payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیروی کار اجباری استفاده می‌شدند، اردوگاه‌های مرگ مانند تربلینکا تنها یک هدف داشتند: کشتن کسانی که به آنجا فرستاده می‌شدند. برای جلوگیری از آگاهی قربانیان ورودی از ماهیت آن، تربلینکای ۲ به عنوان یک اردوگاه ترانزیت برای تبعید به شرق بیشتر، با جداول زمانی قطار غیرواقعی، یک ساعت ایستگاه قطار جعلی با عقربه‌های نقاشی شده، نام‌های مقصد، یک پنجره بلیط جعلی و علامت «Ober Majdan»، یک کلمه رمز برای تربلینکا که معمولاً برای فریب زندانیان از اروپای غربی استفاده می‌شد، مبدل شده بود. یهودیان لهستانی. اخراج دسته‌جمعی
مبدل شده بود. یهودیان لهستانی. اخراج دسته‌جمعی یهودیان از گتوی ورشو در ۲۲ ژوئیه ۱۹۴۲ با اولین انتقال ۶,۰۰۰ نفر آغاز شد. اتاق‌های گاز صبح روز بعد شروع به کار کردند. برای دو ماه بعد، اخراج‌ها از ورشو روزانه ادامه داشت، از طریق دو قطار رفت و برگشتی (دومی، از ۶ اوت ۱۹۴۲)، هر کدام حامل حدود ۴,۰۰۰ تا ۷,۰۰۰ نفر که برای آب گریه می‌کردند. هیچ قطار دیگری اجازه توقف در ایستگاه تربلینکا را نداشت. تمام تازه‌واردان بلافاصله توسط گروه "بانهوفسکوماندو" که سکوی ورود را مدیریت می‌کرد، به منطقه لخت شدن فرستاده می‌شدند و از
می‌کرد، به منطقه لخت شدن فرستاده می‌شدند و از آنجا به اتاق‌های گاز. طبق اسناد آلمانی، از جمله گزارش رسمی "بریگادفوهرر" اس‌اس یورگن اشتروپ، ۲۶۵,۰۰۰ یهودی در قطارهای باری از گتوی ورشو به تربلینکا در دوره ۲۲ ژوئیه تا ۱۲ سپتامبر ۱۹۴۲ منتقل شدند. راه‌آهن لهستان بسیار سنگین مورد استفاده قرار می‌گرفت. به طور متوسط ۴۲۰ قطار نظامی آلمانی هر ۲۴ ساعت علاوه بر ترافیک داخلی که قبلاً در سال ۱۹۴۱ وجود داشت، عبور می‌کردند. عبور قطارهای هولوکاست به مقصدشان به طور معمول با تأخیر همراه بود؛ برخی از انتقال‌ها چندین روز طول
تأخیر همراه بود؛ برخی از انتقال‌ها چندین روز طول می‌کشید تا به مقصد برسند. صدها زندانی در مسیر رسیدن به اردوگاه در واگن‌های بیش از حد شلوغ، از خستگی، خفگی و تشنگی جان باختند. در موارد حاد، مانند انتقال ۶,۰۰۰ یهودی از بیاوا پودلاسکا که تنها ۱۲۵ کیلومتر مسافت را طی می‌کردند، تا ۹۰ درصد افراد هنگام باز شدن درهای مهر و موم شده قبلاً مرده بودند. از سپتامبر ۱۹۴۲ به بعد، یهودیان لهستانی و خارجی با یک اعلان شفاهی کوتاه مواجه می‌شدند. به تبعیدشدگان گفته می‌شد که آنها به یک نقطه عبور در مسیر اوکراین رسیده‌اند و نیاز
به یک نقطه عبور در مسیر اوکراین رسیده‌اند و نیاز دارند قبل از دریافت یونیفرم‌های کار و دستورهای جدید، دوش بگیرند و لباس‌هایشان ضدعفونی شود. یهودیان خارجی و کولی‌ها. تربلینکا بین اکتبر ۱۹۴۲ و مارس ۱۹۴۳ حدود ۲۰,۰۰۰ یهودی خارجی را دریافت کرد، از جمله ۸,۰۰۰ نفر از محافظت‌شده آلمانی و بیش از ۱۱,۰۰۰ نفر از اشغال بلغارستان پس از توافق با دولت متحد نازی بلغارستان. آنها بلیط قطار داشتند و عمدتاً در واگن‌های مسافری با چمدان، غذاها و نوشیدنی‌های سفر وارد می‌شدند، که همه توسط اس‌اس به انبارهای ذخیره غذا برده می‌شد.
