payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(کهربای عادی بالتیک) می‌شود که دارای پایهٔ اسیدی است. کهربای بالتیک در تقطیر خشک سوکسینیک اسید تولید می‌کند، نسبت‌های متنوع از ۳ درصد تا ۸ درصد بوده، و بزرگ‌ترین در انواع مات و استخوانی می‌باشد. دود معطر و تحریک‌کننده خارج شده از سوختن کهربا عمدتاً به خاطر این اسید است. کهربای بالتیک به وسیلهٔ محصول خود از اسید سوکسینیک، یعنی succinite متمایز می‌شود. سوکسنایت سختی بین ۲ و ۳ دارد که تقریباً بیشتر از بسیاری از سایر صمغ‌های فسیلی است. وزن مخصوص آن از ۱٫۰۵ به ۱٫۰۱۰ متغیر می‌باشد. آن می‌تواند از سایر کهرباها به
متغیر می‌باشد. آن می‌تواند از سایر کهرباها به وسیلهٔ طیف‌سنجی مادون سرخ به دلیل اوج جذب کربونیل متمایز گردد. طیف‌سنجی مادون سرخ می‌تواند سن نسبی یک نمونه کهربا را شناسایی کند. اسید سوکسینیک شاید جز اصلی کهربا نباشد اما ترجیحاً حاصل تخریب اسید استیک است. Ib. مشابه طبقهٔ Ia پایهٔ اسیدی دارند، اما آن‌ها اسید سوکسینیک ندارند. Ic. این طبقه پایهٔ اسیدی enantio-labdatrienonic را دارا می‌باشد. مشهودترین آن کهربای دومینیکین است. کهربای دومینیکین با شفافیت بیشتر از کهربای بالتیک متمایز می‌شود و اغلب شامل تعداد
از کهربای بالتیک متمایز می‌شود و اغلب شامل تعداد بیشتری اجزای فسیلی است. این، بازسازی دقیقی از اکوسیستم جنگل‌های طولانی از بین رفتهٔ گرمسیری را فراهم کرده است. صمغ گونه منبع کهربای دومینیکن بوده و آن سوکسنایت نیست بلکه رتینیت می‌باشد. گروه II. این کهرباها از صمغ‌هایی با یک پایهٔ ، نظیر ، تشکیل می‌شوند. گروه III. این کهرباها پلی استایرن هستند. گروه IV. گروه چهارم چیزی از سبد زبالهٔ کاغذی است؛ کهرباهای آن پلیمریزه نمی‌شوند، اما عمدتاً شامل sesquiterpenoids مبتنی بر هستند. گروه V. به نظر می‌رسد که صمغ گروه
مبتنی بر هستند. گروه V. به نظر می‌رسد که صمغ گروه پنجم از کاج یا خانوادهٔ کاج تولید می‌شوند. پیشینهٔ زمین‌شناسی. تاریخ به دست آورن قدیمی‌ترین کهربا دورهٔ کربونیفر بالایی است (۳۲۰ میلیون سال پیش). ترکیب شیمیایی مطابقت کهربا را با تولیدکنندگان آن مشکل می‌سازد-آن بیشتر شبیه صمغ تولید شده با گیاهان گلدار می‌باشد؛ با این وجود، هیچ فسیل گیاه گلداری تا کرتاسه وجود ندارد. کهربا مدت‌ها بعد از کربونیفر بیشتر می‌شود، در اوایل کرتاسه، ۱۵۰ میلیون سال پیش، در آن هنگام که همراه حشرات یافت می‌شود. کهربای قدیمی با اجزای بی
همراه حشرات یافت می‌شود. کهربای قدیمی با اجزای بی مهرگان از مشرق، از لبنان و اردن می‌آید. این کهربا تقریباً با قدمت ۱۲۵–۱۳۵ میلیون سال، از ارزش علمی بالایی برخوردار است و شواهدی از برخی از قدیمی‌ترین نمونه‌های اکوسیستم ارائه می‌کند. در لبنان بیش از ۴۵۰ برونزد یا رخنمون از کهربای کرتاسه پایینی توسط Dany Azar دیرینه‌شناس و حشره‌شناس لبنانی کشف گردید. در میان این رخنمون‌ها به تعدا ۲۰ همراه با اجزاء بیولوژیکی حاوی قدیمی‌ترین نماینده از چندین خانوادهٔ بندپایان زمینی بی مهره بودند. حتی پیش تر، کهربای ژوراسیک در
بی مهره بودند. حتی پیش تر، کهربای ژوراسیک در لبنان یافت شده بوده است. تعدادی از حشرات قابل توجه و عنکبوت‌ها اخیراً در کهربای اردن کشف شدند که شامل سوسک‌های ، و ، و قدیمی بودند. بعد از ۱۹۴۵ این سرزمین اطراف کونیگسبرگ، پروس به سمت لنینگراد، روسیه، جایی که اکنون کهربا به‌طور سیستماتیک استخراج می‌شود معطوف گردید. کهربای بالتیک یا سوکسونیت (بنابر مستند تاریخی به عنوان کهربای پروس با گره نامنظم در شن و ماسه، شناخته شده به عنوان زمین آبی در طبقات پایین الیگوسن سامبیا پروس رخ می‌دهد. اهمیت دیرینه‌شناسی. کهربا
