payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بر اساس این تفاوت‌ها، یک اجتماع چندگانه و گوناگون را درون خود جای داده و تقویت می‌کنند. به این ترتیب، فضاهای تفریحی و ورزشی به عنوان عناصر اساسی زیرساخت‌های اجتماعی نقشی بارز در ایجاد سلامت و تعامل اجتماعی مثبت دارند. ارتباطات. ارتباطات در جهان مدرن از زیرساخت های متعددی نظیر تلفن، اینترنت، تلویزیون، ماهواره‌ها و سایر وسایل برخوردار است. این ابزارهای ارتباطی نقش حیاتی در زندگی افراد و جوامع دارند. تلفن به عنوان یکی از اولین زیرساخت های ارتباطی، امکان برقراری ارتباطات فوری را فراهم کرده و تبدیل به یک ابزار
ارتباطات فوری را فراهم کرده و تبدیل به یک ابزار روزمره شده است. اینترنت، به عنوان یک زیرساخت جهانی اطلاعات، ارتباطات را به سطح بالاتری ارتقاء داده و افراد را از نظر اطلاعاتی به دنیایی گسترده و متنوع وصل کرده است. تلویزیون و رسانه‌های اجتماعی نقش قابل‌توجهی در انتقال اطلاعات و فرهنگ به تمام نقاط جهان دارند. این وسایل ارتباطی در انتقال اخبار، برنامه‌های فرهنگی و هنری، و تجارت بین‌المللی تأثیرگذار هستند. به کمک این ابزارها، افراد می‌توانند به راحتی از دور با دیگران ارتباط برقرار کنند و به وسیله
از دور با دیگران ارتباط برقرار کنند و به وسیله ویدئوکنفرانس‌ها، اطلاعات را به صورت تصویری به اشتراک بگذارند. فناوری‌های ارتباطی تأثیرات چشمگیری بر زندگی اجتماعی و اقتصادی جوامع داشته‌اند. این تأثیرات از تسریع فرآیندهای کسب و کار گرفته تا تغییرات در الگوهای رفتاری افراد و جوامع مختلف متنوع است. ارتباطات نه تنها یک وسیله ابزاری برای انتقال اطلاعات است، بلکه ابزاری است که تعاملات انسانی را در دنیای مدرن به شکل‌دهی می‌دهد و به جوامع کمک می‌کند تا با تحولات سریع فناوری اطلاعات گام بردارند و با چالش‌های روزمره
فناوری اطلاعات گام بردارند و با چالش‌های روزمره برخورد کنند. زیرساخت‌های سبز. در دنیا اخیراً توجه به زیرساخت‌های سبز به شدت افزایش یافته است. با توجه به اهمیت این موضوع، به بررسی و بهره‌گیری از زیرساخت‌های سبز می‌پردازیم. "" به معنای شبکه‌هایی از محیط‌های سبز و آبی هستند که با یکدیگر متصل شده‌اند. این شبکه شامل انواع محیط‌های سبز مانند پارک‌ها، رودخانه‌ها، مسیرها، زرعی‌ها، سقف‌ها و دیوارهای سبز، و سطوح نفوذپذیر است که خدمات اکوسیستمی مختلفی را ارائه می‌دهند. این زیرساخت‌های سبز در واقع نقش اصلی در تامین
این زیرساخت‌های سبز در واقع نقش اصلی در تامین خدمات اکوسیستمی بر عهده دارند. خدمات اکوسیستمی شامل عملکردهای زنده‌یی مثل تولید اکسیژن، جلوگیری از فرسایش خاک، آبشویی آلاینده‌ها، و ایجاد محیط زیست سالم برای گونه‌های مختلف است. به عبارت دیگر، این زیرساخت‌های سبز به عنوان یک سیستم اکولوژیکی با تنوع بالا و ارتباطات تعاملی میان اجزاء، به حفظ توازن در محیط زیست کمک می‌کنند. از این رو، طراحی و مدیریت مناسب این زیرساخت‌ها می‌تواند به بهبود کیفیت محیط زیست و ارتقاء سلامت اکوسیستم‌ها کمک کند. شهرسازی و زیرساخت. ارتباط
