payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و شاگردانش تصمیم گرفته بودند برای بهتر شدن حال استادشان بار دیگر نمایش "بازی استریندبرگ" را که او سال‌ها پیش به صحنه برده بود با همان بازیگران، یعنی هما روستا، رضا کیانیان و احمد ساعتچیان، پاییز همان سال به صحنه ببرند؛ و بخشی از تمرین اولیهٔ این نمایش نیز در منزل شخصی سمندریان آغاز شده بود. بهرام بیضایی که هنگام مرگ سمندریان در آمریکا به سر می‌برد، همان روز از درگذشت وی آگاه شد و یادداشتی با عنوان «یادمانِ سمندریان» در سوگش نوشت که در آخرین سطر آن آمده‌است: «نمایش داغ‌دارِ اوست!» کارنامه هنری. کارگردانیِ
«نمایش داغ‌دارِ اوست!» کارنامه هنری. کارگردانیِ نمایش. سمندریان در سال ۱۳۴۲ گروه تئاتری منسجمی به‌نام گروه هنری پازارگاد تشکیل داد که اعضایش عبارت بودند از پرویز پورحسینی، سعید پورصمیمی، پری صابری، جمیله شیخی، اسماعیل محرابی، جمشید مشایخی، پرویز کاردان، محمد حفاظی، منوچهر فرید، ثریا قاسمی، اسماعیل شنگله و مهدی فخیم‌زاده. سمندریان در این گروه همچون کارگردان، حسابدار و یکی از بانیان کار می‌کرد. این گروه به شکل یک شرکت تعاونی فعالیت می‌کرد و چون ادارهٔ هنرهای زیبا به خاطر رویکردشان به متون فرنگی حمایتشان
زیبا به خاطر رویکردشان به متون فرنگی حمایتشان نمی‌کرد، دست به دامان انجمن‌های ایتالیا و فرانسه و آلمان و روسیه می‌شدند. پری صابری در مورد تشکیل این گروه می‌گوید: سمندریان برخی از مهم‌ترین متون نمایشی از نویسندگان شاخص ادبیات نمایشی غرب همانند فردریش دورنمات، برتولت برشت، آنتون چخوف، اوژن یونسکو، آرتور میلر، ماکس فریش، ژان آنوی، تنسی ویلیامز، ژان پل سارتر و هنریک ایبسن را ترجمه و سپس کارگردانی کرد. از این منظر باید او را یکی از کارگردانان شاخص تئاتر در تاریخ تئاتر ایران به‌شمار آورد که سهمی جدی در آشنایی
تئاتر ایران به‌شمار آورد که سهمی جدی در آشنایی مردم و علاقه‌مندان تئاتر و نمایش با متون و آثار کلاسیک و برجستهٔ تاریخ تئاتر جهان داشتند. سمندریان از سال ۱۳۳۹ با اجرای "دوزخ" ژان پل سارتر خود را در جامعهٔ هنری مطرح کرد. پس از آن چند نمایش دیگر مانند "اشباح" هنریک ایبسن را اجرا کرد. سال ۱۳۴۲ اولین اتفاق جدی و رسمی برای او به وقوع می‌پیوندد؛ در این سال "مرده‌های بی‌کفن و دفن" ژان پل سارتر را اجرا می‌کند که با مشکل ممیزی شدید روبه‌رو می‌شود به طوری که در برخی از شب‌ها مجبور می‌شود بعضی دیالوگ‌های این نمایش را
شب‌ها مجبور می‌شود بعضی دیالوگ‌های این نمایش را حذف کند؛ اجرایی تند و تکان دهنده. در سال ۱۳۴۲ "باغ وحش شیشه‌ای" تنسی ویلیامز را با بازی پرویز فنی‌زاده و شهلا ریاحی اجرا می‌کند. او در سال ۱۳۴۶ با ارائهٔ اجرایی نو و به‌یادماندنی از «آندورا» نوشتهٔ ماکس فریش تماشاکنان ایرانی را با نوترین دستاوردهای صحنه‌ای تئاتر اروپا آشنا کرد. در این اجرا سعید پورصمیمی در ایفای نقش اصلی (آندری) بازی دلنشینی عرضه کرد. او این اثر را ۱۰ شب اجرا کرد که در این کار مجبور به نوعی خانه‌به‌دوشی شد. سال ۱۳۴۷ "هرکول و طویلهٔ اوجیاس" و
شد. سال ۱۳۴۷ "هرکول و طویلهٔ اوجیاس" و همچنین "بازی استریندبرگ" را به نمایش درآورد. در سال ۱۳۵۰ "کرگدن" اوژن یونسکو را اجرا کرد که نقطهٔ اوج دیگری در کارگردانی سمندریان به‌شمار می‌آید. همچنین پس از آن نمایش‌های "ملاقات بانوی سالخورده" دورنمات، "بازی استریندبرگ" و "مرده‌های بی‌کفن و دفن" را اجرا کرد. او سپس‌تر موفق به اجرای "ازدواج آقای می‌سی‌سی‌پی" در سال ۱۳۶۸، "دایرهٔ گچی قفقازی" در سال ۱۳۷۷، "بازی استریندبرگ" در سال ۱۳۷۸ و "ملاقات بانوی سالخورده" در سال ۱۳۸۶ نیز شد. همچنین در سال ۱۳۷۸ "به سوی دمشق" را