سامبیا پروس رخ می‌دهد. اهمیت دیرینه‌شناسی. کهربا قطعاً حالت منحصر به فرد بودن خود را حفظ نموده است و در بازسازی اکوسیستم و ارگانیزم‌ها مفید می‌باشد. کهربا گاهی شامل جانوران یا مادهٔ گیاه است که در صمغ گرفتار می‌شوند. حشرات، عنکبوت‌ها و حتی تارشان، کرم‌ها، قورباغه‌ها، سخت پوستان، باکتری‌ها و آمیب‌ها، میکروفسیل‌های دریایی، چوب، گل‌ها و میوه، مو، پر و سایر موجودات ریز در کهربا ۱۳۰ میلیون سال قبل یافت می‌شده است و و. در اوت ۲۰۱۲، دو کنهٔ گرفتار در کهربا به عنوان قدیمی‌ترین حیوانات که تاکنون در ماده یافت شده
قدیمی‌ترین حیوانات که تاکنون در ماده یافت شده است شناسایی شدند؛ عمر کنه‌ها ۲۳۰ میلیون سال بوده و در شمال شرقی ایتالیا کشف شدند. کاربرد. کهربا از دوران ما قبل تاریخ در تولید جواهرات و زیور آلات و همچنین در طب سنتی مورد استفاده قرار می‌گرفته است. کهربا همچنین در مشروب akvavit به عنوان طعم دهنده محسوب می‌شود. کهربا به عنوان عنصری در عطرسازی مورد استفاده قرار می‌گیرد. جواهرات. کهربا از دوران سنگی از ۱۳۰۰۰ هزار سال پیش استفاده می‌شده است. زیورآلات کهربا در مقابر میسنی‌ها و سایر مکان‌های اروپا یافت شده است.
میسنی‌ها و سایر مکان‌های اروپا یافت شده است. امروز از کهربا در تولید سیگار و دمندهٔ شیشه استفاده می‌شود و. جایگاه کهربا در فرهنگ سنتی به آن ارزش گردشگری داده؛ موزهٔ کهربای پالانگا به صمغ‌های فسیل شده اختصاص داده شده است. کاربرد دارویی تاریخی. کهربا مدت طولانی است که در طب سنتی برای خواص درمانی آن استفاده می‌شود. بوی کهربا و عطریات کهربا. در چین باستان سوزاندن کهربا در طول جشن‌های بزرگ مرسوم بود. اگر کهربا تحت شرایط مناسب گرم شود، روغن کهربا تولید می‌شود، و در زمان‌های گذشته این با نیتریک اسید برای ایجاد
و در زمان‌های گذشته این با نیتریک اسید برای ایجاد مشک مصنوعی ترکیب می‌شد -صمغی با بوی مشک عجیب. اگر چه زمانی که کهربا می‌سوزد، رایحهٔ خاص درخت کاج را بیرون پراکنده می‌کند، لیکن محصولات مدرن، مثل عطر، به‌طور معمول کهربا ی واقعی را با توجه به این واقعیت که کهربای فسیل، عطر و بوی بسیار کم دارد استفاده نمی‌کنند. در عطرسازی، اغلب رایحه‌ای با عنوان «کهربا» تولید و ثبت می‌شود به تقلید از حرارت طلایی فسیلی. رایحهٔ کهربا، اساساً به تقلید از عنبر گریس یا لابادانوم مشتق شد، اما با توجه به گونه‌های در حال انقراض نهنگ
شد، اما با توجه به گونه‌های در حال انقراض نهنگ عنبر رایحهٔ کهربا اکنون تا حد زیادی از صمغ مشتق می‌شود. اصطلاح «کهربا» به‌طور گسترده برای توصیف عطر و بویی گرم، مشک، نفیس و گرانبها و عسل مانند و نیز تا حدودی شرقی و خاکی گرفته می‌شود. می‌توان آن را به صورت مصنوعی ایجاد کرد یا از صمغ‌های طبیعی تولید نمود. معادن بزرگ کهربا در جهان. کشورهای ایتالیا، جمهوری دومینیکن، رومانی، برمه، چین، کانادا، مکزیک، ژاپن، روسیه و آمریکا دارای معدن کهربا هستند. کهربا-که از اوایل دوره زمین‌شناسی کرتاسه وجود داشته- توسط آفتیم
دوره زمین‌شناسی کرتاسه وجود داشته- توسط آفتیم آکرااز کوه‌های لبنان در جنوب بیروت استخراج شده است. معروف‌ترین کهرباها در ساحل لهستان و شوروی سابق یافت می‌شوند. بزرگ‌ترین معدن کهربا در غرب کالینینگراد در روسیه در عمق ۳۰ متری زمین در زیر شن و ماسه است. رنگ کهربایی. این رنگ که در زبان انگلیسی Amber تلفظ می‌گردد، به رنگی بین رنگ‌های نارنجی و زرد گفته می‌شود. در صنایع روشنایی این رنگ کاربرد گسترده‌ای دارد، به‌طوری‌که گاهی در کنار نورهای اصلی (آبی، سبز، قرمز) به عنوان کمکی برای ساخت طیف رنگی مورد استفاده قرار
