payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و Agoras- (ἀγόρας-) که از کلمهٔ Agorá (ἀγορά) به معنای مجمع یا محل تجمع می‌آید و به فعل Agoreúō (ἀγορεύω) به معنای سخن گفتن در مجمع مربوط است، تشکیل شده است. بنابراین، این نام به فردی اشاره دارد که در میان مردم یا در مجمع سخنرانی می‌کند و دارای نفوذ کلام و رهبری است و این معنا با جایگاه او به عنوان یک حاکم و ساتراپ کاملاً همخوانی دارد. اطلاعاتی دربارهٔ آندراگور. شخصیت آندراگور پس از کشف سکه‌هایی با نام او در گنجینه آمودریا که در سال‌های ۱۸۷۸–۱۸۷۹ در نزدیکی رود آمودریا در شهر تاریخی تخت قباد (منطقه‌ای در
رود آمودریا در شهر تاریخی تخت قباد (منطقه‌ای در ناحیه شهر توس امروزی در جمهوری تاجیکستان) یافت شد، موضوع بحث‌های علمی طولانی شد. در روی این استاترها، نیم‌رخ مردی ریش‌دار به سمت راست با یک نوار در موهایش که در پشت سر مانند تاج حاکمان هلنیستی گره خورده، تصویر شده است. در پشت سکه، یک مرد با لباس جنگی بر روی یک کوادریگا در حال چهارنعل، و زیر آن نوشتار «ΑΝΔΡΑΓΟΡΟΥ» به زبان یونانی قرار دارد. همراه با این استاترها، تترادراخماهای نقره‌ای آندراگور با همان نوشتار در پشت سکه، اما با تصاویر متفاوت نیز کشف شد. محققان
پشت سکه، اما با تصاویر متفاوت نیز کشف شد. محققان سعی کردند داده‌های به‌دست‌آمده از سکه‌ها را با اطلاعات ژوستین دربارهٔ دو ساتراپ پارت با نام آندراگور مطابقت دهند. در یک بخش از اثر تاریخی خود، ژوستین اشاره می‌کند که «اسکندر پس از تسخیر پارتی‌ها، آندراگور را که از اشراف پارسی بود به عنوان ساتراپ ("praefectus") آن‌ها منصوب کرد؛ پادشاهان بعدی پارت از نسل او بودند» (XII. 4, 12). در بخش دیگر، ژوستین می‌گوید که پارتی‌ها برای اولین بار در طول نخستین جنگ پونی (۲۶۴–۲۴۱ پیش از میلاد) در کنسولگری لوسیوس مانلیوس ولسو و
پیش از میلاد) در کنسولگری لوسیوس مانلیوس ولسو و مارکوس آتیلیوس رگولوس (XLI. 4, 3) از دولت سلوکی جدا شدند، که با ۲۵۶ پیش از میلاد مطابقت دارد. سپس ژوستین می‌افزاید که «در همان زمان، دیودوت، حاکم هزار شهر باختری نیز از [مقدونیان] جدا شد و خود را پادشاه نامید؛ به دنبال این مثال، مردم سراسر شرق از مقدونیان جدا شدند» (XLI. 4, 5). پس از آن، ژوستین داستان را ادامه می‌دهد که چگونه اشک (آرساس)، «فردی از تبار نامعلوم، اما با شجاعت ثابت شده» (XLI. 4, 6)، پس از اطلاع از شکست پادشاه سلوکوس دوم در آسیای صغیر، به پارت
از شکست پادشاه سلوکوس دوم در آسیای صغیر، به پارت حمله کرد، حاکم آن، آندراگور را شکست داد و کشت و قدرت را بر پارتیان به دست گرفت (XLI. 4, 7). رویدادهای مربوط به نخستین اشاره ژوستین به آندراگور به دهه ۲۰ سده چهارم پیش از میلاد بازمی‌گردد، در حالی که قتل آندراگور به دهه ۴۰ یا حتی ۳۰ سده سوم پیش از میلاد مربوط است. منبع اطلاعاتی دیگری دربارهٔ آندراگور، کتیبه‌ای از منطقه گرگان (هیرکانی) است که از طرف شخصی به نام اِواندر، یک مقام سلوکی عالی‌رتبه، نوشته شده است. اِواندر در این کتیبه به زیردستان خود، آندراگور و
اِواندر در این کتیبه به زیردستان خود، آندراگور و آپولودوت، دربارهٔ آزادی یک برده به نام هرمئوس اشاره می‌کند. با توجه به اینکه نام آندراگور در کتیبه قبل از آپولودوت ذکر شده، احتمالاً او مقام بالاتری در اداره این منطقه، که بخشی از هیرکانی بود، داشته و می‌توانست ساتراپ هیرکانی باشد (که در دولت سلوکی با پارت یک ساتراپی واحد را تشکیل می‌داد). این کتیبه تاریخ دقیقی ندارد، اما با نوشته «برای خاطر پادشاه آنتیوخوس و ملکه استراتونیس و فرزندان [آنها]» به پایان می‌رسد که این امکان را می‌دهد آن را به دوره ۲۸۱–۲۶۱ پیش
