payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آدَم‌بَرفی پیکره‌ای انسان‌مانند است که از برف ساخته می‌شود. آدم‌برفی‌ها معمولاً از روی هم قرار دادن سه گلولهٔ برفی بزرگ درست می‌شوند. برای چشم‌های آدم‌برفی معمولاً دو قطعه زغال، برای بینی یک هویج و برای دهان تکه‌ای از شاخهٔ درختان استفاده می‌شود. گاه، شالی هم بر گردن آدم‌برفی قرار می‌دهند. گاهی نیز جارویی در کنار او قرار می‌دهند که با این کار، کاری برای او متصور شوند. تاریخچه. معلوم نیست آدم‌ها از چه زمان به ساخت آدم‌برفی علاقه‌مند شدند اما باب اکشتاین نویسندهٔ تاریخ آدم‌برفی، با پژوهش در نمایشگاه‌های هنری
تاریخ آدم‌برفی، با پژوهش در نمایشگاه‌های هنری در موزه‌های اروپایی، گالری‌های هنری و کتابخانه‌ها. مدارکی از ساخت آدم‌برفی در قرون وسطی آورده‌است. اولین مدارکی که پیدا کرد، تصویری در حاشیهٔ کتاب دعایی از سال ۱۳۸۰ بود که در کتابخانه ملی هلند در لاهه پیدا کرد. اولین عکس گرفته شده از یک آدم‌برفی مربوط به سال ۱۸۵۳ است که عکاس ولزی مری دیلون گرفته شده‌است، نسخه اصلی عکس در مجموعهٔ کتابخانه ملی ولز است. در رسانه‌ها. آدم‌برفی موضوع محبوب مشهوری برای دکوراسیون کریسمس و زمستان و همچنین در رسانه‌های کودکان است. یک
و زمستان و همچنین در رسانه‌های کودکان است. یک شخصیت معروف آدم‌برفی، فراستی است، «فراستی د اسنومن» آدم‌برفی ترانه‌های محبوب کودکان، که بعدها از روی آن فیلم و برنامه‌های تلویزیونی ویژه کودکان ساخته شد، یک آدم‌برفی بود که با گذاشتن کلاه ابریشمی روی سرش زنده شد. در فرهنگ غربی، آدم‌برفی نشانه‌ای از آغاز تعطیلات زمستانی بوده و بر روی کارت پستال‌ها نیز زیاد دیده می‌شود. علاوه بر موسیقی و سایر رسانه‌های مرتبط برای فراستی، آدم‌برفی به موارد زیر هم اشاره می‌کند: منابع. Wikipedia-bijdragers, "Sneeuwpop," Wikipedia,
لمسک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱،۷۰۷ نفر (۴۲۱ خانوار) بوده‌است. مردم این روستا به زبان مازندرانی گویش می کنند.
عیسی‌محله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۲۹ نفر (۳۵ خانوار) بوده است.
قلندرمحله، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۶۲۲ نفر (۱۶۴ خانوار) بوده‌است.
ورسن، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. ورسن یکی از روستاهای غرب استان گلستان و در نزدیکی شهر گرگان است. فاصله روستا تا جاده اصلی گرگان - تهران تقریبا نیم کیلومتر است. مردم و اهالی روستای ورسن بیشتر به شغل کشاورزی و دامداری مشغول هستند ، طایفه‌های بالارستاقی و ورسنی از بیشترین ساکنین این محل هستند و اکثرا افراد باهم نسبت فامیلی دارند. در سال‌های اخیر بسیاری از ساکنین این روستا به شهرهای اطراف نظیر گرگان مهاجرت نموده‌اند که این موضوع باعث کمتر شدن جمعیت این روستا شده است.
این موضوع باعث کمتر شدن جمعیت این روستا شده است. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۹۰۵ نفر (۲۲۶ خانوار) بوده‌است.
للدوین، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۵۵۷ نفر (۱۳۱ خانوار) بوده است.
هاشم‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گرگان در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان روشن آباد قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲٬۴۴۰ نفر (۵۷۶ خانوار) بوده است.
یه شاخه نیلوفر نام نخستین آلبوم رسمی استودیویی محسن چاوشی است که با ترانه های حسین صفا، امیر ارجینی، اسلام ولی محمدی و نیز تنظیم های محمدرضا آهاری ساخته شد. آهنگسازی کلیه قطعات با محسن چاوشی بوده است. "یه شاخه نیلوفر" بهترین آلبوم سال ۱۳۸۷ و قطعۀ «کجاست بگو» از این آلبوم بهترین قطعۀ پاپ آن سال شد. مجوز. این آلبوم ششمین آلبوم ساخته شده محسن چاوشی می‌باشد که با کسب مجوز وزارت فرهنگ و ارشاد ، نخستین آلبوم رسمی او در بازار موسیقی شد.