عنوان کمکی برای ساخت طیف رنگی مورد استفاده قرار می‌گیرد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسیhttp://en.wikipedia.org/wiki/Amber
ایستگاه فضایی یک فضاپیما است که در مدار باقی می‌ماند و انسان‌ها را برای مدت‌های طولانی میزبانی می‌کند. بنابراین، ایستگاه فضایی یک ماهوارهٔ مصنوعی است که دارای تسهیلات زیستی است. هدف از نگهداری یک ایستگاه فضایی بسته به برنامه متفاوت است. بیشتر اوقات ایستگاه‌های فضایی به عنوان ایستگاه تحقیقاتی استفاده می‌شوند، اما همچنین می‌توانند به منظور فعالیت‌های نظامی یا تجاری، مانند میزبانی از گردشگران فضایی استفاده شوند. ایستگاه‌های فضایی تنها مکانی بوده‌اند که حضور مستمر انسان در فضا را فراهم کرده‌اند. اولین ایستگاه
انسان در فضا را فراهم کرده‌اند. اولین ایستگاه فضایی سالیوت ۱ (۱۹۷۱) بود که میزبان اولین خدمهٔ مأموریت بداقبال سایوز ۱۱ بود. پس از آن، ایستگاه‌های فضایی از زمان اسکای‌لب (۱۹۷۳) عملیاتی و از سال ۱۹۸۷ با ایستگاه سالیوت که بعداً با میر جایگزین شد، مسکونی بوده‌اند. سکونت مداوم از زمان انتقال عملیاتی از میر به ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS)، که اولین سکونت آن در سال ۲۰۰۰ بود، ادامه داشته است. در حال حاضر دو ایستگاه فضایی کاملاً عملیاتی وجود دارد – ایستگاه فضایی بین‌المللی (ISS) و ایستگاه فضایی تیان‌گونگ چین
بین‌المللی (ISS) و ایستگاه فضایی تیان‌گونگ چین (TSS)، که از اکتبر ۲۰۰۰ با اولین مأموریت و از ژوئن ۲۰۲۲ با شنژو ۱۴ مسکونی شده‌اند. بالاترین تعداد افراد به طور همزمان در یک ایستگاه فضایی ۱۳ نفر بوده است، که برای اولین بار در ماموریت صد و بیست و هفتمین شاتل فضایی در سال ۲۰۰۹ که یازده روز در ایستگاه فضایی بین‌المللی پهلو گرفته بود، به دست آمد. رکورد بیشترین تعداد افراد در همهٔ ایستگاه‌های فضایی به طور همزمان ۱۷ نفر است که برای اولین بار در ۳۰ مه ۲۰۲۳ با ۱۱ نفر در ایستگاه فضایی بین‌المللی و ۶ نفر در ایستگاه
در ایستگاه فضایی بین‌المللی و ۶ نفر در ایستگاه فضایی تیان‌گونگ به دست آمد.
سیمای زنی در میان جمع (به آلمانی Gruppenbild mit Dame) نام رمانی است، اثر نویسنده آلمانی هاینریش بل که در سال ۱۹۷۱ (میلادی) انتشار یافته است. «سیمای زنی در میان جمع» برجسته‌ترین اثر بُل است و آکادمی سوئد زمانی که در سال ۱۹۷۲ (میلادی) جایزه نوبل ادبیات را به او تقدیم کرد، این رمان را جامع آثار او معرفی کرد. بل در این اثر هم از جامعه سرمایه‌داری و هم از نظام کمونیستی انتقاد می‌کند. به همین دلیل کتاب او با حذف بسیاری از قسمت‌ها در شوروی به چاپ رسید. او عملکرد سرمایه داری را مبتنی بر حرص و طمع می‌داند و نظام
سرمایه داری را مبتنی بر حرص و طمع می‌داند و نظام کمونیستی را نیز به عدم اجرای دستورهای سوسیالیزم متهم می‌کند. بل برای شرح زندگینامه "لنی" - شخصیت اصلی داستان - از ۴۸ سالگی او شروع می‌کند و پس از شرح خصوصیات حال حاضر او سیر بلندی در خاطرات گذشته او دارد. سپس لحن داستان عوض شده و زندگی او از گذشته به حال و سپس آینده شرح داده می‌شود. ترجمه فارسی. این رمان را مرتضی کلانتریان ترجمه کرده و نشر آگه به چاپ رسانده. تازگی نیز ترجمه‌ای از سارنگ ملکوتی در انتشارات نگاه به چاپ رسانده.
