payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«پارابولی» اصطلاح «» را در نظر گرفتند که معنای آن را حفظ می‌کند و هنوز در زبان عربی به بیضی «» گفته می‌شود. رنسانس و قرون جدید. اسحاق نیوتن در کتاب «اصول ریاضی فلسفه طبیعی» نشان داد که اگر نیروی کشش میان اجسام آسمانی متناسب با معکوس مجذور فاصله بین آن دو باشد، اجرامی که به دور یک جرم بزرگ می‌گرداند، یا باید حرکت دایره‌ای، بیضوی، سهموی یا هذلولوی داشته باشند. نیوتن از سهمی برای محاسبه مدار شهاب سنگ‌ها استفاده کرد. امروزه می‌دانیم که اگر چه سهمی مدل خوبی برای حرکت شهاب سنگ‌ها می‌باشد ولی این مدل از دقت
برای حرکت شهاب سنگ‌ها می‌باشد ولی این مدل از دقت بالایی برخوردار نیست و به ندرت مدار شهاب سنگ‌ها با دقت بسیار بالایی سهموی می‌باشند. گالیله نشان داد که وقتی جسمی را در هوا پرتاب می‌کنیم، مسیر حرکت آن سهموی می‌باشد. این موضوع زمانی صحت دارد که از مقاومت هوا و آثار چرخشی چشم پوشی شود. نیوتون و گرگوری نشان دادند که هنگامی که نور به صورت موازی به یک آینه سهموی تابانده شود، پس از انعکاس در کانون آن جمع می‌شود. پاسکال سهمی را تصویر یک دایره در نظر گرفت. رنه دکارت خود مقاطع مخروطی آپولونیوس، به‌ویژه بیضی و سهمی،
خود مقاطع مخروطی آپولونیوس، به‌ویژه بیضی و سهمی، را در آثارش در باب هندسه تحلیلی بررسی کرده بود. کاربرد. اقتصادی‌ترین شکل پل کمانی در اغلب شرایط عملی سهمی می‌باشد. تعریف سهمی. سهمی به عنوان مقطع مخروطی. سهمی خمی باز است که از برخورد مخروطی قائم با قاعدهٔ دایره‌ای و صفحه‌ای حاصل می‌شود که با یکی از وترهای مخروط موازی باشد ولی با ارتفاع مخروط موازی "نباشد". اگر این صفحه با قاعدهٔ مخروط موازی باشد حاصل دایره، اگر با ارتفاع مخروط موازی باشد حاصل هذلولی، و اگر با هیچ‌یک از وترهای مخروط یا ارتفاع آن موازی نباشد
هیچ‌یک از وترهای مخروط یا ارتفاع آن موازی نباشد حاصل بیضی خواهد بود. تعریف سهمی به صورت مکان هندسی نقاط. در صفحهٔ اقلیدسی سهمی را می‌توان به صورت مجموعه ای از نقاط (مکان هندسی) تعریف کرد. سهمی مکان هندسی نقاطی است که فاصلهٔ آن‌ها از نقطه ای ثابت به نام "کانون" با فاصلهٔ آن از خط ثابتی به نام "خط هادی" برابر باشد. formula_1 معادله. معادله ساده سهمی:formula_2 می‌باشد. شکل کلی معادله سهمی در دستگاه مختصات دکارتی، به شکل زیر است: که ضرایب formula_4 تا formula_5 همگی ثابت و حقیقی بوده، formula_4 یا formula_7
همگی ثابت و حقیقی بوده، formula_4 یا formula_7 غیر صفر هستند، و همچنین formula_8. مختصات قطبی. اگر سهمی ای با معادلهٔ دکارتی formula_9 (سهمی به سمت راست باز می‌شود) دارای معادلهٔ قطبی زیر است: محور سهمی formula_12 و کانون آن formula_13 است. اگر مبدأ را به سمت کانون جابه جا کنیم یعنی formula_14 معادله ی قطبی زیر را خواهیم داشت: روش انتقال. formula_16 در معادله بالا h باعث انتقال افقی و k باعث انتقال عمودی می‌شود. کافیست نمودار formula_17 رسم کرده و با توجه به علامت h و k آن را منتقل می‌کنیم. مساحت زیر سطح
به علامت h و k آن را منتقل می‌کنیم. مساحت زیر سطح سهمی. مساحت زیر سطح سهمی که منحنی و تابعی است براساس این روش بیان می گردد formula_18 مساحت زیر سطح سهمی بر اساس و رابطه مختصات دوبعدی قطبی بدست می آید. و چون در مختصات واحد مختصات سهمی2واحد بیشتر است به علاوه دو می کنیم خاصیت بازتاب نور. خاصیت بازتاب سهمی بیان می‌دارد که اگر یک سهمی آیینه ای باشد و بتواند نور را بازتاب کند، آنگاه نورهایی که موازی با خط تقارن سهمی به آن وارد می‌شوند، به سمت کانون آن بازتاب می‌کنند. اثبات. در شکل مقابل F نقطه کانون سهمی، P
