payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن فصل، کسب مقام چهارم در لا لیگا بود که سبب شد برای اولین بار پس از فصل ۹۷–۱۹۹۶ به لیگ قهرمانان اروپا راه پیدا کنند. در ۳ فوریه ۲۰۰۹، خاویر آگیره، پس از شروع ضعیفی که در آن فصل داشت و نتوانست در شش بازی نخست به پیروزی دست پیدا کند، از سمت خود به عنوان سرمربی برکنار شد. وی بعداً مدعی شد که پیش از آنکه اخراج شود، با فسخ متقابل قرارداد این تیم را ترک کرده است. اخراج او، یک نارضایتی عمومی را به وجود آورد و بسیاری معتقد بودند که او علت مشکلات اتلتیکو نبوده است. در این میان دیگو فورلان به حمایت از مربی سابق خود
در این میان دیگو فورلان به حمایت از مربی سابق خود برآمد و گفت: «اخراج خاویر راحت‌ترین کار بود، اما او دلیل مشکلات ما نبود. بازیکنان مقصر هستند زیرا ما خوب بازی نکردیم و اشتباهات زیادی مرتکب شدیم.» این امر منجر به انتصاب آبل رسینو به عنوان سرمربی جدید اتلتیکو شد. اتلتیکو در ادامه فصل عملکرد موفقی داشت و در پایان، با نشستن در خانه چهارم جدول لیگ، سهمیه حضور در مرحله پلی‌آف لیگ قهرمانان اروپا را به خود اختصاص داد. مهاجم این تیم، دیگو فورلان پس از به ثمر رساندن ۳۲ گل برای اتلتیکو در آن فصل جایزه پیچیچی و
۳۲ گل برای اتلتیکو در آن فصل جایزه پیچیچی و همچنین کفش طلای اروپا را بار دیگر به دست آورد. اتلتیکو این موفقیت داخلی را فرصتی برای تقویت تیم خود برای فصل آینده لیگ قهرمانان دانست. آنها داوید د خیا را از رده جوانان جایگزین دروازه‌بان کهنه کارشان لئو فرانکو کردند و بازیکن جوان و آینده دار رئال وایادولید، سرجیو آسنجو را به خدمت گرفتند. اتلتیکو همچنین مدافع رئال بتیس و بازیکن ملی پوش اسپانیایی، خوانیتو را در یک انتقال رایگان خریداری کرد. علیرغم فشار باشگاه‌های بزرگ برای خرید بازیکنان ستاره‌ای چون آگوئرو و
بزرگ برای خرید بازیکنان ستاره‌ای چون آگوئرو و فورلان، اتلتیکو همچنان به حفظ خط حمله قوی خود امیدوار بود تا در فصل جدید عملکرد موفقی داشته باشد. با این وجود، فصل ۱۰–۲۰۰۹ با شکست‌ها و گل‌های خورده بسیار، برای اتلتیکو ضعیف آغاز شد. در ۲۱ اکتبر، اتلتیکو در مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا توسط چلسی انگلیس با نتیجه ۴–۰ در هم کوبیده شد. این شکست باعث شد تا مدیران اتلتیکو اعلام کنند، سرمربی تیم، آبل رسینو باید این باشگاه را ترک کند. بعد از عدم موفقیت در جذب میکل لادروپ، فوتبالیست سابق دانمارکی، اتلتیکو مادرید رسماً
فوتبالیست سابق دانمارکی، اتلتیکو مادرید رسماً اعلام کرد که سرمربی جدید اتلتیکو در ادامه فصل بازیکن سابق این تیم، کیکه فلورس خواهد بود. موفقیت در لا لیگا و رقابت‌های اروپایی (حال–۲۰۰۹). با آمدن کیکه سانچز فلورس به عنوان مربی در اکتبر ۲۰۰۹، اتلتیکو شاهد تغییر بزرگی بود. اگرچه آنها در طول فصل ۱۰–۲۰۰۹ تا حدی در لالیگا عقب ماندند و نهایتاً در مکان نهم جدول قرار گرفتند، اما با کسب جایگاه سوم در گروه D از مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۱۰–۲۰۰۹ به جمع ۳۲ تیم مرحله یک‌شانزدهم نهایی لیگ اروپا راه پیدا کردند. بعد از
یک‌شانزدهم نهایی لیگ اروپا راه پیدا کردند. بعد از پشت سر گذاشتن گالاتاسرای، اسپورتینگ و والنسیا، با غلبه بر لیورپول در مرحله نیمه‌نهایی، به مصاف فولام در بازی نهایی رفتند. این بازی که در فولکسپارک‌اشتادیون شهر هامبورگ و به تاریخ ۱۲ مه ۲۰۱۰ برگزار شد با دو گلی که در نیمه نخست از وقت‌های معمول زده شد به تساوی ۱–۱ رسید. در نیمه دوم از وقت‌های اضافه و چهار دقیقه مانده به پایان بازی، گل دقیقه ۱۱۶ دیگو فورلان قهرمانی را برای اتلتیکو مادرید به ارمغان آورد. از زمان جام در جام اروپا ۶۲–۱۹۶۱، این اولین عنوان قهرمانی