مدار پایینی زمین (Low Earth Orbit) که به اختصار لئو (LEO) نیز نامیده می‌شود؛ مداری است که مرکز آن زمین است که معمولاً دوره گردشی(دوره گردشی) آن به دور زمین کمتر از ۱۲۸ دقیقه است (حدود ۱۱٫۲۵ چرخش در هر روز) و مرکز گریزی)شکل آن خیلی نزدیک به دایره یعنی ۰٫۲۵ است(۰ یعنی دایره کامل و ۱ یعنی بیضوی). بیشترین اجسام مصنوعی که در فضای بیرونی هستند در LEO قرار می‌گیرند که ارتفاع آنها از سطح آب‌ها (ارتفاع جغرافیایی) هرگز بیشتر از یک سوم شعاع زمین (۶۳۷۸ کیلومتر) نیست. اجرامی که در این مدار قرار می‌گردند، (آن را مانند یک
که در این مدار قرار می‌گردند، (آن را مانند یک باند در نظر بگیرید که از حدود ۱۶۰ کیلومتری از سطح آب‌ها حساب می‌شود تا ۲۰۰۰ کیلومتری) در هر منطقه از آن که باشند به دقت تحت نظر هستند چرا که امکان برخورد با سایر ماهواره‌ها وجود دارد. تا به امروز تمامی انسان‌هایی که به ایستگاه‌های فضایی رفته‌اند به این مدار سفر کرده‌اند. از۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ ماموریت‌های :برنامه فضایی آپولو انسان‌ها را به ورای LEO فرستادند و از پایان این برنامه هیچ انسانی به ورای LEO فرستاده نشد. بیشترین ارتفاع ماهواره‌های مدار پایینی زمین از سطح زمین
ارتفاع ماهواره‌های مدار پایینی زمین از سطح زمین بین ۱۶۰ تا ۲۰۰۰ کیلومتر (۱۰۰–۱۲۴۰ مایل) از سطح زمین است. مسیر حرکت این ماهواره‌ها از غرب به شرق و هم‌جهت با دَوَران زمین به دور خودش است. زمان یک دور چرخش به دور زمین در این مدارها، حدود ۹۰ دقیقه است. به دلیل نزدیکی فاصلهٔ این نوع ماهواره‌ها از سطح زمین، سرعت حرکت این ماهواره‌ها خیلی بیشتر از سرعت دوران زمین بدور خودش است؛ سرعت این گونه ماهواره‌ها باید به حدی باشد تا به زمین سقوط نکنند. گاهی سرعت آنها به ۲۷٬۰۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز می‌رسد. برخی از ماهواره‌های
کیلومتر بر ساعت نیز می‌رسد. برخی از ماهواره‌های هواشناسی، ماهواره‌های سنجش از دور و ماهواره‌های جاسوسی از این نوع‌اند. همچنین برخی از ماهواره های اینترنتی مانند استارلینک روی این مدار قرار گرفته اند. ویژگی‌های مدار نزدیک زمین. منابع مختلف از مدار نزدیک زمین به ارتفاع جغرافیایی نام برده‌اند. ارتفاع جغرافیایی یک شی در یک مدار بیضوی)(به مدار کپلر نیز معروف هستند که مرکز گریزی کمتر از ۱ را دارند) در طول یک مدار می‌تواند بسیار متفاوت باشد. حتی در یک مدار کروی (circular orbits) ارتفاع جغرافیایی می‌تواند در نقاط
orbits) ارتفاع جغرافیایی می‌تواند در نقاط مختلف سطح زمین تا ۳۰ کیلومتر متفاوت باشد (مخصوصا در مورد :مدار قطبی (فضا) این مسئله مشهود است) که این مربوط به بحث ریاضی ضریب فشردگی مدل کروی زمین (earth’s spheroid figure) و مشخصات زمین شناختی منطقه‌ای (عارضه‌نگاری) می‌باشد (این مدل بیان می‌دارد که زمین کاملاً گرد نیست و طبق ریاضی ضریب فشردگی که وجود دارد در میانه برآمدگی دارد و بیشتر شبیه یک پیاز تا یک پرتقال). منطقه LEO بر طبق منابع مختلف به منطقه‌ای از مدارهای LEO گفته می‌شود. برخی از مدارهای بسیار بیضوی که
LEO گفته می‌شود. برخی از مدارهای بسیار بیضوی که قسمتی از آنها از LEO عبور می‌کند و تا پایین‌ترین جای این منطقه می‌رسند (:اوج و حضیض) جزو این منطقه حساب نمی‌شوند چرا که بالاترین جای آنها از محدودهٔ ۲۰۰۰ کیلومتری فراتر می‌رود (Apogee). اجرام زیر مداری ممکن است داخل این منطقه شوند ولی جزو این منطقه حساب نمی‌آیند چرا که مجدد داخل اتمسفر می‌شوند. مشخص بودن مدارهای نزدیک زمین در منطقه نزدیک زمین از این جهت مهم است که ممکن است باعث برخورد با سایر ماهواره‌ها یا خرده ریزها (حاصل از سایر اجرام قرار گرفته در این
خرده ریزها (حاصل از سایر اجرام قرار گرفته در این مدار) شوند. میانگین سرعت مداری برای برقراری پایدار در مدار نزدیک زمین ۷٫۶ کیلومتر بر ثانیه است که این میانگین با افزایش فاصله کاهش می‌یابد طوری که در فاصله ۲۰۰ کیلومتری از زمین به ۷٫۷۹ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد و در فاصله ۱۵۰۰ کیلومتری به ۷٫۱۲ کیلومتر بر ثانیه می‌رسد. البته برای فرستادن و قرار دادن چیزی در این مدار به منظور ثابت بودن در آن از زمین باید مقاومت اتمسفر و جاذبه را نیز در نظر گرفت که باید به این مقدار سرعت ۱٫۳ تا ۱٫۸ کیلومتر بر ثانیه را افزود.
