payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای شکار شبانه حیوانات و از دینامیت برای صید ماهی استفاده شد. برخی از ورزشکاران ایرانی به شدت نگران شدند و شاه محمدرضا پهلوی را متقاعد کردند تا مفاهیم مدرن حفاظت و مدیریت شکار و ماهیگیری را معرفی کند. اولین تلاش در این زمینه منجر به تشکیل شورای شکار ایران در سال ۱۹۵۷ شد که عمدتاً نتیجه تلاش‌های منوچهر ریاحی، یک تاجر ثروتمند، با همکاری شاهزاده عبدالرضا، برادر ناتنی شاه، بود. مردم در ابتدا با این برنامه مخالف بودند، زیرا شکار، پرندگان، و ماهی‌ها را مانند هوا و آب نعمات خداوندی می‌دانستند و بنابراین، قابل
و آب نعمات خداوندی می‌دانستند و بنابراین، قابل تنظیم و محدودسازی نمی‌دیدند. با این حال، این مفهوم توسط شاه کاملاً حمایت و توسط مجلس تصویب شد. کوشش دست‌اندرکاران در سال ۱۳۳۵ (قانون شکار، مصوب ۱۳۳۵/۷/۴) منجر به تشکیل دستگاهی مستقل به نام کانون شکار ایران، با هدف حفظ نسل شکار و نظارت بر اجرای مقررات مربوط به آن شد. در ابتدا، دولت از نظر مالی از شورای شکار حمایت نکرد؛ بیشتر بودجه توسط ریاحی تأمین شد و مدیران استانی به صورت داوطلبانه فعالیت می‌کردند. ریاحی با کمک اسکندر فیروز فعالیت‌های شورا را تا سال ۱۹۶۷
کمک اسکندر فیروز فعالیت‌های شورا را تا سال ۱۹۶۷ مدیریت کرد، زمانی که مجلس ایجاد اداره شکار و ماهی ایران را تصویب کرد. در آن زمان، ریاحی استعفا داد و فیروز مدیر این اداره جدید شد. در سال ۱۳۴۶ در پی تصویب قانون شکار و صید (قانون شکار و صید، مصوب ۱۳۴۶/۳/۱۶)، سازمان شکاربانی و نظارت بر صید جایگزین کانون فوق شد. بر اساس قانون اخیر، سازمان شکاربانی و نظارت بر صید، مرکب از وزیران کشاورزی، دارایی، جنگ و شش نفر از اشخاص با صلاحیت بود. بر اساس ماده ۶ قانون فوق، وظایف سازمان شکاربانی و نظارت بر صید از محدوده نظارت و
سازمان شکاربانی و نظارت بر صید از محدوده نظارت و اجرای مقررات ناظر بر شکار فراتر رفته و امور تحقیقاتی و مطالعاتی مربوط به حیات وحش ایران، تکثیر و پرورش حیوانات وحشی و حفاظت از زیستگاه آنها و تعیین مناطقی به عنوان پارک وحش و موزه‌های جانورشناسی را نیز دربر گرفت. تلاش‌های اسکندر فیروز، باعث شد کانون شکار به سازمان شکاربانی و نظارت بر صید بدل شود که نقشی مهم در حفاظت از طبیعت ایران داشت؛ سازمانی که برگزاری کنوانسیون رامسر از دستاوردهای فعالیت‌های آن است. شورا نه تنها ساختار اداری اولیه و مقررات ملی شکار و
نه تنها ساختار اداری اولیه و مقررات ملی شکار و ماهی را پایه‌گذاری کرد، بلکه ۱۶ پارک حیات وحش و مناطق حفاظت‌شده مهم ایران را نیز تأسیس کرد که اکنون تعداد آن‌ها به بیش از دویست مورد رسیده است. اجرای قوانین و مقررات بسیار سختگیرانه بود و در نتیجه، جمعیت حیات وحش در این مناطق به سرعت افزایش یافت. در سال ۱۹۷۱، اداره شکار و ماهی در اداره حفاظت از محیط زیست ادغام شد که در سال ۱۹۷۴ به سازمان حفاظت محیط زیست (DOE) تبدیل شد. وظایف این سازمان تقریباً شامل تمام وظایف سازمان‌های مشابه در ایالات متحده مانند خدمات ماهی و
مشابه در ایالات متحده مانند خدمات ماهی و حیات وحش، آژانس حفاظت محیط زیست و خدمات پارک‌های ملی بود. در سال ۱۳۵۰ نام سازمان شکاربانی و نظارت بر صید به سازمان حفاظت محیط زیست و نام شورای عالی شکاربانی و نظارت بر صید به شورای‌عالی حفاظت محیط زیست تبدیل شد و امور زیست‌محیطی از جمله پیشگیری از اقدام‌های زیانبار برای تعادل و تناسب محیط زیست نیز به اختیارات قبلی آن افزوده شد. در سال ۱۳۵۳ پس از برپایی کنفرانس جهانی محیط زیست در استکهلم و با تصویب قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست در ۲۱ ماده، این سازمان از اختیارات