جام در جام اروپا ۶۲–۱۹۶۱، این اولین عنوان قهرمانی اتلتیکو در رقابت‌های اروپایی بود. در کنار آن و در ۱۹ مه ۲۰۱۰ به فینال کوپا دل ری نیز رسیدند و با میزبانی نیوکمپ بارسلونا رو در روی سویا قرار گرفتند اما با نتیجه ۲–۰ شکست خوردند. پس از قهرمانی در لیگ اروپا، به همراه اینترمیلان به عنوان قهرمان لیگ قهرمانان در سوپر جام اروپا ۲۰۱۰ شرکت کردند. این بازی به تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۱۰ و در ورزشگاه لویی دوم در شهر موناکو برگزار شد. اتلتیکو با دو گل خوزه آنتونیو ریس و سرخیو آگوئرو پیروز و برای اولین بار قهرمان سوپرجام اروپا
پیروز و برای اولین بار قهرمان سوپرجام اروپا شد. اتلتیکو در فصل ۱۱–۲۰۱۰ عملکرد نسبتاً ناامیدکننده‌ای داشت و در لیگ تنها به جایگاه هفتم بسنده کرد. در محله یک چهارم نهایی از رقابت‌های کوپا دل ری و همچنین از مرحله گروهی لیگ اروپا حذف شد. این نتایج ضعیف در نهایت منجر شد تا قبل از آنکه فصل به پایان رسد کیکه از تیم جدا و مربی سابق سویا؛ گرگوریو مانزانو جایگزینش شود که در نهایت توانست سهمیه حضور در دور سوم مقدماتی لیگ اروپا را برای اتلتیکو فراهم کند. خود مانزانو در دسامبر ۲۰۱۱ پس از یک شروع ضعیف در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱
دسامبر ۲۰۱۱ پس از یک شروع ضعیف در لا لیگا ۱۲–۲۰۱۱ با دیگو سیمئونه جایگزین شد. سه سال پس از ایجاد لیگ اروپا، اتلتیکو با هدایت سیمئونه دومین قهرمانی خود را در این مسابقات کسب کرد و در فینال ۹ مه ۲۰۱۲ که در ورزشگاه ملی رومانی شهر بخارست برگزار شد، با دو گل از رادامل فالکائو و تک گل دیگو، اتلتیک بیلبائو را ۳–۰ شکست داد. به دنبال این قهرمانی در لیگ اروپا، اتلتیکو در سوپر جام اروپا ۲۰۱۲ به مصاف چلسی به عنوان قهرمان فصل قبل لیگ قهرمانان اروپا رفت. این دیدار به تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۱۲ و در ورزشگاه لویی دوم شهر موناکو
۳۱ اوت ۲۰۱۲ و در ورزشگاه لویی دوم شهر موناکو برگزار شد. اتلتیکو با هت-تریک فالکائو در نیمه اول و تک گل میراندا در نیمه دوم، ۴–۱ پیروز و قهرمان سوپر جام شد. در ۱۷ مه ۲۰۱۳، اتلتیکو در فینال کوپا دل ری ۲۰۱۳ و در یک بازی پرتنش که با اخراج یک بازیکن از هر دو تیم همراه بود، رئال مادرید را با نتیجه ۲–۱ شکست داد. این پیروزی خاتمه‌ای بر یک سریال ۱۴ ساله از ۲۵ بازی بدون برد در دربی مادرید برای اتلتیکو بود. فصل ۱۳–۲۰۱۲ برای اتلتیکو با سه جام به پایان رسید. در ۱۷ مه ۲۰۱۴ و در هفته آخر از لا لیگا ۱۴–۲۰۱۳، اتلتیکو
مه ۲۰۱۴ و در هفته آخر از لا لیگا ۱۴–۲۰۱۳، اتلتیکو توانست پس از یک تساوی ۱–۱ مقابل بارسلونا، برای اولین بار پس از سال ۱۹۹۶، بار دیگر طعم قهرمانی را در لا لیگا تجربه کند. از فصل ۰۴–۲۰۰۳، نخستین بار بود که تیمی جز بارسلونا یا رئال مادرید، عنوان قهرمانی را در لیگ تصاحب می‌کند. یک هفته بعد، اتلتیکو در اولین فینال خود در لیگ قهرمانان پس از سال ۱۹۷۴ به مصاف رئال مادرید رفت که اولین فینال بین دو تیم از یک شهر نیز بود. اتلتیکو در نیمه اول و با گل دقیقه ۳۶ از دیه‌گو گودین پیش افتاد و تا دقیقه سوم از وقت‌های اضافهٔ
گودین پیش افتاد و تا دقیقه سوم از وقت‌های اضافهٔ نیمه دوم برتری خود را حفظ کرد. در نهایت ضربه سر سرخیو راموس به توپ ارسالی از کرنر بازی را به تساوی کشاند. رئال با سه گل از بیل، مارسلو و رونالدو در نیمه دوم از وقت‌های اضافه ۴–۱ پیروز شد و فرصت کسب اولین قهرمانی را در لیگ قهرمانان از اتلتیکو گرفت. اتلتیکو بار دیگر و در فصل ۱۶–۲۰۱۵ خود را به فینال رساند و بار دیگر رئال مادرید را سد قهرمانی خود دید. پس از تساوی ۱–۱ در نود دقیقه وقت معمول بازی و تساوی بدون گل در وقت‌های اضافه، اتلتیکو ضربات پنالتی را با نتیجه ۵