اکوسیستم‌ها کمک کند. شهرسازی و زیرساخت. ارتباط بین زیرساخت و شهرسازی در فرآیند توسعه اقتصادی و شهری از دهه‌های اخیر، با پیشرفت فناوری و افزایش نیازهای جمعیت، زیرساخت‌ها به یکی از عوامل اصلی تعیین کننده سطح توسعه شهری و اقتصادی تبدیل شده‌اند. این واقعیت به خصوص در کشورهایی که به دنبال توسعه شهری به عنوان اولویت اساسی می‌باشند، بسیار واضح است. در این مواقع، زیرساخت‌ها به عنوان تسهیل‌کننده‌های اصلی برای تحقق رشد و توسعه شهری شناخته می‌شوند. همچنین، باید توجه داشت که در کنار زیرساخت‌ها، شهرسازی نیز به عنوان
داشت که در کنار زیرساخت‌ها، شهرسازی نیز به عنوان عاملی اساسی در شکل‌گیری منظر شهرها و نظام اقتصادی آنها مطرح است. طراحی هوشمندانه شهرها، توزیع اقتصادی مناسب و ارتقاء کیفیت زندگی شهروندان از جمله دغدغه‌های شهرسازان است. اما چالش‌ها و مشکلات نیز در این زمینه‌ها وجود دارد. عدم توازن در توزیع زیرساخت‌ها، مشکلات در تأمین مالی پروژه‌ها، و عدم مراعات اصول پایدار در توسعه شهری از جمله مشکلاتی هستند که برنامه‌ریزان و تصمیم‌گیران باید با آنها مواجه شوند. برای حل این چالش‌ها، لازم است که برنامه‌ریزی هوشمندانه‌تر و
چالش‌ها، لازم است که برنامه‌ریزی هوشمندانه‌تر و هماهنگ‌تری در زمینه زیرساخت و شهرسازی انجام شود. این شامل اجرای راهبردهای هوشمندانه برای توسعه زیرساخت‌ها، توجه به نیازهای شهریان در فرآیند شهرسازی، و اجرای اصول پایدار در توسعه شهری می‌شود. در پایان، می‌توانیم نتیجه بگیریم که تعامل و هماهنگی بین زیرساخت و شهرسازی امری ضروری است. این دو جنبه با توجه به اهمیتشان در مسیر توسعه شهری و اقتصادی، نیازمند به برنامه‌ریزی دقیق و راهبردهای مؤثر برای اجرای هماهنگ و تعادل است. این کار می‌تواند بهبود کیفیت زندگی شهروندان
است. این کار می‌تواند بهبود کیفیت زندگی شهروندان و تحقق توسعه پایدار را تسهیل کند. مدیریت زیرساخت. در بیشتر کشورهای توسعه‌یافته بیشتر زیرساخت‌ها پس از جنگ‌های جهانی ساخته شده‌اند؛ بنابراین، از دهه ۱۹۹۰ و با سرعت گرفتن روند زوال زیرساخت‌ها مدیریت زیرساخت از اهمیت خاصی برخوردار شد. در برخی کشورها، مانند کانادا و استرالیا، برنامه‌های مدیریت زیرساخت شهری برای شهرداری‌ها اجباری شد. امروزه روش‌های گوناگون از جمله تحلیل‌های آماری و روش‌های یادگیری ماشین در مدیریت زیرساخت‌ها کاربرد دارند. سرمایه‌گذاری. منابع
زیرساخت‌ها کاربرد دارند. سرمایه‌گذاری. منابع گوناگونی ممکن است برای فاینانس زیرساخت‌ها به کار گرفته شوند. این منابع بنا به گونه زیرساخت و شرایط اقتصادی-سیاسی ممکن است متفاوت باشد و از منابع خصوصی یا دولتی باشد. در خصوص منابع مالی بهسازی زیرساخت‌ها معمولاً از روش‌هایی چون مالیات و آبونمان استفاده می‌شود.
