payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رانده شد، کیم قلمرو کره را که تقریباً مرز‌ کنونی‌ بین‌ کره‌‌‌شمالی‌ و‌‌ چین است، بازگرداند. در طول حکومت سجونگ، کره شاهد پیشرفت‌هایی در علوم‌ طبیعی، کشاورزی، ادبیات، طب‌ سنتی‌ چینی و مهندسی بود. به دلیل چنین موفقیتی به سجونگ لقب «سجونگ بزرگ» داده شد. به یاد ماندنی‌ترین اقدام پادشاه سجونگ، ایجاد هانگول ، الفبای کره‌ای در سال ۱۴۴۳ است. هانگول در زمان خود توسط نخبگان علمی رد شد‌. استفاده روزمره از هانجا در نوشتن در نهایت توسط هانگول در نیمه پایانی قرن بیستم پیشی گرفت. شش وزیر کشته شده. پس از مرگ پادشاه سجونگ،
گرفت. شش وزیر کشته شده. پس از مرگ پادشاه سجونگ، پسرش مونجونگ میراث پدرش را ادامه داد اما به زودی در سال ۱۴۵۲، تنها دو سال پس از تاجگذاری بر اثر بیماری درگذشت و پسر دوازده ساله‌اش، دانجونگ جانشین او شد. علاوه بر دو نایب السلطنه، پرنسس‌ گیونگ‌هی (دختر مونجونگ) همچنین به عنوان نگهبان دانجونگ خدمت کرد و به همراه ژنرال کیم جونگ-سو تلاش کرد تا قدرت سلطنتی را تقویت کند. عموی دانجونگ؛ شاهزاده‌ اعظم‌ سویانگ، کنترل دولت را به دست گرفت و در نهایت برادرزاده خود را خلع کرد تا در سال ۱۴۵۵ هفتمین پادشاه چوسان شود و نام
کرد تا در سال ۱۴۵۵ هفتمین پادشاه چوسان شود و نام سجو را به خود اختصاص داد. پس از اینکه شش‌ وزیر‌ وفادار‌ به‌ دانجونگ تلاش کردند سجو را ترور کنند تا دانجونگ را به تاج و تخت بازگردانند، سجو شش وزیر را اعدام کرد و همچنین دانجونگ را در محل تبعیدش کشت. پادشاه سجو دولت را قادر ساخت تا تعداد دقیق جمعیت را تعیین کند و نیروها را به طور مؤثر تجهیز کند. او همچنین قوانین زمین را برای بهبود اقتصاد ملی اصلاح کرد و انتشار کتاب را تشویق کرد. مهمتر از همه، او نظام نامه اداره دولتی را گردآوری کرد (گیونگ‌گوک‌ دایجون)، که سنگ
دولتی را گردآوری کرد (گیونگ‌گوک‌ دایجون)، که سنگ بنای اداره سلسله شد و اولین شکل قانون اساسی را به صورت مکتوب در کره ارائه کرد. سجو بخش‌های اعظمی از از پایه‌های بسیاری از سیستم‌های موجود را تضعیف کرد، از جمله جیفیونجون (تالار شایستگی‌ها) که پیشینیان او، سجونگ و موجونگ با دقت آن را پایه‌گذاری کرده بودند. او هر چیزی را که نالایق می‌دانست ضعیف و کاهش داد و در دراز مدت عوارض بی‌شماری ایجاد کرد. بسیاری از این تنظیمات برای قدرت خود او انجام شد، بدون توجه به عواقب و مشکلاتی که پیش خواهد آمد‌‌. طرفداری او نسبت به
و مشکلاتی که پیش خواهد آمد‌‌. طرفداری او نسبت به وزرایی که او را در تصاحب تاج و تخت یاری کردند به افزایش فساد در رده‌های بالای عرصه سیاسی انجامید. ترتیبات نهادی و رونق فرهنگ. پسر ضعیف سجو، یجونگ، جانشین او به عنوان هشتمین پادشاه شد اما دو سال بعد در سال ۱۴۶۹ درگذشت و برادرزاده یجونگ، سئونگ‌جونگ، بر تخت سلطنت نشست. دوران سلطنت او چوسان شاهد شکوفایی و رشد اقتصاد ملی و ظهور دانشمندان نئوکنفوسیوس به نام ساریم بود که توسط سئونگ‌جونگ برای ورود به سیاست دربار تشویق شدند. او هونگ‌مون‌گوان را تأسیس کرد (هانجا:
تشویق شدند. او هونگ‌مون‌گوان را تأسیس کرد (هانجا: 弘文館)، کتابخانه سلطنتی و شورای مشورتی متشکل از دانشمندان کنفوسیوس، او با آنها در مورد فلسفه و سیاست‌های دولت بحث می‌کرد. او با انتشار کتاب‌های متعدد در زمینه‌های: جغرافیا، اخلاق و زمینه‌های مختلف دیگر، عصر طلایی فرهنگی را آغاز کرد که با سلطنت سجونگ رقابت می‌کرد. او همچنین در سال ۱۴۹۱، مانند بسیاری از پیشینیان خود، چندین لشکرکشی علیه جورچن‌ها در مرز شمالی برپا کرد. لشکر‌کشی به رهبری ژنرال هیو‌ جونگ موفقیت آمیز بود و جورچن‌های شکست خورده به رهبری قبیله اودیگه