وقت‌های اضافه، اتلتیکو ضربات پنالتی را با نتیجه ۵ بر ۳ واگذار کرد. در سال ۲۰۱۸ برای سومین بار به فینال لیگ اروپا راه پیدا کردند و حریف المپیک مارسی شدند. اتلتیکو در این بازی که در ورزشگاه پارک المپیک لیون برگزار شد با دو گل از گریزمان و گل دقیقه ۸۹ کاپیتان تیم، گابی که آخرین بازی خود را برای اتلتیکو انجام می‌داد، ۳–۰ پیروز شد و سومین جام خود را در لیگ اروپا فتح کرد. در ابتدای فصل بعد، سوپر جام اروپا ۲۰۱۸ با حضور دو تیم اتلتیکو مادرید به عنوان قهرمان لیگ اروپا و رئال مادرید، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در
اروپا و رئال مادرید، قهرمان لیگ قهرمانان اروپا در ورزشگاه آ. له کوک آرنای شهر تالین برگزار شد. اتلتیکو با پیروزی ۴–۲ در این بازی، یک سوپرجام دیگر را به جمع تالار افتخاراتش افزود. در ۲۲ مه ۲۰۲۱ و با پیروزی ۱–۲ در ورزشگاه خوزه زوریلا مقابل وایادولید، هفت سال پس از آخرین قهرمانی‌شان، برای یازدهمین بار قهرمان لا لیگا شدند. عملکرد در رقابت‌های بین‌المللی. اتلتیکو از زمان اولین حضورش در جام باشگاه‌های اروپا ۵۹–۱۹۵۸ به‌طور منظم در صحنه رقابت‌های اروپایی حاضر بوده و به دنبال آن وارد جام برندگان جام اروپا
بوده و به دنبال آن وارد جام برندگان جام اروپا (۶۲–۱۹۶۱)، اینتر-سیتیز فیرز کاپ (۶۴–۱۹۶۳)، جام یوفا (۷۲–۱۹۷۱) و سوپرجام اروپا (۱۰–۲۰۰۹) شده است. با سقوط به دسته پایینتر در فصل ۲۰۰۰–۱۹۹۹، اتلتیکو به مدت هفت سال از حضور در مسابقات اروپایی بازماند، اما از فصل ۰۸–۲۰۰۷، هر ساله در لیگ قهرمانان اروپا یا لیگ اروپا شرکت کرده و در هر دو رقابت عملکرد موفقی داشته است. آمار رقابت‌ها. "تا تاریخ ۷ دسامبر ۲۰۲۱" ورزشگاه و امکانات. اتلتیکو مادرید در طول تاریخ خود پنج ورزشگاه داشته است. اگرچه می‌توان "کمپو دِ ال پارال" را که
داشته است. اگرچه می‌توان "کمپو دِ ال پارال" را که در فصل ۳۲–۱۹۳۱ پذیرای بازی‌های این تیم بود، به این تعداد اضافه کرد، چرا که پس از عدم توافق با مالکان ورزشگاه متروپولیتانو و از آنجایی که کمپو دِ وایکاس شرایط میزبانی را نداشت، اتلتیکو ساکن این ورزشگاه شد. به دلیل خساراتی که در طول جنگ داخلی به متروپولیتانو وارد آمد، تا زمان بازسازی آن، ورزشگاه چامارتین از ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۰ و کمپو دِ وایکاس در فاصله سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳ میزبان بازی‌های خانگی اتلتیکو شدند. کمپو دِ وایکاس در سال ۱۹۴۰ شاهد اولین قهرمانی این تیم در
وایکاس در سال ۱۹۴۰ شاهد اولین قهرمانی این تیم در لیگ بود. اتلتیکو در طول تاریخ خود و به دلایل مختلف، از ورزشگاه سانتیاگو برنابئو نیز برای بازی‌های خانگی استفاده کرده است. زمین تمرین. مینی-ورزشگاه سرو دل اسپینو که در سیوداد دپورتیوا اتلتیکو دِ مادرید (شهرک ورزشی اتلتیکو مادرید) در ماخادائوندا، در حدود ۲۰ کیلومتری غرب مادرید واقع است، زمین تمرین این باشگاه و محل برگزاری بازی‌های تیم رزوز اتلتیکو است. این مرکز شامل زمین چمن طبیعی و مصنوعی و همچنین یک سالن ورزشی است. هر دو تیم بزرگسالان و جوانان در مراکز متعلق
است. هر دو تیم بزرگسالان و جوانان در مراکز متعلق به باشگاه تمرین می‌کنند. شهرک ورزشی جدید اتلتیکو که در الکالا د انارس قرار دارد، محل برگزاری بازی‌های تیم زنان و میزبان بازی‌های تیم جوانان این باشگاه در لیگ جوانان یوفا است. اتلتیکو همچنین یک آکادمی ورزشی را در ورزشگاه سرو دل اسپینو در ماخادائوندا و یک آکادمی را در بخارست رومانی اداره می‌کند، که اولین آکادمی آنها در اروپاست. آکادمی پاکستان. در اکتبر ۲۰۱۸، اتلتیکو مادرید اولین آکادمی خود را در پاکستان تأسیس کرد که در شهر لاهور مستقر و اولین آکادمی فوتبال