نئاندرتال‌ها گروهی منقرض‌شده از انسان‌های باستانی بودند که عموماً گونه‌ای جداگانه در نظر گرفته می‌شوند؛ اگرچه برخی آن‌ها را زیرگونه‌ای از انسان خردمند محسوب می‌دارند. نئاندرتال‌ها تا حدود ۴۰ هزار سال پیش در اوراسیا زندگی می‌کردند. نئاندرتال ۱، نمادِ گونه، سال ۱۸۵۶ در درهٔ نئاندرتال آلمان کشف شد و این گونه به همین دلیل "نئاندرتال" نام گرفته است. زمان جداییِ تبار نئاندرتال‌ها از انسان‌های امروزی روشن نیست. دانشمندان زمان‌های مختلفی از ۳۱۵٬۰۰۰ تا بیش از ۸۰۰٬۰۰۰ سال پیش را پیشنهاد کرده‌اند. تاریخ واگرایی
سال پیش را پیشنهاد کرده‌اند. تاریخ واگرایی نئاندرتال‌ها از جدشان انسان هایدلبرگی نیز نامشخص است. قدیمی‌ترین استخوان‌های احتمالی نئاندرتال به ۴۳۰ هزار سال پیش برمی‌گردد، اما طبقه‌بندی آن‌ها همچنان قطعی نیست. از نئاندرتال‌ها به‌ویژه از ۱۳۰ هزار سال پیش فسیل‌های متعددی باقی مانده است. علل انقراض نئاندرتال‌ها مناقشه‌برانگیز است. از جمله نظریه‌های مطرح‌شده دربارهٔ انقراض آن‌ها عوامل جمعیتی مانند جمعیت کوچک و تولیدمثل خویشاوندی، جایگزینی رقابتی، آمیزش با انسان‌های امروزی و حل شدن میان آن‌ها، تغییرات اقلیمی،
امروزی و حل شدن میان آن‌ها، تغییرات اقلیمی، بیماری، یا ترکیبی از این عوامل است. پژوهشگران اروپایی در آغاز سدهٔ بیستم نئاندرتال‌ها را موجوداتی ابتدایی، کم‌هوش و وحشی به تصویر می‌کشیدند. اگرچه دانش و اطلاعات موجود دربارهٔ نئاندرتال‌ها از آن زمان در جامعهٔ علمی به‌طور شگرفی تغییر کرده است، اما نئاندرتال‌ها همچنان در فرهنگ عامه اغلب کهن‌الگوی انسان غارنشین و فرگشت‌نیافته به‌شمار می‌آیند. در واقعیت، فناوری نئاندرتال‌ها بسیار پیشرفته بود. این فناوری‌ها در بر گیرندهٔ ابزارهای سنگی موستری، توانایی ساخت آتش، ساخت
ابزارهای سنگی موستری، توانایی ساخت آتش، ساخت اجاق‌های سنگی در غارها (برای پخت غذا، گرم نگه داشتن خود، محافظت در برابر جانوران و قرار دادن آن در مرکز خانه‌هایشان)، تهیهٔ قطران چسبنده از پوست درخت توس، ساخت لباس‌های سادهٔ شبیه پتو و پانچو، بافندگی، دریانوردی در مدیترانه، استفاده از گیاهان دارویی، درمان زخم‌های شدید، ذخیرهٔ غذا و فنون مختلف آشپزی مانند برشته‌کردن، جوشاندن و دودی کردن است. نئاندرتال‌ها غذاهای مختلفی مصرف می‌کردند، عمدتاً گوشت پستانداران سم‌دار، اما همچنین گوشت جانوران بزرگ، گیاهان، پستانداران
اما همچنین گوشت جانوران بزرگ، گیاهان، پستانداران کوچک، پرندگان و منابع آبزی و دریایی. نئاندرتال‌ها احتمالاً شکارچی رأس هرم بودند، اما رقیبانی مانند شیر غارزی، کفتار غارنشین و دیگر شکارچیان بزرگ داشتند. برخی آثار هنر پارینه‌سنگی و دارای ارزش نمادین به‌طور غیرقطعی به نئاندرتال‌ها نسبت داده شده است؛ از جمله ابزارهای تزئینی احتمالی ساخته‌شده از صدف و چنگال و پر پرندگان، مجموعهٔ اشیای نامعمول نظیر کریستال و فسیل، حکاکی، آلات موسیقی (که شاید مثالش فلوت دیوی بیب باشد) و نقاشی‌های غارهای اسپانیا که برخی آن‌ها را
باشد) و نقاشی‌های غارهای اسپانیا که برخی آن‌ها را به پیش از ۶۵٬۰۰۰ سال گذشته نسبت داده‌اند. احتمال وجود اعتقادات مذهبی در میان نئاندرتال‌ها نیز مطرح شده است. نئاندرتال‌ها به احتمال زیاد می‌توانستند سخن بگویند و منظورشان را منتقل کنند، اگرچه پیچیدگی زبانشان مشخص نیست. نئاندرتال‌ها در مقایسه با انسان‌های امروزی، بدنی تنومندتر و اندام‌هایی به نسبت کوتاه‌تر داشتند. پژوهشگران اغلب این ویژگی‌ها را سازگاری‌هایی برای حفظ گرما در آب و هوای سرد یا برای دویدن سریع در مناطق گرم‌تر و جنگلی که نئاندرتال‌ها اغلب در آن