۱۳۸۶ نیز شد. همچنین در سال ۱۳۷۸ "به سوی دمشق" را برای تلویزیون کار کرد. از اجراهای قابل‌توجه سمندریان می‌توان به دو اثر از دورنمات اشاره کرد که او در سال ۱۳۵۱ در تالار مولوی (سالن نمایش وابسته به دانشگاه تهران) به روی صحنه برد. در نمایش "ملاقات بانوی سالخورده" به‌ویژه هنرنمایی جمیله شیخی در اجرای نقش اصلی برجسته بود. سمندریان چندی بعد در تالار مولوی نمایش "بازی استریندبرگ" را کارگردانی کرد که در آن محمدعلی کشاورز بازی استادانه‌ای ارائه داد. سمندریان سال‌ها بعد، پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، هر دو اثر را بار دیگر
پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷، هر دو اثر را بار دیگر به روی صحنه برد، اما چه‌بسا گیرایی اجراهای اول را نداشت. در سال ۱۳۸۶ اجرای تازه‌ای از "ملاقات بانوی سالخورده" را به یاد و خاطرهٔ جمیله شیخی تقدیم کرد. سمندریان در سال ۱۳۷۸ نمایش‌نامهٔ "بازی استریندبرگ" را نیز بار دیگر در سالن چهارسوی تئاتر شهر تهران به روی صحنه برد. در این اجرا رضا کیانیان، احمد ساعتچیان و هما روستا بازی داشتند. تئاتر رادیویی. حمید سمندریان در رادیو صدای ایران تعدادی نمایش‌نامه را ترجمه کرده که کارگردانی آن را نیز به عهده داشته‌است: تله‌تئاتر.
کارگردانی آن را نیز به عهده داشته‌است: تله‌تئاتر. آثار اجرا شده در تلویزیون ملی ایران با ترجمه و کارگردانی حمید سمندریان: حمید سمندریان به دعوت رگن‌برگ، استاد دانشگاه مونیخ و کارگردان تئاتر، به انستیتو گوته رفت و نمایشنامه‌های بسیاری با بازیگران آلمانی روی صحنه برد. این همکاری بین سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۷ در جریان بود. سینما. این یگانه فیلمِ سمندریان را ناقدان نپسندیدند و بیش از حد «تئاتری» دانستند. او دیگر در سینما کاری نکرد؛ گرچه همسرش، هما روستا، از بازیگران برجستهٔ تئاتر و سینمای ایران بود و برای برخی از
برجستهٔ تئاتر و سینمای ایران بود و برای برخی از فیلم‌هایش نامزد دریافت جایزهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگری زن شد. کتاب‌شناسی. دیگر آثار. سمندریان تجارب زندگی خصوصی و هنریش را در کتابی به نام "این صحنه خانهٔ من است" شرح داده‌است، که گفتگوی طولانی افسانه ماهیان است با حمید سمندریان. این کتاب را نشر قطره منتشر کرده‌است. همچنین وی یکی از کارگردانانی است که در کتاب فرانسوی احمد کامیابی مسک با نام "با کرگدن‌های اوژن یونسکو در جهان: آلمان، فرانسه، رومانی، ایران، ژاپن، آمریکا چه کرده‌اند؟" طرف گفتگو بوده‌است. از
ژاپن، آمریکا چه کرده‌اند؟" طرف گفتگو بوده‌است. از جمله گفتگوهای منتشر شدهٔ سمندریان یکی در "کتاب نمایش" ویراستهٔ نادر ابراهیمی در سال ۱۳۴۶ است. دیدگاه‌ها و رویکردها. دیدگاه‌های هنری. حمید سمندریان پروردهٔ تئاتر مدرن اروپا بود. در کارنامهٔ هنری او کارگردانی آثاری از تنسی ویلیامز و آرتور میلر، دو نمایشنامه‌نویس آمریکایی هم دیده می‌شود، اما او در اصل شیفتهٔ تئاتر اروپا بود. نخستین آثاری که پس از پایان تحصیل در آلمان و بازگشت به ایران اجرا کرد، از ژان پل سارتر و اوژن یونسکو و ژان آنوی بودند. اما در میدان
و اوژن یونسکو و ژان آنوی بودند. اما در میدان گستردهٔ تئاتر اروپا نیز سمندریان به تئاتر آلمانی علاقه داشت. او آثار نمایش‌نامه‌نویسان بزرگ آلمانی زبان را می‌پسندید و در طول سالیان به ترجمهٔ برخی از آن‌ها پرداخت. با ترجمه‌های او درام‌نویسان بزرگی مانند ماکس فریش و فریدریش دورنمات به جامعهٔ هنری ایران معرفی شدند. حمید سمندریان از همان سال‌های ابتدایی دههٔ ۱۳۴۰ خورشیدی، خودش را به عنوان کارگردانی که بر ادبیات نمایشی اروپا و آمریکا و دانش روز هنر تئاتر تسلط داشت معرفی کرد. او در سبک کارگردانی نیز پیرو مکتب تئاتر
کرد. او در سبک کارگردانی نیز پیرو مکتب تئاتر آلمان بود. در کارگردانی به نقش بازیگر بسیار اهمیت می‌داد، بیش از هر چیز بر رهایی بازیگر از متن، تسلط او بر صحنه و انضباط سخت تأکید داشت و همین امر، اجراهای او را در آن سال‌ها و در فضای متن‌محور تئاتر ایران بسیار متفاوت کرد. رویکردهای آموزشی. آورده‌اند که سمندریان در کار با بازیگران اخلاص و صمیمیت داشت و آموزه‌های خود را با دلسوزی و احساس مسؤولیت به شاگردان بی‌شمارش در آموزشگاه‌های هنری ایران منتقل کرد. وی با دانشجویانش رابطه‌ای نزدیک و صمیمانه برقرار می‌کرد. در
رابطه‌ای نزدیک و صمیمانه برقرار می‌کرد. در اولین روز درس نام ده‌ها دانشجو را به خاطر می‌سپرد. آن‌ها را «تو» خطاب می‌کرد و همگی را به نام کوچک صدا می‌زد. استعداد هر شاگرد را به‌خوبی می‌شناخت، به‌زودی با آن‌ها دوست می‌شد، در جریان زندگی خصوصیشان قرار می‌گرفت و گاه مانند مددکار یا روان‌کاوی مهربان به سخنشان گوش فرا می‌داد. رویکردهای ترجمه. سمندریان مرد صحنه بود و شاید اگر در ایران زندگی نمی‌کرد، هرگز دست به ترجمه نمی‌زد. او از کمبود متون خوب نمایشی در ایران آگاه بود. بر این اساس، حمید سمندریان از آغاز بازگشت
بود. بر این اساس، حمید سمندریان از آغاز بازگشت به ایران در سال ۱۳۴۰ به ترجمهٔ برخی از آثار مورد علاقهٔ خود پرداخت. او تنها می‌توانست از زبان آلمانی ترجمه کند؛ و به ترجمهٔ مکرّر، یعنی ترجمه از روی ترجمه‌هایی به زبان‌هایی غیر از زبان اصلیِ متن، بدگمان بود. ویژگی اصلی ترجمه‌های سمندریان، زبان تئاتری آن‌هاست. او در تربیت بازیگر به فن بیان بسیار اهمیت می‌داد و طبعاً کارهای نمایشی را به گونه‌ای ترجمه می‌کرد که اجرای متن و ادای گفتگوها برای بازیگران راحت و آسان باشد. سمندریان خود را نویسنده و ادیب نمی‌دانست. در
سمندریان خود را نویسنده و ادیب نمی‌دانست. در ویرایش، ترجمه‌های خود همواره از یاری دوستان صاحب‌نظر بهره می‌برد. او برای تنظیم اشعار دو متن نمایشی اش، "دایرهٔ گچی قفقازی" و "ملاقات بانوی سالخورده"، از همکاری فروغ فرخزاد استفاده کرد. فروغ در سفر خود به آلمان در اواخر سال ۱۳۳۶ تاحدی زبان آلمانی آموخته بود. او به یاری برادر اش نیز خود قطعاتی از شعر آلمانی را به فارسی ترجمه کرده بود. حمید سمندریان به‌ویژه به آثار دو نمایش‌نامه‌نویس سوییسی علاقه‌ای ویژه داشت و به ترجمهٔ آثار آنان به زبان فارسی همت گماشت: فریدریش
ترجمهٔ آثار آنان به زبان فارسی همت گماشت: فریدریش دورنمات (۱۹۲۱–۱۹۹۰) و ماکس فریش (۱۹۱۱–۱۹۹۱). علاقهٔ سمندریان به دورنمات از زمانی شروع شد که در هامبورگ تحصیل می‌کرد و تنها به آثار نمایشی این نویسنده نیز محدود نمی‌شد. سمندریان گفته‌است: «اولین ترجمهٔ من از آثار دورنمات «قاضی و جلاد» بود که در دوران دانشجویی در آلمان آن را به فارسی برگرداندم و حدود سال ۱۳۷۰ در ایران به چاپ رسید.» قابل ذکر است که اثر یادشده در قالب یک رمان پلیسی است. سمندریان کمابیش تمام نمایش‌نامه‌های مهم دورنمات را به فارسی برگردانده‌است
مهم دورنمات را به فارسی برگردانده‌است که بیشتر این نمایش‌نامه‌ها را نخست خود او برای تئاتر یا تلویزیون کارگردانی کرد. برخی از آن‌ها را نیز برای تمرین و اجرا در اختیار شاگردان خود گذاشت تا، اگر به حد قابل‌قبولی می‌رسیدند، برای اجرای عمومی به روی صحنه ببرند. حمید سمندریان به کارهای نمایشی ماکس فریش نیز علاقه داشت و چند نمایش‌نامه او را به فارسی برگرداند. از دیگر علایق او آثار برتولت برشت بود. میان نمایش‌نامه‌های بی‌شمار برشت، به نظر می‌رسد که حمید سمندریان به نمایش‌نامهٔ «دایرهٔ گچی قفقازی» علاقه‌ای خاص داشت