شِمشال نوعی ساز بادی و گونه‌ای نی فلزی است و از سازهای قدیمی و نسبتاً مقدس در منطقهٔ کردستان به‌شمار می‌رود. از قدیمی‌ترین و رایج‌ترین سازهای کردستان، شمشال است که در واقع همان نیِ چوپان است و مقام‌ها و نواهای محلی با آن اجرا می‌شود. شمشال در مراسم عروسی و شادی همراه با آواز (و انجام‌دادن رقص کردی به‌همراه آن) و گاهی هم با همراهی تنبک و دف یا به‌صورت تک‌نوازی به‌کار می‌رود. این ساز در عزا نیز کاربرد دارد. قادر عبدالله‌زاده مشهور به «قاله مه‌ره» و جعفر محمدی مشهور به «جافر زلکه‌ای» از نوازنده‌گان مشهور این
مشهور به «جافر زلکه‌ای» از نوازنده‌گان مشهور این نوع ساز در میان کُردها بود. جنس شمشال. امروزه از برنج یا مِسوار (لولهٔ فلزی) ساخته می‌شود. ساختمان شمشال. ساختمان آن از یک استوانهً فلزی که دارای شش سوراخ در رو و یک سوراخ در پشت است تشکیل می‌شود. طول ساز بین ۴۵ تا ۵۰ سانتی‌متر است. قطر آن ۱٫۷۵ سانتی‌متر است. صدای شمشال. این ساز ازلحاظ نوع صدا و وسعت در زمرهٔ سازهای بم با طنین خاص خود است. طریقهٔ نوازندگی. با مایل گرفتنِ ساز برروی لب‌ها و ایجاد یک روزنهٔ هوایی بین دو لب و برخورد این باریکه به تیغهٔ سرِ ساز،
بین دو لب و برخورد این باریکه به تیغهٔ سرِ ساز، صدا تولید می‌شود. رایج‌ترین صدایی که با شمشال ایجاد می‌شود صدای بم ترکیبی است. در بم ترکیبی صدای بم و زیرِ ساز با مهارتی بالا با یکدیگر ترکیب می‌شوند. از خصوصیات مهم شمشال که در نوازندگی از آن استفاده می‌شود، تکنیک تنفس برگردان است که نوازنده باید با مهارت بالا، همزمان که با بینی نفس می‌کشد، از ذخیرهٔ هوای داخل دهان استفاده کند و نگذارد صدا قطع شود. با این کار، صدا تداوم می‌یابد و قطع نمی‌شود. طرز ساختن شمشال در گذشته. شمشال در گذشته از چوب و نی و نیز از
در گذشته. شمشال در گذشته از چوب و نی و نیز از استخوان بال عقاب ساخته می‌شده‌است. طرز ساختن در زمان‌های قدیم به این صورت بوده که ابتدا چهل تا پنجاه سانتی‌متر نی را بریده و داخل آن شیر ریخته و بعد از جذب شیر، داخل آن را روی لانهٔ مورچه‌ای گذاشته تا محتویات داخل آن را کاملاً بخورند و پوستهٔ بسیار سبک و نازکی از آن باقی بماند. برای زیبایی و استحکام نی، تکه چوبِ تری از جنس آلبالوی وحشی را به ضخامت شمشال تهیه می‌کردند. پوست آن را به‌صورت حلقه‌هایی به اندازه‌هایی متساوی درمی‌آوردند و حلقه‌ها را به تناسبِ سلیقهٔ
متساوی درمی‌آوردند و حلقه‌ها را به تناسبِ سلیقهٔ خود، به فاصله‌های موردنظر بر نی سوار می‌کردند و بدین‌صورت به شمشال زیبایی می‌دادند و استحکام آن چندبرابر می‌شد. البته ناگفته نماند که چون هوا داخل نی می‌رود تأثیر بسزایی در داخل صدای شمشال می‌گذارد. سپس از ۴ سانتی‌متر مانده به انتهای نی، به قطرِ نیم سانتی‌متر تعداد ۶ تا ۷ سوراخ به فاصله‌های ۳ سانتی‌متر تعبیه می‌شود. عالی‌ترین نوع شمشال را نوازندهٔ آن می‌سازد. نوازندگان شمشال. معروف‌ترین نوازندگانهٔ این ساز را می‌توان قادر عبدالله‌زاده معروف به «قاله مه‌ره»
می‌توان قادر عبدالله‌زاده معروف به «قاله مه‌ره» (۱۳۰۴–۱۳۸۸) از منطقهٔ بوکان دانست. همچنین از دیگر نوازندگان این ساز در کردستان می‌توان به جعفر محمدی معروف به «جافر زلکه‌ای» (۱۳۴۵–۱۴۰۰)، احمد زلکه‌ای، محمد کانی‌سانانی، عبدالله کانی‌سانانی، محمد پیرصفایی، فایق نژماری، کاوه داوری، مصطفی سیفی، نریمان ادوای و محمود کالی همگی از منطقهٔ مریوان، عزیز ساوق آوایی از منطقهٔ جوانرود و باقی شفیعی و محمد نجیب حسنی از منطقهٔ پاوه و نوسود اشاره کرد.
