payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لویی ناپُلِئون بُناپارت (۲ سپتامبر ۱۷۷۸–۲۵ ژوئیه ۱۸۴۶) در فاصله سال‌های ۱۸۰۶ تا ۱۸۱۰ میلادی پادشاه هلند بود. وی برادر کوچک‌تر اولین امپراتور فرانسه ناپلئون بناپارت و پدر آخرین امپراتور فرانسه ناپلئون سوم بود. ناپلئون بناپارت که حکومت‌های مستقل مناطق تحت کنترل را به عنوان خطری برای خود می‌دید، در سال ۱۸۰۶ اقدام به تأسیس پادشاهی هلند کرد و برادر کوچک‌تر خود را به عنوان پادشاه هلند منصوب کرد. اما لویی برخلاف انتظار ناپلئون سعی می‌کرد پادشاه مسئول و مستقلی باشد. زمانی که ناپلئون قصد لشکرکشی به روسیه را داشت،
زمانی که ناپلئون قصد لشکرکشی به روسیه را داشت، لویی از اعزام هلندی‌ها به جنگ امتناع کرد و در نتیجه ناپلئون کلیه نیروهای فرانسوی را از هلند خارج کرد. این مسئله در زمانی که انگلیس با اعزام ۴۰٫۰۰۰ سرباز قصد تصرف بخش‌هایی از هلند را داشت، باعث ضعف نظامی هلند شد. در نهایت نیروهای فرانسوی به فرماندهی ژان باپتیست برنادوت پادشاه آینده سوئد، با حمله انگلیس مقابله کردند. اما دربرابر ناپلئون خواستار استعفای لویی از سلطنت هلند شد، که لویی از این کار سر باز زد. در نهایت ناپلئون در اول ژوئیه ۱۸۱۰ به هلند حمله کرد و لویی
ناپلئون در اول ژوئیه ۱۸۱۰ به هلند حمله کرد و لویی را مجبور به استعفا به نفع پسرش لویی دوم کرد. لویی بعد از استعفا از سلطنت در اتریش و توسکانی در تبعید زندگی کرد و در ۲۵ ژوئیه ۱۸۴۶ در لیورنو درگذشت.
بُناپارتیسم باوری برای حکومت‌داری است که منسوب به رژیم لویی بناپارت یا ناپلئون سوم است که در آن می‌کوشند از سیاست‌ها، اندیشه‌ها و باورهای ناپلئون بناپارت نخستین امپراتور فرانسه الگوبرداری کنند و آن‌ها را در شیوهٔ حکمرانی خویش به کار گیرند. واژه‌شناسی. این واژه از نام خانوادگی خاندان بُناپارت گرفته شده است و منسوب به ناپلئون بناپارت است و اشاره به اندیشه‌ها، باورها، سیاست‌ها و اقدامات وی دارد. برخی به جای بُناپارتیسم از ناپلئونیسم به معنای ناپلئون‌گرایی نیز یاد کرده‌اند و هرکسی که پیرو این اندیشه باشد،
نیز یاد کرده‌اند و هرکسی که پیرو این اندیشه باشد، بُناپارتیست یا ناپلئونیست به معنی بناپارت‌گرا یا ناپلئون‌گرا نامیده می‌شود. پیدایش. در سال ۱۸۵۱ میلادی، در جریان یک کودتای نظامی، نوعی رژیم سیاسی مدافع سرمایه‌داری با ویژگی‌هایی متفاوت از لیبرالیسم کلاسیک پدید آمد. اصطلاح بناپارتیسم را نخستین بار کارل مارکس در یکی از کتاب‌هایش به کار برد. در نظریه مارکسیستی، اصطلاح «بناپارتیسم» برای توصیف مسیر سیاسی لویی بناپارت ابداع شد. کارل مارکس شاگرد ژاکوبینیسم و انقلاب فرانسه و همچنین منتقد معاصر جمهوری دوم و
و انقلاب فرانسه و همچنین منتقد معاصر جمهوری دوم و امپراتوری دوم بود. او از این اصطلاح برای اشاره به وضعیتی استفاده کرد که در آن افسران نظامی ضدانقلاب، قدرت را از انقلابیون می‌گیرند و از اصلاح‌طلبی گزینشی برای جذب رادیکالیسم توده‌ها استفاده می‌کنند. مارکس استدلال کرد که در این فرایند، بناپارتیست‌ها قدرت طبقهٔ حاکم را حفظ و پنهان می‌کنند. او معتقد بود که هم ناپلئون اول و هم ناپلئون سوم، انقلاب‌ها در فرانسه را از این طریق فاسد کرده‌اند. مارکس این تعریف و تحلیل از بناپارتیسم را در کتاب هجدهم برومر لویی
و تحلیل از بناپارتیسم را در کتاب هجدهم برومر لویی بناپارت"،" نوشته شده در سال ۱۸۵۲، ارائه داد. او در این کتاب با یکی از نقل قول‌های مکرر خود که معمولاً به صورت خلاصه و این‌گونه بیان می‌شود، توجهات را به آنچه که آن را تاریخ تکرارشوندهٔ این پدیده می‌نامد، جلب کرد: «تاریخ خود را تکرار می‌کند، ابتدا به صورت تراژدی و سپس به صورت کمدی.» ویژگی‌ها. این نوع حکومت‌ها علی‌رغم اینکه مظهری از ارادهٔ کارخانه‌داران و سرمایه‌داران هستند، امّا به لحاظ اجتماعی بر نیروی طبقاتی دهقانان و لمپن‌ها تکیه دارند. متخصصان علوم سیاسی
دهقانان و لمپن‌ها تکیه دارند. متخصصان علوم سیاسی و تاریخ با توجه به وضعیت دولت فرانسه در زمان لوئی بناپارت به این گونه اداره دولت در اصطلاح دولت استثنایی بورژوایی نیز می‌گویند. به این دلیل دولت بناپارتی را دولت استثنایی می‌نامند که در دفاع از منافع سرمایه‌داران حاکم، شیوه‌های معمول و رایج لیبرالیستی را به کار نمی‌گرفت. هر چند به عنوان دولتی مدرن، افق‌های سرمایه‌سالارانه را دنبال می‌کرد. بناپارتیسم را می‌توان یکی از شاخص‌ترین نمونه‌های عصر لیبرال کلاسیک در قرن نوزدهم دانست.
