payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قریش‌ها مردمانی شتربان بوده‌اند. آن‌ها گرچه امروزه شترداری نمی‌کنند، علی‌رغم اینکه بسیاری از آن‌ها در حاشیهٔ شهرها و روستاها، یا با تشکیل روستاهای مستقل اسکان یافته‌اند، شیوهٔ دامداری و زندگی عشایری را رها نکرده‌اند و به پرورش بز و گوسفند و بعضاً شتر مشغولند. آب و هوا. هوای محمدزینا ۶ ماه از سال معتدل و قابل تحمل است و ۵ ماه از سال بسیار گرم می‌باشد. ۱ ماه در سال نیز سرمای خشک دارد. متوسط رطوبت ۶۳٪ می‌باشد. میزان متوسط بارش باران ۱۰۰ میلی‌متر است و این باران منظم نیست که بتوان برنامه‌ریزی کرد. گاه این بارش
منظم نیست که بتوان برنامه‌ریزی کرد. گاه این بارش در یک هفته می‌آید و بعضاً در کل سال هیچ بارانی نمی‌بارد. باران تحت تأثیر چند جبهه است. جبههٔ سودانی از مرکز آفریقا به طرف عربستان و نهایتاً به جنوب ایران می‌رسد و جبههٔ مدیترانه‌ای که از غرب وارد کشور می‌شود ضمناً در منطقهٔ جنوب فارس و همین‌طور محمدزینا تحت تأثیر اقیانوس هند طوفان همراه با رگبار باران دارد که معروف به چهل پسینی است. جمعیت. جمعیت این روستا براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، ۱۰۶۶ نفر شامل ۲۳۲ خانوار بوده‌است.
محمدعباسی، روستایی در دهستان بیرم بخش بیرم شهرستان لارستان در استان فارس ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۲ نفر (۸ خانوار) بوده است.
این صفحه فهرستی از وقایع مهم سال ۱۹۷۳ میلادی ارائه می‌کند. زادروزها. ترکی
کَشَف‌رود، در میان درهٔ کَشَف‌رود خراسان رضوی و در قسمت شمالی کلان‌شهر مشهد جاری است. شهرستان‌های گلبهار و چناران نیز در حوضه این رودخانه قرار دارند. این رود از رشته کوه هزار مسجد ، رشته کوه بینالود و کوههای قطار اولنگ فریمان سرچشمه می‌گیرد که این رودها فصلی و سیلابی می‌باشند. در سال‌های اخیر طرح ساماندهی کشف‌رود به شهرداری مشهد واگذار شد و شهرداری مشهد برنامه‌ای برای تبدیل آن به یک تفرجگاه بزرگ به نام بوم‌ پارک را دارد. تمدن تاریخی توس در گذشته در کنار این رودخانه شکل گرفته بود. در شاهنامه فردوسی از این
رودخانه شکل گرفته بود. در شاهنامه فردوسی از این رود با نام "کاسه‌رود" یاد شده‌است. کشف‌رود هرساله میزبان انواع گونه‌های پرنده بومی و مهاجر است و یکی از بهترین نقاط برای پرنده‌نگری در خراسان رضوی و ایران است. تنوع پرندگان آن چنان چشمگیر است که هرساله پرندگان کمیاب و غیر معمول و جدید در آن ثبت می‌شوند. انواع اردک، چنگر نوک سرخ، چنگر معمولی، حواصیل خاکستری، بوتیمار فلامینگو، انواع اردک مثل خوتکا، آنقوت، تنجه، اردک سرسبز، فیلوش، اردک سرحنایی، پلیکان، انواع کشیم، انواع گنجشک‌سانان مانند زردپره‌ها، سهره‌ها،
کشیم، انواع گنجشک‌سانان مانند زردپره‌ها، سهره‌ها، گنجشک‌ها، سسک‌ها و مگس‌گیرها، چوب‌پا، سنقر تالابی، کبوتر چشم‌زرد خاوری، سارگپه پابلند، اکراس سیاه و زنبورخوار، از پرندگان این منطقه هستند. وجه تسمیه. کَشَف به معنی لاک‌پشت است و کشف‌رود به معنی رود پر از لاک‌پشت است. در زمان‌های قدیم لاک‌پشت‌های کوچک و بزرگ زیادی در این رود وجود داشته‌است. کشف‌رود در شاهنامه فردوسی. از کشف‌رود چندین بار در شاهنامه فردوسی یاد شده‌است. به نقل از شاهنامه، سام نریمان در نامه‌اش به منوچهر از جنگ با اژدها در کشف‌رود و کشتن اژدها