نماز در مسیحیت یک فعالیت مهم در مسیحیت است و چندین شکل مختلف برای این عمل استفاده می شود. نماز های مسیحی متنوع هستند: آنها می توانند کاملاً خودانگیخته باشند یا به طور کامل از روی یک متن خوانده شوند، مانند یک خلاصه، که شامل ساعات متعارفی است که در زمان های ثابت نماز خوانده می شود. هنگام نماز، معمولاً حرکات خاصی همراه با نماز است، از جمله دست بستن، سر به زیر انداختن، زانو زدن (اغلب در زانو زدن نیمکت در عبادت شرکتی یا در زانو زدن یک روحانی در عبادت خصوصی) و سجده.
اورسولا کروبر لو گویین نویسندهٔ فمینیست سبک علمی–تخیلی بود. لوگویین یکی از نویسندگان شاخص سبک علمی-تخیلی فمینیستی است. لو گویین در عرصه‌های رمان، شعر، داستان کودکان و جستارنویسی طبع‌آزمایی کرده‌است، اما بیشترین شهرتش به خاطر داستان‌های علمی‌تخیلی و فانتزی‌هایی است که به شکل داستان کوتاه یا رمان نوشته‌است. او که اولین داستان‌هایش را در این‌گونه ادبی در دهه ۱۹۶۰ به چاپ رساند، اکنون یکی از مهم‌ترین نویسندگان داستان‌های علمی‌تخیلی محسوب می‌شود. یکی از مشهورترین آثار لو گویین داستان علمی–تخیلی دست چپ تاریکی
آثار لو گویین داستان علمی–تخیلی دست چپ تاریکی (۱۹۶۹) است که به جامعه‌ای بدون جنس می‌پردازد. مجموعه چهارگانهٔ دریای‌زمین (۱۹۹۰–۱۹۶۸) از جمله آثار علمی–تخیلی او است. وی چندین بار برندهٔ جایزه‌های هوگو و نبیولا شده‌است. مشهورترین آثار لو گویین علمی تخیلی هستند، اما او آثاری گوناگون شامل بیش از ۱۹ رمان علمی–تخیلی و خیال‌پردازی؛ ۹ جلد داستان کوتاه، مقالات، ترجمه، ۱۳ کتاب کودکان و شعر آفریده‌است. او حتی با آهنگساز آوانگارد دیوید بوفورد در ساختن اپرایی در سال ۱۹۸۵ همکاری کرد. او «اپرایی برای ریگل ۹» را دربارهٔ
همکاری کرد. او «اپرایی برای ریگل ۹» را دربارهٔ گروهی از فضانوردان بر روی سیاره‌ای غریب نوشت. بزنگاه داستان این است که تنها یکی از فضانوردان می‌تواند شهری بیگانه را ببیند. آثار لو گویین حامل دیدگاه‌های در حال تحول او در مورد علوم اجتماعی، فمینیسم، محیط گرایی و آرمان‌شهرها هستند. زندگی. این نویسندهٔ آمریکایی در ۲۱ اکتبر ۱۹۲۹ در برکلی کالیفرنیا به دنیا آمد. لو گویین در ۱۱ سالگی اولین داستانش را برای مجله داستان‌های شگفت‌انگیز فرستاد که البته داستان پذیرفته نشد. اولین نوشته‌های او داستان‌هایی غیرفانتزی در مورد
اولین نوشته‌های او داستان‌هایی غیرفانتزی در مورد کشورهایی تخیلی بودند. بعد از مهاجرت به فرانسه او در جستجوی راهی برای نگارش داستان‌های قابل انتشار بود که علائق او را بیان کنند، علائق قدیمی‌اش به داستان‌های علمی-تخیلی را دوباره زنده و شروع به انتشار منظم آثاری در این ژانر در ابتدای دهه ۱۹۶۰ کرد. او با انتشار رمان دست چپ تاریکی که در آن سال هر دو جایزه هوگو و جایزه نیبولا را برد به شهرت رسید. اغلب آثار علمی-تخیلی لوگویین از سایر نمونه‌های این جنس ادبی با تأکید شدیدشان بر «علوم اجتماعی»، از جمله جامعه‌شناسی و
شدیدشان بر «علوم اجتماعی»، از جمله جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی متمایز می‌شوند. در آثار او اغلب با استفاده از خلق فرهنگ‌های نامعمول بیگانه پیام‌هایی دربارهٔ فرهنگ خودمان داده می‌شود؛ یک مثال، کاوش در مسئله هویت جنسی از طریق نقل ماجرای اهالی همواره در حال تغییر هویت جنسی در دست چپ تاریکی است. لوگویین به خاطر توانایی‌اش در خلق دنیاهای قابل باور با ساکنانی دارای شخصیت‌های عمیقاً انسانی (جدا از این که این افراد از لحاظ فنی «انسان» باشند یا نه) معروف است. آثار فانتزی او (مانند سری کتاب‌های دریا-زمین) نسبت به آثار