می‌کنند. اثبات. در شکل مقابل F نقطه کانون سهمی، P نقطه ای دلخواه روی سهمی، عمودی بر خط هادی سهمی و نیم ساز زاویه FPT∠ است. Q نقطه ای دیگر روی سهمی است و نیز عمود بر خط هادی است. ما می‌دانیم = و = . به وضوح، &gt; , پس &gt; . اما از طرفی تمام نقاط روی از F و T به یک فاصله هستند. یعنی هیچ نقطه ای روی سهمی نیست که روی باشد؛ که یعنی خط مماس به سهمی که از نقطه T می‌گذرد، نیمساز و است. با توجه به این که زاویه تابش نور از خط مماس به منحنی با زاویه بازتاب برابر است، می‌توان دریافت که پرتو بازتاب در راستای همان خطی
می‌توان دریافت که پرتو بازتاب در راستای همان خطی است که به F می‌رود. رسم سهمی. معادلهٔ درجه دو formula_33 را در نظر می‌گیریم. برای رسم سهمی کافیست که رأس آن را پیدا کنیم. فرمول رأس سهمی برابر است با: formula_34 بعد از پیدا کردن رأس سهمی دو نقطهٔ دیگری را با جایگذاری در فرمول پیدا کرده و نمودار را رسم می‌کنیم. نکته: اگر در معادله درجه دو a مثبت باشد دهانه سهمی رو به بالا و اگر منفی باشد دهانه سهمی رو به پایین است. پانویس. آموزش رسم سهمی «سیده فاطمه موسوی نطنزی»
پوزیتیویسم حقوقی یا اثبات‌گرایی حقوقی در مباحث فلسفهٔ حقوق و نظریهٔ حقوقی، به مکتبی اطلاق می‌شود که معتقد است وجود و محتوای قانون "متکی" بر واقعیت‌های اجتماعی است. این واقعیت‌های اجتماعی می‌توانند شامل اَعمال قانونگذاری (مانند تصویب قوانین در مجلس)، تصمیمات و آرای قضایی، و همچنین عرف و رسوم رایج در جامعه باشند. نکته‌ی کلیدی در پوزیتیویسم حقوقی این است که این مکتب، منشأ و اعتبار قانون را در "اخلاق" جستجو نمی‌کند. این دیدگاه در تقابل آشکار با سایر مکاتب فکریِ مطرح در فلسفهٔ حقوق، به‌ویژه نظریۀ حقوق طبیعی،
مطرح در فلسفهٔ حقوق، به‌ویژه نظریۀ حقوق طبیعی، قرار می‌گیرد. نظریهٔ حقوق طبیعی بر این باور استوار است که قانون، پیوندی ذاتی و ناگسستنی با اخلاق دارد؛ به‌گونه‌ای که هر قانونی که در تضاد با اصول اخلاقیِ بنیادین باشد، از اعتبار حقوقی ساقط می‌شود و نمی‌توان آن را قانون نامید. توماس هابز، قانون را به مثابه «فرمان حاکم» تعریف نمود. این مفهومِ [محوری]، بعدها در قرون هجدهم و نوزدهم میلادی، توسط فیلسوفان حقوقی برجسته‌ای همچون جرمی بنتام و جان آستین، بسط و تفصیل بیشتری یافت. این اندیشمندان استدلال می‌کردند که اعتبار
یافت. این اندیشمندان استدلال می‌کردند که اعتبار یک قانون، نه به دلیل مطابقت ذاتی آن با موازین اخلاقی یا عدالت، بلکه به دلیل صدور آن از سوی مرجع حاکمیت، تبعیتِ عمومیِ مردم از آن، و پشتیبانیِ ضمانت‌های اجرایی از آن است. هانس کلسن، گامی فراتر در تکامل پوزیتیویسم حقوقی برداشت. او نه‌تنها حقوق را از اخلاق – همان‌گونه که پوزیتیویست‌های پیشین انجام داده بودند – جدا دانست، بلکه قلمرو حقوق را از واقعیت‌های تجربی نیز متمایز ساخت. کلسن با معرفی مفهوم «هنجار» (Norm) به‌مثابه‌ی گزاره‌ای «بایدی» (Ought) که از گزاره‌ی
به‌مثابه‌ی گزاره‌ای «بایدی» (Ought) که از گزاره‌ی «هستی» (Is) – که توصیف‌کننده‌ی واقعیت است – متمایز است، نظریه‌ی خود را صورت‌بندی کرد. از دیدگاه کلسن، اعتبار یک هنجار حقوقی، از هنجاری "بالادست" ناشی می‌شود. این امر، به ایجاد یک سلسله‌مراتب هنجاری می‌انجامد که در رأس آن، یک «هنجار پایه» (Basic Norm) قرار دارد. این هنجار پایه – و نه شخصِ حاکم – منبع غایی و نهاییِ اقتدار حقوقی محسوب می‌شود. در کنار کلسن، می‌توان از چهره‌های برجستهٔ دیگری در میان پوزیتیویست‌های حقوقی قرن بیستم نام برد، از جمله اچ. ال. ای.