کرد که در شهر لاهور مستقر و اولین آکادمی فوتبال اروپایی در پاکستان است. در آوریل ۲۰۱۹، آنها «برنامه مدرسه فوتبال» را در لاهور اجرا و در اکتبر ۲۰۱۹، برنامه استعدادیابی را برگزار کردند.در فوریه سال ۲۰۲۰، فدراسیون فوتبال پاکستان لیگ فدراسیون فوتبال ۲۱–۲۰۲۰ را برگزار کرد که در آن اتلتیکو مادرید لاهور در گروه C قرار داشت و به عنوان یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای پاکستان شناخته شد. این تیم اولین بازی خود را در برابر "هزاره کول" انجام داد و با نتیجه ۲–۰ پیروز شد. تولیدکنندگان و حامیان مالی لباس. اتلتیکو کار خود را با
و حامیان مالی لباس. اتلتیکو کار خود را با لباس‌های آبی و سفیدی آغاز کرد که منعکس کننده رنگ‌های باشگاه والد آنها در آن زمان بود، اما هر دو تیم در سال ۱۹۱۱ لباس‌هایی با نوارهای قرمز و سفید به تن کردند که به رنگ‌های سنتی آنها تبدیل شد. این تغییر به وجود آمده به این سبب بود که بالاتنه‌های راه راه قرمز و سفید ارزان قیمت بودند، چون از نوعی پارچه که برای روکش کردن تشک‌ها به کار می‌رفت ساخته می‌شدند و پارچه‌های بلااستفاده به راحتی به پیراهن‌های فوتبال تبدیل می‌شد. لباس‌های این باشگاه از سال ۲۰۰۱ توسط نایکی تولید
لباس‌های این باشگاه از سال ۲۰۰۱ توسط نایکی تولید می‌شود، تا رقابت خود را با مارک رقیبش آدیداس؛ که یک قرارداد طولانی مدت با رئال مادرید بسته است، حفظ کند. حمایت مالی دولت جمهوری آذربایجان از پیراهن اصلی این باشگاه در فاصله سال‌های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، با شعار «سرزمین آتش»، توسط گزارشگران بدون مرز محکوم شد، و این تبلیغ را با تصویری که در آن نوارهای عمودی پیراهن اتلتیکو به میله‌های زندان تبدیل شده و لوگوی «آذربایجان، سرزمین سرکوب» روی آن قرار گرفته‌بود، به سخره گرفت. اتلتیکو مادرید اذعان داشت که قرارداد حمایت مالی
اتلتیکو مادرید اذعان داشت که قرارداد حمایت مالی آنها ابعادی سیاسی دارد که هدفش «ارائه تصویری بهتر از آذربایجان» است. در اوت ۲۰۱۴، بنیاد حقوق بشر هلسینکی با ارسال نامه‌ای به این باشگاه، خواستار آن شد تا به دلیل سوابق حقوق بشری آذربایجان، حمایت مالی از این کشور و ارائه تصویری بهتر از آن را پایان دهد و آن را «یکی از سرکوبگرترین کشورها در جهان» نامید. پیش از این و در فاصله سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ این باشگاه تحت حمایت مالی کلمبیا پیکچرز قرار داشت که لوگوی پیراهن و بعضاً خود پیراهن را تغییر می‌داد، همانگونه که
و بعضاً خود پیراهن را تغییر می‌داد، همانگونه که پیراهن دوم اتلتیکو را در زمان اکران مرد عنکبوتی ۲ تغییر داد. از آنجا که پا به پای اکران فیلم‌ها، پیراهن‌ها باید با سرعت معرفی و از مغازه‌ها عرضه می‌شدند، نایکی تصمیم گرفت که لوگوی حامی مالی را روی پیراهن‌های مدلی که از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ تولید می‌کرد قرار ندهد. هواداران. افراد مشهوری چون خواکین سابینا، بلن استبان، لیوا (خواننده)، آلوارو بائوتیستا، دنی مارتین، آنا روزا کویینتانا، خاویر باردم، سارا کاربونرو، پابلو ایگلسیاس توریون، El Langui، پدرو سانچز، Luis de
ایگلسیاس توریون، El Langui، پدرو سانچز، Luis de Guindos، روزندو مرکادو، José Tomás, Cayetano Martínez de Irujo، داوید مونیوز، ویل اسمیت، هریسون فورد، هلی بری، تام کروز، مت دیمون، وین دیزل، شارلیز ترون و کارل آنتونی تاونز، از هواداران این باشگاه هستند. اتلتیکو مورد حمایت فلیپه ششم؛ پادشاه اسپانیا، قرار گرفته و از سال ۲۰۰۳ رئیس افتخاری این باشگاه است.