او (مانند سری کتاب‌های دریا-زمین) نسبت به آثار نویسندگانی مانند جی.آر.آر. تالکین تمرکز بسیار بیشتری بر وضعیت انسانی دارند. صحنه بسیاری از داستان‌های کوتاه او در دنیای ما در زمان حال یا آینده نزدیک است. این نویسنده به خاطر کاوش در مورد مضامین گوناگون تائوئیستی، فمینیستی، روان‌شناختی و جامعه‌شناختی و سبک مثال‌زدنی‌اش در داستان‌هایش مورد توجه بوده‌است. آثار وی حامل دیدگاه‌های در حال تحول او در مورد فمینیسم، محیط گرایی و آرمان‌شهرها بوده‌اند و بعضی آن‌ها را «معلم منشانه» نامیده‌اند. دایانا لیورمن رئیس مؤسسه
منشانه» نامیده‌اند. دایانا لیورمن رئیس مؤسسه تغییر محیط زیست دانشگاه آکسفورد دربارهٔ لوگرین می‌گوید: «آثار او در مورد اندیشه دربارهٔ موضوعات جنسیتی بسیار پرمعنایند.» جوایز. وی چندین بار برندهٔ جایزه‌های هوگو، لوکس و نبیولا شده‌است. همچنین جایزه استاد بزرگ گاندالف در سال ۱۹۷۹ و جایزه استاد بزرگ در سال ۲۰۰۳ به او اعطا شد. آثار. مشهورترین آثار وی «دست چپ تاریکی» (۱۹۶۹) و چهارگانهٔ «دریای‌زمین» (۱۹۹۰–۱۹۶۸) هستند، اما او آثاری گوناگون شامل بیش از ۱۹ رمان علمی-تخیلی و فانتزی؛ ۹ جلد داستان کوتاه، مقالات ترجمه، ۱۳
و فانتزی؛ ۹ جلد داستان کوتاه، مقالات ترجمه، ۱۳ کتاب کودکان و شعر آفریده‌است. سبک‌های دیگر. لو گویین با آهنگساز آوانگارد دیوید بوفورد در ساختن اپرایی در سال ۱۹۸۵ همکاری کرد. او «اپرایی برای ریگل ۹» را دربارهٔ گروهی از فضانوردان بر روی سیاره‌ای غریب نوشت. بزنگاه داستان این است که تنها یکی از فضانوردان می‌تواند شهری بیگانه را ببیند.
موسیقی» (تئوریسین موسیقی) نام می‌برند. تاریخچه. گروه موسیقی دانشگاه آکسفورد سه کاربرد مرتبط با اصطلاح «تئوری موسیقی» را شرح می‌دهد. ابتدا اولین مورد را عناصر موسیقی می‌داند که برای درک نمادهای موسیقی (میزان‌بندی، کلید، نت‌نویسی ریتمیک) لازم است، معرفی می‌کند. دومین موضوع، مطالعهٔ نظراتِ دانشمندان دربارهٔ موسیقی از دوران باستان تا به امروز است. سومین موضوع موسیقی‌شناسی را مطالعه می‌کند که «به دنبال تعریف فرایندها و اصول کلی در موسیقی است.» و اینکه رویکرد به موسیقی‌شناسی با تئوری یا تحلیل موسیقی تفاوت دارد و
با تئوری یا تحلیل موسیقی تفاوت دارد و بدین معنی است که «تئوری موسیقی نه تنها کار یا اجرای موسیقی است، بلکه اصول بنیادی که موسیقی از آن ساخته شده‌است را آغازگر این تئوری ارزیابی می‌کند.» تئوری موسیقی به دلیل تصور روزافزون از آنچه موسیقی را تشکیل می‌دهد، اغلب به توضیح و توصیف نحوهٔ کار موسیقی‌دانان در اجرای موسیقی و آهنگسازی همراه با موضوع‌های مرتبط می‌پردازد، اما تعریف جامع‌تری وجود دارد که می‌گوید تئوری موسیقی هر پدیدهٔ صوتی از جمله سکوت را نیز در بر می‌گیرد. به‌عنوان مثال علوم اربعه که در برنامهٔ درسی
به‌عنوان مثال علوم اربعه که در برنامهٔ درسی دانشگاه هنرهای لیبرال اروپای قرون وسطی متداول بود، یک سیستم انتزاعی از تناسبات بود که در فاصله‌ای، قواعد واقعی موسیقی به دقت مورد بررسی و مطالعه قرار گرفت. پس از آن این رشتهٔ قرون وسطایی مبنایی برای شناخت این نظریه در قرون بعدی شد و عموماً به دانش مدرن دربارهٔ تاریخ تئوری موسیقی افزوده شد. در دانشگاه‌های مدرن، تئوری موسیقی زیر شاخه‌ای از موسیقی‌شناسی برای مطالعه وسیعتر فرهنگ‌ها و تاریخ موسیقی است. از نظر ریشه‌شناسی، تئوری موسیقی عملی از تفکر در موسیقی است و
