payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جرم روزه خواری، محکوم خواهند شد. افطار. شکستن یا باز کردن روزه را "افطار" گویند. ، در فقه اهل سنت افطار در شروع اذان مغرب ذکر شده است و همچنین برای اهل تشیع طبق دیدگاه مشهور در فقه شیعه، روزه‌دار باید صبر کند تا سرخی نیمه شرقی آسمان برود و اذان مغرب گفته شود. مسلمانان معمولاً روزه را به تبعیت از پیامبر اسلام با یک نوشیدنی غلیظ و خرما باز می‌کنند. برخی از مسلمانان بعد از باز کردن روزه نماز می‌خوانند و سپس آماده وعده غذایی بزرگ‌تری می‌شوند که معمولاً شامل غذاهای مخصوص به این ماه است. این غذا خوردن‌ها فرصتی
مخصوص به این ماه است. این غذا خوردن‌ها فرصتی برای بازدید بستگان، همسایگان و دوستان از همدیگر است. در مراکش رسم است در وقت شرعی افطار و سحر در بوق می‌دمند. روزهٔ نزدیک شهرهای قطبی. مسلمانان کشورهایی مانند شمال روسیه و نروژ با ساعت‌های طولانی روزهٔ ماه رمضان در روزهای تابستان روبه‌رو هستند. در این باره مفتیان الازهر فتوا داده‌اند که باید طبق ساعت مکه روزه بگیرند. اما فقهای شیعه فتواهای مختلفی داده‌اند از جمله رعایت ساعات یک کشور دیگر یا در صورت عسر و حرج در زمان ماه رمضان، به جا آوردن قضای آن در سایر ایام یا
ماه رمضان، به جا آوردن قضای آن در سایر ایام یا پرداخت فدیه به جای روزه. ارجاعات مذهبی. مرتضی مطهری در مورد فلسفه روزه‌داری چنین می‌نویسد: «پس ما اگر ماه رمضانی را گذراندیم، شب‌های احیایی را گذراندیم، روزه‌های متوالی را گذراندیم، بعد از ماه رمضان در دل خودمان احساس کردیم که دیگر بر شهوات خودمان بیش از پیش از ماه رمضان مسلط هستیم. بر عصبانیت خودمان از سابق بیشتر مسلط هستیم. بر چشم خودمان بیشتر مسلط هستیم، بر زبان خودمان بیشتر مسلط هستیم. بر اعضا و جوارح خودمان بیشتر مسلط هستیم و بالاخره بر نفس خودمان بیشتر
بیشتر مسلط هستیم و بالاخره بر نفس خودمان بیشتر مسلط هستیم و می‌توانیم جلو نفس اماره را بگیریم، این علامت قبولی روزه ماست[...] اگر انسان در ماه رمضان روزه‌گیر واقعی باشد، اگر واقعاً به خودش گرسنگی بدهد، اگر همین‌طور که گفته شده است سه وعده غذا را تبدیل به دو وعده کند، یعنی قبلاً یک صبحانه و یک ناهار و یک شام می‌خورد، حالا دیگر ناهار نداشته باشد، افطارش فقط به اندازه یک صبحانه مختصر باشد، بعد هم سحر نه خیلی زیاد بر معده تحمیل کند بلکه یک غذای متعارف بخورد، بعد احساس می‌کند که هم نیروی بدنی‌اش بر کار افزایش
احساس می‌کند که هم نیروی بدنی‌اش بر کار افزایش پیدا کرده است و هم نیروی روحی‌اش بر کار خیر و هم نیروی روحی‌اش بر تسلط بر نفس، این حداقل عبادت است.»