بود و جورچن‌های شکست خورده به رهبری قبیله اودیگه (هانجا: 兀狄哈) به شمال رودخانه‌ یالو عقب نشینی کردند. یئونسانگون پسر پادشاه سئونگ‌جونگ در سال ۱۴۹۴ جانشین او شد. پاکسازی‌های ادبا. یئونسانگون اغلب به عنوان بدترین ستمگر در تاریخ چوسان در نظر گرفته می‌شود که دوران حکومتش با پاکسازی‌های‌ ادبای‌ کره‌ای بین سال‌های ۱۴۹۸ و ۱۵۰۶ مشخص می‌شود. رفتار او بعد از اینکه فهمید مادر بیولوژیکی او ملکه جونگهیون نیست بلکه ملکه‌ یون‌ خلع‌ شده است، که پس از مسموم کردن یکی از صیغه‌های سئونگ‌جونگ از روی حسادت و گذاشتن رد خراش روی
سئونگ‌جونگ از روی حسادت و گذاشتن رد خراش روی صورت سئونگ‌جونگ مجبور به نوشیدن سم شد، نامنظم شد‌‌. هنگامی که به او تکه‌ای از لباسی را نشان دادند که ظاهراً به خون مادرش آغشته شده بود که پس از نوشیدن سم استفراغ کرده بود، او دو تن از صیغه‌های سئونگ‌جونگ را که ملکه یون را متهم کرده بودند تا حد مرگ کتک زد و مادربزرگش، ملکه‌ بزرگ‌ مادر‌ اینسو را هل داد که پس از آن مرد. او همچنین دانشمندان ساریم را به دلیل نوشتن عباراتی در انتقاد از غصب تاج و تخت توسط سجو اعدام کرد. یئونسانگون همچنین هزار زن را از ولایات مختلف
کرد. یئونسانگون همچنین هزار زن را از ولایات مختلف چوسان گرفت تا به‌عنوان سرگرمی‌‌های او در قصر خدمت کنند و سونگ‌ کیونک‌ وان را به عنوان یک مکان شخصی برای شهوت‌رانی و عیش و تفریح خود اختصاص داد. او دفتر بازرسی مطبوعات را که وظیفه آن انتقاد از اقدامات و سیاست‌های نامناسب پادشاه بود و هونگ‌مون‌گوان (دفتر مشاوران ویژه) را لغو کرد. او استفاده از هانگول را در زمانی که مردم عادی از آن بر روی پوسترها برای انتقاد از پادشاه استفاده می‌کردند، ممنوع کرد. پس از دوازده سال حکومت نادرست، سرانجام در یک کودتا از قدرت خلع
سال حکومت نادرست، سرانجام در یک کودتا از قدرت خلع شد و برادر ناتنی‌اش چونگ‌جونگ در سال ۱۵۰۶ بر تخت سلطنت نشست. چونگ‌جونگ به دلیل شرایطی که او را بر تاج و تخت نشاند، یک پادشاه اساسا ضعیف بود. اما دوران سلطنت او همچنین شاهد دوره‌ای از اصلاحات قابل توجه بود که توسط وزیرش جو‌ گوانگ-جو، رهبر کاریزماتیک ساریم رهبری می‌شد. او برای تقویت خودمختاری محلی و روحیه جمعی در میان مردم یک سیستم خودگردانی محلی به نام هیانگیاک ایجاد کرد. او به دنبال کاهش شکاف بین فقیر و غنی با اصلاحات ارضی بود و زمین‌ها را به طور مساوی بین
با اصلاحات ارضی بود و زمین‌ها را به طور مساوی بین کشاورزان تقسیم کرد تا مقدار زمینها و تعداد بردگانی را که می توانست داشت محدود کند. نوشته‌های کنفوسیوس با ترجمه‌های بومی به طور گسترده در میان مردم منتشر شد و با کاهش تعداد بوروکرات‌ها به دنبال کاهش اندازه دولت بود. با توجه به وقایع‌نامه سالیانه سلسله چوسان، گفته می‌شد در این مدت هیچ مقامی جرئت دریافت رشوه یا سوء استفاده از مردم را نداشت زیرا به عنوان بازرس کل قانون را به شدت اجرا می‌کرد. این اصلاحات رادیکال در میان مردم بسیار محبوب بود، اما با مخالفت شدید
در میان مردم بسیار محبوب بود، اما با مخالفت شدید مقامات محافظه کار که به نشاندن چونگ‌جونگ بر تاج و تخت کمک کرده بودند مواجه شد. آنها نقشه کشیدند تا چونگ‌جونگ به وفاداری جو شک کند. جو گوانگ-جو اعدام شد و اکثر اقدامات اصلاحی او در سومین پاکسازی ادبا با او از بین رفت. برای نزدیک به ۵۰ سال پس از آن، سیاست دربار با مبارزات خونین و هرج و مرج بین جناح‌های حامی همسران رقیب و شاهزادگان خدشه دار شد. همسران خانواده سلطنتی از قدرت زیادی برخوردار بودند و در آن دوران به فساد‌های زیادی کمک کردند. دوره میانی (اواسط قرن
فساد‌های زیادی کمک کردند. دوره میانی (اواسط قرن شانزدهم تا اواسط قرن هفدهم). دوره میانی چوسان، با مبارزات شدید و خونین قدرت بین جناح‌های سیاسی مشخص شد که کشور را تضعیف و با تهاجمات گسترده ژاپن و منچوها تقریباً پادشاهی را سرنگون کرد. کشمکش جناحی. جناح ساریم در طول سلطنت یئونسانگون، چونگ‌جونگ و میونگ‌جونگ متحمل یک سری شکست‌های سیاسی شده بود، اما در زمان پادشاه‌ سئونجو، کنترل دولت را به دست آورد. جناج ساریم به زودی به گروه‌های مخالفی تقسیم شد که استادان سیاسی یا فلسفی‌شان آن‌ها را شرقی‌ها و غربی‌ها می‌نامند.
