیم-۲۶۸، با نیمه عمر زیر یک روز، پرتوزایی می‌کنند. هیچ عنصری با عدد اتمی بالای ۸۲ (بعد از سرب) ایزوتوپ پایدار ندارد. با این وجود، به علت
از سرب) ایزوتوپ پایدار ندارد. با این وجود، به علت برخی دلایل که هنوز به خوبی درک نشده‌اند، کمی افزایش پایداری حول اعداد اتمی ۱۱۰ تا ۱۱۴ وجود دارد که منجر به ظهور مفهومی در فیزیک هسته‌ای با عنوان «جزیرهٔ ثبات» می‌گردد. این مفهوم، مطرح شده توسط استاد دانشگاه کالیفرنیا، گلن سیبورگ، شرح می‌دهد که چرا عناصر فوق سنگین بیشتر از حد انتظار باقی می‌مانند. اوگانسون پرتوزا است و نیمه عمری برابر با ۸۹۰ یا ۶۹۰ (میکروثانیه) دارد. با این وجود، این مقدار بیشتر از مقادیر پیش‌بینی شده‌است، بنابراین ایدهٔ مفهوم «جزیرهٔ ثبات»
شده‌است، بنابراین ایدهٔ مفهوم «جزیرهٔ ثبات» را تقویت می‌کند. محاسبات با استفاده از مدل تونل-کوانتوم وجود ایزوتوپ‌های غنی از نوترون اوگانسون را با نیمه عمرهای واپاشی آلفای نزدیک به ۱ میلی‌ثانیه پیش‌بینی می‌کنند. محاسبات نظری انجام گرفته بر مسیرهای ترکیب و نیمه عمرهای دیگر ایزوتوپ‌ها نشان می‌دهند که برخی می‌توانند کمی پایدارتر از ایزوتوپ ترکیب شدهٔ 294Og باشند، احتمالاً 293Og, 295Og, 296Og, 297Og, 298Og, 300Og و 302Og. از موارد مذکور، 297Og می‌تواند بیشترین احتمال برای کسب عنوان هستهٔ جاویدتر داشته باشد، و
احتمال برای کسب عنوان هستهٔ جاویدتر داشته باشد، و بنابراین می‌تواند محل تمرکز اقدامات بعدی حول این عنصر قرار بگیرد. برخی ایزوتوپ‌ها با نوترون‌های زیاد، مانند برخی که حول 313Og قرار دارند نیز می‌تواند هستهٔ پایدارتری داشته باشند. جستارهای وابسته. خواص محاسبه شدهٔ اتمی و فیزیکی. اوگانسون عضوی از گروه ۱۸ است، عناصر با ظرفیت شیمیایی صفر. اعضای این گروه معمولاً نسبت به اکثر واکنش‌های شیمیایی معمول بی‌اثر هستند (برای مثال، سوختن) زیرا که لایه ظرفیت بیرونی کاملاً با هشت الکترون پر شده‌است. این منجر به انرژی
با هشت الکترون پر شده‌است. این منجر به انرژی پیکربندی کمینه و پایداری می‌شود که الکترون‌های بیرونی به سختی با هم پیوند دارند. به‌طور مشابه تصور می‌شود، اوگانسون لایه ظرفیت بیرونی پر دارد که الکترون‌های ظرفیت آن در آرایش الکترونی 7s27p6 قرار گرفته‌اند. در نتیجه، برخی انتظار دارند اوگانسون خواصی شیمیایی و فیزیک مشابه با دیگر اعضای این گروه و در جدول تناوبی بیش از همه شبیه به گاز نجیب بالایی اش یعنی رادون، داشته باشد. طبق روند تناوبی انتظار می‌رود اوگانسون کمی فعالتر از رادون باشد. البته، محاسبات نظری نشان