بر پایهٔ نظریات اخترشناختی اگر یک سیاه‌چاله حرکت مداری داشته باشد، آغاز به کشیدن فضا-زمان به دور افق رویداد می‌کند. این گردش فضا به دور افق رویداد را کارکُره (ergosphere) گویند و شکل بیضوی دارد. در کارکره اجسام می‌توانند وجود داشته‌باشند و به‌درون سیاه‌چاله سقوط نکنند چرا که این کره بیرون از افق رویداد قرار دارد.
حسین گل‌گلاب ( – ) گیاه‌شناس، ادیب، نویسنده، شاعر، مترجم، استاد دانشگاه، موسیقی‌دان، عکاس و هنرمند ایرانی بود. او به زبان‌های فرانسه، انگلیسی، روسی، عربی و لاتین تسلط داشت و در زمینه برابر‌یابی برای دانش‌واژگان از متخصصان فرهنگستان ایران بود. سروده‌های مشهور ای ایران و آذرآبادگان از کارهای او هستند. زندگی. حسین گل‌گلاب در مرداد ۱۲۷۴ خورشیدی در تهران زاده شد. پدرش ابوتراب‌خان (اصالتا از زیدون بهبهان، قلعه گل‌وگلاب) مشهور به مهدی مصورالملک از نقاشان و عکاسان مشهور دوره قاجار بود که در نقاشی روی سنگ مهارت داشت
دوره قاجار بود که در نقاشی روی سنگ مهارت داشت و گفته می‌شود نقاشی‌های روزنامه‌های دولتی شرف و شرافت از کارهای او بودند. از آنجا که مصورالملک با موسیقی‌دانان دوران خود دوستی داشت، فرزندش را با موسیقی آشنا کرد. به این ترتیب گل‌گلاب نواختن تار و سه‌تار را از حسینقلی فراهانی و درویش‌خان فرا گرفت. حسین پس از تأسیس مدرسهٔ موسیقی وزیری، از نخستین شاگردان آنجا شد و با همکاری کاظم وزیری و علینقی وزیری به کار موسیقی و بعدها در آنجا نیز به تدریس پرداخت. حسین گل‌گلاب تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه علمیه نزد استادان
تحصیلات ابتدایی خود را در مدرسه علمیه نزد استادان آن دوره، عبدالعظیم قریب، میرزا ابراهیم قمی مسعودی، غلام‌حسین رهنما و شمس‌العلما قریب گرکانی گذراند. برای تکمیل تحصیلاتش در دوره متوسطه به دارالفنون رفت و از معلمان فرانسوی دارالفنون زبان فرانسه آموخت. او علاوه بر زبان انگلیسی و فرانسوی، مقدمات زبان روسی را نیز در کلاس اسکندرخان ماردیروسیان فرا گرفت و پس از پایان تحصیلات در دارالفنون در سال ۱۲۹۵، از سال ۱۲۹۸ به تدریس علوم طبیعی در همان مدرسه پرداخت. حسین گل‌گلاب از ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۷ دوازده جلد کتاب در رشته علوم
از ۱۲۹۸ تا ۱۳۰۷ دوازده جلد کتاب در رشته علوم طبیعی نوشت. او در همان زمان به ادامه تحصیل پرداخت و در سال ۱۳۰۱ از مدرسه عالی حقوق در رشته قضایی و علوم سیاسی فارغ‌التحصیل شد. سپس در سال ۱۳۰۷ تصدی پژوهش‌های عملی گیاه‌شناسی در دانشکده پزشکی را به‌عهده گرفت و از ۱۳۰۷ تا ۱۳۱۳ در دبیرستان نظام و دانشکده پزشکی، گیاه‌شناسی تدریس کرد. حسین گل‌گلاب در سال ۱۳۱۴ بر پایه مقررات قانون دانشگاه به دریافت درجه دکترا در رشته علوم نائل آمد و به تدریس فیزیولوژی گیاهی در دانشسرای عالی و گیاه‌شناسی در دانشکده پزشکی پرداخت و در
عالی و گیاه‌شناسی در دانشکده پزشکی پرداخت و در سازمان نوین دانشکده به استادی کرسی بیولوژی گیاهی و ریاست آزمایشگاه مربوطه انتخاب شد. در همان سال پس از گرفتن دکترای علوم به عضویت فرهنگستان ایران و سپس به مدیر کلی فرهنگستان مزبور انتخاب شد. در سال ۱۳۲۴ که ریاست دانشکده پزشکی به عهده شارل ابرلن بود، به معاونت دانشکده منصوب شد و در سال‌های بعد سمت مدیر کلی دبیرخانه دانشگاه و ریاست انجمن بیولوژی ایران را به‌عهده گرفت. او به منظور مطالعه و پژوهش علمی به کشورهای اتحاد جماهیر شوروی، بلژیک و انگلستان مسافرت کرد. از