حقوقی قرن بیستم نام برد، از جمله اچ. ال. ای. هارت و جوزف رَز. ریشه‌شناسی و دلالت‌های معنایی. اصطلاح "پوزیتیویسم" (Positivism) در ترکیبِ «پوزیتیویسم حقوقی»، نه به معنای "مثبت" (Positive) در تقابل با "منفی" (Negative)، بلکه به معنای فعل "وضع کردن" (to posit) است. واژه "پوزیتیویسم" ریشه در کلمه لاتین "positus" دارد که اسم مفعول فعل "ponere" به معنای "قرار دادن"، "نهادن" یا "وضع کردن" است. پوزیتیویسم حقوقی بر این باور استوار است که قوانین، قواعدی هستند که توسط انسان‌ها "مقرر" یا "وضع" می‌شوند و همین عملِ وضعِ
انسان‌ها "مقرر" یا "وضع" می‌شوند و همین عملِ وضعِ قانون است که به آن "اقتدار" و "الزام‌آوری" می‌بخشد. مفهوم. از منظر پوزیتیویستی، منشأ اعتبار یک قانون، "تصویب" یا "شناسایی" آن توسط یک مرجع حقوقیِ "مقبولِ اجتماعی" است که "توانایی" اجرای قواعد خود را نیز داشته باشد. شایستگی‌ها و محاسن ذاتی یک قانون، "موضوعی متمایز" از اعتبار حقوقی آن محسوب می‌شوند. به بیان دیگر، یک قانون ممکن است از لحاظ اخلاقی نادرست یا نامطلوب باشد، اما اگر توسط یک مرجع حقوقیِ صاحب صلاحیت، تصویب شده باشد، همچنان یک قانون "معتبر" تلقی
تصویب شده باشد، همچنان یک قانون "معتبر" تلقی می‌گردد. لزلی گرین، تمایز میان شایستگی ذاتی و منشأ اعتبار قانون را این‌گونه جمع‌بندی می‌کند: «این واقعیت که یک سیاست [حقوقی] عادلانه، خردمندانه، کارآمد یا محتاطانه باشد، هرگز دلیل کافی برای این نیست که آن سیاست را "در واقع" قانون بدانیم. [به همین ترتیب،] این واقعیت که یک سیاست ناعادلانه، نابخردانه، ناکارآمد یا غیرمحتاطانه باشد، هرگز دلیل کافی برای تردید در قانونی بودن آن نیست. مطابق با [دیدگاه] پوزیتیویسم، قانون عبارت است از آنچه "وضع شده" است (دستور داده شده،
عبارت است از آنچه "وضع شده" است (دستور داده شده، تصمیم‌گیری شده، به‌کار گرفته شده، تحمل شده و غیره). به تعبیری امروزی‌تر، پوزیتیویسم دیدگاهی است که قانون را یک "برساخته‌ی اجتماعی" (social construction) می‌داند.» پوزیتیویسم حقوقی ادعا نمی‌کند که "الزاماً" باید از قوانینی که به این شیوه [به عنوان قانون] شناسایی می‌شوند، اطاعت کرد، یا اینکه وجودِ قواعدِ روشن و قابل شناسایی، "فی‌نفسه" واجد ارزش است (اگرچه برخی از پوزیتیویست‌ها ممکن است چنین ادعاهایی نیز داشته باشند). در حقیقت، قوانینِ یک نظام حقوقی ممکن است
باشند). در حقیقت، قوانینِ یک نظام حقوقی ممکن است کاملاً ناعادلانه باشند و حکومت [حاکم] نیز ممکن است نامشروع باشد؛ در نتیجه، [چه بسا] هیچ الزامی برای اطاعت از [چنین] قانونی وجود نداشته باشد. افزون بر این، معتبر شناخته شدن یک قانون توسط دادگاه، لزوماً به این معنا نیست که دادگاه "باید" آن قانون را در یک پرونده‌ی خاص اِعمال کند. همان‌طور که جان گاردنر بیان کرده است، پوزیتیویسم حقوقی «از حیث هنجاری، خنثی و بی‌طرف» است. پوزیتیویسم حقوقی، نظریه‌ای درباره‌ی "خودِ" قانون است، نه نظریه‌ای درباره‌ی رویه‌ی حقوقی،
قانون است، نه نظریه‌ای درباره‌ی رویه‌ی حقوقی، فرآیند دادرسی، یا تعهدات سیاسی. پوزیتیویست‌های حقوقی عموماً بر این باورند که شفافیت فکری، به بهترین وجه، از طریق تفکیک این موضوعات [از یکدیگر] و تحلیل مستقل هر یک حاصل می‌شود. پوزیتیویسم حقوقی فراگیر و انحصاری. فلسفه تحلیلی حقوق، غالباً بین دو نوع پوزیتیویسم حقوقی تمایز قائل می‌شود: پوزیتیویسم حقوقی "فراگیر" (inclusive) و پوزیتیویسم حقوقی "انحصاری" (exclusive). پوزیتیویسم فراگیر می‌پذیرد – و پوزیتیویسم انحصاری انکار می‌کند – که ممکن است مواردی وجود داشته باشد
