payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هرچند لازم است ذکر شود، مبنای اینکه برخی تاریخدانان تاریخ نگارش اناجیل اَربَعه (متی، مرقس، لوقا، یوحنا) را به بعد از سال ۷۰ میلادی نسبت می‌دهند، پیشگویی عیسی مسیح در انجیل‌ها نسبت به ویرانی معبد اورشلیم است و از آنجا که این دسته از تاریخدانان باور ندارند که عیسی مسیح قادر به پیشگویی در این مورد بوده است، پس نتیجه می‌گیرند که انجیل‌ها بعد از تحریب معبد اورشلیم یعنی سال ۷۰ میلادی نوشته شده‌اند و نگارندگان انجیل‌ها ویرانی معبد اورشلیم را بعدها در کلام عیسی وارد کرده‌اند، در مقابل، برخی دیگر از تاریخدانان که
کرده‌اند، در مقابل، برخی دیگر از تاریخدانان که به پیشگویی الهی توسط عیسی مسیح باور دارند، با استناد به تحلیل درون متنیِ انجیل‌ها، تاریخ تألیف بسیار زودهنگام‌تری (حتی قبل‌تر از سال ۷۰ میلادی) را تخمین زده‌اند. از میان چهار انجیل مقدس مسیحی، انجیل متی به سنت‌های یهودیت سده اول نزدیکتر است. متی به صورت مکرر تأکید می‌کند که عیسی پیشگویی‌های عهد عتیق را برآورده کرده‌است. اکثریت صاحب‌نظران بر این باورند که نویسنده انجیل متی یک مسیحی از قوم یهودی بوده‌است. نویسنده، آموزه‌های عیسی را به پنج گفتار تقسیم کرده‌است: ۱
آموزه‌های عیسی را به پنج گفتار تقسیم کرده‌است: ۱ - موعظه بر فراز کوه (فصلهای ۵–۷) ۲ - آموزه‌هایی پیرامون دوازده شاگرد و مأموریت آنها (فصل ۱۰) ۳ - مَثَل هایی دربارهٔ پادشاهی آسمان (فصل ۱۳) ۴ - آموزه پیرامون معنی شاگردی (فصل ۱۸) ۵ - آموزه پیرامون پایان عصر حاضر و آمدن پادشاهی آسمان (فصلهای ۲۴–۲۵و احتمالاً وای‌های عیسی علیه فریسی‌ها و کاتبان یهودی از فصل ۲۳). برخی از محققان پیشنهاد داده‌اند که نویسنده تلاش داشته تا عیسی را به عنوان یک موسی بزرگ‌تر معرفی کند، و اینکه به صورت ساختاری نویسنده پنج کتاب تورات را
و اینکه به صورت ساختاری نویسنده پنج کتاب تورات را تقلید کرده‌است. بقیه پژوهندگان اهمیت عدد پنج را با استدلال به این که خیلی از نوشته‌های یونانی یا یهودی پنج بخش یا فصل دارند، زیاد در نظر نمی‌گیرند. در متی، عیسی به پطرس مسئولیت تصدی امور را می‌دهد و این متن بسیار تأثیرگذار بوده‌است. متی تنها انجیلی است که صحبت از کلیسا می‌کند. عیسی با اشاره به اختیاراتش از پیروانش می‌خواهد که بخشیدن دیگران را پیشه خویش سازند. با آمیخته بودن انجیل مرقس و تأکید آن بر کلیسا، متی مورد علاقه‌ترین انجیل هنگامی که انجیل‌ها به صورت
مورد علاقه‌ترین انجیل هنگامی که انجیل‌ها به صورت مستقل پخش می‌شدند بود. انجیل متی متن آهنگین و اغلب شاعرانه‌ای دارد و برای خوانش همگانی مناسب تر از بقیه انجیل‌های همنوا است. متی آموزه‌های عیسی را به صورت کامل و مرتّبی بیان می‌کند؛ موعظه بالای کوهاش به صورت گسترده‌ای، حتّی میان غیر مسیحی‌ها، مورد احترام بوده‌است؛ ولی به نظر پژوهشگر، گراهام استنتن، شیوه استفاده نامناسب این انجیل از عهد عتیق به عنوان یک مجموعه «متن اثباتی»، و بیان‌های ضدیهودی‌اش و نگاه تندش در زمینه «سزا دادن» برای خواننده دنیای امروز
تندش در زمینه «سزا دادن» برای خواننده دنیای امروز گیج‌کننده بوده‌است. به مانند انجیل‌های هم‌نوای دیگر ولی متفاوت از انجیل یوحنا، در متی عیسی بیشتر صحبت از" پادشاهی خداً می‌کند تا دربارهٔ خودش و همچنین تعلیماتش را به صورت عمده توسط مَثَل ها یا گفتارهای کوتاه انجام می‌دهد (بر عکس انجیل یوحنا که در آن عیسی این کار را به صورت عمده توسط سخنرانی بسیار طولانی انجام می‌دهد). برخی از جزئیات زندگی عیسی، به‌ویژه آنها که مربوط به دوران کودکی اش هستند، را فقط انجیل متی بازگو می‌کند. برای نمونه آمدن سران مُغ از مشرق