نمایش‌نامهٔ «دایرهٔ گچی قفقازی» علاقه‌ای خاص داشت که درونمایهٔ آن از داستان‌های شرقی برآمده‌است. او این نمایش‌نامه را به فارسی ترجمه کرد و آن را به روی صحنه برد. تأثیر و تأثر. بسیاری از هنرمندان مطرح ایران از شاگردان او محسوب می‌شوند؛ از این جمله: عزت‌الله انتظامی، جواد کاهه، پرویز صیاد، نوذر آزادی، محمدعلی فردین، ایرج راد، گوهر خیراندیش، رضا کیانیان، میکاییل شهرستانی، احمد آقالو، پرویز پورحسینی، گلاب آدینه، مهدی هاشمی، ناصر هاشمی، آتش تقی‌پور، سعید پورصمیمی، مریم معترف، سوسن تسلیمی، امین تارخ، پیام
مریم معترف، سوسن تسلیمی، امین تارخ، پیام دهکردی، احمد ساعتچیان، محمد رحمانیان، حجت بقایی، محمد یعقوبی، فتحعلی اویسی، فردوس کاویانی، مهران مدیری، پارسا پیروزفر، نوید فرید، شهاب حسینی، بهرام افشاری، محمد عمادالدین، حامد کمیلی، حامد بهداد، شهرام حقیقت دوست، نگار فروزنده، یوسف تیموری، رابعه اسکویی، مجید صالحی، فرزاد حسنی، شهرام عبدلی، قطب‌الدین صادقی، حمید فرخ‌نژاد، الیکا عبدالرزاقی، انوشیروان ارجمند، حسام نواب صفوی، حمید میهن‌دوست، هلیا امامی، بورژین عبدالرزاقی، هومن برق نورد، محمودرضا رحیمی، آرش دادگر، مجید
هومن برق نورد، محمودرضا رحیمی، آرش دادگر، مجید زارع زاده.سام درخشانی به باور بسیاری با وجودی که تئاتر نوین ایران توسط عبدالحسین نوشین بنا شده بود ولی در زمان سمندریان جدی‌تر شد. به‌طوری‌که تمام کسانی که از دههٔ ۱۳۴۰ به بعد در زمینه تئاتر در دانشکده‌های تئاتر تهران تحصیل کرده‌اند از شاگردان سمندریان‌اند و در واقع کسی نیست که در عرصهٔ تئاتر ایران کار کند و به نوعی شاگردی وی را نکرده باشد. حمید سمندریان جدا از آموزش تئاتر، شیوهٔ خاصی در کارگردانی داشت که بسیاری از کارگردانان پس از وی تحت تأثیر شیوهٔ کارگردانی
از کارگردانان پس از وی تحت تأثیر شیوهٔ کارگردانی او قرار گرفتند. او معتقد بود بازی در تئاتر باید باورپذیر باشد و به همین دلیل در کارهای او بازی‌های درشت و اغراق‌آمیز دیده نمی‌شد و بازی‌ها روان بود. اما شاید یکی از بزرگ‌ترین کارهای سمندریان در تئاتر ایران، تأثیر بر نمایش‌نامه‌نویسان ایران از راه ترجمه و معرفی نمایش‌نامه‌نویسان متفاوت و مطرح جهان بود. تا پیش از حضور او تئاتر ایران متکی بر نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی و انگلیسی‌زبان بود؛ اما حمید سمندریان صداهای تازه‌ای را وارد تئاتر کرد. او با ترجمه و معرفی
تازه‌ای را وارد تئاتر کرد. او با ترجمه و معرفی نویسندگان آلمانی به سهم خود تئاتر ایران را چندصدایی کرد. بدین ترتیب، اگر تئاتر نوین ایران با عبدالحسین نوشین یا به گمان برخی دیگر با شاهین سرکیسیان آغاز شد، با حمید سمندریان پوست انداخت. از تأثیرات حمید سمندریان در تئاتر ایران این‌ها را برشمرده‌اند: منش و خلقیات. همکاران قدیمی حمید سمندریان با این‌که او را کارگردانی سخت‌گیر و جدی معرفی می‌کنند، اما در عین حال بر شوخ‌طبعی و مهربانی او تأکید دارند. دوستی و رفاقت او با بازیگران و دیگر عوامل نمایش‌هایش همیشه
او با بازیگران و دیگر عوامل نمایش‌هایش همیشه زبانزد اهالی تئاتر بوده‌است. بسیاری به لبخند سمندریان و احوالپرسی‌های او با دانشجویانش اشاره کرده‌اند و این‌که او همواره با لبخند به دیدار شاگردانش می‌رفته‌است. بسیاری بر این نکته تأکید دارند که سمندریان در تمام محافل و نشست‌ها جز از تئاتر و دربارهٔ آن از چیزی دیگری صحبت نمی‌کرد. حتی چند روز قبل از درگذشتش از گذشتهٔ تئاتر می‌گفت و مسائل امروزش و اظهار امیدواری کرده بود که اگر عمری باقی باشد، باز هم بتواند یک تئاتر به صحنه بیاورد. اسماعیل شنگله هم که خود را اولین
به صحنه بیاورد. اسماعیل شنگله هم که خود را اولین شاگرد حمید سمندریان می‌داند و می‌گوید از سال ۱۳۳۸ که هر دو کارمند ادارهٔ هنرهای دراماتیک بودند با هم دوست شدند و هر روز مسیر خانه تا اداره را پیاده می‌رفتند تا از تئاتر بگویند. شنگله این دیدارها و گفتارها را کلاسی شفاهی برای خود دانست که باعث افزایش اطلاعات او از تئاتر شده و منجر به رفتن شنگله به اتریش و آلمان برای تحصیل در این رشته شد. شنگله یکی از مدرسان آموزشگاه سمندریان نیز بوده‌است. سمندریان به تئاتر عشق می‌ورزید. وی همواره صحنهٔ تئاتر را خانهٔ خود
عشق می‌ورزید. وی همواره صحنهٔ تئاتر را خانهٔ خود می‌دانست، تا جایی که در یادداشتی نوشته بود: انتقادها به سمندریان. سمندریان اعتقادی به نمایش‌نامه‌نویسان ایرانی نداشت و بر آن بود که ایران درام‌نویس ندارد؛ بسیاری به این اندیشهٔ او نکته می‌گیرند. سمندریان همهٔ نمایشنامه‌های بهرام بیضایی، غلامحسین ساعدی و اکبر رادی را نخوانده بود. او از اکبر رادی تنها "روزنهٔ آبی" را خوانده بود و معتقد بود اثری است ناموفق. همچنین برخی کارهای بهرام بیضایی و غلامحسین ساعدی را تا حدّی قابل نمایش و موفق می‌دانست. سمندریان از آغاز
حدّی قابل نمایش و موفق می‌دانست. سمندریان از آغاز فعالیت‌های تئاتریش در دههٔ ۱۳۴۰ هرگز حاضر به نمایش آثار نمایش‌نامه‌نویسان [[ایران]0ی نشد. به اعتقاد او [[تاریخ ایران]] یکسره فاقد هنری به نام [[تئاتر]] بوده‌است. او در گفتگویی در دههٔ ۱۳۵۰ در پاسخ به پرسنده که می‌پرسد آیا هنوز هم نمی‌خواهد نمایشنامه‌ای [[ایران]]ی به صحنه ببرد، قاطعانه پاسخ می‌دهد: «به هیچ وجه.» سمندریان مُصِر بود تا تئاتر مغرب‌زمین را در ایران پیاده کند. او معتقد بود کمک کردن به تکامل و جهت‌یابی نمایشنامه‌نویسان [[ایران]]ی نیاز به پذیرش کمک
نمایشنامه‌نویسان [[ایران]]ی نیاز به پذیرش کمک و روح قبول انتقاد و تعاون دارد؛ در حالی که به باور او هنوز چنین روحیه‌ای در [[ایران]] وجود نداشت. سمندریان در گفتگوی دیگری وضعیت [[تئاتر ایران]] را نامناسب دانسته بود. او از نسل تحصیل‌کرده‌هایی بود که به [[ایران]] آمد و تمام‌قد در برابر موج تجربه‌هایی ایستاد که قصد داشتند [[ایران]] را صاحب تئاتر خاص خود کنند و در آن زمان به این کوشش‌ها «تئاتر ملی» می‌گفتند. به باور سمندریان هر نوع تلاش برای به صحنه بردن نمایشنامهٔ [[ایران]]ی یکسر بیهوده بود. با این وجود او حس
[[ایران]]ی یکسر بیهوده بود. با این وجود او حس تحقیری نسبت به «تئاتر ملی» نداشت، بلکه فقط به گفتهٔ خودش برای آن متأسف بود. سمندریان می‌گفت: یادمان‌ها و یادبودها. در تاریخ شنبه ۸ اسفند ۱۳۸۸ و با همت معاونت اجتماعی [[شهرداری تهران]] و با حضور [[محمدباقر قالیباف]]، شهردار وقت تهران، [[تماشاخانهٔ ایرانشهر|تماشاخانهٔ شمارهٔ دو ایرانشهر]] در [[خانهٔ هنرمندان ایران]] به نام حمید سمندریان نامگذاری شد. هم‌زمان نمایشگاهی از [[پوستر]] نمایش‌های سمندریان در طول سال‌ها کارگردانی نیز در خانهٔ هنرمندان برپا شد و آن‌طور که
نیز در خانهٔ هنرمندان برپا شد و آن‌طور که محمدباقر قالیباف گفت، قرار بر این شد که تندیس این هنرمند هم در «[[تماشاخانه سمندریان|تماشاخانهٔ سمندریان]]» نصب شود. همچنین شهردار تهران از نمایشگاه پوستر و کاریکاتور سمندریان دیدن کرد و برای اجرای نمایش گالیله، که سمندریان قرار بود اجرا کند، قول همکاری داد. علاوه بر این‌ها، در این روز از کتاب "این صحنه خانهٔ من است" نیز رونمایی شد. یکی از کوچه‌های شرقیِ [[خیابانِ ایرانشهر]]ِ تهران نیز به نامِ سمندریان نامیده شده‌است. آکادمیِ حمید سمندریان. آکادمیِ حمید سمندریان پس