درهٔ یَغناب یا یَغْناب دَرهٔ(تاجیکی:ЯғнобДара) منطقه‌ای در ناحیه عینی ولایت سغد تاجیکستان در میانه رشته‌کوه‌های زرافشان و حصار در شمال تاجیکستان و محل زندگی مردم یغنابی است. رود یغناب در این دره یغناب جریان دارد. یغناب مانند دیگر مناطق سغدنشین از دیرباز در بسیاری از دوران‌ها بخشی از شاهنشاهی‌های ایران بود. دره یغناب در سال ۱۸۷۰ تحت کنترل تزار روسیه الکساندر دوم قرار گرفت. اشتیاق وی برای تسخیر سرزمین‌های پنبه‌خیز در اواخر سده نوزدهم به تصرف عمده مناطق بسیاری از آسیای میانه توسط او انجامید. یغناب و بقیه
از آسیای میانه توسط او انجامید. یغناب و بقیه تاجیکستان بعدها بخشی از اتحاد شوروی شد اما به خاطر دورافتادگی یغناب، این منطقه در تمامی آن دوران خودمختاری خود را حفظ کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۰ جابجایی اجباری ساکنان آن توسط روس‌ها صورت پذیرفت. جغرافیا و اقتصاد. دره یغناب در بین ۸۰۰ تا ۳۰۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. قله‌های حدود ۵۰۰۰ متری در این منطقه سر به فلک کشیده‌اند. در این منطقه گرگ‌ها و خرس‌های زیادی زندگی می‌کنند. راه اصلی این دره به دنیای خارج باریک و آسفالت‌نشده‌است و از گردنه‌های سخت می‌گذرد
و آسفالت‌نشده‌است و از گردنه‌های سخت می‌گذرد که ۸ ماه در سال با خطر بهمن مواجه است. این راه تنها حدود ۳۰ کیلومتر طول دارد؛ اما پس از آن هنوز روستاهایی هستند که مردم مجبورند به آنجا با پای پیاده یا با استفاده از اسب و خر سفر کنند. حدود ۴۰۰ نفری که امروزه در این دره زندگی می‌کنند در بسیاری از ماه‌های زمستان در انزوا و بدون راه به بیرون از دره به‌سر می‌برند. ۹۰ درصد زمین‌های کشاورزی دره یغناب به کشت جو و نخود و گندم اختصاص یافته‌است. سیب زمینی پس از جنگ جهانی دوم به این دره رسید و اکنون در همه کشتزارهای آن
دوم به این دره رسید و اکنون در همه کشتزارهای آن کشت می‌شود و محصول زیادی می‌دهد. تقریباً هر خانوار در این دره چندین رأس خر و گاو و گوساله و گوسفند دارد که گله‌های آن‌ها گاه به چند صد رأس می‌رسد. مردم یغناب در فصل تابستان برای چهارپایان خود علوفه زیادی ذخیره می‌کنند، چون در زمستان برف زیاد می‌بارد. مردم خانه‌ها را با سوزاندن هیزم و مدفوع خشک شده احشام گرم می‌کنند. در خلال تابستان صدها هزار گوسفند از زمین‌های پست برای چرا به یغناب می‌آیند و در زمستان به فروبوم‌ها بازمی‌گردند. بزرگترین روستای امروز دره یغناب
بازمی‌گردند. بزرگترین روستای امروز دره یغناب پـِسکُن است که ۱۰ خانوار را در خود جای داده‌است. مردم. یغنابی‌ها از قدیم در ۳۳ روستای واقع در میانه رشته‌کوه‌های زرافشان و حصار در شمال تاجیکستان به صورت دسته جمعی سکونت داشتند. مقامات حزب کمونیست تاجیکستان در اوایل دهه ۱۹۷۰ برای کوچ دادن این مردم به مناطق هموار این کشور تصمیم گرفتند. آن‌ها علت این انتقال را خطر بهمن در منطقه برای روستاییان ذکر کردند اما علت اصلی آن فراهم آوردن نیروی کار بیشتر برای کشتزارهای پنبه در ظفرآباد بود. بقایای روستاهای خراب شده آن‌ها در
در ظفرآباد بود. بقایای روستاهای خراب شده آن‌ها در یغناب همچنان وجود دارد. برای مردم یغنابی این اقدام پیامدهای بسیار بدی داشت. سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ تمام اهالی دره یغناب را اجباری توسط بالگرد به دشت میرزاچول به واحد کشاورزی ظفرآباد بردند. آن شرایط جوی برای ساکنان کوهستان بسیار مشکل بود. مدت سه چهار سال بسیاری از مهاجران یغنابی فوت کردند و در محل جدید اقامت خود از سنن و زبان خود دور شدند. پس از سرنگونی اتحاد شوروی و استقلال تاجیکستان یغنابی‌ها بار دیگر اجازه یافتند تا به زادبوم خود بازگردند اما تنها تعداد کمی
تا به زادبوم خود بازگردند اما تنها تعداد کمی برای سکونت دائمی به منطقه بازگشتند. در سال ۱۹۶۹ حدود سه هزار نفر در دره یغناب سکونت داشتند که در ۳۰ روستا متشکل از ۷۵۶ خانه روستایی پراکنده بودند. امروز تنها ۴۰۹ نفر در یغناب زندگی می‌کنند که در ۱۵ روستا سکونت دارند. پس از کوچ اجباری توسط روس‌ها، بیشتر یغنابی‌های به شهر ظفرآباد در ۱۶۱ کیلومتری جنوب شرقی یغناب منتقل شدند. امروزه در ظفرآباد ۶۵۰۰ یغنابی سکونت دارند. با گذشت زمان بسیاری از آن‌ها نیز به دوشنبه، پایتخت کشور، کوچیده‌اند و در آنجا محله‌های ویژه خود را
کشور، کوچیده‌اند و در آنجا محله‌های ویژه خود را درست کرده و به یغنابی صحبت می‌کنند. تمامی آن‌ها به فارسی تاجیکی نیز تسلط کامل دارند.