بازگو می‌کند. برای نمونه آمدن سران مُغ از مشرق زمین (که احتمالاً از سرزمین پارس یا ایران امروزی بوده‌اند) برای گرامی‌داشت عیسی نوزاد، مهاجرت به مصر و کشتار کودکان تنها در متی یافت می‌شوند. نگارش. بر اساس روایت سنتیِ مسیحیت، این کتاب توسط متی یکی از دوازده حواری عیسی نگاشته شده‌ است. تعداد قابل توجی از محققین معاصر بر این باورند که انجیل توسط یک نویسنده مستقل مسیحی در اواخر سده یکم میلادی (حدود ۴۰ سال پس از مصلوب شدن عیسی مسیح) نگاشته شده‌ است. از سده ۱۸ میلادی به بعد، محققین بر پایه استدلالهایی مانند
میلادی به بعد، محققین بر پایه استدلالهایی مانند «زبانی که انجیل ابتداً به آن نوشته شده یونانی بوده و نه آرامی (زبانی که عیسی و حواریون به آن صحبت می‌کردند)؛ استفاده انجیل متی از انجیل مرقس به‌عنوان منبع، و نبود ویژگی‌های که معمولاً در نوشته‌های شواهد عینی دیده می‌شود» به صورت فزاینده‌ای صحت دیدگاه سنتی را زیر سؤال برده‌اند و امروزه اکثراً معتقدند که متی انجیلی که اسمش را بر روی آن گذشته‌اند را ننوشته‌است. محققین مدرن پیشنهادهای متفاوتی راجع به هویت نویسنده انجیل داده‌اند: یک خاخام یا کاتب یهودی که به
انجیل داده‌اند: یک خاخام یا کاتب یهودی که به مسیحیت گرویده، یک یهودی یونانی، یک غیر یهودی که عمیقاً از مذهب یهود آگاهی دارد، عضوی از یک «مکتب» کاتبان خاص درون جامعهٔ یهودی-مسیحی‌ها. اکثر محققان بر این باورند که نویسنده فردی مسیحی-یهودی بوده، و نه غیریهودی. اصلی‌ترین و مهم‌ترین دلیلی که برخی تاریخدانان، تاریخ نگارش اناجیل اَربَعه (متی، مرقس، لوقا، یوحنا) را به بعد از سال ۷۰ میلادی نسبت می‌دهند، صرفاً بر پایۀ واقعۀ «ویرانی معبد اورشلیم» و «پیشگویی عیسی‌مسیح در انجیل‌ها درباره تخریب معبد اورشلیم» مبتنی است.
در انجیل‌ها درباره تخریب معبد اورشلیم» مبتنی است. باید توجه داشت که در عصر حاضر تاریخ‌دانانی همچون Bart Ehrmann که آتئیست هستند و به خدا باور ندارند به عنوان چهره‌های محبوب و سرشناس شناخته می‌شوند، این بخش از مورّخان معتقدند عیسی مسیح توانایی پیش‌گویی تخریب معبد اورشلیم را نداشته است. این اصلی‌ترین دلیلی است که ایشان معتقدند انجیل‌ها می‌بایست بعد از تحریب معبد اورشلیم یعنی سال ۷۰ میلادی نوشته شده‌ باشند که بعد از تخریب معبد اورشلیم بوده؛ و از آنجا که بیشتر حواریون تا آن زمان احتمالاً کشته شده بودند، در
حواریون تا آن زمان احتمالاً کشته شده بودند، در نتیجه ایشان نمی‌توانند انجیل را نوشته باشند، بلکه نویسندگان گمنام دیگری انجیل‌ها را به دروغ به حواریون نسبت داده‌اند. حال آنکه مورخان دیگر که به خدا باور دارند معتقدند استدلال مورخان آتئیست استدلال معقولی نبوده و صرفاً بر این پیش‌فرض مبتنی است که خدا و پیش‌گویی الهی وجود ندارد. خداباوران معتقدند پیش‌گویی الهی می‌تواند توسط عیسی‌مسیح واقعیت داشته باشد. از سوی دیگر، با استناد به تحلیل درون متنیِ انجیل‌ها، تاریخ تألیف بسیار زودهنگام‌تری را برای انجیل‌های چهارگانه
بسیار زودهنگام‌تری را برای انجیل‌های چهارگانه از جمله انجیل متی می‌توان تخمین زد. دلایلی که مورخان دیگر برای تألیف زودهنگام انجیل‌ها ارائه کرده‌‌اند متعدد بوده و برخی از آن‌ها عبارتند از: موارد بالا صرفاً چند نمونه از مواردی است که مورّخان مسیحی، بر اساس آن‌ها تاریخ نگارش بسیار زودهنگام‌تری (قبل از سال ۷۰ میلادی) را برای انجیل متی پیشنهاد داده‌اند، که حواریون مسیح، از جمله متی حواری در قید حیات بوده است. به این ترتیب همچنین احتمال اینکه متی حواری، فی‌الواقع نگارندۀ انجیل‌متی باشد، تقویت می‌شود. تحلیل