میروسلاو بلاژویچ معروف به چیرو ( – ) مربی فوتبال کروات-بوسنیایی و بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود که مهمترین موفقیت وی در عرصه مربی‌گری کسب مقام سوم جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ با تیم ملی فوتبال کرواسی است. وی پیشینه مربیگری در تیم‌های ملی سوئیس، ایران و بوسنی و هرزگوین را نیز دارد. زندگینامه. میروسلاو بلاژویچ در یک خانواده بوسنیایی-کروات در شهر تراونیک زاده شد. او بازی فوتبال را از ۱۹ سالگی آغاز و نزدیک به ۱۵ سال در رده اول فوتبال کشورش بازی کرد. با وجود بازی در تیم‌های سرشناس بعدها خودش را بازیکنی متوسط توصیف
تیم‌های سرشناس بعدها خودش را بازیکنی متوسط توصیف کرد. بلاژویچ در ۳۳ سالگی برای نخستین بار سرمربیگری را با تیم ویوی یوگسلاوی آغاز کرد و این کار را در بسیاری از تیم‌های باشگاهی و ملی تا سال ۲۰۱۵ ادامه داد. پیوند با فوتبال ایران. او نخستین‌بار در جریان بازی دوستانه ایران-کرواسی چند هفته پیش از جام جهانی ۱۹۹۸ با فوتبال ایران آشنا شد. پس از برد کرواسی، بلاژویچ گفت اگر یوگسلاوی در بازی مقابل ایران پیروز شود، حاضر است یک توپ فوتبال را ببلعد. پس از باخت ایران به یوگسلاوی، بلاژویچ گفت که این حرف را به کنایه برای
یوگسلاوی، بلاژویچ گفت که این حرف را به کنایه برای قدرت تیم ملی فوتبال ایران گفته است . تا پیش از سرمربی‌گری بلاژویچ بیشتر اعضای تیم ملی فوتبال ایران از تیم‌های استقلال و پرسپولیس بودند. اما او از بازیکنان دیگر تیم‌های باشگاهی دعوت کرد. تیم ملی فوتبال ایران با بلاژویچ نتوانست به جام جهانی ۲۰۰۲ راه یابد و در مرحله پلی‌آف در مقابل تیم ملی فوتبال ایرلند، متوقف شد. باوجود این ناکامی، فدراسیون فوتبال وقت ایران همچنان خواستار ادامه همکاری با بلاژویچ بود. اما وی نپذیرفت و از هدایت تیم ملی ایران کنار کشید. پس از
نپذیرفت و از هدایت تیم ملی ایران کنار کشید. پس از فدراسیون فوتبال ایران با برانکو ایوانکوویچ، دستیار بلاژویچ، وارد گفتگو شد. میروسلاو بلاژویچ پس از ده سال به ایران بازگشت و سرمربی مس کرمان شد. چیرو همچنین از ایران به عنوان وطن دوم خود یاد می‌کرد. او گفته بود مایل بود مربیگری خود را در ایران به پایان برساند.
ملاقات با والدین یا با والدین ملاقات کن فیلمی آمریکایی در سبک کمدی محصول سال ۲۰۰۰ به کارگردانی جی روچ است که بازیگرانی چون رابرت دنیرو و بن استیلر در آن به ایفای نقش پرداخته‌اند. فیلم‌های "ملاقات با فاکرها" و "فاکرهای کوچک" دنباله‌های این فیلم هستند. داستان فیلم. این فیلم کمدی دربارهٔ مردی است که به دیدار خانوادهٔ نامزدش می‌رود؛ در حالی که پدر نامزد او بدترین کابوس هر ملاقاتی است! فیلمهای "ملاقات با فاکرها" و "فاکرهای کوچک" دنباله‌های این فیلم هستند. گرگ فوکر، پرستاری که در شیکاگو زندگی می‌کند، قصد دارد از
پرستاری که در شیکاگو زندگی می‌کند، قصد دارد از دوست دخترش، پم برنز خواستگاری کند، اما وقتی آنها به عروسی خواهر پم، دبی در خانه والدینشان در لانگ آیلند دعوت می‌شوند، نقشه‌اش به هم می‌خورد. گرگ تصمیم می‌گیرد ابتدا پدر و مادر پم را تحت تأثیر قرار دهد و در مقابل خانواده‌اش از او خواستگاری کند، اما زمانی که شرکت هواپیمایی چمدان او را که حاوی حلقه نامزدی است گم می‌کند، این طرح متوقف می‌شود. در خانه برنز، گرگ با پدر پم جک، مادرش دینا و گربه محبوبشان جینکس ملاقات می‌کند. جک بلافاصله به گرگ مشکوک می‌شود و آشکارا از
جک بلافاصله به گرگ مشکوک می‌شود و آشکارا از او به خاطر انتخاب شغلش به عنوان یک پرستار مرد و هر چیز دیگری که به عنوان تفاوتی بین گرگ و خانواده برنز می‌بیند، انتقاد می‌کند. گرگ تلاش می‌کند تا جک را تحت تأثیر قرار دهد، اما تلاشهای او شکست می‌خورد. او بعد از اینکه یک آزمایش دروغ یاب بداهه از جک دریافت کرد، ناراحت‌تر می‌شود و بعداً از پم می‌فهمد که جک یک مأمور بازنشسته سیا است که مأموران دوگانه را بازجویی می‌کرده‌است. با ملاقات با بقیه خانواده و دوستان پم، گرگ هنوز هم احساس یک فرد خارجی را دارد. علیرغم
گرگ هنوز هم احساس یک فرد خارجی را دارد. علیرغم تلاش‌هایی که برای تحت تأثیر قرار دادن خانواده او انجام می‌دهد، اقدامات غیرعمدی او را به یک هدف آسان برای تمسخر تبدیل می‌کند. گرگ در حین بازی والیبال استخری ناخواسته به دبی بینی شکسته و چشم سیاهی می‌دهد، از یک توالت نامناسب استفاده می‌کند که حیاط خلوت برنز را با فاضلاب پر می‌کند و محراب عروسی را به آتش می‌کشد. چندین سوء تفاهم نیز باعث می‌شود که جک باور کند گرگ یک مصرف‌کننده ماری‌جوانا است، پس از آنکه برادر مصرف‌کننده پم، دنی به‌طور ناخواسته او را فریب می‌دهد.