انکار می‌کند – که ممکن است مواردی وجود داشته باشد که در آنها، تعیینِ اینکه "قانون چیست"، از ملاحظاتی درباره اینکه "قانون "مطابق با اخلاق" چه "باید" باشد" استنتاج شود. هر دوی این رویکردها، به این دلیل که در دو "اصل بنیادین" مشترک هستند، ذیل عنوان پوزیتیویسم حقوقی قرار می‌گیرند. "نخست"، «گزاره‌ی اجتماعی» (social thesis): قانون، ماهیتاً، "ساخته‌ی دست بشر" است و بنابراین، محتوای آن در نهایت، توسط واقعیت‌های اجتماعی – مانند اَعمال قانونگذاری، تصمیمات قضایی و عرف‌ها – تعیین می‌شود. "دوم"، «گزاره‌ی جدایی»
و عرف‌ها – تعیین می‌شود. "دوم"، «گزاره‌ی جدایی» (separation thesis): قانون و اخلاق، پدیده‌هایی "مفهوماً متمایز" هستند و از همین رو، یک هنجار می‌تواند متعلق به [نظام] حقوقی باشد، حتی اگر ناعادلانه یا غیرمنصفانه باشد. این دو نظریه، بر پایه‌ی این دو فرض مشترک، در "تفسیر" خود از چگونگی "تأثیرگذاریِ" اخلاق بر قانون، با یکدیگر اختلاف دارند. بر اساس پوزیتیویسم حقوقی فراگیر (که «پوزیتیویسم نرم» نیز نامیده می‌شود)، این "امکان" وجود دارد که معیارهای شناساییِ قوانینِ معتبر در یک نظام حقوقیِ مشخص (یعنی، در
قوانینِ معتبر در یک نظام حقوقیِ مشخص (یعنی، در اصطلاح‌شناسی هارت، «قاعده‌ی شناساییِ» آن نظام)، "متضمن" معیارهای اخلاقی باشند. به بیان دیگر، اگرچه قانون و اخلاق از نظر مفهومی متمایز هستند، یک نظام حقوقیِ خاص ممکن است، "در عمل"، اعتبار برخی از قوانین را "وابسته" به شایستگی اخلاقی آنها کند. معمولاً این امر زمانی رخ می‌دهد که یک قانون اساسی شامل بندی باشد که قوانین را ملزم به رعایت حقوق بشر، کرامت انسانی یا برابری کند، و بدین ترتیب، نوعی معیار اخلاقی را در نظام حقوقی "ادغام" کند. مطابقت با اصول اخلاقی،
در نظام حقوقی "ادغام" کند. مطابقت با اصول اخلاقی، "می‌تواند" شرط اعتبار حقوقی باشد. با این حال، این امر "ضرورتاً" اینگونه نیست، بلکه "وابسته" به محتوای قانون و قاعده‌ی شناساییِ آن است، که "ممکن است" شامل معیارهای اخلاقی باشد یا نباشد. پوزیتیویسم حقوقی فراگیر توسط نویسندگانی همچون جولز کلمن، متیو کریمر، ویل والوچو، و خودِ اچ. ال. ای. هارت پذیرفته شده یا مورد دفاع قرار گرفته است. طبق پوزیتیویسم حقوقی انحصاری («پوزیتیویسم سخت»)، اعتبار یک قانون "هرگز" به محتوای اخلاقی آن بستگی ندارد، بلکه "صرفاً" به "منشأ" آن
اخلاقی آن بستگی ندارد، بلکه "صرفاً" به "منشأ" آن (به عنوان مثال، تصویب شدن توسط یک قوه‌ی مقننه) و انطباق آن با رویه‌های "شکلیِ" نظام حقوقی وابسته است. بنابراین، اگر قانون اساسی به اصول اخلاقی ارجاع دهد، این اصول به عنوان معیارهای اخلاقی در قانون "گنجانده نمی‌شوند"، بلکه قانون اساسی به قضات و سایر نهادهای مجری قانون "اختیار می‌دهد" تا با توسل به استدلال اخلاقی، قانون را "توسعه" داده و "اصلاح" کنند. مطابقت با اصول اخلاقی، "به‌طور ضروری"، شرط اعتبار حقوقی "نیست". پوزیتیویسم حقوقی انحصاری عمدتاً با نام جوزف
پوزیتیویسم حقوقی انحصاری عمدتاً با نام جوزف رَز گره خورده است و توسط نویسندگانی همچون برایان لایتر، آندری مارمور و اسکات شاپیرو مورد حمایت قرار گرفته است. به طور خلاصه، پوزیتیویسم فراگیر این "امکان" را در نظر می‌گیرد که اخلاق بتواند در تعیین اعتبار حقوقی در "برخی" نظام‌های حقوقی نقش ایفا کند، در حالی که پوزیتیویسم انحصاری بر این باور است که اخلاق "هرگز" نمی‌تواند یک معیار "مستقیم" برای اعتبار حقوقی باشد، حتی اگر یک نظام حقوقی به مفاهیم اخلاقی ارجاع دهد. پوزیتیویسم حقوقی روش‌شناختی، نظری، و ایدئولوژیک.