نگارندۀ انجیل‌متی باشد، تقویت می‌شود. تحلیل محتوایی انجیل متی. انجیل مرقس، متی و لوقا (انجیل‌های هم‌نظر) شامل شمار بسیار زیادی از داستان‌های مشابه، اغلب با ترتیب یکسان و حتی با کلمات عیناً یکسان. ارتباط انجیل متی با انجیل مرقس و لوقا سؤال حل نشده یی پیش روی محققین بوده و معمولاً با عنوان «مسئله انجیل‌های هم نظر» از آن یاد می‌شود. میزان برهم پوشانی ساختار جملات و انتخاب کلمات سه انجیل معمولاً این‌گونه توضیح داده می‌شود که نویسنده‌های انجیل‌ها یا یکی از روی دیگری متن را کپی کرده یا هر دو از یک منبع مشترک کپی
متن را کپی کرده یا هر دو از یک منبع مشترک کپی کرده‌اند. امروزه کمابیش همه پژوهندگان از سراسر دنیا روی این به توافق رسیده‌اند که انجیل متی (و لوقا) از انجیل مرقس، به علاوه یک متن فرضی دیگر بنام Q که شامل سخنان عیسی است، استفاده کرده‌اند. گروه اقلیت بر این نظر هستند که متی اول بود، لوقا متن متی را گسترش داد و مرقس متن لوقا و متی را مخلوط کرده‌است. برای گروه اکثریت، متن Q توضیح دهنده آنچه متی و لوقا با هم در اشتراک دارند - بعضی وقتها حتی کلمه به کلمه یکسان- ولی در انجیل مرقس وجود ندارد. مثلاً سه وسوسه عیسی
ولی در انجیل مرقس وجود ندارد. مثلاً سه وسوسه عیسی توسط شیطان، دعا عیسی، و خیلی از گفته‌های پراکنده عیسی. متی شامل ۶۱۲ آیه از کل ۶۶۲ آیه مرقس است، و با غیر از چند استثناء همه در ترتیب یکسانی هستند. ولی متی به صورت مکرر متن مرقس را از نظر نگرشی بهبود می‌بخشد. متی از بیان عبارات تکراری در انجیل مرقس خوداری کرده و جملاتی که ممکن است عیسی را به شکل بدی نشان دهد بیان نمی‌کند (مثلاً ذکر نکردن عبارات «"آن‌ها می‌گفتند "عیسی عقل از سرش پریده است""»، و «"آیا تو اهمیت نمی‌دهی"» که در انجیل‌مرقس ۴:۳۸ مکتوب است). خلاصه
نمی‌دهی"» که در انجیل‌مرقس ۴:۳۸ مکتوب است). خلاصه کتاب انجیل متی. محتوای این کتاب به شرح زیر می‌باشد: انجیل متی و انجیل‌های مَرقُس و لوقا، انجیل‌های همنوا خوانده می‌شوند، زیرا میان ساختار و مطالب آنها شباهت بسیار وجود دارد. انجیل چهارم، یعنی انجیل یوحنا، دارای ساختار و محتوایی متفاوت است. پیام اصلی انجیل متی اثبات این حقیقت است که عیسای ناصری همان «مسیحای موعود»، یعنی پادشاه و رهایی‌بخش بنی اسرائیل است که در کتاب مقدّس یهودیان وعدهٔ آمدنش داده شده بود. کارشناسان بر این عقیده‌اند که متی انجیل خود را در وهله
بر این عقیده‌اند که متی انجیل خود را در وهله اوّل برای مسیحیان یهودی‌نژاد نگاشته‌است. به همین جهت، متی بیش از سایر انجیل نگاران از پیشگویی‌های عهد عتیق نقل قول می‌کند؛ نیز او با فرض اینکه خوانندگانش از سنن یهودی به‌خوبی آگاهند، بر خلاف سایر انجیل نگاران توضیحی دربارهٔ آنها نمی‌دهد؛ بعلاوه، از اصطلاحات متداول در میان یهودیان (نظیر پادشاهی آسمان) بهره می‌گیرد، و نظایر اینها. اما انجیل او تنها ویژه یهودیان نیست. آمدن سران مُغ برای تکریم عیسای نوزاد، و به‌خصوص مأموریت بزرگی که مسیح در پایان کتاب به رسولان
مأموریت بزرگی که مسیح در پایان کتاب به رسولان می‌سپارد تا انجیل را به سراسر جهان ببرند، گواه این مدعاست. افزون بر این، انجیل متی عیسی مسیح را در مقام معلمی بزرگ به تصویر می‌کشد، چراکه او با اقتدار، شریعت را تفسیر می‌کند و دربارهٔ پادشاهی خدا تعلیم می‌دهد. یکی از ویژگی‌های انجیل متی آن است که بیشترِ آموزه‌های عیسی را با هم در چند بخش گرد آورده‌است. این بخش‌های تعلیمی عبارتند از: ۱ - موعظه بر فراز کوه (فصلهای ۵–۷) ۲ - تعالیمی پیرامون دوازده شاگرد و مأموریت آنها (فصلa۰۱۰) ۳ - مَثَلهایی دربارهٔ پادشاهی آسمان