همه توسط اس‌اس به انبارهای ذخیره غذا برده می‌شد. این مواد شامل اقلامی مانند گوسفند دودی، نان‌های تخصصی، شراب، پنیر، میوه، چای، قهوه و شیرینی بود. برخلاف یهودیان لهستانی که با قطارهای هولوکاست از گتوهای نزدیک در شهرهایی مانند ورشو، رادوم و منطقه بیاویستوک می‌آمدند، یهودیان خارجی هنگام ورود از یک مرد اس‌اس (یا اتو اشتادی یا ویلی متزیگ) استقبال گرمی دریافت می‌کردند، که پس از آن مانند دیگران به قتل می‌رسیدند. تربلینکا عمدتاً برای قتل یهودیان لهستانی استفاده می‌شد، بلزک برای قتل یهودیان اتریش و سودتنلند استفاده
بلزک برای قتل یهودیان اتریش و سودتنلند استفاده می‌شد، و سوبیبور برای قتل یهودیان فرانسه و هلند استفاده می‌شد. آشویتس-بیرکناو برای قتل یهودیان تقریباً هر کشور دیگر اروپا استفاده می‌شد. تعداد قطارهای ورودی در زمستان کاهش می‌یافت. قربانیان توسط «کماندو بلاو»، یکی از گروه‌های کاری یهودی که مجبور به کمک به آلمانی‌ها در اردوگاه بودند، از واگن‌ها به سکو کشیده می‌شدند. آنها در میان هرج و مرج و فریاد از دروازه عبور داده می‌شدند. پشت دروازه بر اساس جنسیت جدا می‌شدند؛ زنان به سمت چپ به سرپناه‌های لخت شدن و آرایشگاه
زنان به سمت چپ به سرپناه‌های لخت شدن و آرایشگاه هدایت می‌شدند و مردان به سمت راست فرستاده می‌شدند. به همه دستور داده می‌شد بند کفش‌هایشان را به هم گره بزنند و لخت شوند. برخی حوله‌های خود را نگه می‌داشتند. یهودیانی که مقاومت می‌کردند به «Lazarett»، که «درمانگاه صلیب سرخ» نیز نامیده می‌شد، برده و در پشت آن تیرباران می‌شدند. موهای زنان کوتاه می‌شد؛ بنابراین آماده کردن آنها برای اتاق‌های گاز بیشتر از مردان طول می‌کشید. از مو در تولید جوراب برای خدمه زیردریایی‌ها و کفش‌های نمدی برای راه‌آهن رایش آلمان استفاده
و کفش‌های نمدی برای راه‌آهن رایش آلمان استفاده می‌شد. بیشتر افرادی که در تربلینکا به قتل رسیدند یهودی بودند، اما حدود ۲۰۰۰ نفر از مردم کولی‌ نیز در آنجا به قتل رسیدند. مانند یهودیان، کولی‌ها نیز ابتدا جمع‌آوری و به گتوها فرستاده شدند. در کنفرانسی در ۳۰ ژانویه ۱۹۴۰ تصمیم گرفته شد که تمام ۳۰۰۰۰ رومانیایی ساکن در خاک اصلی آلمان به سرزمین‌های سابق لهستان تبعید شوند. بیشتر این افراد به گتوهای یهودی در فرمانداری کل، مانند گتوهای ورشو و ووچ، فرستاده شدند. همانند یهودیان، اکثر کولی‌هایی که به تربلینکا رفتند در
یهودیان، اکثر کولی‌هایی که به تربلینکا رفتند در اتاق‌های گاز به قتل رسیدند، اگرچه برخی نیز تیرباران شدند. اکثر یهودیان ساکن در گتوها به اردوگاه های مرگ بلزک، سوبیبور یا تربلینکا برای کشته شدن فرستاده شدند؛ بیشتر کولی‌های ساکن در گتوها در همان محل تیرباران شدند. هیچ فرد کولی فراری یا بازمانده‌ای از تربلینکا شناخته نشده است. اتاق‌های گاز. اتاق‌های گاز کاملاً توسط یک حصار چوبی بلند محصور شده بودند. در اصل، آنها از سه سربازخانه به هم متصل به طول ۸ متر و عرض ۴ متر تشکیل شده بودند که به عنوان دوش استتار شده
۴ متر تشکیل شده بودند که به عنوان دوش استتار شده بودند. آنها دیوارهای دوجداره داشتند که با خاک فشرده شده بین آنها عایق‌بندی شده بود. دیوارها و سقف‌های داخلی با کاغذ سقفی پوشانده شده بودند. کف‌ ها با ورق فلزی قلع‌ اندود پوشیده شده بود، همان ماده‌ای که برای سقف استفاده می‌شد. درهای چوبی محکم با لاستیک عایق‌بندی شده و از بیرون با میله‌های عرضی سنگین قفل می‌شدند. پس از لخت شدن، یهودیان تازه وارد با شلاق به سمت اتاق‌های گاز رانده می‌شدند؛ با مردان مردد به ویژه به طور وحشیانه‌ای رفتار می‌شد. رودولف هوس، فرمانده
طور وحشیانه‌ای رفتار می‌شد. رودولف هوس، فرمانده آشویتس، روش تربلینکا در فریب دادن قربانیان درباره دوش‌ها را با روش اردوگاه خود که به آنها می‌گفتند باید از فرآیند «شپش‌ زدایی» عبور کنند، مقایسه کرد. طبق بینات پس از جنگ برخی از افسران اس‌اس، مردان همیشه اول گاز داده می‌شدند، در حالی که زنان و کودکان بیرون از اتاق‌های گاز منتظر نوبت خود می‌ماندند. در طی این مدت، زنان و کودکان می‌توانستند صدای رنج از داخل اتاق‌ها را بشنوند و از آنچه در انتظارشان بود آگاه می‌شدند، که باعث وحشت، پریشانی و حتی دفع غیرارادی می‌شد.