که این امکان را می‌دهد آن را به دوره ۲۸۱–۲۶۱ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کنیم. بر این اساس، نتیجه‌گیری می‌شود که آندراگور در این دوره، احتمالاً ساتراپ پارت و هیرکانی بوده است. ذکر فرزندان پادشاه (به جای یک پسر بزرگ‌تر) در کتیبه، این امکان را فراهم می‌کند که در زمان نگارش آن، هر دو پسر او، سلوکوس و آنتیوخوس، در حکومت با آنتیوخوس یکم شریک بوده‌اند که این امر تقریباً بین آوریل و اکتبر ۲۶۶ پیش از میلاد رخ داده است؛ بنابراین، پیام اِواندر را می‌توان به ۲۶۶ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کرد، که این قدیمی‌ترین اشاره به
میلاد تاریخ‌گذاری کرد، که این قدیمی‌ترین اشاره به آندراگور است. مناقشه پیرامون آندراگور. پس از کشف سکه‌های آندراگور، مناقشه‌ای در محافل علمی درگرفت (که تا امروز نیز ادامه دارد) در مورد زمان ضرب آن‌ها و نسبت دادن داده‌های عددی به‌دست‌آمده با اطلاعات ژوستین. نظرات دانشمندان به دو گروه اصلی تقسیم شد. باستان‌شناس و سکه‌شناس انگلیسی، ، اولین کسی بود که اظهار داشت سکه‌های آندراگور متعلق به ساتراپ سابق سلوکی پارت (معاصر با سلوکوس یکم یا جانشینانش آنتیوخوس یکم و آنتیوخوس دوم) است که به استقلال دست یافت و برای
و آنتیوخوس دوم) است که به استقلال دست یافت و برای بزرگداشت آن، شروع به ضرب استاترهای طلایی و تترادراخماهای نقره‌ای خود کرد. این نظر گاردنر توسط مورخ آلمانی عهد عتیق، اولریش ویلکن، تأیید شد. سایر محققان (ا. کانینگهام، ای. رپ‌سن، ) بر این باور بودند که این سکه‌ها توسط آندراگور ضرب شده‌اند که به گفته ژوستین، توسط خود اسکندر مقدونی به عنوان ساتراپ پارت منصوب شده بود. برخی نیز وجود داشتند که به‌طور کلی ارتباط سکه‌های آندراگور را با ساتراپ‌های پارت ذکر شده توسط ژوستین رد می‌کردند و معتقد بودند که آن‌ها توسط
ژوستین رد می‌کردند و معتقد بودند که آن‌ها توسط آندراگور دیگری ضرب شده‌اند و لزوماً در پارت نبوده است (ج. هیل، و. تارن، ن. دیبوایز). با گذشت زمان، نظریه پ. گاردنر در مورد ساتراپ پارت، آندراگور، که در اواسط سده سوم پیش از میلاد از امپراتوری سلوکی جدا شد و سکه‌هایی با نام خود ضرب کرد، طرفداران بیشتری در میان محققان هلنیسم پیدا کرد و اکنون تقریباً به یک نظریه غالب تبدیل شده است. این امر تا حد زیادی به دلیل اثبات نادرستی کامل اطلاعات ژوستین در مورد این مسئله بود که گفته بود "آندراگور از اشراف پارسی است که
بود که گفته بود "آندراگور از اشراف پارسی است که پادشاهان بعدی پارت از نسل او بودند". این بخش با داده‌های مربوطه از اثر آریان و همچنین با اطلاعات خود ژوستین دربارهٔ حاکمان پارت پس از مرگ اسکندر مقدونی، که در جای دیگری از اثرش آمده، ناسازگار است. ناپایداری ادعای ژوستین در مورد ساتراپ آندراگور که توسط اسکندر مقدونی منصوب شده بود، حتی پیش از کشف گنجینه آمودریا، توسط بنیان‌گذار مطالعه سیستماتیک هلنیسم، یوهان گوستاف دروزن نیز مورد توجه قرار گرفته بود. زندگی‌نامه احتمالی. ارتباط کتیبه اِواندر از منطقه گرگان
احتمالی. ارتباط کتیبه اِواندر از منطقه گرگان (هیرکانی) که در آن نام آندراگور ذکر شده، با یک منبع خط میخی نسبتاً جدید که به عنوان حاکمان مشترک پادشاه آنتیوخوس یکم، دو پسر او را به جای یک پسر ذکر می‌کند، به محقق روسی معاصر در مورد پارت، ا.س. بالاخوانتسف، امکان داد تا کتیبه گرگان را به سال ۲۶۶ پیش از میلاد تاریخ‌گذاری کند؛ بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که قدیمی‌ترین ذکر تاریخ‌دار از آندراگور مربوط به سال ۲۶۶ پیش از میلاد است. در این کتیبه، آندراگور به عنوان ساتراپ ذکر نشده و خود کتیبه در قلمرو هیرکانی تاریخی،
ذکر نشده و خود کتیبه در قلمرو هیرکانی تاریخی، و نه پارت، کشف شده است. بر اساس مجموعه اطلاعات موجود، باستان‌شناسان-شرق‌شناسان داخلی، ا.م. دیاکونوف و ی.و. زی‌مال در کار مشترک سال ۱۹۸۸ خود، این نظریه را مطرح کردند که آندراگور که توسط ژوستین ذکر شده، در دوران حکومت آنتیوخوس یکم، یعنی قبل از ۲۶۱ پیش از میلاد، ساتراپ سلوکی پارت و هیرکانی شد. در دوره تضعیف قدرت سلوکیان، آندراگور از دولت آن‌ها جدا شد (همزمان یا کمی پس از جدایی ساتراپ باختر، دیودوت) و در سال ۲۴۷ پیش از میلاد (بلافاصله پس از مرگ آنتیوخوس دوم) شروع
از میلاد (بلافاصله پس از مرگ آنتیوخوس دوم) شروع به ضرب سکه‌هایی با نام خود کرد که در دوران هلنیستی فقط حاکمان کاملاً مستقل می‌توانستند چنین کاری انجام دهند. با توجه به نوشتار روی سکه‌های باقی‌مانده آندراگور، او نتوانست خود را پادشاه اعلام کند. در دهه ۳۰ از سده سوم پیش از میلاد، پرنی‌ها به پارت حمله کردند، آندراگور شکست خورد و توسط اشک یکم کشته شد، همان‌طور که ژوستین روایت می‌کند. برخی از محققان، برای مثال ن. دیبوایز، ارتباط سکه‌های آندراگور را با آخرین ساتراپ سلوکی پارت نمی‌پذیرند و معتقدند که آندراگور ذکر
سلوکی پارت نمی‌پذیرند و معتقدند که آندراگور ذکر شده توسط ژوستین سکه مخصوص به خود را ضرب نکرده و تا آخرین لحظه به سلوکیان وفادار باقی ماند تا اینکه در جریان شورش در پارت به رهبری برادران پرنی، سرنگون و کشته شد. ا.س. بالاخوانتسف به نتایج مشابهی رسید، او آندراگور را با پسر کوچک‌تر آندروکلس، پادشاه شهر آماتوس قبرس، یکی دانست که به همراه دیگر پادشاهان قبرسی در سال ۳۳۲ پیش از میلاد به اسکندر مقدونی پیوست. طبق این نظریه، آندراگور، مانند بسیاری از قبرسی‌هایی که به خدمت اسکندر بزرگ و جانشینانش درآمدند، در باختر
به خدمت اسکندر بزرگ و جانشینانش درآمدند، در باختر قرار گرفت که از سال ۳۲۱ پیش از میلاد تحت حکومت ساتراپ مقدونی، استاناسور، که او نیز از یکی از دولت‌شهر قبرس بود، قرار داشت. پس از مرگ استاناسور در سال ۳۱۶ پیش از میلاد، آندراگور می‌توانست یکی از مدعیان قدرت بر باختر باشد (همزمان با شخصی به نام سوفیتس)، و برای بزرگداشت این امر، سکه‌هایی با نام خود ضرب کرده باشد.
نازُک‌نِی یا فیبولا استخوانی است که هم‌راستا با استخوان درشت‌نی ساق پا و در سمت خارج آن قرار دارد و میان زانو و مچ پا قرار گرفته‌است. در ساختار مچ پا سه استخوان درشت‌نی، نازک‌نی و قاپی شرکت دارند که توسط رباط‌هایی مثل رباط دالی، رباط قاپی‌نازک‌نئی (تالوفیبولار) پیشین و پسین و غیره پشتیبانی می‌شوند. توصیف. نازک‌نی استخوانی تقریباً هم‌طول درشت‌نی ولی نازک‌تر از آن است که در کنار درشت‌نی قرار گرفته است. بالاترین و پایین‌ترین قسمت نازک‌نی یعنی پهنه استخوان (متافیز)، حجیم‌تر از وسط آن است. پهنه بالایی نازک‌نی را
حجیم‌تر از وسط آن است. پهنه بالایی نازک‌نی را سر نازک‌نی می‌نامند. سر نازک‌نی در کنار لقمه (کندیل) بیرونی درشت‌نی قرار گرفته و مفصل درشت‌‌نئی‌نازک‌نئی (تیبیوفیبولار) بالایی را می‌سازد. پهنه (متافیز) پایینی نازک‌نی در واقع قوزک بیرونی را می‌سازد. قوزک خارجی و سر نازک‌نی هر دو در زیر پوست قابل لمس هستند. سطح داخلی قوزک خارجی با سطح خارجی استخوان قاپ (تالوس) مفصل می‌شود. کمی بالاتر از سقف درشت‌نی، استخوان نازک‌نی در یک فرورفتگی مقعر که در سطح خارجی استخوان درشت‌نی است قرار گرفته و مفصل درشت‌‌نئی‌نازک‌نئی
درشت‌نی است قرار گرفته و مفصل درشت‌‌نئی‌نازک‌نئی زیرین را می‌سازد که به آن بند (سندسموز) درشت‌‌نئی‌نازک‌نئی هم می‌گویند.
مرکز ملی منابع پژوهشی ایالات متحدهٔ آمریکا مشهور به NCRR، یکی از اعضای مؤسسات ملی بهداشت ایالات متحدهٔ آمریکا (مشهور به NIH) است. وظیفهٔ این مرکز فدرال رهبری و نظارت بر منابع تحقیقات علوم و فناوری در حیطهٔ علوم پزشکی و زیست شناسی است. دفاتر این مؤسسه که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد در جنوب ایالت مریلند واقع شده‌است.
مؤسسه ملی تحقیقات پرستاری ایالات متحده آمریکا مشهور به NINR، یکی از اعضای موسسات ملی بهداشت ایالات متحده آمریکا (مشهور به NIH) می‌باشد. وظیفه این مرکز فدرال رهبری و نظارت بر تحقیقات علوم و فناوری در حیطه پرستاری می‌باشد. دفاتر این مؤسسه که در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد در جنوب ایالت مریلند واقع گردیده‌است.
سامانه‌های خطّی یا سیستم‌های خطّی به سامانه‌هایی گفته می‌شود که رفتارهای خطی از خود نشان بدهند. مشخصه سیستم‌های خطی این است که خروجی آن‌ها به صورت خطی به ورودی وابسته است و تغییر خطی در ورودی باعث ایجاد تغییر در خروجی به همان صورت خواهد شد. تعریف. از بین تمامی تعاریف انجام شده برای سامانه‌های خطی، شاید ساده‌ترین و در عین حال جامع‌ترین آن‌ها را بشود این‌گونه بیان نمود: سامانه‌های خطی سامانه‌هایی هستند که عمل‌کرد آن‌ها به حالت آن‌ها بستگی نداشته باشد. رفتارهای خطی. در آنالیز و تجزیه خطی پدیده‌ها،فرض بر این
خطی. در آنالیز و تجزیه خطی پدیده‌ها،فرض بر این است که هر اثری را می‌شود به‌طور روشن به سوی گذشته پی‌گیری نمود، و به طریقی بی‌ابهام، به علت ایجادگر آن رسید. رفتارهای غیر خطی. مقالهٔ اصلی: رفتارهای غیر خطی
لوئویانگ (به چینی: 洛陽 به انگلیسی: Luoyang) یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱،۳۸۵٬۶۸۷ نفر تخمین زده شده‌است. جمعیت آن با حومه بیش از شش میلیون و سیصد هزار نفر است. لوئویانگ در استان هنان در جنوب شرقی چین است. تاریخچه. منطقه بزرگ لوئویانگ از اواخر دوره نوسنگی سرزمینی مقدس بوده‌است. این منطقه در برخوردگاه رودخانه لو و رودخانه یی به عنوان مرکز جغرافیایی چین در نظر گرفته می‌شد. به دلیل این جنبه مقدس، چندین شهر - که به‌طور کلی به آنها «لوویانگ» گفته می‌شود - در این منطقه
کلی به آنها «لوویانگ» گفته می‌شود - در این منطقه ساخته شده‌اند. "دودمان شیا": در سال ۲۰۷۰ قبل از میلاد، پادشاه دودمان شیا، تای کانگ، پایتخت شیا را به برخوردگاه رودهای لو و یی منتقل کرد و نام این شهر را ژنوکسون گذاشت. "دودمان شانگ": در سال ۱۶۰۰ پیش از میلاد، تانگ از دودمان شانگ، جیه واپسین پادشاه دودمان شیا را شکست داد و بوی باختری را ساخت، پایتختی جدید در کرانه رودخانه لو. ویرانه‌های این شهر در استان لوویانگ واقع شده‌است. "دودمان ژو": در ۱۰۳۶ پیش از میلاد یک شهرک به نام چنگژو (成 周) توسط دوک ژو برای
میلاد یک شهرک به نام چنگژو (成 周) توسط دوک ژو برای بازماندگان دستگیر شده اشراف دودمان شانگ ساخته شد. دوک همچنین نه دیگ سه‌پایه را از پایتخت دودمان ژو در هاوجینگ به چنگژو منتقل کرد. دومین پایتخت ژو غربی، وانگچنگ در ۱۵ کیلومتری غرب چنگژو ساخته شد. وانگچنگ در سال ۷۷۱ پیش از میلاد پایتخت دودمان خاوری ژو شد. پایتخت خاندان شرقی ژو در سال ۵۱۰ پیش از میلاد به چنگژو منتقل شد. پس از سالها، پایتخت سلسله هان شرقی، لوئویانگ، بر فراز چنگژو ساخته شد. لوئویانگ مدرن بر روی ویرانه‌های وانگچنگ ساخته شده‌است که امروزه نیز در
ویرانه‌های وانگچنگ ساخته شده‌است که امروزه نیز در پارک وانگچنگ قابل مشاهده است. "دودمان چین": لو بووی، نخست وزیرِ نخستین شاهِ دودمان چین یعنی چین شی هوانگ، لوئویانگ را به عنوان یک نشان بزرگ به هدیه گرفت. لو برنامه‌هایی را برای توسعه و زیباسازی لوئویانگ آغاز کرد. "دودمان هان": گفته می‌شود که لیو بانگ بنیادگذار پادشاهی هان از لوئویانگ دیدن کرد و در نظر داشت این شهر را پایتخت خود قرار دهد اما توسط وزیران خود متقاعد شد که نظر خود را به ژیان معطوف کند. در ۲۷ نوامبر سال ۲۵ میلادی لوئویانگ توسط امپراتور گوانگ وو
سال ۲۵ میلادی لوئویانگ توسط امپراتور گوانگ وو به عنوان پایتخت دودمان هان شرقی اعلام شد. دیوارهای شهر، مستطیلی با درازای ۴ کیلومتری جنوب به شمال و پهنای ۲٫۵ کیلومتری باختر به خاور تشکیل می‌داد که رودخانه گو، (شاخه ای از رودخانه لو) در بیرون از دیوارهای شمال شرقی قرار می‌گرفت. کاخ جنوبی مستطیل شکل و کاخ شمالی ۳ کیلومتر از هم فاصله داشتند و و با یک راه پوشیده شده به هم پیوند داده می‌شدند. پرستشگاه، دانشگاه، رصدخانه. در سال ۲۶، مهراب خدایان خاک و دانه‌ها، مهراب بهشت و پرستشگاه بنیادگذار برجسته؛ «امپراتور گائو
بهشت و پرستشگاه بنیادگذار برجسته؛ «امپراتور گائو از هان سابق» افتتاح شد. دانشگاه سلطنتی در سال ۲۹ ترمیم شد. در ۴۸، کانال یانگ پایتخت را به رود لو پیوند داد. در سال ۵۶، رصدخانه اصلی شاهنشاهی ساخته شد. شاهزاده اشکانی مبلغ آیین بودایی. برای چندین سده، لوئویانگ نقطه کانونی چین بود. در سال ۶۸ میلادی، پرستشگاه اسب سفید، نخستین پرستشگاه بودایی در چین، در لوویانگ پایه گذارده شد. این پرستشگاه هنوز وجود دارد، گرچه معماری ای که امروز می‌بینیم، عمدتاً بجا مانده از سده شانزدهم است. شاهزاده اشکانی آن شیء گائو یکی از
شانزدهم است. شاهزاده اشکانی آن شیء گائو یکی از نخستین راهب‌هایی بود که بودیسم را در لویانگ گستراند. جاده ابریشم. سفیرْ بانچائو جاده ابریشم را در دودمان هان خاوری بازسازی نمود و این کار لوئویانگ را آغازگاه جاده ابریشم کرد. نخستین سفیر. در سال ۱۶۶، نخستین مأمور رومیان، فرستاده شده توسط مارکوس آئورلیوس پس از رسیدن از طریق دریا به فرمانداری رنان (که امروزه در ویتنام مرکزی است) به لوویانگ رسید. شورش و هرج و مرج. در اواخر سده ۲ چین به آنارشی نزول یافت:
بائوتو (به زبان مغولی: ، به لاتین: Buɣutu qota، معادل سیریلیک: Бугат хот)(به چینی: 包头市، به پین‌یین: Bāotóu Shì) یک شهر در سطح ولایت در جمهوری خلق چین است که در مغولستان داخلی واقع شده‌است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱٬۳۲۳٬۵۶۵ نفر تخمین زده شده است. جمعیت آن با حومه بیش از یک میلیون و هفتصد و پنجاه هزار نفر است. بائوتو بزرگترین شهر مغولستان داخلی در شمال چین است.
نگارخانه آرتور سکلر تأسیس ۱۹۸۲، یکی از مراکز فرهنگی در شهر واشینگتن، دی.سی. پایتخت ایالات متحده آمریکا است. این موزه متعلق به مؤسسه اسمیتسونین است و در کنار نگارخانه هنر فریر قرار دارد. نگارخانه آرتور سکلر دارای مجموعه بزرگی از آثار مربوط به تاریخ ایران باستان و تاریخ ایران پس از اسلام از جمله بشقاب شاپور است.
هاندان (به چینی: 邯鄲 به انگلیسی: Handan) یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱،۳۶۸٬۷۲۴ نفر تخمین زده شده است . جمعیت آن با حومه حدود هشت میلیون و پانصد هزار نفر است . هاندان جنوبی‌ترین شهر استان هه‌بیدر شرق چین است.
موزه ملی هوافضای یکی از مراکز فرهنگی ایالات متحده آمریکا است. این موزه ملی در شهر واشنگتن قرار دارد. این موزه متعلق به موسسه اسمیتسونین است. معمار این بنا گیو اوباتا است.