تئوری موسیقی عملی از تفکر در موسیقی است و برگرفته از واژه‌ای یونانی (θεωρία) به معنی توجه به یک نگاه. یک تفکر، حدس و گمان، نظریه، یک دیدگاه و یک طیف است. بدین ترتیب، تئوری موسیقی اغلب به جنبه‌های انتزاعی موسیقی مانند کوک و سیستم‌های تنال، گام‌ها، مطبوعیت و روابط ریتمیک توجه دارد. علاوه بر این، مجموعه‌ای از تئوری‌هایی در مورد جنبه‌های عملی مانند: آهنگسازی و اجرای موسیقی، ارکستراسیون، تزئینات، بداهه‌نوازی و تولید صدای الکترونیکی وجود دارد. تعریف. صدا و ریتم مهم‌ترین عناصر تئوری موسیقی هستند. اهمیت اصوات در
مهم‌ترین عناصر تئوری موسیقی هستند. اهمیت اصوات در موسیقی مانند اهمیت رنگ در نقاشی است؛ ولی از هر صوتی نمی‌توان در موسیقی استفاده کرد. در فیزیکِ صوت، صداها به دو دسته تقسیم می‌شوند. صداهای موسیقایی را ارتعاشات منظم و صداهای غیرموسیقایی را ارتعاشات نامنظم می‌نامند. آموزش موسیقی در کشورهای مختلف متفاوت است و در بعضی از کشورهای شرقی و ایران، آموزش «سینه به سینه» هم وجود داشته ولی امروزه آموزش علمی و عملی تئوری و سلفژ از دروس بنیادین مراکز آموزشی است. الفبای موسیقی. خط حامل. پنج خط حامل، خطوطی است موازی با
موسیقی. خط حامل. پنج خط حامل، خطوطی است موازی با فواصل معین که نت‌ها در روی آن یا در بین خطوط نوشته می‌شود. خطوطِ حامل دارای پنج خط است و از پایین به بالا شمرده می‌شوند. نت. برای نوشتن و خواندن یک قطعهٔ موسیقی باید علائمی بکار برد. در موسیقی به حروفِ الفبای موسیقی «نُت» می‌گویند. اسامی نت‌های موسیقی در دو سیستم ارائه می‌شوند. در سیستم هجایی اسامی نت‌های موسیقی به این صورت است: (از چپ به راست بخوانید) Do → Re → Mi → Fa → Sol → La → Si در ایران از سیستم هجایی استفاده می‌شود. نام نت‌ها به زبان فارسی: دو، ر،
استفاده می‌شود. نام نت‌ها به زبان فارسی: دو، ر، می، فا، سل، لا، سی، در سیستم الفبایی اسامی نت‌های موسیقی به این صورت است: (از چپ به راست بخوانید) C → D → E → F → G → A → B در زبان آلمانی به جای حرف B (نت Si) از حرف H استفاده می‌کنند. کلید موسیقی. کلید موسیقی، نشانه‌ای است که در سمت چپِ خطوط حامل قرار گرفته و اسم و موقعیت نت‌ها را تعیین می‌کند. کلیدهایی که در موسیقی به‌کار می‌روند عبارتند از: میزان. «میزان» عبارت است از هر جملهٔ موسیقی که از نظر زمانی به قسمت‌های مساوی تقسیم می‌شود و با یک خطِ قائم به‌نام
مساوی تقسیم می‌شود و با یک خطِ قائم به‌نام «خط میزان» از هم جدا می‌شوند. میزان‌ها می‌توانند از چند قسمت مساوی تشکیل شوند و به این قسمت‌ها ضرب می‌گویند. ۱. میزان ساده ۲. میزان ترکیبی ۳. میزان لنگ عناصر موسیقی. موسیقی از پدیده‌های شنیداری شکل گرفته‌است. تئوری موسیقی نحوهٔ استفاده از این پدیده‌ها را مورد توجه قرار می‌دهد. تئوری موسیقی عناصری مانند: ریتم، ملودی، آکورد، هارمونی، کنترپوان، فرم، سیستم‌های تنال، گام‌ها، فواصل، مطبوعیت، کوک، آهنگسازی، اجرا، ارکستراسیون، آرایه، بداهه‌نوازی، تولید صدای الکترونیک و
آرایه، بداهه‌نوازی، تولید صدای الکترونیک و غیره را در نظر می‌گیرد. ریتم. «ریتم» یا وزن، نظم و تناسبی است بین کششِ نت‌ها، سکوت‌ها و ضربه‌های قوی و ضعیف در میزان‌ها، که با ایجاد وحدت با دیگر صداها مفهوم پیدا می‌کند. زیروبمی. صداهای موسیقایی می‌توانند در سطح‌های مختلف «زیروبمی» حاصل شوند؛ مثلاً گونه صدای آقایان از صدای خانم‌ها و کودکان بم‌تر است و صدای خانم‌ها و کودکان نسبت به صدای مردان زیرتر است. از نظر فیزیکِ صوت، زیروبمی صداها با تعداد ارتعاش آن‌ها در ثانیه سنجیده می‌شود که به آن فرکانس (بسامد، تواتر)