پم، دنی به‌طور ناخواسته او را فریب می‌دهد. بعداً گرگ جینکس را از گم می‌کند و یک گربه ولگرد را جایگزین او می‌کند، ولی چون نوک دمش متفاوت است آن را با اسپری رنگ می‌کند، هرچند بعداً لو می‌رود. در ماجرایی دیگر، لباس عروسی دبی را از بین می‌برد. بدین ترتیب، تمام خانواده برنز از جمله پم، موافق هستند که گرگ باید لانگ آیلند را ترک کند. گرگ که از نجات خود ناامید است، فاش می‌کند که جک را در حال انجام برخی فعالیتهای مخفیانه دیده‌است. جک با عصبانیت پاسخ می‌دهد که این مأموریت مخفی، ترتیب دادن ماه عسل غافلگیرکننده‌ای
مأموریت مخفی، ترتیب دادن ماه عسل غافلگیرکننده‌ای برای دبی و نامزدش باب بوده‌است، سپس گرگ را متهم می‌کند که در مورد پرستار بودن و شرکت در آزمون پذیرش کالج پزشکی دروغ گفته‌است، زیرا مخاطبین سیا او نتوانسته‌اند هیچ سابقه‌ای از یک «گرگوری» فاکر پیدا کنند. سپس چمدان گم شده گرگ از راه می‌رسد و نام اصلی او به عنوان گیلورد فاش می‌شود که باعث سرگرمی خانواده برنز می‌شود. گرگ با ناراحتی به سمت فرودگاه می‌رود و آماده بازگشت به شیکاگو می‌شود، اما توسط نیروهای امنیتی فرودگاه به دلیل اصرار بر اینکه چمدان‌هایش به جای چک
به دلیل اصرار بر اینکه چمدان‌هایش به جای چک کردن نزد او بماند، بازداشت می‌شود. جک در خانه بیرنز از پم ناامید می‌فهمد که نمی‌تواند هیچ سابقه‌ای از گرگ از سیا پیدا کند، زیرا نام اصلی او گیلورد است، و کپی‌هایی از رونوشت‌های گرگ که والدینش به او فکس کرده‌اند، ارائه می‌شود که ثابت می‌کند گرگ کالج پزشکی را گذرانده‌است. با وجود این، جک همچنان معتقد است که گرگ به دلیل اشتباهات و دروغهایش، شوهر نامناسبی برای پم است، نهایتاً جک پس از شنیدن تماس تلفنی صمیمانه گرگ برای معذرت خواهی از پم، متوجه می‌شود پم واقعاً گرگ را
معذرت خواهی از پم، متوجه می‌شود پم واقعاً گرگ را دوست دارد؛ بنابراین با عجله به فرودگاه می‌رود، نیروهای امنیتی فرودگاه را متقاعد می‌کند که گرگ را آزاد کنند و او را به خانه برنز بازمی‌گرداند. جک تست دروغ سنج را روی گرگ انجام می‌دهد تا حقیقت تعطیلات آخر هفته و دوست داشتن پم را بگوید و باعث می‌شود جک از گرگ خواستگاری کند تا دامادش شود. همان‌طور که گرگ از پم خواستگاری می‌کند، جک و دینا از اتاق دیگری به مکالمه آنها گوش می‌دهند و توافق می‌کنند که اکنون باید پدر و مادر گرگ را علی‌رغم نگرانیهایشان در مورد انجام
و مادر گرگ را علی‌رغم نگرانیهایشان در مورد انجام این کار ملاقات کنند. پس از عروسی دبی، جک فیلم‌هایی از گرگ را می‌بیند که توسط دوربین‌های مخفی ضبط شده و به صورت استراتژیک در اطراف خانه قرار داده بود که در آن گرگ جک را یک «روانی» خطاب می‌کند و او را مسخره می‌کند، اما همچنین دنی را به عنوان مصرف‌کننده واقعی ماری جوانا فاش می‌کند.
مهرشی والمیکی (، ; زندگی در پیرامون ۴۰۰ پیش از میلاد در شمال هند) پیشگام چامه‌سرایی در ادبیات سانسکریت بود. او سرایندهٔ اثر حماسی رامایانا بود. او را به سانسکریت آدی کوی () می‌خوانند و وی را از برای پدیدآوردن ساختار شعر سانسکریت و نخستین شلوکا می‌ستایند. او را پدر شعر هندی می‌خوانند. جنبش دینی‌ای موجود است که برپایهٔ رامایانا و جوگ باسشت پایه‌ریزی‌شده و به نام والمیکی والمیکیسم نام‌گرفته‌است.