جماهیر شوروی، بلژیک و انگلستان مسافرت کرد. از جمله این سفرها می‌توان شرکت در جشن‌های دویست و بیست ساله تأسیس فرهنگستان شوروی در خرداد ۱۳۲۴ اشاره کرد که در پاسخ به دعوت فرهنگستان علوم شوروی انجام شده بود. وی پس از بازگشت در گزارشی فعالیت مراکز و موسسات مختلف و دانشگاه‌ها و کتابخانه‌های شوروی را شرح داد. حسین گل‌گلاب از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۵۱ خدمات اجتماعی مختلفی را به‌عهده داشت. او در سال ۱۳۴۵ از خدمات دولتی بازنشسته و یک سال بعد به‌عنوان نخستین استاد ممتاز دانشگاه تهران از خدمات علمی و فرهنگی او قدردانی شد. وی
تهران از خدمات علمی و فرهنگی او قدردانی شد. وی از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۵۴ رئیس هیئت مؤسسان و رئیس هیئت‌امنای مدرسه عالی علوم اراک (دانشگاه اراک کنونی) بود که آن را با کمک پرویز شهریاری و عبدالکریم قریب راه‌اندازی کرده بود. حسین گل‌گلاب از میانه سال ۱۳۴۹ در دوره دوم فرهنگستان زبان ایران عضو پیوسته بود. حسین گل‌گلاب بیش از پنجاه قطعه نمایش کلاسیک برای هنرستان هنرپیشگی ترجمه کرد. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به سروده‌ها و ترانه‌هایی برای کودکان اشاره کرد. او به نقاشی و عکاسی نیز علاقه‌مند بود. تا آنجا که دوربین
و عکاسی نیز علاقه‌مند بود. تا آنجا که دوربین عکاسی بر دوش می‌انداخت و پابه‌پای غلامرضا رشید یاسمی و روح‌الله خالقی و استادش علینقی وزیری به تپه ماهورهای طبیعت ایران سر می‌کشید و گونه‌های پوشش گیاهی ایران را رصد می‌کرد. همچنین او نخستین کسی بود که آزمایشگاه‌های گیاهی ایران را به میکروسکوپ مسلح کرد. وی در حال تهیه فرهنگ‌نامه‌ای در زمینه گیاه‌شناسی بود که در ۲۲ اسفند ۱۳۶۳ درگذشت و در بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد. از او سه فرزند به نام‌های فرخ گل‌گلاب (مهندس راه و ساختمان)، هما گل‌گلاب (دکتر داروسازی و
راه و ساختمان)، هما گل‌گلاب (دکتر داروسازی و شیمی آلی) و داریوش گل‌گلاب (دکتر و متخصص رادیولوژی) به یادگار ماند. موسیقی. در ۱۳۰۳ علی‌نقی وزیری گروه موسیقی خود را تأسیس کرد و برای ارکستر آن بجز تار معمولی، سه نوع تار با طول‌های مختلف طراحی کرد که در واقع یک ارکستر مجلسی چهار بخشی بود که با موسی معروفی، حسین گل‌گلاب، ادیب، حسنعلی صبا، اسماعیل مهرتاش، صادق خانی و محمد صادق اربابی اجرا می‌شد. گل‌گلاب در همان حال که همگام با هنرمندان تراز اول دوران خود در نواختن ساز، نوازنده‌ای ماهر به‌شمار می‌آمد، در سرودن شعر
ساز، نوازنده‌ای ماهر به‌شمار می‌آمد، در سرودن شعر و ترانه هم هم‌ردیف بزرگانی چون علی‌اکبر شیدا، عارف قزوینی و ملک‌الشعرای بهار ارزیابی می‌شد. گل‌گلاب از شاعران سرشناس زمان خود بود. از آنجا که هم نت می‌دانست و هم به موسیقی وارد بود. بر خلاف سایر شعرا که سرودن شعر روی آهنگ برایشان مشکل بود، او کلمات را با نت‌های موسیقی تطبیق می‌داد. او به تشویق وزیری چندین سرود و تصنیف تهیه کرد که از میان آن‌ها می‌توان به سرودهای حماسی "ای ایران" و "آذر آبادگان" با صدای غلامحسین بنان و "خاک ایران" و "پایدار ایران" اشاره کرد.
