payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کبود طبقه‌بندی شود. معمولاً یاقوت کبودِ طبیعی، برش داده می‌شود و به صورت سنگ‌های قیمتی صیقل داده می‌شود و در زیورسازی به کار می‌رود. یاقوت کبود را می‌توان به‌طور مصنوعی در آزمایشگاه‌ها برای هدف‌های صنعتی یا تزیینی در بول‌های بزرگ کریستالی (Boule) ایجاد کرد. به دلیل سختی قابل توجه آن - ۹ در مقیاس موس (سومین مادهٔ معدنی سخت، بعد از الماس با ۱۰ و مویسانیت با ۹٫۵) - از یاقوت کبود در برخی از کاربردهای غیرتزیینی نیز استفاده می‌شود؛ مانند اجزای نوری فروسرخ، پنجره‌های با دوام بسیار بالا، یاتاقان اجزای ساعت مچی و
با دوام بسیار بالا، یاتاقان اجزای ساعت مچی و ویفرهای الکترونیک بسیار نازک، که از آنها به عنوان عایق بسترهای مخصوص تجهیزات الکترونیک حالت-جامد مانند مدارهای مجتمع و LEDهای آبی مبتنی بر GaN بهره گرفته می‌شوند. انواع رنگ نیلم (یاقوت کبود). آبی، رنگ اصلی نیلَم است. ذخایر یاقوت کبود در جهان. کان‌های مهم سنگ یاقوت کبود عبارت اند افغانستان، استرالیا، میانمار، سریلانکا، تاجیکستان، تانزانیا، هندوستان (کشمیر)، تایلند و در نهایت ماداگاسکار که یکی از غنی‌ترین آنها می‌باشد. البته کان‌های کم‌اهمیت‌تری نیز در کشورهای
البته کان‌های کم‌اهمیت‌تری نیز در کشورهای برزیل، کامبوج، کنیا، مالاوی، زیمبابوه، ایالات متحده و فنلاند یافت می‌شود. کاربرد سنگ یاقوت کبود. یاقوت کبود بیشتر در زیورسازی کاربرد دارد اما با توجه به سختی بسیار بالا کاربردهای صنعتی هم دارد. یاقوت (چه یاقوت سرخ و چه یاقوت کبود و به‌طور کلی اکسید آلومینیم) سخت‌ترین ماده پس از الماس و مویسانیت شمرده می‌شوند و سختی آن‌ها بر اساس مقیاس سختی موس ۹ است. از کاربردهای غیرتزیینی این سنگ می‌توان به دوربین‌های فروسرخ (دید در شب و دید گرمایی)، پنجره‌های بسیار مقاوم، در برخی
شب و دید گرمایی)، پنجره‌های بسیار مقاوم، در برخی موارد در استایلوس دستگاه‌های اندازه‌گیری دقیق (CMM) و برخی کاربردهای خاص در صنایع الکترونیک اشاره کرد.
شورای آمریکا-ایران یا به اختصار AIC نام یک موسسه غیر انتفاعی در کشور ایالات متحده آمریکا است و مرکز آن در پرینستون، نیوجرسی قرار دارد. به گفته موسسان این شورا، این سازمان با هدف «توسعه و تاسیس گفتگو و تفاهم بین ایران و آمریکا» تشکیل شده‌است. از اعضای هیئت مدیره پایا می‌توان از هوشنگ امیراحمدی، روی متحده، ریچارد مورفی، توماس پیکرینگ، و فریدون فشارکی نام برد. محمود فرشچیان، شهرام چوبین، جان اسپوزیتو، ریچارد فرای، و بروس لنیگن نیز از هیئت مشاوران این گروه را تشکیل می‌دهد.