یا فلسفی‌شان آن‌ها را شرقی‌ها و غربی‌ها می‌نامند. شرقی‌ها عمدتاً از آموزه‌ها و فلسفه یی هوانگ و جو سیک پیروی می‌کردند در حالی که غربی‌ها از فلسفه یی آی و سونگ هون پیروی می‌کردند. در طی چند دهه، خود شرقی‌ها به جنوبی‌ها و شمالی‌ها تقسیم شدند. در قرن هفدهم غربی‌ها نیز برای همیشه به نورون و سورون تقسیم شدند. جناح‌ها در سلسله چوسان بر اساس تفاسیر متفاوت آنها از فلسفه کنفوسیوس شکل گرفتند که عمدتاً بر اساس اینکه استادشان چه کسی بود و به چه چیزی اعتقاد داشتند متفاوت بود. تناوب در قدرت در میان این جناح‌ها اغلب با
بود. تناوب در قدرت در میان این جناح‌ها اغلب با اتهامات خیانت و پاکسازی‌های خونین همراه بود که با هر تغییر رژیم، چرخه‌ای از انتقام را آغاز می‌کرد. یکی از نمونه‌ها، شورش جئونگ یئو-ریپ در سال ۱۵۸۹ است، یکی از خونین‌ترین پاکسازی‌های سیاسی چوسان. جئونگ یئو-ریپ، یکی از اعضای جناح شرقی، جامعه‌ای با گروهی از حامیانش تشکیل داده بود که برای مبارزه با واکو نیز آموزش نظامی دیده بودند. هنوز در مورد ماهیت و هدف گروه او اختلاف نظر وجود دارد، که منعکس کننده میل به یک جامعه بی‌طبقه بود و در سراسر هونام گسترش یافت. او
جامعه بی‌طبقه بود و در سراسر هونام گسترش یافت. او متعاقباً به توطئه برای شروع یک شورش متهم شد. جئونگ‌ چول، رئیس جناح غربی، مسئول بررسی این پرونده بود و از این رویداد برای تأثیرگذاری بر پاکسازی گسترده شرقی‌هایی که کوچک‌ترین ارتباطی با جئونگ یئو-ریپ داشتند، استفاده کرد که در نهایت ۱۰۰۰ تن از جناح شرقی در پی آن کشته یا تبعید شدند. تهاجمات ژاپنی‌ها. در طول تاریخ کره، دزدی‌های‌ دریایی به طور مکرر در دریا و در خشکی وجود داشت. تنها هدف نیروی دریایی چوسان تامین امنیت تجارت دریایی در برابر دزدان دریایی واکو بود.
تجارت دریایی در برابر دزدان دریایی واکو بود. نیروی دریایی با استفاده از شکل پیشرفته‌ای از فناوری‌های باروت از جمله توپ و تیرهای آتش به شکل سینگجیون که توسط هواچا (هواچا شامل یک ارابه دو چرخی می‌شد که صفحه‌ای پر از سوراخ‌ها که سینگیجون در آنها وارد می‌شد را حمل می‌نمود).‌ توانست حملات دزدان دریایی را دفع کند. در طول تهاجمات‌ ژاپنی‌ها‌ در‌ دهه ۱۵۹۰، تویوتومی هیده‌یوشی، با نقشه فتح سلسله مینگ با اسلحه‌های امپراتوری پرتغال، به همراه دایمیوها و سربازانش به کره حمله کرد و قصد داشت از کره به عنوان یک پله برای
حمله کرد و قصد داشت از کره به عنوان یک پله برای تصرف چین استفاده کند. اختلافات جناحی در دربار چوسان، ناتوانی در ارزیابی توانایی نظامی ژاپن و تلاش‌های ناموفق در دیپلماسی منجر به آمادگی ضعیف چوسان شد. استفاده ژاپنی‌ها از سلاح‌های گرم برتر، بخش‌های جنوبی شبه‌جزیره‌ کره را ظرف چند ماه اشغال کرد، و هم هانسئونگ (سئول کنونی) و هم پیونگ‌یانگ تصرف شدند. زمانی که دریاسالار یی‌ سون‌ شین ناوگان‌ تهاجمی ژاپنی را نابود کرد، تهاجم کند شد. مقاومت‌های محلی و چریکی که در نهایت شکل گرفت نیز کمک کرد تا پیشروی ژاپن کند شود و
شکل گرفت نیز کمک کرد تا پیشروی ژاپن کند شود و پیروزی‌های قاطع دریایی توسط دریاسالار یی کنترل مسیرهای دریایی را در دست کره‌‌ای‌ها قرار داد و خطوط تدارکات ژاپن را به شدت مختل کرد. علاوه بر این، سلسله مینگ در طرف کره‌ای‌ها مداخله کرد و در سال ۱۵۹۳ نیروی بزرگی را فرستاد که ژاپنی‌ها را همراه با کره‌ای ها عقب راند. در طول جنگ، کره‌ای‌ها سلاح‌های گرم قدرتمند و کشتی‌های‌ لاک‌پشتی تولید کردند. نیروهای چوسان و مینگ، ژاپنی‌ها را به طور ارزشمندی شکست دادند. پس از جنگ روابط بین کره و ژاپن تا سال ۱۶۰۹ به طور کامل به