که باعث وحشت، پریشانی و حتی دفع غیرارادی می‌شد. بسیاری از بازماندگان اردوگاه تربلینکا گواهی دادند که افسری معروف به «ایوان مخوف» مسئول اداره اتاق‌های گاز در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۳ بود. در حالی که یهودیان بیرون از اتاق‌های گاز منتظر سرنوشت خود بودند، ایوان مخوف ظاهراً بسیاری از آنها را شکنجه، کتک و قتل می‌کرد. بازماندگان شاهد بودند که ایوان سر قربانیان را با لوله می‌شکست، قربانیان را با شمشیر یا سرنیزه می‌برید، دماغ و گوش‌ها را می‌برید و چشم‌ها را از حدقه در می‌آورد. یک بازمانده گواهی داد که ایوان نوزادی را با
یک بازمانده گواهی داد که ایوان نوزادی را با کوبیدن به دیوار به قتل رساند؛ دیگری ادعا کرد که او به یک دختر جوان تجاوز کرد و سپس شکمش را پاره کرد و اجازه داد تا خونریزی کند و بمیرد. بنا به گفته فرمانده تربلینکای ۱ اشتانگل، یک قطار حامل حدود ۳۰۰۰ نفر را می‌شد در عرض سه ساعت «پردازش» کرد. در یک روز کاری ۱۴ ساعته، ۱۲۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر به قتل می‌رسیدند. پس از ساخت اتاق‌های گاز جدید، مدت زمان فرآیند کشتار به یک ساعت و نیم کاهش یافت. قربانیان از طریق گاز، با استفاده از دود اگزوز هدایت شده از طریق لوله‌ها از موتور یک
دود اگزوز هدایت شده از طریق لوله‌ها از موتور یک تانک ارتش سرخ به قتل می‌رسیدند. اس‌اس-شارفورر اریش فوکس مسئول نصب آن بود. موتور توسط اس‌اس در زمان ساخت اردوگاه آورده شده و در اتاقی با یک ژنراتور که برق اردوگاه را تأمین می‌کرد، نگهداری می‌شد. لوله اگزوز موتور تانک درست زیر زمین می‌گذشت و به هر سه اتاق گاز باز می‌شد. می‌شد دید که دود از آن نشت می‌کند. پس از حدود ۲۰ دقیقه، اجساد توسط ده‌ها نفر از زندانیان زوندرکماندو برداشته، روی گاری‌ها گذاشته و با چرخ‌ها دور می‌کردند. این سیستم ناقص بود و نیاز به تلاش زیادی
می‌کردند. این سیستم ناقص بود و نیاز به تلاش زیادی داشت؛ قطارهایی که دیرتر در روز می‌رسیدند مجبور بودند شب را در ریل‌های توقف در تربلینکا، مالکینیا، یا وولکا اوکرونگلیک منتظر بمانند. بین ماه‌های اوت و سپتامبر ۱۹۴۲، یک ساختمان بزرگ جدید با پی بتنی از آجر و ملات تحت نظارت اروین لامبرت ساخته شد، کسی که بر ساخت اتاق‌های گاز برای برنامه اتانازی اجباری عملیات تی۴ نظارت کرده بود. این ساختمان شامل ۸ تا ۱۰ اتاق گاز بود، هر کدام به ابعاد ۸ در ۴ متر، و یک راهرو در مرکز داشت. اشتانگل بر ساخت آن نظارت داشت. در طول این
داشت. اشتانگل بر ساخت آن نظارت داشت. در طول این مدت، قربانیان همچنان روزانه می‌رسیدند و برهنه از کنار محل ساخت به اتاق‌های گاز اصلی هدایت می‌شدند. اتاق‌های گاز جدید پس از پنج هفته ساخت عملیاتی شدند، مجهز به دو موتور تولید کننده دود به جای یکی. درهای فلزی دریچه‌هایی داشتند که از طریق آن‌ها می‌شد اجساد را قبل از خارج کردن مشاهده کرد. اشتانگل گفت که اتاق‌های گاز قدیمی قادر به کشتن ۳۰۰۰ نفر در سه ساعت بودند. اتاق‌های جدید بالاترین ظرفیت ممکن را در بین تمام اتاق‌های گاز در سه اردوگاه مرگ راینهارد داشتند و