پوزیتیویسم حقوقی روش‌شناختی، نظری، و ایدئولوژیک. نوربرتو بوبیو در سال 1961 استدلال کرد که عبارت "پوزیتیویسم حقوقی" با سه معنای متفاوت به کار می‌رود که به آموزه‌های مختلف و عمدتاً مستقلی اشاره دارد. او این سه معنا را "پوزیتیویسم به عنوان روشی برای مطالعه‌ی قانون" (پوزیتیویسم حقوقی روش‌شناختی)، "پوزیتیویسم به عنوان یک نظریه یا مفهوم‌پردازی از قانون" (پوزیتیویسم حقوقی نظری) و "پوزیتیویسم به عنوان یک ایدئولوژی عدالت" (پوزیتیویسم حقوقی ایدئولوژیک) نامید. پوزیتیویسم حقوقی "روش‌شناختی"، رویکردی "علمی" و "فارغ از
حقوقی "روش‌شناختی"، رویکردی "علمی" و "فارغ از ارزش‌گذاری" به مطالعه‌ی قانون است و، در عین حال، شیوه‌ای برای "تصور" موضوعِ شناختِ حقوقی به شمار می‌رود. ویژگی بارز این رویکرد، "تمایز قاطع" بین "قانونِ موجود" (real law) و "قانونِ مطلوب" (ideal law) (یا "قانون به مثابه‌ی واقعیت" و "قانون به مثابه‌ی ارزش"، "قانون چنان‌که هست" و "قانون چنان‌که باید باشد") و این "باور" است که علم حقوق باید به "قانونِ موجود" بپردازد. پوزیتیویسم حقوقی "نظری"، مجموعه‌ای از نظریه‌ها درباره‌ی ماهیت قانون است که با یک مفهوم‌پردازی
درباره‌ی ماهیت قانون است که با یک مفهوم‌پردازی "دولت‌محور" (statalist) از قانون پیوند دارد. این نظریه‌ها شامل این موارد می‌شوند: نظریه‌ای که قانون را مجموعه‌ای از "اوامر" صادر شده توسط مرجع حاکم می‌داند که نیروی الزام‌آور آن با تهدید به "مجازات" تضمین می‌شود (امری‌گراییِ اجباری)؛ نظریه‌ای در باب "منابع حقوقی"، که در آن قانون موضوعه از "برتری" برخوردار است (قانون‌گرایی)؛ نظریه‌ای در باب "نظم حقوقی"، که قرار است یک نظام "کامل" و "منسجم" از هنجارها باشد، "عاری" از "خلاء" (lacunae) و "تعارض" (antinomies)؛ و
از "خلاء" (lacunae) و "تعارض" (antinomies)؛ و نظریه‌ای در باب "تفسیر حقوقی"، که به عنوان یک عملِ "شناختیِ محض" تصور می‌شود: فعالیتی "مکانیکی" و "منطقی". سرانجام، پوزیتیویسم حقوقی "ایدئولوژیک" توسط بوبیو به عنوان نظریه‌ای "هنجاری" تعریف می‌شود که بر اساس آن، قانونِ موضوعه "باید" اطاعت شود (قانون‌گرایی اخلاقی). مقایسه با واقع‌گرایی حقوقی. گاهی اوقات اصطلاح "پوزیتیویست" در معنایی "تحقیرآمیز" برای محکوم کردن آموزه‌ای به کار می‌رود که بر اساس آن، قانون "همیشه" روشن است (فرمالیسم حقوقی) و، "هرچند ناعادلانه"،
روشن است (فرمالیسم حقوقی) و، "هرچند ناعادلانه"، باید "به‌طور جدی" توسط مقامات اجرا و توسط اتباع اطاعت شود (به اصطلاح "پوزیتیویسم ایدئولوژیک"). پوزیتیویسم حقوقی، هنگامی که با فرمالیسم حقوقی "یکسان" انگاشته شود، در "تقابل" با واقع‌گرایی حقوقی قرار می‌گیرد. پوزیتیویسم حقوقی، به عنوان فرمالیسم، معتقد است که در بیشتر موارد، قانون رهنمودهای "مشخصی" را برای اتباع خود و برای قضات ارائه می‌دهد. از سوی دیگر، واقع‌گرایان حقوقی، اغلب از "شک‌گراییِ قاعده‌محور" استقبال می‌کنند و ادعا می‌کنند که قواعد حقوقی "نامعین"
می‌کنند و ادعا می‌کنند که قواعد حقوقی "نامعین" هستند و اختیار قضایی را "محدود نمی‌کنند". با این حال، هم پوزیتیویسم حقوقی و هم واقع‌گرایی حقوقی معتقدند که قانون یک "ساخته‌ی انسانی" است. علاوه بر این، بیشتر واقع‌گرایان "نوعی" از آموزه‌ی پوزیتیویستیِ "جدایی" قانون و اخلاق را پذیرفته‌اند. به گفته‌ی برایان لایتر، این دیدگاه که پوزیتیویسم و واقع‌گرایی مواضع "ناسازگاری" هستند، احتمالاً عمدتاً به دلیل "نقدِ هارت" از واقع‌گرایی حقوقی است، اما واقع‌گرایان حقوقی آمریکایی "پوزیتیویست‌های حقوقی "ضمنی"" بودند که اذعان