(فصلa۰۱۰) ۳ - مَثَلهایی دربارهٔ پادشاهی آسمان (فصل ۱۳) ۴ - تعلیم پیرامون معنی شاگردی (فصل ۱۸) ۵ - تعلیم پیرامون پایان عصر حاضر و آمدن پادشاهی آسمان (فصلهای ۲۴–۲۵) تقسیم‌بندی کلّی ۱ - تولد و کودکی عیسی (فصلهای ۱ و ۲) ۲ - آماده شدن عیسی برای رسالت خود (۳:۱ تا ۴:۱۲) ۳ - خدمات عیسی در جلیل (۴:۱۲ تا ۱۴:۱۲) ۴ - کناره‌گیری عیسی از جلیل (۱۴:۱۳ تا ۱۷:۲۱) ۵ - آخرین خدمات عیسی در جلیل (۱۷:۲۲ تا ۱۸:۳۵) ۶ - خدمات عیسی در یهودیه و نواحی شرق رود اردن (فصلهای ۱۹ و ۲۰) ۷ - هفته آخر زندگی زمینی عیسی و رنجهای او (فصلهای ۲۱
هفته آخر زندگی زمینی عیسی و رنجهای او (فصلهای ۲۱ تا ۲۷) ۸ - رستاخیز عیسی مسیح (فصل ۲۸) منابع. [تفسیر صوتی انجیل متی در سازمان جوانان ایرانی مسیحی
انجیل مَرقُس از نظر حجم کوتاه‌ترین انجیل است. این از آن سبب است که تعالیم مسیح را کمتر از سایر انجیل‌ها نقل می‌کند. توجه مرقس بیشتر به کارها و معجزات عیسی است؛ او با توصیف اینها ثابت می‌کند که عیسی پسر خداست (۱:۱؛ ۱۴:۶۱؛ ۱۵:۳۹). با این‌حال، تمام مطالب این انجیل به‌جز یک مورد، در انجیل مَتّی یا لوقا یافت می‌شود. امّا در تمام این موارد، شرح واقعه در انجیل مَرقُس مفصّلتر و شامل جزئیات بیشتر است. از این‌رو، بسیاری از صاحب‌نظران بر این باورند که متی و لوقا به‌هنگام نگارش اثر خود، انجیل مَرقُس را در نظر
به‌هنگام نگارش اثر خود، انجیل مَرقُس را در نظر داشته‌اند. شواهد موجود در این انجیل حاکی از آن است که مَرقُس انجیل خود را برای مسیحیان غیریهودی نگاشته‌است؛ برای مثال، او آداب و رسوم یهودیان را توضیح می‌دهد و نیز پس از به‌کار بردن کلمات آرامی، آنها را به یونانی ترجمه می‌کند. مَرقُس با استفاده از واژه‌هایی نظیر «بی‌درنگ» یا «دَر دَم» به معنای در همان لحظه ، تحرک و پویایی خاصی در سبک نگارش خود به‌وجود آورده‌است. ماجراهای تولّد و کودکی عیسی در این انجیل نیامده‌است، و وقایع با ظهور یحیای تعمیددهنده آغاز می‌شود.
قمه‌زنی (تطبیر) نوعی مراسمی مذهبی است که در میان برخی شیعیان رواج دارد و طی آن افراد با ضربه زدن توسط آلت برنده‌ای (قمه) بر سر خود باعث ایجاد جراحت و خونریزی در آن می‌شود. این نوع عزاداری در میان گروهی از شیعیان در مراسم عزاداری ماه محرم با هدف مواسات و ابراز علاقه و ارادت نسبت به حسین بن علی و همچنین تقویت خوی شجاعت و اعلام جهاد در راه اعتقادات انجام می‌شود. معمولاً شرکت کنندگان در این مراسم در صبح روز عاشورا با پوشیدن کفن به انجام این عمل مبادرت می‌کنند. این عمل گاهی بر کودکان نیز انجام می‌شود. انجام این
عمل گاهی بر کودکان نیز انجام می‌شود. انجام این عمل از دیرباز موجب بحث میان علمای شیعه بوده است؛ برخی از علما اجازه انجام این عمل را داده‌اند و برخی دیگر آن را موجب وهن اسلام دانسته و تحریم کرده‌اند. محمدصادق روحانی قمه‌زنی را نه تنها مجاز، بلکه از شعائر و مستحسن می‌داند. خمینی آن را در صورتی که موجب ضرر نباشد، بدون مانع می‌دانست. سید علی خامنه‌ای، ناصر مکارم شیرازی، محمد فاضل لنکرانی، عبدالله جوادی آملی، حسین نوری همدانی و سیدکاظم حائری از جمله کسانی هستند که قمه زنی را جایز نمی‌دانند.سید علی سیستانی تا به
قمه زنی را جایز نمی‌دانند.سید علی سیستانی تا به حال نظر رسمی اش دراین باره را اعلام نکرده است. اطرفیانش می‌گویند او در این مسئله نظر دارد ولی بنابر مصالحی ابراز نمی‌نماید. در اینگونه موارد مقلدینش باید به اعلم بعد او رجوع کنند. تاریخچه. در مورد مکان پیدایش این عمل، روایات مختلفی مطرح است. اما منطقی‌ترین روایت این است که اینگونه عزاداری از اردبیل و ترک‌های آذربایجانی به سایر اقوام فارس و عرب و سایر بلاد منتقل شده است. این مراسم ریشه عربی ندارد. از لحاظ تاریخی نیز انجام این عمل در ایران پیش از صفویه رواج