بنان و "خاک ایران" و "پایدار ایران" اشاره کرد. تصنیف‌های دیگری مانند "زبان عشق" با صدای عبدالعلی وزیری، "ره عشق" و "بلبل مست" با صدای بنان و همچنین "وصال دوست" که وزیری آن را در پرده اصفهان ساخته از او به یادگار مانده‌اند. سرود "ای ایران". حسین گل‌گلاب سراینده سرود "ای ایران" است. بنا بر روایتی پس از جنگ جهانی دوم و اشغال ایران توسط قوای روس و انگلیس و آمریکا در سال ۱۳۲۳ یک روز زمانی که گل‌گلاب از خیابان هدایت رد می‌شد، متوجه حرکات دور از نزاکت بعضی از سربازان خارجی با مردم شد. او به انجمن موسیقی ملی در
خارجی با مردم شد. او به انجمن موسیقی ملی در خیابان هدایت (محله ولی‌آباد) رفت و با ناراحتی این جریان را برای روح‌الله خالقی تعریف کرد. خالقی بسیار متأثر شد. این موضوع انگیزه‌ای شد تا خالقی آهنگی بسازد و گل‌گلاب شعر آنرا بنویسد. حاصل این همکاری سرود "ای ایران" است که نخستین اجرای آن در ۲۷ مهر ۱۳۲۳ در نخستین کنسرت ارکستر انجمن موسیقی ملی در سالن سینما تهران، در خیابان استانبول برای دو شب متوالی برگزار شد. این سرود در همان مجلس سه بار تکرار شد و هر بار شور و هیجانی را در جمع به وجود آورد. استقبال و تأثیر این
را در جمع به وجود آورد. استقبال و تأثیر این سرود باعث شد که وزیر فرهنگ وقت، هیئت نوازندگان را به مرکز پخش صدا فرستاد تا صفحه‌ای از آن ضبط و همه روزه از رادیو تهران پخش شود. اجرای دیگر، مربوط به سال‌های ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۲ در ارکستر بزرگ برنامه گل‌ها است که غلامحسین بنان خواننده محبوب این سرود را خواند. سرود "ای ایران" در آواز دشتی ساخته شده و ملودی اصلی آن از برخی از نغمه‌های موسیقی بختیاری که از فضایی حماسی برخوردارند، وام گرفته شده است. از دیگر ویژگی‌های آن این است که واژه‌های بیگانه کمی در آن استفاده شده و
است که واژه‌های بیگانه کمی در آن استفاده شده و بیشتر واژگان آن فارسی هستند. خالقی چندی بعد و تحت تأثیر همین سرود و با شعری از گل‌گلاب سرودی به نام "آذربایجان" ساخت که تحت تأثیر اشغال آن منطقه توسط قشون روسیه شوروی بارها اجرا شد. در سال‌های پایانی دهه ۱۳۶۰ ناصر تقوایی، از حسین سرشار خواننده کلاسیک و اپرا خواست که در فیلم خود ای ایران نقش معلم سرودی که به دانش آموزانش این سرود را آموزش می‌دهد، بر عهده بگیرد. فیلم مستند "مرز پرگهر" که در سال ۱۳۸۹ به تهیه‌کنندگی و کارگردانی میلاد درویش و هومن ظریف رضائیان
و کارگردانی میلاد درویش و هومن ظریف رضائیان تولید شد، به شرح تفصیلی زندگی، اندیشه و آثار حسین گل‌گلاب می‌پردازد و دربارهٔ چگونگی ساخته‌شدن سرود ملی «ای ایران» با بازماندگان آفرینندگان این سرود به بحث می‌نشیند. فرهنگستان ایران. در سال ۱۳۱۳ به دستور رضاشاه و به همت محمدعلی فروغی، فرهنگستان ایران تأسیس شد. مصوبات فرهنگستان دوره نخست همگی با توشیح رضاشاه در روزنامه اطلاعات برای عموم مردم به چاپ می‌رسیدند. حسین گل‌گلاب و کسانی همچون محمود حسابی، علی‌اصغر حکمت، علی‌اکبر دهخدا، غلامرضا رشید یاسمی و غلامحسین رهنما
دهخدا، غلامرضا رشید یاسمی و غلامحسین رهنما از نخستین اعضای فرهنگستان بودند. در سال ۱۳۱۴ حسین گل‌گلاب به دلیل تخصص در معادل‌یابی اصطلاحات رشته‌های علمی به عضویت پیوسته فرهنگستان ایران برگزیده شد و در سال ۱۳۱۵ سردبیری فرهنگستان را پذیرفت. او نخستین دبیر فرهنگستان زبان فارسی بود. گل‌گلاب در وضع واژه‌های علوم طبیعی، به ویژه گیاه‌شناسی سهم به‌سزایی داشت. او در این‌باره گفته بو: «بنده حتی قبل از به وجود آمدن فرهنگستان ۲۰۰ تا۳۰۰ لغت ساختم و در کتاب‌های درسی به کار بردم مثل کاسبرگ، تخمدان، پرچم و…. بعد که