روابط بین کره و ژاپن تا سال ۱۶۰۹ به طور کامل به حالت تعلیق درآمد. تهاجمات چینگ (منچوها). پس از تهاجم ژاپن شبه‌جزیره کره ویران شد. در همین حال نورهاچی (سلطنت: ۱۶۲۶–۱۵۸۳) رئیس جورچن‌های‌ ژیانژو، در حال متحد کردن قبایل جورچن در منچوری بود و به یک ائتلاف قوی تبدیل شده بود. دلیل این که مردم جورچی بعد‌ها منچو نامیده شدند این بود که پسر نورهاچی؛ هونگ تایجی (متولد: ۱۶۴۳–۱۶۲۶) نام این قوم را به منچو تغییر داد. نورهاچی و سلسله مینگ پس از اعلام هفت‌‌ شکایات علیه مینگ در سال ۱۶۱۸، درگیر چندین کشمکش و نبرد نظامی شدند.
در سال ۱۶۱۸، درگیر چندین کشمکش و نبرد نظامی شدند. در چنین مواقعی نورهاچی به کمک گوانگ‌هیگون از چوسون (سلطنت: ۱۶۲۳–۱۶۰۸) نیاز داشت و این درخواست دولت کره را در موقعیت دشواری قرار می‌داد زیرا دربار مینگ نیز درخواست کمک از چوسان را کرده بود. گوانگ‌هیگون سعی کرد بی‌طرفی خود را حفظ کند، اما اکثر مقامات به دلیل حمایت نکردن از مینگ که چوسون را در طول تهاجمات هیده‌یوشی نجات داده بود، با او مخالفت کردند. در سال ۱۶۲۳، گوانگ‌هیگون از قدرت خلع شد و اینجو از چوسان (سلطنت: ۱۶۴۹–۱۶۲۳)، جانشین آن شد، اینجو حامیان
(سلطنت: ۱۶۴۹–۱۶۲۳)، جانشین آن شد، اینجو حامیان گوانگ‌هیگون را تبعید کرد و سیاستی برعکس را نسبت به پادشاه پیشین در پیش گرفت. پادشاه جدید تصمیم گرفت آشکارا از مینگ حمایت کند، اما شورشی به رهبری فرمانده نظامی یی‌ گوال در سال ۱۶۲۴ شروع شد و دفاع نظامی چوسون در شمال را از بین برد. حتی پس از سرکوب شورش، پادشاه اینجو مجبور شد نیروهای نظامی خود را برای تضمین ثبات پایتخت اختصاص دهد و سربازان کمتری را برای دفاع از مرزهای شمالی باقی بگذارد. در سال ۱۶۲۷، یک ارتش ۳۰,۰۰۰ نفری جورچن به رهبری برادرزاده نورهاچی، آمین، بر
نفری جورچن به رهبری برادرزاده نورهاچی، آمین، بر نیروهای دفاعی چوسان غلبه کرد. پس از یک لشکرکشی سریع با کمک یانگبان شمالی که از گوانگ‌هیگون حمایت کرده بودند، جورچن‌ها معاهده‌ای را تحمیل کردند که چوسان را مجبور به پذیرش «روابط برادرانه» با پادشاهی جورچن کرد. از آنجایی که اینجو بر سیاست‌های ضد منچویی خود پافشاری کرد، امپراتور چینگ، هونگ تایجی، یک ارتش اعزامی تنبیهی متشکل از ۱۲۰,۰۰۰ نفر را در سال ۱۶۳۶ به چوسون فرستاد. پادشاه اینجو که شکست خورده بود مجبور شد به روابط خود با مینگ پایان دهد و به جای آن، چینگ را
روابط خود با مینگ پایان دهد و به جای آن، چینگ را به عنوان اختیار دار و حکومت مطلق چین بشناسد. جانشین اینجو هیوجونگ از چوسان (سلطنت:۱۶۵۹–۱۶۴۹) سعی کرد ارتشی تشکیل دهد تا دشمنانش را دور نگه دارد و برای انتقام چینگ را فتح کند، اما هرگز نتوانست طبق نقشه‌هایش عمل کند. علیرغم برقراری مجدد روابط اقتصادی با ورود رسمی به سیستم باج‌گذاری امپراتوری چین، رهبران و روشنفکران چوسان همچنان از منچوها خشمگین بودند و آنها را بربر می‌دانستند و سلسله مینگ را مرکز جهان متمدن می‌دانستند. روشنفکران چوسان که وابستگی سیاسی و فرهنگی
روشنفکران چوسان که وابستگی سیاسی و فرهنگی به سلسله مینگ داشتند هنگامی که چینگ مینگ را سرنگون کرد، مجبور شدند هویت دولتی خود را دوباره بررسی کنند و منجر به هجوم پناهندگان مینگ به چوسون شد. در نتیجه چوسان ایدئولوژی‌ چین‌ کوچک معروف به سوجونگهوا را ایجاد کرد. یانگمین کیم مطابق گفته‌اش «بر این باور بود که چوسان چینی بودن را به طور واقعی تجسم می‌داد، در حالی که سایر کشورهای همسایه در مواجهه با سلطه بربرها بر مرکز جهان متمدن نتوانستند این کار را انجام دهند». مجموعه‌ای از آیین‌های استاندارد شده و نمادهای متحد