آکادمیِ حمید سمندریان. آکادمیِ حمید سمندریان پس از درگذشتِ حمید سمندریان با حضورِ پسرش به کار ادامه داد. پیوند به بیرون. [[رده:استادان دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران]] [[رده:استادان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی]] [[رده:خاک‌سپاری‌ها در قطعه هنرمندان بهشت زهرا]] [[رده:زادگان ۱۳۱۰]] [[رده:زادگان ۱۹۳۱ (میلادی)]] [[رده:دانش‌آموختگان دانشگاه فنی برلین]] [[رده:درگذشتگان ۱۳۹۱]] [[رده:درگذشتگان ۲۰۱۲ (میلادی)]] [[رده:درگذشتگان به علت سرطان کبد]] [[رده:فیلم‌نامه‌نویسان اهل ایران]] [[رده:کارگردانان اهل
اهل ایران]] [[رده:کارگردانان اهل تهران]] [[رده:درگذشتگان به علت بیماری در ایران]] [[رده:کارگردانان تئاتر اهل ایران]] [[رده:کارگردانان فیلم اهل ایران]] [[رده:مترجمان اهل ایران]]
دومینیکا سیبولکووا (متولد ۶ مه ۱۹۸۹ در پیشتانی چک‌اسلواکی، اسلواکی کنونی) تنیسوری حرفه‌ای از اسلواکی است. او در مه ۲۰۰۵ به ردهٔ ۳ بهترین تنیسورهای دختر نوجوان جهان راه یافت. بهترین ردهٔ او در انفرادی دبلیوتی‌ای، ۱۲ است که در تاریخ ۶ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ به‌دست آمد. سیبولکووا به مرحله یک چهارم نهایی چهار گرند اسلم برتر دنیا رسیده است. یکی از اتفاقاتی که فکر نمی کرد به آن دست یابد، رسیدن به مرحله نهایی تنیس آزاد استرالیا 2014 بود و با این کارش تبدیل به اولین بانوی اسوواک شد که توانسته به مرحله نهایی یک گرند اسلم برسد.
شد که توانسته به مرحله نهایی یک گرند اسلم برسد. زندگی شخصی. سیبولکووا در سن هشت سالگی با تنیس در پیه شتانی آشنا شد. وی یازده سال داشت که خانواده اش به براتیسلاوا ( پایتخت اسلوواکی ) نقل مکان کردند. سیبولکووا گفته است که زمین مورد علاقه وی، زمین سخت خاک رس است. اصطلاح وی " Pome " است که به زبان فارسی یعنی "بزن بریم". با کمک دوستش ماریون بارتولی، در سال 2014، یک خط تولید لباس در این شهر باز کرد. او با نامزدش ( میکائیل ناوارا ) در 9 ژوئن 2016 ازدواج کرد. زندگی ورزشی. آغاز کار. در اول زندگی ورزشی اش، در رقابت
ورزشی. آغاز کار. در اول زندگی ورزشی اش، در رقابت فدراسیون بین المللی تنیس شرکت کرد و توانست در دو مسابقه برنده شود، یکی در پرتقال 2005 و دیگری در براتیسلاوا 2006. 2007: آغاز کار در گرند اسلم. او در ابتدای سال در مسابقات کانارا بانک اوپن توانست تارا اییر از هند را ببرد، ولی در مرحله بعد به نفر چهارم آن زمان، یلنا کوستانیچ توشیچ باخت. در مسابقات آزاد فرانسه، راه خود را رفت و به مرحله سوم رسید. در مرحله دوم او مارتینا مولر را با بردن سان تیان تیان ناراحت کرد. او در نهایت به اسوتلانا کوزنتسووا باخت. او همچنین
او در نهایت به اسوتلانا کوزنتسووا باخت. او همچنین به مرحله سوم مسابقات آملیا آیلند رسید، او آنابل مدینا گاریگوس را برد ولی در مرحله بعد به هم وطن خودش، دانیلا هانتکوو باخت. او در یک چهارم نهایی ای سی ام پراگوئو اوپن، گیسلا دالکو را برد ولی سپس به ویکتوریا آزارنکا باخت. بهترین اتفاق برای او در سال 2007، در سپتامبر اتفاق افتاد که به مرحله نیمه نهایی مسابقات آزاد گوانژو چین رسید. او به قهرمان آن مسابقه، یعنی ویرژینی راتزانو باخت. 2008: اولین مرحله نهایی مسابقات تنیس بین المللی. در مسابقات آزاد استرالیا،