ابراهیم سلطان بن شاهرخ یا ابوالفتح معزالدین یا مغیث الدین (۷۹۶–۸۳۸ق/۱۳۹۴–۱۴۳۵م)، شاهزادهٔ دانش‌دوست، با ذوق و هنرمند تیموری و دومین پسر شاهرخ فرزند امیر تیمور گورکان بود. وی از سیاست‌مداران، حامیان بزرگ هنر، معماری و فرهنگ و همچنین از هنرمندان مطرح و خوشنویسان طراز اول عهد خود به‌ویژه در خط ثلث و محقق به‌شمار می‌رود. ارزش فعالیت‌ها و حمایت‌هایش از هنر و علوم، گاهی در سایه برادرانش بایسنقر میرزا و الغ‌بیگ نادیده گرفته شده‌است. خردسالی. وی در ۲۸ شوال ۷۹۶ق/۲۷ اوت ۱۳۹۴م به هنگامی که تیمور هنوز زنده بود، دیده به
۱۳۹۴م به هنگامی که تیمور هنوز زنده بود، دیده به جهان گشود. تیمور نام ابراهیم سلطان بر او نهاد و برای تولد او چندین روز مراسم جشن و شادمانی برپا داشت. حوادث دوران زندگی او با ذکر جزئیات آن در پاره‌ای از کتابهای تاریخی به ویژه در ظفرنامهٔ شرف الدین علی یزدی که به اشارهٔ خود وی تألیف گردیده، آمده‌است. ابراهیم در رجب ۸۰۱/مارس ۱۳۹۹ هنگامی که تیمور به سمرقند بازمی‌گشت، همراه دیگر شاهزادگان خردسال تیموری در مراسم استقبال از وی حضور داشت. تیمور در جشن بزرگی که اندکی پیش از وفات برپا داشت، برای بیشتر شاهزادگان
اندکی پیش از وفات برپا داشت، برای بیشتر شاهزادگان تیموری - حتی آنان که خردسال بودند - از جمله برای ابراهیم سلطان همسری از میان نزدیکان خود برگزید. کلاویخو در این مراسم حضور داشته و در سفرنامهٔ خود به توصیف آن پرداخته‌است. حکمرانی. هنگام مرگ امیرتیمور (۸۰۷ق/۱۴۰۴م) ابراهیم سلطان ۱۱ ساله بود و رفته‌رفته مشاغلی به او سپرده می‌شد. ظاهراً اولین سمت او نیابت سلطنت بود که در ۱۴ سالگی و هنگام لشکرکشی شاهرخ به استرآباد و جرجان و مازندران در ۸۱۰ق/۱۴۰۷م عهده‌دار آن گردید. همچنین در ۸۱۱ق که شاهرخ قصد رفتن به بادغیس را
همچنین در ۸۱۱ق که شاهرخ قصد رفتن به بادغیس را داشت، ابراهیم‌سلطان را به نیابت خود در هرات گذشت و امیر فیروز شاه را برای یاری او در امر حکومت تعیین کرد. شاهرخ که به تدریج بر مراتب لیاقت و کاردانی ابراهیم واقف می‌شد، در ۸۱۲ق او را به حکومت بلخ و طخارستان تا سرحد کابل و بدخشان گماشت و او در رجب همان سال پس از رسیدن به حضور پدر در اردوی وی راه بلخ در پیش گرفت. ابراهیم سلطان همچنان در کارهای حکومت صاحب مشاغلی بود تا در ۸۱۷ق از سوی پدر فرمانروای فارس و توابع آن گردید و راهی آن ایالت شد. او تا پایان عمر بیشتر
گردید و راهی آن ایالت شد. او تا پایان عمر بیشتر اوقات را در آنجا به سر آورد و هم در آنجا درگذشت. نبردها. اندکی پس از آغاز حکومت او بر فارس، میرزا بایقرا (پسر عمر شیخ) - امیرزادهٔ تیموری - که بر همدان، نهاوند و بروجرد حکومت می‌کرد، بر او شورید. در ربیع‌الاول ۸۱۸/ مهٔ ۱۴۱۵ پس از جنگی که میان آن دو روی داد، ابراهیم سلطان شکست خورد و شیراز به تصرف میرزا بایقرا درآمد. ابراهیم سلطان ناگزیر به ابرقو عقب نشست. شاهرخ پس از آگاهی از وقوع این حوادث، نخست جلال‌الدین فیروزشاه را به یاری فرزند فرستاد و سپس خود با
فیروزشاه را به یاری فرزند فرستاد و سپس خود با لشکریانش راه فارس در پیش گرفت. بایقرا که آمدن شاهرخ را گمان نداشت، بیمناک شد و پوزش خواست. شاهرخ او را بخشود، لیکن فرمان داد که بایقرا دیگر در آن منطقه نماند و به قندهار برود و دیگربار حکومت فارس را به ابراهیم سلطان سپرد. ابراهیم سلطان، پس از استقرار مجدد در حکومت فارس، در ادراهٔ آن ایالت وسیع و آبادانی آنجا و رسیدگی به امور مردم کوشش‌ها کرد. در ۸۲۳ق/۱۴۲۰م شاهرخ که قصد رسیدگی به امور آذربایجان را داشت و با سپاه خود در ری استقرار یافته بود، ابراهیم سلطان را فرا
خود در ری استقرار یافته بود، ابراهیم سلطان را فرا خواند. وی پس از چندی برای یاری پدر با لشکر خود به اردوگاه او در آن شهر ملحق گردید و چون به سلطانیه رسیدند، ابراهیم سلطان مأمور تسخیر مراغه شد. یک سال بعد (۸۲۴ق/۱۴۲۱م) در تبریز به اردوی شاهرخ پیوست و با امیر غیاث‌الدین شاه ملک به تسخیر نخجوان مأمور گردید و چون از این لشکرکشی پیروزمندانه بازگشت، مأمور گوشمالی علیکاجالق و سید احمد دیزک که از ترکمانان شورشی بودند، گردید و از عهدهٔ این کار نیز به خوبی برآمد و همراه امیرشاه ملک نزد پدر شتافت. در همین زمان شاهرخ
