payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برترپنداری نژاد سفید، نژادپرستی و وحشی‌گری پلیس است. پس از اعتراضات به قتل جرج فلوید، او به «صندوق دفاع و آموزش حقوقی انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان» (NAACP LDF) و جنبش جان سیاه‌پوستان مهم است کمک مالی کرد، خواستار حذف مجسمه‌ها و نمادهای کنفدراسیون در ایالت تنسی شد و از به‌رسمیت‌شناختن روز جونتینت به‌عنوان تعطیلی ملی حمایت کرد. او همچنین منتقد آشکار رئیس‌جمهور دونالد ترامپ بوده است.&lt;ref name="Schuster_5/19/2023"&gt;&lt;/ref&gt; در سال ۲۰۲۰، سوئیفت از هواداران خود خواست وضعیت نام‌نویسی رأی‌دهندگان خود را
خود خواست وضعیت نام‌نویسی رأی‌دهندگان خود را بررسی کنند؛ اقدامی که تنها در عرض یک روز منجر به ثبت‌نام ۶۵ هزار نفر برای رأی‌دادن شد. او در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۰ از جو بایدن و کامالا هریس و در انتخابات ۲۰۲۴ نیز حمایت خود را از کامالا هریس و تیم والز اعلام کرد. فیلم‌شناسی. فیلم‌های کنسرتی و مستند
آدرین نیکلاس برودی (؛ زادهٔ ۱۴ آوریل ۱۹۷۳) بازیگر آمریکایی است. او در سال ۲۰۰۲ به‌خاطر بازی در نقش ووادیسواف اشپیلمان در درام جنگی "پیانیست" ساختهٔ رومن پولانسکی جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را به‌دست آورد. او جوان‌ترین بازیگری است که در سن ۲۹ سالگی جایزه اسکار در این رشته را کسب کرده است. او همچنین برای همین فیلم دومین بازیگر مرد آمریکایی شد که جایزه سزار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد. برودی در "بروتالیست" (۲۰۲۴) برای بازی در نقش بازمانده هولوکاست که به ایالات متحده مهاجرت می‌کند، برنده جایزه گلدن گلوب
ایالات متحده مهاجرت می‌کند، برنده جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد شد و دومین جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را بدست آورد. برودی همچنین در فیلم‌های "خط باریک سرخ" (۱۹۹۸)، "روستا" (۲۰۰۴)، "کینگ کونگ" (۲۰۰۵)، "هالیوودلند" (۲۰۰۶)، "کادیلاک رکوردز" (۲۰۰۸)، "غارتگران" (۲۰۱۰)، "ببین چگونه می‌دوند" (۲۰۲۲)، و "بروتالیست" (۲۰۲۴) ایفای نقش کرده است. او مکرراً با فیلمساز وس اندرسن همکاری داشته است و در فیلم‌هایش "دارجلینگ محدود" (۲۰۰۷)، "آقای فاکس شگفت‌انگیز" (۲۰۰۹)، "هتل بزرگ بوداپست" (۲۰۱۴)، "گزارش فرانسوی" (۲۰۲۱)
"هتل بزرگ بوداپست" (۲۰۱۴)، "گزارش فرانسوی" (۲۰۲۱) و "استروید سیتی" (۲۰۲۳) ظاهر شده است. او سالوادور دالی را در "نیمه‌شب در پاریس" (۲۰۱۱) ساختهٔ وودی آلن و آرتور میلر را در "بلوند" (۲۰۲۲) ساختهٔ اندرو دامینیک به تصویر کشید. زندگی و حرفه. آدرین نیکلاس برودی در ۱۴ آوریل ۱۹۷۳ در جکسون هایتس، کوئینز واقع در نیویورک سیتی زاده شد. مادر او سیلویا پلاچی یک عکاس، و پدرش الیوت برودی پروفسور بازنشسته تاریخ و نقاش است. پدرش اجداد یهودی دارد؛ مادرش زادهٔ بوداپست و فرزند پدری کاتولیک و مادری یهودی است. برودی می‌گوید که
پدری کاتولیک و مادری یهودی است. برودی می‌گوید که بدون ارتباط قوی با یهودیت یا مسیحیت بزرگ شده است. برودی در دوران کودکی در جشن‌های تولد کودکان اجرا می‌کرد. پدر و مادرش او را در کلاس‌های بازیگری ثبت نام کردند تا از بچه‌های خطرناکی که با آنها معاشرت می‌کرد فاصله بگیرد. او در اردوی تابستانی در کمپ هنرهای لانگ لیک در آدیرونداک در بالاایالت نیویورک شرکت کرد. برودی پیش از انتقال به کالج کوئینز، برای یک ترم در دانشگاه استونی بروک حضور یافت. عمده شهرت برودی به خاطر بازی در فیلم "پیانیست" (۲۰۰۲) و دریافت جایزه
خاطر بازی در فیلم "پیانیست" (۲۰۰۲) و دریافت جایزه اسکار در همان سال بوده است. او برای ارائه بهترین بازی در نقش کسی که تمام داشته‌هایش را از دست داده، در طول ۶ هفته نزدیک به ۱۴ کیلوگرم وزن کم کرده بود. برودی در طول مدت ساخت فیلم بسیاری از اموال شخصی‌اش (شامل آپارتمان و ماشینش) را رها کرده و خود را از خانواده و دوستانش جدا نموده بود. بینی آدرین ۳ بار شکسته شده است. او در سال ۱۹۹۲ در یک تصادف موتورسیکلت از روی یک ماشین پرتاب شد و به شدت صدمه دید و حدود یک ماه در بیمارستان بستری بود. در سال ۱۹۹۹ بینی آدرین در
در بیمارستان بستری بود. در سال ۱۹۹۹ بینی آدرین در پشت صحنهٔ فیلم شکست اما او حاضر نشد که بینی‌اش را جراحی کند و آن را یکی از ویژگی‌های مهم خود معرفی کرد. برودی در آستانهٔ ستاره شدن نامزد دریافت جایزهٔ ایندیپندنت اسپریت شد. او به خاطر روش منحصربه‌فردش در بازیگری با آل پاچینو مقایسه شده است. برودی بعد از بازی در "پیانیست" در ۴ فیلم کاملاً متفاوت ظاهر شد. او در فیلم "روستا" در نقش نوا پرسی، مرد جوان معلول ذهنی ظاهر شد. در سال ۲۰۰۵ برودی در فیلم "کینگ کونگ" به عنوان نویسنده (جک دریسکول) ایفای نقش کرد و در همان
نویسنده (جک دریسکول) ایفای نقش کرد و در همان سال در فیلم "ژاکت" حضور یافت. برای ایفای نقش جک استارکس، برودی مدتی در یک زندان اقامت کرد تا به شخصیت استارکس نزدیک‌تر شود. آدرین در طول تصویربرداری "ژاکت" از کارگردان تقاضا کرد که او را در سردخانه قرار دهند تا بیشتر بتواند احساس ترس را در خود حس کند و به تماشاگر انتقال دهد. آدرین در لیست ۱۰۰ چهره محبوب جهان که توسط شبکه VH1 ارائه شد، در جایگاه ۲۱ قرار گرفت. در سال ۲۰۰۴ او به عنوان بهترین مرد با پوشش کامل در آمریکا توسط مجله "اسکوایر" (Esquire) انتخاب شد.
آمریکا توسط مجله "اسکوایر" (Esquire) انتخاب شد. جایزه‌ها. جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد برای فیلم بروتالیست در سال ٢٠٢۵
یحیی بن زید بن علی بن حسین علیه السلام، نوهٔ بلافصل امام سجاد و فرزند زید بن علی است که نسبش با سه واسطه هم پدری و هم مادری به علی بن ابی‌طالب می‌رسد. بنا به نقل مشهور وی در سال ۱۰۷ هجری قمری در محلهٔ بنی‌هاشم شهر مکه به دنیا آمد. مادرش ریطه دختر ابوهاشم عبدالله بن محمد حنفیه است. یحیی بن زید در سال ۱۲۵ هجری قمری بدستور ولید بن یزید در جوزجان کشته شد. مقبرهٔ وی امروزه در افغانستان واقع شده‌است. اکنون مقبرهٔ یحیی بن زید در هزار و پانصد متری شرق شهر سرپل در ولایت سرپل قرار گرفته‌است و همه مذاهب و اقوام به
ولایت سرپل قرار گرفته‌است و همه مذاهب و اقوام به مزار وی احترام بسیار می نهند. یحیی بن زید مهم ترین امامزادهٔ افغانستان است که با یک واسطه به امامان معصوم و نوادگان پیامبر اسلام می‌رسد. قیام یحیی بن زید. پس از کشته شدن زید در کوفه مردی از بنی اسد به یحیی بن زید گفت: خراسانی‌ها از پیروان ما هستند؛ بهتر است نزد ایشان بروی. یحیی قبل از عزیمت به خراسان و شهادتش ، متن کتاب صحیفه سجادیه را به متوکل بن هارون بلخی سپرد و متوکل هنگامی که درحال برگشت از زیارت خانه خدا بود، صحیفه سجادیه را نزد امام صادق (ع) می برد.
بود، صحیفه سجادیه را نزد امام صادق (ع) می برد. نقش یحیی بن زید شهید در انتقال و انتشار صحیفه سجادیه در مطلع تمامی نسخه‌های صحیفه سجادیه ذکر شده عمیربن متوکل بلخی از پدرش داستان خروج یحیی از کوفه را چنین نقل می‌کند: "وی را در حالی ملاقات کردم که پس از شهادت پدرش متوجه خراسان بود. او از حال جعفر صادق که در مدینه بود، پرسید و گفت: آیا جعفر بن محمد را ملاقات کردی؟ گفتم: آری. یحیی گفت: آیا چیزی دربارهٔ من فرمود؟ گفتم: آری، فرمودند که تو بر دار آویخته می‌شوی…." یحیی بن زید چون این سخن را شنید رنگ رخسارش متغیر شد
بن زید چون این سخن را شنید رنگ رخسارش متغیر شد و این آیه مبارکه از قرآن را تلاوت کرد (یمحو الله ما یشاء و یثبت و عنده ام الکتاب) آنگاه فرمود: «آنچه‌ را كه‌ خداوند بخواهد از ميان‌ ببرد مي‌برد، و آنچه‌ را كه‌ خداوند بخواهد برقرار كند، برقرار مي‌كند. و علم‌ امّ الكتاب‌ كه‌ تغيير ناپذيرفتني‌ است‌ در نزد او مي‌باشد. به‌ درستي‌ كه‌ خداوند متعال امر ولایت و حفاظت دین اسلام را به ما موید خواهد فرمود و خدا علم و شمشیر هر دو را به ما عطا کرده هارون بلخی می‌گوید: «یحیی بن زید را در حالی ملاقات کردم که هیچ‌کس را در
بن زید را در حالی ملاقات کردم که هیچ‌کس را در عقل و فضل مثل او ندیده بودم.» یحیی به اتفاق بعضی از یاران پدر خود به خراسان و شهرهای بیهق، نیشابور و سرخس رفت. بدین ترتیب بسیاری از مردم پیرامون وی گرد آمدند و با والی نیشابور جنگیدند. سپس یحیی رهسپار بلخ شد، ولی سپاهیان والی خراسان در جوزجانان راه را بر او بستند. در هنگامهٔ جنگ به یحیی نیزه‌ای اصابت کرد و کشته شد. مردی شامی به نام عنزه سرِ یحیی بن زید را از پیکرش جدا ساخت و به‌عنوان هدیه به «مرو» فرستاد. امیر مرو سر را به دارالخلافه شام گسیل کرد. پیکر خونین
مرو سر را به دارالخلافه شام گسیل کرد. پیکر خونین یحیی را در دروازهٔ جوزجان، محل فعلی مقبره، به دار آویختند، سرانجام ابومسلم خراسانی پیکر یحیی بن زید را از دار به زیر آورد؛ بر آن نماز گزارد و به خاک سپرد. مردم خراسان هفت روز سوگواری کردند و چنان از کشته شدن او اندوهگین شدند که در آن سال هرچه نوزاد پسر به دنیا آمد، زید و یحیی نام نهادند. امام جعفر صادق با شنیدن خبر شهادت یحیی بن زید سخت بگریست و محزون گشت و برای وی طلب رحمت و مغفرت کرد مزار. مزار «یحیی بن زید» در سرپل از زیارتگاه‌های مهم مردم افغانستان
زید» در سرپل از زیارتگاه‌های مهم مردم افغانستان به‌خصوص شیعیان این کشور است که همه ساله مشتاقان فروانی از تمام نقاط این کشور برای زیارت به آنجا سفر می‌کنند. مزار یحیی بن زید بعدها توسط حاکمان سلجوقی احداث شد، آن‌گونه که در کتاب «روایت نابسامانی» اثر «محمدعلی عبدلی رحیمی» آمده‌است، بنای قدیم زیارتگاه از بین رفته و ویران شده و به تازگی بنایی در ۲ طبقه، دارای حجره‌ها و چندین رواق برای کارهای فرهنگی و اداری، مهمانسرا و آسایشگاه خدام و زوار طراحی شده‌است. طبقهٔ اول این زیارتگاه به ارتفاع ۵/۴ متر در نظر گرفته
اول این زیارتگاه به ارتفاع ۵/۴ متر در نظر گرفته شده و در قسمت ورودی شرقی یک مناره به ارتفاع ۲۲ متر طراحی و ساخته شده‌است. همچنین یک گنبد به ارتفاع حدود ۲۵ متر روی ۱۶ ستون، بر روی مرقد احداث شده‌است. صحن مرکزی این بنا نیز به مساحت ۴۶۲۱ متر مربع، دارای ۴ درِ ورودی طراحی گردیده‌است. در قسمت شمالی بنا ۸۵۰ متر مربع برای ساخت تأسیسات شامل منبع آب، قصابی، کشتارگاه و سردخانه در نظر گرفته شده‌است. همه ساله در آستانهٔ تحویل سال نو خورشیدی، مزار این امامزاده، از سرتاسر افغانستان زائران زیادی را به‌سوی خود جلب می‌کند.
افغانستان زائران زیادی را به‌سوی خود جلب می‌کند. در لحظهٔ تحویل سال نو در جوار مزار، عَلَم بزرگی با حضور مقامات دولتی و شخصیت‌های مذهبی و عموم مردم برافراشته می‌شود و تا ۴۰ روز همچنان برافراشته می‌ماند و در روز چهلم با انجام مراسمی عَلَم به جایگاه اصلی خود در درون زیارتگاه بازمی‌گردد. مزار یحیی بن زید در سه طبقه ساخته شده که هر طبقهٔ آن ۱۵ اتاق دارد. ساختمان این حرم مساحت ۳۶۰۰ متر مربع دارای ۶۰ ستون و چهار درِ ورودی اصلی است. از ۶۰ ستون، ۱۲ ستون آن زیر گنبد قرار دارد و گنبد روی آن‌ها استوار است. ۸ پایهٔ
قرار دارد و گنبد روی آن‌ها استوار است. ۸ پایهٔ اصلی آن که ۱۰ متر به عمق زمین بتن‌ریزی شده قرار دارد. گنبدی کوچک که بالای مزار بنا شده‌است بر اساس خط کوفی که در حرم به‌کار برده شده، نشانگر آن است که این گنبد ۹۰۰ سال دارد. به همین خاطر این گنبد در فهرست یونسکو به عنوان آثار تاریخی افغانستان ثبت شده‌است. این زیارتگاه یک کتابخانهٔ مجهز با بیش از ۱۰۰ هزار جلد کتاب در رابطه با موضوعات مختلف دارد که از سوی مردم از سراسر افغانستان جمع‌آوری شده‌است.
کمیتهٔ مشترک ضدخرابکاری ساواک و شهربانی نهادی امنیتی در عصر پهلوی بود که ایجاد هماهنگی در سازمان‌های مختلف امنیتی و انتظامی برای مقابله با مخالفان سلطنت در ۴ بهمن ۱۳۵۰ ایجاد گردید و دارای یک زندان مستقل به نام زندان کمیتهٔ مشترک ضدخرابکاری بود. تأسیس. در بهمن ۱۳۵۰ با مشارکت ادارهٔ کل سوم (امنیت داخلی) ساواک، و ادارات دوم ارتش، شهربانی و ژاندارمری برای تداوم و هماهنگی عملیات مقابله‌جویانه با گروه‌های مسلح تشکیل شد. در اوایل خرداد ۵۲، کمیته به سه واحد اجرایی، اطلاعاتی و پشتیبانی تقسیم شد. ابتدا، در ادارهٔ
اطلاعاتی و پشتیبانی تقسیم شد. ابتدا، در ادارهٔ اطلاعات شهربانی کل کشور مستقر بود، اما بعد از مدتی به ساختمان مستدیر (ساختمان آلمان‌ها به سال ۱۳۱۶) در محل باغ ملی منتقل شد. ادارهٔ کمیته و مأموران. پس از تشکیل این کمیته، کمیته‌های موازی منحل و کارمندانشان مأمور به خدمت در کمیتهٔ مشترک شدند و کلیهٔ سرنخ‌های عملیاتی نیز در اختیار آن قرار گرفت. ابتکار عمل در کمیتهٔ مشترک، در دست ادارهٔ کل سوم ساواک بود و غالب مأموران به‌کارگرفته‌شده از ساواک بودند. رؤسای کمیته. رؤسای کمیته به ترتیب ۱. سپهبد جعفرقلی صدری ۲.
رؤسای کمیته به ترتیب ۱. سپهبد جعفرقلی صدری ۲. سرتیپ رضا زندی‌پور ۳. سرتیپ علی‌اصغر ودیعی ۴. سرتیپ جلال سجده‌ای (سجادی) ۵.سرتیپ هرمز آیرم بودند.
سپتامبر سیاه به درگیری نظامی میان سازمان‌های چریکی فلسطینی و دولت ملک حسین پادشاه اردن در سپتامبر ۱۹۷۰ اشاره دارد. سپتامبر سیاه همچنین ممکن است به یکی از این موارد اشاره داشته باشد:
مدل‌های محاسباتی (Computational models) به مدل‌های ریاضی مورد کاربرد در علوم محاسباتی گفته می‌شود. مهمترین ویژگی این‌گونه مدل‌ها پیچیدگی و کارایی فراوان آن‌ها است، که خود از پیچیدگی پدیده‌ها و مسائل مورد مطالعه در حوزهٔ علوم محاسباتی سرچشمه می‌گیرد.
لستر بولز «مایک» پیرسون (زاده ۲۳ آوریل ۱۸۹۷ – درگذشته ۲۷ دسامبر ۱۹۷۲) سیاست‌مدار کانادایی بود که جایزه صلح نوبل را در سال ۱۹۵۷ میلادی برنده شد. او همچنین چهاردهمین نخست‌وزیر کانادا در فاصله زمانی ۲۲ آوریل ۱۹۶۳ تا ۲۰ آوریل ۱۹۶۸ بوده‌است. در زمان نخست‌وزیری او دولت پیرسون برنامه نظام پزشکی فراگیر، وام دانشجویی، صندوق بازنشستگی، اوردر آو کانادا و پرچم فعلی کانادا را معرفی کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Lester B. Pearson," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
B. Pearson," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lester_B._Pearson&amp;oldid=265107157 (accessed January 19, 2009).
پنجره‌ها نمایشنامه‌ای است از فرهاد آئیش که به کارگردانیِ خودش، در سال ۱۳۸۴ در سالن اصلی تئاتر شهر تهران اجرا شد. بازیگران این نمایش عبارتند از: علی نصیریان، اتابک نادری، رحیم نوروزی، علی هاشمی، فرهاد آییش، مائده طهماسبی، سید افشین هاشمی، بهاره رهنما،پریا قاسم خانی، فهیمه راستکار، سروش صحت،محمد رضا جوزی، لیلی رشیدی، افسانه چهره آزاد، شاهرح فروتنیان و سعید ذهنی. همچنین طراحی صحنه و لباس این نمایش به عهده محسن شاه ابراهیمی بوده و سعید ذهنی آهنگسازی و با هنر افرینی عبدالرضا عابدیان همراه بود.
فلسطین ()، با نام رسمی دولت فلسطین ()، کشوری در منطقه شام جنوبی در غرب آسیا است. این کشور شامل دو قلمرو جدا از همِ کرانه باختری و نوار غزه است که در سرزمین فلسطین تاریخی، قرار دارند و از زمان جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷، توسط اسرائیل، اشغال شده‌اند. این کشور، از شمال، غرب و جنوب با اسرائیل، از شرق با اردن و از جنوب غربی با مصر، مرز مشترک دارد. مساحت آن، ۶٬۰۲۰ کیلومتر مربع است؛ در حالی که جمعیت آن، بیش از پنج میلیون نفر است. پایتخت ادعایی آن، بیت‌المقدس شرقی است؛ در حالی که رام‌الله، به عنوان مرکز اداری آن محسوب
در حالی که رام‌الله، به عنوان مرکز اداری آن محسوب می‌شود. شهر غزه نیز بزرگ‌ترین شهر آن بود تا زمانی که جابجایی‌های گسترده جمعیت در سال ۲۰۲۳ به دلیل حمله اسرائیل به نوار غزه آغاز شد. زبان رسمی عربی است. اکثریت فلسطینی‌ها، مسلمان هستند در حالی که مسیحیت نیز حضور چشمگیری دارد. سرزمین فلسطین، نقش مهمی در تاریخ جهان داشته است. کنعانیان، اسرائیلی‌ها، آشوری‌ها، بابلی‌ها، ایرانی‌ها، یونانی‌ها، رومی‌ها و بیزانسی‌ها همگی اثری از خود بر این سرزمین به جا گذاشتند. فلسطین علاوه بر اهمیت تاریخی، برای یهودیت، مسیحیت و
علاوه بر اهمیت تاریخی، برای یهودیت، مسیحیت و اسلام از اهمیت مذهبی عمیقی برخوردار است. در طول تاریخ این منطقه دوره‌هایی از همزیستی و درگیری بین گروه‌های مذهبی و اقوام مختلف را تجربه کرده است. به‌طور قابل توجه، در قرون وسطی، زمانی که جوامع یهودی با آزار و اذیت مواجه شدند، تحت حاکمیت مسلمانان و جهان اسلام پناه گرفتند. امپراتوری عثمانی که از قرن شانزدهم تا زمان فروپاشی آن در پایان جنگ جهانی اول کنترل فلسطین را در دست داشت، پناهگاهی برای یهودیان فراری از آزار و اذیت در اروپا فراهم کرد. پایان حکومت عثمانی فصل
و اذیت در اروپا فراهم کرد. پایان حکومت عثمانی فصل جدیدی را در تاریخ فلسطین رقم زد. پس از جنگ جهانی اول، امپراتوری بریتانیا کنترل منطقه را تحت فرمان جامعه ملل به عهده گرفت. قیمومت بریتانیا بر فلسطین، که در سال ۱۹۲۰ شکل گرفت، تغییرات قابل توجهی را در چشم‌انداز سیاسی و اجتماعی منطقه ایجاد کرد و زمینه را برای درگیری‌ها و مبارزات بعدی فراهم کرد. تأسیس کشور اسرائیل در سال ۱۹۴۸ با جنگی همراه بود که به آوارگی اجباری ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی انجامید و جمعیت زیادی از پناهندگان را ایجاد کرد. جنگ‌های بعدی اعراب و اسرائیل، از
را ایجاد کرد. جنگ‌های بعدی اعراب و اسرائیل، از جمله جنگ شش روزه در سال ۱۹۶۷، منجر به اشغال کرانه باختری و نوار غزه توسط اسرائیل شد. در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸، شورای ملی فلسطین، نهاد قانونگذاری سازمان آزادی‌بخش فلسطین به رهبری یاسر عرفات، تشکیل دولت را اعلام کرد. امضای توافقنامه اسلو در دهه ۱۹۹۰، که بین اسرائیل و سازمان آزادی‌بخش فلسطین منعقد شد، تشکیلات خودگردان فلسطین را برای اعمال کنترل نسبی بر بخش‌هایی از فلسطین ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۷، اختلافات داخلی بین جناح‌های سیاسی فلسطینی منجر به تسلط گروه اسلام‌گرای حماس
سیاسی فلسطینی منجر به تسلط گروه اسلام‌گرای حماس بر نوار غزه شد. از آن زمان، کرانه باختری تا حدودی توسط تشکیلات خودگردان فلسطین به رهبری فتح اداره می‌شود، در حالی که نوار غزه تحت کنترل حماس باقی مانده است. اسرائیل از آغاز اشغال در هر دو سرزمین فلسطین شهرک سازی کرده است. شهرک‌ها در نوار غزه در سال ۲۰۰۵ با خروج یکجانبه اسرائیل از بین رفتند. حدود ۶۷۰٬۰۰۰ شهرک‌نشین اسرائیلی در شهرک‌های کرانه باختری زندگی می‌کنند. جامعه بین‌المللی شهرک‌سازی‌های اسرائیل در فلسطین را بر اساس قوانین بین‌المللی غیرقانونی می‌داند،
را بر اساس قوانین بین‌المللی غیرقانونی می‌داند، اما دولت اسرائیل این موضوع را رد می‌کند. در حال حاضر، بزرگ‌ترین چالش‌های پیش روی این کشور شامل اشغال اسرائیل، محاصره جزئی، محدودیت دررفت‌وآمد، شهرک‌سازی‌های اسرائیلی و خشونت شهرک‌نشینان و همچنین وضعیت کلی امنیتی ضعیف است. مسئلهٔ مرزهای فلسطین، وضعیت حقوقی و دیپلماتیک اورشلیم و حق بازگشت آنها حل نشده باقی مانده است. علی‌رغم این چالش‌ها، این کشور اقتصاد نوظهوری دارد و شاهد گردشگری مکرر است. تا ژوئن ۲۰۲۴، ۱۴۴ کشور از مجموع ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، فلسطین را به
از مجموع ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل، فلسطین را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته‌اند. همچنین این کشور عضو چندین سازمان بین‌المللی از جمله اتحادیه عرب و سازمان همکاری اسلامی است. از سال ۲۰۱۲ این کشور ناظر غیرعضو سازمان ملل بوده است. تاریخ. طرح تقسیم فلسطین. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل، طرح تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین را تصویب، و اداره شهر بیت‌المقدس («اورشلیم» نزد اسرائیل و «قدس» نزد فلسطین) را تحت اداره بین‌المللی خود تعیین کرد. از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان
کرد. از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه‌نظامیان یهودی و فلسطینی، نبردهای خونینی درگرفت. نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸، اندکی پیش از پایان قیمومت بریتانیا بر فلسطین، اسرائیل با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، کشورهای همسایهٔ عربی، برای دفاع از مردم فلسطین به‌طور هم‌زمان به اسرائیل حمله کردند، نتیجهٔ این جنگ شکست کشورهای عربی بود که موجب شد این سرزمین میان کشورهای اسرائیل، مصر و اردن تقسیم شود و تا سال ۱۹۶۷، نوار غزه تحت کنترل مصر، کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی تحت
تحت کنترل مصر، کرانه باختری و بیت‌المقدس شرقی تحت کنترل اردن و مابقی سرزمین‌ها تحت تصرف اسرائیل قرار گرفت. از آن پس، مجموعه‌ای از درگیری‌های نظامی میان نیروهای اسرائیلی و کشورهای عربی رخ داد که جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش‌روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم‌ترین آن‌ها بوده‌اند. دیوان بین‌المللی دادگستری از کرانه باختری، شامل بیت‌المقدس شرقی، به عنوان «سرزمین اشغال شده فلسطینی» یاد کرده، و این لفظ به عنوان تعریف قانونی از سوی این دیوان در نظر مشورتی خود در ژوئیه ۲۰۰۴ به کار رفت. این دیوان در نظر مشورتی ژوئیه ۲۰۲۴ خود
کار رفت. این دیوان در نظر مشورتی ژوئیه ۲۰۲۴ خود با عنوان «عواقب قانونی پدید آمده از سیاست‌ها و اقدامات اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین، از جمله اورشلیم شرقی» نوشت «حوزه سرزمینی-سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷ شامل کرانه باختری، اورشلیم شرقی و نوار غزه- 'سرزمین فلسطینی اشغال شده'، از نقطه‌نظر قانونی، یک واحد سرزمینی را تشکیل می‌دهند.» لفظ سرزمین اشغال شده فلسطینی بین اکتبر ۱۹۹۹ و دسامبر ۲۰۱۲ از سوی سازمان ملل متحد و دیگر سازمان‌های بین المللی در اشاره به مناطق تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین به
به مناطق تحت کنترل تشکیلات خودگردان فلسطین به کار رفت، اما از سال ۲۰۱۲ که فلسطین به عنوان یکی از دولت‌های ناظر غیر عضو سازمان ملل پذیرفته شد، این سازمان منحصراً از نام دولت فلسطین استفاده کرد. اتحادیه اروپا نیز از لفظ «سرزمین اشغال شده فلسطینی» استفاده می‌کند. حکومت اسرائیل و حامیان آن در عوض از برچسب «سرزمین‌های مورد مناقشه» استفاده می‌کنند. نوار غزه و کرانه باختری از زمان جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل تا جنگ شش روزه ۱۹۶۷ به ترتیب در اشغال مصر و اردن بودند. اسرائیل کرانه باختری و نوار غزه را در سال ۱۹۶۷ اشغال
کرانه باختری و نوار غزه را در سال ۱۹۶۷ اشغال کرد و از آن زمان کنترل آنها را در دست دارد. در سال ۱۹۸۰، اسرائیل رسماً بیت المقدس شرقی را جذب خود کرد و کل این شهر را به عنوان پایتخت خود اعلام کرد. با این که این گنجاندن هیچگاه به حد الحاق قانونی نرسید، به طور بین المللی محکوم شد و از سوی شورای امنیت سازمان ملل متحد باطل و بی‌اعتبار اعلام شد. تشکیلات خودگردان فلسطین، سازمان ملل متحد، نهادهای بین‌المللی قانونی و بشردوستانه و جامعه بین‌المللی بیت‌المقدس شرقی را به عنوان بخشی از کرانه باختری، و بر این اساس بخشی از
عنوان بخشی از کرانه باختری، و بر این اساس بخشی از فلسطین، محسوب می‌کنند. تشکیلات خودگردان فلسطین هرگز بر این ناحیه اعمال اقتدار نکرده، گرچه این شهر بیت الشرق و ساختمان‌های متعدد دیگر آن را به عنوان ابراز منافع اقتدار آن در خود جای داده است.اقتدار اسرائیل بر بیت‌المقدس شرقی از سوی جامعه بین‌المللی به رسمیت شناخته نشده، بر این اساس که الحاق یکجانبه این سرزمین در جریان جنگ منافی کنوانسیون چهارم ژنو است. هزینه این اشغال برای اسرائیل در طول چهار دهه (۱۹۶۷–۲۰۰۷) بالغ بر $۵۰ میلیارد تخمین زده شده است. بانک جهانی
بالغ بر $۵۰ میلیارد تخمین زده شده است. بانک جهانی در سال ۲۰۱۳ تخمین زد هزینه سالانه اشغالگری اسرائیل برای اقتصاد فلسطین $۳٫۴ میلیارد است. در ۱۹۸۸, با قصد سازمان آزادی‌بخش فلسطین (PLO) برای اعلان یک دولت فلسطین شامل بیت‌المقدس شرقی، اردن همه ادعاهای ارضی خود نسبت به کرانه باختری را پس گرفت. در ۱۹۹۳, در پی پیمان‌های اسلو، بخش‌هایی از کرانه باختری (مناطق الف و ب) در فلسطین، تحت اداره تشکیلات خودگردان فلسطین قرار گرفتند. اسرائیل همچنان کنترل نظامی کامل و کنترل غیرنظامی ۶۱٪ از کرانه باختری را در اختیار دارد
غیرنظامی ۶۱٪ از کرانه باختری را در اختیار دارد (منطقه ج (کرانه باختری)). پیمان‌های اسلو دسترسی به دریا برای غزه در فاصله ۲۰ مایل دریایی از ساحل را قرار داد. در زمینه درگیری اسرائیل و غزه، تعهد ۲۰۰۲ برلین این را به کاهش داد. در اکتبر ۲۰۰۶, اسرائیل یک محدودیت ۶ مایلی برقرار کرد، و در پایان جنگ ۲۰۰۸–۲۰۰۹ غزه دسترسی را به ۳ مایل دریایی محدود که فراتر از آن یک منطقه ورود ممنوع وجود دارد. در نتیجه، در سال ۲۰۱۲ بیش از ۳٬۰۰۰ ماهیگیر فلسطینی از دسترسی به ۸۵٪ از نواحی دریایی که در سال ۱۹۹۵ اعطا شده بود محروم شدند.
دریایی که در سال ۱۹۹۵ اعطا شده بود محروم شدند. استفاده فلسطینیان از اکثریت دریای مرده ممنوع است، و فلسطینیان از امکان دسترسی به خط ساحلی آن محرومند. اسرائیل در سال ۲۰۰۵، از نوار غزه خارج شد. در سال ۲۰۰۷، به‌دست‌گیری کنترل غزه توسط حماس، فلسطین را از نظر سیاسی، جدا کرد. سازمان فتح، تا حد زیادی بر کرانه باختری حکمرانی می‌کرد و به‌طور بین‌المللی به عنوان تشکیلات خودگردان فلسطین به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۹، سازمان ملل، کرانه باختری و نوار غزه را همچنان در اشغال اسرائیل محسوب می‌کرد. در نوامبر ۲۰۰۲، قطعنامه
اسرائیل محسوب می‌کرد. در نوامبر ۲۰۰۲، قطعنامه ۶۷/۱۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد بار دیگر «حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت شان و استقلال شان در کشور فلسطین در سرزمین‌های فلسطینی اشغال شده از سال ۱۹۶۷» را مورد تأیید قرار داد و تصمیم گرفت «به فلسطین جایگاه دولت ناظر غیر عضو در سازمان ملل متحد» اعطا کند. یک ماه بعد، یک یادداشت قانونی سازمان ملل ترجیح فلسطین به نام دولت فلسطین با رهبری کنونی محمود عباس را به رسمیت شناخت. ذکر شد که هیچ مانع قانونی برای استفاده از عنوان فلسطین در اشاره به ناحیه جغرافیایی
از عنوان فلسطین در اشاره به ناحیه جغرافیایی سرزمین‌های فلسطینی وجود ندارد. همچنین توضیح داده شد که مانعی برای تداوم استفاده از لفظ «سرزمین‌های اشغال شده فلسطینی شامل بیت‌المقدس شرقی» یا دیگر لفظ‌هایی که ممکن است توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد به کار روند وجود ندارد. سازمان بین‌المللی استانداردسازی در سال ۲۰۱۳ این تغییر نام را انجام داد. شورای امنیت سازمان ملل همچنان با فلسطین به عنوان یک نهاد غیر حاکم رفتار می‌کند، که از پیوستن فلسطین به عنوان عضو کامل سازمان ملل جلوگیری می‌کند. کابینه اسرائیل بر این موضع
ملل جلوگیری می‌کند. کابینه اسرائیل بر این موضع بوده‌اند که این ناحیه درگیر اختلاف سرزمینی است. حدود این سرزمین‌ها، با این که تابع مذاکرات آینده است، به کرات از سوی تشکیلات خودگردان به عنوان خط سبز مورد تأیید قرار گرفته است. از زمان بیانیه استقلال فلسطین در سال ۱۹۸۸, کشورهای مختلفی دولت فلسطین را به رسمیت شناخته‌اند. این کشور از سوی اسرائیل و بیشتر جهان غرب، از جمله ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته نشده است. در سال ۲۰۱۴, فتح و حماس توافق کردند انتخابات برگزار کنند و یک دولت اتحاد توافقی تشکیل دهند.. این
کنند و یک دولت اتحاد توافقی تشکیل دهند.. این حکومت پس از نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه دوام آورد، اما پس از این که رئیس محمود عباس گفت نمی‌تواند در نوار غزه فعالیت کند که ژوئن ۲۰۱۵ منحل شد. رسمیت فلسطین به عنوان یک کشور. طرح رسمیت دولت فلسطین برای اولین بار توسط سازمان آزادی‌بخش فلسطین در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸در الجزایر تشکیل شد. کشورهای عضو سازمان ملل در زمان حکمرانی محمود عباس به درخواست فلسطینی‌ها رای موافق دادند و فلسطین از نهاد ناظر (سازمان آزادی‌بخش فلسطین) به کشور ناظر غیرعضو ارتقاء پیدا کرد. در رأی‌گیری شب ۲۹
ناظر غیرعضو ارتقاء پیدا کرد. در رأی‌گیری شب ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۳۸ کشور رای موافق و ۹ کشور رای مخالف، که عبارتند از آمریکا، کانادا، اسرائیل، جمهوری چک، پاناما و چهار کشور جزیره‌ای کوچک واقع در میکرونزی اقیانوس آرام، و ۴۱ کشور هم رای ممتنع دادند. به این ترتیب موقعیت فلسطین در سازمان ملل مشابه موقعیت واتیکان است. کشور فلسطین در سال ۲۰۱۴ درخواست عضویت به ده نهاد بین‌المللی را ارائه داد و در ماه آوریل به عضویت کنوانسیون ژنو درآمد. مخالفان فلسطین مستقل. رئیس‌جمهور آمریکا هم در پیامی، گفت
فلسطین مستقل. رئیس‌جمهور آمریکا هم در پیامی، گفت که باور دارد باید کشور فلسطین با مذاکره ساخته شود و نه با به رسمیت شناختن یک طرفه. موافقان فلسطین مستقل. مقاله اصلی: "به‌رسمیت‌شناسی بین‌المللی فلسطین" کشور فلسطین توسط ۱۴۶ کشور در سراسر جهان به رسمیت شناخته شده است. نروژ، ایرلند و اسپانیا روز چهارشنبه دوم خرداد ۱۴۰۳ از تصمیم خود برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین خبر دادند و به این فهرست پیوستند. اسرائیل در واکنش به این اقدام سفیرهایش در دوبلین و اسلو را فراخواند و اسپانیا را تهدید کرد. و همین‌طور یسرائیل
و اسپانیا را تهدید کرد. و همین‌طور یسرائیل کاتس، وزیر امور خارجه اسرائیل، این اقدام را به عنوان اعطای «مدال طلا به حماس»، پس از درگیری طولانی مدت بین حماس و اسرائیل در ۷ اکتبر توصیف کرد. وزارت امور خارجه ارمنستان در ۱ تیر ۱۴۰۳، طی بیانیه‌ای، کشور مستقل فلسطین را به رسمیت شناخت. اکثر کشورهای خاورمیانه، آفریقا و آسیا، کشور فلسطین را به رسمیت می‌شناسند در حالی که ایالات متحده آمریکا، ژاپن، کره جنوبی و بعضی از کشورهای اروپایی، این کار را نمی‌کنند. پس از جنگ اسرائیل و حماس و برخی انتقادها به شیوه اداره جنگ نسبت