"پوزیتیویست‌های حقوقی "ضمنی"" بودند که اذعان داشتند که "تمام" قوانین از منابع "معتبری" مانند قوانین موضوعه و رویه‌ی قضایی "ناشی می‌شوند". اکثر واقع‌گرایان حقوقی "وجود" حقوق طبیعی را "انکار" می‌کردند، رویکردی "علمی" به قانون "مبتنی" بر "تمایز" بین "توصیف" و "ارزیابی" قانون داشتند، و "وجود" یک تعهد "عینی" (اخلاقی یا سیاسی) برای اطاعت از قانون را "انکار" می‌کردند؛ بنابراین آنها به عنوان پوزیتیویست‌های حقوقی "شناخته می‌شدند". نقد. پوزیتیویسم حقوقی در آلمان توسط گوستاو رادبروخ (Gustav Radbruch) در سال 1946 به
گوستاو رادبروخ (Gustav Radbruch) در سال 1946 به طور مشهوری رد شد، جایی که تعقیب حامیان نازی با چالش ارزیابی اعمالی که با قوانین نازی مطابقت داشت، روبرو شد. در آنچه که به عنوان فرمول رادبروخ شناخته می‌شود، او استدلال کرد که به طور کلی یک قانون ناعادلانه باید به عنوان قانون شناخته شود، "مگر اینکه تعارض بین قانون موضوعه و عدالت به چنان درجه غیرقابل تحملی برسد که قانون موضوعه، به عنوان 'قانون معیوب'، باید در برابر عدالت تسلیم شود" یا به طور دقیق‌تر: "هر جا که حتی تلاشی برای عدالت وجود نداشته باشد، جایی که
که حتی تلاشی برای عدالت وجود نداشته باشد، جایی که برابری، که هسته عدالت است، عمداً در صدور قانون موضوعه مورد خیانت قرار گیرد، آنگاه قانون موضوعه نه تنها 'قانون معیوب' نیست، بلکه به طور کلی فاقد ماهیت قانون است." منابع. ملانصرالدین
امیانوس مارسلینوس (۳۲۵ یا ۳۳۰ میلادی – ۳۹۰ یا ۳۹۱ میلادی) تاریخنگار رومی بود. او که یونانی‌تبار بود در هنگام لشکرکشی یولیانوس در ۳۶۳ میلادی برای نبرد با شاپور دوم ساسانی به همراه سپاهیان رومی بود. وی رخ‌دادهای این نبرد و مرگ یولیانوس را در ۲۶ ژوئیهٔ آن سال دیده بود. کتاب او دربارهٔ تاریخ روم از رخدادهای سال ۹۶ میلادی آغاز شده و با آوردن رویدادهای سال ۳۷۸ ترسایی به پایان می‌رسد. نوشته‌های او از سندهای ارزشمند دربارهٔ تاریخ ایران شمرده می‌شود. زندگی‌نامه. زادگاه او را انطاکیه پنداشته‌اند. تاریخ مرگش به درستی
او را انطاکیه پنداشته‌اند. تاریخ مرگش به درستی دانسته نیست ولی بر پایهٔ یادکردهایی که از او تا ۳۹۱ میلادی به جای مانده می‌دانیم که او تا این سال زنده بوده است. او در روزگار کنستانتیوس دوم یک سرباز رومی بود که در سرزمین گل و نواحی مرزی با ایران ساسانی خدمت نموده بود. از بخشی که او در آن خدمت می‌کرده برمی‌آید که او از نجیب‌زادگان بوده است. او در جوانی به ارتش پیوست و به نصیبین در شمال میانرودان فرستاده شد تا زیر نظر اورسیسینوس خدمت کند. در بازگشت به ایتالیا، امپراتور را در لشکرکشی بر علیه سیلوانوس فرانک
امپراتور را در لشکرکشی بر علیه سیلوانوس فرانک همراهی نمود. او دو بار دیگر با اورسینیوس به خاور رفت و سرانجام زمانی که شاپور دوم بر دیاربکر چیره‌ شد، او جان خود را برداشت و گریخت. هنگامی که اورسینیوس جایگاهش را پیش کنستانتینوس از دست داد، آمیانوس نیز موقعیت پیشین را نداشت. با آغاز امپراتوری ژولیان مشهور به ژولیان مرتد (یولیانوس)، او جایگاه پیشین خود را باز به دست آورد. او به همراه امپراتور در لشکرکشی بر ضد المان‌ها و ایرانیان رهسپار شد. پس از مرگ یولیانوس او در عقب‌نشینی ژوویان از انطاکیه نقشی داشت. در ۳۷۱
در عقب‌نشینی ژوویان از انطاکیه نقشی داشت. در ۳۷۱ میلادی او شاهد توطئهٔ تئودوروس بود. سرانجام او در رم ساکن شد و در زمانی که نزدیک به پنجاه سال داشت دست به نگارش تاریخ روم از رخدادهای سال ۹۶ میلادی به پس زد. ادوارد گیبون امیانوس را راهنمایی دقیق و امین خوانده است. منابع. Wikipedia contributors, "Ammianus Marcellinus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ammianus_Marcellinus&amp;oldid=280912358 (accessed April 29, 2009).
سوسن نام سرده‌ای از گیاهان زینتی، پایا (چندساله)، پیازدار و بومی نیم‌کره شمالی است. تاکنون در حدود ۱۰۰ گونه از این گیاه در جهان شناسایی و شمار زیادی گونه جدید تولید و پرورش داده شده است که به ۶۰ دسته تقسیم می‌شوند. سوسن از مشهورترین و رایج‌ترین گیاهان زینتی است که به‌سبب گل‌های زیبایش پرورش داده می‌شود. سوسن آزاد یا سوسن سفید از معروف‌ترین گونه‌های این گیاه است. نوعی از این گل به نام سوسن چلچراغ تنها در استان‌های اردبیل و (روستای داماش بخش عمارلو)‌ گیلان در ایران و منطقه لنکران جمهوری آذربایجان می‌روید.
در ایران و منطقه لنکران جمهوری آذربایجان می‌روید. ___________________________________ سوسن چلچراغ: همانگونه که گفته شد سوسن چلچراغ یکی از گونه های سوسن ها است . این گونه سوسن دارای ۴ تا ۱۰ گل است ولی گاهی تا ۱۵ گل هم آورده است. این گونه بیشتر در ماه خرداد گل می دهد و گل ها تا تیر ماه سالم می‌مانند. در پیش تر سوسن چلچراغ در روستای داماش و رستم آباد گیلان ، نور مازندران و یک مکان کوچک در اردبیل وجود داشت ولی اکنون تنها در روستای داماش گیلان و روستایی در کشور آذربایجان دیده میشود. نگرش محلی ها این است که سوسن
دیده میشود. نگرش محلی ها این است که سوسن های چلچراغ در شب از خودشان نور می دهند ولی این نور به خاطر مواد فلورسانس که روی پرچم آنها است. سوسن عنکبوتی یکی از انواع گل سوسن است که گلبرگ هایی به طور بیش از متر و ساقه هایی به طور 50 تا 90 سانتی متر دارد. عرض گلبرگ ها متفاوت است و در برخی از مواقع گلبرگ ها پهن و برخی مواقع باریک هستند، ولی نوع عنکبوتی آن برگ های باریکی دارند که به همین دلیل به آن گل عنکبوتی گفته می شود. ویژگی‌ها. مشخصات ظاهری. بلندی ساقه سوسن بسته به گونه، از ۳۰ سانتی‌متر تا ۳ متر است. پیاز این
به گونه، از ۳۰ سانتی‌متر تا ۳ متر است. پیاز این گیاه از برگ‌های فَلسی شکلِ نزدیک به رنگ زرد پوشیده شده است که اندوخته‌ی غذایی دارند. شکل برگ‌ها در گونه‌های متفاوت بیضی و نیزه‌ای و رنگشان سبز است. در بعضی از گونه‌ها، گل‌ها شیپوری، زنگوله‌ای، فنجانی یا قیف‌مانند هستند و پهنای آن‌ها از ۲٫۵ تا ۲۵ سانتی‌متر است. رنگ گل‌ها نیز بسته به گونه گیاه متفاوت است. گل‌ها در تابستان شکوفا می‌شوند و بیشتر آن‌ها معطر هستند. زیستگاه. بیشتر گونه‌های سوسن بومی اقلیم معتدل نیم‌کره‌ی شمالی هستند؛ با این وجود برخی گونه‌ها در
شمالی هستند؛ با این وجود برخی گونه‌ها در مناطق نیمه‌گرمسیری هم دیده‌ می‌شوند. شرایط رشد. گیاه سوسن را با کاشت پیازهای کوچکی که از پیاز اصلی جوانه می‌زنند و یا با کاشت بذر تکثیر می‌کنند. این گیاه در خاک‌های عمیق و شنی با زهکش مناسب و دور از باد و آفتاب شدید به خوبی رشد می‌کند. گرده‌های گل سوسن در بعضی افراد حساسیت شدید ایجاد می‌کنند، به‌همین سبب برخی باغبان‌ها پس از باز شدن گل‌ها، پرچم‌های آن‌ها را می چینند. کاربرد‌ها. از روغن معطر برخی گونه‌های سوسن، مانند سوسن سفید در صنعت عطرسازی استفاده می‌شود. پرورش
سوسن سفید در صنعت عطرسازی استفاده می‌شود. پرورش این‌گونه در جنوب فرانسه رایج است. در برخی کشورهای شرق آسیا مانند ژاپن، تایوان و چین پیاز برخی گونه‌های سوسن مصرف خوراکی دارد. گل سوسن، نمادی در مسیحیت. گل سوسن، نمادی در کلیساهای کاتولیک است. در یک تعبیر این گل، سمبلی از باکرگی بودن مریم مقدس، مادر عیسی، دارد. سفیدی و زیبایی این گل نشان از طهارت و پاکی مریم مقدس است. گل سوسن همچنان نمادی از تثلیث است. تثلیث شامل سه وجود یعنی پدر، پسر و روح‌القدس است. گره‌ای که به دور گل سوسن است هم نمادی از مریم تعبیر می‌شود
به دور گل سوسن است هم نمادی از مریم تعبیر می‌شود که این سه را به هم متصل کرده‌است و نشانه‌ای است که به دنیا آورنده پسر خدا (عیسی مسیح) است.