امیرشاه ملک نزد پدر شتافت. در همین زمان شاهرخ که پس از سامان دادن به اوضاع شمال غرب ایران، آهنگ بازگشت خراسان کرده بود، در نزدیکی قزوین ابراهیم سلطان را مرخص کرد و به فارس فرستاد). چندی از بازگشت ابراهیم سلطان از آذربایجان و استقرار او در شیراز نگذشته بود که دیگربار آهنگ گوشمالی فرمانروایان خوزستان کرد و با لشکر خود بدان‌سو رفت. نخست حویزه و دزفول را تصرف کرد و سپس به محاصرهٔ قلعهٔ شوشتر پرداخت، اما به دستور شاهرخ دست از محاصره برداشت و به شیراز بازگشت. در ۸۲۵ق دیگربار به آن ایالت رفت و سراسر آنجا را به
۸۲۵ق دیگربار به آن ایالت رفت و سراسر آنجا را به تصرف درآورد و خبر آن را به آگاهی شاهرخ رساند. ابراهیم سلطان در ۸۲۷ق لشکری به سوی لرستان فرستاد. در جنگی که روی داد، غیاث‌الدین بن کاووس بن هوشنگ آخرین فرمانروای اتابکان لرستان به سختی شکست خورد و آواره شد و بدین تربیت این سلسله به دست او منقرض شد. در اوایل ۸۳۲ق/۱۴۲۸م ابراهیم سلطان به آهنگ تصرف هرمز راه جنوب در پیش گرفت و چون به آن حدود رسید، قلعه منوجان را محاصره کرد، اما جنگی درنگرفت و پس از چندی به شیراز بازگشت. در همان زمان خبر عصیان اسکندر بن قرایوسف قره
در همان زمان خبر عصیان اسکندر بن قرایوسف قره قویونلو از آذربایجان به شاهرخ رسید و او بی‌درنگ برای سرکوب وی به سوی آذربایجان شتافت. به گفته یٔ مورخان این بار هم ابراهیم سلطان با نیروی خود در ری به پدر ملحق شد. در این ملاقات، شاهرخ که آوازهٔ خوشرفتاری و مردم‌داری فرزند را شنیده بود، وی را مورد تحسین و نوازش قرار داد. در همین سفر بود که در سلطانیه به فرمان شاهرخ با نیروی همراهش در برانغار (میمنهٔ سپاه) جای گرفت و در همین موضع با ترکمانان جنگید و آنان را هزیمت داد. پس از این جنگ شاهرخ که خود از امور آذربایجان
داد. پس از این جنگ شاهرخ که خود از امور آذربایجان فراغت یافته بود، به ابراهیم و دیگر امرایی که به وی پیوسته بودند رخصت مراجعت داد. درگذشت. ابراهیم سلطان در ۸۳۸ق به بیماری سختی گرفتار شد که معالجهٔ پزشکان در بهبود او ثمری نداد و سرانجام در ۴ شوال همان سال در شیراز درگذشت. شاهرخ پس از درگذشت پسر، فرمانروایی اسمی فارس را فرزند خردسال او میرزا عبدالله واگذار کرد، ولی امور حکومت را به محب‌الدین ابوالخیر پسر شیخ محمد جزری سپرد. دولتشاه سمرقندی درگذشت ابراهیم سلطان را در ۸۳۴ ق ضبط کرده که قطعاً نادرست است. برخی
را در ۸۳۴ ق ضبط کرده که قطعاً نادرست است. برخی از نویسندگان پس از وی نیز این اشتباه را تکرار کرده‌اند. فرزندان. ابراهیم سلطان دو فرزند پسر داشت. پسر بزرگ او به نام اسماعیل سلطان در حیات پدر در ۸۳۵ ق در گذشت. پسر دوم او میرزا عبدالله در ۸۳۶ ق زاده شد. او پس از مرگ پدر در دو سالگی به حکم شاهرخ به فرمانروایی فارس رسید. حکومت او در این ایالت ۱۰ سال به درازا کشید. سلطان محمد فرزند بایسنقر تیموری پس از فتح شیراز او را به خراسان فرستاد و در آنجا به یاری عم خود به حکومت سمرقند رسید. میرزا عبدالله تا ۸۵۵ ق در همین
حکومت سمرقند رسید. میرزا عبدالله تا ۸۵۵ ق در همین شهر حکومت داشت و در این سال سلطان ابوسعید میرزا او را به قتل رساند. هنرپروری. ابراهیم سلطان از شاهزادگان با ذوق، هنرمند و دانش‌دوست تیموری بود. افزون بر آنکه خود در چند زمینهٔ هنری تبحر داشت، هنرمندان و دانشمندان را نیز زیر حمایت خود می‌گرفت و در رونق و اعتلای ادبیات بسیار کوشا بود. ظاهراً او علاقه داشت دانشمندان و ادیبان را اطراف خود گردآورد. شرف‌الدین علی یزدی از دانشمندانی است که در دستگاه او می‌زیسته و کتاب ظفرنامه را به دستور او نوشته‌است. شرف‌الدین در