به کار بردم مثل کاسبرگ، تخمدان، پرچم و…. بعد که فرهنگستان تشکیل شد، کسی با آن‌ها مخالفتی نکرد. خیلی‌ها اصلاً نمی‌دانستند که این لغات قبلاً وجود نداشته‌است، جزئی از زبان شده و مردم آن‌ها را پذیرفته بودند و در مدارس نیز آن‌ها را به‌کار می‌برند؛ حتی مخالفان معادل‌سازی نیز با این لغات مخالفتی نداشتند.» او همچنین خالق واژه‌های علمی و پرمعنایی مانند قارچ، جلبک و گلسنگ در متون زیست‌شناسی ایران بود. کتاب‌ها و مقالات. آثار نوشتاری علمی گل‌گلاب متنوع بود و در سطوح مختلف آموزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در دورانی که
آموزشی مورد استفاده قرار می‌گرفت. در دورانی که رشته‌های تحصیلی در مقطع دبیرستان یا متوسطه در حال شکل‌گیری بود، کتاب‌های آموزشی او در رشته طبیعی یا به اصطلاح امروز گروه تجربی، به دبیران دوره طبیعی دبیرستان‌های کشور کمک می‌کرد تا بتوانند دیپلمه‌هایی را که در دهه‌های بعد در رشته‌های مختلف زیرگروه علوم تجربی در دانشگاه‌ها ادامه تحصیل می‌دادند، آموزش دهند. نثر او یکی از نمونه‌های درخشان نثر فارسی در کتاب‌های غیرداستانی است. اما کارهای ادبی او نیز درخششی کمتر از کارهای علمی‌اش ندارند و سروده‌های وی از کارهای
از کارهای علمی‌اش ندارند و سروده‌های وی از کارهای ماندنی موسیقی ایرانی است و بسیاری او را یکی از بهترین ترانه‌سرایان ایرانی می‌دانند. آثار حسین گل‌گلاب به دو گروه اصلی علمی و هنری تقسیم می‌شوند. آثار علمی شامل زیرگروه‌هایی نظیر شیمی، فیزیک، جغرافیای طبیعی، فیزیولوژی گیاهی و حیوانی هستند. آثار هنری نیز شامل موسیقی، شعر، تئاتر و اپرا می‌شوند. او بیش از پنجاه قطعه نمایش کلاسیک برای هنرستان هنرپیشگی نوشت که برخی از این نمایشنامه‌ها در مجلات به چاپ رسیدند. او همچنین اپرای کارمن و اپرای فاوست را به نظم فارسی
همچنین اپرای کارمن و اپرای فاوست را به نظم فارسی مطابق با آهنگ‌های اصلی ترجمه کرد. یک سال پس از درگذشت وی، مقاله‌ای با عنوان "یادی از حسین گل‌گلاب" در مجله "چیستا"، شماره سه، سال ۱۳۶۴ به چاپ رسید که در آن به خدمات علمی و آموزشی او اشاره شد. از جمله پایان‌نامه دکترای او که راجع به نباتات ایران است و خلاصه آن در سال ۱۳۱۳ به چاپ رسیده بود و در آن شش هزار گیاه که در ایران می‌رویند توصیف شده‌بودند. آثار علمی او در دو بخش کتاب و مقاله از قرار زیر است: کتاب‌ها. الف: گیاه‌شناسی ب: حیوان‌شناسی ج: جغرافیا د: علوم
الف: گیاه‌شناسی ب: حیوان‌شناسی ج: جغرافیا د: علوم دیگر مقالات. الف: گیاه‌شناسی ب: تاریخ علم ج: فرهنگی و واژه‌شناسی د: علوم دیگر
چنگر نوک‌سرخ یا چارخو یکی از پرندگان است که کنار نیزار زندگی می‌کند. این پرنده از گونه‌های نزدیک به چنگر است. نام چارخو گیلکی است. از سال ۲۰۰۷ میلادی به علت خشک شدن تالاب گاوخونی در استان اصفهان ایران بیش از ۵ سال است که مهاجرت پرندگان به این تالاب دیده نمی‌شود و فقط تعداد انگشت‌شماری از پرندگان نظیر چارخو در سطح آبگیرهای کوچک اطراف تالاب دیده می‌شود. در این گونه برخلاف دیگر جانوران جنس ماده به جای جنس نر بر سر تولید مثل نزاع و حسادت می‌کنند. پاهای این مرغ آبی برخلاف گونه‌های مشابه دیگر دارای پره بین
مرغ آبی برخلاف گونه‌های مشابه دیگر دارای پره بین انگشتان نیست و ناخن‌های بلند آن نیز در جنگ بین ماده‌ها کاربرد دارد.