محیط زیست در ۲۱ ماده، این سازمان از اختیارات قانونی تازه‌ای برخوردار شد (قانون حفاظت و بهسازی محیط زیست، مصوب ۱۳۵۳/۳/۲۸) و از نظر تشکیلاتی نیز تا اندازه‌ای از ابعاد و کیفیت سازگار با ضرورت‌های برنامه‌های رشد و توسعه برخوردار شد. در دهه ۱۹۷۰، وزارت انرژی ایالات متحده (DOE) با دانشگاه ایالتی کلرادو (CSU) روی مسائل مختلف حفاظت از محیط زیست همکاری کرد، از جمله مواردی که مشاوران آمریکایی به پرسنل ایرانی در انجام وظایف مدیریتی کمک می‌کردند. تکنیک‌های سرشماری هوایی برای پایش حیوانات بزرگ در مناطق حفاظت‌شده و
هوایی برای پایش حیوانات بزرگ در مناطق حفاظت‌شده و تعیین جمعیت‌هایی که از کاهش تعدادشان (کنترل جمعیت) سود می‌بردند، توسعه یافت. در اواخر دهه ۱۹۷۰، ایران به داشتن بهترین مدیریت حیات وحش و مناطق طبیعی در آسیا شهرت داشت و برنامه‌ای داشت که با برنامه‌های اروپایی رقابت می‌کرد. فیروز، مدیر سازمان محیط زیست، همچنین بر موضوعاتی نظیر فرسایش ناشی از چرای بی‌رویه دام‌ها در مراتع و شیوه‌های ضعیف کشاورزی تمرکز داشت. بیابان‌زایی در اطراف بیابان‌های شمالی (دشت کویر) و جنوبی (دشت لوت) نیز مایه نگرانی بود. اسکندر فیروز،
(دشت لوت) نیز مایه نگرانی بود. اسکندر فیروز، مرداد سال ۱۳۵۶ از ریاست سازمانی که بنیان‌گذار آن بود، کناره‌گیری کرد. پس از آن تا پاییز سال بعد منوچهر فیلی ریاست دستگاه محیط زیست ایران را بر عهده داشت. پس از انقلاب ۱۳۵۷، کارآیی سازمان حفاظت محیط زیست (DOE) کاهش یافت. با توجه به چالش‌های داخلی و منطقه‌ای ایران، این سازمان به‌شدت از بودجه‌های ناچیز و همچنین مدیریت ناکارآمد و گاهی فاسد رنج برد. به‌طور کلی، دولت در همکاری کافی با بخش خصوصی و دانشگاه‌ها ناکام بوده است. دانشگاه‌های ایران که برنامه‌های زیست‌شناسی
است. دانشگاه‌های ایران که برنامه‌های زیست‌شناسی حیات وحش ارائه می‌دهند، نظریه حفاظت را آموزش می‌دهند، بدون توجه به مدیریت عملی حفاظت. بنابراین، پارک‌های حیات وحش و سایر مناطق حفاظت‌شده که زمانی در سطح بین‌المللی مورد تحسین قرار می‌گرفتند، رو به زوال گذاشته‌اند. جمعیت حیوانات شکارچی و پرندگان به‌شدت کاهش یافته‌اند. گله‌های گوسفند داخلی وارد این مناطق شده و بیش‌چرانی می‌کنند، که منجر به فرسایش خاک، بیابان‌زایی، کاهش حاصلخیزی خاک و گسترش گونه‌های گیاهی مضر می‌شود. یوزپلنگ‌ها که در مناطق حفاظت‌شده غذا
مضر می‌شود. یوزپلنگ‌ها که در مناطق حفاظت‌شده غذا نمی‌یابند، مجبور به سفرهای طولانی شده و توسط کامیون‌ها یا چوپان‌ها کشته می‌شوند. به دلیل کاهش شدید گله‌های حیوانات شکار، شکار در مناطق حفاظت‌شده ممنوع شده است. اما نتیجه این ممنوعیت افزایش شکار غیرقانونی بوده است. محافظان حیات وحش (محافظان شکار) حقوق کمی دریافت می‌کنند و پرداخت حقوق آن‌ها به تعویق می‌افتد. این موضوع باعث می‌شود که به همکاری با شکارچیان غیرقانونی وسوسه شوند. علاوه بر این، محافظان از بیمه‌ای که به دیگر نیروهای مجری قانون ارائه می‌شود، برخوردار
به دیگر نیروهای مجری قانون ارائه می‌شود، برخوردار نیستند. بنابراین، اگر یکی از آن‌ها در دفاع از خود یک شکارچی غیرقانونی را به قتل برساند، اغلب به زندان می‌افتد یا حتی ممکن است به دلیل ناتوانی در پرداخت دیه به خانواده قربانی، اعدام شود. اهداف و وظایف. مهم‌ترین اهداف سازمان به ترتیب اهمیت عبارتند از: ریاست سازمان. رئیس سازمان حفاظت محیط زیست معاون رئیس‌جمهور و عضو هیئت دولت است. در حال حاضر شینا انصاری ریاست سازمان حفاظت محیط زیست را در دولت مسعود پزشکیان بر عهده دارد. ساختار سازمانی. این سازمان شامل پنج
بر عهده دارد. ساختار سازمانی. این سازمان شامل پنج معاونت با نام‌های زیر می‌باشد: بخش‌ها و مجموعه‌های مرتبط. صندوق ملی محیط زیست. صندوق ملی محیط زیست یک مؤسسه عمومی غیردولتی دارای استقلال مالی، اداری و حقوقی است که برای اعطای تسهیلات به منابع آلاینده و حمایت مالی و همکاری در طرح‌ها و پروژه‌های زیست محیطی و گردشگری طبیعی در سال ۱۳۸۴ تأسیس شد. پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار. پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار، یک مؤسسه پژوهشی وابسته به سازمان حفاظت محیط زیست و تابع قوانین و مقررات وزارت علوم، تحقیقات و