سنجیده می‌شود که به آن فرکانس (بسامد، تواتر) گفته می‌شود و با واحد هرتز (Hz) اندازه‌گیری می‌شود؛ بنابراین هرچه فرکانسِ یک صدا بیشتر شود (یعنی تعداد ارتعاش آن در واحد ثانیه بیشتر شود) صدا زیرتر می‌شود و بالعکس. به این زیروبمی صدا، نواک می‌گویند. دیرند. به‌مدت زمانِ شنیده شدنِ یک صوت موسیقایی (ارزش زمانی)، «دیرند» یا «کشش» صدا می‌گویند و با واحد ثانیه (s) اندازه‌گیری می‌شود؛ مثلاً اگر آرشه ویولن را مدت طولانی روی سیم ویولون بکشیم صدای حاصله البته کشیده‌تر از صدایی است که با کشیدن آرشه به‌مدت کمتر پدید
از صدایی است که با کشیدن آرشه به‌مدت کمتر پدید می‌آید. فاصله. «فاصله»، نسبتِ صدای دو نت از نظر زیروبمی است. فاصله بین دو نت همسایه را متصل، و غیر آن را منفصل می‌گویند. نسبتِ فاصله‌های بین نت‌ها را از پایین به بالا محاسبه می‌کنند و بالارونده است. در تغییر فاصله‌ها از علامت‌هایی مانند: نمودار بَصَری از فواصلِ نام‌گذاری شده در یک اکتاو (دو ماژور): مطبوعیت. در حرکت نت‌ها، اگر پی‌درپی شنیده شوند ملودیک و اگر هم‌زمان اجرا شوند هارمونیک می‌گویند. در اجرای همزمان، نت‌ها دارای تأثیر مطبوع (کُنسونانس) و نامطبوع
نت‌ها دارای تأثیر مطبوع (کُنسونانس) و نامطبوع (دیسونانس) هستند. شدت. «شدت» یا «نوانس» در صداهای موسیقی ممکن است نسبت به یکدیگر ضعیف‌تر یا قوی‌تر باشند مثلاً اگر مضراب سنتور را یک بار با ملایمت، و بار دیگر به قوت روی سیم ساز ضربه بزنیم، صدای دوم شدیدتر از صدای اولی خواهد بود. شدت یک صوت موسیقایی را با واحد دسی‌بل (db) اندازه‌گیری می‌کنند. یکی دیگر از علائم، افزایش و کاهش تدریجی صدا به بالا (کرشندو) یا به پایین (دکرشندو) است و به وسیله یک دو لا خطِ افقی که به موازات آن از هم باز یا بسته می‌شوند نشان داده
به موازات آن از هم باز یا بسته می‌شوند نشان داده می‌شود. تندا. «تندا»، «سرعت» یا «تمپو»، تندی و کندی اجرای موسیقی است. کششِ نت‌ها در میزان، خود دارای ارزشِ زمانی است و طول زمانی آن در قطعات مختلف با هم متفاوت است و این تفاوت با تعیین سرعت یا (تمپو) مشخص می‌شود. برای تعیین سرعت به‌طور عام از اصطلاحاتی به زبان ایتالیایی و به صورت خاص، با یکی از اَشکال نت در بالای میزان و تعیین طول زمانی به نسبتِ دقیقه نشان داده می‌شود؛ مثلاً (نت سیاه ۶۰=♩) به معنی هر ضرب برابر با یک ثانیه یا (۱/۶۰) دقیقه می‌باشد. برای کنترل
با یک ثانیه یا (۱/۶۰) دقیقه می‌باشد. برای کنترل سرعت از ابزاری بنام مترونوم استفاده می‌شود و در ارکستر به عهدهٔ رهبر است که با حرکتِ دست، سرعت را کنترل می‌کند. برای افزایش و کاهشِ تدریجی سرعت، از اصطلاحاتی چون آچلراندو با مخفف (...accel) به معنی افزایش تدریجی و اصطلاح ریتارداندو با مخفف (...rit) به معنی کاهش تدریجی سرعت استفاده می‌شود و از اصطلاح «آتمپو» به معنی برگشت به سرعت اولیه نام برده می‌شود. طنین. «طنین» یا «رنگ صدا»، عاملی است که صدای سازهای مختلف را از یکدیگر تفکیک می‌کند. به عنوان مثال می‌توانیم
از یکدیگر تفکیک می‌کند. به عنوان مثال می‌توانیم صدای ساز تار را از صدای ساز سه‌تار یا صدای ساز ویولن را از صدای ساز کمانچه تشخیص دهیم. طنینِ یک ساز به شکلِ جعبهٔ تشدیدِ صدایِ ساز بستگی دارد. دقیقاً همین تفاوت (جنس صدا) را طنین و رنگ می‌گویند. ملودی. «ملودی» بر گرفته از واژه‌ای یونانی و به معنی آهنگ و نوا (آواز) است. ملودی از تسلسلِ منظمِ اصوات و نواها شکل می‌گیرد و دارای خصوصیاتی چون ریتم، فرم، زیبایی و بافت است تا یک جملهٔ کامل موسیقایی شکل بگیرد. ملودی در کشورهای مختلف و دوره‌های زمانی، متفاوت بوده و