نیز انجام این عمل در ایران پیش از صفویه رواج نداشته است و هم‌اکنون نیز کاملاً مشخص نیست این عمل چگونه وارد ایران شده است. قمه زنی در دوران قاجاریه گسترش بیشتری یافت. اما در دوران رضاشاه مخالفت‌های زیادی با این قضیه شد. نخستین تلاش‌ها از سوی دولتمردان ایرانی برای برانداختن قمه زنی، توسط امیرکبیر آغاز شد، او برای این کار فتوای امام جمعه تهران را نیز گرفت که گفته بود که این رسم مخالف شریعت است. قمه زنی امروزه به مراسم عاشورا محدود نمانده است. حتی از عراق گزارش شده است که در مراسم سالگرد درگذشت پدر مقتدی صدر
شده است که در مراسم سالگرد درگذشت پدر مقتدی صدر در عراق مراسم قمه زنی به پا شده است. مخالفت‌ها با قمه‌زنی در ایران. سید محسن امین. او در کتاب خود «التنزیه الاعمال تشبیه» با استدلال و برهان فقهی می‌گوید انجام این عمل هیچ ثوابی ندارد و از نظر شرع حرام است. انتشار این کتاب موجی از مخالفت با وی را در سطح جامعه گسترانید، تا جایی که عده‌ای به مبارزه با وی پرداختند. تحریم قمه‌زنی و برخی دیگر از اشکال عزاداری با مخالفت شدید میرزای نائینی یکی از دو مرجع مهم ایرانیان مواجه شد اما دیگر مرجع تقلید مهم ایرانیان یعنی
مواجه شد اما دیگر مرجع تقلید مهم ایرانیان یعنی سید ابوالحسن اصفهانی به حمایت از سید محسن پرداخت. یعنی «به کاربردن شمشیرها (=قمه‌زنی) و زنجیرها و طبل‌ها و بوق‌ها و کارهایی مانند این امور که امروزه در دسته‌های عزاداری و در روز عاشورا معمول است اگر ضرری داشته باشد همه حرام و غیرشرعی است» خود این فتوا هم درگیری‌های فراوانی را باعث گردید. از مهم‌ترین مراجعی که جانب نائینی را گرفته‌اند می‌توان به محمدحسین کاشف الغطاء، سید محسن حکیم، ابوالقاسم خویی، سید عبدالله شیرازی، شهاب‌الدین مرعشی نجفی، محمدعلی اراکی، مرتضی
شهاب‌الدین مرعشی نجفی، محمدعلی اراکی، مرتضی حائری یزدی، میرزا هاشم آملی، حسین وحید خراسانی، جواد تبریزی، سید محمد شیرازی، سید صادق شیرازی، سید صادق روحانی، سید محمد شاهرودی، سید محمد وحیدی، سید تقی قمی، سید حسن قمی، سید رضا صدر، سید مصطفی خوانساری و سید محمد حجت اشاره کرد. مطهری. مرتضی مطهری در کتاب جاذبه و دافعه علی گفت: «قمه زنی و بلند کردن طبل و شیپور از ارتدکس‌های قفقاز به ایران سرایت کرد و چون روحیه مردم برای پذیرش آن آمادگی داشت همچون برق در همه جا دوید.» سیدعلی خامنه‌ای. سیدعلی خامنه‌ای در سخنرانی
سیدعلی خامنه‌ای. سیدعلی خامنه‌ای در سخنرانی در کهگیلویه و بویر احمد در جمع روحانیون در ماه محرم ۱۷/۰۳/۱۳۷۳ این باره گفت: قمه‌زنی در ایران. سیاست نظام جمهوری اسلامی در سال‌های اخیر بر جلوگیری از انجام مراسم قمه‌زنی بوده است. این سیاست گاه درگیری‌هایی را میان قمه‌زنان و نیروی انتظامی موجب شده است. در دی ماه ۱۳۸۷ در خمینی شهر به دلیل جلوگیری پلیس از قمه زنی، گروهی از قمه زنان با پلیس درگیر شدند و پس از پرتاب سنگ و کوکتل مولوتف به مأموران، به شهرداری این شهر حمله کردند. در درگیری بین مردم و پلیس سه نفر به ضرب
کردند. در درگیری بین مردم و پلیس سه نفر به ضرب گلوله زخمی شدند که یکی از آنها کشته شد. همچنین ۶۹ نفر از قمه زنان دستگیر و زندانی شدند. همچنین در شهریور ۸۸ در شب سالمرگ علی بن ابی‌طالب، بیست و یکم ماه رمضان، گروهی از قمه زنان با نیروهای انتظامی درگیر شدند. نظر روان‌تروماشناسان. در پژوهشی که در میان ۲۰۰ دانشجوی ایرانی انجام شد، ۱۲٫۵ درصد آزمودنی‌ها گزارش کردند که قربانی حداقل یک مورد سوءاستفاده دینی شده‌اند. این موارد شامل دیدن خون حیوانات قربانی‌شده و قمه‌زنی بود. در این مقالهٔ علمی که در مجلهٔ خشونت‌های
بود. در این مقالهٔ علمی که در مجلهٔ خشونت‌های میان‌فردی در آمریکا چاپ شده است، نوبخت و داله به این نتیجه رسیده‌اند که قربانی سوءاستفادهٔ دینی و آیینی شدن، به‌طور کلی، و قمه‌زنی، به‌طور خاص، می‌تواند در ظهور اختلالات روانی مانند اختلالات گسستگی نقش عمده‌ای داشته باشد.