مقدار سرعت ۱٫۳ تا ۱٫۸ کیلومتر بر ثانیه را افزود. https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/8/82/Orbitalaltitudes.jpg/1050px-Orbitalaltitudes.jpg نیروی جاذبه در منطقه LEO کمی از سطح زمین کمتر است این به این دلیل است که فاصلهٔ منطقهٔ LEO از سطح زمین از شعاع زمین کمتر است. (نباید انتظار بیشتری داشت) با این حال یک جسم در این منطقه طبق تعریف در سقوط آزاد است و چونکه نیرویی آنها را به بالا نگه نمی‌دارد تجربه :بی‌وزنی رخ می‌دهد. (این چیزی است که فضانوردان برای آن تمرین می‌کنند و نمونه ساده‌تر آن را در
برای آن تمرین می‌کنند و نمونه ساده‌تر آن را در شهر بازی‌ها و چرخ و فلک‌ها می‌توان تا حدود درک کرد) اجرامی که در LEO قرار دارند تحت تأثیر کشش گازهای لایه ترموسفر (حدود ۸۰ تا ۶۰۰ کیلومتری از سطح زمین) هستند. این کشش حتی توسط گازهای اگزوسفر (حدود ۶۰۰ کیلومتری و به بالا از سطح زمین) اعمال می‌شود. مدارهای ماهواره‌هایی که کمتر از ۳۰۰ کیلومتر ارتفاع دارند به سرعت توسط کشش اتمسفریک مزمحل (پوسیده) می‌شوند. اجرامی که در منطقه LEO می‌گردند بین منطقه متراکمتر اتمسفر و زیر لایه منطقه موسوم به کمربند تشعشی ون آلن قرارمی
لایه منطقه موسوم به کمربند تشعشی ون آلن قرارمی گردند. (:کمربند وان آلن) از این جهت که برای پرتاپ اجرام، سوختی به نام delta-v صرف می‌شود مدارهای استوایی منطقه LEO که به ELEO معروف هستند و نسبت به استوای زمین انحراف کمی دارند (نزدیک به آن هستند) سوخت کمتری نسبت به سایر مدارها مصرف می‌کنند البته مشروط به اینکه در جهت چرخش زمین این پرتابها انجام شوند و از این جهت بیشترین استقبال را برای پرتاپ ماهواره‌ها دارا هستند. مدارهایی که نسبت به خط استوا انحراف بالایی داشته باشند معمولاً به نام مدارهای قطبی یا مدارهای
باشند معمولاً به نام مدارهای قطبی یا مدارهای منطبق با خورشید نام برده می‌شوند (polar orbits or :مدار خورشیدآهنگ). مدارهای بالاتر به نام مدارهای میانه‌ای MEO نامیده می‌شوند که گاهی وقت‌ها به مدار دایره‌ای متوسطه ICO نیز گفته می‌شود و مدارهای بعد از آن به مدار زمین ایستگاهی geostationary orbit یا GEO گفته می‌شود. مدارهای بالاتر از مدار نزدیک زمین به دلیل شدت تشعشات و تجمع بار الکتریکی می‌توانند منجر به خرابی‌های زود هنگام قطعات الکترونیکی شوند. در سال ۲۰۱۷ برای استفاده از مدارهای نزدیک زمین قواعدی در نظر
برای استفاده از مدارهای نزدیک زمین قواعدی در نظر گرفته شد که یکی از این قوانین توضیح غیر اقتصادی بودن مدارهای موسوم به VELO بود. به این معنی که استفاده از مدارهایی که در فاصله کمتر از ۴۵۰ کیلومتری هستند (VELO) اقتصادی نیست چونکه اجرام در این مدارها نسبتاً زود از جای خود خارج می‌شوند و برای قرارگیری در مدار خود (orbit raising) نیازمند فن آوریهای به روز هستند. مزایای استفاده از LEO. ماهواره‌ها برای قرارگیری در مدار نزدیک زمین به کمترین میزان انرژی در مقایسه با سایر مدارها نیازمند هستند. که از دیگر مزایای آن
سایر مدارها نیازمند هستند. که از دیگر مزایای آن تأمین پهنای باند اطلاعاتی بالا و تأخیر کم ارتباطی است. ماهواره‌ها و ایستگاه‌های فضایی که در این منطقه قرار دارند بیشتر در دسترس فضانوردان هستند و بیشتر خدمات نگهداری دریافت می‌کنند. به دلایلی که ذکر شد LEO مورد استفاده خدمات ارتباطی بسیار است مانند سیستم تلفنی ایریدیوم Iridium phone system. برخی از ماهواره‌های ارتباطی از مدارهای ایستگاه جغرافیایی مدار زمین‌مرکزی(GEO) استفاده می‌کنند که با سرعتی برابر سرعت زمین حرکت می‌کنند و همیشه روی یک منطقه قرار دارند.