در کشورهای مختلف و دوره‌های زمانی، متفاوت بوده و ارتباط مستقیم با گام، مد و مقام همان منطقه دارد. قاعدهٔ مشخصی برای ملودی‌نویسی وجود ندارد و در ملودی‌های کلاسیک، پاپ و محلی از جملاتی چهارمیزانی، کمتر یا بیشتر استفاده می‌شود ولی به‌طور کلی ملودی‌های چهارمیزانی از محبوبیت بیشتری برخوردار است. آکورد. در دانشِ هارمونی، آکوردها از روی هم قرار گرفتن فاصله‌های سوم تشکیل می‌شود. آکوردهای سه‌صدایی اساس و پایهٔ هارمونی هستند. شرطِ ورود برای آموزش هارمونی، آهنگسازی و نوازندگی، تسلطِ کامل بر تئوری موسیقی است که آخرین
نوازندگی، تسلطِ کامل بر تئوری موسیقی است که آخرین بخش آن آکوردشناسی است. «آکوردهای سه‌صدایی» ساده‌ترین نوع آکورد هستند و از پایین به بالا شمرده می‌شوند. نت اول آکورد را پایه آکورد، نت دوم را سوم آکورد و نت سوم را پنجم آکورد می‌نامند و روی همهٔ درجاتِ یک گام قرار می‌گیرند. مثال از آکوردهای سه‌صدایی روی درجاتِ گامِ دو ماژور: گام. «گام»، به توالی منظمِ نت‌ها در محدودهٔ یک اکتاو گفته می‌شود. مثلاً در گام دو ماژور حرکت از نت دو شروع شده و پس از پیمودن منظم درجات به نت هشتم (اکتاو) می‌رسد. تعداد درجات گام در
به نت هشتم (اکتاو) می‌رسد. تعداد درجات گام در بعضی از کشورها ممکن است با هم تفاوت داشته باشند؛ مثلاً گام «پنج‌درجه‌ای» یا پنتاتونیک در چین و ژاپن دارای درجاتِ ویژهٔ خود است. گام بر اساس نت اول نام‌گذاری می‌شود. گام بر دو نوع است: گام دیاتونیک و گام کروماتیک. در نمادهای موسیقی غربی، معمولاً گامی که مورد استفاده قرار می‌گرفت با یک سرکلید نشان داده می‌شد. اما با پیشرفت موسیقی امکانِ تغییر گام فراهم شد و توانستند از گامی به گام دیگر و اغلب برای قرارگرفتن در محدودهٔ صدای خواننده، انتقال انجام دهند. این جابجایی،
صدای خواننده، انتقال انجام دهند. این جابجایی، دامنهٔ ارتفاع را به صورت کلی افزایش یا کاهش می‌دهد اما روابطی که در میان گام اصلی قرار دارد، حفظ می‌کند. به‌عنوان مثال انتقال از دو ماژور به ر ماژور، به‌طور یکسان به یک فاصلهٔ دوم بزرگ افزایش می‌یابد و از آنجا که روابطِ فاصله‌ای بدون تغییر باقی می‌ماند، انتقال ممکن است توسط شنونده نادیده گرفته شود. اما ویژگی‌های دیگری وجود دارد که ممکن است به‌طور قابل ملاحظه‌ای تغییر کند، زیرا انتقال بین طیف وسیعی از گستره صوتی نسبت به طیف وسیعی از سازها یا خوانندگانی که موسیقی
به طیف وسیعی از سازها یا خوانندگانی که موسیقی را اجرا می‌کنند، تغییر ایجاد می‌کند. این مدگردی اغلب بر روی صدای کلی موسیقی نیز تأثیر می‌گذارد و همچنین تأثیرات تکنیکی زیادی برای نوازندگان در پی دارد. گام دیاتونیک. گام ماژور. «گام دیاتونیک» در ماژورها دارای پنج پرده و دو نیم پرده است و دانگ‌های آن مساوی هستند. اگر نت پنجمِ (نمایان) گام دو ماژور را مبدأ قرار داده و گام جدیدی بسازیم، باید دانگِ دومی برای آن بسازیم و نت هفتم آن را نیم پردهٔ کروماتیک بالا برده تا فواصل گام ماژور شکل بگیرد. بدین ترتیب اولین علامت