واقف مصطفی‌زاده (۱۶ مارس ۱۹۴۰، باکو - ۱۷ دسامبر ۱۹۷۹، تاشکند) پیانیست و آهنگساز جاز آذربایجانی بود. زندگی. وی در سال ۱۹۶۳ در کالج موسیقی به نام «آسف زینال لی» فارغ‌التحصیل و وارد آکادمی موسیقی باکو شده‌است. هنگام تحصیل در این آکادمی، وی با اجرای کنسرت‌های کوچک و حضور در کلوب‌ها اولین قدم‌هایش را در راستای یافتن شهرت برداشته‌است. در کلوبها، وی عمدتاً جاز کلاسیک، بلوز و آهنگ‌های شاد می‌خواند. وی از سال ۱۹۶۴، رهبر گروه هم‌نوازی «اُرِرو»، گروه جازی سه‌نفره «قفقاز»، گروه‌های زنانه «لیلی» و «سویل» شده‌است. واقف
گروه‌های زنانه «لیلی» و «سویل» شده‌است. واقف مصطفی‌زاده برندهٔ برخی جشنواره‌ها و مسابقات موسیقی نیز شده‌است. در سال ۱۹۷۹، در «موناکو» فستیوالی با شرایط غیرعادی برگزار شد. بر پایهٔ شروط آن، نام مؤلف و خواننده اثر و نیز کشور متبوع آن اثر پنهان نگه داشته می‌شد. در میان صدها آوازخوان، از واقف مصطفی‌زاده نام برده شد و وی برندهٔ این جشنواره گردید. وی مؤلف کنسرت برای پیانو و ارکستر سمفونیک، سمفونی تصنیف (ناتمام)، چند قطعه هنری جاز، نواخت می‌باشد. واقف مصطفی‌زاده بنیان‌گذار موسیقی جاز و آرم جدید جاز در آذربایجان
بنیان‌گذار موسیقی جاز و آرم جدید جاز در آذربایجان به‌شمار می‌رود. وی تلفیق موسیقی سنتی آذربایجانی- «مقام» از موسیقی جاز آمریکا را به وجود آورده‌است. آرم جدید وی «جاز- مقام» نام دارد. در سال ۱۹۷۹، وی نشان «هنرمند افتخار جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی» دریافت نموده‌است. در سال ۱۹۸۲ پس از فوتش، جایزه دولتی آذربایجان به نزدیکان وی اهدا شده‌است. وی در ۱۶ دسامبر سال ۱۹۷۹، در شهر تاشکند، هنگام اجرای کنسرت بر اثر ستکهٔ قلبی درگذشته است. شیوه‌اش. واقف مصطفی‌زاده بنیان‌گذار موسیقی جاز و آرم جدید جاز در آذربایجان
بنیان‌گذار موسیقی جاز و آرم جدید جاز در آذربایجان تلقی می‌شود. وی موسیقی سنتی آذربایجان- «مقام» را با موسیقی جاز آمریکا ترکیب و سبک جدیدی ایجاد نموده‌است. آرم جدید وی «جاز- مقام» نامیده می‌شود. «الیزا مصطفی‌زاده»، همسر وی اولین زنی در آذربایجان است که، در سبک حرفه‌ای «مقام- جاز» آوازخوانی کرده‌است. آفرینش. در سال ۱۹۶۵، گروه آوازخوانی سه نفره به نام «قفقاز» در فیلارمونیک دولتی گرجستان تأسیس کرده‌است. در سال ۱۹۷۰، گروه وکالی چهار نفری به نام «لیلی» را دایر نموده‌است. فی‌مابین سالهای ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ رهبر گروه
نموده‌است. فی‌مابین سالهای ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۷ رهبر گروه وکالی- نوازندگی «سویل» بوده‌است. مابین سال‌های ۱۹۷۷ الی ۱۹۷۹ با بر عهده گرفتن تصدی گروه نوازندگی «مقام»، برنده جوایز «تالین ۶۶» و «تفلیس ۷۸» ("Tallin- və "Tbilisi-78" 66") شده‌است. در سال ۱۹۷۸ در هشتمین جشنواره بین‌المللی جاز در موناکو، برای موسیقی «منتظر عزیزه‌ام» (به ترکی آذربایجانی- Əzizəni gözləyirəm) حائز رتبه اول و برندهٔ جایزه گشته‌است. در سال ۱۹۷۹، وی نشان «خادم هنر افتخاری» دریافت نموده‌است. در سال ۱۹۸۲ پس از فوتش، جایزه دولتی آذربایجان وی اهدا و
۱۹۸۲ پس از فوتش، جایزه دولتی آذربایجان وی اهدا و به به بستگانش تقدیم شده‌است. وی نه تنها مؤلف کنسرت پیانو، بلکه مؤلف سمفونی «مقام» و دیگر سرآمدهای پیانو نیز می‌باشد. موزهٔ خانگی. در سال ۱۹۸۹، موزه خانگی واقف مصطفی‌زاده با ابتکار و اهتمام فولاد بلبل اوغلو وزیر فرهنگ وقت جمهوری آذربایجان گشایش یافت. اولین رئیس موزه خانم «زیور»، مادر این موسیقیدان پرآوازه شد. مدتی قبل از مرگش، خانم زیور اجرای سمت تصدی این موزه را به «آفاق علی اوا»، برادرزادهٔ خود وصیت کرد که، از سال ۱۹۹۷ وی عهده‌دار رهبری این پست می‌باشد. در
از سال ۱۹۹۷ وی عهده‌دار رهبری این پست می‌باشد. در سال ۲۰۰۴ با ابتکار «آفاق علی اوا»، خود موزه و اشیاء نمایشی موجود در داخل آن تحت بازسازی و مرمت اساسی قرار گرفتند. از همان سال، موزه به عنوان موزه دولتی تحت وزارت فرهنگ جمهوری آذربایجان شروع به فعالیت کرد.
طاووسَک غربی نوعی پرنده از خانواده یلوگان متعلق به راسته کلنگ‌سانان است. پس از تقسیم گونه پیشین به چندین گونه، اکنون پراکنش این گونه بیشتر محدود به اروپاست. بسیار محتاط است و معمولاً خود را از انظار پنهان می‌دارد و کمتر در فضای باز دیده می‌شود. رنگ پر و بالش به طور کلی آبی مایل به بنفش است که در سطح پشتی پررنگ‌تر و روی گلو و سینه‌اش جلای فیروزه‌ای دارد. پوشپرهای زیر دم آن سفید خالص است. پاهای قرمزش دراز و پنجه‌هایی با انگشتانی بلند دارد به طوری که وی را قادر می‌سازد تا بر روی برگ‌ها و گیاهان شناور به خوبی
می‌سازد تا بر روی برگ‌ها و گیاهان شناور به خوبی راه برود و غذای خود را جستجو کند.
شافر چیمر اسمیت (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۷۹) که بیشتر با لقب نی-یو، شناخته می‌شود، خواننده، ترانه‌سرا، بازیگر و طراح نماهنگ آمریکایی است. او در فیلم "آخرین رقص را نگه دار ۲" بازی کرده‌است. داوری در مسابقه جهان رقص. نی-یو یکی از داوران مسابقه جهان رقص است. این برنامه در شبکه ان بی سی آمریکا پخش می‌شود. زندگی شخصی. او یک دورگه از پدری آمریکایی آفریقایی‌تبار و مادری آمریکایی آفریقایی‌تبار و آمریکایی چینی‌تبار است. زندگی هنری. او در سال ۲۰۰۶ به حرفهٔ خوانندگی روی آورد، اما پیش از آن از ۱۹۹۹ ترانه‌سرا بود. بسیاری از
اما پیش از آن از ۱۹۹۹ ترانه‌سرا بود. بسیاری از کارهای ریانا، کریس براون، یانگ استون، آشر، سلین دیون، اسنوپ داگ، بیانسه، جی زی و حتی جنت جکسون را نی-یو سروده‌است. همچنین او از سال ۲۰۰۷ تا به حال بارها جایزه‌هایی چون جایزه گرمی و بت اوارد و حتی مسابقات موسیقی آمریکایی‌ها را از آن خود کرده‌است. جدیدترین ویدئو کلیپ او به نام نزدیکتر خود شاهکاری برای زیبایی بصری‌اش بود، که تصویر و نوشته را در قالب کلیپ و در کنار هم به زیبایی گرد آورده بود او در سال ۲۰۱۱ در آهنگی بسیار معروف و جنجالی با نایار وپیت بول توانست
بسیار معروف و جنجالی با نایار وپیت بول توانست بخواند همچنین در سال ۲۰۱۲ با انتشار آهنگ بسیار زیبای دختر بگذار من عاشقت شوم جز اهنگ‌های تک به حساب می‌آمد که سریعاً در آمریکا پخش شد وباعث ملاقات غیررسمی او با دف جم شد. او توانست در سال ۲۰۱۳ با آهنگی که با دیوید گاتا و ایکان به نام سخت بازی می‌کنم به اوج محبوبیت خود برسد.
مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در استادیوم ملی پکن که با نام "آشیانهٔ پرنده" هم شناخته می‌شود، برگزار شد. این مراسم در ۸:۰۸ عصر به وقت استاندارد چین در ۸ اوت ۲۰۰۸ انجام شد. عدد ۸ در فرهنگ چین همراه با خوش‌یمنی و اطمینان است. مراسم توسط فیلم‌ساز چینی، ژانگ ییمو کارگردانی شد و به خاطر توجه به فرهنگ و خلاقیت چینی مورد توجه قرار گرفت. آخرین صعود برای روشن کردن مشعل اصلی، توسط لی نینگ قهرمان پیشین ژیمناستیک جهان و المپیک صورت گرفت. او این کار را با دویدن در هوا و دور زدن حلقهٔ بالایی ورزشگاه انجام
دویدن در هوا و دور زدن حلقهٔ بالایی ورزشگاه انجام داد. این مراسم افتتاحیه به عنوان یک مراسم افتتاحیهٔ تماشایی در سراسر جهان مورد توجه قرار گرفت.