زیست و تابع قوانین و مقررات وزارت علوم، تحقیقات و فناوری است. پژوهشکده محیط زیست و توسعه پایدار در سال ۱۳۹۳ مجوز قطعی فعالیت را با سه گروه پژوهشی اقتصاد محیط زیست، ارزیابی و مخاطرات محیط زیست، ایمنی زیستی و تنوع زیستی دریافت نمود. یگان حفاظت. یگان حفاظت محیط زیست یکی از زیرمجموعه‌های پلیس پیشگیری نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است که بودجه آن توسط سازمان حفاظت محیط زیست تأمین می‌شود. هدف از تشکیل این یگان، پیشگیری و ممانعت از تخریب و آلودگی محیط زیستی، حفاظت از انواع گونه‌های گیاهی و جانوری کشور و
حفاظت از انواع گونه‌های گیاهی و جانوری کشور و مقابله با صید و شکار غیرمجاز و صدور مجوزهای شکار عنوان شده است. حواشی. ایجاد ممنوعیت ورود زنان در اواخر دهه ۱۳۹۰. در سال ۱۳۹۹، همزمان با فرارسیدن فصل جفتگیری مَرال‌ها (گوزن‌های ایران)، سازمان حفاظت محیط زیست ایران، بخشنامه‌ای صادر کرد که حضور زنان فعال محیط زیست و خبرنگاران زن را در مناطق چهارگانه محیط زیست این کشور، ممنوع کرد. هرچند بعداً این موضوع تکذیب شد، اما فرد تکذیب‌کننده، به نحوی موضوع را تأیید کرد و گفت: «حراست یک استان با این ماجرا سلیقه‌ای برخورد
گفت: «حراست یک استان با این ماجرا سلیقه‌ای برخورد کرده است…».
جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان (تأسیس ۱۳۸۲) نام انجمنی غیردولتی برای حمایت از کودکان کار در ایران است. هدف‌های این انجمن «توانمندسازی کودکان کار و خیابان» و «آشنا کردن جامعه با معضل کودکان کار» بوده و مطابق اساسنامه آن، محور فعالیت‌های انجمن آموزش و حمایت از کودکان کار و تمام کودکانی است که به هر علت از آموزش و حمایت‌های اجتماعی محروم هستند می‌باشد نیروهای پلیس امنیت تهران در دوم آبان ۱۳۸۷ دفتر این انجمن را با حکم اداره اتباع خارجی پلمب کردند. سال قبل پلیس امنیت به این مؤسسه اخطار داده بود که مدت مجوز
امنیت به این مؤسسه اخطار داده بود که مدت مجوز فعالیت مؤسسه باطل شده‌است و باید از پلیس امنیت مجوز گرفته شود. همچنین ایراداتی از جمله برگزاری کلاس‌های آموزشی مختلط و برگزاری کلاس‌های آموزشی برای کودکان مهاجر بر انجمن گرفته بودند. غرفه این نهاد در بیست و سومین نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران، به دستور مدیر ستاد هماهنگی نمایشگاه، تخلیه شد و اعضای آن مجبور به خروج از نمایشگاه شدند. تاریخچه جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان. جمعیت دفاع از كودكان كار و خیابان سازمانی غیر دولتی است، متشکل از فعالینی که از سال‌ها
غیر دولتی است، متشکل از فعالینی که از سال‌ها پیش در زمینه حقوق کودکان تحقیق و فعالیت‌ داشته‌اند. مؤسسین «جمعیت دفاع» مشخصا از سال ۷۹ وارد عرصه عملی و کار مستقیم و رو در رو با کودکان و به‌ویژه کودکان کار و خیابان شدند. از پی بیش از ۲ سال فعالیت و تحقیق در حوزه‌ی کودکان، تصمیم به فعالیت مستقل و بدون وابستگی به هیچ نهاد و موسسه دولتی و غیردولتی گرفته و سال ۸۱ را تقاضایی برای ثبت در وزارت کشور ارسال و موافقت و مجوز فعالیت را در سال ۸۲ دریافت نمودند. هدف كلی (افق) جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان. هدف از تأسيس
جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان. هدف از تأسيس جمعيت دفاع؛ تلاش جهت محو كامل كار، بهره کشی و هرگونه سوء استفاده از كودكان و احقاق حقوق و شرایط زندگی انسانی و برابر برای تمامی كودكان جهان. این افق برای اهداف؛ براساس چهار اصل مهم و كليدى حقوق انسانی کودکان تعريف شده که عبارتند از: اهداف جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان. برنامه فوری جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان. برنامه فوری جمعیت دفاع با ايجاد مراکزی با عنوان «پروژه های آموزشی- حمایتی کودکان» به منظور دستیابی به اهداف اختصاصی زیر طراحی شده است: واحدهای
به اهداف اختصاصی زیر طراحی شده است: واحدهای جمعیت دفاع. جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان دارای ۸ واحد فعال: روابط عمومی، مددکاری، بهداشت، آموزش، تحقیق و پژوهش، مالی، هنر و کتابخانه است. واحد روابط عمومی. هدف این واحد برقراری ارتباط فعال با جامعه مدنی به طور عام به منظور جذب افراد و نیز انتقال دیدگاه ها و مواضع رسمی جمعیت پیرامون مسائل روز مرتبط با کودکان کار و خیابان است. سایر اهداف واحد روابط عمومی: واحد مددکاری. از آنجایی که حمایت از کودکان کار بدون حمایت از خانواده‌های آنان ممکن نیست، استراتژی این واحد
از خانواده‌های آنان ممکن نیست، استراتژی این واحد پیگیری و تلاش در جهت ایجاد، گسترش و تقویت بیمه‌های اجتماعی و بیمه‌های کارگری است. فعالیت‌های این واحد: واحد بهداشت. استراتژی این واحد رایگان‌سازی واقعی و عملی هزینه‌های بهداشت و درمان برای کودکان به ویژه کودکان کار و خیابان است. فعالیت‌های این واحد: واحد آموزش. استراتژی این واحد اجباری و رایگان‌سازی واقعی و عملی آموزش در مدارس به ویژه برای کودکان کار و خیابان است. فعالیت‌های واحد: واحد تحقیق و پژوهش. هدف این واحد تحقیق و پژوهش پیرامون ابعاد گوناگون کار کودک
واحد تحقیق و پژوهش پیرامون ابعاد گوناگون کار کودک و آسیبهای ناشی از آن بر کودکان کار است. علل و عوامل ایجاد و باز تولید کار کودک و بررسی علل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی تاثیر گذار بر کار کودکان بویژه در جامعه ایران مد نظر این واحد می باشد. واحد مالی. تامین منابع مالی جمعیت دفاع از کودکان کار و خیابان به منظور پیشبرد اهداف آن اصلی ترین هدف این واحد می باشد. این واحد تلاش دارد با اتخاذ سیاستهای درست جذب منابع مالی از تبدیل شدن به خیریه بپرهیزد. فعالیت‌های واحد: واحد هنر. استراتژی این واحد تبلیغ و ترویج
واحد: واحد هنر. استراتژی این واحد تبلیغ و ترویج اهداف جمعیت با استفاده از خلاقیت‌های هنری است. فعالیت‌های واحد: واحد کتابخانه. هدف این واحد نقد نگاههای طرفدار کار کودک در ادبیات رایج ایران از یک سو و ارائه کتب جایگزین با نگاه کودک محور از سوی دیگر است. ضمنا ایجاد فرصت کتابخوانی برای کودکان کار که به دلیل عدم دسترسی به منابع مناسب موجود از بهره گیری از آنها محرومند از دیگر اهداف این واحد است. فعالیت‌های واحد:
ماهی بهشتی، بهشت ماهی و یا گورامی بهشتی ("Macropodus opercularis") گونه ای ماهی شیرین از خانواده گورامی هاست که در بیشتر آبهای شیرین در شرق آسیا از شبه جزیره کره تا شمال ویتنام یافت می شود. این گونه می تواند تا نیز رشد کند، اگرچه بیشتر آنها فقط تا حدود رشد میکنند. گورامی های بهشتی یکی از اولین ماهی های زینتی در دسترس آکواریوم داران غربی بودند که در سال 1869 توسط وارد کننده فرانسوی ماهی آکواریومی پیر کاربونیر در پاریس، به کشور فرانسه وارد شد. ماهی بهشتی یکی از پرخاشگرترین اعضای خانواده خود است. تهاجمی تر از
پرخاشگرترین اعضای خانواده خود است. تهاجمی تر از گورامی های سه نقطه ای است و در عین حال ماهیتش کمتر از کوبتیل است که کمتر نگهداری می شود. زیستگاه و رژیم غذایی. گورامی های بهشتی طیف وسیعی از شرایط آب را میتوانند تحمل کنند و در هر دو آب خنک و گرم به طور یکسان زنده می مانند. در طبیعت، آنها بیشتر در آب های کم عمق حاوی پوشش گیاهی متراکم مانند باتلاق، برکه ها یا مزارع برنج یافت می شوند. با این حال آنها را می توان در آبگیرهای باز یا حتی ساده ترین آکواریوم های گرم نشده نگهداری کرد. آنها تقریباً هر نوع غذایی را می