رحیم علی خرم، کارآفرین و از سرمایه‌داران تهران بود. او مالک پارک خرم (پارک ارم فعلی) شامل شهربازی و باغ وحش و کازینو بود. بر طبق گفته‌های محمود قربانی (همسر اول گوگوش و از دوستان رحیم علی خرم) در هیاهوی انقلاب، خرم که قصد خروج از کشور را داشته در هتل میامی تهران به پیشخدمت هتل انعام بالایی می‌دهد و همین انعام شک گارسون را برمی‌انگیزد و به نیروهای انقلابی آن‌زمان اطلاع می‌دهد که او حتماً فرد سرشناسی از نظام پهلوی است و همین امر باعث گرفتاری وی می‌شود. خرم متهم به قتل و تجاوز، سوء استفاده از قدرت، تأسیس عشرت
به قتل و تجاوز، سوء استفاده از قدرت، تأسیس عشرت کده و قمارخانه، دریافت کمک از خارجی‌ها و نابود کردن اقتدار ملی شد. وی به حکم صادق خلخالی به اتهام فساد فی الارض به مجازات اعدام محکوم شد. او در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۵۸ به همراه هفت تن دیگر از جمله حبیب القانیان تیرباران شد. خرم و القانیان اولین سرمایه‌دارانی بودند که پس از انقلاب در برابر جوخه آتش قرار گرفتند. به نوشته یکی از روزنامه‌های تهران، شاهدان در محاکمه خرم مدعی شدند او یک بار مرد فقیری را در باغ وحشش به قفس شیر انداخته و برای اعضای خانواده سلطنتی و دیگر
شیر انداخته و برای اعضای خانواده سلطنتی و دیگر اشراف، فاحشه‌های فیلیپینی می‌برده‌است. وی در روستای یاری آباد شهر غرق آباد از توابع ساوه دفن شده‌است. پسر وی با دختر مرضیه خواننده ازدواج کرده بود. محمد باهری، وزیر دادگستری در کابینه شریف امامی، در روی ۲ نوار ۳۰ مصاحبه با حبیب لاجوردی در تاریخ شفاهی هاروارد مدعی می‌شود در دوره وزارت او یکی از بازپرس‌های دادسرای تهران در جریان تحقیقات پیرامون خرم او را متهم به قتل دو تن از کارگران پارک خرم در سال ۱۳۵۶ کرده بود. این اتهام بر اساس شهادت شهود و کالبدشکافی دو
بود. این اتهام بر اساس شهادت شهود و کالبدشکافی دو جنازه یافت‌شده در جاده کرج وارد شده بود.
دیوید مایکل لترمن (زاده ۱۲ آوریل ۱۹۴۷) یک کمدین و مجری تلویزیونی آمریکایی است. او مجری برنامه برنامه آخر وقت با دیوید لترمن بود که از شبکه سی‌بی‌اس پخش می‌شد. این چهره مشهور در طول ۳۳ سال فعالیتش ۶۰۲۸ برنامه اجرا کرد. او در این مدت نامزد ۶۷ جایزه تلویزیونی امی شد و در ۲۰ سال اول اجرای لیت شو با دیوید لترمن ۲۰ جایزه امی دریافت کرد. در سال ۲۰۰۲ دیوید لترمن اعتراف کرد که با برخی از زنانی که در برنامه اش کار می‌کردند رابطه داشته‌است.
حبیب‌الله اِلقانیان (۲۳ فروردین ۱۲۹۱ – ۱۹ اردیبهشت ۱۳۵۸) معروف به حاج حبیب القانیان، رئیس انجمن کلیمیان تهران، کارآفرین و سرمایه‌دار بزرگ ایرانی و از اعضای اتاق بازرگانی تهران بود. او نخستین بنیان‌گذار شرکت‌های پلاستیک سازی پلاسکو و صنایع پروفیل آلومینیم در ایران بود. از او به عنوان یک خیر نیز نام می‌برند. القانیان اولین تاجر یهودی بود که به اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران راه یافت وی یکی از نخستین غیر نظامیان و نخستین یهودی اعدامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران بود. وی در روز ۲۷ بهمن ۱۳۵۷ در تهران