حرکت می‌کنند و همیشه روی یک منطقه قرار دارند. معایب استفاده از LEO. بر خلاف ماهواره‌هایی که در منطقه GEO قرار دارند، ماهواره‌های منطقه LEO منطقه پوششی کمی دارند و بنابراین در هر لحظه فقط قادر به ارتباط و مخابره با منطقه محدودی از زمین هستند. این به معنی است که برای پوشش همیشگی هر نوع از خدمات توسط ماهواره‌ها نیاز به شبکه ای از آنها است. ماهواره‌هایی که در زیر منطقه LEO قرار دارند به دلیل خارج شدن نسبتاً سریع از مدار نیازمند این هستند که دوباره در مدار قرار گیرند یا با ماهواره جدیدی جایگیزین شوند. نخاله‌های
یا با ماهواره جدیدی جایگیزین شوند. نخاله‌های فضایی. محیط LEO توسط نخاله‌های فضایی space debris در حال شلوغ شدن است و این به خاطر چیزهایی است که به آن فرستاده می‌شود. به همین خاطر در طی سالیان اخیر باعث نگرانیهایی شده‌است. سرعتی که این چیزهایی ریز در مدار دارند می‌تواند خطرناک و مرگبار باشند. برخورد این نخاله‌های به یکدیگر می‌تواند تولید نخاله‌های بیشتر کند که به اثر دومینو (واکنش زنجیره ای) یا سندروم کسلر معروف است. مرکز عملیات ترکیبی فضایی آمریکا میزان نخاله‌های فضایی بیش از ۱۰ سانتیمتر را ۸۵۰۰ اعلام کرد.
فضایی بیش از ۱۰ سانتیمتر را ۸۵۰۰ اعلام کرد. بر طبق یافته‌های رصد خانه ارسیبو :رصدخانه آرسیبو بیش از ۱ میلیون شی خطرناکی که بیش از ۲ میلیمتر قطر دارند در LEO قرار دارد که دیدنشان را از سطح زمین غیرممکن می‌کند (اشاره به کوچک بودن برای دیده شدن) منابع. &lt;small&gt;
سنگ‌چشم، آلاگزنه یا مرغ قصاب پرندگانی هستند با طرح مشخص پر و بال، منقار قلاب‌مانند، پاهای قوی و چنگال‌های تیز که رفتارشان شبیهِ پرندگان شکارگر است. اغلب روی جاهای بلند با قامتی راست در انتظار شکار می‌نشینند و طعمۀ خود را روی بوته‌های خار میخکوب و آویزان می‌کنند. پروازی پُرتوان و موجی دارند. تک‌زی هستند، و نر و ماده آنها تقریباً همشکل است (جز در سنگ‌چشم پشت‌سرخ). روی بوته یا درخت لانه می‌سازند و از حشرات، خزندگان، پرندگان و پستاندارانِ کوچک تغذیه می‌کنند. گونه‌ها. نام برخی از گونه‌های سنگ‌چشم در زیر آورده
بلبل خُرما یا بلبل گوش‌سفید یا بلبل اسفود پرنده‌ای از خانوادهٔ بلبلان است که زیستگاه آن عمدتاً به‌طور بومی از شمال غرب هندوستان، پاکستان، جنوب ایران و مرکز ایران تا جنوب عراق کشیده شده‌است. این پرندهٔ خوش صدا با بلبل هزاردستان تفاوت دارد و از خویشاوندان نزدیک آن هم نیست بلکه تنها در نام عمومی شباهت دارند. ویژگی‌ها. ریخت‌شناسی. بلبل خرما قدری از بلبل بزرگ‌تر است و طول بدنش حدوداً ۱۸ سانتی‌متر است. نر و ماده آن هم‌شکل است. سر و گلویش سیاه است و دو لکه بزرگ سفید در دو طرف سر روی گونه‌هایش دارد. سطح پشتی
سفید در دو طرف سر روی گونه‌هایش دارد. سطح پشتی قهوه‌ای روشن، سطح شکمی خاکستری چرک، پوشپرهای زیر دمی زرد نارنجی و دم سیاه با نوک سفید دارد. روی سر اثری از کاکل دارد. سر دم این پرنده سفید و سر پرندهٔ جوان قهوه‌ای رنگتر از پرندهٔ بالغ است. بلبل خرما معمولاً جفت جفت یا به صورت دسته‌های کوچک دیده می‌شود. بلبل نر جثه بزرگتری نسبت به ماده دارد. بلبل دره پهن جثه بزرگی دارد آواز. بلبل‌ها به خوش صدایی معروف‌اند. بلبل خرما هم با آنکه با بلبل معمولی تفاوت ظاهری دارد، صدای خوشی سر می‌دهد. بلبل‌ها بیش‌تر شب‌ها