ظفرنامه را به دستور او نوشته‌است. شرف‌الدین در این کتاب بارها از ممدوح خود یاد کرده و مثنوی‌هایی در مدح وی سروده و در کتابش جای داده‌است. همچنین مؤلّفی به نام شجاع کتاب انیس الناس را در ۸۳۰ق به نام او تألیف کرده‌است. اصل نسخهٔ این کتاب که برای خزانهٔ این شاهزاده تهیه شده، از گزند روزگار مصون مانده و اکنون در کتابخانه مجلس شورای اسلامی، شم ۱، نگهداری می‌شود. مؤلف در مقدمهٔ کتاب از ابراهیم سلطان به نیکی نام برده و او را ستوده و اشعاری نیز در مدحش سروده‌است. در سایر فصول آن نیز به مناسبت از ممدوح خود یاد کرده
سایر فصول آن نیز به مناسبت از ممدوح خود یاد کرده و در یک‌جا از حملهٔ وی به آذربایجان و فتح او و بازگشت به شیراز ضمن حکایتی سخن رانده‌است. مورخ نام‌آور، حافظ ابرو نیز پس از در گذشت میرزا بایسنقر تیموری به شیراز نزد ابراهیم سلطان شتافت و چندی در دستگاه او روزگار به سر برد. خوشنویس صاحب نام محمود قطب مغیثی از شاگردان جعفر بایسنقری در کتابخانه سلطان ابراهیم میرزا به کتابت مشغول بوده و به‌مناسبت لقب او (مغیث السلطنة والدّین) آثارش را «مغیثی» و «سلطانی» امضاء می‌کرده‌است. نویسندگی. ابراهیم سلطان نویسنده و ادیب
نویسندگی. ابراهیم سلطان نویسنده و ادیب نیز بود. منشآتی داشته که اکنون نسخه‌هایی از آن در دست است. به علاوه اثری که از او اخیراً منتشر شده «منشور کلانتری خواجه نصیرالدین محمد مذهّب» است. این متن را ظاهراً شرف‌الدین علی یزدی در ذیقعدهٔ ۸۳۵ق/۲۴ ژوئیهٔ ۱۴۳۲م به نام ابراهیم سلطان نوشته‌است. رسالهٔ دیگری در اخلاق و سیاست در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران موجود است که آن را ابراهیم سلطان املاء کرده و مؤلف فتح‌نامهٔ سلطانی آن را به تحریر درآورده است. شاعری. این شاهزادهٔ هنرمند شعر هم می‌سروده‌است و بخشی از اشعار او
هنرمند شعر هم می‌سروده‌است و بخشی از اشعار او در مجموعه‌ای که نزد مهدی بیانی موجود بوده، آمده، که مقدمهٔ آن را شرف‌الدین علی یزدی نوشته‌است. برخی از شاعران هم عصر او از جمله عصمت بخاری، وی را در اشعار خود ستوده‌اند. او با برادرانش: الغ بیگ در سمرقند و بایسنقر میرزا در هرات، دربارهٔ شعر فارسی مکاتبه می‌کرد. خوشنویسی. ابراهیم سلطان، همچون برادرش بایسنقر، به خوشنویسی علاقه بسیار داشت و خود نیز خوشنویسی پرآوازه و از پیروان مکتب مشهور یاقوت مستعصمی بود. قرآنهای خوشنویسی شده بسیاری که اغلب تاریخ آنها بین سالهای
خوشنویسی شده بسیاری که اغلب تاریخ آنها بین سالهای ۸۲۵–۸۱۶ق/ ۱۴۲۲–۱۴۱۳م. است، از او یا منسوب بدوست. او خوشنویسی برجسته بود و به ویژه خط ثلث را زیبا می‌نوشت. او این هنر را در آغاز ورود به فارس از پیر محمد شیرازی فرا گرفته بود. او از استادان خطوط ششگانه به‌شمار می‌رود. از آثار او در این زمینه چند قرآن نفیس در دست است. یکی از آنها که به خط ثلث در ۸۲۷ق/۱۴۲۴م نوشته شده در آستان قدس رضوی موجود بوده، ولی اکنون فقط ۱۶ ورق آن محفوظ مانده‌است. قرآن دیگری نیز به خط ریحان جلی منسوب به ابراهیم سلطان در آستان قدس موجود
جلی منسوب به ابراهیم سلطان در آستان قدس موجود است، اما رقم کاتب آن مجعول به نظر می‌رسد. قرآن نفیس دیگری هم به خط او موجود است که سابقاً در بنای دروازه قرآن شیراز قرار داشته و اکنون در موزه پارس شیراز نگهداری می‌شود. گفته می‌شود که قرآن مورخ ۸۳۰ق موجود در موزه متروپولیتن نیز به خط اوست. کتیبه‌نگاری. کتیبه‌هایی نیز به خط او باقی است از جمله دو کتیبه به قلم ثلث، یکی متن حدیثی بر دیوار سنگی بقعه شاه میر علی بن حمزه و دومی در بقعه میرعلاءالدین حسین در شیراز، همچنین ۳ کتیبه بر دیوار تالار داریوش در تخت جمشید
همچنین ۳ کتیبه بر دیوار تالار داریوش در تخت جمشید فارس، و اشعاری نیز در پایین کتیبهٔ میخی عهد خشایارشا به خط نسخ نوشته‌است. معماری. از ابنیه‌ای که ابراهیم سلطان ساخته، مدرسه دارالصفا در شیراز است. در کنار این مدرسه، دارالایتامی نیز ساخته بوده‌است. این مدرسه تا ۹۹۹ق/۱۵۹۱م برپا بود و در این سال ویران گردید. همچنین باغ بزرگی در شیراز، در جایی که مشهور به وثاق شاه منصور بود، بنا کرده بود. این باغ، پس از او محل پذیرایی فرمانروایانی بود که برای ادارهٔ حکومت فارس به این ایالت می‌آمدند.