آریا (سانسکریت: "آ-ریا āˊrya"، ایرانی باستانی: "اَریا arya"، پارسی باستان: "اَرییا ariya"، اوستایی: "اَیرییا airiia") نامی است که به گروهی از مهاجران هندواروپایی‌ که در طول هزاره سوم پ. م (هنگام مهاجرت اقوام هندواروپایی) از سوی شمال(فرهنگ آندرونوو و فرهنگ سینتاشتا) به فلات ایران و شبه قاره هند کوچیدند، داده‌اند. صورت اضافی جمع این واژه به صورت «اَییریانِم»، منشأ نام کشور ایران است. خاستگاه آریایی‌ها سیبریِ کنونی بوده که پس از جدایی از دیگر اقوامِ هندواروپایی به قزاقستان آمده و ساکن شدند، سپس به فلات ایران و
به قزاقستان آمده و ساکن شدند، سپس به فلات ایران و شمال هند رفته و بومیان این نواحی را از لحاظ فرهنگی و زبانی دچار تحول گسترده کردند. اعتقاد برخی بر این است که اقوام هندواروپایی‌زبان، خود را مقابل بومیان ایران (مانند ایلامی‌ها و دیگر اقوام) و هندوستان (مانند دراویدی‌ها)، آریایی (به معنای شریف و اصیل) نامیدند. این اقوام را در گذشته هندو-ژرمنی نیز می‌نامیدند. از هنگامی که بر اساس نظریه «هندواروپایی‌ها» خویشاوندی گروهی از زبان‌های رایج در هند، ایران و اروپا اثبات شد، بیش از دو سده می‌گذرد و در طی این مدت
اثبات شد، بیش از دو سده می‌گذرد و در طی این مدت فرضیه‌های بسیاری درباره زاد و بوم و نخستین و چگونگی انشعاب این قوم مفروض پیشنهاد شده است، اما این مساله هنوز پاسخ قطعی نیافته است. با این همه، اکثر صاحب‌نظرها برآنند، که زیستگاه هندواروپایی‌های نخستین را در دشت‌های اوراسیا، که از آسیا تا اروپا دامن گسترده است، باید جستجو کرد. حفاری این سرزمین فراخ‌دامن از ده‌ها «فرهنگ باستان‌شناختی» مربوط به دوران نوسنگی و عصر مفرغ پرده برداشته که هویت هیچ یک تا کنون به درستی شناخته نشده است. پژوهندگان کوشیده‌اند هر یک از این
نشده است. پژوهندگان کوشیده‌اند هر یک از این فرهنگ‌ها را با مرحله‌ای از زندگی یا مهاجرت‌های هندواروپایی‌ها تطبیق دهند. هرچند هنوز یقین در همه موارد حاصل نشده است، انطباق جوامع عصر مفرغ دشت‌های شمالی (هزاره دوم پیش از میلاد) با نیای اقوام هندواروپایی به عنوان فرضی معقول قبول عام یافته است؛ به ویژه گروه بزرگی از این جوامع باستان‌شناختی که به فرهنگ آندرونوو مشهور است، به عنوان آریایی‌ها یا ایرانی‌های پیش از تاریخ شناسایی شده است. براساس پژوهش‌های ژنتیکی و تباری، آریایی‌های تازه‌وارد دارای هاپلوگروپ (تک
و تباری، آریایی‌های تازه‌وارد دارای هاپلوگروپ (تک گروه)R1a بودند و این بیانگر هم‌نژادیِ آنان با روس‌ها و اکراینی‌ها است. منشأ این هاپلوگروپ در دشت‌های روسیه بوده و طی مهاجرت آریایی‌ها به بعضی مناطق ایران، افغانستان و مناطق جنوب آسیا، روسیه و اروپای شرقی رسیده‌است. در ریگ ودا مهاجمان آریایی که از آسیای میانه به شمال هند یورش برده‌اند، سفیدپوست توصیف شده‌اند. همچنین در ریگ‌ودا آریایی‌ها را جنگجویان روشن‌پوستی نامیده‌اند که سوار بر ارابه‌های فلزی از آسیای میانه به هند تاخته و شهرهای دراویدی‌ها (بومیان
میانه به هند تاخته و شهرهای دراویدی‌ها (بومیان تیره‌پوست شبه قاره هند) را نابود کرده و شهرهای باشکوهی بنا کرده و دانشمندان زیادی پرورانده‌اند. همچنین ایندرا (از خدایان هندو)، سرزمینِ داسی‌های بومیِ تیره‌پوستی که توسط آریاییان فتح شده را میان این آریایی‌های سفیدپوست تقسیم می‌کند. هندی‌های جنوب هند بازماندگان دراویدی‌های بومی تیره پوست ولی هندیان شمال هند دورگه آریایی-دراویدی می‌باشند. آن دسته از آریایی‌ها که به هند رفتند، با بومیان دراویدی آمیختند و هندوآریایی‌ها را به وجود آوردند. به گفتهٔ گراردو نیولی