دارد، صدای خوشی سر می‌دهد. بلبل‌ها بیش‌تر شب‌ها می‌خوانند؛ اما بلبل‌های خرما روزها به خواندن می‌پردازند. زیستگاه. محل زیست آن اغلب باغ‌ها و نخلستان‌ها و جاهای پر درخت است گاهی هم در نقاط کم درخت دیده می‌شود. غذای اصلی آن همچنان که از نامش بر می‌آید بیشتر میوه درخت خرما و البته سایر میوه هاست، به گونه‌ایی که مثلاً در بهبهان باغ‌های زردآلو زیستگاه مورد علاقه این گونه بلبل هستند؛ و همچنین در بلوچستان در میان نخلستان‌های مومان هم زیاد دیده می‌شوند. لانه‌اش را اغلب بر روی شاخه درختان موجود می‌سازد.خوراک عمده و
بر روی شاخه درختان موجود می‌سازد.خوراک عمده و مورد علاقه این بلبل توت های رسیده و تمشک نیز هست. بلبل خرما از جمله آفات درخت خرما محسوب می‌شود زیرا شهد خرماهای رسیده را می‌خورد و در نتیجه آن خرماها یا می‌ریزد یا حشرات در آن تخم می‌گذارند. اسفود را بعضاً به جهت آواز خوانی و انس گرفتن سریع با محیط خانه و انسان، دست آموز و نگهداری می‌کنند. این پرنده چنانچه محیط امنی برایش فراهم شود می‌تواند در خانه لانه‌سازی و تولید مثل نماید. پراکندگی. پراکندگی زیستگاهی آن در شمال عراق، جنوب ایران، افغانستان، پاکستان، شمال
شمال عراق، جنوب ایران، افغانستان، پاکستان، شمال غرب هندوستان و شبه جزیرهٔ عربستان می‌باشد. در ایران. بلبل خرما که در زبان محلی بلبلی یا گوش‌سفید نامیده می‌شود از جمله پرندگان شاخه‌نشین بومی مناطق جنوبی ایران به‌ویژه نقاط گرمسیری جنوب است. پراکندگی آن از بلوچستان تا کرمان، هرمزگان، بوشهر، خوزستان، فارس و تا حدودی به مناطق معتدل‌تر نیز ادامه دارد. طی چند سال اخیر تعداد بلبل خرما در تهران افزایش یافته است این در حالی است که این پرنده، پرنده خاص جنوب است. در سال‌های اخیر به علت مهاجرت زیاد این پرنده از پاکستان
اخیر به علت مهاجرت زیاد این پرنده از پاکستان و هندوستان به سمت نخل‌زارهای بوشهر و خوزستان و افزایش جمعیت آن در این نواحی، تعدادی از آن‌ها به تهران و دیگر شهرها رسیده و زادآوری کرده‌اند و ازدیاد یافته‌اند. رفتار و بوم‌شناسی. تغذیه. بلبل‌خرما همه‌چیزخوار است؛ شهد خرماهای رسیده، میوه‌های شیرین، حشرات، ملخ‌ها و کرم‌ها را می‌خورد. ٰزادآوری. زادآوری اسفود در اواسط ماه‌های اردیبهشت و خرداد صورت می‌گیرد. بلبل ماده پس از پایان کار لانه‌سازی، سه تا پنج عدد تخم می‌گذارد و پرنده نر و ماده به نوبت ۱۴ تا ۱۵ روز روی تخم
و پرنده نر و ماده به نوبت ۱۴ تا ۱۵ روز روی تخم می‌خوابند. بعد از بیرون آمدن جوجه‌ها از تخم، والدین جوجه‌ها را با کرم و حشرات ریز تغذیه می‌کنند (بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ کرم در روز برای دو جوجه). بعد از ۱۵ روز جوجه‌ها آشیانه را ترک می‌کنند. تغذیه جوجه‌ها تا زمان پرواز که یک ماهی به طول می‌انجامد بر عهده والدین است. عمر این پرنده در حیات وحش به ۱۰ سال هم میرسد. رقص جفت‌خواهی. در سال‌های اخیر تعدادی از آن‌ها به تهران و دیگر شهرها نیز رسیده و زادآوری کرده‌اند. بلبل خرما پرنده‌ای تک همسر است. بلبل نر در نمایش جفت‌خواهی،
پرنده‌ای تک همسر است. بلبل نر در نمایش جفت‌خواهی، در حالی که دو بال خود را بالا می‌گیرد، به‌طور مرتب به جلو و عقب خم می‌شود و این رفتار را تا ۱۰ ثانیه ادامه می‌دهد. سپس می‌ایستد و آواز می‌خواند. در همین حال پرهای بدنش را باد می‌کند و بال‌هایش را به آهستگی حرکت می‌دهد. این کار را به مدت ۳۰ ثانیه تکرار می‌کند و سپس نمایش خود را از سر می‌گیرد. نامگذاری. بلبل خرما. همانطور که از عنوان برمی‌آید بعلت علاقه فراوان این پرنده به خرما و زیستگاه آن که درمیان نخلستان هاست، بلبل خرما یا بلبل خرمایی نام گرفته. [1] بلبل