اتاق‌های گاز در سه اردوگاه مرگ راینهارد داشتند و می‌توانستند تا ۲۲۰۰۰ یا ۲۵۰۰۰ نفر را در هر روز به قتل برسانند، واقعیتی که گلوبوچنیک یک بار به کورت گرشتاین، یک افسر اس‌اس همکار از خدمات ضدعفونی، با افتخار گفته بود. اتاق‌های گاز جدید به ندرت با تمام ظرفیت خود استفاده می‌شدند؛ ۱۲۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ قربانی میانگین روزانه باقی ماند. فرآیند کشتار در تربلینکا به طور قابل توجهی با روش مورد استفاده در آشویتس و مایدانک، که در آن‌ها از گاز سمی سیکلون ب (سیانید هیدروژن) استفاده می‌شد، متفاوت بود. در تربلینکا، سوبیبور و
استفاده می‌شد، متفاوت بود. در تربلینکا، سوبیبور و بلزک، قربانیان از طریق خفگی و مسمومیت با مونوکسید کربن ناشی از اگزوز موتور در اتاق‌های گاز ثابت به قتل می‌رسیدند. در خلمنو، آن‌ها در دو کامیون مخصوص و مهندسی شده حمل می‌شدند که با سرعتی علمی محاسبه شده رانده می‌شدند تا یهودیان را در طول سفر به قتل برسانند، به جای اینکه رانندگان و نگهبانان مجبور شوند آن‌ها را در مقصد به قتل برسانند. رودولف هوس، فرمانده آشویتس، پس از بازدید از تربلینکا در یک تور هدایت شده، نتیجه گرفت که استفاده از گاز اگزوز نسبت به سیانید
نتیجه گرفت که استفاده از گاز اگزوز نسبت به سیانید مورد استفاده در اردوگاه نابودی او پست‌تر است. اتاق‌ها پس از ۱۲ دقیقه ساکت می‌شدند و برای ۲۰ دقیقه یا کمتر بسته می‌ماندند. طبق گفته یانکیل ویرنیک، که از شورش زندانیان در سال ۱۹۴۳ جان سالم به در برد و فرار کرد، هنگامی که درهای اتاق‌های گاز باز می‌شدند، اجساد قربانیان به جای دراز کشیدن، ایستاده و زانو زده بودند، به دلیل ازدحام شدید. مادران مرده اجساد فرزندانشان را در آغوش گرفته بودند. زندانیانی که بعداً در زوندرکماندوها کار می‌کردند گواهی دادند که مردگان اغلب
کار می‌کردند گواهی دادند که مردگان اغلب هنگام خارج شدن از اتاق‌ها آخرین نفس خود را بیرون می‌دادند. برخی از قربانیان در هنگام دفع اجساد علائم حیات نشان می‌دادند، اما نگهبانان به طور معمول از واکنش نشان دادن خودداری می‌کردند. خندقهای سوزاندن اجساد. آلمانی‌ها در آوریل ۱۹۴۳ پس از کشف گورهای قربانیان لهستانی کشتار کاتین ۱۹۴۰ که توسط شوروی‌ها انجام شده بود، از خطر سیاسی مرتبط با دفن دسته‌جمعی اجساد آگاه شدند. اجساد ۱۰۰۰۰ افسر لهستانی که توسط NKVD اعدام شده بودند، علی‌رغم دفن طولانی‌مدت، به خوبی حفظ شده بودند.
علی‌رغم دفن طولانی‌مدت، به خوبی حفظ شده بودند. رهبری نازی، نگران از پنهان کردن جنایات خود، دستورات محرمانه‌ای برای نبش قبر اجساد دفن شده در اردوگاه‌های مرگ و سوزاندن آن‌ها صادر کرد. سوزاندن اجساد کمی پس از بازدید هیملر از اردوگاه در اواخر فوریه یا اوایل مارس ۱۹۴۳ آغاز شد. برای سوزاندن اجساد، خندقهای بزرگ سوزاندن در اردوگاه ۳ در داخل تربلینکای ۲ ساخته شد. این خندقها که تحت دستورهای هربرت فلوس، متخصص سوزاندن اردوگاه، ساخته شده بودند، از ریل‌های راه‌آهن که به عنوان شبکه روی بلوک‌های بتنی قرار گرفته بودند،
به عنوان شبکه روی بلوک‌های بتنی قرار گرفته بودند، تشکیل شده بودند. اجساد روی ریل‌ها روی چوب قرار داده می‌شدند، با بنزین آغشته می‌شدند و سوزانده می‌شدند. به گفته یانکیل ویرنیک، این منظره‌ای دلخراش بود، با شکم زنان باردار که از مایع آمنیوتیک جوشان منفجر می‌شد. او نوشت که «"گرمای تابش شده از خندقها دیوانه‌کننده بود». اجساد به مدت پنج ساعت می‌سوختند، بدون اینکه استخوان‌ها به خاکستر تبدیل شوند. تل‌های آتش ۲۴ ساعت شبانه‌روز فعال بودند. پس از اینکه سیستم کامل شد، ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ جسد می‌توانست همزمان سوزانده شود.
۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ جسد می‌توانست همزمان سوزانده شود. قیام زندانیان تربلینکا. در اوایل سال ۱۹۴۳، یک سازمان مقاومت زیرزمینی یهودی در تربلینکا با هدف به دست گرفتن کنترل اردوگاه و فرار به سوی آزادی تشکیل شد. قیام برنامه‌ریزی شده با یک دوره طولانی آمادگی‌های مخفیانه همراه بود. این قیام در روز گرم تابستانی ۲ اوت ۱۹۴۳ (دوشنبه، یک روز عادی استراحت از گاز دادن) آغاز شد، زمانی که گروهی از آلمانی‌ها و ۴۰ اوکراینی برای شنا به رودخانه باگ رفتند. توطئه‌گران به آرامی در زرادخانه نزدیک ریل قطار را با کلیدی که قبلاً تکثیر شده
نزدیک ریل قطار را با کلیدی که قبلاً تکثیر شده بود، باز کردند. آنها ۲۰ تا ۲۵ تفنگ، ۲۰ نارنجک دستی و چندین تپانچه دزدیده و آنها را با گاری به گروه کار شن و ماسه تحویل دادند. در ساعت ۳:۴۵ بعد از ظهر، ۷۰۰ یهودی قیام را آغاز کردند که ۳۰ دقیقه طول کشید. آنها ساختمان‌ها را به آتش کشیدند، یک مخزن بنزین را منفجر کردند و ساختارهای اطراف را به آتش کشیدند. گروهی از یهودیان مسلح به دروازه اصلی حمله کردند و دیگران تلاش کردند از حصار بالا بروند. آتش مسلسل از حدود ۲۵ آلمانی و ۶۰ اوکراینی تراونیکی منجر به کشتار تقریباً
و ۶۰ اوکراینی تراونیکی منجر به کشتار تقریباً کامل شد. حدود ۲۰۰ یهودی از اردوگاه فرار کردند. نیمی از آنها پس از تعقیب با ماشین و اسب کشته شدند. یهودیان سیم‌های تلفن را قطع نکردند و اشتانگل صدها نیروی تقویتی آلمانی را فراخواند که از چهار شهر مختلف رسیدند و در مسیر ایست‌های بازرسی برپا کردند. از میان کسانی که موفق به عبور شدند، حدود ۷۰ نفر تا پایان جنگ زنده ماندند، از جمله نویسندگان آینده خاطرات منتشر شده تربلینکا: ریچارد گلازار، چیل رایخمن، یانکیل ویرنیک و ساموئل ویلنبرگ. پس از قیام، اشتانگل با رئیس عملیات
ویلنبرگ. پس از قیام، اشتانگل با رئیس عملیات راینهارد، اودیلو گلوبوکنیک، و بازرس کریستیان ویرت در لوبلین ملاقات کرد و تصمیم گرفت گزارشی تهیه نکند، زیرا هیچ آلمانی بومی در سرکوب قیام کشته نشده بود. اشتانگل می‌خواست اردوگاه را بازسازی کند، اما گلوبوکنیک به او گفت که به زودی تعطیل خواهد شد و اشتانگل به تریسته منتقل خواهد شد تا به مبارزه با پارتیزان‌ها در آنجا کمک کند. فرماندهی عالی نازی ممکن است احساس کرده باشد که اشتانگل، گلوبوچنیک، ویرث و دیگر پرسنل راینهارد بیش از حد می‌دانند و می‌خواستند با فرستادن آنها به
از حد می‌دانند و می‌خواستند با فرستادن آنها به جبهه، از شر آنها خلاص شوند. با کشته شدن تقریباً تمام یهودیان از گتوهای آلمانی (تاسیس شده در لهستان)، بازسازی تاسیسات چندان معنی نداشت. آشویتس ظرفیت کافی برای برآورده کردن نیازهای باقیمانده نابودسازی نازی‌ها را داشت، که تربلینکا را زائد می‌کرد. فرمانده جدید اردوگاه، کورت فرانتس، که قبلاً معاون فرمانده بود، در ماه اوت مسئولیت را به عهده گرفت. پس از جنگ، او گواهی داد که گاز دادن تا آن زمان متوقف شده بود. در واقعیت، علی‌رغم خسارت گسترده به اردوگاه، اتاق‌های گاز
علی‌رغم خسارت گسترده به اردوگاه، اتاق‌های گاز دست نخورده بودند و قتل یهودیان لهستانی ادامه داشت. سرعت کاهش یافته بود و فقط ده واگن در هر بار روی سکو رانده می‌شدند، در حالی که بقیه باید منتظر می‌ماندند. آخرین دو حمل و نقل ریلی یهودیان برای گاز دادن از گتو بیاویستوک در ۱۸ و ۱۹ اوت ۱۹۴۳ به اردوگاه آورده شدند. بر اساس مشاهده قطارهای هولوکاست که از روستای تربلینکا عبور می‌کردند، این حمل و نقل‌ها شامل ۷۶ واگن (۳۷ واگن در روز اول و ۳۹ واگن در روز دوم) بودند. ۳۹ واگنی که در ۱۹ اوت ۱۹۴۳ به تربلینکا رسیدند، حداقل
واگنی که در ۱۹ اوت ۱۹۴۳ به تربلینکا رسیدند، حداقل ۷،۶۰۰ بازمانده قیام گتو بیاویستوک را حمل می‌کردند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۴۳، عملیات راینهارد با نامه‌ای از اودیلو گلوبوکنیک خاتمه یافت. روز بعد، یک گروه بزرگ از آربایتسکماندوهای یهودی که طی چند هفته گذشته روی برچیدن ساختارهای اردوگاه کار کرده بودند، سوار قطار شدند و از طریق شدلتسه و خه‌اوم، به اردوگاه مرگ سوبیبور منتقل شدند تا در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۳ گاز داده شوند. فرانتس در نوامبر به دنبال گلوبوکنیک و اشتانگل به تریسته رفت. عملیات پاکسازی در طول زمستان ادامه یافت. به