سیوداد رئال استانی در مرکز اسپانیا، در جنوب غربی بخش خودمختار کاستیا-لامانچا است. این استان هم‌مرز با استان‌های کوئنکا، آلباسته، خائن، استان کوردوبا، باداخوس و تولدو است. مرکز استان شهر سیوداد رئال است. این استان ۱۰۲ دهستان دارد.
کانتابریا یکی از ۱۷ بخش خودمختار اسپانیا و یکی از ۵۰ استان آن است. کانتابریااستانی در شمال اسپانیا است. جغرافیا. این استان هم‌مرز با استان‌های لئون، پالنسیا، بورگس، آستوریاس و دریای کانتابریا است. این استان ۱۰۲ دهستان دارد. پایتخت بخش خودمختار و مرکز استان، شهر سانتاندر است. ۵۶۸٬۰۹۱ نفر در کاکرس زندگی می‌کنند. کانتابریا بخشی از اسپانیای سبز است، نامی که به نوار باریک بین دریای کانتابریا و کوه‌های کانتابریا در شمال اسپانیا گفته می‌شود. به آن سبز می‌گویند زیرا همانند جلگه شمال ایران بادهای نمناک وزیده از
زیرا همانند جلگه شمال ایران بادهای نمناک وزیده از اقیانوس اطلس در کوه‌های کانتابریا در دام می‌افتند و بر زمین می‌بارند. میانگین بارندگی در این استان ۱۲۰۰ میلی‌متر (نزدیک نصف بارش در انزلی) است که سبب رویش جنگل‌های با درختان پهن‌برگ در آن شده است. تاریخچه. کانتابریا یکی از جاهایی است که بیشترین آثار باستانی باقی‌مانده از دوران پیشینه سنگی را در جهان دارد. نگاره‌هایی برغار آلتامیرا از ۱۸٬۰۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ سال پیش باقی‌مانده است و به عنوان اثری جهانی در سازمان یونسکو به ثبت رسیده است.
کاسرس (اسپانیایی: Cáceres) استانی در غرب اسپانیا، در شمال بخش خودمختار اکسترمادورا است. این استان هم‌مرز با استان‌های تولدو، آبیلا، سالامانکا، باداخوس و کشور پرتغال است. مرکز استان شهر کاسرس است. شهر دیگر استان پلاسنسیا است. ۴۱۰٬۲۴۲ نفر در کاکرس زندگی می‌کنند که از این میان یک پنجم در شهر کاسرس ساکن هستند. این استان ۲۱۹ دهستان دارد.
بیسکای (اسپانیایی:Bizkaia) استانی در شمال اسپانیا، در جنوب بخش خودمختار سرزمین باسک است. بیسکای (، به اسپانیایی: ) یکی از استان‌های جامعه خودمختار باسک در شمال اسپانیاست که وارث لردنشین بیسکای تاریخی به‌شمار می‌آید و در کرانهٔ جنوبی خلیجی به همین نام واقع شده‌است. مرکز این استان و بزرگ‌ترین شهر آن، بیلبائو است. این استان هم‌مرز با دریای کانتابریا از شمال و استانهای کانتابریا، بورگوس، گوئیپوزکوا، آلاوا است. مرکز استان شهر بیلبائو است. جمعیت این استان ۱٬۱۳۳٬۴۴۴ نفر است (۲۰۰۲) که از این میان ۳۵٪ در شهر بیلبائو
نفر است (۲۰۰۲) که از این میان ۳۵٪ در شهر بیلبائو و ۸۸٪ در بیلبائو و حومه ساکن هستند. مساحت استان ۲٬۲۱۷ کیلومتر مربع است و ۱۱۱ دهستان دارد. بیسکای یکی از شناخته‌شده‌ترین و ثروتمندترین استان‌های اسپانیاست که از قرون وسطی به‌عنوان مرکز اصلی بازرگانی در اقیانوس اطلس مطرح بود و بعدها به یکی از بزرگ‌ترین قطب‌های صنعتی و مالی شبه‌جزیره ایبری تبدیل شد. با صنعت‌زدایی گسترده در دههٔ ۱۹۷۰، اقتصاد این استان بیشتر به بخش خدمات وابسته شد. ریشه‌شناسی. در زبان‌شناسی (برای نمونه کولدو میتخلنا) پذیرفته شده‌است که نام
(برای نمونه کولدو میتخلنا) پذیرفته شده‌است که نام «بیسکایا» با واژهٔ «بیسکَر» (مانند بیسکاروس در آکیتن) هم‌ریشه است؛ این نام‌ها در سراسر کشور باسک و فراتر از آن به‌خوبی ثبت شده‌اند و به‌معنای «برآمدگی» یا «خط‌الرأس کم‌ارتفاع» هستند (برای نمونه، نام «Iheldo bizchaya» در سال ۱۱۴۱ برای کوه ایگلدو در سن سباستین ثبت شده‌است). نام‌ها. «بیسکایا». بیسکایا نام رسمی این استان است و در اسناد رسمی و رسانه‌های ملی اسپانیا به همین نام شناخته می‌شود. این شکل در نسخهٔ باسکی قانون اساسی اسپانیا و همچنین قانون خودمختاری