بلبل خرما یا بلبل خرمایی نام گرفته. [1] بلبل اسفود. دقیقا پیدا نیست که این پرنده چرا در نواحی جنوب مرکزی با نام اسفود شناخته می‌شود. احتمالات بر این است از آنجائی که این پرنده علاقه زیادی به خوردن محصول رسیده درخت خرما دارد و این کار را با خوردن تار و پودهای درونی خرما که نرم تر و رسیده تر هستند آغاز می‌کند بدان اسفود میگویند که در ریشه شناسی بسامدی از واژه "پود" است. همچنین نظراتی نیز وجود دارد که این نام، برامده از واژه اسپید (سفید) در فارسی باستان بوده که در گذر زمان به "سفید"، "اسفید" و "اسفود" تغییر
که در گذر زمان به "سفید"، "اسفید" و "اسفود" تغییر شکل داده. این احتمال با بلبل گوش اسپید نیز قرابت‌هایی دارد. بلبل گوش سفید. این نام برگرفته از رنگ کناره‌های سر این پرنده است که تقریبا در نواحی گوش می‌توان گفت سفید رنگ است. رنگ سفیدی که از بالای سر پرنده در طرفین آغاز شده و تا پایین گردن امتداد می‌یابد. از جلونیز تا مجاورت چشم پیشروی دارد. اما در هیچ یک از طرفین به ناحیه دیگر سر متصل نمی‌شود. همچنین در مناطقی نیز بومیان به آن بلبل گوش اسپید یا اسفود می‌گویند. فهرست منابع و مآخذ. ۹۷۸–۹۶۴–۷۲۳۹–۵۳–۰
ترانه مُکَرَّم (زادهٔ ۱۴ مرداد۱۳۶۲ ) شاعر و نویسنده و ترانه‌سرا و مترجم اهل ایران است.ترانهٔ «طلوع من» با صدای معین از آثار او است. زندگی‌نامه. ترانه مکرم در ۱۴ مرداد سال ۱۳۶۲ در تهران متولد شد. او که فارغ‌التحصیل رشتهٔ مترجمی زبان انگلیسی است، از سال ۱۳۷۲ فعالیت خود را با شعر نو و سپید آغاز کرد که به جمع‌آوری ۲ مجموعه به نام‌های «سالار» و «ترانه‌نامه» منجر شد. او در کنار ترانه‌سرایی در زمینهٔ ترجمه آثار ادبی نیز فعالیت دارد. وی در بهار سال ۱۳۸۷ اولین کتاب ترانهٔ خود با نام «طلوع من» و در سال ۱۳۸۹ دومین
ترانهٔ خود با نام «طلوع من» و در سال ۱۳۸۹ دومین مجموعه ترانه‌هایش را با نام «ساعت ۹» و در سال ۱۳۹۵ سومین مجموعهٔ خود را با نام «خدا رو چه دیدی» از نشر نیماژ به بازار عرضه نمود. وی در سال ۱۳۸۷ به عنوان یکی از برگزیدگان دور نخست سومین دورهٔ جشنوارهٔ ترانه‌های «سرزمین مادری» انتخاب شد. در کتاب مجموعه ترانهٔ «از لاله‌زار تا جمهوری»، گردآوری مهدی موسوی، از ترانه‌های او به همراه آثار ترانه‌سرایان دیگر استفاده شده‌ است. او به مدت ۹ سال در ایران، ممنوع الکار بود و اجازهٔ فعالیت رسمی نداشت. ترانه‌های «باتو» (با تو
اجازهٔ فعالیت رسمی نداشت. ترانه‌های «باتو» (با تو ستاره می‌شوم) به خوانندگی محمد اصفهانی، «خیانت» به خوانندگی محسن چاوشی با تنظیم اردوان کامکار (از ترانه‌های فیلم سنتوری) و «یکی بود یکی نبود» (خدا رو چه دیدی) به خوانندگی رضا صادقی از دیگر آثار شهرت یافتهٔ او است. همکاری‌ها. اولین ترانه او سال ۱۳۷۹ با عنوان «یه روز برفی» در کاست «یه روز برفی» به خوانندگی محمدرضا عیوضی بود. پس از آن با خوانندگانی نظیر:حمیدعسکری مهدی مقدمسیروان خسروی، سیاوش شمس، معین، کاوه یغمایی، حامد همایون، محمد اصفهانی، خشایار اعتمادی،
حامد همایون، محمد اصفهانی، خشایار اعتمادی، محسن چاوشی و … همچنین آهنگ‌سازان و تنظیم‌کنندگانی نظیر: فرخ آهی، شوبرت آواکیان، داریوش تقی پور، شهیاد، بهروز صفاریان و… فعالیت خود را ادامه داد.
یکی از هشت ناحیه فدرال روسیه است که جمعیت آن بر مبنای سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی برابر ۲۹٬۸۹۹٬۶۹۹ نفر اعلام شد. فهرست واحدهای ناحیه. این ناحیه فدرال در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۵ میلادی تشکیل شده و دارای واحدهای فدرال زیر است: