payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمایش‌های شبانه خود در Musée Guimet کرد. او برای مدتی طولانی به عنوان رفیقه میلیونر کارخانه داری به نام امیل اتین گوئیمت گردید. او تظاهر می‌کرد که یک شاهزاده از خانواده راهب هندو می‌باشد که از کودکی برای انجام رقص مذهبی غسل تعمید یافته‌است. او در این زمان عکسهای زیادی می‌گرفت که او را عریان یا نیمه عریان نشان می‌داد. بعضی از این عکسها به دست مک لود افتاد و او از این عکسها به عنوان یک دلیل قوی برای نگهداری دخترش استفاده کرد. از آنجائی که مردم اروپا در آن دوران اندونزی را به درستی نمی‌شناختند تصور می‌کردند
اندونزی را به درستی نمی‌شناختند تصور می‌کردند که ادعای او دربارهٔ اصالت شرقی وی صحت دارد. او در این زمان تبدیل به یک فرد بسیار سرشناس شد. در سال ۱۹۱۰ او ده‌ها هزار مقلد داشت و منتقدین اعتقاد داشتند که کار او فاقد جنبه هنری مؤثر و قوی است. او در این زمان دارای طرفدارانی جدی در بین سران ارتش در فرانسه و تعدادی از سرشناس‌ترین سیاستمداران در اروپا شد. از جمله ولیعهد آلمان برای یک جشن خود از او دعوت کرد و مبلغی هنگفت به او پرداخت نمود. او برای شرکت در جشن بوهمیا دعوت شد و در ۲۳ مه۱۹۱۴ در یک سالن موزیک در آلمان
دعوت شد و در ۲۳ مه۱۹۱۴ در یک سالن موزیک در آلمان به اجرای نمایش پرداخت. تعدادی از تماشاگران که نمایش‌های او را شرم‌آور می‌دانستند به پلیس شکایت نمودند و یک افسر پلیس به نام گابریل از ماتاهاری دعوت کرد برای توضیح به نزد او برود. در جریان این دیدار گابریل محسور ماتاهاری شد و با او قرار ملاقات گذاشت. عده‌ای اعتقاد دارند گابریل در واقع شخص صوری در این جریان بوده‌است و در پشت صحنه شخص تراگوت فون جاگوو قرار داشت که ریاست سازمان جاسوسی آلمان را برعهده داشت و او به ماتاهاری دستور داده بود تا در فرانسه به نفع آلمان
ماتاهاری دستور داده بود تا در فرانسه به نفع آلمان جاسوسی کند. بعضی از نویسندگان بیوگرافی ماتاهاری مانند اریکا اوشتروفسکی اعتقاد دارند که ماتاهاری در این زمان به مدرسه جاسوسی بانوان واقع در شهر آنتورپ بلژیک که توسط سازمان جاسوسی آلمان تأسیس شده بود رفته‌است. این مکان توسط یک زن با دیسپلین به نام الیزابت شراگمولر اداره می‌شد. این اعتقاد که ماتاهاری ۱۵ هفته را در این مدرسه به آموختن فنون جاسوسی سپری نموده‌است بعدها موجب محکومیت وی گردید. بر این اساس او در این مدرسه با کد H-۲۱ شناخته می‌شد. عوامل جاسوسی که در
مدرسه با کد H-۲۱ شناخته می‌شد. عوامل جاسوسی که در این مدرسه تعلیم می‌دیدند می‌بایست کدهای رمز و علامت مورس و نیز دانش شیمی و مواد بکار رفته در کارخانجات و حمل و نقل و نقشه خوانی و عکس گرفتن از مدارک و همچنین آرایش ارتش را بیاموزند. کسی که این مهارت‌ها را می‌آموخت تبدیل به یک جاسوس حرفه‌ای می‌شد. ماتاهاری همیشه این مسئله را که در این مدرسه حضور یافته‌است را رد می‌نمود. با آغاز جنگ جهانی اول ماتهاری که ۲ روز ابتدای جنگ را در آلمان بود به دلیل احساسات ضد خارجی در آلمان به سرعت مجبور به ترک آن کشور گردید. او
در آلمان به سرعت مجبور به ترک آن کشور گردید. او ناچار به ورود به سوئیس شد اما به دلیل مشکلی که در پاسپورتش وجود داشت او را به آلمان بازگرداندند. او از آلمان به هلند و از آنجا به پاریس رفت و سپس مجدداً به هلند بازگشت. کشور هلند بی‌طرف ماند و ماتاهاری به دلیل تابعیت هلندی می‌توانست بدون مزاحمت از مرزهای بین‌المللی عبور کند. او برای رفتن به هلند می‌بایست از کشور اسپانیا یا انگلستان عبور می‌کرد. او که در آلمان با یک آلمانی ارتباط یافته بود اکنون در مظان اتهام جاسوسی بود. وی در این زمان رفیقه تعدادی از
اتهام جاسوسی بود. وی در این زمان رفیقه تعدادی از سرشناس‌ترین فرماندهان عالی‌رتبه متفقین در جنگ محسوب می‌شد و این مسئله باعث شد سرویس‌های اطلاعاتی متفقین او را تحت نظر بگیرند. وی در پاریس همچنین با یک افسر روس به نام ولادیمیر ماسلوف دوست شد. اولین بار زمانی نقش اطلاعاتی او افشا شد که او در مصاحبه با یک افسر اطلاعاتی سرویس مخفی انگلستان پذیرفت که به عنوان یک عامل سازمان اطلاعاتی ارتش فرانسه کار می‌کند اما داستان او اثبات نشد. اعتقاد بر این بود که اگر او دروغ می‌گفت حتماً می‌بایست بسیار زیرک باشد بنابراین او
می‌گفت حتماً می‌بایست بسیار زیرک باشد بنابراین او را تحت نظر قرار دادند. یک سال مانده به پایان جنگ اول جهانی و در ژانویه ۱۹۱۷ وابسته نظامی آلمان در مادرید یک پیام رادیوئی رمز به برلین مخابره کرد که در آن از یک جاسوس وابسته به سرویس مخفی آلمان در فرانسه با نام رمز H-۲۱ نام برده شده بود. سرویس ضداطلاعات فرانسه این پیام رمز را دریافت نمود و آن را رمز گشائی کرد. آنان عامل H-۲۱ را شناسائی کردند و اعتقاد داشتند که این عامل همانا ماتاهاری می‌باشد. پیام ارسالی توسط آلمانها با استفاده از سیستم رمزی ارسال شده بود که
آلمانها با استفاده از سیستم رمزی ارسال شده بود که آلمانها از شکسته شدن رمز آن توسط فرانسه اطلاع داشتند و این مسئله باعث شد تعدادی از مورخین نتیجه‌گیری نمایند که این پیام یک پیام فریب‌آمیز بوده‌است. در ۱۳ فوریه ۱۹۱۷ ماتاهاری در یکی از اتاق‌های هتل Plaza Athenee در پاریس دستگیر شد و به توسط کاپیتان پیر بوشاردون که یک فرد با توانائی‌های اندک نظامی بود و عادت داشت ناخن‌هایش را بجود مورد بازجوئی قرار گرفت. ماتاهاری در تمام مدت بازجوئی و محاکمه این مسئله را که یک جاسوس دو جانبه‌است را رد کرد. او همچنین در جواب
جاسوس دو جانبه‌است را رد کرد. او همچنین در جواب بازجوی خود که او را به همکاری با دشمن متهم نموده بود گفت: او قبل از دادگاهی در زندان سنت لازار محبوس شد و قبل از آغاز دادگاه نظامی ۱۷ بار مورد بازجوئی قرار گرفت. جایی که او را زندانی کرده بودند حمام نداشت و تنها گاهی اوقات یک کاسه آب به او داده می‌شد تا خود را نظافت کند. این زندان بسیار کثیف بود و این محنتی عظیم برای ماتاهاری مشکل پسند بود. او را از دیگر زندانیان این زندان جدا کرده بودند و در حبس انفرادی قرار داشت که علت آن می‌توانست به دلیل محافظت از او یا
داشت که علت آن می‌توانست به دلیل محافظت از او یا جلوگیری از تأثیر افکار عمومی بر قضاوت قضات باشد. دستگیری او محرمانه نگاه داشته شد و او امکان نوشتن نامه یا تعویض لباسهایش را نداشت و هر روز فقط ۱۵ دقیقه اجازه داشت در خارج از سلولش قدم بزند. او قبل از اینکه با بوشاردون مواجه شود و مورد بازجوئی قرار بگیرد یک نامه برایش نوشت و در آن ادعا کرد که بی گناه است و از شرایط بد زندانی شدن خود شکایت نمود. او نوشته بود: ماتهاری در نامه‌ای دیگر نوشت: تنها یک نفر بود که روزانه به ملاقات ماتاهاری می‌آمد. این فرد وکیل او
روزانه به ملاقات ماتاهاری می‌آمد. این فرد وکیل او بود که یک مرد ۷۴ ساله به نام ادوارد کلونِت بود. دستگیری ماتاهاری برای مدت چند ماه از عموم مخفی نگاه داشته شد و تا قبل از آغاز دادگاه نظامی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۱۷ این مسئله افشا نشد. با افشای دستگیری ماتهاری غوغائی در میان مردم پدیدار شد و آن‌ها با خود می‌اندیشیدند که چگونه مظهر رامشگری فرانسه اکنون به فلاکت مبتلا شده‌است. در روز دادگاهی او یک لباس آبی زیبا پوشیده بود و یک کلاه ظریف نیز بر سر داشت. او همچنین یک جفت دستکش در دست داشت. وکیل مدافع یک ستوان ارتش به
دستکش در دست داشت. وکیل مدافع یک ستوان ارتش به نام آندره مورنت بود که فردی با قد بلند و سیبیل باریک و نیز یک ریش اندک در ناحیه چانه داشت. ماتاهاری پس از دادگاهی محکوم به اعدام شد. دادگاه اعلام کرد که او موجب مرگ حداقل ۵۰ هزار نفر از سربازان ارتش فرانسه در جنگ جهانی اول شده‌است. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۷ توسط جوخه آتش اعدام شد. پَت شیپمن در کتاب خود تحت عنوان زنان سرنوشت می‌نویسد که ماتهاری هرگز یک جاسوس دو جانبه نبوده‌است و از او به عنوان یک قربانی برای سرفرماندهی ضدجاسوسی فرانسه استفاده شده‌است. او ادعا می‌کند
ضدجاسوسی فرانسه استفاده شده‌است. او ادعا می‌کند که جورج لادوکس رئیس ضداطلاعات فرانسه وظیفه داشت که ماتاهاری را به عنوان عامل جاسوسی فرانسه استخدام کند و موفق به این کار نیز شد اما اندکی بعد ماتاهاری را به جرم جاسوسی دوجانبه دستگیر نمود. واقعیت تا به امروز در پرده‌ای از ابهام باقی مانده‌است زیرا پرونده ماتاهاری برای ۱۰۰ سال محرمانه اعلام شد. در سال ۱۹۸۵ راسل وارن وزارت دفاع ملی فرانسه را متقاعد کرد که پرونده ماتاهاری ۳۲ سال زودتر و یکبار دیگر گشوده شود. این بررسی اثبات نمود که ماتاهاری بی گناه بوده و هرگز
بررسی اثبات نمود که ماتاهاری بی گناه بوده و هرگز جاسوس نبوده‌است. ماتاهاری در جریان بازجوئی‌ها و محاکمه در دادگاه نظامی هرگز نپذیرفت که جاسوس دو جانبه بوده‌است. همچنین نه سازمان جاسوسی و نه هیچ‌یک از جاسوسان آلمانی نه فقط هرگز نگفتند که ماتاهاری جاسوس بوده‌است بلکه این مسئله را رد کردند. علاوه بر آن ماتاهاری در بازجوئی توسط ضداطلاعات انگلستان مدعی شده بود که برای سرویس ضد جاسوسی فرانسه کار می‌کند. همچنین وابسته نظامی آلمان در مادرید پیام خود را به رمزی نگاشته بود که می‌دانست توسط فرانسویان کشف رمز شده‌است.
بود که می‌دانست توسط فرانسویان کشف رمز شده‌است. از آنجائیکه پس از اعدام ماتاهاری هیچ‌یک از اعضای خانواده او برای تحویل گرفتن جنازه اش مراجعه نکردند از جنازه او برای آموزش علم پزشکی استفاده شد اما سرِ او در موزه آناتومی پاریس نگهداری می‌شد. در سال ۲۰۰۰ مشخص شد که سر او نیز ناپدید شده‌است. احتمال داده شد که سرِ او در سال ۱۹۵۴ و به هنگام تغییر مکان گم شده باشد. براساس یاداشت‌های دفاتر موزه در سال ۱۹۱۸ اعضای بدن او به موزه انتقال داده شده‌است اما چیزی دربارهٔ باقی‌مانده بدن او نوشته نشده‌است. اعدام ماتاهاری
باقی‌مانده بدن او نوشته نشده‌است. اعدام ماتاهاری موجب بروز شایعات زیادی بدون مدرک و دلیل گردید. یکی از این شایعات این است که او در زمان مرگ به اعضای جوخه اعدام خود گفته بود تشکر می‌کنم آقایان. شایعه‌ای دیگر این بود که او در هنگام قرار گرفتن در برابر جوخه اعدام به منظور تحت تأثیر قرار دادن اعضای جوخه اعدام لباسهایش را کنده بود. یک شایعه دیگر این بود که آخرین جمله او این بوده‌است: هرزه آری اما خائن هرگز. در سال ۱۹۳۱ روزنامه نیویورکر نوشت که او در زمان اعدام لباس‌هایی مرتب و دستکش سفید پوشیده بود. هنری والِس
مرتب و دستکش سفید پوشیده بود. هنری والِس که یک انگلیسی و شاهد عینی گماشته شده از طرف انگلستان برای اعدام ماتاهاری بود در گزارش خود نوشته‌است او بی‌رمق بود و هنگامی که می‌خواستند چشمهایش را ببندند ممانعت کرد. پس از شلیک جوخه اعدام او ابتدا آهسته به زانو درآمد و سرش به طرف پائین خم شد. در هنگام مرگ در چهره او تغییر اندکی دیده شد.
کیم وایْلْد (با نام شناسنامه‌ای کیم اسمیث ) (زادهٔ ۱۸ نوامبر ۱۹۶۰ در چیزویک، لندن غربی) از خوانندگان موسیقی پاپ اهل انگلیس و یک باغبان حرفه‌ای است. کیم وایلد در سال ۱۹۸۱ با آهنگ «بچه‌ها در آمریکا» به صحنهٔ موسیقی وارد شد. این آهنگ در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به جایگاه دوم رسید. پس از آن آهنگ «من را بلاتکلیف نگه می‌داری» او در سال ۱۹۸۷ به جایگاه نخست در آمریکا رسید. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
مافیا از مجموعه‌هایی که به عنوان خانواده شناخته می‌شوند، تشکیل می‌گردد. هر خانواده یک روستا، یک شهر، یا یک منطقه را رهبری می‌کند. مافیا در جرائمی چون رشوه‌خواری، کلاهبرداری در قمار، پول‌شویی، قتل قراردادی، قاچاق موادمخدر و تجارت روسپی‌گری به صورت سازمان‌یافته درگیر است. مافیا به‌طور خاص برای اشاره به شبکه خانواده‌های تبهکار با پس‌زمینه ایتالیایی آمریکایی به خصوص سیسیلی، استفاده می‌شود. همچنین می‌توان از کلمه مافیا به‌طور عام برای اشاره به انواع خانواده‌ها و باندهای تبهکاری فارغ از ملیت ایتالیایی و زمینه
و باندهای تبهکاری فارغ از ملیت ایتالیایی و زمینه فعالیت خاص استفاده کرد. ساختار. ساختار این خانواده‌ها مانند یک درخت می‌باشد و معمولاً توسط فردی که «پدرخوانده» نامیده می‌شود، هدایت می‌شود. در کنار رئیس معمولاً یک مشاور هم وجود دارد که درگرفتن تصمیمات به رئیس کمک می‌کند. در پایین مقام رئیس، معاون او قرار دارد. معاون رئیس در مرتبهٔ دوم از لحاظ فرماندهی قرار می‌گیرد، اگر چه میزان قدرتی که او در اختیار دارد، نسبت به رئیس کم‌تر است. پایین‌تر از معاون رئیس، چندین سردسته یا کاپو وجود دارد. هر کاپو محدوده‌ای از
سردسته یا کاپو وجود دارد. هر کاپو محدوده‌ای از قلمرو خانواده را در اختیار دارد. کاپوها باید بسیار قدرتمند باشند تا قدرت خانواده حفظ شود. هر کاپو تعداد زیادی سرباز را برای انجام عملیات‌های مختلف رهبری می‌کند. بعد از کاپو ممکن است گروه‌بان‌ها باشند، که سرپرست ۱۳ سرباز می‌گردند. در نهایت سربازها پایین‌ترین جایگاه را در درون خانواده دارند و معمولاً کارهای جنایی و خطرناک را برای خانواده انجام می‌دهند. مانند: قتل افراد مورد هدف، زورگیری و دزدی. نام. تئوری‌های زیادی در مورد معنی نام مافیا مطرح است. صفت سیسیلی
زیادی در مورد معنی نام مافیا مطرح است. صفت سیسیلی «مافیوسو» که احتمالاً از ریشه لغت «ماهیاس» عربی گرفته شده است که به معنای «مبارزه پرخاشگرانه» است. حکمرانی ۱۰۷ ساله اعراب از سال ۹۶۵ تا ۱۰۷۲ بر جزیره سیسیل تحت عنوان امارت سیسیل می‌تواند از دلایل ریشه عربی کلمه مافیا باشد. همچنین کلمات دیگر عربی مثل «معفی» به معنای معاف از مجازات و «مرفوض» به معنای ردشده به عنوان ریشه‌های عربی کلمه مافیا پیشنهاد شده است. بعضی از مردم ایتالیا اعتقاد دارند که کلمه مافیا از اختصار جمله «مرگ بر فرانسه درود بر ایتالیا» در زبان
جمله «مرگ بر فرانسه درود بر ایتالیا» در زبان ایتالیایی گرفته شده است. نام رایج مافیا بین اعضای آن، «کوزا نوسترا» است، که به معنای «چیز ما» یا «کار ما» می‌باشد. اولین مافیاها. اولین مافیاها در قرون وسطی شکل گرفت که چند صد سال قبل از مافیای آمریکا و کوزا نوسترا و مافیاهای دیگر بود. این مافیاها تقریباً در دوره حکومت سلجوقیان شکل گرفته بود. در سال ۱۹۳۱ خانواده‌های مافیایی در آمریکا قدرت گرفته و یک سندیکای قوی توسط لاکی لوچیانو به وجود آمد. این ساختار با گذشت ۹۰ سال هنوز فعالیت می‌کند. مافیاهای معاصر. مافیای
۹۰ سال هنوز فعالیت می‌کند. مافیاهای معاصر. مافیای سیسیلی. نخستین سازمان بزهکاری که نقش اجتماعی وسیاسی اثرگذاری یافت که آن را به قد و قامت مافیا درآورد، کارش را در سیسیل آغاز کرد؛ بنابراین مافیای سیسیلی را می‌توان الگوی سازمان‌های بزهکاری که در سراسر جهان شکل گرفته‌اند دانست؛ که هرکدامشان بعدها ویژگی‌های خاص خودشان را پیدا کردند. اشراف سیسیلی با همدستی نهادهای سیاسی ضعیف ناکارآمد از بزه کاران برای مدیریت منازعه‌هایشان استفاده می‌کردند. زمین داران سیسیلی موفق‌ترین بزهکاری را که در منطقه‌شان فعالیت می‌کرد؛
بزهکاری را که در منطقه‌شان فعالیت می‌کرد؛ مافیا می‌نامیدند و او را به صاحبان قدرت سیاسی معرفی می‌کردند. به این ترتیب بزهکاران با سیستم سیاسی یکی می‌شدند. گرچه انگشت گذاشتن روی زمان دقیق آغاز کار مافیای سیسیل ممکن نیست، اما می‌دانیم که وقتی سیسیل زیر سلطه اسپانیا بود، جرایم سازمان یافته در این منطقه قدرت سیاسی و قدرت اجتماعی تعریف‌کنندهٔ مافیا را داشتند. مافیا یکباره با اتحاد ایتالیا در ۱۸۶۱ پدیدار نشد. برعکس، مافیا همیشه بخشی از تاریخ سیسیل بوده است. این سیستم که مدت‌ها پیش از رواج نام مافیا وجود داشته است
که مدت‌ها پیش از رواج نام مافیا وجود داشته است در فرایندی تکاملی و تاریخی که قرن‌ها جریان داشت، شکل گرفت. ازهمان قرن سیزدهم اشراف سیسیلی گروه‌های راهزنی را به کار می‌گرفتند، از آن‌ها حمایت می‌کردند و گاهی آن‌ها را رهبری می‌کردند، تا جایی که راهزنی سیاسی واقعیتی روزمره‌ای بود. مافیای آمریکایی. اوج قدرت گرفتن گروه‌های تبهکاری در ایالات متحده آمریکا در زمان تصویب قانون منع فروش مشروبات الکلی در سال ۱۹۲۰ اتفاق افتاد. به گفته بسیاری از سیاستمداران آمریکا این بزرگ‌ترین اشتباه دولت آن زمان آمریکا بود. تبهکاران که
اشتباه دولت آن زمان آمریکا بود. تبهکاران که در آن زمان، برای تصویب این قانون لحظه شماری می‌کردند و بعد از به تصویب رسیدن این قانون به سرعت وارد عمل شدند و با توجه به گستردگی مرزهای ایالات متحده، قاچاق و حمل و نقل غیرقانونی مشروبات الکلی از کانادا و سایر کشورهای همسایه ایالات متحده، به صورت گسترده و غیرقابل مهار آغاز شد. با اجرای این قانون گروه‌های تبهکاری به سرعت رشد کرده و ثروت و قدرتی را در شرق ایالات متحده به‌دست آورند. در شهر نیویورک که بیشتر این معاملات قاچاق انجام می‌گرفت، دو گنگستر به نام‌های
معاملات قاچاق انجام می‌گرفت، دو گنگستر به نام‌های سالواتوره مارانزانو (رهبر خانواده بونانو) و جو ماسیرا (رهبر خانواده گنووسه و رهبر تمام رهبرها در آن سال‌ها) اوضاع را به‌دست گرفتند و بر سر منافع خود با یکدیگر وارد جنگ‌های خونینی بین سال‌های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۱ شدند. بزرگ‌ترین این جنگ‌ها که جنگ (کاستلاماره) نام داشت باعث کشته و مفقود شدن بیش از دویست نفر در نیویورک و نیوجرسی شد. ریزش گسترده بزرگان مافیا که در جنگ خونین کاستلاماره در خانواده‌های مافیایی اتفاق افتاد زمینه را برای قدرت گرفتن بزرگ‌ترین مرد مافیا تا آن
را برای قدرت گرفتن بزرگ‌ترین مرد مافیا تا آن زمان را هموار ساخت. مردی با نام چارلز لوچیانو ملقب به خوش شانس. لوچیانو با حمایت از دن سالواتوره وارد جنگ کاستلاماره شد و مارانزانو توانست با کمک لوچیانو، ماسیرا را از گردونه قدرت خارج کند. جنگ خونین کاستلاماره در پایان با پیروزی مارانزانو خاتمه یافت (سال ۱۹۳۱) و مارانزانو در جلسه‌ای به عنوان «رهبر تمام رهبرها» انتخاب شد. قدرت مارانزانو و گروه وی در آن سال‌ها(۱۹۲۹–۱۹۳۱)آن چنان افزایش یافت که گروه مارانزانو در میان تبهکاران نیویورک با لقب امپراطوری روم شناخته
میان تبهکاران نیویورک با لقب امپراطوری روم شناخته می‌شد. لوچیانو در ابتدا با از بین بردن ماسیرا وفا داری خود را در ظاهر به مارانزانو ثابت نمود ولی بعد از مدتی (چهار ماه) مارانزانو در دفترش به قتل رسید و چهل نفر از هواداران مارانزانو در یک شب کشته یا مفقود شدند. لوچیانو که در قتل مارانزانو دخالت داشت در سال ۱۹۳۱ بر صندلی ریاست مافیای ایالات متحده آمریکا تکیه زد. بعد از این حوادث لوچیانو در کمیسیونی که خود آن را پایه‌ریزی کرد، به عنوان رهبر مافیا انتخاب شد. چارلز لوچیانو با کمک دوستانی باهوش و قدرتمند مانند
لوچیانو با کمک دوستانی باهوش و قدرتمند مانند فرانک کاستلو، ویتو گنووسه، آلبرت آناستازیا، کارلو گامبینو، میر لانسکی و باگزی سیگل یهودی، مافیای آمریکا را وارد مرحله جدیدی از ثروت و قدرت کرد و در سال ۱۹۳۲ سندیکای ملی جنایت کاران را به وجود آورد (شامل رهبران پنج خانواده). او پایه پنج خانواده مافیایی نیویورک را مستحکم کرد و با تشکیل کمیسیون، خود در راس این سندیکا، ریاست و رهبری را بر عهده گرفت. لوچیانو در سال ۱۹۳۶ به زندان افتاد ولی چند سال بعد به دلیل کمک به ارتش آمریکا در ورود به سیسیل ایتالیا در جنگ جهانی
ارتش آمریکا در ورود به سیسیل ایتالیا در جنگ جهانی دوم و سرکوب ژنرال موسلینی از زندان آزاد شد. بعد از لوچیانو، فرانک کاستلو رهبری مافیای آمریکا را در دست گرفت. کاستلو جانشین و مشاور لوچیانو در گذشته بود. پس از کاستلو، به ترتیب ویتو گنووسه، جوزف بونانو و کارلو گامبینو رهبری مافیای آمریکا (رهبری کل) را بر عهده داشتند. خانواده‌های مافیایی آمریکا هنوز هم با همان کیفیت ولی با ساختاری متفاوت حفظ شده‌اند. نیوارلینزلویزیانا نخستین خانه مافیا درآمریکا بود. شهری که فقط چند سال پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، به دلایل
چند سال پس از پایان جنگ داخلی آمریکا، به دلایل رقابت دو سازمان بزه کار جامعه جوان مهاجران سیسیلی برای سیطره بر فعالیت‌های زیرزمینی، گرفتار خشونت‌های گروهی شد. نیو ارلیز بندری شلوغ و جهانی در نزدیکی دهانه رود میسی سیپی بود. مهاجران جویای کار می‌توانستند در باراندازهای شهر کار پیدا کنند. درمزرعه‌های شکر و پنبه و کشتزارهای سبزیجات منطقه هم می‌شد فرصت‌هایی برای کسب درآمدهای محدود یافت. استیکری. مافیا مخوف استیکر. رئیس: این نوع مافیا بسیار ترسناک و وحشتناک هستند و هرکسی را مورد آزار و اذیت خود قرار می‌دهند. ده
و هرکسی را مورد آزار و اذیت خود قرار می‌دهند. ده فرمان مافیا. ده فرمان که توسط خانواده‌های مافیایی رعایت می‌شوند عبارتند از: مافیا و سیاست. دولت‌های درگیر در موضوع مافیا مانند دولت‌های ایتالیا و آمریکا همواره به‌طور رسمی مافیا را محکوم کرده‌اند. پلیس ایتالیا و اف‌بی‌آی تحقیقات و یورش‌های منظمی به مافیا داشته‌اند. اما گاهی گزارش‌هایی در مورد ارتباطات مخفی بین دولت‌ها و این گروه منتشر می‌گردد. از جمله این موارد می‌توان به نفوذ مافیا در دولت‌های خارج از آمریکا و ایتالیا و پرداخت رشوه به سیاستمداران نیویورکی
و ایتالیا و پرداخت رشوه به سیاستمداران نیویورکی اشاره داشت. ترور جان اف کندی. برخی از تئوری‌های توطئه مطرح می‌کند، ترور جان اف کندی رئیس‌جمهور سابق ایالات متحده آمریکا توسط کارلوس مارچلو سردسته مافیا و عضو مافیای سیسیل برنامه‌ریزی شده بود. چون برادر کندی در زمانی که در سمت دادستان کل آمریکا فعالیت می‌کرد به مبارزه علیه مافیا می‌پرداخته و سعی داشته آن را ازبین ببرد. با این حال این گمانه‌زنی‌ها توسط محققان رد شده است و معتقدند لی هاروی اسوالد به تنهایی قاتل جان اف کندی بوده و مافیا در این واقعه نقشی نداشته
جان اف کندی بوده و مافیا در این واقعه نقشی نداشته است. مافیا در فرهنگ عامه. مافیا در فرهنگ عامه و وسایل ارتباطات جمعی به‌طور گسترده حضور داشته است. از جمله نکات مثبت این حضور در فرهنگ عامه، آگاهی بیشتر عمومی و از نکات منفی آن، دامن‌زدن به نگرش‌های کلیشه‌ای پیرامون ایتالیایی‌ها بوده است. سینما. موضوع مافیا در بسیاری از کشورها به عنوان چالشی جدی همواره مطرح بوده است تا جایی که این موضوع به سینما نیز کشیده شده است. تاریخ اولین فیلم‌های مافیایی به دوران بد اقتصادی دهه ۱۹۳۰ میلادی و عصر ممنوعیت الکل در ایالات
دهه ۱۹۳۰ میلادی و عصر ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا بازمی‌گردد، که با فیلم‌هایی چون سزار کوچک، دشمن مردم و صورت زخمی آغاز شد. مهم‌ترین نقطه بازتاب مافیا در سینما، به فیلم پدرخوانده بازمی‌گردد. این فیلم تأثیر زیادی بر برداشت عمومی از مافیا داشت. بازیگران و کارگردانان با پس‌زمینه ایتالیایی آمریکایی و در تماس نزدیک با مافیا در ساخت فیلم‌های مختلف با این موضوع تأثیر زیادی داشته‌اند، که از میان افرادی چون مارلون براندو، مارتین اسکورسیزی، فرانسیس فورد کوپولا، آل پاچینو و رابرت دنیرو را می‌توان مثال زد.
آل پاچینو و رابرت دنیرو را می‌توان مثال زد. برخی دیگر از بازیگران فیلم و سریال با موضوع مافیا، خود اعضای سابق این گروه‌ها بوده‌اند؛ از این میان می‌توان چاز پالمینتری، مایکل اسکویشیرانی، جیانی روسو، آلکس روکو، تونی سیریکو و جرج رأفت را مثال زد. رادیو و تلویزیون. ابتدا رادیوهای آمریکایی و بعد شبکه‌های خبری تلویزیونی به‌طور وسیعی به پوشش اخبار مافیا پرداخته‌اند. این پوشش گسترده برخوردهای سنگین با اعضای این گروه‌ها و افراد مرتبط با آن‌ها را جدا از وجود مدرک، توجیه می‌کرد. موضوع مافیا کمابیش در سریال‌های مختلف
می‌کرد. موضوع مافیا کمابیش در سریال‌های مختلف تلویزیونی حضور داشت، اما نقطه اوج فرهنگی آن در سریال سوپرانوز بوده است. این سریال ساخته شبکه اچ‌بی‌او از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷ پخش می‌شد. سوپرانوز در فهرست «صد برنامه تلویزیونی برتر تاریخ» از نگاه مجله رولینگ استونز و «پنجاه سریال تلویزیونی تمام زمان‌ها» از نگاه گاردین، قرار گرفته است. این سریال همچنین موفق به ۱۱۲ نامزدی برای جوایز امی و دریافت ۲۱ جایزه آن شده است. سران مافیا. در میان مافیای آمریکایی، بنیان‌گذاران و سران پنج خانواده بیشتر از همه مطرح هستند، که از
و سران پنج خانواده بیشتر از همه مطرح هستند، که از این میان به توان به، آل کاپون، کارلو گامبینو، جان گوتی، چارلز لاکی لوچیانو، سالواتوره مارانزانو، متیو مادونا، دن ویتو گنووسه دوچ شولتز و فرانک کاستلو اشاره کرد. در میان مافیای خارج از آمریکا نیز از نام افرادی چون برناردو پرونزانو، ماتئو مسینا دنارو، سالواتوره لو پیکولو، سالواتوره رینا و مارکو دی لائورو را یاد می‌شود. در صورت نگاه به مافیا به معنای عام آن و فارغ از پس‌زمینه ایتالیایی آمریکایی، می‌توان به افرادی همچون سمیون موگیلویچ، پابلو اسکوبار، هیسایوکی
همچون سمیون موگیلویچ، پابلو اسکوبار، هیسایوکی ماشی، داوود ابراهیم، ال چاپو و ژی کای پینگ اشاره کرد. این افراد خانواده‌های تبهکار و باندهای تبهکاری را مدیریت می‌کنند که با نام مافیا در کنار نام ملیت آن‌ها شناخته می‌شود.
چیزیک (در انگلیسی: Chiswick، تلفظ: چیزیک) ( ) نام محله‌ای است در لندن غربی که قسمت شرقی منطقه هانزلو شهر لندن را در بر می‌گیرد. نام چیزیک از انگلیسی باستان آمده و به معنی «کشتزار پنیر» است. چیزیک زادگاه خواننده معروف کیم وایلد است.
آنتورپ بزرگ‌ترین و پرجمعیت‌ترین شهر کشور بلژیک، یکی از کلانشهرهای اروپا و مرکز استان آنتورپ در بلژیک است. از نظر واحد شهری آنتورپ بزرگ‌ترین شهر کشور بلژیک محسوب می‌شود و از نظر ترکیب وسعت شهر و حومه، پس از بروکسل دومین شهر بزرگ بلژیک به‌شمار می‌آید. شهر آنتورپ از جمله کلان‌شهرهای اروپا به‌شمار می‌آید که با وجود وسعتی در حدود ۲۰۴ کیلومتر مربع، همچنان بسیاری از ویژگی‌های تاریخی خود را حفظ کرده‌است. این شهر همچنین پر جمعیت‌ترین شهر در ناحیه فلاندر (قسمت هلندی زبان بلژیک) به‌شمار می‌آید. بر اساس آخرین سر شماری،
بلژیک) به‌شمار می‌آید. بر اساس آخرین سر شماری، جمعیت آنتورپ در سال ۲۰۱۸ برابر با ۵۲۳٬۲۴۸ نفر بود. شهر آنتورپ در کناره راست رود اسخلده واقع شده و از قدیم یکی از مراکز مهم فرهنگی و اقتصادی بنلوکس بوده‌است. این شهر همچنین مقر اصلی فعالیتهای اقتصادی کشور بلژیک به‌شمار می‌آید. بندر آنتورپ از بزرگ‌ترین بندرهای جهان به‌شمار می‌آید. بندر آنتورپ دومین بندر بزرگ اروپا و یکی از مراکز مهم ترابری و تجارت در این قاره محسوب می‌شود. این بندر همچنین بزرگ‌ترین مجموعه یکپارچه پتروشیمی اروپا را در خود جای داده‌است. پیشینه.
پتروشیمی اروپا را در خود جای داده‌است. پیشینه. تاریخ آنتورپ به روستای کوچکی می‌رسد که رومی‌ها و گُل‌ها ساخته‌بودند. در کاوش‌هایی که در سال‌های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۱ در منطقه اسخلده (Scheldt) انجام شده پاره‌سفالها و تکه‌شیشه‌هایی از میانه‌های سدهٔ دوم تا پایان سدهٔ سوم میلادی یافت شده‌است. ریشه نام آنتورپ. نام شهر آنتورپ بار نخست در سدهٔ چهارم میلادی به عنوان یکی از سکونتگاه‌های قوم ژرمنی فرانک ذکر شده‌است. گفته می‌شود که نام این شهر از واژه‌های ژرمنی "anda" (کنار) و "werpum" (اسکله) گرفته شده‌است. روایت دیگر «an
و "werpum" (اسکله) گرفته شده‌است. روایت دیگر «an der Warft» است، که معنی آن «کنار بندر» است. جدایی از هلند. شهر آنتورپ، در بلژیک امروزی، در ابتدا نه تنها بزرگ‌ترین شهر هلند بود، بلکه مرکز فرهنگی، اقتصادی و مالی هفده استان و شمال غرب اروپا نیز بود. به طوری که پیدایش آمستردام امروزی، حاصل سقوط آنتورپ و جدایی ان از هلند در قرن ۱۵ میلادی به‌شمار می‌آید. در ۴ نوامبر ۱۵۷۶، سربازان اسپانیایی که دستمزدشان را نگرفته بودند دست به شورش زدند: آنها شهر آنتورپ را که به نوعی استان پانزدهم به‌شمار می‌رفت را به نام خشم
نوعی استان پانزدهم به‌شمار می‌رفت را به نام خشم اسپانیا به یغما بردند و آتش زدند. هزاران شهروند قتل‌عام و صدها خانه سوختند. در نتیجه ، آنتورپ به‌طور کامل درگیر شورش علیه حاکمیت هابسبورگ اسپانیا شد. به طوری که این شهر محضر و مرکز مقاومت و شورش شد. در طی بازپس‌گیری فلاندر و مهار شورشیان، ارتش اسپانیا آنتورپ را به محاصره کامل خود درآورد. سرانجام در ۱۷ اوت ۱۵۸۵ ، آنتورپ تسلیم شد. بسیاری از مردم آنتورپ به سمت شمال حرکت کردند و به دوران طلایی این شهر که حدود یک قرن به طول انجامید خاتمه دادند. از جمعیت ۱۰۰٬۰۰۰
قرن به طول انجامید خاتمه دادند. از جمعیت ۱۰۰٬۰۰۰ نفری در آنتورپ قبل از محاصره، فقط ۴۰٬۰۰۰ نفر باقی ماند. بسیاری از بازرگانان ماهر آنتورپ در مهاجرت پروتستانها به شمال شرکت داشتند و بنیان تجاری " عصر طلایی هلند " را در شمال استانهای متحد بنا نهادند. آمستردام امروزی نتیجه همین مهاجرت بود. اهمیت اقتصادی. از لحاظ تقسیم‌بندی داخلی، آنتورپ جایگاه نخست تولید ناخالص ملی را به خود اختصاص داده و بعد از آن بروکسل در جایگاه دوم قرار گرفته‌است. آنتورپ مهم‌ترین مرکز تجارت الماس در دنیاست و «روزانه ۲۰۰ میلیون دلار الماس