فعالتر از رادون باشد. البته، محاسبات نظری نشان می‌دهند که کاملاً فعال است تا جایی که نمی‌توان آن را یک گاز نجیب نامید. علاوه بر فعالتر بودن نسبت به رادون، اوگانسون می‌تواند حتی فعال تر از فلروویم و کوپرنیسیم هم باشد.v علت افزایش ظاهری فعالیت شیمیایی اوگانسون نسبت به رادون بی‌ثباتی مربوط به انرژی و گسترشی شعاعی آخرین زیرلایه ی اشغال شده یا 7p است. به‌طور دقیق تر، تعاملات اسپین – مداری قابل توجه بین الکترون‌های 7p با الکترون‌های بی‌اثر 7s2، به‌طور مؤثری باعث ایجاد لایهٔ الکترونی دومی نزدیک به فلروویم و کاهش
ایجاد لایهٔ الکترونی دومی نزدیک به فلروویم و کاهش قابل ملاحظه‌ای در پایداری لایه‌های پر عنصر ۱۱۸ می‌شوند. همچنین نتیجه‌ای به دست آمده‌است در خصوص اینکه اوگانسون، برخلاف دیگر گازهای نجیب، با یک الکترون ضمن آزادسازی انرژی پیوند برقرار می‌کند – یا به عبارت دیگر الکترون خواهی مثبت را به نمایش می‌گذارد. تاکنون انتظار می‌رود اوگانسون گسترده‌ترین قطبش‌پذیری را بین تمام عناصر ماقبل خودش (دوبرابر رادون) در جدول تناوبی داشته باشد. با برونیابی از دیگر گازهای نجیب، انتظار داریم اوگانسون نقطه جوشی بین ۳۲۰ و ۳۸۰ کلوین
داریم اوگانسون نقطه جوشی بین ۳۲۰ و ۳۸۰ کلوین داشته باشد که خیلی با مقادیر تخمین زده شدهٔ قبلی یعنی ۲۶۳ کلوین یا ۲۴۷ کلوین فاصله دارد. حتی با وجود عدم قطعیت‌های زیادی در محاسبات، خیلی بعید به نظر می‌رسد که در شرایط استاندارد یک گاز باشد، و چون محدودهٔ مایع بودن دیگر گازها خیلی کوچک است، یعنی بین ۲ تا ۹ کلوین، این عنصر در شرایط استاندارد باید جامد باشد. با این حال اگر اوگانسون در شرایط استاندارد به حالت گاز باشد، یکی از چگال‌ترین مواد گازی در شرایط استاندارد خواهد بود (حتی اگر مثل دیگر گازهای نجیب تک اتمی
خواهد بود (حتی اگر مثل دیگر گازهای نجیب تک اتمی باشد). به علت قطبش پذیری فوق‌العاده اش، انتظار می‌رود اوگانسون برخلاف قاعده انرژی یونش پایین (مشابه با سرب که ۷۰٪ رادون و به‌طور قابل ملاحظه‌ای از فلروویم کمتر است) و فاز ماده چگال استانداردی داشته باشد. ترکیبات پیش‌بینی شده. هیچ ترکیبی از اوگانسون تاکنون به دست نیامده، اما محاسبات روی ترکیبات نظری از ۱۹۶۴ آغاز شده‌اند. پیش‌بینی شده‌است که اگر انرژی یونش این عنصر به قدر کافی بالا باشد، اکسایش آن دشوار شده و در نتیجه عدد اکسایش رایج آن ۰ خواهد بود (مثل دیگر
در نتیجه عدد اکسایش رایج آن ۰ خواهد بود (مثل دیگر گازهای نجیب)؛ با این حال، ظاهراً این نظریه درست‌ترین نیست. محاسبات بر روی مولکول دواتمی Og2 نشانگر وجود یک پیوند تقریباً معادل با میزان محاسبه شده برای Hg2، و انرژی تفکیک پیوندی برابر 6 kJ/mol، حدوداً ۴ برابر Rn2 می‌باشند. اما چشمگیرتر آن است که طول پیوند کوتاهتری از Rn2 به میزان ۰٫۱۶ آنگستروم محاسبه شده که نشان دهندهٔ ساختار پیوند قابل ملاحظه‌ای است. از سوی دیگر، ترکیب OgH+ انرژی تفکیک پیوندی (به عبارت دیگر پروتون خواهی) کمتر از RnH+ نشان می‌دهد. پیوند بین