رفت. عملیات پاکسازی در طول زمستان ادامه یافت. به عنوان بخشی از این عملیات، یهودیان از گروه کاری باقی‌مانده، اتاق‌های گاز را آجر به آجر برچیدند و از آنها برای ساخت یک خانه مزرعه در محل نانوایی سابق اردوگاه استفاده کردند. گلوبوکنیک هدف آن را به عنوان یک پست نگهبانی مخفی برای یک مامور نازی-اوکراینی که قرار بود در پشت صحنه بماند، در نامه‌ای که در ۵ ژانویه ۱۹۴۴ از تریسته برای هیملر فرستاد، تایید کرد. به یک نگهبان هیوی به نام اسوالد اشتربل، یک فولکس‌دویچه (آلمانی قومی) اوکراینی، اجازه داده شد تا خانواده‌اش را از
قومی) اوکراینی، اجازه داده شد تا خانواده‌اش را از اوکراین بیاورد، گلوبوچنیک نوشت که این «به دلایل نظارتی» بود؛ اشتربل قبلاً به عنوان نگهبان در تربلینکا ۲ کار کرده بود. به او دستور داده شد به بازدیدکنندگان بگوید که دهه‌هاست در آنجا کشاورزی می‌کند، اما لهستانی‌های محلی کاملاً از وجود اردوگاه آگاه بودند. قربانیان. بسیاری از تخمین‌ها در مورد تعداد کل افرادی که در تربلینکا به قتل رسیده‌اند وجود دارد؛ اکثر تخمین‌های علمی بین ۷۰۰,۰۰۰ تا ۹۰۰,۰۰۰ نفر را نشان می‌دهند، به این معنی که تعداد بیشتری از یهودیان در
به این معنی که تعداد بیشتری از یهودیان در تربلینکا نسبت به هر اردوگاه نابودی نازی دیگر به جز آشویتس به قتل رسیده‌اند. موزه تربلینکا در لهستان اعلام کرده است که حداقل ۸۰۰,۰۰۰ نفر در تربلینکا به قتل رسیده‌اند؛ موزه هولوکاست اسرائیل، ید وشم، این تعداد را ۸۷۰,۰۰۰ نفر اعلام کرده است؛ و موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده تعداد را بین ۸۷۰,۰۰۰ تا ۹۲۵,۰۰۰ نفر می‌داند.
اسفجیر، روستایی است از توابع بخش خبوشان شهرستان فاروج در استان خراسان شمالی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان حصار قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۸۹۶نفر (۲۳۹خانوار) بوده‌است. موقعیت. اسفجیر روستای است خوش آب و هوا و با داشتن رودخانه‌ای، از جاذبه گردشگری زیبایی برخوردار است. درخت چنار قدیمی آن که در حیاط مسجد آن قرار دارد یکی از کهنسالترین درختان چنار ایران است.
مادهٔ ۳۰۱ قانون کیفری ترکیه، ماده‌ای قانونی است که با تعریفش از «خیانت به هویت ترکی و جمهوری ترکیه» باعث دستگیری یا تعقیب قضایی بسیاری از نویسندگان و روزنامه‌نگاران ترکیه شده‌است. این ماده، هرگونه زیر سؤال بردن هویت ترکی، تبار و موجودیت تاریخی ترک‌ها را از ترک‌های عثمانی گرفته تا دیگر اقوام ترک زبان جرم می‌داند. با استناد به این قانون معمولی‌ترین انتقادها از عملکرد تبار ترک، حتی در گذشته‌های بسیار دور، توهین محسوب شود. این قانون دست سیستم قضایی را برای دستگیری بسیاری از روشنفکران و نویسندگان ترکیه را به
بسیاری از روشنفکران و نویسندگان ترکیه را به اتهام خیانت به هویت ترکی به خوبی باز گذاشته‌است. در سال ۲۰۰۸ پس از فشارهای بین‌المللی این قانون کمی اصلاح گردید. هرچند بسیاری این اصلاحات را صوری و ناکافی می‌دانند. متن مادهٔ ۳۰۱. مادهٔ ۳۰۱- کسانی که به تحقیر ملت ترک، حکومت جمهوری ترکیه، سازمان‌ها و ارگان‌های حکومتی بپردازند محاکمه و مجازات می‌شوند. ۱. شخصی که به صورت علنی به تحقیر ملت ترک، حکومت جمهوری ترکیه، مجلس ملی کبیر ترکیه، دولت جمهوری ترکیه و دستگاه‌های قضائی حکومت بپردازد به شش ماه تا یک سال حبس مجازات
حکومت بپردازد به شش ماه تا یک سال حبس مجازات خواهد شد. ۲. فردی که به صورت علنی به تحقیر ارتش یا نیروی انتظامی حکومت دست بزند طبق تبصرهٔ یک مجازات خواهد شد. ۳. طرح دیدگاه‌هایی که با هدف انتقاد مطرح می‌شود جرم تلقی نمی‌شود. ۴. طرح تحقیقات پیرامون این جرم منوط به اجازهٔ وزارت دادگستری می‌باشد.