مردم یَغنابی گروهی قومی ایرانی‌تبار در تاجیکستان هستند که به زبان یغنابی از زبان‌های ایرانی سخن می‌گویند. هم‌اکنون در ۱۶ روستا در درهٔ یغناب و برخی دیگر از مناطق تاجیکستان حدود ۱۱ هزار از یغنابی‌ها به سر می‌برند. زبان آنها از شاخه ایرانی هندواروپایی است یغنابی‌ها به دلیل دور افتاده بودن و کوهستانی بودن محل سکونتشان هنوز زبان و نژاد آریایی خود را حفظ کرده‌اند. یغناب مانند دیگر مناطق سغدنشین از دیرباز در بسیاری از دوران‌ها بخشی از شاهنشاهی‌های ایران بود. درهٔ یغناب در سال ۱۸۷۰ م. تحت کنترل تزار روسیه الکساندر
در سال ۱۸۷۰ م. تحت کنترل تزار روسیه الکساندر دوم قرار گرفت. اشتیاق وی برای تسخیر سرزمین‌های پنبه‌خیز در اواخر سدهٔ نوزدهم به تصرف عمدهٔ مناطق بسیاری از آسیای میانه توسط او انجامید. یغناب و بقیهٔ تاجیکستان بعدها بخشی از اتحاد شوروی شد اما به خاطر دورافتادگی یغناب، این منطقه در تمامی آن دوران خودمختاری خود را حفظ کرد تا اینکه در سال ۱۹۷۰ جابجایی اجباری ساکنان آن توسط روس‌ها صورت پذیرفت. جمعیت و کوچاندن اجباری. یغنابی‌ها از قدیم در ۳۳ روستای واقع در میانهٔ رشته‌کوه‌های زرافشان و حصار در شمال تاجیکستان به صورت
زرافشان و حصار در شمال تاجیکستان به صورت دسته‌جمعی سکونت داشتند. مقامات حزب کمونیست، تاجیکستان در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ برای کوچ‌دادن این مردم به مناطق هموار این کشور تصمیم گرفتند. آن‌ها علت این انتقال را خطر بهمن در منطقه برای روستاییان ذکر کردند اما علت اصلی آن فراهم آوردن نیروی کار بیشتر برای کشتزارهای پنبه در ظفرآباد بود. بقایای روستاهای ویران شده آن‌ها در یغناب همچنان وجود دارد. برای مردم یغنابی این اقدام پیامدهای بسیار بدی داشت. سال‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۷۱ تمام اهالی درهٔ یغناب را اجباری توسط بالگرد به دشت
اهالی درهٔ یغناب را اجباری توسط بالگرد به دشت میرزاچول به واحد کشاورزی ظفرآباد بردند. آن شرایط جوی برای ساکنان کوهستان بسیار مشکل بود. مدت سه چهار سال بسیاری از مهاجران یغنابی فوت کردند و در محل نو اقامت خود از سنن و زبان خود دور شدند. پس از سرنگونی اتحاد شوروی و استقلال تاجیکستان یغنابی‌ها بار دیگر اجازه یافتند تا به زادبوم خود بازگردند اما تنها تعداد کمی برای سکونت دائمی به منطقه بازگشتند. در سال ۱۹۶۹ حدود سه هزار نفر در درهٔ یغناب سکونت داشتند که در ۳۰ روستا متشکل از ۷۵۶ خانهٔ روستایی پراکنده بودند.