پروتون خواهی) کمتر از RnH+ نشان می‌دهد. پیوند بین اوگانسون و هیدروژن در OgH بسیار شل در نظر گرفته می‌شود و می‌توان آن را به عنوان یک نیروی اصیل واندروالسی در نظر گرفت تا یک پیوند شیمیایی واقعی. در سوی دیگر، با وجود عناصر الکترونگاتیو بالا، به نظر می‌رسد اوگانسون مثلاً نسبت به کوپرنیسیم یا فلروویم ترکیباتی پایدارتری تشکیل دهد. اعداد اکسایش پایدار +۲ و +۴ برای فلوریدها در ترکیب‌های OgF2 و OgF4 پیش‌بینی شده‌اند. عدد +۶ به خاطر پیوند قوی در زیر لایهٔ 7p1/۲ پایداری کمتری دارد. این نتیجهٔ تعاملات مدار – اسپینی
کمتری دارد. این نتیجهٔ تعاملات مدار – اسپینی است که اوگانسون را معمولاً واکنش پذیر و فعال می‌نماید. برای مثال، نشان داده شد که واکنش اوگانسون با F2 برای تشکیل OgF2 انرژی 106 kcal/mol را از 46 kcal/mol که از این گونه تعاملات حاصل می‌شود، آزاد می‌کند. برای مقایسه، تعامل مدار – اسپینی برای مولکول مشابه RnF2 تقریباً برابر 10 kcal/mol از انرژی ساختار 49 kcal/mol است. تعامل یکسان آرایش چهاروجهی Td را برای OgF4، برخلاف آرایش هندسی مربعی D4h برای XeF4 و هم چنین RnF4 تثبیت می‌کند. پیوند Og-F به احتمال زیادی یونی
تثبیت می‌کند. پیوند Og-F به احتمال زیادی یونی باشد تا یک پیوند کووالانسی که باعث غیرفرار بودن ترکیبات OgFn شود. انتظار می‌رود OgF2 به علت الکتروپوزیتیوی بالای اوگانسون نسبتاً یونی باشد. برخلاف دیگر گازهای نجیب (احتمالاً به جز زنون)، اوگانسون به قدر کافی الکترون دهنده تصور می‌شد که می‌تواند پیوند Og-Cl با کلر تشکیل بدهد. منابع. ترجمه از
رزیدنت ایول ۵ یک بازی ویدئویی به سبک تیراندازی سوم شخص است که توسط شرکت کپ‌کام ساخته و منتشر شده‌است. این پنجمین قسمت در مجموعه بازی‌های "رزیدنت ایول" به‌شمار می‌رود که در آفریقا اتفاق می‌افتد. یک ویروس ناشناخته باعث دیوانگی مردم شده و این مردم به افراد خاصی حمله می‌کنند. در این نسخه بازیباز در نقش کریس ردفیلد (که در "رزیدنت ایول ۱" و "" حضور داشت) با دختری به نام شوا آلومار که همراه کریس است، بازی می‌کند. روند بازی شباهت زیادی به نسخهٔ چهارم دارد؛ اما از نظر بصری (به ویژه نورپردازی) تحول بزرگی در این بازی
بصری (به ویژه نورپردازی) تحول بزرگی در این بازی به وجود آمده‌است. یکی از تغییرات بازی، خیالاتی شدن شخصیت بازی هنگام بحرانی شدن خط سلامت است. این بازی تا مارس ۲۰۱۵ توانست به فروشی بیش از ۶٫۸ میلیون نسخه در سراسر جهان دست یابد، و عنوان پرفروشترین نسخه در سری بازی‌های رزیدنت ایول را از آن خود نمود. این بازی قابلیت بازی دو نفره تحت شبکه را چه در بازی اصلی یا چه در "بخش مزدوران" دارد. این بازی در ۵ مارس ۲۰۰۹ در ژاپن و ۱۳ مارس ۲۰۰۹ در آمریکای شمالی و اروپا برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰، و در