نوشتار زنانه اصطلاحی در نظریه فمینیسم فرانسوی است که به نوشتارهای زنان می‌پردازد. نوشتار زنانه گفتمانی خاص دارد و به تن، عواطف و ناشناخته‌ها نزدیک‌تر است؛ یعنی تمام مسایلی که قرارداد اجتماعی سرکوب می‌کند. از این منظر، ادبیات می‌تواند سرکوب شده‌ها، رازها و ناگفته‌ها را آشکار کند و "«نیروی تخیل» زنانه"، از آن فضای شادمانی و خیال پردازی می‌سازد. معمولاً سبک مارگریت دوراس به عنوان نماد نوشتار زنانه شناخته می‌شود. اغلب «هم‌زمانی»، «کثرت»، و «تحرک» را ویژگی‌های زبان‌شناختی نوشتار زنانه می‌دانند. اصطلاح «نوشتار
زبان‌شناختی نوشتار زنانه می‌دانند. اصطلاح «نوشتار زنانه» ریشه در نظریات دهه ۱۹۶۰ بارت و دریدا در ردّ ایدئولوژی کلام‌محور دارد. امروزه این حوزه یکی از بسط یافته‌ترین مباحث نظریه فرانسوی است. آثار آنی لکلرک (بت ساختن از تن زن)، مونیک ویتیگ (ساخت شکنی و بازسازی ِ تن ِ لزبینی)، لوس ایریگاری (تحلیل پساکانی)، هلن سیکسو (بازنگری‌های اتوپیایی) در این حوزه هستند. هرچند نوشتار زنانه بر استعاره‌های میل جنسی تاکید دارد، در حوزه زیست‌شناختی جسمانی نیست بلکه تاریخی و معرفت‌شناختی است..
این جدول فهرست کشورهای رژه رونده در افتتاحیه المپیک تابستانی ۲۰۰۸ است که به ترتیب ورود مرتب شده‌است البته رسم بر این است که ترتیب ورود بدین گونه باشد که اول یونان سپس کشورها به ترتیب حروف الفبای کشور میزبان (این دوره چینی) و در انتها کشور میزبان (چین) رژه روند. حاملان پرچم در پارالمپیک ۲۰۰۸ پکن. این فهرست حاملان پارالمپیک ۲۰۰۸ پکن است. منابع. منبع اصلی: Retrieved on 2008-08-08.
اسب آبی یک جانور پستاندار گیاه‌خوار ساکن آفریقا است. تنها دو گونه اسب آبی وجود دارد که در یک خانواده زیستی مستقل به نام اسب‌آبیان (Hippopotamidae) قرار گرفته‌اند. این دو گونه شامل اسب آبی معمولی که پس از فیل و کرگدن سومین پستاندار بزرگ خشکی و سنگین‌وزن‌ترین گونه جفت‌سم‌سانان است و اسب آبی کوتوله که جمعیت کمی دارد و تنها در غرب آفریقا زندگی می‌کند. آن‌ها جانورانی نیمه آبزی هستند که در رودخانه‌ها و برکه‌ها زندگی می‌کنند. این جانوران در درازای روز با ماندن در آب رودخانه یا در گل و لای خود را خنک می‌کنند. این
آب رودخانه یا در گل و لای خود را خنک می‌کنند. این جانوران بزرگ ۲/۶ تا ۴ متر درازا و حدود ۱/۷ متر بلندا دارند. وزن آن‌ها به‌طور میانگین ۱۳۰۰ کیلوگرم در ماده‌ها و ۱۵۰۰ کیلوگرم در نرها است. اسب ابی از دید ظاهری به پستانداران سم‌دار مثل گراز شباهت دارند ولی نزدیک‌ترین جانوران به آن‌ها از نظر تکاملی، خانواده جانوری آب باز سانان بوده که شامل نهنگ‌ها، دلفین‌ها و گرازماهی‌ها هستند و در حدود ۵۵ میلیون سال پیش از نیای مشترک یکدیگر جدا شده و وارد مسیرهای تکاملی متفاوتی شده‌اند. جفت‌گیری و زایمان هر دو در آب روی
شده‌اند. جفت‌گیری و زایمان هر دو در آب روی می‌دهد. اسب‌های آبی گستره‌ای از رودخانه را به خود اختصاص داده و مانع از ورود دیگران می‌شوند. آن‌ها هنگام تاریک شدن هوا برای خوراک و چریدن از آب بیرون می‌آیند. اسب‌های آبی در رودخانه و در کنار هم استراحت می‌کنند و چریدن کاری است که آن‌ها به تنهایی انجام می‌دهند و گروهی به بیرون آب نمی‌آیند و آن‌ها در واقع حیوانات خشکی زی نیستند. آن‌ها زمانی که در آب هستند، حیواناتی به شدت قلمروطلب بوده اما در خشکی و هنگام چریدن این ویژگی را بروز نمی‌دهند. اسب آبی از بدن درشت و
این ویژگی را بروز نمی‌دهند. اسب آبی از بدن درشت و بشکه‌مانند، دهان و دندان‌های نیش بزرگ، بدنی تقریباً بی مو و پاهای قطور و بزرگ و کوتاهش شناسایی می‌شود. با آن که چاق و سنگین هستند و همچنین پاهای کوتاهی نیز دارند ولی به آسانی می‌توانند از یک انسان پیشی بگیرند. اسب‌های آبی می‌توانند با سرعت ۳۰ کیلومتر در ساعت در مدت زمان کوتاهی از یک دونده المپیکی پیشی بگیرند. اسب‌های آبی از جانوران خطرناک و تهاجمی به حساب می‌آیند و به شدت قلمرو طلب بوده و از قلمرو و دستهٔ خود حفاظت می‌کنند. در صورتی که انسان یا جانوری چون