روستا متشکل از ۷۵۶ خانهٔ روستایی پراکنده بودند. امروز تنها ۴۰۹ نفر در یغناب زندگی می‌کنند که در ۱۵ روستا سکونت دارند. پس از کوچ اجباری توسط روس‌ها، بیشتر یغنابی‌های به شهر ظفرآباد در ۱۶۱ کیلومتری جنوب شرقی یغناب منتقل شدند. امروزه در ظفرآباد ۶٬۵۰۰ یغنابی سکونت دارند. با گذشت زمان بسیاری از آن‌ها نیز به دوشنبه، پایتخت کشور، کوچیده‌اند و در آنجا محله‌های ویژه خود را درست کرده و به یغنابی صحبت می‌کنند. تمامی آن‌ها به فارسی تاجیکی نیز تسلط کامل دارند. فرهنگ. روابط ساکنان یغناب از زمان‌های کهن با مردمان سایر
روابط ساکنان یغناب از زمان‌های کهن با مردمان سایر سرزمین‌های مجاور فقط در فصل گرما امکان‌پذیر است و در فصل زمستان با بارش برف زیاد و ریزش بهمن رفت‌وآمد به این مناطق قطع می‌شود. چنین وضعی باعث شده‌است تا زبان قدیمی مردم این قسمت از تاجیکستان و بسیاری از آداب و رسوم، سنن و ارزش‌های نیاکان آریایی و ایرانی‌نژادها تا حدی دست نخورده بماند. بامداد نخستین روز عید نوروز پسران و دختران نوجوان یغنابی با لباس‌های نو که به‌طور عمده شاد و از جنس اطلس است درحالی که کیسه‌های کوچک در دست دارند در یکجا تجمع می‌کنند. در
کوچک در دست دارند در یکجا تجمع می‌کنند. در نزدیکی روستای مَرغتیمَین (مَین به معنای روستا است) مزاری وجود دارد که مردم محلی آن را مزار «خواجه گلستان» می‌نامند. در روستای دیگری هم مزار «خواجه بوستان» وجود دارد که گویا برادر «خواجه گلستان» بوده و مزار خواهر او هم در پشت یکی از کوه‌های منطقه است. در فاصله‌ای نزدیک به روستای «نومیتکان» تنگه‌ای وجود دارد که آن را «دهنه» می‌نامند. در راه به سوی «دهنه» سنگ‌نگاره‌هایی کهن دیده می‌شود؛ نوشته‌ای به خط فارسی و با رنگ سیاه روی سنگی وجود دارد. در «دهنه»، آسیابی آبی و
سیاه روی سنگی وجود دارد. در «دهنه»، آسیابی آبی و پلی وجود دارد که مردم هنوز از آن‌ها استفاده می‌کنند. در دره یغناب مکتب یا مدرسه برای کودکان ۱۰ تا ۱۲ ساله به گونه سایر مناطق تاجیکستان وجود ندارد، پسربچه‌ها و دختربچه‌های اینجا در اتاق‌های کوچک تنها تا کلاس چهار درس می‌خوانند. بسیاری از کودکان تا بزرگ شدن زبان فارسی نمی‌دانند.
ژوزف آدام «جو» جوناس (زاده ۱۵ اوت ۱۹۸۹) از اعضای گروه موسیقی سه‌نفره جوناس برادرز است. او به همراه برادرانش، نیک و کوین این گروه را بنیان نهانده‌اند. جو و نیک مشترکاً، خوانندگان گروه هستند. این سه برادر در هفدهم اوت ۲۰۰۷ به عنوان مهمان در یک قسمت از سریال هانا مونتانا ظاهر شدند. این قسمت از سریال هانا مونتنا بعد از سری دوم از فیلم پر طرفدار مدرسهٔ موزیکال پخش شد که سبب شد افراد زیادی این سه پسر را ببینند و طرفدار آن‌ها شوند. همچنین آن‌ها در فیلمی از شبکهٔ دیزنی به نام کمپ راک هنرنمایی کردند. جوناس برادرز در
به نام کمپ راک هنرنمایی کردند. جوناس برادرز در این فیلم در نقش گروهی سه نفره به نام "کانکت تری" بازی کردند. جو نقش شان گری رهبر و خواننده گروه، نیک نقش نیت و کوین نقش جسن (گیتاریست‌های گروه) را ایفا کردند. سپس برادران جوناس در سریالی از شبکهٔ دیزنی به نام جوناس ظاهر شدند و کار موفق بازیگری خود را نیز کنار خوانندگی ادامه دادند. در سال ۲۰۱۰ سری دوم فیلم کمپ راک و سریال جوناس به نام جوناس ال ای نیز بر روی آنتن رفت. جو همچنین در چندین قسمت از مسابقهٔ پر طرفدار امریکن آیدل به عنوان داور مهمان حضور داشت. حضور در
آیدل به عنوان داور مهمان حضور داشت. حضور در فیلم‌ها. در سال ۲۰۰۸ در هانا مونتانا و Camp Rock :) در سال ۲۰۰۹ در Band in a Bus در سال ۲۰۱۰ در Camp Rock 2 حضور در سریال‌ها. در سال ۲۰۰۷ در هانا مونتانا از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ در JONAS L.A در سال ۲۰۱۰ درHot in Cleveland و Sonny With A Chance و داور مهمان در امریکن آیدل سابقه تئاتر. او در سال ۲۰۰۴ در تئاتر موزیکال La bohème بازی کرد. برادرها. کوین جوناس نیکولای جری «نیک» جوناس فرانکلین «فرانکی» ناتانئیل جوناس آلبوم‌های برادران جوناس. (It's About