قانون اساسی اسپانیا و همچنین قانون خودمختاری سرزمین باسک (مصوب ۱۹۷۹) به‌کار رفته‌است. در حال حاضر، تنها نام رسمی مورد تأیید شورای عمومی استان بیسکای و قوانین اسپانیا، چه در زبان اسپانیایی و چه در باسکی، همان «بیسکایا» است. «ویسکایا». "ویسکایا" نسخهٔ اسپانیایی‌شده این نام است که در اسناد غیررسمی به کار می‌رود و فرهنگستان سلطنتی زبان اسپانیایی آن را توصیه کرده‌است. این نام همچنین در نسخهٔ اسپانیایی قانون اساسی و قانون خودمختاری به‌کار رفته و به‌صورت مشترک با شکل رسمی استفاده می‌شود. تاریخچه. سکونت انسان در
شکل رسمی استفاده می‌شود. تاریخچه. سکونت انسان در بیسکای از دورهٔ میان‌پارینه‌سنگی آغاز شده‌است. شواهد باستان‌شناسی و نقاشی‌های غاری یافت‌شده در غارهای متعدد این منطقه بر آن گواهی می‌دهند. رومی‌ها حضور محدودی در منطقه داشتند و زبان باسکی و سنت‌های آن تا امروز حفظ شده‌اند. به‌گفتهٔ آنتون ارکورا، وایکینگ‌ها در این منطقه پایگاه بازرگانی داشتند که تا سال ۸۲۵ میلادی از آن بیرون رانده شدند. نام «مونداکا» احتمالاً ریشه‌ای وایکینگی دارد، و خور مونداکا آسان‌ترین مسیر برای رسیدن به رود ابرو و در انتهای آن، دریای
مسیر برای رسیدن به رود ابرو و در انتهای آن، دریای مدیترانه و مسیرهای بازرگانی بود. نخستین اشارهٔ ثبت‌شده به نام «بیسکای» (به لاتین: "Bizkai" و "Bizcai") در تاریخ‌نگاری آلفونسوی سوم در اواخر سدهٔ نهم میلادی آمده‌است، جایی که از مناطقی نام برده می‌شود که به فرمان آلفونسو اول دوباره اسکان داده شدند و برخی مناطق که «تحت مالکیت مردمان خود بودند»، از جمله بیسکای، تحت این روند قرار نگرفتند. در کدکس رودا در سدهٔ دهم میلادی نیز از بیسکای یاد شده‌است، جایی که از ازدواج ولاچکیتا، دختر سانچوی یکم پامپلونا با مونیوی
ولاچکیتا، دختر سانچوی یکم پامپلونا با مونیوی ولاس، کنت آلابا، در بیسکای سخن گفته شده‌است. همچنین در سال ۱۰۷۰ در سند اهدایی به صومعهٔ "Bickaga" در خور مونداکا ثبت شده‌است. در این دوره، بیسکای بخشی از پادشاهی ناوارا محسوب می‌شد. سپس به صورت منطقه‌ای خودمختار درآمد و در نهایت، به‌عنوان لردنشین بیسکای در تاج کاستیا ادغام شد. در عصر نوین، بیسکای به یکی از مناطق بازرگانی و صنعتی مهم تبدیل شد. بندر بیلبائو به‌سرعت به دروازهٔ اصلی کاستیا به اروپا بدل شد. در سده‌های نوزدهم و بیستم، فراوانی سنگ‌آهن مرغوب و نبود نظام
نوزدهم و بیستم، فراوانی سنگ‌آهن مرغوب و نبود نظام ارباب و رعیتی باعث رشد سریع صنعتی‌شدن منطقه شد. پارینه‌سنگی. پارینه‌سنگی میانه. نخستین شواهد سکونت انسان (گونهٔ نئاندرتال) در بیسکای به این دوره تعلق دارد. آثار موستری در سه محل یافت شده‌اند: بنتا لاپرا (کارانتسا)، کورتسیا (گچو) و موروا (در ناحیه دورانگو). پارینه‌سنگی پسین. غار سانتیمامی‌یه در کورتسوبی دارای آثار فرهنگ شاتل‌پِرونی (نسبت‌داده‌شده به نئاندرتال‌ها) است. مهم‌ترین جایگاه‌های سکونت انسان هوشمند ("Homo sapiens") در این منطقه: فرهنگ اورینیاسی: بنتا