تنیس بین المللی. در مسابقات آزاد استرالیا، سیبولکووا در اولین مرحله مسابقه، به فلاویا پنتا باخت. در اولین مسابقه اش برای اسلوواکی، به مصاف جمهوری چک در برنو رفت ولی در آخر تیم اسلوواکی 3-2 باخت. در مسابقات آزاد بانوان قطر، سیبولکووا در مرحله سوم، به مصاف نفر اول بانوان تنیس جهان، ونوس ویلیامز رفت و برای اولین بار به یک چهارم نهایی رسید ولی در یک چهارم نهایی به اگنیشکا ردوانسکا باخت و حذف شد. در آپریل، برای اولین بار در مسابقات تنیس بین المللی بانوان در زمین خاک رس، به مرحله نهایی رسید ولی باز بخت با او یار
خاک رس، به مرحله نهایی رسید ولی باز بخت با او یار نبود و به ماریا شاراپووا باخت و دوم شد. سیبولکووا به رده 30 ام صعود کرد ولی در مسابقات ویمبلدون و در مرحله اول، به حرف ناشناخته اش از چین، یعنی ژانگ جی باخت. در راجرز کاپ مونترآل در مرحله یک چهارم نهایی نفر دوم جهان، یلنا یانکوویچ را برد و در نیمه نهایی ماریون بارتولی را شکست داد ولی در مرحله نهایی به نفر هفتم جهان دینارا سافینا باخت. 2009: اولین نیمه نهاییت در مسابقات آزاد فرانسه. در مسابقات آزاد استرالیا، سیبولکووا به مرحله چهارم رسید ولی به النا دیمنتیوا
به مرحله چهارم رسید ولی به النا دیمنتیوا باخت. در مسابقات آزاد فرانسه، او نفر بیست ام شد. او الونا بوندارنکو ، کریستن فلیپکنز و آگنس ساوائی را شکست داد تا برای اولین بار به مرحله یک چهارم نهایی یک گرند اسلم برسد. سپس او ماریا شاراپووا را برد ولی در نیمه نهای به دینارا سافینا باخت. او در بهترین دوران بازیگری اش، زیر نظر مربی ولادیمیر پلاتنیک و مربی بدنسازی مارکوس مولنار از اسلوواکی کار کرد. در ویمبلدون به رده چهاردهم رسید و جولی کوین و اورشولا ردونسکا را برد ولی در مرحله سوم به النا وسنیا باخت.
عنبرقنبر، روستایی از توابع بخش زرین‌دشت شهرستان نهاوند در استان همدان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان فضل قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۴۸۶ نفر (۱۵۲خانوار) بوده‌است. مردم این روستا به زبان لکی و ثلاثی سخن میگویند.
کابوس در خیابان اِلم نام یک فیلم ترسناک آمریکایی است که در سال ۲۰۱۰ میلادی اکران شد. این فیلم در واقع بازسازی فیلمی با همین عنوان در سال ۱۹۸۴ می‌باشد. خلاصه داستان. داستان فیلم به قاتلی به نام روح مردی به نام "فردی کروگر" با چنگک‌های تیز می‌پردازد و دربارهٔ کسانی که در خیابان الم زندگی می‌کنند و گویی از این می‌ترسند که کروگر در حال انتقام است. در اوایل دههٔ ۸۰ میلادی، بیماری روانی به نام فردی کروگر عده‌ای کودک را به قتل رساند. ابزار قتل، دستکش‌هایی بود که در آن‌ها تیغ اصلاح تعبیه شده بود. هنگامی که کروگر به
آن‌ها تیغ اصلاح تعبیه شده بود. هنگامی که کروگر به دستور قاضی رسیدگی به پرونده آزاد شد، والدین کودکانی که احساس خطر می‌کردند او را زنده‌زنده سوزاندند. چند سال بعد، کودکانی که والدین آن‌ها در سوزاندن فردی دست داشتند، از جمله نانسی که پدرش پلیسی بود که فِرِدی را دستگیر کرده بود، دچار کابوس‌های وحشتناکی شدند، کابوس مردی سوخته با دستکش‌های تیغ‌دار. روح فردی کروگر در خواب به آن‌ها حمله می‌کرد و یکی از آن‌ها را به قتل می‌رساند! ابتدا نانسی تصور می‌کرد این کابوس یک کابوس معمولی است، اما وقتی که بهترین دوست او تینا
کابوس معمولی است، اما وقتی که بهترین دوست او تینا در کابوس او به قتل رسید، در دنیای واقعی نیز مرده بود. این در حالی بود که دوست دیگر نانسی، گِلن هم کابوس‌های مشابه دیده بود و او هم این موضوع را تأیید می‌کرد. آن دو برای گشودن رمز مرگ کروگر به جستجو می‌پردازند و سرانجام رمز آن را می‌گشایند. آن‌ها تصمیم می‌گیرند تا جایی که ممکن است بیدار بمانند و راهی برای برگرداندن کروگر به دنیای واقعی پیدا کنند.
جمیر نلسون (زاده ۹ فوریه ۱۹۸۲، چستر، پنسیلوانیا) بسکتبالیست آمریکایی تیم اورلاندو مجیک در ان‌بی‌ای است. شهرت وی بیشتر به دلیل حضور در تیم دانشگاه سنت جوزف فیلادلفیا در بسکتبال کالج است.
دی ساکارید نوعی دی‌مر (درشت مولکولی که از دو مونومر تشکیل شده باشد) از گروه کربوهیدرات‌ها است. هر دی‌ساکارید از دو مونوساکارید (یا قند ساده) تشکیل می‌شود که در دو گروه پنتوز (قندهای پنج‌کربنه) و هگزوزها (قندهای شش‌کربنه) جای گرفته‌اند. دی ساکارید دو قندی اند و از ترکیب دو مونوساکارید تشکیل شده‌اند. تشکیل دی‌ساکاریدها. دی‌ساکاریدها طی عمل سنتز آبدهی (دهیدراتاسیون) از ترکیب دو قند ساده به وجود می‌آیند که در این هنگام از یک قند ساده یک گروه هیدروکسیل (OH-) و از قند دیگر یک پروتون (گروه H-) جدا گردیده و تشکیل
قند دیگر یک پروتون (گروه H-) جدا گردیده و تشکیل یک مولکول آب می‌دهند. عکس این عمل یعنی تجزیه دی‌ساکارید به مونوساکارید را هیدرولیز گویند که طی آن دی‌ساکارید با جذب یک مولکول آب و تجزیه آن به گروه‌های هیدروکسیل و هیدروژن به دو مولکول قند ساده تبدیل می‌گردد. مونوساکاریدها می‌توانند از محل هر یک از کربنهای دارای OH با مونوساکاریدهای دیگر پیوند برقرار کنند. به همین دلیل (توانایی برقراری چند پیوند با مونوساکاریدهای دیگر) رشته‌های پلی‌ساکاریدی می‌توانند دارای انشعاب باشند انواع دی‌ساکارید. ساکارز که از ترکیب قند
باشند انواع دی‌ساکارید. ساکارز که از ترکیب قند یا شکر است قندهای ساده با اتصالات گوناگونی با یکدیگر دی ساکاریدها را ایجاد می‌کنند. ازاین اتصالات می‌توان نوع آلفا و بتا را نام برد. نوع پیوند می‌تواند قند تشکیل شدهٔ متفاوتی را ایجاد کند.
اندیکاتور در علم پزشکی جهت سترون نمودن ابزارها از دستگاه‌های بنام اتوکلاو استفاده می‌شود. برای اطمینان از صحت عملکرد دستگاه‌ها و ابزارهای استریل شده از ۳ روش عمده استفاده می‌شود. اندیکاتوراستریل: نشانگرهای تست صحت عمل سیکل استریل که به پارامترهای خاصی حساس هستند. مثلاً بخار، دما یا زمان. اندیکاتورهای مکانیکی این نشانگرها عقربه‌ها و دماسنج‌های فیزیکی دستگاه هستند که برای کاربر وضعیت جاری دستگاه را نشان می‌دهند. اندیکاتور شیمیایی: نشانگرهایی که معمولاً حالت جامد و کاغذی شکل داشته و داخل پک‌های استریل قرارداده
و کاغذی شکل داشته و داخل پک‌های استریل قرارداده می‌شوند. تا پس از پایان استریل توسط اپراتور استریل بررسی و در صورت عدم تغییر رنگ یا تغییر رنگ ناقص سیکل استریل مجدداً انجام گردد. اندیکاتور بیولوژیکال: این نوع اندیکاتورها معمولاً مایع بوده و میکروارگانیسم‌های زنده‌ای درون خود دارند. روش استفاده آنها مثل اندیکاتورهای شیمیایی بوده لیکن صحت عمل دستگاه پس از اخذ نتیجه کشت میکرو ارگانیسم‌های موجود دراندیکاتور از آزمایشگاه حاصل خواهد شد. Bowie-dick: نشانگرهایی هستند که در اتوکلاوهای بخار پیش خلاء جهت تست پمپ خلاء
که در اتوکلاوهای بخار پیش خلاء جهت تست پمپ خلاء و میزان فشار دستگاه و غلظت بخار موجود محفظه بکار می‌رود. (سابقاً از ۳۶ عدد حوله که داخل حوله هیجدهم یک اندیکاتور کلاس ۶ قرار می‌دادند استفاده می‌شد). این نوع اندیکاتورها مثل یک ابزار کالیبراسیون صحت عملکرد دستگاه را چک می‌کنند. کلاس اندیکاتور. دسته‌بندی اندیکاتورها برحسب مورد استفاده و سطح کیفی آنها کلاس۱: این نوع اندیکاتورها صرفاً جهت استفاده در خارج بسته‌ های استریل بکار می‌رود. تغییر رنگ این اندیکاتور ها نشانگر صحت عمل استریلیزاسیون نبوده و فقط برای فهمیدن