برای کنسول‌های پلی‌استیشن ۳ و ایکس‌باکس ۳۶۰، و در سپتامبر همان سال برای مایکروسافت ویندوز عرضه شده‌است. نسخه طلایی این بازی نیز در ۱۸ فوربه ۲۰۱۰ در ژاپن، ۹ مارس ۲۰۱۰ در آمریکای شمالی و نسخهٔ پال این بازی در ۱۲ مارس ۲۰۱۰ وارد بازار شد. نسخه طلایی این بازی تاکنون برای کنسول‌های ایکس‌باکس ۳۶۰ و پلی‌استیشن ۳ عرضه شده‌است. رزیدنت ایول ۵ همچنین یکبار دیگر در ژوئن ۲۰۱۶ برای پلی‌استیشن ۴ و ایکس‌باکس وان عرضه شد. ادامه‌ای برای این بازی با عنوان "رزیدنت ایول ۶" در سال ۲۰۱۲ منتشر شده‌است. در ژوئن ۲۰۱۹ شرکت کپ‌کام
سال ۲۰۱۲ منتشر شده‌است. در ژوئن ۲۰۱۹ شرکت کپ‌کام اعلام کرد که تصمیم دارد در اواخر سال ۲۰۱۹ رزیدنت ایول ۵ را به همراه نسحهٔ ششم برای کنسول نینتندو سوئیچ عرضه کند. روند بازی. روند بازی "رزیدنت ایول ۵"، از نسخه "رزیدنت ایول ۴" الگوبرداری شده بود با این تفاوت که تکسچرها، بسیار بهتر از نسخهٔ پیشین تولید شده بودند، زاویه دید کمی نزدیکتر به شخصیت و روان‌تر شده بود. محیط و داستان بازی بسیار گیرا و جذاب طراحی شده‌است. با توجه به اتفاق افتادن رویدادهای بازی در آفریقا، محیط بازی به گونه‌ای طراحی شده که بازیباز، گرمای
محیط بازی به گونه‌ای طراحی شده که بازیباز، گرمای سوزان آفریقا را به خوبی هر چه تمام‌تر حس کند. رفتارها و حرکت‌های دشمنان این بازی نیز بسیار شبیه به نسخهٔ پیشین است، با این تفاوت که در نسخهٔ پیشین نامشان گانادوس، و در رزیدنت ایول ۵ به نام ماجینی بودند. ماجینی‌ها دارای هوش مصنوعی بسیار بالاتر و جان‌سختی بیشتر، نسبت به گانادوس‌ها هستند. بازی همانند نسخهٔ پیشین دارای سیستم خرید، فروش مهمات، سلاح، لباس و… و ارتقاء اسلحه‌است. در "رزیدنت ایول ۵" برخلاف نسخهٔ پیشین با حذف کردن هر آیتم، به شکل کامل حذف نشده و در
با حذف کردن هر آیتم، به شکل کامل حذف نشده و در آغاز مرحله می‌توان آیتم پاک شده را، بازیابی کرد. در بازی با از بین بردن دشمنان، مهمات، گیاهان و اسپری دارویی و پول به دست می‌آید. همانند برخی از نسخه‌های پیشین، این بازی نیز دارای مینی گیم "مزدوران" بوده، که در آن ۴ شخصیت کریس، شوا، جیل و وسکر قابل دسترسی هستند که در آن برای شخصیت‌های کریس و شوا، ۳ نوع لباس و برای شخصیت‌های جیل و وسکر دو نوع لباس وجود دارد. داستان. رویدادهای این بازی در سال ۲۰۰۹، یعنی ۶ سال پس از نابود شدن شرکت آمبرلا رخ داده‌است. کریس ردفیلد