فواصل گام ماژور شکل بگیرد. بدین ترتیب اولین علامت تغییر دهنده (فادیز) در سرکلید به دست خواهد آمد. به همین ترتیب گام‌های بعدی را می‌توان ساخت و در ادامه، حرکت بالارونده که به دایره پنجم‌ها معروف است به گام مترادف آن (سی دیز ماژور) می‌رسد. در گام‌های بمل‌دار و پایین رونده نت چهارم (زیر نمایان) گامِ دو ماژور را مبدأ قرار داده و برای اینکه فاصلهٔ دانگ‌ها رعایت شود می‌بایست نت چهارمی که از فا شروع شده، نیم پردهٔ کروماتیک پایین آورده و اولین نتِ بمل‌دار (سی بمل) شکل می‌گیرد و بدین ترتیب برای ساخت گام‌های بعدی که
می‌گیرد و بدین ترتیب برای ساخت گام‌های بعدی که تا هفت «بمل» ادامه دارد، گام‌های بمل‌دار ساخته می‌شود. گام مینور. در مینورها سه نوع گام وجود دارد که عبارتند از: گام کروماتیک. «گام کروماتیک»، گامی است که از دوازده نیم‌پرده تشکیل شده‌است. اجرای گام کروماتیک، پی‌درپی و به فاصلهٔ نیم‌پرده است و از نقطهٔ آغاز تا پایان، نت‌ها شخصیتِ مستقل نداشته و نت آغاز آن فاقد «مرکزیت تنال» مانند «گام دیاتونیک» است. گام آنارمونیک. دو گام (یا دو نت) که دارای اسامی مختلف و صدای واحد باشند مترادف گویند. مانند: دودیز ماژور و ربمل
باشند مترادف گویند. مانند: دودیز ماژور و ربمل ماژور. گام مدال. مد در موسیقی غرب، به قرون وسطی بر می‌گردد و در آوازهای مذهبی اجرا می‌شد و به مدهای کلیسایی معروف است و از مدهای یونان باستان اخذ شده‌است ولی در نحوهٔ استفاده از آن تغییراتی انجام گرفت. در این مدها از تغییر ات کروماتیک استفاده نمی‌شد و قابل انتقال و مدگردی نبوده‌است و فقط در هفت مد موجود ساخته می‌شد. مد در موسیقی دیگر ملت‌های شرق و غرب هم دارای تنوع زیاد و فراوانی است. علائم اختصاری در موسیقی. برای بیان «حالات موسیقی» و انتقالِ احساس و روح یک
برای بیان «حالات موسیقی» و انتقالِ احساس و روح یک قطعهٔ موسیقی از علائمی برای اجرای آن استفاده می‌شود. در این شیوه دو حالت وجود دارد که عبارتند ار «حالات بیرونی» که شامل: تکرارها، تمپو، شدت و ضعف صدا، نت‌های زینت و در «حالات درونی» از واژه‌هایی ایتالیایی با معانی مختلف از جمله شاد، غمگین، عاشقانه، مذهبی، خشمگین، مهربان و … استفاده می‌شود. ۱. «تکرار» یا «برگشت»، علامتی است که شامل میزان‌هایی در ابتدا و انتهای یک جملهٔ موسیقی است که با «دو لا خط» و «دو نقطه» نشان داده می‌شود و معنی آن این است که قطعه باید
نشان داده می‌شود و معنی آن این است که قطعه باید تکرار شود. اگر تکرار در ابتدای قطعهٔ موسیقی باشد «دو لا خط» اول حذف می‌شود. ۲. اکتاو، بوسیلهٔ خطوطِ نقطه‌چین افقی و عدد (۸) در بالا یا پایین «نت» یا «میزان» قرار می‌گیرد و معنی آن این است که صدای حاصله، باید یک اکتاو بالاتر یا پایین‌تر از نت نوشته شده اجرا شود. این کار به منظور سهولت در اجرا، جلوگیری از خطوط اضافه و زیبایی صفحهٔ نت انجام می‌گیرد. ۳.آرپژ، اجرای پی‌درپی نت‌های آکورد به جای اجرای هم‌زمان است. اجرای آرپژ می‌تواند از «پایین به بالا» یا از «بالا به
آرپژ می‌تواند از «پایین به بالا» یا از «بالا به پایین» باشد. نحوهٔ اجرای آرپژ در سازهای مختلف متفاوت است و بستگی به سرعت، گستردگی و صدادهندگی سازهای مختلف دارد. ۴. تریل، اجرای سریع و پیوستهٔ نتِ نوشته شده به یک نتِ بالاتر از خود و به اندازهٔ طول زمانی نت اصلی است. ۵. گلیساندو، حرکتی در اجرا است که اصوات با سرعت و پی‌درپی به بالا یا پایین سُر می‌خورند. ۶. نت‌های ترئینی، نت‌هایی کوچکتر از نت‌های اصلی هستند که قبل یا بعد از نت اصلی قرار گرفته و برای تزیین و زیبایی ملودی بکار می‌روند. کششِ نت‌های تزئینی
و زیبایی ملودی بکار می‌روند. کششِ نت‌های تزئینی کوتاه‌تر از نت اصلی یا نصف آن است و بیشتر مواقع اجرای آن سریع است. نت‌های تزئینی عبارتند از: