payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حتی این جمله در یک کتیبه متاخرتر در لپتیس ماگنا، در تریپولیتانیا که مربوط به قرن دوم است، یافته شده‌است. در متون هیتی این نام به الکونیرسا تبدیل شده‌است، این "الکونیرسا" به عنوان شوهر اسردو (اشیره) و پدر ۷۷ یا ۸۸ فرزند ظاهر می‌شود. در یک سرود هوری ال «"il brt"» و «"il dn"» نامیده می‌شود، که توسط کراس به ترتیب به «"ال عهد"» و «"ال قاضی"» ترجمه شده‌است‌. اوگاریت و شام باستان. برای کنعانیان و به‌طور کلی در سراسر منطقهٔ شام باستان، ال یا ایل خدای برتر و پدر انسان‌ها و تمامی موجودات به‌شمار می‌رفت. او همچنین
و تمامی موجودات به‌شمار می‌رفت. او همچنین پدر بسیاری از ایزدان دیگر بود که مهم‌ترین آن‌ها «بعل»، «یم» و «موت» بودند که هر یک به ترتیب دارای ویژگی‌هایی مشابه با خدایان یونانی-رومی: زئوس، پوزئیدون و هادس داشتند. بر اساس آنچه در لوح‌های گلی اوگاریت ثبت شده، ال همسر الهه «اشیره» (اثیرات) است. سه فهرست از پانتئون که در اوگاریت (راس شمرا امروزی در سوریه) کشف شده‌اند، با چهار ایزد آغاز می‌شوند: ایلیب (که به گفتهٔ فرانک مور کراس، نام نوعی ایزد عام و شاید نیا-ایزد قوم است)، ال، «داگنو» (همان داگون)، و بعل صفون (که
است)، ال، «داگنو» (همان داگون)، و بعل صفون (که همان «هدد» است). با آنکه در اوگاریت معابد بزرگی برای داگون و هدد وجود داشت، هیچ معبدی برای ال ساخته نشده بود. ال دارای القاب و نمودهای متعددی بود. در متون اوگاریتی، او بارها با عنوان «ṯr il» به معنای «ال گاو نر» یا «خدای نر» و «ʾil milk» به معنای «ال پادشاه» خوانده می‌شود. از او همچنین با لقب‌هایی چون «آفرینندهٔ آفریدگان» (bny bnwt)، «پدر خدایان» (ʾabū banī 'ili)، و «پدر انسان» (ʾab ʾadm) یاد شده است. صفاتی همچون «جاودان»، «آفریننده» و «آفرینندهٔ ازلی» یا
همچون «جاودان»، «آفریننده» و «آفرینندهٔ ازلی» یا «آفرینندهٔ باستانی» نیز از ویژگی‌های شاخص او در اسطوره‌ها و نیایش‌های کنعانی به‌شمار می‌آیند. او همچنین «ḥātikuka» یعنی «پدرسالار تو» نیز خوانده می‌شود. ال پیرمردی ریش‌سپید، سرشار از خرد، پادشاه (malku)، «پدر سال‌ها» (ʾab šnm)، و «ال جنگاور» (ʾEl gibbōr) توصیف شده است. از دیگر القاب او می‌توان به «خدای مهربان و نیکوکار» (lṭpn ʾil d pʾid) و «مهربان و مقدس» (lṭpn wqdš) اشاره کرد. در متن اوگاریتی «شحر و شلیم» روایت شده که ال (شاید در آغاز آفرینش) به ساحل دریا
شده که ال (شاید در آغاز آفرینش) به ساحل دریا رفت و در آنجا دو زن را دید که در آب بالا و پایین می‌رفتند. ال تحریک جنسی شد و آن دو زن را با خود برد. او پرنده‌ای را با پرتاب عصایش کشت و آن را روی آتش بریان کرد. سپس از زنان خواست زمانی که پرنده کاملاً پخته شد، او را یا «شوهر» یا «پدر» خطاب کنند، چرا که از آن پس با آنان مطابق همان عنوان رفتار خواهد کرد. زنان او را «شوهر» خواندند. آنگاه با آنان درآمیخت و آن دو زن دو فرزند به دنیا آوردند: «شحر» (سپیده‌دم) و «شلیم» (شامگاه). پس از آن، ال دوباره با همسرانش همبستر
(شامگاه). پس از آن، ال دوباره با همسرانش همبستر شد و آن‌ها فرزندانی به دنیا آوردند که در متن از آن‌ها با عنوان «خدایان نیکو»، «شکافندگان دریا» و «فرزندان دریا» یاد شده است. نام این همسران به‌صراحت ذکر نشده، اما در بخش‌هایی مبهم از آغاز روایت، به الهه «اَثیرَت» اشاره شده که در منابع دیگر، همسر اصلی ال به شمار می‌رود، و همچنین به الهه‌ای به نام «رَحْمَیّو»، به معنای «صاحب رحم». در اسطوره‌ اوگاریتی چرخه بعل، ال به عنوان خدایی معرفی می‌شود که مجمع خدایان را بر کوه «لِل» (که احتمالاً به معنی «شب» است) برگزار
کوه «لِل» (که احتمالاً به معنی «شب» است) برگزار می‌کند و در چشمه‌ی دو ژرفا، در سرچشمه‌ی دو رود، ساکن است. برخی تفسیرها بیان می‌کنند که او در خیمه‌ای زندگی می‌کرده، و این می‌تواند توضیح دهد که چرا در اوگاریت برای او معبدی ساخته نشده بود. درباره‌ی این دو رود و سرچشمه‌ی ژرفاها، احتمال می‌رود که آن‌ها یا به نهرهای واقعی اشاره داشته باشند، یا به سرچشمه‌های اسطوره‌ای آب شورِ اقیانوس و منابع آب شیرین زیر زمین، یا حتی به آب‌های بالای آسمان و پایین زمین اشاره کنند. در نزدیکی باتلاقی که رودهای لیتانی (که در منابع
در نزدیکی باتلاقی که رودهای لیتانی (که در منابع کلاسیک به نام لئُنتس شناخته می‌شود) و عاصی (بخش بالایی رود اورنتس) از آن سرچشمه می‌گیرند، منطقه‌ی بعلبک ممکن است همان «منبع دو رود» (منبع النهرین) باشد که به عنوان محل اقامت ال در چرخه‌ی بعل اوگاریتی شناخته می‌شود؛ چرخه‌ای که در دهه‌ی ۱۹۲۰ کشف شد و در متنی دیگر درباره‌ی طلسمی برای مار نیز به آن اشاره شده است. در بخش مربوط به «کاخ بعل» در چرخه‌ی بعل، بعل هدد، «هفتاد پسر اشیره» را به ضیافتی در کاخ جدیدش دعوت می‌کند. احتمالاً این پسران، حاصل رابطه‌ی اشیره با ال
احتمالاً این پسران، حاصل رابطه‌ی اشیره با ال هستند؛ در بخش‌های بعدی، به نظر می‌رسد این پسران در واقع همان خدایان (ʾilm) به‌شکل عام یا دست‌کم بخش بزرگی از آنان باشند. از میان پسران ال، تنها چند تن به‌صراحت در متون اوگاریتی نام برده شده‌اند: یم (دریا)، موت (مرگ)، و عثتر، که ممکن است رئیس و پیشوای بیشتر پسران ال بوده باشد. در برخی مواضع، بعل هدد نیز «پسر ال» خوانده شده، گرچه معمولاً او را «پسر داگون» می‌نامند؛ احتمال دارد این تغییر در نسبت، به دلیل جایگاه ال به‌عنوان پدر خاندانی همه‌ی خدایان باشد. در متن
ال به‌عنوان پدر خاندانی همه‌ی خدایان باشد. در متن قطعه‌قطعه‌شده‌ی R.S. 24.258، توصیف می‌شود که ال ضیافتی به نام مرزئَح (Marzēaḥ) برگزار می‌کند و دیگر خدایان را به آن دعوت می‌نماید. در جریان این مهمانی، ال با موجودی ناشناخته به نام حبّای که «دارای شاخ و دُم» توصیف شده، روبه‌رو می‌شود و پس از آن، با نوشیدن بیش از حد شراب، به‌شدت مست می‌شود و بی‌آبرو می‌گردد؛ به‌طوری که بیهوش نقش بر زمین می‌شود. پایان متن با یک افسون (ورد جادویی) برای درمان خماری (سردرد پس از مستی) به پایان می‌رسد. کتاب مقدس عبری. در تنخ،
از مستی) به پایان می‌رسد. کتاب مقدس عبری. در تنخ، واژه الوهیم اصطلاح رایج برای «یک خدا» یا «خدای بزرگ» یا حتی «خدایان» می‌باشد. اما صورت ال (عبری: אל) نیز به‌ویژه در بخش‌های شاعرانه و در روایت‌های پدرسالارانه‌ای که به منبع کاهنی در فرضیه مستند نسبت داده می‌شوند، دیده می‌شود. این واژه در متن ماسورتی ۲۱۷ بار به‌کار رفته است: ۷۳ بار در مزامیر، ۵۵ بار در کتاب ایوب و در موارد دیگر بیشتر در بخش‌های شاعرانه یا نثر فاخر. گاهی نیز با حرف تعریف به شکل hā'Ēl به معنی «آن خدا» ظاهر می‌شود (برای مثال در دوم سموئیل ۲۲:۳۱
خدا» ظاهر می‌شود (برای مثال در دوم سموئیل ۲۲:۳۱ و ۳۳–۴۸). از دیدگاه الهیاتی کتاب مقدس عبری، وقتی نام‌های ال و الوهیم به‌صورت مفرد به کار می‌روند، منظورشان همان خدای برتر یعنی یهوه است. اما وقتی به شکل جمع استفاده می‌شوند، معمولاً به موجودات آسمانی دیگر مثل فرشتگان اشاره دارند. یک دیدگاه پژوهشی این است که همانندسازی یهوه با ال تفسیر و تأویلی متأخر است. در مراحل اولیه، یهوه به‌عنوان یکی از خدایان متعدد و جدا از ال تصور می‌شده است. اما بعدها، در تفاسیر الاهیاتی از کتاب مقدس عبری، ال به‌عنوان نام جایگزین یا
از کتاب مقدس عبری، ال به‌عنوان نام جایگزین یا یکی از القاب یهوه در نظر گرفته شد. این نگاه در تضاد با برخی سنت‌های کتاب مقدسی مانند سنت الوهیمی و کاهنی است، که در آن‌ها ال به‌عنوان خدایی قدیمی‌تر از یهوه معرفی می‌شود. پژوهشگر برجسته، مارک اسمیت، استدلال کرده که در ابتدا یهوه و ال خدایانی جدا از هم بوده‌اند، اما در دوره‌‌های بعدی، مترادف و هم‌هویت در نظر گرفته شده‌اند. این نظریه در متون کتاب مقدس نیز بازتاب دارد: برای نمونه، در پیدایش ۲:۴ از نام «یهوه» استفاده می‌شود، و در پیدایش ۴:۲۶ گفته شده که در آن زمان
می‌شود، و در پیدایش ۴:۲۶ گفته شده که در آن زمان مردم «شروع به خواندن نام یهوه» کردند؛ این ممکن است به رسمی شدن پرستش یهوه به‌عنوان خدای اصلی اشاره داشته باشد. همچنین لقب «ال شدای» که به معنای «خدای استپ یا دشت باز» تعبیر می‌شود، ممکن است ریشه در باورهای فرهنگی مهاجران عموری از شمال میان‌رودان داشته باشد؛ قوم‌هایی که برخی از آن‌ها احتمالا نیاکان بنی‌اسرائیل بوده‌اند. در تثنیه ۳۲، آن‌گونه که در نسخه‌های باستانی مانند ترجمه یونانی هفتادگانی و طومارهای دریای مرده حفظ شده، یهوه نه به‌عنوان خدای یگانه، بلکه
مرده حفظ شده، یهوه نه به‌عنوان خدای یگانه، بلکه به‌عنوان پسر ال توصیف شده است. این نسخه‌ها، برخلاف متن عبری متداول امروزی (متن ماسورتی)، نشان می‌دهند که در باورهای اولیه، ال به‌عنوان خدای والای آسمانی شناخته می‌شد و فرزندان الهی متعددی داشت که یهوه یکی از آن‌ها بود و سهم خود را از میان اقوام، قوم اسرائیل دریافت کرد. این بازتابی است از دیدگاه کهن‌تری در دین اسرائیلی، که در آن یهوه یکی از اعضای مجمع خدایان بوده، نه خود ال. بعدها این دیدگاه در متون رسمی‌تر عبری بازنویسی و یهوه به جایگاه خدای یگانه ارتقا یافت.
بازنویسی و یهوه به جایگاه خدای یگانه ارتقا یافت. در پیدایش ۱۴:۱۸–۲۰، ابراهیم برکت ال را می‌پذیرد، زمانی که ملکصدق، پادشاه شالیم (اورشلیم) و کاهن اعظم خدای آن شهر با نام «ال علیون» یعنی خدای والاترین، او را برکت می‌دهد. این بخش از کتاب مقدس نشان می‌دهد که ابراهیم، در مرحله‌ای از روایت، ارتباط مثبتی با ایلی دارد که نه «یهوه» بلکه «ال علیون» نام دارد و بدون اعتراض، برکت او را می‌پذیرد. این صحنه، یکی از نشانه‌های اولیه در کتاب مقدس عبری است که نشان می‌دهد «ال» به‌عنوان خدای مستقل و متعالی مورد احترام بوده، و
به‌عنوان خدای مستقل و متعالی مورد احترام بوده، و در روایات بعدی این ویژگی‌ها به یهوه منتقل شده‌اند. بر اساس فرهنگ اساطیر جهان آکسفورد:این دیدگاه، پیدایش یهودیت را در بستر بزرگ‌تری از دین‌ها و اسطوره‌های خاور نزدیک باستان قرار می‌دهد، جایی که خدایان و مفاهیم دینی به مرور زمان و در واکنش به تحولات تاریخی، سیاسی و فرهنگی تغییر کردند؛ نه اینکه از ابتدا شکلی کامل و توحیدی داشته باشند. حرکت به‌سوی یکتاپرستی، نتیجهٔ فرآیند تدریجی بازتعریف یهوه و حذف عناصر الهیات کنعانی بود. در برخی موارد، مانند مزامیز ۲۹، یهوه
کنعانی بود. در برخی موارد، مانند مزامیز ۲۹، یهوه به‌عنوان خدای طوفان تصویر می‌شود، چیزی که درباره ال صدق نمی‌کند. در اشعیا ۲۷:۱، پیش‌بینی شده که یهوه روزی با لویاتان، مار افسانه‌ای، نبرد خواهد کرد و اژدهای دریا را خواهد کشت. کشتن مار یا اژدها در اسطوره‌ها، عملی است که در متون اوگاریتی به بعل (هدد) و آنات نسبت داده می‌شود، اما نه به ال. چنین موتیف‌های اسطوره‌ای به‌گونه‌های مختلف تفسیر شده‌اند: یا به‌عنوان بازمانده‌هایی دیرپا از دورانی که یهوه جایگاهی در الهیات داشت که با جایگاه هدد در اوگاریت قابل مقایسه
داشت که با جایگاه هدد در اوگاریت قابل مقایسه بود؛ یا به‌عنوان نسبت دادن اعمالی به یهوه در دوره‌های تک‌خداگزینی (خداپرستی انتخابی) و یکتاپرستی، اعمالی که معمولاً به هدد نسبت داده می‌شدند؛ یا صرفاً به‌عنوان نمونه‌هایی از کاربرد التقاطی یکسان همان موتیف‌ها و تصاویر برای خدایان مختلف. به‌همین شکل، همچنان به‌طور قطعی مشخص نیست که آیا ال شدای، ال عولام، ال علیون و دیگر عناوین مشابه، در اصل به‌عنوان خدایانی جداگانه درک می‌شده‌اند یا نه. آلبرشت آلت نظریه‌های خود را دربارهٔ تفاوت‌های اصلی این خدایان در سال ۱۹۲۹ در
دربارهٔ تفاوت‌های اصلی این خدایان در سال ۱۹۲۹ در اثر خود با عنوان خدای پدران مطرح کرد. اما برخی دیگر استدلال کرده‌اند که از زمان دوران پدرسالاران، این نام‌های مختلف به‌طور کلی اشاره به یک خدای بزرگ یگانه داشته‌اند، یعنی ال. این دیدگاه متعلق به فرانک مور کراس است (۱۹۷۳). آنچه مسلم است این است که صورت ال در نام‌های اسرائیلی در تمام دوره‌ها دیده می‌شود، از جمله در نام اسرائیل، به‌معنای «ال می‌جنگد» یا «ال می‌کوشد». آیاتی وجود دارد که در آن‌ها «ال» و «یهوه» به‌وضوح با هم یکی گرفته شده‌اند (مانند اعداد ۲۳:۸)،
با هم یکی گرفته شده‌اند (مانند اعداد ۲۳:۸)، اما برخی پژوهشگران بر این باورند که این یکی‌سازی، تلاشی برای تصویر کردن ال به‌عنوان خدایی جنگجو بوده، در فرآیند تحول جامعهٔ اسرائیلی به یک دولت‌ملت. گزارش‌های سانچونیاتون. گزارش‌های نویسنده یونانی فیلون بیبلوسی از روایت نویسنده فینیقی سانچونیاتون، به نقل از یوسبیوس، دارای حاوی اطلاعات مهم از اساطیر و پانتئون فنیقی است. در این گزارش‌ها ال (که به الوس ترجمه شده‌است و توسط همتای یونانی خود، کرونوس شناخته می‌شود) اولین خدا یا خدای خالق نیست. ال خود پسر آسمان (معادل
خدا یا خدای خالق نیست. ال خود پسر آسمان (معادل اورانوس) و زمین (معادل گایا) است. آسمان و زمین نیز خود فرزندان خدایی به نام علیون هستند. ال برادر خدای بیتئیل، داگون، الهه‌های عشتروت (معادل آفرودیته)، رئا (احتمالاً اشیره) و بلات (معادل دیونه) و خدای ناشناخته‌ای است که با اطلس یونانی برابر است. ال پدر پرسفونه و آتنا (احتمالاً آنات) است. در ابتدا آسمان و زمین در خصومت از یکدیگر جدا شدند، اما آسمان اصرار داشت که با زور خود بر روی زمین ادامه یابد و تلاش می‌کند تا فرزندان حاصل از چنین پیوندی را نابود کند.
تا فرزندان حاصل از چنین پیوندی را نابود کند. سرانجام، ال با توصیه دخترش آتنا (آنات) و خدای هرمس تریسمجیستوس (شاید تحوت)، با داس و نیزه ای آهنین به پدرش آسمان حمله می‌کند و به همراه متحدان نظامی‌اش پادشاهی آسمان را به دست می‌آورد. در قسمت بعدی توضیح داده شده‌است که ال آسمان را اخته می‌کند. یکی از زنان آسمان (که به داگون برادر ال داده شده) قبلاً توسط آسمان حامله بود. پسری که از این پیوند متولد شد، دماروس یا زئوس نام داشت، اما زمانی آدودوس نام داشت که آشکارا اداد یا همان بعل متون اوگاریتی است که اکنون متحد
اداد یا همان بعل متون اوگاریتی است که اکنون متحد پدربزرگش آسمان می‌شود و شروع به مبارزه‌ با ال می‌کند. در این روايات ال در درجه اول به عنوان یک جنگجو به تصویر کشیده شده‌است. در منابع اوگاریتی بعل نقش جنگجو را دارد و ال صلح آمیز است و ممکن است سانچونیاتون سنت‌های قبلی را به تصویر بکشد که بیشتر در مناطق جنوبی کنعان جریان داشته‌است. ال سه همسر دارد، خواهران یا خواهران ناتنی‌اش آفرودیته/عشتروت، رئا (احتمالاً اشیره) و دیونه که توسط سانچونیاتون با بعلات جبیل، الهه جبیل شناخته می‌شود، شهری که سانچونیاتون می‌گوید
جبیل شناخته می‌شود، شهری که سانچونیاتون می‌گوید ال آن را تأسیس کرده. همچنین گفته می‌شود که ال پسر خود سدیدوس (نامی که برخی از مفسران گمان می‌کنند ممکن است شکل تحريف شده‌ی شدای، یکی از القاب کتاب مقدس باشد) را به قتل رساند (قربانی می‌کند) و یکی از دخترانش را نیز سر برید. بعدها شاید با اشاره به همین مرگ سدیدوس نقل می‌کند: شرح کامل تری از قربانی توسط فیلون بیبلوسی نقل می‌شود: جستار های وابسته. دین کنعانی بعل انلیل اشیره هدد داگون
آمین که در انگلیسی آمن تلفظ می‌شود، واژه‌ای است به معنی «به‌درستی، چنین باشد» که در ادیان یهودیت، مسیحیت و اسلام در پایان نیایش و دعا از آن بهره گرفته می‌شود. ریشه. ریشه این لغت باید عبری باشد زیرا قدیمی‌ترین کاربرد این لغت در قسمت قدیمی تورات (عهد قدیم) سِفْرِ تثنیه باب ۲۷ آیات ۱۵ تا ۲۶ بوده‌است. در زبان عبری این کلمه مورد استفاده‌ای مانند تقاضای ورود به حوضه امنیت باید داشته باشد؛ زیرا که موجودی حقیر و ناچیز از لحاظ توانایی در برابر منبع عظمت و قدرت بیکرانی مانند خدا عرض نیاز می‌کند. با توجه به طرز فکر
مانند خدا عرض نیاز می‌کند. با توجه به طرز فکر روزگاران ذکر شده باید چنین استنباطی باشد که پس از دعا از خداوند مورد نظر خواسته شود تا برآورده شدن دعا پس از عرض خواسته در محدوده ای از امنیت قرار گیرد. یا با ورود کلمه «آمین» به مسیحیت این کلمه با حفظ ظاهر و باطن دچار تغییر اندکی از لحاظ فلسفی شده و به صورت «ایمان بدانچه گفته شد دارم» گشته‌است. در اسلام نیز با توجه به رابطه مسلمانان عرب با مسیحیان عرب و همچنین شنیده شدن واژه به صورت روزمره در فرهنگ یهودی این لغت به آسانی پذیرفته شد تا اینکه در تفکر اسلامی
لغت به آسانی پذیرفته شد تا اینکه در تفکر اسلامی «آمین» به صورت «به آنچه گفته شد ایمان دارم - تائید می‌گردد» مورد استفاده قرار گرفت. فرضیه‌های مختلف در مورد اصل این کلمه وجود دارد. یکی این است که آن را از آمین (آمون) رادیوم، خدای خورشید مصر مشتق شده‌است. دیگر این است که از حروف اختصاری عبری ال Melech Neeman، که به معنی وفاداری به شاه (در مفهوم خدا). ریشه عبری م ن به معنی حمایت از امن و قابل اعتماد می‌باشد.
کالج موسیقی برکلی یک مدرسه عالی موسیقی در ایالات متحده آمریکا است. این مؤسسه که در بوستون در ماساچوست قرار دارد، بزرگ‌ترین کالج موسیقی در زمینه موسیقی معاصر در جهان است. این مؤسسه، پیشرو در تحصیل در رشته‌های موسیقی جاز و موسیقی مدرن آمریکایی است. سال ۲۰۱۲ شعبه‌ای از کالج در شهر والنسیا در اسپانیا فعالیت خود را آغاز کرد. فارغ التحصیلان مشهور از این کالج. کالج موسیقی برکلی اساتید و فارغ التحصیلان مشهور زیادی دارد. شماری از فارغ التحصیلان مشهور از این کالج:
سازمان منع سلاح‌های شیمیایی به اختصار «اوپی‌سی‌دبلیو» یک نهاد بین-دولتی است که در سال ۱۹۹۷ میلادی و با لازم‌الاجرا شدن کنوانسیون بین‌المللی منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، ایجاد شد. مقر این سازمان در شهر لاهه، هلند واقع شده‌است و تشکیلات آن تحت نظر دولت‌های امضاکننده کنوانسیون منع تسلیحات شیمیایی اداره می‌شود. سازمان منع جنگ‌افزارهای شیمیایی، در سال ۲۰۱۳ میلادی، موفق به دریافت جایزه نوبل صلح به دلیل «تلاش‌های گسترده برای از بین‌بُردن جنگ‌افزارهای شیمیایی در سطح جهان» شد. رابطه با سازمان ملل متحد. سازمان منع
جهان» شد. رابطه با سازمان ملل متحد. سازمان منع تسلیحات شیمیایی از نهادهای وابسته به سازمان ملل متحد نیست، اما بر اساس قراردادی جداگانه با سازمان ملل متحد دارای همکاری‌های تنگاتنگ با آن سازمان است. تاریخچه. نخستین بار در سال ۱۸۷۴ در بروکسل کنوانسیون بر پایه کنوانسیون بازدارندگی از کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی، تصویب شد. سپس در نشست کنفرانس‌های لاهه در سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۷ از کشورها خواسته شد تا از کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی در جنگ‌ها خودداری ورزند با این همه کاربرد گسترده جنگ‌افزارهای شیمیایی در جنگ جهانی
کاربرد گسترده جنگ‌افزارهای شیمیایی در جنگ جهانی نخست و اثرات تخریبی و هراس ناک آن مایه‌ای شد تا کشورها بازدارندگی کامل از بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی را دنبال کنند. پروتکل سال ۱۹۲۵ ژنو اگر چه توانست بازدارندگی حقوقی از کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی ایجاد کند ولی توانا نبود از فرآوری و تکثیر آن‌ها جلوگیری نماید. پس، امکان تکثیر و اندوخته‌سازی جنگ‌افزارهای شیمیایی بدون محدودیت ویژه قانونی برای کشورها فراهم بود. در زمان امضای پروتکل ژنو ۱۲۰ کشور از کشورهایی که در ژنو گرد آمده بودند آن را امضا کردند دولت‌های
در ژنو گرد آمده بودند آن را امضا کردند دولت‌های آمریکا، ژاپن، برزیل و آرژانتین از آن میان کشورهایی بودند که از امضای پروتکل خودداری کردند شوروی نیز با پیوست شرط امکان بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی و میکروبی در برابر کشورهای غیر عضو در پروتکل به امضای اسناد مربوطه دست زد. در سال ۱۹۴۸در چارچوب فعالیت‌های سازمان ملل دربارهٔ خلع جنگ‌افزار، کمیته جنگ‌افزارهای متعارف، جنگ‌افزارهایی شیمیایی را به نام جنگ‌افزارهای نابودی گروهی در کنار جنگ‌افزارهای هسته‌ای قرار داد. نخستین قطعنامه گردهمایی همگانی سازمان ملل دربارهٔ
نخستین قطعنامه گردهمایی همگانی سازمان ملل دربارهٔ جنگ‌افزارهای شیمیایی در سال ۱۹۶۶به تصویب رسید و در سال ۱۹۶۸مجمع عمومی دبیرکل را ملزم ساخت تا گزارشی دربارهٔ آثار زیانبار جنگ‌افزارهای شیمیایی ارائه نماید. در پی تلاش‌هایی که برای بازداشته کردن ساخت، تولید، انبار کردن و کاربرد جنگ‌افزارهای شیمیایی و میکروبی صورت گرفت پیمانی در سال ۱۹۷۲ به امضا رسید که بر پایه آن دولت‌های امضاکننده پایبند شدند که تحت هیچ شرایطی جنگ‌افزارهای بیولوژیک را فرآوری و انبار نکنند و از گسترش آن خودداری ورزند. هم‌اکنون بیش از ۱۱۰کشور
گسترش آن خودداری ورزند. هم‌اکنون بیش از ۱۱۰کشور عضو این پیمان هستند. با نگرش به موانعی که برای دستیابی به یک پیمان جهانی دربارهٔ بازداری فرآوری، اندوخته‌سازی و گسترش جنگ‌افزارهای شیمیایی وجود داشت، گروه کشورهای غربی در سال ۱۹۸۹در چارچوبی موسوم به گروه استرالیا (در برگیرنده ۲۰کشور غربی) حدود ۵۰ماده شیمیایی را که در صنعت شیمیایی کاربرد دارد ولی می‌تواند در فرآوری جنگ‌افزارهای شیمیایی نیز به کار رود، زیرمهار گرفت. در سال ۱۹۹۲ کنفرانس خلع جنگ‌افزار در ژنو پیش‌نویس و طرح کنوانسیون بازداری جنگ‌افزارهای شیمیایی
و طرح کنوانسیون بازداری جنگ‌افزارهای شیمیایی را تهیه و به سازمان ملل تقدیم کرد که گردهمایی همگانی سازمان ملل آن را در ۲۴ ماده و ۳ پیوست در دسامبر سال ۱۹۹۲ با اجماع به تصویب رساند شمار اعضا نیز طی مدت کوتاهی به ۱۶۰دولت افزایش یافت. پس از تصویب پیمان نامه بدست پارلمان دولت مجارستان به نام شصت و پنجمین عضو پیمان‌نامه از ۲۹ آوریل ۱۹۹۷لازم‌الاجرا گردیده‌است. در ژانویه سال ۱۹۹۳ میلادی، بخش قابل توجهی از کشورهای جهان، پیش‌نویس کنوانسیون بازداری گسترش، فرآوری، اندوخته‌سازی و بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی را امضا
و بکارگیری جنگ‌افزارهای شیمیایی را امضا کردند. پیمان‌نامه‌های دیگر مهار جنگ‌افزاری. میان سال‌های ۱۹۵۹–۱۹۹۲بیش از ۳۰ پیمان‌نامه مهار جنگ‌افزاری به امضای کشورهای دارای قدرت نظامی و دیگر دولت‌ها رسید که برخی از آن‌ها در چارچوب پیمان‌نامه‌های رسمی دو یا چند جانبه تنظیم شدند؛
کریستوفر ژوزف «کریس» آیزاک زاده ۱۹۵۶ استاکتون در کالیفرنیا، خواننده و گیتاریست چیره‌دست آمریکایی‌ست که از وی به عنوان احیاگر سبک راکابیلی یاد می‌شود. ایزاک با چهار دهه فعالیت حرفه‌ای، در مجموع ۱۳ آلبوم استودیویی منتشر کرده، تورهای گسترده ای را با گروه خود Silvertone انجام داده و در جوایز متعددی نامزد بوده است. صدا و تصویر او اغلب با روی اوربیسون، الویس پریسلی، ریکی نلسون و دوان ادی مقایسه می‌شود. آیزاک ارتباط نزدیکی با کارگردان مشهور، دیوید لینچ، دارد و آثار او در فیلم‌های لینچ بارها استفاده شده است. وی
او در فیلم‌های لینچ بارها استفاده شده است. وی همچنین سابقه بازی در نقش‌های فرعی در فیلم‌هایی چون سکوت بره‌ها و بودای کوچک را در کارنامه خود دارد. از سوابق تلویزیونی آیزاک می‌توان به برنامه The Chris Isaak Show و تاک شوی The Chris Isaak Hour اشاره کرد.
جامعهٔ اونیدا نام جامعهٔ آرمانشهرانهٔ اشتراکی‌ای بود که به دست جان همفری نویس در سال ۱۸۴۸ در اونیدای نیویورک پایه‌ریزی‌شد. این جامعه بر این باور بود که عیسی مسیح در سال ۷۰ میلادی بازگشته و این امکان را برای ایشان فراهم آورده تا پادشاهی هزارسالهٔ مسیح را برپاسازند و از گناه پاک گردند و به اوج کمال در این جهان برسند بی آنکه بهشت تنها جایگاه رستگاریشان باشد. جامعهٔ اونیدا نظامی اشتراکی (مشارکت در دارایی) و برپایه زناشویی گروهی داشت. چند جامعهٔ‌نویسی کوچکتر هم در والینگفورد کناتیکت، نیوآرک نیوجرسی، پوتنی ورمونت
والینگفورد کناتیکت، نیوآرک نیوجرسی، پوتنی ورمونت و کمبریج ورمونت نیز برپاشدند. در پوتنی کوشیدند تا او را از برای آموزه‌های جنسی ناسازگارش با کلیسا بازداشت کنند. جامعه با ۸۷ عضو کار خود را آغاز کرد و تا ۱۸۷۸ به ۳۰۶ تن رسیده‌بود. سرانجام واپسین شاخهٔ این جامعه که همچنان پایدار مانده‌بود شاخهٔ والینگفورد بود که در ۱۸۷۸ در گردباد ویران‌شد. ساختار. این جامعه به دست کمیته‌ای ۲۷ نفره و ثابت و دستهٔ اداری ۴۸ تنه‌ای گردانده می‌شد. این جامعه تشکیلاتی اداری نیمه‌خودکفا بود. اینان به پرورش و کنسروکردن میوه و سبزیجات،
بود. اینان به پرورش و کنسروکردن میوه و سبزیجات، ساخت ابزار با نخ ابریشمی و تولید تلهٔ حیوانات می‌پرداختند. اینان در آغاز برای شرکت خلیج هودسن تلهٔ حیوانات می‌ساختند. واپسین صنعت اینان ساخت ظروف نقره بود. همه در این جامعه پیشه‌ای داشتند. زنان معمولاً به کارهای خانگی می‌پرداختند. نقش جنسیت. نویس بر این باور بود که برای احیا و باززایی بیداری مذهبی اجتماعی باید در رابطهٔ میان زن و مرد بازنگری شود. نگرش او بر برابری زن و مرد بود. اگرچه وظیفهٔ زنان نگهداری از کودکان و خردسالان و دیگر وظایف زنان در جامعه‌های سنتی
و خردسالان و دیگر وظایف زنان در جامعه‌های سنتی چون رختشویی در این جامعه بود. پوشش زنان این جامعه-که به نظر می‌آید از پوشش ایروکوئی‌ها گرفته شده‌باشد- یک دامن کوتاه بر روی یک شلوار بود. این پوشش حرکت ایشان را در سنجش با دیگر زنان همدوره‌یشان آسان‌تر می‌نمود. زناشویی گروهی. برپایهٔ دیدگاه این جامعه همهٔ مردان با همهٔ زنان پیمان زناشویی می‌بستند. از رابطهٔ عاشقانه یا انحصاری جلوگیری می‌شد. به‌طور میانگین هر زن در این جامعه در هر هفته سه بار رابطهٔ جنسی داشت. زنان یائسه به آموزش جنسی مردان زیر ۱۹ سال
داشت. زنان یائسه به آموزش جنسی مردان زیر ۱۹ سال می‌پرداختند و این را به سان وظیفه‌ای دینی می‌نگریستند. به همین سان مردان کهنسال نیز آمیزش جنسی را به دختران جوان می‌آموزاند.نویس دینداران و بی‌دینان را به مشارکت و هنبازی می‌انگیخت تا شاید از این راه بی‌دینان به راه دینداران بگروند.نویس سکس را تنها یک امر زیستی نمی‌دانست و آن را موضوعی اجتماعی و روحانی می‌انگاشت. او بر این باور بود که کهنسالترها بر جوانسال‌ها و نیز مردان بر زنان برتری روحانی دارند. برای اینکه کسی به آن برتری دست یابد باید با دارندهٔ برتری
کسی به آن برتری دست یابد باید با دارندهٔ برتری همخوابه شود. او نام این شیوه را دوستی اوج‌گیرنده گذارده‌بود. از اسنادی که در آینده از سوی یکی از خویشان مادینه‌نویس که از سوی او به گروه کشانده شده‌بود به دست آمد آشکار شد که زنان می‌بایست با هرکسی که به ایشان میل داشت می‌آمیختند و نمی‌بایست به احساس خود رجوع می‌کردند. مردان نیز می‌بایست جلوی انزال خود را بگیرند تا بدینگونه روح مذهبی و پرهیزگارانه‌شان تقویت گردد. اینگونه نرخ زایش در جامعهٔ اونیدا پایین بود. سراشیب. جامعه پایدار ماند تا آن زمان که جان
بود. سراشیب. جامعه پایدار ماند تا آن زمان که جان همفری‌نویس رهبری آن را به پسرش تئودورنویس واگذارکرد. این انتخاب به جایی نبود چرا که نخست تئودور خداناباور بود و دیگر آنکه او استعداد رهبری پدرش را نداشت. از دیگرسو پایه‌ریزان این جامعه یا پیر شده بودند یا از میان رفته بودند و جوانان نیز به ازدواج سنتی یا انحصاری گرایش داشتند و این ادامهٔ نسل جامعه را با مشکل روبه‌رو می‌ساخت. از سوی دیگر پروفسور میرز از دانشکده همیلتوننویس را تهدید کرده‌بود که به جرم هتک حرمت دختران نابالغ وی را به بازداشت خواهد کشاند.
حرمت دختران نابالغ وی را به بازداشت خواهد کشاند. بدینسان‌نویس از آمریکا گریخت و از آبشار نیاگارا برای پیروانش نامه‌نوشت و زناشویی گروهی را پایان‌یافته خواند. بدینسان این جامعه به فشار بیرون از هم پاشید و جای خود را به یک شرکت سهامی داد. منابع. Wikipedia contributors, "Oneida Community," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Oneida_Community&amp;oldid=256728318 (accessed December 13, 2008).
ویسایاس و نیز ویسایا نام یکی از سه گروه جزیره اصلی کشور فیلیپین است. لوزون و میندانائو دو گروه بزرگ دیگر از جزایر این کشور را تشکیلی می‌دهند. جزایر ویسایاس در بخش مرکزی این کشور قرار گرفته‌اند و نامگذاری این گروه به علت احاطه شدن در میان دریای ویسایا است. جزایر بزرگ ویسایا عبارتند از:
رنو ۵ (انگلیسی: Renault 5) یک خودروی هاچ‌بک شهری ساخت رنو می‌باشد، که در سال های ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۶ تولید می‌شد‌. این خودرو در ایران نیز توسط سایپا و پارس خودرو تا سال ۱۳۸۶ در تیپ های مختلف تولید می‌شد. رنو ۵ یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین و ابعاد کوچک‌تر معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی طراحی شده بود. در ایران سایپا مونتاژ کننده رنو ۵ بود تا این که در سال ۱۳۷۸ خورشیدی، خط تولید رنو ۵ را شرکت پارس خودرو خریداری کرد و
خط تولید رنو ۵ را شرکت پارس خودرو خریداری کرد و این خودرو را با نام سپند وارد بازار کرد. و دو سال بعد سپند ۲ و سپند جوانان با تغییراتی جزئی تولید گشتند. در سال ۱۳۷۹ این خودرو با موتور ۱۳۰۰ سی‌سی پراید و طراحی جدید با نام رنو پی‌کی وارد بازار شد. از اواسط سال ۱۳۸۵ تولید این خودرو در ایران متوقف شد و با نیو پی‌کی جایگزین شد. تولید نیو پی‌کی نیز یک سال بعد در سال ۱۳۸۶ متوقف شد. در اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰ شمسی قراردادی بین سایپا و رنو منعقد شد، که در آن سایپا تعدادی رنو ۵ با سانروف، برف پاکن‌های متفاوت،