ویکتوریا سیتی یا شیانگ گانگدائو یک منطقه شهری در کشور چین و در منطقه هنگ کنگ است. این شهر که بیشتر با نام ویکتوریا سیتی شناخته می‌شود یکی از نخستین مناطق هنگ کنگ بود که پس از اشغال توسط بریتانیا در سال ۱۸۴۲ به‌صورت منطقه مسکونی و شهری درآمد. امروزه این شهر، بخشی از کلانشهر هنگ کنگ به حساب می‌آید. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی ۱٬۳۱۰٬۲۷۲ نفر برآورد شده است.
موزه و بوستان مجسمه هرش‌هورن یکی از مراکز فرهنگی ایالات متحده آمریکا است. این موزه متعلق به مؤسسه اسمیتسونین است.
ووکسی (به چینی: Wuxi، به انگلیسی: Wuxi) یکی از شهرهای جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال 2023 حدود 7495000 نفر تخمین زده شده است. Wuxi در استان جیانگ سو در شرق چین واقع شده است. این شهر به شانگهای کوچک معروف
موزه ملی تاریخ آمریکا یکی از مراکز فرهنگی ایالات متحده آمریکا است. این موزه متعلق به مؤسسه اسمیتسونین است.
آنشان (به چینی: 鞍山 به انگلیسی: Ānshān) یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱،۱۹۰،۸۱۰ نفر تخمین زده شده است . جمعیت آن با حومه بیش از سه میلیون و پانصد و هشتاد هزار نفر است . آنشان سومین شهر بزرگ استان لیائونینگ در شمال شرقی چین است.
موزه ملی پستی یکی از مراکز فرهنگی ایالات متحده آمریکا است. این موزه متعلق به مؤسسه اسمیتسونین است.
شوژو (به چینی: 徐州 به انگلیسی: Xuzhou) یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱٬۲۷۴٬۵۹۳ نفر تخمین زده شده‌است. جمعیت آن با حومه بیش از نه میلیون و صد هزار نفر است. شوژو در استان جیانگ‌سو در شرق چین قرار گرفته‌است. نام تاریخی آن پنگ چنگ Pengcheng بوده‌است.
پارک ملی جانورشناسی اسمیتسونین یکی از مراکز فرهنگی ایالات متحده آمریکا است. این موزه متعلق به موسسه اسمیتسونین است. این دو مرکز بیش از 2700 حیوان از 390 گونه مختلف را در خود جای داده است.شاخه یادگیری و تعامل دیجیتالی موزه، تجربیات چند رسانه ای را تولید خواهد کرد.
فوژوو (به چینی: 福州 به انگلیسی: Fuzhou) (نیز: فوژو، فوجو، یا فوجو) یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین است. جمعیت آن در سال ۲۰۰۸ میلادی برابر ۱،۲۲۵،۳۸۳ نفر تخمین زده شده است . جمعیت آن با حومه بیش از شش میلیون و ششصد هزار نفر است . فوژوو در استان فوجیان در جنوب شرقی چین قرار گرفته است و شهری ساحلی است.
شِنژِن (به چینی: 深圳؛ تلفظ ماندارین: [ʂə́n.ʈʂə̂n] به پین‌یین: Shēnzhèn)، یکی از شهرهای کشور جمهوری خلق چین در استان گوانگ‌دونگ در جنوب شرقی چین و در همسایگی هنگ کنگ و ساحل شرقی رودخانه مروارید قرار گرفته‌است. شنزن تا قبل از سال ۱۹۷۹ یک بندر کوچک در شهرستان Bao'an بود که پس از سال ۱۹۸۰ شنزن به عنوان اولین منطقه ویژه اقتصادی چین تأسیس شد که حجم زیادی از بار وارداتی چین به مناطق دیگر جهان از این شهر انجام می‌شود و جمعیت این شهر نیز رو به افزایش است و جمعیت ثبت شده شنزن در سال ۲۰۱۷ حدود ۱۲٬۹۰۵٬۰۰۰ نفر بوده ولی
شده شنزن در سال ۲۰۱۷ حدود ۱۲٬۹۰۵٬۰۰۰ نفر بوده ولی پلیس و مقامات محلی جمعیت را با احتساب جمعیت متغیر حدود ۲۰ میلیون نفر تخمین می‌زنند. شنزن در فهرست مراکز جهانی مالی ۲۰۱۹ در رتبه ۹ قرار دارد. شنزن سومین بندر بزرگ کانتینر در جهان است. این شهر یک مرکز برتر جهانی فناوری است که توسط رسانه‌ها دره سیلیکون چین لقب گرفته‌است. همچنین دفتر مرکزی شرکت‌های بی شمار چند ملیتی مانند جی‌ایکس‌دی، وانکه، هایترا، سی‌آی‌ام‌سی، اس‌اف اکسپرس، شنژن ایرلاینز، چاینا نپستار، هاسی، بانک پینگ آن، پینگ ان، بانک بازرگانان چین، گروه
بانک پینگ آن، پینگ ان، بانک بازرگانان چین، گروه اورگرند، تنسنت، زد‌تی‌ئی، وان‌پلاس، هواوی، دی‌جی‌آی و بی‌وای‌دی و شرکت فاکس‌کان در این شهر قرار دارد. بر مبنای آخرین داده های جغرافیایی کلانشهر شنژن ۸۱ کیلومتر درازا دارد. از لحاظ گویش، مردم شنزن به زبان چینی ماندارین صحبت می‌کنند البته، بومی‌های این شهر گویش‌های مربوط و مخصوص به خودشان را دارند. رخدادِ رانشِ زمین. در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۵ در شنژن، رانشِ زمین روی داد که منجر به ناپدیدیِ ۲۵ زن و ۵۱ مرد شد. در این رخداد، چندین ساختمانِ مسکونی به تمامی به زیرِ زمین رفت
چندین ساختمانِ مسکونی به تمامی به زیرِ زمین رفت و دفن شد. دهکدهٔ فرهنگ در شنزن یکی از جاذبه‌های مشهور این شهر است که دارای مساحت بسیار زیادی است. در این دهکدهٔ بسیار بزرگ، در حدود ۵۶ خانه به سبک چینی اما عجیب و غریب ساخته شده که در ۲۴ روستای نمادین قرار گرفته‌است. این روستاهای نمادین و خانه‌های عجیب و غریب در واقع نمادی از چین و ملیت‌هایی است که در آن زندگی می‌کنند. رفتن به دهکدهٔ فرهنگ در شنزن و معرفی کامل آن برای کسانی مناسب است که می‌خواهند با آداب و رسوم این شهر به صورت کامل آشنا شوند به شدت توصیه
رسوم این شهر به صورت کامل آشنا شوند به شدت توصیه می‌شود. این نام زیبا و جذاب، در واقع اسم یکی از جاذبه‌های شهر شنزن در چین است. این پارک موضوعی در واقع اشاره به این دارد که تنها در یک بعد مکانی مشخص، جاذبه‌های تأثیرگذار جهان را به خوبی معرفی نماید. این پارک که یکی از بزرگ‌ترین پارک‌های کشور چین است در سال ۱۹۹۴ میلادی ساخته و افتتاح شد و از آن زمان تبدیل به یکی از جاذبه‌های بسیار دیدنی این شهر چینی شد. در این پارک معرفی دیدن‌ترین جاذبه‌های هر شهر با معروف‌ترین جاذبهٔ آن صورت می‌گیرد. بودن در این پارک مثل
جاذبهٔ آن صورت می‌گیرد. بودن در این پارک مثل این است که کل جهان را گشته‌اید. جغرافی. شنژن تقریباً از مرزهای اداری شهرستان تاریخی بائوآن پیروی می کند. بخش جنوبی شهرستان بائوآن پس از جنگ های تریاک بخشی از هنگ کنگ بریتانیا شد، در حالی که روستای شنژن در مرز بود. ایستگاه راه‌آهن شنژن آخرین ایستگاه در بخش چینی راه‌آهن کولون-کانتون بود و اقتصاد شنژن رشد کرد و تا سال 1979 به یک شهر تبدیل شد. شنژن در دلتای رودخانه مروارید واقع شده است که از جنوب با هنگ کنگ، از شمال و شمال شرقی با هویژو، از شمال و شمال غرب با
شمال و شمال شرقی با هویژو، از شمال و شمال غرب با دونگوان همسایه است. لینگدیانگ و رودخانه مروارید در غرب و خلیج میرس در شرق و تقریباً 100 کیلومتر (62 مایل) جنوب شرقی مرکز استان گوانگژو. در پایان سال 2017، جمعیت ساکن شنژن 12،528،300 نفر بوده است که از این تعداد جمعیت ثبت شده 4،472،200 نفر، جمعیت اداری واقعی بیش از 20 میلیون نفر بود. بخشی از منطقه ساخته شده دلتای رودخانه مروارید با 44,738,513 سکنه را تشکیل می دهد که در 9 شهرداری (از جمله ماکائو) پراکنده شده است. طول این شهر از شرق به غرب 81.4 کیلومتر است و
است. طول این شهر از شرق به غرب 81.4 کیلومتر است و کوتاه ترین بخش از شمال به جنوب 10.8 کیلومتر است. بیش از 160 رودخانه یا کانال از شنژن عبور می کنند. 24 مخزن در محدوده شهر با ظرفیت کل 525 میلیون تن وجود دارد. رودخانه های قابل توجه در شنژن شامل رودخانه شنژن، رودخانه Maozhou و رودخانه Longgang است. آب و هوا. اگرچه شنژن تقریباً یک درجه در جنوب استوایی سرطان واقع شده است، اما به دلیل طوفان سیبری دارای آب و هوای نیمه گرمسیری گرم، متاثر از باران های موسمی و مرطوب (Köppen Cwa) است و آب و هوای این شهر نسبتاً به آب
(Köppen Cwa) است و آب و هوای این شهر نسبتاً به آب و هوای گرمسیری نزدیک است. زمستان ها در این شهر معتدل و نسبتاً خشک است که تا حدی به دلیل نفوذ دریای چین جنوبی است و وضعیت یخبندان در این شهر بسیار نادر است. وضعیت هوایی مه آلود در زمستان و بهار بسیار دیده می‌شود و حدود 106 روز در سال مه آلود گزارش می‌شود. اوایل بهار ابری ترین زمان سال است و بارندگی در آوریل شروع به افزایش چشمگیری می کند. فصل بارانی تا اواخر سپتامبر و اوایل اکتبر ادامه دارد.با محاسبه‌ی درصد احتمالی آفتاب ماهانه این شهر سالانه 1853 ساعت آفتاب
آفتاب ماهانه این شهر سالانه 1853 ساعت آفتاب روشن دریافت می کند. شدت بادهای موسمی در ماه های تابستان به اوج خود می رسد و شهر نیز شرایط بسیار مرطوب و گرمی را تجربه می کند. تنها 2.4 روز با دمای 35 درجه سانتیگراد (95 درجه فارنهایت)+ وجود دارد. این منطقه مستعد باران سیل آسا نیز است، با 9.7 روز که 50 میلی متر (1.97 اینچ) یا بیشتر بارندگی دارد، و 2.2 روز حداقل 100 میلی متر (3.94 اینچ) است. روزهای پایانی پاییز خشک است. میانگین بارندگی سالانه حدود 1933 میلی‌متر (76 اینچ) است که برخی از آنها از طریق طوفان‌هایی که در
است که برخی از آنها از طریق طوفان‌هایی که در تابستان و اوایل پاییز از شرق می‌بارند، وارد می‌شوند. دماهای شدید هوا از 0.2 درجه سانتیگراد (32 درجه فارنهایت) در 11 فوریه 1957 تا 38.7 درجه سانتیگراد (102 درجه فارنهایت) در 10 ژوئیه 1980 متغیر بوده است.
دانشگاه میشیگان غربی یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در کالامزو واقع در ایالت میشیگان آمریکا است که در سال ۱۹۰۳ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. دانشکده هوانوردی این دانشگاه نیز یکی از سه مؤسسه برتر آموزشی این رشته در کل ایالات متحده است.
دهستان طبس یکی از دهستان‌های بخش نوده انقلاب شهرستان خوشاب در استان خراسان رضوی ایران است مرکز این دهستان روستای شم آباد است. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱٬۸۲۲ نفر (۳٬۳۴۲ خانوار) بوده‌است. پیشینه. «دهستان طبس» با مساحت ۷۵۰ کیلومتر مربع در طول تاریخ تحولات زیادی را به خود دیده است. در تقسیمات کشوری ۱۳۱۶ این دهستان یکی از دهستان های بخش جغتای سبزوار بود. پس از مدتی دهستان طبس از بخش جغتای سبزوار منفک و ضمیمه بخش صفی آباد سبزوار گردید. با جدا شدن بخش صفی آباد از سبزوار و تشکیل
گردید. با جدا شدن بخش صفی آباد از سبزوار و تشکیل شهرستان اسفراین در سال ۱۳۳۹ این دهستان مدت کوتاهی به تابعیت شهرستان اسفراین درآمد. در خرداد ۱۳۴۰ این دهستان از بخش صفی آباد شهرستان اسفراین جدا و به بخش مرکزی شهرستان سبزوار پیوست. در سال ۱۳۶۸ با تشکیل بخش خوشاب سبزوار، این دهستان با ۲۵ پارچه آبادی به بخش خوشاب ضمیمه شد. در تاریخ ۳۱ شهریور ۱۳۹۶ روستاهای طبس و بازقند در دهستان طبس طی مصوبه‌ای از شهرستان خوشاب منتزع و مجدداً به شهرستان سبزوار پیوست. در تیر ۱۳۹۸، دهستان طبس از بخش مرکزی شهرستان خوشاب جدا شد و
دهستان طبس از بخش مرکزی شهرستان خوشاب جدا شد و به بخش تازه‌تأسیس نوده انقلاب پیوست.
دانشگاه مدونا تأسیس ۱۹۳۷، یکی از دانشگاه‌های خصوصی و کاتولیک ایالات متحده آمریکا بوده و در ایالت میشیگان واقع است. دانشگاه مدونا در حومه شهر است و وسعت پردیس ۱۰۳ هکتار است. از یک تقویم تحصیلی مبتنی بر ترم استفاده می‌کند. رتبه‌بندی دانشگاه مدونا در سال ۲۰۲۲–۲۰۲۳ بهترین کالج‌ها، دانشگاه‌های منطقه ای Midwest، رتبه ۷۵ است. "الهه شعر و موسیقی مدونا" یک مجلهٔ ادبی سالانه است.