از آیین‌های استاندارد شده و نمادهای متحد کننده در اواخر چوسان کره به منظور حفظ حس هویت فرهنگی ایجاد شده بود. مدت‌ها پس از تسلیم شدن به چینگ، دربار چوسان و بسیاری از روشنفکران کره‌ای همچنان از دوره‌های سلطنت مینگ استفاده می‌کردند، مانند زمانی که محققی سال ۱۸۶۱ را به‌عنوان «دویست و سی و چهارمین سال چونگ‌جن» نام‌گذاری کرد. دوره متأخر (اواسط قرن هفدهم تا اواخر قرن نوزدهم). ظهور سیلهاک و رنسانس چوسان. پس از تهاجمات از سوی ژاپن و منچوری، چوسان یک دوره صلح نزدیک به ۲۰۰ ساله را تجربه کرد. در این دوره چوسان شاهد
به ۲۰۰ ساله را تجربه کرد. در این دوره چوسان شاهد ظهور سیلهاک (فراگیری عملی) بود. گروه اولیه علمای سیلهاک از اصلاحات همه جانبه در معاینه خدمات ملکی، مالیات، علوم طبیعی و بهبود فنون کشاورزی و مدیریت کشاورزی حمایت کردند و هدف آنها بازسازی جامعه چوسون پس از ویران شدن آن توسط دو تهاجم بود. تحت رهبری کیم‌ یوک، وزیر ارشد پادشاه هیونجونگ، اجرای اصلاحات هم برای درآمدهای دولت و هم برای دهقانان بسیار سودمند بود. در سال ۱۶۶۶، در دوران سلطنت هیونجونگ، هندریک‌ هامل هلندی پس از بیش از سیزده سال اسارت، کره را ترک کرد. از
پس از بیش از سیزده سال اسارت، کره را ترک کرد. از سال ۱۶۷۰ تا ۱۶۷۱، کره قحطی ویرانگری را که ناشی از هوای سرد و برداشت کم محصولات کشاورزی بود، تحمل کرد. اگرچه اندازه‌گیری تعداد کشته‌شدگان همچنان دشوار است، اما ممکن است صدها هزار کره‌ای جان خود را از دست داده باشند. در مجموع، محققان تخمین می‌زنند که قحطی‌ کیونگسین و قحطی اولبیونگ در سال‌های ۱۶۹۵-۱۶۹۶ ممکن است ۲۳ تا ۳۳ درصد از جمعیت کره را کشته باشند. حومه شهرها از این فجایع آسیب دیدند و رشد جمعیت در بیشتر قرن هجدهم همچنان پایین ماند. سیستم همزیستی بین
قرن هجدهم همچنان پایین ماند. سیستم همزیستی بین جنوبی‌ها و غربی‌ها که پس از کودتای اینجو ایجاد شد شروع به سقوط کرد. پس از مناظره یسونگ، درگیری‌های جناحی به ویژه در دوران سلطنت پادشاهان سوکجونگ و گیئونگ‌جونگ شدت گرفت. با واژگونی‌های سریع جناح حاکم، معروف به هوانگوک (هانجا: 換局؛ به معنای واقعی کلمه تغییر در وضعیت امور)، که امری عادی بود در اوایل سلطنت سوکجونگ، جنوبی‌ها توانستند به یک جناح حاکم تبدیل شوند که این باعث از دست رفتن قدرت غربی‌ها شد‌‌. اما به قدرت رسیدن جنوبی‌ها موقتی بود زیرا سوکجونگ معتقد بود جناح
جنوبی‌ها موقتی بود زیرا سوکجونگ معتقد بود جناح سیاسی قدرت پادشاه را تضعیف می‌کند و شروع به واژگونی‌های سریع جناح حاکم کرد که منجر به کشتار خونین بین جناح‌ها شد. پس از سه پا‌کسازی خونین از جناح هوانگوک، جنوبی‌ها نفوذ خود را در دولت مرکزی از دست دادند و غربی‌های حاکم به دو دسته نورون تندرو که جنوبی‌ها را رد کردند و سورون میانه رو که با جنوبی‌ها دوست بودند تقسیم شدند. این تغییر منجر به رادیکالیسم‌ سیاسی شد که سایر جناح‌ها را آنهایی می‌دانست که باید حذف شوند. در پاسخ به این عمل پادشاهان بعدی: یئونگجو (سلطنت:
در پاسخ به این عمل پادشاهان بعدی: یئونگجو (سلطنت: ۱۷۷۶–۱۷۲۴) و جئونگجو (سلطنت: ۱۸۰۰–۱۷۷۶)، عموماً «تانگ پیونگ چاک» را دنبال می‌کردند که به معنی سیاست حفظ تعادل و برابری بین جناح‌ها بود. این دو پادشاه رنسانس دوم پادشاهی چوسان را رهبری کردند. نوه یئونگجو، پادشاه روشنفکر جئونگجو اصلاحات مختلفی را در طول سلطنت خود به اجرا گذاشت، به ویژه کیوجانگ‌گاک، که یک کتابخانه سلطنتی بود را به منظور بهبود موقعیت فرهنگی و سیاسی چوسان تأسیس و افسرانی با استعداد را برای اداره کشور استخدام کرد. پادشاه جئونگجو همچنین ابتکارات
کشور استخدام کرد. پادشاه جئونگجو همچنین ابتکارات اجتماعی جسورانه‌ای را رهبری کرد و موقعیت‌های دولتی را به روی کسانی باز کرد که قبلاً به دلیل موقعیت اجتماعی‌شان ممنوع شده بودند. پادشاه جئونگجو از حمایت بسیاری از علمای سیلهاک برخوردار بود و همچنین دور دوران سلطنتش فرهنگ عامه چوسان شاهد رشد و توسعه بیشتر بود. در آن زمان گروهی از علمای سیلهاک، افراد را تشویق می‌کردند تا در سنت‌های دولتی و سبک زندگی تأمل کنند و مطالعاتی را درباره کره آغاز کردند که به تاریخ، جغرافیا، سنگ‌نوشته و زبان آن می‌پرداخت. دولت در دستان
سنگ‌نوشته و زبان آن می‌پرداخت. دولت در دستان خویشاوندان سببی. پس از مرگ پادشاه جئونگجو، چوسان با مشکلات بیرونی و داخلی سختی مواجه شد. در داخل، بنیان قانون و نظم ملی در نتیجه سیاست سِدو (حکومت خویشاوندان سببی) که در دست خویشاوندان سببی سلطنتی بود سست شد. سانجو جوان در سال ۱۸۰۰ جانشین پدرش پادشاه جئونگجو شد. با مرگ جئونگجو، جناح نورون با نایب‌ السلطنگی ملکه‌ دواگر‌‌ جئونگ‌سون که خانواده وی پیوندهای محکمی با جناح داشت، قدرت را به دست گرفت و آزار و اذیت کاتولیک‌ها را آغاز کرد. با این حال پس از بازنشستگی و مرگ
را آغاز کرد. با این حال پس از بازنشستگی و مرگ ملکه دواگر، نورون‌ها به تدریج برکنار شدند، در حالی که از طایفه آندونگ کیم، کیم‌ جو‌سون، پدر ملکه‌ سان‌ون، قدرت یافتند و به تدریج آندونگ کیم‌ها بر دربار مسلط شدند. با تسلط آندونگ کیم‌ها، دوران سیاست سِدو آغاز شد. خویشاوندان سببی با قدرت مهیب خود موقعیت‌های حیاتی در دولت را در انحصار خود درآوردند و بر صحنه سیاسی تسلط داشتند آنها در جانشینی تاج و تخت نیز مداخله کردند‌. پادشاهان این دوره اقتدار سلطنتی نداشتند و نمی‌توانستند بر دولت حکومت کنند. سایر خانواده‌های
نمی‌توانستند بر دولت حکومت کنند. سایر خانواده‌های اشرافی که تحت تأثیر قدرت اعمال شده توسط خویشاوندان سببی سلطنتی قرار گرفته بودند و نمی‌توانستند صحبت کنند. از آنجایی که قدرت در دستان خویشاوندان سببی سلطنتی متمرکز شده بود، در روند حکومتی بی‌نظمی به وجود آمد و فساد بیداد کرد. از سمت اشخاص خواهان قدرت و منصب مبالغ هنگفتی به عنوان رشوه به دودمان خویشاوندان سببی که قدرتمند بودند ارائه می‌شد تا به مناصب‌‌هایی با رتبه‌های اسمی بالا دست یابند. حتی پست‌های رده پایین هم خرید و فروش می شد. این دوره که ۶۰ سال به طول
هم خرید و فروش می شد. این دوره که ۶۰ سال به طول انجامید، شاهد تجلی فقر شدید در میان مردم کره و شورش‌های بی‌وقفه در مناطق مختلف این کشور بود. در روابط خارج نیز چوسان به طور فزاینده‌ای انزواطلب شد و حاکمان آن به دنبال محدود کردن تماس با کشورهای خارجی بودند. پایان سلسله. در سال ۱۸۶۳، پادشاه‌ گوجونگ تاج و تخت را به دست گرفت. اما پدرش، هیونگسان تا زمانی که گوجونگ به بزرگسالی رسید به جای او حکومت کرد. در اواسط دهه ۱۸۶۰، نایب‌السلطنه هیونگسان طرفدار اصلی انزواطلبی و ابزار آزار و اذیت کاتولیک‌های بومی و خارجی بود.