نرمن ملکلم (زاده ۱۱ ژوئن ۱۹۱۱ – مرگ ۴ اوت ۱۹۹۰ میلادی) یک فیلسوف آمریکایی بود. او در شهر سلدن در ایالت کانزاس متولد شد. او بعدها به تدریس فلسفه در دانشگاه کرنل پرداخت. ملکلم از شاگردان لودویگ ویتگنشتاین بود و به بررسی مفاهیمی مانند معرفت، قطعیت، حافظه و رؤیا پرداخته‌است. ملکلم رؤیا را تجربه‌ای که هنگام خواب رخ می‌دهد در نظر نمی‌گیرد و استدلال می‌کند که رؤیا را باید آنها را بر اساس آنچه ما هنگام بیداری «بیاد می‌آوریم» فهمید. ملکلم در کتاب؟ Wittgenstein: A Religious Point Of View به بررسی جاذبه‌هایی که تفکر
Point Of View به بررسی جاذبه‌هایی که تفکر مذهبی برای ویتگنشتاین داشته پرداخته و به گمانه زنی در مورد دلایلی که مانع از تعهد کامل مذهبی ویتگنشتاین شد پرداخته‌است. ملکلم به جای بازی های زبانی ویتکنشتاین از واژه سیستم استفاده کرده و معتقد بود سیستم های متفاوت هر کدام عقلانیت خاص به خود را دارند بنابراین ارزیابی و نقد هر کدام از این سیستم ها تنها با قواعد و چهارچوب خاص به آن امکان پذیر است
در علوم کامپیوتر، الگوریتم تقسیم و حل (D&amp;C) الگوی طراحی الگوریتم مهمی بر اساس بازگشت چند خطی است. یک الگوریتم تقسیم و حل از طریق تفکیک یک مسئله به دو یا چند زیرمسئله از یک نوع (یا انواع وابسته به هم) به صورت بازگشتی کار می‌کند. این تفکیک تا زمانی ادامه می‌یابد که زیرمسئله‌های حاصله به میزان کافی ساده شده باشند تا بتوان آن‌ها را مستقیماً حل کرد. جواب مسئلهٔ اصلی از ترکیب جواب‌های به دست آمده برای زیر مسئله‌ها به دست می‌آید. این تکنیک مبنای الگوریتم‌های کارآمدی برای انواع مسئله‌ها است، به عنوان مثال،
کارآمدی برای انواع مسئله‌ها است، به عنوان مثال، الگوریتم‌های مرتب‌سازی (مثل مرتب‌سازی سریع و مرتب‌سازی ادغامی), ضرب اعداد بزرگ (مثل کاراتسوبا), تجزیه‌کننده (مثل تحلیلگر بالا به پایین)، و محاسبهٔ تبدیل فوریه گسسته (تبدیل سریع فوریه) از روش تقسیم و حل استفاده می‌کنند. از سوی دیگر، توانایی درک و طراحیِ الگوریتم‌های حل و تقسیم هنری است که کسب مهارت در آن زمان زیادی می‌طلبد. به هنگام اثبات یک قضیه به کمک استقرا، غالباً نیازمند آنیم که به منظور دستیابی به یک روند بازگشتی، مسئلهٔ اصلی را با یک مسئلهٔ عمومی‌تر یا
بازگشتی، مسئلهٔ اصلی را با یک مسئلهٔ عمومی‌تر یا پیچیده‌تر جایگزین کنیم، و این در حالی است که روش منظمی برای یافتن تعمیم مناسب وجود ندارد. گاهی نام «تقسیم و حل» در مورد الگوریتم‌هایی که هر مسئله را تنها به یک زیرمسئله تقلیل می‌دهند نیز به کار می‌رود، مانند الگوریتم جستجوی دودویی برای یافتن یک پرونده در یک لیست مرتب شده. با وجود این تعریف جامع، هر الگوریتمی که از بازگشت یا حلقه استفاده می‌کند، به نوعی می‌تواند «الگوریتم تقسیم و حل» تلقی شود. از این رو، بعضی از مؤلفان درعوض از نام «کاهش و حل» استفاده
بعضی از مؤلفان درعوض از نام «کاهش و حل» استفاده می‌کنند. این الگوریتم‌ها می‌توانند کارآمدتر از الگوریتم‌های تقسیم و حل معمولی، پیاده‌سازی شوند. به عنوان مثال، در صورت استفاده از رابطهٔ بازگشتی، این الگوریتم‌ها می‌توانند به حلقه‌های ساده تبدیل شوند. معمولاً صحت یک الگوریتم تقسیم و حل به کمک استقرای ریاضی اثبات، و هزینهٔ محاسباتی آن نیز معمولاً از طریق حل روابط بازگشتی تعیین می‌شود. تقسیم و حل. الگوی تقسیم و حل اغلب برای یافتن راه حل بهینه از یک مسئله استفاده می‌شود. ایده اصلی این است که یک مسئلهٔ معین را به
می‌شود. ایده اصلی این است که یک مسئلهٔ معین را به دو یا چند زیرمجموعه مشابه، اما ساده‌تر تقسیم کنیم تا به نوبه خود آنها را حل کند و راه حل‌های خود را برای حل مسئله مورد نظر تنظیم کند. مسئله‌های بسیار ساده به‌طور مستقیم حل می‌شود. به عنوان مثال، برای مرتب کردن یک لیست معین از اعداد طبیعی، آن را به دو لیست به طول n / 2 تقسیم می‌کنیم، هر یک را به نوبه خود مرتب می‌کنیم و هر دو نتیجه را به‌طور مناسب در هم ادغام می‌کنیم تا نسخه مرتب شده لیست به‌دست آید (نگاه کنید به تصویر). در این مثال لیست‌های با طول یک نیاز به
به تصویر). در این مثال لیست‌های با طول یک نیاز به مرتب‌سازی (حل) ندارند. این روش به الگوریتم مرتب‌سازی ادغامی معروف است. تاریخچه. ایدهٔ اصلی روش تقسیم و حل توسط آناتولی کاراتسوبا در سال ۱۹۶۰ در قالب الگوریتمی برای ضرب کردن دو عدد n رقمی با پیچیدگی زمانی formula_1 ارائه شد. در نتیجه این الگوریتم که امروزه الگوریتم کاراتسوبا نامیده می‌شود، فرضیه آندری کولموگوروف که طبق آن سریع‌ترین الگوریتم ضرب دارای پیچیدگی formula_2 است نقض شد. تلاش کولموگروف در کنار کشف کاراتسوبا، کمک شایانی به آغاز مطالعهٔ کارایی
کشف کاراتسوبا، کمک شایانی به آغاز مطالعهٔ کارایی الگوریتم‌ها کرد. مثال‌های قدیمی. جستجوی دودویی، الگوریتم تقسیم و حلی که در آن مسئلهٔ اصلی متوالیاً به زیر‌مسئله‌هایی یکتا با اندازهٔ تقریبی نصف مسئلهٔ اصلی تفکیک می‌شود، پیشینهٔ دور و درازی دارد. ایدهٔ استفاده از یک لیست مرتب شده از عناصر به منظور سهولت بخشیدن در جستجو به ۲۰۰ سال پیش از میلاد، در بابل بازمی‌گردد، در حالی که یک توصیف واضح از الگوریتم در کامپیوتر اولین بار قرن‌ها بعد در سال ۱۹۴۶ در مقاله‌ای توسط جان مارچلی بیان شد. الگوریتم تقسیم و حلِ قدیمی
جان مارچلی بیان شد. الگوریتم تقسیم و حلِ قدیمی دیگر الگوریتم اقلیدس در محاسبهٔ بزرگ‌ترین مقسوم‌علیه مشترک دو عدد (از طریق کاهش اعداد به زیرمسئله‌های کوچک‌تر، و کوچک‌تر یا مساوی) است، که به قرن‌ها پیش از میلاد بازمی‌گردد. یک مثال قدیمی دیگر از الگوریتم تقسیم و حل با زیرمسئله‌های چندگانه، توصیفی بود که گاوس در سال ۱۸۰۵ از چیزی که امروزه الگوریتم تبدیل سریع فوریه (FFT) نامیده می‌شود، ارائه داد؛ هر چند او از لحاظ کمّی، پیچیدگی زمانی این الگوریتم را تحلیل و بررسی نکرد و FFTها تا یک قرن بعد که دوباره کشف شدند
نکرد و FFTها تا یک قرن بعد که دوباره کشف شدند فراموش شدند. یک الگوریتم تقسیم و حلِ دو‌زیر‌مسئله‌ایِ قدیمی که به‌طور ویژه برای کامپیوترها توسعه یافته، الگوریتم مرتب‌سازی ادغامی می‌باشد که توسط جان فون نویمن در سال ۱۹۵۴ ابداع شد. مثال قابل توجه دیگر، الگوریتمی است که توسط کاراتسوبا در سال۱۹۶۰ ابداع شده و می‌تواند دو عدد "n" رقمی را درformula_1 ضرب کند. این الگوریتم، حدس اندری کولماگوراف 'که در سال ۱۹۵۶ بیان شد و formula_4 عمل را برای انجام ضرب مذکور لازم می‌دانست را رد کرد. یک مثال دیگر از یک الگوریتم تقسیم
را رد کرد. یک مثال دیگر از یک الگوریتم تقسیم و حل که در ابتدا کامپیوترها را شامل نمی‌شد، الگوریتم ارائه شده توسط «ناث متدی» بود که در یک دفتر پست برای آدرس‌دهی نامه‌ها استفاده می‌شد: نامه‌ها در کیف‌های جداگانه برای مناطق مختلف جغرافیایی مرتب می‌شدند، در هر کدام از این کیف‌ها نیز نامه‌ها در دسته‌هایی مربوط به نواحی کوچک‌تر مرتب می‌شدند و به همین ترتیب؛ تا زمانی که نامه‌ها به مقصد برسند. این الگوریتم نوعی مرتب‌سازی سطلی است که در سال ۱۹۲۹ برای ماشین‌های مرتب‌سازی کارت پانچ ارائه شد. مزایا. حل مسائل دشوار.