نشده نگهداری کرد. آنها تقریباً هر نوع غذایی را می خورند، اما باید یک رژیم غذایی با پروتئین بالا (بر خلاف غذاهای گیاهی) به آنها داده شود. آنها همچنین لارو پشه، کرم سیاه، میگو آرتمیا و مگس های کوچک را نیز می خورند. در آکواریوم خانگی. گورامی های نر بهشتی را باید از هم جدا نگه داشت، زیرا آنها با قفل کردن آرواره های همدیگر به شدت مبارزه می کنند. یک نر را می توان با ماده ها نگه داشت. ماده ها نیز ممکن است به صورت گروهی در کنار هم نگهداری شوند. تگهداری گورامی های بهشتی به آکواریومی با حداقل 75 لیتر تا 115 لیتر
بهشتی به آکواریومی با حداقل 75 لیتر تا 115 لیتر نیاز دارد. مخزن باید به خوبی باید با ترکیبی از گیاهان کاشته و سنگ پوشیده شود.
میمون شبگرد کوتوله، میمون شبگرد طیفی کوچک، میمون شبگرد کوهی یا میمون شبگردهندی (نام علمی "Tarsius pumilus") پستانداری از راسته نخستی‌سانان می‌باشد. وزن این حیوان ۲ اونس (حدود ۵۷ گرم) و بدنش پوشیده از خز است. خاستگاه این میمون در مرکز سولاوسی اندونزی است.آخرین باری که این موجود به صورت زنده دیده شد در سال ۱۹۲۱بود.
تپه ره نام نقطه‌ای جغرافیایی در پایهٔ رشتهٔ کوه ناخ در شمال دهستان کوخرد در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران است. جغرافیای منطقه. رشتهٔ کوه ناخ از سمت شمال کوخرد قرار دارد، و تَپه رَه در پایهٔ این رشته کوه و در جنوب (پَر دُراخی) واقع شده‌است، فاصله دهستان کوخرد تا «تَپهَ رَه» که اولین راه ورودی به سلسلهٔ کوه ناخ است ۲ کیلومتر بیشتر نیست، از طرف شمال «تَپه رَه» یک راه شنی وجود دارد که می‌توان باماشین بداخل تنب (تپه) رفت، پُشت پر دراخی که سَرگرد تنگه شُمو است ۲ خانوار سکنه دارند، یکی
که سَرگرد تنگه شُمو است ۲ خانوار سکنه دارند، یکی بنام «محمد محمود مَد کلانتر» و دیگری بنام «محمد عبدالکریم»، این ۲ خانوار ۸ نفر جمعیت دارد. در سَرگرد تنگه شمو یک زمین جوکاری بوده که بنام «دُوکنِه شمو» معروف بوده که تا حالا قسمتی از آن متروک ومخروبه دیده می‌شود، از سمت شمال زمین جوکار یک درخت نخل بزرگی بوده که بنام «لِشتِ خُوَشکار» معروف بوده، این درخت خرما به (حاجی جعفر گَپ) بن محمد بن احمد آل جعفر تعلق داشته‌است، بعد از لِشتِ خُوَشکار یک چشمه کوچکی و گریوه تنگی وجود دارد که بنام گری چَپان معروف است، ازسمت
تنگی وجود دارد که بنام گری چَپان معروف است، ازسمت قبله‌گری چَپان یک کوه بلندی است که بنام پَرِ توصیله معروف است، قلعهٔ تاریخی که به قلعه توصیله معروف است برقله این کوه قرار داشته‌است که اکنون قسمتی از قلعه برجای مانده وآثارش باقی است، در ۲۰ متری‌گری چَپان از طرف شمال یک چشمه تلخ کوچکی است که در حدود ۵ اصله نخل را آبیاری می‌کند، از طرف شمال چشمه ونخل‌ها یک کوهی مُجَزا وجود دارد بطول هزار متر، قسمت شرقی این کوه بنام «پَرِ زُخِر» معروف است، اما قسمت غربی آن «پَرِ (گری) زامِردان» می‌نامند، یک تنگه عمیقی وسط
«پَرِ (گری) زامِردان» می‌نامند، یک تنگه عمیقی وسط این کوه‌است که کوه را به دوقسمت کرده‌است، در وسط این تنگه یک سنگ بزرگی وجود دارد که سرتاسر دهانه تنگه را گرفته‌است وعبور از تنگه دشوار کرده‌است وجایی سخت‌گذر است، به این سنگ به لهجه محلی « سنگ بند بن » می‌گویند، در زمان قدیم کُوخِردیها از بالای این سنگ طناب زنجیری بسته بودند وبه‌وسیله این طناب از سنگ وتنگه عبور می‌کردند به همین جهت سنگ بُند بنِ نامیده شده‌است. نقاط پیرامون تپه ره. از سمت شمال: «پَر دُراخی»، تنگیرد، سد شمو، و (سنگ پاتیل)، و (سنگ لنگ پومه) از
سد شمو، و (سنگ پاتیل)، و (سنگ لنگ پومه) از طرف جنوب غربی دهنو کوخرد و گود میان ده، و از طرف جنوب دهستان کوخرد، و خمخه چهار تا و درواه دومیدخی از سمت مشرق تپه ره قرار دارند، این منطقهٔ جغرافیایی در حدود ۴ تا ۵ کیلومتر زیر پوشش دارد.
سومالی مام (زاده ۱۹۷۰ یا ۱۹۷۱) فعال حقوق بشر در کامبوج است. او علیه تجارت زنان در آسیا (صنعت روسپی‌گری) مبارزه می‌کند و به همین دلیل برنده جایزه منزلت انسانی رولاند برگر از آلمان شده‌است که در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۸ به دست ریاست جمهوری آلمان به وی اهدا می‌شود. زندگینامه سومالی مام با نام سکوت بی‌گناهی کتابی پرفروش شده‌است. سومالی مام در نوجوانی به روسپی‌خانه‌ای در کامبوج فروخته شد اما بعداً با کمک مردی که با وی ازدواج کرد توانست از این تجارت خارج شود. سپس خود به فعال حقوق زنان تبدیل شد و سازمانی برای حمایت از زنان
حقوق زنان تبدیل شد و سازمانی برای حمایت از زنان در اضطرار تأسیس کرد. زندگی‌نامه. مام از یک خانواده اقلیت قبیله ای در استان موندولکیری، کامبوج متولد شد. مام توسط روزنامه‌نگارانی که در کامبوج کار می‌کنند مورد تحقیق قرار گرفت. فعالیت‌های خیریه. مام به عنوان یک کارمند مراقبت‌های بهداشتی با پزشکان بدون مرز کار می‌کرد. در سال ۲۰۰۷ مام مشترکاً بنیاد سومالی مام را تشکیل داد که برای کمک به زنانی بود که مورد تعدی قرار گرفته بودند. جایزه‌ها. جوایز شاهدخت آستوریاس در سال ۱۹۹۸ جایزه قهرمان CNN در سال ۲۰۰۶ انتخاب به
سال ۱۹۹۸ جایزه قهرمان CNN در سال ۲۰۰۶ انتخاب به عنوان "زن سال" مجله گلامور در سال ۲۰۰۶ حمل کننده پرچم در مراسم افتتاحیه بازی‌های المپیک زمستانی ۲۰۰۶، تورینو، ایتالیا دریافت دکتری افتخاری از دانشگاه رجیس در سال ۲۰۰۷ جایزه انسانیت رونالد برگر در سال ۲۰۰۸ جایزه جهانی حقوق کودکان در سال ۲۰۰۸ ۱۰۰ فرد پر نفوذ دنیا از نطر مجله تایم در سال ۲۰۰۹ انتخاب به عنوان " ۱۰۰ زن برجسته سال ۲۰۱۱ " از طرف مجله گاردین دریافت جایزه قهرمان مبارز با قاچاق انسان
کتابخانه تربیت نخستین کتابخانه دولتی ایران است که در سال ۱۳۰۰ در شهر تبریز ایجاد شد. تاریخچه. این کتابخانه در سال ۱۳۰۰ توسط محمدعلی خان تربیت با نام «کتابخانه و قرائتخانه عمومی معارف» در یکی از اتاق‌های دبیرستان محمّدیه (دبیرستان فردوسی کنونی) واقع در کوی حرم‌خانه و پشت استانداری کنونی پایه‌گذاری شد. در ۱۳۱۲ کتابخانه به محل کنونی خود در میدان دانشسرا انتقال یافت. نسخه‌های خطّی کتابخانه تربیت پس از انقلاب اسلامی به کتابخانه ملی تبریز منتقل شده‌است.
جایزه زیست صحیح یا جایزه شیوه صحیح زندگی که معمولاً با نام جایزه نوبل آلترناتیو یا نوبل مضاعف عنوان می‌شود جایزه‌ای سالانه برای فعالان و کنش‌گران در زمینه‌های حقوق بشر، بهداشت، حفظ محیط زیست، آموزش و صلح در سراسر دنیا است. البته این جایزه ربطی به جایزه نوبل ندارد. این جایزه به ارزش دو میلیون کرون سوئد (۲۰۰ هزار یورو) که معمولاً در ۹ دسامبر اهدا می‌شود، در سال ۱۹۸۰ توسط یاکوب فون اوکسکول، نظریه‌پرداز و عضو سابق پارلمان اروپا با فروش آلبوم تمبرهایش به ارزش یک میلیون دلار بنیان‌گذاری شد.
مورگانلا مورگانی یک باسیل گرم منفی از راسته انتروباکترال و خانواده مورگانلاسه است. باکتری نمی‌تواند سوارمینگ کند. زیستگاه طبیعی این باکتری در روده انسان، پستانداران و خزندگان به صورت ساپروفیت است. مورگانلا بیماری‌زا نیست اما گاهی باعث بروز عفونت در مجاری ادراری می‌شود (به خصوص در عفونت‌های بیمارستانی). مورگانلاها به آنتی‌بیوتیک‌های خانوادی بتا لاکتام مقاوم هستند ولی به آنتی‌بوتیک‌هایی مانند سیپروفلوکساسین و نسل سوم سفالوسپورین‌ها حساس‌اند. شناسایی. آزمون‌های اوره‌آز، اندول، متیل رِد در مورگانلا مثبت است و
اوره‌آز، اندول، متیل رِد در مورگانلا مثبت است و آزمون سیرات در این باکتری منفی می‌باشد. میکروب بی‌هوازی بوده اکسیداز منفی است.
زبان شُغنانی یکی از زبان‌های پامیری است. گروه زبان‌های پامیری خود، زیرشاخه‌ای از زبان‌های ایرانی شرقی است. به‌طور معمول به این زبان که در منطقه شغنان رایج است زبان شغنانی گفته می‌شود و به اهالی آن محل، شُغنی. از نظر زبان‌شناسی، زبان شغنانی متعلق به گروه فرعی شغنی-روشانی، از زبان‌های پامیر شمالی است. این گروه علاوه بر شغنانی شامل یزغلامی و همچنین ونجی قدیم می‌گردد. از نظر خویشاوندی این زبان‌ها بسیار نزدیک به هم هستند و با توجه به نوآوری‌های متعدد اشتراکی در واژگان و نحو می‌توان یک زبان اولیه برای پامیر شمالی
و نحو می‌توان یک زبان اولیه برای پامیر شمالی بازسازی کرد، کاری که پیشتر توسط محققین V. S. Sokolova و D. (Joy) Edelman انجام شده است. شغنانی عمدتاً به عنوان زبان شفاهی کاربرد دارد. مانند دیگر نواحی در تاجیکستان، فارسی تاجیکی زبان رسمی محسوب می‌شود. فارسی تاجیکی تنها زبانی است که برای مقاصد رسمی می‌توان به صورت قانونی از آن استفاده کرد، و در مدارس، رسانه‌های جمعی و امور جاری اجباری است. بر این اساس، تاجیکی حتی در ارتباطات غیررسمی نیز بیشتر تسلط دارد. با این حال، در موقعیت‌های کم رسمیت تر، ارتباطات شفاهی از
حال، در موقعیت‌های کم رسمیت تر، ارتباطات شفاهی از طریق زبان شغنانی امکان‌پذیر است. درعین حال شغنانی در تمام ناحیه زبانی پامیر، به‌عنوان زبان فراگیر میانجی در کنار تاجیکی ایفای نقش می‌کند. علاوه بر این، به‌طور سنتی یک گویش محاوره‌ای خاص در بدخشان تکامل یافته است که سه درونداد اصلی دارد: برمبنای گویش‌های محلی، قواعد دستوری زبان رسمیِ تاجیکی (که در زمان شوروی، حداکثر دهه ۱۹۸۰ وضع شده و بر آموزش عمومی تسلط یافت) و زبان کلاسیک پارسی-تاجیکی که همچنان در بدخشان طرفدار دارد، در کنار قواعد معاصر فارسی و دری.
طرفدار دارد، در کنار قواعد معاصر فارسی و دری. شغنی‌زبانان خود را اقلیت قومی در تاجیکستان تلقی می‌کنند. آمار رسمی و سرشماری آنان را تنها به عنوان تاجیک‌های ولایت خودمختار کوهستان بدخشان ثبت می‌کند. سرشماری ۱۹۸۹ شمار زیر را برای آن منطقه ارائه داده است: جمعیت کل ۱۵۴۵۵۴؛ بخش شوغنان ۴۸۸۰۶ - سرشماری ۱۹۹۹ نشان می‌دهد: شُغنان ۳۷۵۷۴؛ راشت‌قلعه ۲۳۹۱۵؛ و بژو (که در منطقهٔ روشانی محسوب می‌شود) ۴۱۵۰؛ جمعاً ۶۵۶۳۹؛ برای شهر خاروغ تقریباً به ترتیب ۲۱۰۰۰ و ۲۵۵۵۷ می‌باشد. با برآورد غیرمستقیم و غیررسمی شمار کلی شغانی‌زبانان
برآورد غیرمستقیم و غیررسمی شمار کلی شغانی‌زبانان ساکن سرزمین تاریخی شوغنان حدود ۸۰۰۰۰ و ۱۰۰۰۰۰ نفر است. گستره. شغنی‌ها مردمانی هستند که در دره‌های کوهستانی پامیر غربی ساکن هستند. قلمرو شغنانی‌زبانان از نظر اداری بخشی از ولایت خودمختار کوهستان بدخشان در جمهوری تاجیکستان است و شهر مهم خاروغ را در بر می‌گیرد. این قلمرو همچنین بخش مجاور استان بدخشان افغانستان را نیز شامل می‌شود. زبان شغنانی امروزه در دو کرانهٔ رود پنج، به ویژه در ولسوالی شغنان ولایت بدخشان افغانستان و شهر خاروغ، شهرستان‌های شغنان، راشت‌قلعه،
و شهر خاروغ، شهرستان‌های شغنان، راشت‌قلعه، روشان و مرغاب استان خودمختار کوهستانی بدخشان تاجیکستان رایج است. در تاجیکستان شغنی‌ها در راستای ساحل راست رود پنج از دشت (زیور) در شمال تا درمارخت در جنوب زندگی می‌کنند، و همچنین در دره‌های غُند و شاه‌دره که در خاروغ به هم می‌پیوندند ساکن اند. آنها همچنین ساکنین اصلی دره مرتفع بَژودره در شمال خاروغ هستند. گروه‌های کوچک و متمرکزی از شغنی‌ها را می‌توان در نقاط مرکزی تاجیکستان از جمله ختلان، رامیت، کافرنهان و مناطق دیگر نیز یافت. در افغانستان شغنی‌ها سکونتگاه‌های
دیگر نیز یافت. در افغانستان شغنی‌ها سکونتگاه‌های فشرده دارند، عمدتاً در ساحل چپ رود پنج در ولایت بدخشان. جمعیت قابل توجهی از مردم شغنانی زبان را می‌توان در کابل و فیض آباد، مرکز بدخشان افغانستان، یافت. زیرگروه‌ها. گروه شغنانی-روشانی خود شامل حدود هفت عضو است. با وجود تنوع در روابط، می‌توان چهار زیرگروه را در بین آنها تمایز داد: به‌طور خاص، موقعیت گویشوران گویش‌های گروه اول و تنوع زبانی آنها به شرح زیر است: شغنانی اصلی از ساخ‌چَرْو در شمال تا ددرمارَخت در جنوب در امتداد کرانه رود پَنج، و در مرکز منطقه‌ای
جنوب در امتداد کرانه رود پَنج، و در مرکز منطقه‌ای خاروغ. گویش خرد بژویی در دره مرتفع بژودره با خرده گویش روستاهای بژو و پست-بژو در شمال خاروغ. خرده‌گویش‌های برواز در بالاترین بخش دره شاه‌دره که اکنون به چند خانواده محدود شده و در حال جایگزینی با گویش رایج است. علاوه بر اینها خرده گویش‌هایی در دره غوند و همچنین روستاهای پایین و بالای دره شاه‌دره، به‌طور مشخص از خاروغ تا تودم و از تودم تا جوشان‌غوز وجود دارد. تنوع گفتاری در این دو دره تا حد قابل توجهی ناشی از آمیختگی با مهاجران از مناطق روشانی-، برتنگی-،
از آمیختگی با مهاجران از مناطق روشانی-، برتنگی-، روشوروی، سریزی زبان و واخانی زبان است. زبان‌های شغنانی، روستانی، خوفی، سریقلی، برتنگی و راشاری با یکدیگر خویشاوند نزدیک هستند و یک زیرگروه جداگانه را در میان زبان‌های پامیری تشکیل می‌دهند و تا حدی برای هم قابل فهم هستند. زبان شغنانی دارای سه گویش اصلی است که می‌توان آن‌ها را به عنوان گویش یا به ندرت، زبان‌های جداگانه در نظر گرفت: شغنی، شاه‌دره‌ای و بدخشی. گویش‌ها تفاوت‌های جزئی در واج‌شناسی، دستور زبان و واژگان دارند. گویش بدخشی بیشتر از گویش شغنانی خالص با
دارند. گویش بدخشی بیشتر از گویش شغنانی خالص با گویش روستانی شباهت دارد. گویش شاه‌دره‌ای در روستاهای کنار رودخانه شاه‌دره، شاخه‌ای از رودخانه غوند رایج است. گویش بدخشی در روستاهای اطراف دره بدخشان رایج است. گاهی اوقات گویش بروازی از گویش شاه‌دره‌ای جدا می‌شود که قبلاً در روستای بارواز رایج بود، اما امروزه تقریباً منقرض شده است. گویش شغنی خالص بیشترین تعداد گویشوران را دارد و توسط گویشوران به عنوان زبان معیار در نظر گرفته می‌شود. در سنت دانشگاهی انگلیسی‌زبان، زبان شغنانی (Shughni language) معمولاً به عنوان