دریاچهٔ ویکتوریا یکی از دریاچه‌های بزرگ آفریقا است که با مساحتی تقریباً ۵۹۹۴۷ کیلومتر مربع (۲۳۱۴۶ مایل مربع)، بزرگ‌ترین دریاچه آفریقا از نظر مساحت، بزرگ‌ترین دریاچه گرمسیری جهان، و پس از دریاچه سوپریور در آمریکای شمالی دومین دریاچهٔ بزرگ آب شیرین جهان از نظر مساحت به شمار می‌رود. از نظر حجم، دریاچه ویکتوریا نهمین دریاچه بزرگ قاره‌ای جهان است که حدود ۲۴۲۴ کیلومتر مکعب (۱٫۹۶۵×۱۰۹ هکتار⋅ فوت) آب دارد. این دریاچه همچنین سرچشمهٔ رود نیل سفید است. ویکتوریا دارای عمق متوسط ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) و حداکثر عمق ۸۰–۸۴ متر
عمق متوسط ۴۰ متر (۱۳۰ فوت) و حداکثر عمق ۸۰–۸۴ متر (۲۶۲–۲۷۶ فوت) است. حوضه آبریز آن ۱۶۹۸۵۸ کیلومتر مربع (۶۵۵۸۳ مایل مربع) است. این دریاچه دارای خط ساحلی ۷۱۴۲ کیلومتری (۴۴۳۸ مایل) است. این دریاچه در فلات بلندی در بخش غربی دره کافتی بزرگ آفریقا واقع شده و در محدودهٔ سه کشور تانزانیا، اوگاندا و کنیا قرار گرفته‌است. ویکتوریا جزئی از دریاچه‌های بزرگ آفریقا به‌شمار می‌آید. دریاچه ویکتوریا که با نام‌های اوکِرِوه و نالوباله نیز شناخته می‌شود به نسبت پهنایی که دارد کم‌عمق است و میانگین ژرفای آن ۸۴ متر است. تنوع
کم‌عمق است و میانگین ژرفای آن ۸۴ متر است. تنوع زیستی این دریاچه بسیار بالا است. دریاچهٔ ویکتوریا بیش از ۳ هزار جزیره دارد که بیشتر آن‌ها مسکونی است. این دریاچه نسبتاً جوان است و حوضهٔ کنونی آن ۴۰۰ هزار سال پیش شکل گرفته‌است. نمونه‌های خاک که از کف دریاچه برداشت شده نشان می‌دهد که این دریاچه از زمان تشکیلش تاکنون سه بار به‌طور کامل خشک شده بوده‌است. نام. با وجود داشتن چندین نام به زبان محلی (Dholuo: Nam Lolwe; Luganda: 'Nnalubaale; Kinyarwanda: Nyanza؛ همچنین Ukerewe)این دریاچه توسط جان هنینگ اسپک؛ اولین
Ukerewe)این دریاچه توسط جان هنینگ اسپک؛ اولین بریتانیایی که آن را مستندسازی کرد، برگرفته از نام ملکه ویکتوریا تغییر نام داده‌شد؛ در سال ۱۸۵۸، در حالی که در یک سفر اکتشافی با ریچارد فرانسیس برتون بود.
محمدحسن میرزا قاجار (۲۹ آبان ۱۲۷۸ – ۱۷ دی ۱۳۲۱) ملقب به حضرت اقدس، برادر و ولیعهد احمدشاه قاجار و آخرین ولیعهد سلسله قاجاریه بود. او در شهریور ۱۲۸۸ به مقام ولیعهدی رسید و تا خلع سلطنت احمدشاه، جمعاً به مدت شانزده سال ولیعهد ایران بود. احمدشاه پس از تاجگذاری، وی را به فرمانروایی آذربایجان منصوب کرد. با تغییر سلطنت از خانواده قاجار به پهلوی در ۹ آبان ۱۳۰۴ توسط مجلس مؤسسان، محمدحسن میرزا قاجار به دستور رضاشاه از کاخ گلستان اخراج و از طریق بغداد به اروپا رفت. او پیش از اخراج خواستار ملاقات با رضاشاه شد که این
پیش از اخراج خواستار ملاقات با رضاشاه شد که این ملاقات از سوی رضاشاه رد شد و تنها به این اکتفا شد که از طلب ۴۰ هزار تومانی وی به او مبلغ ۵ هزار تومان پرداخت شود. این مبلغ با سر و صدا در بیست کیسه دویست و پنجاه تومانی به وی تحویل گردید. در سال ۱۳۰۸ پس از فوت احمدشاه در پاریس، اعلامیه‌ای صادر کرد و در آن خود را شاه قانونی ایران اعلام نمود (پیش از آن احمدشاه حاضر به استعفاء نشده بود). در حوادث شهریور ۱۳۲۰ و استعفای رضاشاه بار دیگر خواستار بازگشت به ایران گردید و سرانجام در ۱۷ دی سال ۱۳۲۱ و در فقر و تنگدستی در
و سرانجام در ۱۷ دی سال ۱۳۲۱ و در فقر و تنگدستی در لندن درگذشت. پیکر وی در حرم حسین بن علی در کربلا و در آرامگاه خانوادگی اش دفن شد . اقدسیه و سلطنت‌آباد. محمدحسن میرزا قاجار در واپسین هفته‌های ولیعهدی، مالک باغات و اراضی اقدسیه، شمیران و باغ و عمارت سلطنت‌آباد شد. او از دولت مبلغ ۸۸۹۹۶ تومان، طلب داشت که دولت برای تسویه این بدهی، در ۱۲ اردیبهشت ۱۳۰۴ لایحه‌ای به مجلس داد که اراضی و باغات اقدسیه همراه با باغ و عمارت سلطنت‌آباد به مالکیت او درآید. بهای اقدسیه و باغ و عمارت سلطنت‌آباد معادل ۶۸ هزارتومان تعیین
و باغ و عمارت سلطنت‌آباد معادل ۶۸ هزارتومان تعیین و قرار شد با این واگذاری، طلب محمدحسن میرزا از دولت به بیست هزار تومان کاهش یابد. اقدسیه در آن زمان قناتی با هفت سنگ و نیم آب داشت که کم‌آب به حساب می‌آمد و قرار شد حقابه دولت از این قنات محفوظ بماند. باغ و عمارت سلطنت‌آباد نیز به حال مخروبه درآمده و هزینه نوسازی آن یکصد هزار تومان برآورد می‌شد. این لایحه در ۲۲ شهریور ۱۳۰۴ به تصویب مجلس شورای ملی رسید اما کمتر از دو ماه بعد، با رأی مجلس به انقراض سلطنت قاجار، محمدحسن میرزا قاجار در ۹ آبان ۱۳۰۴ از ایران
محمدحسن میرزا قاجار در ۹ آبان ۱۳۰۴ از ایران اخراج شد. پس از آنکه در سال ۱۳۰۸ یعنی پس از درگذشت احمدشاه، محمدحسن میرزا اعلامیه‌ای صادر و خود را پادشاه قانونی اعلام کرد، اراضی و باغات شمیران، اقدسیه و باغ و عمارت سلطنت‌آباد که متعلق به او بودند توسط دولت در دروان پهلوی مصادره شد.
مولانا ارغون بن عبدالله کاملی یا خواجه ارغون کاملی از خوشنویسان صاحب‌نام قرن هشتم هجری بوده که تا حدود ۷۵۰ ه. ق می‌زیسته است. آثار او امضاء سال‌های ۷۰۰ تا ۷۴۵ ه‍. ق دارد. او در خطوط ششگانه شاگرد یاقوت مستعصمی بوده و از جمله استادان سبعه یا هفتگانه به‌حساب می‌آید.
ارگانون (به انگلیسی: The Organon، به یونانی: όργανον به معنی «ابزار و وسیله») نامی است که شاگردان ارسطو بر شش رساله از تألیفات او در علم منطق نهادند. جمع‌آوری این رساله‌ها به این شکل در زمان امپراتوری روم شرقی انجام گرفت. این شش رساله عبارتند از: بعدها برخی از شارحان ارسطو دو کتاب دیگر او را نیز بر آن افزودند: «"ایساغوجی"» رساله دیگری است که با اقتباس از دو رساله "برهان" و "جدل" به‌عنوان مدخلی برای منطق ارسطو در نظر گرفته شد. ارغنون از چند رساله ترکیب شده که نام‌های آن در مأخذ اسلامی در بالا ذکر شد و یکی در
نام‌های آن در مأخذ اسلامی در بالا ذکر شد و یکی در تحلیل که آن دو رساله در مورد قیاس و برهان است. یکی در جدل، یکی در سفسطه و مغالطه. اسامی رساله‌های مذکور در یونانی چیزهایی شبیه به اسامی بالاست و لفظ و نام قاطیغوریاس در منابع یونانی «کاتگوریای» است که شامل همان مقولات عشر یعنی مقوله جوهر و ۹ مقوله عرض است. ترجمه فارسی. انتشار برگردان فارسی این کتاب برپایه متن یونانی آن در سال ‍۱۳۷۸ به دست میرشمس‌الدین ادیب سلطانی با عنوان «"منطق ارسطو (ارگانون)"» به انجام رسید. عنوان رساله‌های فارسی کتاب در این برگردان از
رود اُردُن رودخانه‌ای است که از دریاچه طبریه در سوریه سرچشمه گرفته و به دریای مرده در اردن می‌ریزد. درازای آن ۲۵۱ کیلومتر است و مرز بین اردن و کرانه باختری را تشکیل می‌دهد. گروهی از پیروان دین‌های ابراهیمی این رودخانه را مقدس می‌دانند، زیرا در کتاب مقدس آمده است که بنی اسرائیل برای رسیدن به سرزمین موعود از رود اردن گذشتند. همچنین بنا به انجیل، این یحیی بن زکریّا بود که عیسی ناصری را در رود اردن غسل تعمید داد. کشور اردن و بلندی‌های جولان در ساحل شرقی و اسرائیل و منطقه کرانه باختری در ساحل غربی آن قرار دارند.
و منطقه کرانه باختری در ساحل غربی آن قرار دارند. دیکا پولیس Dicapolis واژه یونانی است، دیکا به چم (معنی) دیه و روستا و پولیس به معنی (چم) شهر و کشور است که در شمال اسرائیل قرار گرفته و دارای ده شهر بزرگ است که بزرگ‌ترین آن‌ها در خاور (شرق) رود اردن است. در انجیل متی (۲۵:۴) و در انجیل مرقس(۲۰:۵) (۳۱:۷)، چنین آمده که در پیمایش داستان رفتن عیسی از صور (از شهرهای کهن فنیقیه) به سوی دریاچه ناصره، او را از دیکا پولیس (Dicapolis) می‌گذراند. نگارخانه. [[پرونده:دره رود اردن.jpg|بندانگشتی|دره رود اردن]] منابع.
رود اردن.jpg|بندانگشتی|دره رود اردن]] منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی [[رده:رود اردن| ]] [[رده:آیین مندائی]] [[رده:جغرافیای اسرائیل]] [[رده:جغرافیای سوریه]] [[رده:جغرافیای عهد جدید]] [[رده:جغرافیای فلسطین]] [[رده:جغرافیای کرانه باختری]] [[رده:جغرافیای لبنان]] [[رده:دره کافتی بزرگ آفریقا]] [[رده:روابط اردن و اسرائیل]] [[رده:رودهای اردن]] [[رده:رودهای اسرائیل]] [[رده:رودهای بین‌المللی آسیا]] [[رده:رودهای سوریه]] [[رده:رودهای فلسطین]] [[رده:رودهای کتاب مقدس عبری]] [[رده:رودهای کرانه باختری]] [[رده:رودهای لبنان]]
[[رده:رودهای کرانه باختری]] [[رده:رودهای لبنان]] [[رده:رودهای مرزی]] [[رده:رودهای مقدس]] [[رده:زمین‌چهرهای خاورمیانه]] [[رده:زمین‌چهرهای غرب آسیا]] [[رده:گردشگری در اردن]] [[رده:مرز اردن و اسرائیل]] [[رده:مرز اسرائیل و سوریه]] [[رده:مرز اسرائیل و لبنان]] [[رده:مرزهای کرانه باختری]] [[رده:مکان‌های زیارتی کاتولیک]] [[رده:هلال حاصل‌خیز]]
نصرالله طبیب که بعضی لقب صدر عراقیرا به او داده اند خوشنویس قرن هشتم هجری است . گفته می‌شود خط محقق را سر و سامانی داده است. از او در سایر خطوط ششگانه هم آثاری باقی‌مانده است. نصرالله طبیب از شاگردان یاقوت مستعصمی بوده و حدود ۷۴۰ه‍.ق درگذشته است.
مولانا یوسف مشهدی از خوشنویسان قرن هفتم هجری است. از او در سایر خطوط ششگانه هم آثاری باقی مانده‌است. نصرالله طبیب از شاگردان یاقوت مستعصمی بوده و گفته می‌شود در سال وفات یاقوت درگذشته است. او حدود ۷۰۰ ه‍. ق بدرود حیات گفته‌است. در اواخر عمر از عراق به آذربایجان رفت و در شهر تبریز به کتابت و تعلیم پرداخت. از شاگردان او عبدالله صیرفی است. از آثار یوسف مشهدی قرآنی در کتابخانه‌ی ایاصوفیه استانبول نشانی داده‌اند که تاریخ ۶۶۸ ق دارد.
مبارک‌شاه بن قطب تبریزی یا خواجه مبارک‌شاه از خوشنویسان قرن هشتم هجری است. از او افزون بر و نسخ در سایر خطوط ششگانه هم آثاری باقی‌مانده است. مبارک‌شاه از شاگردان یاقوت مستعصمی بوده و حدود ۷۶۰ه‍. ق درگذشته است. او معروف به مبارک‌شاه قطب نسخ نویس و ملقب به زرین رقم است و آثاری از او تا ۷۳۰ موجود است.
سید حیدر معروف به گُنده‌نویس از خوشنویسان اواخر قرن هفتم و اوایل قرن هشتم هجری است. به این جهت به او لقب گنده‌نویس داده‌اند که با قلم جلی (بسیار بزرگ) می‌نوشته است. فقط نام این خوشنویس در تذکره‌های مختلف آمده و تاکنون کسی از آثار وی چیزی نیافته‌است. حیدر گُنده‌نویس از شاگردان یاقوت مستعصمی بوده و می‌گویند هر که از او تعلیم خوشنویسی گرفته به مراتب عالی رسیده است. از شاگردان مشهورش خواجه تاج الدین علی شاه (درگذشت ۷۲۴ ه‍. ق) مدفون در تبریز و وزیر سلطان محمد خدابنده و سلطان ابوسعید است و دیگر خواجه غیاث الدین
و سلطان ابوسعید است و دیگر خواجه غیاث الدین محمد رشیدی وزیر ابوسعید بهادر و همچنین عبدالله صیرفی را می‌توان نام برد
فهرست مناطق حفاظت‌شده پرو فهرستی متشکل از نواحی جغرافیای طبیعی، پارکهای ملی، نواحی ملی حفاظت شده، سرزمینهای محصور شکار و منطقه حفاظت شده شهری است. نواحی جغرافیای طبیعی. زمانی که اسپانیایی‌ها وارد شدند، آن‌ها پرو را (به دلایل سیاسی) به سه ناحیه تقسیم نمودند: ناحیه ساحلی، که توسط اقیانوس آرام محدود می‌شود؛ زمینهای مرتفع، که در بلندیهای آند واقع شده؛ و جنگل که بر روی خور جنگل آمازون قرار می‌گیرد. این کلمات هم‌اکنون هم در پرو بکار می‌رود. خاویر پولگار ویدال، جغرافیدانی که حقیقت جغرافیای طبیعی منطقه پرو را برای
که حقیقت جغرافیای طبیعی منطقه پرو را برای مدتی طولانی مطالعه نموده‌است، ایجاد ۸ ناحیه طبیعی را پیشنهاد کرده‌است. در سال ۱۹۴۱، مجمع عمومی سوم مؤسسه جغرافیا و تاریخ پان آمریکن، این اقدام را تأیید نمود. این هشت منطقه در پرو عبارتند از: نواحی ملی حفاظت شده. منطقه ملی حفاظت شده لوماس دلاچای، لیما، پرو* پامپاگالراس- باربارا دی آشیله، در آیاکوچو قرار دارد و موطن شترچه (نوعی لاما) است.
معماری. معماری پرو پیوندی بین سبکهای اروپایی است که تحت تأثیر تصویر بومی عرضه شد. دو عدد از معروفترین نمونه‌های دوره رنسانس عبارتند از کلیسای اعظم و کلیسای سانتا کلارای کوزکو. پس از این دوره، دررگه شدن آن به یک نمای غنی تر در دوره باروک (معماری قرن ۱۷) می‌رسد. برخی از مثالهای این دوره باروک عبارتند از دیر سانفرانچسکو در لیما، کلیسای کمپانیاو عمارت دانشگاه ملی سن آنتونیو آباد در دانشگاه کوزکو و کلاً کلیساهای، کلیسای سن آگوستین و کلیسای سانتاروزا در آرکوئیپا، و نماهای زیباتر آن. جنگ استقلال نوعی خلاء خلاقیت
و نماهای زیباتر آن. جنگ استقلال نوعی خلاء خلاقیت برجای گذارد که فقط نئوکلاسیسیسم با الهام از فرانسه می‌توانست جای آن را پرکند. قرن بیستم توسط مسلک گلچین سازی شناخته می‌شود، عملگرایی ساختمانی در مقابل آن قرار داشته‌است. چشمگیرترین نمونه از آن میدان سن مارتین در لیما می‌باشد. مجسمه سازی و نقاشی. مجسمه سازی و نقاشی در پرو تعریف خود را از آتلیه‌ها یی آغاز می‌کند که توسط راهب‌هایی یافت شده که شدیداً تحت تأثیر ه مکتب باروک شهر سویل (اسپانیا) قرار گرفته بودند. در این پیشینه، غرفه‌های گروه همخوانی کلیسای اعظم، آب
این پیشینه، غرفه‌های گروه همخوانی کلیسای اعظم، آب نمای میدان اصلی در بخش لیما و بخش بزرگی از مصنوعات استعماری ثبت شده بودند. دورگه شدن هنری بیشتر در نگارگری تشدید می‌شود. این دورگه شدن بدون ابهام، میراث بومی را گردآوری نموده و بدون کاستن از آن، تداوم تاریخی را عینیت می‌بخشد. شما می‌توانید این موضوع را در تصویر زندانی آتاهوآلپا، اثر دیگو دمورا یا در بوم‌های نقاشی نگارگران ایتالیایی ماتیو پرزدآلسیو و آنجلینو مدورو، یا اسپانیایی‌هایی چون فرانچسکو بجارانو و جی. دی. ایلسکاس و جی. رودریگز کریول مشاهده نمایید. طی
دی. ایلسکاس و جی. رودریگز کریول مشاهده نمایید. طی قرون هفدهم و هجدهم، سبک باروک در حوزه هنرهای پلاستیک نیز غالب شد. در قرن نوزدهم، سبک‌های فرانسوی روکوکو و نئوکلاسیک فرانسوی و جریانهای رمانتیک، بهترین عرضه کنندگان خود را در ال. مونته رو، ایگنسیو مرینو و فرانچسکو ماسیاس یافتند. در قرن بیستم، تأسیس مدرسه هنرهای زیبای لیما (۱۹۱۹) موج شدیدی را در مجسمه سازی و نقاشی پرو در پی داشت. در مجسمه سازی، برخی نام‌های مهمی بوده‌اند مانند لوئیز آگورتو، ال. والدتارو، ژاکوئین روکاری، جی. پیکوئراس، آلبرتو گوسمیان، ویکتور