را به وجود آوردند. به گفتهٔ گراردو نیولی برخلاف معناهای گوناگونی که "آریَن" یا "آریا" در میان هندیان باستان داشته، آریا در میان ایرانیان باستان صرفاً به معنای قومی ثبت شده‌است. به گفته او ما همچنین می‌دانیم که اهورامزدا، خدای ایرانیان محسوب می‌شده که زبان‌شان ایرانی یا آریایی نامیده شده و اوستا به‌روشنی «آریا» را به معنای قومی به کار برده‌است. نیولی معتقد است در اینکه واژهٔ «ایران» یا «آریا» برای ایرانیان مفهوم قومی داشته، هیچ تردیدی نیست. هرلد والتر بیلی هم این واژه را دارای جنبهٔ قومیتی می‌داند که در
هم این واژه را دارای جنبهٔ قومیتی می‌داند که در اوستا و کتیبه‌های هخامنشی به کار رفته. رودیگر اشمیت بر این باور است که «آریایی» عنوان بخشی از مردمان هند (شمال هند) باستان و ایران باستان است که به «زبان‌های آریایی» (زبان‌های هندوایرانی) سخن می‌گفتند. هیوستون استوارت چمبرلین فیلسوف آلمانی-بریتانیایی، آریایی‌ها را هندواروپایی‌های خالص سفیدپوست می‌دانست. به باور مریم سینایی در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی، در دوره‌های گذشته چنین پنداشته می‌شد که سنسکریت نیای همهٔ زبان‌های هندواروپایی و هندوستان میهن اصلی اقوامی
زبان‌های هندواروپایی و هندوستان میهن اصلی اقوامی بوده‌است که به این زبان سخن می‌گفته‌اند. از این رو، نام "آریایی" بر تمام این اقوام گفته می‌شد. بعدها با نادرست دانستن این نظریه، این اصطلاح متروک شد. در سدهٔ بیستم و همزمان با ظهور فاشیسم این اصطلاح در آلمان برای مدتی معمول گردید و با گفتن آن بر اقوام ژرمنی، به آن انگ نژادپرستانه زده شد. اکنون اصطلاح "آریایی" تنها برای اقوام هندوایرانی (شاخه آسیایی هندواروپایی) که خویشتن را خود به این نام می‌خواندند، به کار می‌رود. ماکس مولر مورخ آلمانی باور داشت، مردم
کار می‌رود. ماکس مولر مورخ آلمانی باور داشت، مردم باستانی شمال هند، ایران و اروپا یک نژاد بودند، و او آنها را هندواروپایی (آریایی) نامید، و باور داشت که آریایی‌های اصیل آلمانی‌ها بوده که خلوص نژادی خود را حفظ کرده‌اند. ریشه‌شناسی. این واژه ریشه در دو بُنِ نیاهندوایرانیاییِ - یا دارد که احتمالاً هندوایرانیانِ اولیه از آن‌ها برای تعریفِ هویتِ خویش استفاده می‌کرده‌اند. واژهٔ ā́rya در متون هندی، قوم‌نامِ مردمانی بود که به زبان سانسکریت ودایی سخن می‌گفتند یا به دیگر عناصر فرهنگیِ منسوب به آن وابسته بودند.
به دیگر عناصر فرهنگیِ منسوب به آن وابسته بودند. ā́ryaبودن در تضاد با an-ā́rya تعریف می‌شد که یعنی «ناآریا/غیرِآریا». در زمان گسترش آیین بودا (سده‌های چهارم تا پنجم پیش از میلاد) این واژه معنای «نخبه/شریف» به خود گرفت. در زبان‌های باستانی ایران، اصطلاحِ اوستاییِ airya (که در زبان فارسی باستان به شکل ariya خوانده می‌شده) دقیقاً مانندِ کاربردِ نخستینِ همتایِ مشابهش در هندوستان، قوم‌نامِ مردم فلات ایران بود و در برابرِ an-airya تعریف می‌شد و مشروط به آیین و زبانِ فرد بود. گراردو نیولی می‌گوید واژهٔ «آریایی»،
فرد بود. گراردو نیولی می‌گوید واژهٔ «آریایی»، برخلاف تصور برخی ایران‌شناسانِ غربی (مانند مری بویس و ریچارد فرای)، بارِ دینی دارد و تهی از بارِ نژادی، تباری و جغرافیایی است. به اعتقاد او، آریایی در زبان هندو-ایرانی به معنی «ایمان‌آورده [به آئین هندو-ایرانی]» بوده‌است. دیوید آنتونی هم در این راستا می‌گوید: «ریگ‌ودا و اوستا جوهر هویت مشترکِ هندوایرانیان را زبانی و آیینی تعریف کرده‌اند، نه نژادی. اگر شخصی با استفاده از اشکال صحیح سرودها و اشعار سنتی برای خدایان قربانی می‌کرد، آن شخص یک آریایی بود.» این مسئله