و ابزار آزار و اذیت کاتولیک‌های بومی و خارجی بود. سیاستی که مستقیماً به لشکرکشی‌ فرانسوی‌ها علیه‌ کره در سال ۱۸۶۶ منجر شد. سال‌های اولیه حکومت او چوسان شاهد تلاش زیادی برای بازسازی کاخ ویران شده گیونگ‌بوک‌گونگ مقر قدرت سلطنتی بود. از سال ۱۸۶۲ تا ۱۸۶۴، جنبش شورشی که توسط پیروان دونهاک و رهبر مذهبی چوئه‌‌ جه-او هدایت می‌شد، ارتشی دهقانی را برای تصرف بخش‌های جنوبی کره جمع کرد تا اینکه چوئه در سال ۱۸۶۴ اعدام شد. در طول سلطنت نایب‌السلطنه، قدرت و اقتدار خانواده‌های خویشاوندان سببی مانند آندونگ کیم‌ها به شدت
خویشاوندان سببی مانند آندونگ کیم‌ها به شدت کاهش یافت. او برای خلاص شدن از شر طایفه آندونگ کیم و طایفه پونگیانگ جو، افراد را بدون اشاره به وابستگی‌های حزبی یا خانوادگی ارتقا می‌داد و برای کاهش بار مردم و استحکام پایه اقتصاد ملت، نظام مالیاتی را اصلاح کرد. در سال ۱۸۷۱، نیروهای ایالات متحده و کره درگیر شدند‌‌ که تلاشی برای «دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار» پس از حادثه‌ ژنرال‌ شرمن در سال ۱۸۶۶ بود‌. در سال ۱۸۷۳، پادشاه گوجونگ فرمانروایی سلطنتی خود را اعلام کرد. پس از بازنشستگی هیونگسان، ملکه مین (که بعدها امپراتریس
بازنشستگی هیونگسان، ملکه مین (که بعدها امپراتریس میئونگ سئونگ نامیده شد) قدرتی در دربار شد و افراد خانواده‌اش که از طایفه یئوهیونگ مین بودند را در مناصب عالی دربار قرار داد. ژاپن‌ پس از اصلاحات میجی، فناوری نظامی غربی را به دست آورد و در سال ۱۸۷۶ چوسان را مجبور به امضای پیمان‌ گانگوا کرد. این قانون به شهروندان ژاپنی که در کره زندگی می‌کرند حقوق فراسرزمینی اعطا کرد و دولت کره را مجبور کرد به‌طور مشخص سه بندر: بوسان، اینچئون و ونسان را به روی ژاپن باز کند. با امضای اولین معاهده نابرابر، کره در برابر نفوذ
با امضای اولین معاهده نابرابر، کره در برابر نفوذ قدرت‌های امپریالیستی آسیب پذیر شد و بعدها این معاهده باعث ضمیمه‌ شدن‌ کره‌ به‌ ژاپن شد. همچنین در سال ۱۸۸۵ نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، بندر‌ همیلتون را برای مدت کوتاهی اشغال کرد. بسیاری از کره‌ای‌ها، ژاپنی‌ها و نفوذ خارجی بر سرزمین آنها و حکومت ظالمانه فاسد سلسله چوسان را تحقیر می‌کردند. در سال ۱۸۸۱، بیه‌ئولگیگون که یک واحد نظامی نخبه مدرن با مربیان ژاپنی بود تشکیل شد. حقوق سایر سربازان به تعویق افتاد و در سال ۱۸۸۲ سربازان شورشگر به افسران ژاپنی حمله
و در سال ۱۸۸۲ سربازان شورشگر به افسران ژاپنی حمله کردند و حتی ملکه را مجبور کردند به حومه شهر پناه ببرد. در سال ۱۸۹۴، انقلاب‌ دهقانی‌ دونگهاک؛ قیامی از کشاورزان در یک شورش توده‌ای بود‌ و رهبر دهقانان جئون بونگ‌-جون نیروهای حاکم محلی جو بیونگ‌-گاپ را در نبرد گوبو در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۴ شکست داد‌، پس از جنگ اموال حاکم محلی جو بیونگ‌-گاپ به دهقانان واگذار شد. در ماه مه ارتش دهقانان به جونجو رسیده بود و دولت چوسان از دولت سلسله‌ چینگ برای پایان دادن به شورش کمک خواست. چینگ ۳,۰۰۰ سرباز فرستاد و شورشیان درباره آتش بس
چینگ ۳,۰۰۰ سرباز فرستاد و شورشیان درباره آتش بس مذاکره کردند، اما ژاپنی‌ها حضور چینگ را یک تهدید تلقی کردند و ۸,۰۰۰ سرباز خود را فرستاده و کاخ سلطنتی در سئول را تصرف کردند، همچنین ژاپنی‌ها در ۸ ژوئن ۱۸۹۴ یک دولت طرفدار ژاپن را برپا کردند. در نتیجه این التهابات به زودی نخستین جنگ چین و ژاپن آغاز شد و این دو کشور عمدتاً در کره جنگیدند. (پادشاه تا حدی به دلیل بی‌اعتمادی به حمایت ملکه از سیاست‌های بازرگانی باز در قبال تمدن‌های غربی و چین، با ژاپن معامله کرد. او در نهایت پیش از تصمیم ملکه، از یک مذاکره انحصاری