به منوچهر از جنگ با اژدها در کشف‌رود و کشتن اژدها می‌نویسد: تا آنجا که آن را می‌کشد. زمین ریخت‌شناسی. طول رودخانه کَشَف رود ۲۹۰ کیلومتر است. این رودخانه از آبریزهای جنوبی هزار مسجد و آبریزهای شمالی بینالود سرچشمه می‌گیرد و پس از عبور از مشهد، در محل پل خاتون سرخس، به رودخانه هریرود می‌پیوندد و از آنجا به بعد، رودخانه تجن نام گرفته و به سمت ترکمنستان ادامه می‌یابد و در بیابان‌قره‌قوم ترکمنستان فرومی‌رود. این رود در حال حاضر به دلیل خشکسالی، قطع شدن زهکش‌ها به علت حفر بی‌رویه چاه و احداث سد بر روی سرشاخه‌های
علت حفر بی‌رویه چاه و احداث سد بر روی سرشاخه‌های آن خشک شده، فقط در مواقع سیلاب دارای آب است و در طول سال پساب شهری در آن جاری است. برای مهار سیلاب‌های کشف رود سد شوریجه با حجم مخزن ۲۰۰ میلیون مترمکعب در شهرستان‌سرخس بر روی این رودخانه با هدف تأمین آب کشاورزی در حال احداث است. سدهای طرق و کارده و ارداک بزرگ‌ترین سدها بر روی سرشاخه‌های کشف رود هستند. باستان‌شناسی. کشف رود نام مجموعه ای از محوطه‌های دوره پارینه سنگی قدیم است که در حد فاصل ۳۵ کیلومتری تا ۸۵ کیلومتری جنوب شرقی مشهد، در اطراف بستر اصلی رودخانه
جنوب شرقی مشهد، در اطراف بستر اصلی رودخانه کشف‌رود واقع شده‌اند. کلود تیبو زمین‌شناس فرانسوی با همکاری علی آریایی زمین‌شناس ایرانی در سال‌های ۵۴–۱۳۵۳ بررسی‌هایی در حوضه کشف‌رود در شرق مشهد انجام دادند که طی آن ۸۰ نمونه دست‌ساخته سنگی از هفت محوطة باز گردآوری شد. مجموعه کشف شده پس از بررسی به موزه ایران باستان در موزه ملی ایرلن تحویل شد. این مجموعه در اوایل دهه ۱۳۸۰ به بخش پارینه سنگی موزه ملی ایران منتقل شد و توسط فریدون بیگلری -باستان‌شناس- مجدداً بررسی شد. در بازنگری این مجموعه مشخص شد که تعدادی از
شد. در بازنگری این مجموعه مشخص شد که تعدادی از نمونه‌های این مجموعه قطعات شکسته یا لب پرشده قلوه‌سنگ‌های طبیعی کوارتز (دُر کوهی) هستند و فاقد آثار دستکاری انسان هستند. اما اکثر نمونه‌ها توسط انسان ساخته شده و شامل سنگ مادر و سنگ مادرهای ساتور شکل، تراشه‌های ساده و ابزارهایی چون خراشنده، کنگره‌دار و درفش هستند. این مجموعه مربوط به دوره پارینه سنگی قدیم است و براساس مشاهدات زمین‌شناسی بستر کشف آنها مربوط به پلیستوسن قدیم هستند. درنتیجه این مجموعه بیش از ۸۰۰ هزار سال قدمت دارد.
منبع. Wikipedia contributors, "1890," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=1890&amp;oldid=206687256
رویدادها. کشف ان‌جی‌سی ۲۰۸۰
۱۹۰۳ میلادی سومین سال در سده بیستم در گاه‌شماری میلادی بود. رویدادها. ژانویه فوریه مارس ریزش سنگ ۳۰ میلیون متر مکعبی فرانک اسلاید، ۷۰ تا ۹۰ نفر را در فرانک، آلبرتا ، کشت. زلزله ۷ ریشتری مانزیکرت، شرق ترکیه را تحت تأثیر قرار داد و ۳۵۰۰ کشته بر جای گذاشت. مه ژوئن
آریا عظیمی‌نژاد (زادهٔ ۵ اردیبهشت ۱۳۵۲) موسیقی‌دان و آهنگ‌ساز ایرانی است. وی از کودکی در آثار هنری گوناگونی، ظاهر شده است. اولین کار وی مربوط به بازی در خانه عروسک‌ها به عنوان بازیگر خردسال بوده است. فعالیت فعلی وی عمدتاً بر روی آهنگ سازی متمرکز است. عظیمی‌نژاد در تعداد زیادی از فیلم‌ها و سریال‌های ایرانی به عنوان آهنگ ساز مشارکت داشته است. او برای کارهایش چند بار نامزد جایزهٔ بهترین موسیقی متن در جشنواره بین‌المللی فیلم فجر و جایزهٔ خانه سینما شد. همچنین او در دو فصل نخست مسابقه تلویزیونی عصر جدید به عنوان
در دو فصل نخست مسابقه تلویزیونی عصر جدید به عنوان داور حضور داشته‌است. زندگی. آریا عظیمی‌نژاد ۵ اردیبهشت سال ۱۳۵۲ در تهران متولد شد. پدرش جمشید عظیمی‌نژاد نویسنده و برنامه‌ساز تلویزیونی است که بیشتر با کار کودک «خانهٔ عروسک‌ها» که در سال‌های ابتدایی انقلاب پخش می‌شد، شناخته می‌شود. عظیمی‌نژاد در شش سالگی در این مجموعهٔ عروسکی همراه خواهرش پوپک، نقش آفرینی کرده است. وی سه‌تار را نزد پدربزرگ خود فراگرفت و سپس نزد اساتیدی چون جلال ذوالفنون، محمود تاجبخش و علی‌اصغر زند وکیلی آموزش دید. او در سال ۱۳۷۲ در رشتهٔ
زند وکیلی آموزش دید. او در سال ۱۳۷۲ در رشتهٔ موسیقی دانشگاه آزاد واحد هنر و معماری پذیرفته شد و نزد اساتیدی چون فرهاد فخرالدینی و مصطفی کمال پورتراب به فراگیری دانش موسیقی پرداخت. کار حرفه‌ای ساخت موسیقی را از سال دوم دانشگاه با موسیقی تئاتر آغاز کرد و در مدتی کوتاه توانست در جشنواره‌های بین‌المللی تئاتر، نامزد دریافت بهترین موسیقی متن گردد. این عوامل سبب ورود او به سینما و تلویزیون گردید. عظیمی‌نژاد با ساخت موسیقی فیلم "میم مثل مادر" در سینما و «او یک فرشته بود» در تلویزیون توانست خود را به‌عنوان یکی از
بود» در تلویزیون توانست خود را به‌عنوان یکی از بهترین آهنگ‌سازان کشور بشناساند و نامزدی جایزهٔ بهترین موسیقی متن در جشنواره بین‌المللی فیلم فجر و جایزهٔ خانه سینما را برای آهنگ‌سازی فیلم‌هایی چون «میم مثل مادر»، «طلا و مس» و «فرزند خاک» به دست آورد. عظیمی‌نژاد در سال ۲۰۰۴ میلادی توانست مقام دوم جشنوارهٔ بین‌المللی موسیقی بریتانیا را در رشتهٔ موسیقی فولکلوریک بین‌المللی با تکنوازی سه‌تار به‌دست‌آورد. آشنایی او با جاسلین پوک آهنگ‌ساز نام‌دار بریتانیایی سبب همکاری وی با این آهنگ‌ساز اهل بریتانیا در چندین
همکاری وی با این آهنگ‌ساز اهل بریتانیا در چندین پروژهٔ موسیقی فیلم شد. او موسیقی متن‌های ماندگاری را برای سریال‌های چاردیواری، پایتخت، و دودکش خلق کرد. ساخت موسیقی برای خوانندگان سرشناس ایرانی از دیگر فعالیت‌های حرفه‌ای او است. علاقهٔ او به موسیقی فولکلور ایرانی سبب شده تا مجموعه‌ای از موسیقی نواحی ایران را جمع‌آوری کرده و از آن‌ها در ساخت موسیقی فیلم استفاده نماید. عظیمی‌نژاد سرپرست گروه موسیقی «بوم و بر» است که در سبک موسیقی تلفیقی فعالیت دارد تا در فضایی مدرن و امروزی، شنوندگان را به شنیدن نغمات و
فضایی مدرن و امروزی، شنوندگان را به شنیدن نغمات و مقامات در حال فراموشی موسیقی مقامی فرا خواند. نیما رمضان، آرش سعیدی و بردیا امیری از دیگر اعضای این گروه هستند. او عضو گروه نوازندگان ارکستر محمد اصفهانی است. همچنین او یکی از چهار داور مسابقهٔ عصر جدید در فصل نخست و دوم بود. آثار. سایر پروژه‌ها. نوازندگی‌ها. ۹-نوازندگی گیتار در قطعه آبی آلبوم مسافر (شادمهر عقیلی)
اَسماء حُسنا به معنای نام‌های نیکوی خدا؛ نام‌هایی هستند که در اسلام برای الله، خدای این دین، به کار رفته است. منابع اسلامی غالباً شمار این نام‌ها را ۹۹ نام دانسته‌اند که بیشتر آن در قرآن آمده است، ولی برخی دیگر براین باورند تعداد آن‌ها درواقع بیشتر است. اسماء حسنی. مسلمانان اسماء حُسنی را به ۳ گروه بخش کرده‌اند: اعتقاد مسلمانان بر این است که یکی از اسامی الله که بر کسی دانسته نیست اسم اعظم است؛ و با بر زبان آوردن آن هر خواستهٔ گوینده برآورده خواهد شد. تعداد اسما. علاوه بر این ۹۹ نام، اسامی دیگری برای الله
اسما. علاوه بر این ۹۹ نام، اسامی دیگری برای الله در روایاتی از شیعه و سنی و اهل تصوف ذکر گردیده است. در برخی موارد تا هزار و یک اسم ذکر شده و در برخی دیگر چهار هزار اسم است. اشاره به وجود نام‌های نیکو در قرآن. در آیات زیر به وجود نام‌های نیکو برای الله اشاره شده است: فهرست. در جدول زیر ۱۰۰ نام خدا بنا بر سنت آئین اسلام، که به نام‌های نیکوی خداوند معروف‌اند، با ترجمه فارسی و معادل ابجد آن‌ها آمده است. نزد مسلمانان بر سر بیشتر این نام‌ها اتفاق نظر است؛ هر چند که در مورد تعدادی از آن‌ها همچنان مناقشه است.
چند که در مورد تعدادی از آن‌ها همچنان مناقشه است. عموماً بر سر اغلب این نام‌ها با هم توافق دارند؛ هر چند که در مورد تعدادی از آن‌ها همچنان اختلاف وجود دارد. نام صدم. برای صوفیان باور به صدمین نام الله از ارزش والایی برخوردار است. بنا بر باور آنان تنها در اثر شناخت تمام و کمال پروردگار می‌توان به این نام پی برد. آن‌ها صدمین نام خداوند را اسم اعظم می‌گویند. در برخی احادیث مذهب شیعه گفته شده است که مهدی نام صدم را آشکار می‌کند. به گفته عرفا در اشعار و نوشته‌ها هر انسانی قابلیت بالقوه جامع صفات الهی داراست این
هر انسانی قابلیت بالقوه جامع صفات الهی داراست این صفات باید بالفعل تبدیل شود اسماء نویسی. به نگارش اسماء حسنی با به‌کارگیری از صنعت مربعات و اعداد وفقی را بر پوست، کاغذ یا پارچه "اسماء نویسی" می‌گویند. این کار در دوران قاجار در ایران رواج داشت. کتاب‌ها. در مورد اسما و صفات الهی کتابهای متعددی نگاشته شده که برخی از آنها عبارتند از:
هَزْل در ادبیات،در فرهنگ دهخدا به معنی شوخی، طنز و هجو است. ریشه‌شناسی. هزل واژه‌ای عربی است و معنی آن مزاح و بیهوده‌گویی است. در انگلیسی Facetiousness، فرانسوی Facétieux و در لاتین Facetiae گفته می‌شود. هزل با ریشهٔ عربی، با کعِب و هذیان و سخریه هم‌معناست. در آیه ۱۴ سورهٔ الطارق، به این معنا آمده‌است: "و ما هو بالهزل" که گفته‌اند: «ای لیس بهذیان» یا «و ما هو باللّعب» و «ای لیس بالسُّخریة». معجم المصطلحات هزل را چنین تعریف کرده است: القول الخالی‌عن نِيَّةٍ، فلا يراد باللفظ معناه، لا الحقيقی، ولا المجازی. و
فلا يراد باللفظ معناه، لا الحقيقی، ولا المجازی. و من شواهده: انّه لقول الفصل ، و ما هو بالهزل (الطارق: 13 - 14) ومن شواهده حديث ‏أبی‌هُریره: "‏ثَلَاثٌ جِدُّهُنَّ جِدٌّ، وهَزْلُهُنَّ جِدٌّ : النِّكَاحُ، والطَّلَاقُ، والرَّجْعَةُ" أبو داود :2194. تعریف ادبی. حسین واعظ کاشفی در «"بدایع الافکار فی صنایع الاشعار»"، هزل را الفاظی دانسته که از نظر عقل درست و دقیق نباشد و تنها مایهٔ تفریح خاطر شود. مولانا جلال‌الدین محمد بلخی در دفتر چهارم مثنوی سروده که مضمونش این است: هزل با اینکه ظاهر زشت و شرم‌آور دارد، در
این است: هزل با اینکه ظاهر زشت و شرم‌آور دارد، در باطن نتیجه‌ای اخلاقی-اجتماعی می‌تواند داشته باشد یا تنبیهی: هزل فارسی. عبید زاکانی، اثیرالدین اخسیکتی، سوزنی سمرقندی، مختاری غزنوی، انوری، شهاب ترشیزی، فوق الدین یزدی(فوقی یزدی)، خاکشیر اصفهانی، مکرم اصفهانی و ایرج میرزا شاعران فارسی‌زبانی بودند که به هزل می‌پرداختند. در تذکره‌های فارسی نوشته‌شده در دوره سدهٔ دهم تا دوازدهم هجری، مانند: "تحفهٔ سامی" از سام میرزا صفوی، "هفت اقلیم" از امین احمد رازی، "نصرآبادی" از میرزا محمدطاهر نصرآبادی"آتشکده" از آذر بیگدلی
از میرزا محمدطاهر نصرآبادی"آتشکده" از آذر بیگدلی نمونه‌های بسیاری از هزل دیده می‌شود. سنایی را نخستین شاعری دانسته‌اند که سخن از هزل می‌گوید و آگاهانه این نوع شعر را در مفهومی جدا به کار می‌برد؛ حال آنکه هجو نیز می‌سروه است: سعدی در ابتدای "خبیثات و مجالس الهزل" دربارهٔ انگیزه‌اش از هزل‌سرایی نوشته‌است: «مرا ملزم کردند بعضی از بزرگان که تصنیف کنم برای ایشان کتابی در هزل به شیوهٔ سوزنی، من به ایشان جواب ندادم پس مرا تهدید کردند به کشتن. پس به خاطر آن پاسخ دادن امر او را و سرودم این بیت‌ها و من پناه می‌برم
امر او را و سرودم این بیت‌ها و من پناه می‌برم به خداوند بلندمرتبه از برای سرودن این هزلیات. این فصلی است به شیوهٔ هزل و این شیوه را بزرگان فضل ایراد نمی‌گیرند. برای اینکه هزل در کلام مانند نمک در غذاست. این کتاب مطایبه است و از خداوند توفیق می‌خواهم.» عطار نیشابوری نیز گویا از هزل گریزان بوده‌است و بیتی دارد «شعر مدح و هزل گفتن هیچ نیست/شعر حکمت به که در وی پیچ نیست.» عبید زاکانی در ابتدای "رسالهٔ دلگشا" نوشته‌است: «چنین گوید مؤلف این رساله… که فضیلتِ نُطق که شرفِ انسان بدان منوط است بر دو وجه است: یکی جد
که شرفِ انسان بدان منوط است بر دو وجه است: یکی جد و یکی هزل، و رحجان جد بر هزل از بیان و برهان مستغنی است و چنان‌که جدِّ دایم موجب ملال خاطر می‌باشد، هزل دایم نیز سبب استخفاف و کسرِ عرض می‌شود و قدما گفته باشند: جدِّ همه‌سال جان مردم بخورد/ هزلِ همه‌روزه آبِ مردم ببرد. اما اگر ارباب لطف از بهر دفعِ ملال و تفریح بال چنان‌که حکما فرموده‌اند که الهزلُ فی الکلام کالمِلحِ فی الطعام؛ زمانی به مطالعه نوعی از هزل ملتفت شوند و قول شاعر ر.ک. می‌گوید: اعتبار کنند و کار فرمایند. همانا معذور باشند و بزرگان در این معنیِ
فرمایند. همانا معذور باشند و بزرگان در این معنیِ این مقدار جایز داشته‌اند.» او در رسالهٔ "صدپند" نیز یادآوری می‌کند: «هزل را خوار مدارید و در هزلیان به چشم حقارت منگرید.» .
هَجْوْ در ادبیات، شعر یا نثری است که ضدِّ مدح باشد و برای مقاصد شخصی به‌کار رود. لحنی گزنده، صریح و گاه توهین‌آمیز دارد؛ اما اگر برای بیان دردهای اجتماعی-سیاسی به کار رود، با زبانی ملایم‌تر سروده می‌شود. هجو بر پایهٔ نقدِ گزنده و دردانگیز بنا می‌شود و گاهی به سرحدّ دشنام یا ریشخندِ مسخره‌آمیز و دردآور می‌انجامد؛ هرگونه تکیه و تأکید بر زشتی‌های وجودِ یک چیز – خواه به ادعا و خواه به حقیقت – هجوْ است. "هجویه" یا "هجونامه" نیز، شعر یا نثری است که بر پایهٔ هجو و دشنام کسی باشد. با توجه به تعریفِ ادبیِ هجو و
و دشنام کسی باشد. با توجه به تعریفِ ادبیِ هجو و تفاوتی که منتقدانِ ادبیات بینِ هجو و فحاشی قائلند، می‌توان تمام هرزه‌درایی‌ها و ناسزاگویی‌های رکیک را که به لکه‌دار شدنِ حیثیت و آبروی افراد منجر می‌شود، از قلمروِ هجو خارج کرد. مُهاجات هجویه‌های شاعران برای یکدیگر است. از جمله مهاجاتِ ابوالعلاء گنجوی (قرن ششم) و شاگردِ او و نیز مهاجاتِ خاقانی شروانی و رشیدالدین وطواط (متوفی ۵۷۳ ق) بسیار معروف است. ریشه‌شناسی. هجو واژه‌ای عربی است که معنی سرزنش‌کردن، بیهوده سخن‌گفتن، دشنام‌دادن، یاوه‌گفتن، نکوهیدن و عیب کسی
دشنام‌دادن، یاوه‌گفتن، نکوهیدن و عیب کسی را شمردن می‌دهد. lampoon به معنی "بیایید بنوشیم"، معنی معادل انگلیسی هجو است. معادل فرانسوی‌اش lampon است. ریشهٔ فعلی‌شان lamper، «به یک جرعه نوشیدن»، «زیاد نوشیدن» و «مست‌کردن» معنا دارد. ساختار. هجو معمولاً کوتاه بیان می‌شود (ایجاز)، زیرا کوتاه بودن سبب می‌شود بهتر در ذهن بماند. هجوها به دودستهٔ کلی مستقیم یا شخصی، غیرمستقیم یا سیاسی-اجتماعی بخش‌بندی می‌شود. هجو مستقیم آن است که شاعر به سبب فردی برای تهدید، تحقیر، انتقام، تخریب، کینه و حسد دشنام دهد؛ رذایل اخلاقی
انتقام، تخریب، کینه و حسد دشنام دهد؛ رذایل اخلاقی مخاطبش را یادآوری کند و با گستاخی به او حمله کند. در این حالت هجو در تقابل با مدح است. مدح شعری است که برای تمجید و تملق سروده می‌شود. در برخی موارد، انگیزهٔ هجوسرایی تلافی شاعر برای ناکامی از دریافت صله بود. هجو غیرمستقیم، دومین نوع هجو است که نزاهت هم نامیده می‌شود. این نوع هجو از غرض‌های فردی فراتر می‌رود و جنبه‌های سیاسی اجتماعی به خود می‌گیرد. این نوع هجو، نسبت به نوع اول، تأثیر بیشتری دارد، کمتر دشنام می‌دهد، مضمونی مؤثر دارد و سرودن آن مهارت ادبی
می‌دهد، مضمونی مؤثر دارد و سرودن آن مهارت ادبی بسیاری می‌خواهد. در ادبیات گوناگون. فارسی. هجوسرایی در ادبیات فارسی در قالب قطعه و قصیده برای اغراض شخصی یا سیاسی-اجتماعی به کار رفته‌است. محمدجعفر محجوب در کتاب "سبک خراسانی در شعر فارسی"، دیدگاهی دربارهٔ خاستگاه هجو فارسی بیان کرده‌است.منجیک ترمذی از نخستین شاعرانی است که عمدهٔ اشعارش در هجو است. در "مجمع الفضحا" دربارهٔ او نوشته شده که «مردی تیززبان، هزل‌آیین، تندطبع، زبان‌آور، بلیغ و نکته‌دان بود که کسی از تیر طعنش نرستی و از کمند هجوش نجستی، سینهٔ اهل
از تیر طعنش نرستی و از کمند هجوش نجستی، سینهٔ اهل کینه را به خدنگ هجا خستی و دست اهل زمان را به کمند هزل بستی.» "عزیرالله کاسب" در کتاب "چشم‌انداز تاریخی هجو" در فصل انگیزه‌ها در سیر هجا، ضمن شرح کاملی از هجویات و هجو سرایان فارسی در هر دورهٔ تاریخ ادبیات، شعری را که مردم خراسان در هجو اسد بن عبدالله می‌خواندند، از نخستین هجوهای شعر دری می‌داند. مکرم اصفهانی هجوسرایی معروفی بود که شعرهای خود را با لهجهٔ اصفهانی در روزنامهٔ صدای اصفهان چاپ می‌کرد. «او با طنز خاص خود برای بیداری می‌کوشید و به جنگ خرافات
طنز خاص خود برای بیداری می‌کوشید و به جنگ خرافات می‌رفت.» معروفترین شعر او هارون و لات نام دارد. عربی. هجو در ادبیات عربی پیشینه‌ای غنی دارد و به عصر جاهلی برمی‌گردد. می‌گویند شاعری به نام حطیئه ابتدا مردم زمان خود را هجو گفت. سپس زبان به هجو اعضای خانوادهٔ خود گشود و سرانجام آنگاه کسی را نیافت بهجاید، خود را هجو گفت. زن، از موضوعات هجو جاهلی بود. شاعران جاهلی، زنان را به چیزهای ساده، پست و گاه بی‌معنا تشبیه می‌کردند. هجوسرایی و مفاخره، پس از پیدایی اسلام، میان شاعران همچنان کم‌وبیش رواج داشت؛ در سده‌های
میان شاعران همچنان کم‌وبیش رواج داشت؛ در سده‌های اولیهٔ قمری، اخطل، فرزدق، جریر، بشار بن برد، ابن رومی، ابوتمام، متنبی و ابن بسام از هجوگویان مشهور بودند. «قِتال» هجوهای جنگی ادبیات عربی بود. در دورهٔ جاهلی، هر قبیله با گزنده‌ترین زبان، شعر می‌سرود. این شاعران به هنگام جنگ، پیشاپیش، جنگجویان خودی را به شور و شوق می‌آوردند. یونان باستان. ارسطو گفته که «آن‌ها که طبع بلند داشتند، افعال بزرگ و اعمال بزرگان را تصویر کردند. آن‌ها که طبعشان پست و فرومایه بود، به توصیف اعمال دونان و فرومایگان پرداختند. دسته‌ای
توصیف اعمال دونان و فرومایگان پرداختند. دسته‌ای اخیر هجویات سرودند و دستهٔ نخست سرودهای دینی و ستایش‌ها را.» در سده هفتم پیش از میلاد، آرخیلوخوس خطاب به لیکامبس، هجوی چنان قوی سرود که او و دخترانش خود را به دار آویختند. منظومهٔ مرگیتس هجویی نقد آمیز بود که اندازهٔ کمی از آن مانده‌است. ظاهراً موضوعش، سرگذشت‌نامهٔ فردی بیچاره به نام مرگوس بود که دانش بسیار اما نادرست داشت. ارسطو در کتاب "فن شعر" وقتی به خاستگاه طنز در کمدی کهن یونان می‌پردازد، از شعرپاره‌های نکوهش‌بار جادوگران یاد می‌کند که در آیینگان اقوام
نکوهش‌بار جادوگران یاد می‌کند که در آیینگان اقوام گوناگون یونان خطاب به ارواح خبیث خوانده می‌شد تا روح خبیثی که شخص، قبیله یا قومی را نفرین کرده بود از مکانی براند و باروری و زایندگی را بازگرداند. سیمونیدس نیز از شاعران هجو سرای یونان باستان بود. تنها اثر مانده از او، شعری هجو آمیز است. «جوهر وجود زنان را از جانوران گوناگونی مانند ماده‌خوک و ماده‌روباه و ماده‌سگ و ماده‌الاغ و قاقم ماده و مادیان و بوزینهٔ ماده سرشته‌اند، وجود برخی از ایشان خاک و آبِ دریاست و تنها نوع خوب این جنس، آن است که از طبیعت زنبور
و تنها نوع خوب این جنس، آن است که از طبیعت زنبور سرشته شده باشد.» نمونه شعر. نقل شده در کتاب المعجم فی المعاییر الاشعار العجم:
دستورِ خَط یا نظامِ نوشتاری یا رسم‌الخط یا دَبیره یک قرارداد است که برای نگارش مطالب به‌کار برده می‌شود. تفاوت دبیره‌ها در شیوهٔ برخورد یا تعبیر آن‌ها از مفهومی است که شیوهٔ نگارش کلمات در متن نسبت به یکدیگر به دست می‌دهد. دبیره روشی استاندارد را برای نوشتن خط یک زبان، نمایش می‌دهد. زمانی که بیش از یک خط برای نوشتن یک زبان موجود باشد، مانند زبان کردی، زبان اویغوری، زبان صربی و یا زبان اینوکتیتوت، ممکن است چند دبیره برای آن زبان موجود باشد. دبیره با نقاشی خط متفاوت است. سرهم‌نویسی، جدانویسی، حرف اضافه، حرف
متفاوت است. سرهم‌نویسی، جدانویسی، حرف اضافه، حرف ربط، واژه‌های چنداملایی، نشانه‌گذاری و املای وام‌واژه‌ها از مفاهیمی هستند که عامل‌های مشخص‌کنندهٔ دبیره‌ها به‌شمار می‌آیند.
لیندزی دی لوهان (به ؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده آمریکایی است. وی یک از چهره‌های سرشناس هالیوودی و زندگی‌اش پر از حادثه‌ها و حاشیه‌های گوناگون است. اعتیاد به الکل، مواد مخدر، سرقت و قمار و دادگاه‌های پیاپی، چیزهایی است که با زندگی این بازیگر سینمای هالیوود آمیخته است. او همواره یکی از خبرسازها است. او در سن ۱۷ سالگی جذاب‌ترین ستارهٔ سینمای هالیوود لقب گرفت است و در سال ۲۰۰۸ ردهٔ نهم مجلهٔ "ماکسیم" را در برترین‌های سال از آن خود دارد. لیندزی لوهان در سپتامبر ۲۰۰۸ میلادی، پیشنهاد ۷۰۰ هزار دلاری مجلهٔ "پلی‌بوی"
میلادی، پیشنهاد ۷۰۰ هزار دلاری مجلهٔ "پلی‌بوی" مبنی بر عریان شدن در شمارهٔ مخصوص ژانویه ۲۰۰۹ میلادی به مناسبت ۵۵ سالگی این مجله را رد کرد، اما نهایتاً در پی دریافت مبلغی معادل با یک میلیون دلار آمریکا، به صورت عریان و با گریم مریلین مونرو، در شمارگان ژانویه ۲۰۱۲ مجلهٔ "پلی‌بوی" ظاهر شد. زندگی. لیندسی لوهان در نیویورک به دنیا آمد و در مریک، لانگ آیلند بزرگ شد، لوهان شغل نمایش خودش را از کوچکی برای مدهای بچه‌گانهٔ مجله و آگهی‌های تلویزیونی شروع کرد، در سن ۱۰ سالگی وارد حرفهٔ بازیگری شد در سال ۲۰۰۴ لوهان
۱۰ سالگی وارد حرفهٔ بازیگری شد در سال ۲۰۰۴ لوهان همچنین وارد دنیای موسیقی شد لوهان یک خانه در بورلی هیلز کالیفرنیا دارد اما اکثر اوقات در نیویورک و در کنار خانواده‌اش است، مدل صورت پر لک و موهای بور آغاز کار لوهان برای فورد مدل در ۳ سالگی بود، چشم‌های آبی و موهای بلوند باعث تقاضاهای زیادی از لوهان شد که لوهان اولین کار خودش را پیدا کرد، پافشاری لوهان باعث شد که سرانجام بیش از ۱۰۰ چاپ از لیندزی برای تبلیغ‌های تویس ار چاپ شود. لینزدی لوهان اولین فرزند خود را از همسرش، بادر شاماس، به دنیا آورد. نام نوزاد پسر
از همسرش، بادر شاماس، به دنیا آورد. نام نوزاد پسر لوای است که یک نام عربی به معنای «سپر» یا «محافظ» است. گزیده فیلم‌شناسی. فهرست برخی از فیلم‌هایی که لیندزی لوهان در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته است:
کاروانسرای سه نخود اثری تاریخی، دیدنی و باستانی می‌باشد که در جنوب ایران بر سر راه ارتباطی شهرستان لار، شهرستان بستک به شهرستان بندر لنگه در غرب استان هرمزگان واقع شده‌است. این بنای تاریخی سازه‌ای سنگی با مصالح گچ و اندودهای ساروجی است که بنیان کاروانسرا را تشکیل داده‌اند. کاروانسرای سه نخود واقع در جادهٔ قدیمی لار، و از دو قسمت تشکیل شده‌است که مساحت آن‌ها با یکدیگر برابر است. این مکان در دورهٔ شاه عباس صفوی ساخته شده‌است و با ۴۰۰ سال قدمت جزء ابنیهٔ تاریخی شهر لار محسوب می‌شود. «کاروانسرای سه نخود» در
شهر لار محسوب می‌شود. «کاروانسرای سه نخود» در زمان قاجاریه توسط فردی از بزرگان شهر لار اداره و از آن برای تخلیهٔ بارهای شتر و انتقال کالا از لار به مناطق اطراف استفاده می‌شده‌است. اما پس از فوت او میان پسران او بر سر تصاحب ملک اختلاف افتاد و در نهایت تولیت آن به شخصی به نام حاج ملاعلی داده می‌شود.
حاج ابوتراب مظهری، در سال ۱۳۰۲ شمسی در شهرستان نهاوند متولد شد . وی در کودکی پدر خود را از دست داد و به همراه مادرش به گذر ایام پرداخت . در ابتدای نوجوانی به فراگیری شغل خیاطی مشغول شد و نان‌آور خانه گشت . در جوانی مدتی به تهران هجرت و سپس به شهرستان ملایر عظیمت نمود و در آنجا ساکن گشته و مشغول به فعالیت شد . با باز شدن کلاس‌های اکابر به دستور رضاشاه وی به این کلاس‌ها رفته و مدرک اکابر را کسب نمود. با ذوق و علاقه وافر وی به ادبیات مخصوصاً شعر و مطالعه کتب اشعار مختلف در خود قریحه شعری را حس نموده و شروع به
مختلف در خود قریحه شعری را حس نموده و شروع به سرودن شعر نمود که بیشتر در قالب غزل اشعار خود را می سرائید. وی بیش از هزار بیت شعر سرود که حاصل این فعالیت‌ها چاپ مجموعه اشعار وی در سال ۱۳۸۵ بود. وی در دهم اسفند ماه ۱۳۸۵ در ملایر به دلیل ابتلا به بیماری کلیوی دیده از جهان فرو بست .
بزنگان("bazangan")، مرکز دهستان گل‌بی‌بی و روستایی از توابع بخش مرزداران شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی است. و در فاصله ۱۰۰ کیلومتری شهر سرخس قرار دارد. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۶۹۷ نفر (۹۱۵ خانوار)است. موقعیت. این روستا در ۹۰ کیلومتری جنوب شرقی سرخس و در دامنه شمالی رشته کوه بزنگان و ۲ کیلومتری غرب راه مزداوند به چهچه قرار دارد. این روستا از توابع شهرستان سرخس است و در ۱۲۸ کیلومتری شرق مشهد در یک منطقه دشتی واقع شده‌ است. کوه بزنگان در ۴ کیلومتری جنوب کوه قره داغ و در ۶ کیلومتری غرب و
۴ کیلومتری جنوب کوه قره داغ و در ۶ کیلومتری غرب و جنوب غربی روستا قرار گرفته‌ است. آب و هوای آن معتدل خشک است در این روستا قلعه تاریخی بزنگان واقع شده‌ است که نشان از قدمت دیرینه روستا دارد. اولین ساکنین بزنگان طایفه موری‌ها (mouri) بوده‌اند. ریشه فامیل مروی مربوط به زادگاه اصلی‌شان شهر مرو است، که اکنون جزو کشور ترکمنستان می‌باشد. این شهر زمانی در قلمرو و جزو خاک ایران بود که در زمان حکومت قاجار از کشور ایران جدا گردیده است. آب و هوا. آب و هوای بزنگان معتدل و خشک است. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۰۲۰ متر و آب و
و خشک است. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۰۲۰ متر و آب و هوای آن معتدل و کوهستانی است. در این روستا قلعه تاریخی بزنگان واقع شده‌ است که نشان از قدمت دیرینه ان دارد.
منطقه سَلَمیه یکی از منطقه‌های استان حمات کشور سوریه است. مرکز این منطقه شهر سلمیه است. منطقه مصیاف به پنج ناحیه تقسیم شده‌است: (جمعیت بر پایه سرشماری رسمی ۲۰۰۴): منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
منطقه مُحَردِه یکی از منطقه‌های استان حمات کشور سوریه است. مرکز این منطقه شهر محرده است. منطقه محرده به پنج ناحیه تقسیم شده‌است: (جمعیت بر پایه سرشماری رسمی ۲۰۰۴): منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
منطقه سِقیلبیه (در نقشه‌های فارسی اشتباهاً صقیلبیه نیز نوشته‌اند) یکی از منطقه‌های استان حمات کشور سوریه است. مرکز این منطقه شهر سقیلبیه است. منطقه سقیلبیه به پنج ناحیه تقسیم شده‌است: (جمعیت بر پایه سرشماری رسمی ۲۰۰۴): منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
منطقه مَصیاف یکی از منطقه‌های استان حمات کشور سوریه است. مرکز این منطقه شهر مصیاف است. منطقه مصیاف به پنج ناحیه تقسیم شده‌است: (جمعیت بر پایه سرشماری رسمی ۲۰۰۴): منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.