قربانی می‌کرد، آن شخص یک آریایی بود.» این مسئله در مزدیسنایِ معاصر هم صادق است چنانچه سِر جان مَلکُم، به نقل از ملافیروز، موبَد موبَدان زرتشتیان هند در بَمبَئی، آورده‌است که واژهٔ انیران به معنای بی‌دینان است. «اێر» (حرفِ «ێ»، نشانهٔ یای مجهول است) که ریشه در airiyaیِ اوستا دارد، واژه‌ای پهلوی است و معنای آن «مؤمن» است. «اێران»، صورت جمع آن است. در پهلوی پیشوند «اَ» و «اَن»، چنان‌که در یونانی و سانسکریت، پیشوند نفی است. در نتیجه، «اَنێران» یعنی بی‌دینان. به گفتهٔ او، شاه اێران و انێران یعنی شاه مؤمنان و
به گفتهٔ او، شاه اێران و انێران یعنی شاه مؤمنان و بی‌دینان یا شاه پِرژا و ملت‌های دیگر. مؤمنان زرتشتیان‌اند و بی‌دینان غیرزرتشتیان. تعبیر دینی ایران و انیران در شاهنامه نیز آمده‌است. بر پایهٔ این تعبیر باید بپذیریم که واژهٔ ایران سپس معنای قومی و سرزمینی یافته‌است. به پیشنهادِ شماری از پژوهشگران می‌توان پیگیریِ دو بُنِ نیاهندوایرانیاییِ - یا را تا زبان نیاهندواروپایی عقب‌تر رفت و ریشه‌ای بازسازی‌شده برایش ارائه داد که عبارت است از h₂erós یا h₂eryós با معانیِ «خودی» یا «آزاد» یا «مهمان» یا «حاکم». هرچند
«خودی» یا «آزاد» یا «مهمان» یا «حاکم». هرچند هم‌خانواده‌های بازساختهٔ ژرمنیک، کلتیک و آناتولیاییِ آن توسط همه پذیرفته نشده‌اند. به هر حال اتصال و خودشناسیِ فرهنگیِ هندوایرانی در دیگر زبان‌های هندواروپایی غایب است و سندی هم در دست نیست که نشان بدهد نیاهندواروپاییان خودشان را چه می‌نامیده‌اند. واژهٔ h₂eryós از بُنِ نیاهندواروپاییِ *h₂er- می‌آید که یعنی «باهم‌بودن». هرچند اسوالد سمرنیی هم استدلال می‌کند که این واژه وام‌واژه‌ای اوگاریتی از واژهٔ ary به معنای خویشاوند است اما جیمز پاتریک مالری و داگلاس کیو
خویشاوند است اما جیمز پاتریک مالری و داگلاس کیو آدامز ریشه‌یابیِ او را قانع‌کننده ارزیابی نمی‌کنند. این دو شخص می‌گویند که واژهٔ آریا (arya) مشخصا به معنای «آزاد» بوده و برای وضعیت درونیِ خودِ هندوایرانیان مصداق داشته‌است. ایشان خاطرنشان می‌کنند که این واژه در آناتولی هم معنای آزاد داشته منتها در ایران و هندوستان، بارِ قومیِ پررنگ‌تری به خود گرفته بوده‌است؛ شاید به این خاطر که بردگانِ هندوایرانیان عمدتاً از اقوامِ دیگر (anarya) بوده‌اند. پیشینه واژه. در اوستا. در اوستا، ۶ جا واژهٔ آریا به کار رفته‌است.
اوستا. در اوستا، ۶ جا واژهٔ آریا به کار رفته‌است. جغرافیایِ «جایگان آریایی‌ها» (airyō. šayana) در یشت ۱۰٫۱۴، دربردارنده ۶ جای‌نام است که ۴ تا آن‌ها شناخته شده‌است: یا در یشت ۸٫۶: جنگلی (رَزورا، razurā) که در یشت ۱۵٫۳۲ vīspe.aire.razuraya نامیده شد، جایی بود که کَوی هئوسرَوو (Kavi Haosravō)، وایو (Vāyu) را کشت. واژه اَیریَه (airiia/ariya-) در گاهان دیده نمی‌شود و تنها در بخش‌هایی با نام اوستای متأخر و به ویژه در یشتها ظاهر می‌شود. در گاهان تنها به اَی‌ریَ‌مَن airyaman- برمی‌خوریم که معادل آریامان (aryamán)
airyaman- برمی‌خوریم که معادل آریامان (aryamán) در سانسکریت ودایی است که همچنین در آغازِ دعای معروف اَی ریِمَه ایشو (ayrəmā išyō) که در آن «اِیریمَن مطلوب» طلب شده‌است، دیده می‌شود. ایران‌ویچ. ایران‌ویج (اوستایی: اَریَنَ وَئیجَه (airyana waējah), پارسی میانه: ایران‌ویج (ērānwēz), سغدی مانوی: آریانا وَئیجه (airyana waējah), پارتی و سغدی: آریان‌ویجن (ʾryʾnwyjn)) نامِ جایی است که در نوشته‌های مذهبی زرتشتی، زیست‌گاهِ مردمان آریایی دانسته شده. به پندار هندوایرانیان، جهان به هفت بخش (پهلوی: kišvar، سنسکریت:
جهان به هفت بخش (پهلوی: kišvar، سنسکریت: dvīpa) تقسیم می‌شده و رشته کوهی دورادور آن را فرا گرفته بوده‌است. منطقه مسکونی عالم، یعنی جایگاه آریایی‌ها که در نزد ایرانیان «اَیرَیَنه وَیجه» (ایرانویچ) و نزد هندیان «آریاوَرته» نام داشت، در سرزمین میانی قرار داشت. آنان باور داشتند که کوهی بس بلند در میان این سرزمین جای دارد. بر اساس وندیداد (فرگرد ۱)، ایرانیان باستان، خاستگاه خود را به اَیریَنِم وَیجَ (Airiianəm vaēǰō) منسوب می‌کردند که معنی «گسترهٔ آریاییان» یا «سرزمین رودهای آریایی/ چشمه‌های آریایی» می‌دهد. در
رودهای آریایی/ چشمه‌های آریایی» می‌دهد. در وندیداد، فرگرد ۱، بندهای ۳ و ۴ آمده‌است: این واژه در یشت سیزدهم از مِهریشت (دهمین یشت از یشت‌های اوستا) به صورت اَئیریو شایانا (Airyō šayana) به معنای «خانمان‌های آریایی» آمده‌است. مهاجرت آریاییان به صورت نمادین در وندیداد (فرگرد یکم، بندهای ۲–۳) و تفسیر پهلوی آن منعکس است. در آنچان اینطور آمده که نخستین سرزمینی که هرمزد آفرید، ایرانویچ بود که در آن ده ماه زمستان و دو ماه تابستان بود و در همین دو ماه هم آب و زمین و گیاه از سرما یخ می‌بندد. فرگرد دوم وندیداد داستان
گیاه از سرما یخ می‌بندد. فرگرد دوم وندیداد داستان جمشید است. جمشید پیشنهاد هرمزد را برای شهریاری جهان می‌پذیرد و در آبادانی آن می‌کوشد. پس از گذشت سیصد زمستان بر شمار مردم‌ها و چارپاها و مرغ‌ها چند می‌افزاید که زمین برای زندگانی تنگ می‌گردد. آنگاه جمشید رو به آفتب نیمروز (جنوب) زمین را به اندازه یک ثلث می‌گسترد. به همین گونه دو بار دیگر در ششصدمین سال و نهصدمین سال شهریاری خویش، جمشید دامنه زمین را رو به آفتاب جنوب فراخ‌تر می‌کند تا شمار فزایندهٔ آفریدگان را پاسخگو باشد. صد سال پایانی شهریاری جمشید صرف
را پاسخگو باشد. صد سال پایانی شهریاری جمشید صرف ساختن دژی زیرزمینی موسوم به «وَرِ جمکَرد» می‌شود تا گزینه ای از نسل آدمیان و جانوران از زمستان مهلکی که فرا خواهد رسید نجات یابند. این واژه بعدها در متون پارسیگ تبدیل به «ایران‌ویز» ērānwēz شد و پارِ (جزءِ) ēr که به معنی «آزاده، شریف و اصیل» است از آن گرفته شد. پارِ (جزءِ) ēr به عنوان صفتی برای نامیدنِ تابعانِ ساسانیان به کار رفت و در عبارتِ Ērānshahr (ایران‌شهر) به معنای «کشورِ ایرها/آریایی‌ها» بر سرزمین ساسانیان اطلاق شد. و پس از ورود اسلام تا امروز نیز
اطلاق شد. و پس از ورود اسلام تا امروز نیز بخشِ «ایرانِ» آن همچنان به عنوان جای‌نام باقی مانده‌است. دربارهٔ محل ایرانویج اختلاف نظر وجود دارد. برخی آن را سرزمین صرفاً اساطیری دانسته‌اند. برخی نیز پیشنهادهایی برای جایگاه جغرافیایی آن ارائه کرده‌اند. محل‌های پیشنهادی از خوارزم بر ساحل دریاچه آرال در شمال ازبکستان تا آذربایجان، یا تا جنوب یا شمال غرب افغانستان گسترده‌است. ویلم فوگل‌سانگ محل ایرانویج را شمال سرزمین باستانی سُغد، در شمال رود سیحون دانسته، اما بر پایه پژوهش ویتسِل، جایگاه ایرانویج، در متون مختلف
پایه پژوهش ویتسِل، جایگاه ایرانویج، در متون مختلف اوستایی، متفاوت است. در متن وندیداد، ارتفاعات مرکزی افغانستان فرض شده‌است. سکاها. سکاها از آریایی‌ها بوده، خود را ایرانی‌تبار به‌شمار می‌آوردند و کلمه ایرانی باستان اَریَه در نام «آلان» که بازماندگان آنان در سده‌های میانه در جلگه‌های جنوب روسیه و شمال قفقاز به خودشان می‌گفتند و «اَیرَن» که نام یکی از دو گویش عمده زبان اوستی امروزی است، بازتاب یافته‌است. هخامنشیان. کتیبه‌های هخامنشی در سه کاربرد گوناگون از «اَریَه/اَییریَه/اَییریا» بهره گرفته‌اند: نخست برای
بهره گرفته‌اند: نخست برای نامیدنِ زبان فارسی باستان در سنگ‌نوشتهٔ داریوش در بیستون، دوم در جایی که داریوش بزرگ در نقش رستم و شوش ابتدا خودش را «پارسی» و «پارسی‌زاده» و سپس «از نسل آریا» معرفی می‌کند (خشایارشا بزرگ هم خودش را اینچنین معرفی می‌کند) و سوم برای تعریف اهورامزدا در نسخه عیلامی سنگ‌نوشتهٔ بیستون. نیولی می‌گوید شاید منظورِ داریوش از زبان آریایی، زبان دیگری به جز فارسی باستان بوده‌است. واژهٔ aryā در نوشتار فارسیِ سنگ‌نوشتهٔ بیستون، مطابق با har-ri-ya-ma در نوشتار ایلامی است. واژهٔ آریا را می‌توان
در نوشتار ایلامی است. واژهٔ آریا را می‌توان در برخی نام‌های زبان فارسی باستان هم یافت: آریابیگنه (arya-bigna به معنای ه «دیهٔ آریایان»)، آریارات (Arya-wratha به معنای «دارای شادی آریایی»)، آریابرزین (Ārya-bṛzāna به معنای «تعالی آریایان»)، آریااوس (arya-ai که احتمالاً کوتَه‌نام بوده‌است) و آریارَمنا (Ariyāramna که معنایش مشخص نیست). گل‌نوشته‌های بابلی. برخی اسنادِ بابلی دورهٔ هخامنشی به اصطلاح ar-ú-ma-a-a اشاره می‌کنند. این درون‌نام اشاره به ساکنان کشورِ آریا یا آریه (پارسی باستان harāiva، اوستایی harōiva،
یا آریه (پارسی باستان harāiva، اوستایی harōiva، ایلامی harrima، کتیبه بابلی هخامنشی a-ri-e-mu، یونانی areia) است. نویسندگان یونانی آن‌ها را آریه‌ای یا آریویی خوانده‌اند. هریئوه در شرق پارت، در بخش هرات، زمانی از شهربهای هخامنشیان بود. هرودوت می‌گوید آریه‌ای‌ها مسلح به شمشیر مادی بودند و جامه باختر می‌پوشیدند. وی می‌افزاید آریه‌ای‌ها، پارتی‌ها، خوارزمی‌ها و سغدی‌ها تشکیل دهنده شانزدهمین شهرب شاهنشاهی پارس بودند. آریه‌ای‌ها در نقش‌برجسته‌های تخت جمشید با شمشیر مادی تصویر شده‌اند. یونانیان. یونانیان در گذشته
مادی تصویر شده‌اند. یونانیان. یونانیان در گذشته مادها را "آریویی" می‌شناختند و یونانیان "آراییا" را برای پارسیان باستان به کار می‌بردند. معنای قومی مشابهی هم در سده‌های بعد رایج شد. ساسانیان. آنچه از بررسی مدارک تاریخی و باستانشناسی ایران به دست می‌آید، این است که عنوان پادشاهان ساسانی و نام کشور و قلمرو فرمانروایی ایشان با القاب و نام‌های پیش از ایشان تفاوت دارد. شاهنشاه واژه جدیدی است که پیش از آن هیچ سابقه‌ای میان پارتیان نداشته‌است. واژه ایران، آریان و آریانوس در کتیبه‌های ساسانی و القاب و نام‌های
و آریانوس در کتیبه‌های ساسانی و القاب و نام‌های اشخاصی مانند ایراندخت، ایران‌گشسب، ایران خرد و نام سمتهای اداری مانند ایران سپهبَد، برای اولین بار در زمان ساسانیان دیده می‌شود. کاربرد گسترده نام ایران در القاب مختلف اداری حکومت جدید و تشکیلات آن از همان ابتدای بنیانگذاری سلسله ساسانی پدیده‌ای ویژه است. در کتیبه‌های شاهان ساسانی پس از عنوان، ایران و انیران (یعنی ایران و غیرایران) دیده می‌شود. این واژه‌ها در برابر واژه‌های آریایی و غیرآریایی است، که در متون هخامنشی به چشم می‌خورد. واژهٔ ایران. واژه فارسیِ
هخامنشی به چشم می‌خورد. واژهٔ ایران. واژه فارسیِ نویِ «ایران» با تلفظِ Ērān در فارسیِ میانه، از فارسیِ باستان -ariya که برابر واژه اوستایی -airiia (ایرانی باستان -arya*) است گرفته شده. همانگونه که پیشتر در همین مقاله گفته شد، این واژهٔ اوستایی و برابرهای آن را، همهٔ اقوامِ هندوایرانیِ ایران و هند برای نامیدنِ خود به کار می‌بردند. واژهٔ ایران با توجه به صفت اوستاییِ -airiiana، می‌تواند برگرفته از صورت اضافی جمع این واژهٔ دانست که به سرزمین یا کشور اطلاق شده‌است، یعنی -aryānām*؛ که در aryānām dahyuš (سرزمین