در نهایت پیش از تصمیم ملکه، از یک مذاکره انحصاری و زیانبار خاص با ژاپن جلوگیری کرد، که بعداً به عنوان پیش‌فرض سیاسی برای ژاپن برای انجام اقدامات نظامی مورد استفاده قرار گرفت. محققان نیز به ویژه در دوران چوسان برای ابراز وفاداری به پادشاه تبلیغ می‌شدند. ملکه‌ میئونگ‌ سئونگ (ملکه مین) تلاش کرده بود با دخالت ژاپن در کره مقابله کند و در نظر داشت برای حمایت به امپراتوری‌ روسیه و چین روی بیاورد. در سال ۱۸۹۵، ملکه میئونگ سئونگ توسط ماموران ژاپنی ترور شد. وزیر ژاپنی در کره، سپهبد میورا گورو، تقریباً به طور قطع
در کره، سپهبد میورا گورو، تقریباً به طور قطع توطئه علیه او را سازماندهی کرده بود. گروهی از ماموران ژاپنی وارد کاخ گیونگ‌بوک‌گونگ در سئول شدند که تحت کنترل ژاپنی‌ها بود. آنها ملکه مین را کشتند و همچنین بدنش را در قسمت شمالی کاخ مورد هتک حرمت قرار دادند. چینگ شکست در یپمان شیمونوسکی (۱۷ آوریل ۱۸۹۵) را پذیرفت و استقلال کره از چین را به طور رسمی تضمین کرد. این گامی به سوی ژاپن بود که هژمونی‌ منطقه‌ای را در کره به دست آورد. تأسیس امپراتوری و استعمار. دربار چوسان تحت فشار تجاوز قدرت‌های بزرگتر احساس نیاز به
تحت فشار تجاوز قدرت‌های بزرگتر احساس نیاز به تقویت یکپارچگی ملی کرد و امپراتوری‌ کره را به همراه اصلاحات‌ گوانگمو در سال ۱۸۹۷ اعلام کرد. پادشاه‌ گوجونگ برای اثبات استقلال کره عنوان امپراتور را به خود اختصاص داد. علاوه بر این سایر قدرت‌های خارجی به‌دنبال فناوری نظامی، به‌ویژه روسیه، برای دفع ژاپنی‌ها بودند. از نظر فنی سال ۱۸۹۷ پایان دوره چوسان است، زیرا نام رسمی امپراتوری تغییر کرد اما سلسله چوسان هنوز هم سلطنت می‌کرد هرچند که توسط ژاپن و روسیه آشفته بود. ژاپن در یک سری مانورها و ضدمانورهای پیچیده، ناوگان
در یک سری مانورها و ضدمانورهای پیچیده، ناوگان روسیه را در نبرد‌‌ پورت‌ آرتور در سال ۱۹۰۴ عقب راند. با پایان یافتن جنگ‌ روسیه‌ و‌ ژاپن (۱۹۰۵–۱۹۰۴) با پیمان پورتسموت، راه برای ژاپن باز شد تا کنترل کره را در دست بگیرد. پس از امضای پیمان یولسا در سال ۱۹۰۵، کره تحت‌الحمایه ژاپن قرار گرفت. شاهزاده‌ ایتو اولین ژنرال ژاپنی مقیم کره بود، اگرچه در سال ۱۹۰۹ توسط آن جونگ-گئون یک طرفدار جنبش استقلال کره در ایستگاه قطار هاربین ترور شد. سرانجام با پیمان ۱۹۱۰ ژاپن و کره، امپراتوری‌ ژاپن کره را ضمیمه کرد. دولت. چوسان یک
امپراتوری‌ ژاپن کره را ضمیمه کرد. دولت. چوسان یک نظام سلطنت مطلقه بسیار متمرکز و بوروکراسی نئوکنفوسیوسی بود که توسط گیونگ‌گوک دایجون، نوعی قانون اساسی چوسان تدوین شده بود. پادشاه. پادشاه اقتدار مطلق داشت اما قدرت واقعی او با شرایط سیاسی متفاوت بود. او به سنت، سوابق ساخته شده توسط پادشاهان قبلی، گیونگ‌گوک‌ دایجون و آموزه‌های کنفوسیوس مقید بود. پادشاه به مقامات و رعایای خود فرمان وفاداری مطلق می‌داد اما از مقامات نیز انتظار می‌رفت که اگر گمان می‌رفت که پادشاه اشتباه می‌کند، او را به راه راست متقاعد کنند.
اشتباه می‌کند، او را به راه راست متقاعد کنند. تصور می‌شد که بلایای طبیعی به دلیل ناکامی‌های پادشاه است، بنابراین پادشاهان چوسان نسبت به وقوع آنها بسیار حساس بودند. هنگامی که خشکسالی شدید یا یک سری بلایا رخ می‌داد، پادشاه اغلب به طور رسمی از مقامات و شهروندان انتقاد می‌کرد. در آن مواقع، منتقدان صرف نظر از آنچه می‌گفتند یا می‌نوشتند، از تعقیب مصون بودند (اگرچه چند استثنا وجود داشت). ارتباط مستقیم بین پادشاه و مردم عادی از طریق سیستم دادخواست کتبی سانگون: (هانگول: 상언, هانجا: 上言) و سیستم دادخواست شفاهی