sapiens") در این منطقه: فرهنگ اورینیاسی: بنتا لاپرا، کورتسیا و لومنچا (لکئیتیو) فرهنگ گراوتی: سانتیمامی‌یه، بولینکوبا (دورانگوآلده‌آ) و آتخورا (مارکینا) فرهنگ سولوتره: سانتیمامی‌یه و بولینکوبا فرهنگ ماگدالنی: سانتیمامی‌یه و لومنچا هنر پارینه‌سنگی نیز در منطقه حاضر است. غار بنتا لاپرا دارای کهن‌ترین نقاشی‌هاست که احتمالاً به دورهٔ اورینیاسی یا سولوتره تعلق دارد و حیواناتی مانند گاومیش کوهان‌دار و خرس به همراه نشانه‌های انتزاعی در آن دیده می‌شوند. نقاشی‌های غارهای آرنازا (گالدامس) و سانتیمامی‌یه به دوره‌های
آرنازا (گالدامس) و سانتیمامی‌یه به دوره‌های بعدی (ماگدالنی) مربوط می‌شوند. در آرنازا، گوزن ماده موضوع اصلی است و در سانتیمامی‌یه، گاومیش، اسب، بز و گوزن نقش بسته‌اند. میان‌سنگی. این دوره در بیسکای با فرهنگ آزیلی مشخص می‌شود. ابزارها کوچک‌تر و دقیق‌تر می‌شوند؛ شکار هنوز ادامه دارد، ولی ماهیگیری، گردآوری صدف و مصرف میوه‌های وحشی نیز اهمیت می‌یابد. سانتیمامی‌یه یکی از مهم‌ترین محوطه‌های این دوره است. دیگر محوطه‌ها: آرنازا، آتچتا (نزدیک سانتیمامی‌یه)، لومنچا، اورتیاگا، سانتا کاتالینا، بولینکوبا و سیلی‌برانکا
اورتیاگا، سانتا کاتالینا، بولینکوبا و سیلی‌برانکا هستند. نوسنگی. نخستین شواهد تماس با نوسنگی در کشور باسک به هزارهٔ چهارم پیش از میلاد می‌رسد، ولی تا آغاز هزارهٔ سوم پیش از میلاد، این منطقه به‌تدریج و بدون تغییرات اساسی، کشت کشاورزی و اهلی‌سازی گوسفند را پذیرفت. بیسکای تغییر چندانی را تجربه نکرد و فقط سه محل در این دوره شناخته شده‌اند: آرنازا، سانتیمامی‌یه و کوبی‌اگا (اِئا). نوآوری‌ها به گوسفند، بز اهلی و سفال اندکی محدود بود. هم‌زمان با فناوری‌های نوسنگی، مگالیت‌سازی (سنگ‌افراشت) نیز وارد منطقه شد و تا
مگالیت‌سازی (سنگ‌افراشت) نیز وارد منطقه شد و تا حدود ۱۵۰۰ پیش از میلاد رایج‌ترین شیوهٔ تدفین باقی ماند. عصر مس و عصر برنز. در دوره‌های عصر مس و عصر برنز، در حالی که جمعیت رو به افزایش بود، سکونت در فضای باز بیشتر شد، ولی استفاده از غارها و پناهگاه‌های طبیعی در بیسکای ادامه یافت. شکار اهمیتی کمتر یافت و مردم بیشتر به پرورش گوسفند، بز و مقدار کمی گاو تکیه داشتند. ابزارهای فلزی رایج شدند، ولی ابزارهای سنگی نیز همچنان به‌کار می‌رفتند. الگوهای سفال‌سازی تا پیش از ورود فرهنگ جام ناقوسی ادامه داشتند و بدون نقش
از ورود فرهنگ جام ناقوسی ادامه داشتند و بدون نقش بودند. محوطه‌های این دوره سراسر بیسکای را دربر می‌گیرند و بسیاری در فضای باز هستند، اما غارهای مهم پارینه‌سنگی همچنان مورد استفاده بوده‌اند. عصر آهن. محوطه‌های اندکی برای این دوره شناسایی شده‌اند. غارها عمدتاً ترک شده‌اند، ولی هنوز برخی یافته‌ها در آن‌ها دیده می‌شود. غارهای مهم مانند آرنازا، سانتیمامی‌یه و لومنچا همچنان سکونت‌گاه بوده‌اند. دورهٔ روم. جغرافی‌دانان رومی در سرزمینی که امروزه به‌نام بیسکای شناخته می‌شود، دو قبیله را شناسایی کرده‌اند:
شناخته می‌شود، دو قبیله را شناسایی کرده‌اند: «کاریستی‌ها» و «اوتریگون‌ها». قبیلهٔ کاریستی در بیسکای مرکزی، در شرق خور بیلبائو ساکن بودند و به شمال آلابا و برخی مناطق گیپوسکوا تا رود دبا نیز گسترش داشتند. قبیلهٔ اوتریگون در غربی‌ترین بخش بیسکای و آلابا ساکن بود و به استان‌های کانتابریا، بورگوس و لاریوخا نیز گسترش یافته بود. بر پایهٔ شواهد باستان‌شناسی، تاریخی و واژه‌شناسی، گمان می‌رود این قبایل به زبان باسکی سخن می‌گفته‌اند. مرزهای گویش بیسکایی زبان باسکی با قلمرو کاریستی‌ها هم‌پوشانی دارد، به‌جز مناطقی که