جوناس آلبوم‌های برادران جوناس. (It's About Time (2006 (Jonas Brothers (2007 (A Little Bit Longer (2008 (Lines, Vines and Trying Times (۲۰۰۹ (Happiness begins (2019 آلبوم تکی: Fast Life. در سال ۲۰۱۱ جو جوناس تصمیم گرفت آلبوم تکی ای را بدون حضور برادرانش به بازار عرضه کند. این آلبوم را Fast Life نام نهاد که الهام گرفته از زندگی سریع و سرسام‌آور آن‌ها در هالیوود است. همچنین اولین آهنگ تکی ای که از این آلبوم به بازار عرضه کرد به نام See No More رتبهٔ ۹۸ را در جدول US آورد و موزیک ویدئوی این آهنگ نیز به تازگی
جدول US آورد و موزیک ویدئوی این آهنگ نیز به تازگی در اختیار عموم قرار گرفته‌است. زندگی شخصی. او ابتدا با مندی که یکی از دوستان خانوادگی اش به حساب میامد دوست بود و حتی آهنگ مندی در آلبوم اول برادران جوناس به این دختر بر می‌گردد. جو جوناس مدت کوتاهی با ای جی مایکلا دوست بود اما به علت دوری و مشغلهٔ کاری این رابطه را تمام کردند. سپس در سال ۲۰۰۸ اعلام شد که جو و تیلور سوئیفت مدتی است به‌طور پنهانی با هم در ارتباط هستند اما در ۱۱ نوامبر ۲۰۰۸ تیلور سوئیفت در مصاحبه‌ای با الن دی جنرس با عصبانیت اعلام کرد که طی
با الن دی جنرس با عصبانیت اعلام کرد که طی یک تماس تلفنی ۲۷ ثانیه‌ای رابطهٔ آن‌ها به پایان رسیده‌است. جو در دفاع از خود ابتدا در مای اسپیس شخصی اش نوشت که تیلور کسی بوده که تلفن را قطع کرده نه او و او حتی بارها تلفن زده اما تیلور تلفن را برنداشته اما در زمان کوتاهی نوشته‌اش را پاک کرد و ترجیح داد سکوت کند در مقابل تیلور آهنگ Forever&amp;Always را از آلبوم Fearless برای جو جوناس نوشت. بعد از فیلم برداری موزیک ویدئو ی Lovebug جو جوناس رابطه‌ای را با کمیلا بل شروع کرد که حدود یک سال باقی‌ماند اما در سال ۲۰۰۹
شروع کرد که حدود یک سال باقی‌ماند اما در سال ۲۰۰۹ اعلام شد که این رابطه هم به پایان رسیده‌است. البته تیلور سوئیفت نیز در سال ۲۰۱۹ در مصاحبه ای با الن دی جنرس اعتراف کرد که در مورد رابطه اش با جو جوناس کمی زیاده روی کرده است جو جوناس تحت تأثیر برخورد کمیلا بل و تیلور سوئیفت آهنگ Much Better از آلبوم Lines, Vines and Trying Times را همراه برادرانش نوشت. در سال ۲۰۱۰ جو جوناس به مدت کوتاهی با دمی لواتو بهترین دوستش و بازیگر زن مقابلش در دو فیلم کمپ راک قرار گذاشت. اما جو در کمتر از ۱ ماه و نیم اعلام کرد که به
اما جو در کمتر از ۱ ماه و نیم اعلام کرد که به علت اینکه دوستی اش با دمی برایش مهم تر است این رابطه را تمام کرد. یک ماه بعد جو جوناس شروع به رابطه‌ای با اشلی گرین بازیگر نقش آلیس در سری فیلم‌های گرگ و میش کرد اما در مارس ۲۰۱۱ بار دیگر اعلام شد که این زوج نیز با توافق و به علت مشغلهٔ کاری از یکدیگر جدا شده‌اند. او در سال ۲۰۱۷ پس از این که از سال ۲۰۱۶ با سوفی ترنر بازیگر سریال بازی تاج و تخت در رابطه بود در نهایت با وی نامزد کرد و در ۱ می ۲۰۱۹ با او ازدواج کرد و در نهایت این زوج در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دخترشان به دنیا
و در نهایت این زوج در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ دخترشان به دنیا آمد. در فوریهٔ ۲۰۲۱ ترنر همراه با جوناس در لس آنجلس دیده شدند و بعد از ان بسیاری با توجه به برآمده بودن شکم سوفی احتمال دادند این زوج در انتظار فرزند دومشان هستند. در ژوئیه ۲۰۲۲ دومین دخترشان به دنیا آمد. در سپتامبر ۲۰۲۳، جوناس از ترنر در میامی، فلوریدا درخواست طلاق داد.