مناطق گرم‌تر و جنگلی که نئاندرتال‌ها اغلب در آن سکونت داشتند، محسوب می‌کنند. نئاندرتال‌ها سازگاری‌های خاص زندگی در سرما داشتند، همانند ذخیرهٔ چربی بدن و بینی بزرگ‌تر برای گرم کردن هوا (اگرچه بزرگی بینی می‌توانسته ناشی از رانش ژنی باشد). میانگین قد مردان نئاندرتال حدود ۱۶۵ سانتی‌متر و زنان ۱۵۳ سانتی‌متر بود که اندازهٔ قد مردم اروپای پیش از انقلاب صنعتی است. حجم جمجمهٔ مردان و زنان نئاندرتال به‌طور متوسط به ترتیب حدود ۱٬۶۰۰ و ۱٬۳۰۰ سانتی‌متر مکعب بود که به‌طور قابل توجهی بزرگ‌تر از میانگین انسان‌های امروزی
قابل توجهی بزرگ‌تر از میانگین انسان‌های امروزی (به ترتیب ۱٬۲۶۰ و ۱٬۱۳۰ سانتی‌متر مکعب برای مرد و زن) است. جمجمهٔ نئاندرتال‌ها کشیده‌تر بود و مغزشان لوب‌های آهیانه‌ای و مخچه کوچک‌تر اما ناحیه‌های گیجگاهی، پس‌سری و اوربیتوفرونتال بزرگ‌تری داشت. جمعیت نئاندرتال‌ها کم بود که سبب تنوع ژنتیکی پایین/تکثیر واریانت‌های ژنی زیان‌بار شد. آنها شبکه‌های ارتباطی مؤثری که گروه‌های دور از هم را به هم وصل کند نداشتند. با وجود این، شواهدی از فرهنگ‌های منطقه‌ای و ارتباط منظم بین این جوامع وجود دارد. شاید آن‌ها به‌طور مرتب از
این جوامع وجود دارد. شاید آن‌ها به‌طور مرتب از غارها بازدید و به صورت فصلی بین آن‌ها نقل مکان می‌کردند. نئاندرتال‌ها در محیطی با استرس بالا زندگی می‌کردند، نرخ مصدومیت در آن‌ها بالا بوده و حدود ۸۰ درصدشان پیش از ۴۰ سالگی می‌مردند. پیش‌نویس پروژهٔ ژنوم نئاندرتال در سال ۲۰۱۰ شواهدی از آمیزش میان نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی ارائه کرد. این آمیزش احتمالاً بین ۳۱۶٬۰۰۰ تا ۲۱۹٬۰۰۰ سال پیش یا به احتمال بیشتر ۱۰۰٬۰۰۰ سال پیش و دوباره ۶۵٬۰۰۰ سال پیش روی داده است. همچنین به نظر می‌رسد که نئاندرتال‌ها در سیبری با
همچنین به نظر می‌رسد که نئاندرتال‌ها در سیبری با دنیسوواها، گروه دیگری از انسان‌های باستانی، آمیزش داشته‌اند. حدود ۱ تا ۴٪ از ژنوم اوراسیایی‌ها، بومیان استرالیا، ملانزیایی‌ها، بومیان آمریکا و مردم شمال آفریقا دارای‌تبار نئاندرتال است؛ اما اکثر ساکنان جنوب صحرای آفریقا فقط حدود ۰٫۳ درصد ژن نئاندرتال دارند. در مجموع، حدود ۲۰٪ از واریانت‌های متمایز ژنی نئاندرتال‌ها در انسان‌های امروزی برجای مانده است. گرچه بسیاری از واریانت‌های ژنی به ارث رسیده از نئاندرتال‌ها ممکن است زیان‌بار بوده و حذف شده باشند، اما به
ممکن است زیان‌بار بوده و حذف شده باشند، اما به نظر می‌رسد که ورود ژن‌های نئاندرتال بر دستگاه ایمنی انسان‌های امروزی تأثیر گذاشته است. همچنین در چند ساختار و کارکرد زیست‌شناختی دیگر انسان‌های امروزی ردی آز آن دیده می‌شود، هرچند ظاهراً بخش زیادی از آن دی‌ان‌ای بی‌رمز است. نام‌گذاری. نام نئاندرتال‌ها برگرفته از درهٔ نئاندرتال در آلمان است که اولین نمونهٔ شناسایی‌شدهٔ نئاندرتال‌ها در آنجا یافت شد. در زبان آلمانی، نام این گونه همیشه «Neandertaler» (به معنی «ساکن درهٔ نئاندر») است و «Neandertal» همواره به دره
درهٔ نئاندر») است و «Neandertal» همواره به دره اشاره دارد. خود دره به افتخار یواخیم نئاندر، الهی‌دان و سرودنویس آلمانی پایان سدهٔ هفدهم که اغلب از این منطقه بازدید می‌کرد، نام‌گذاری شده است. نام او به نوبهٔ خود به معنی «مرد جدید» و برگرفته از واژهٔ یونانی «νεός» (نئوس) به معنی «جدید» و «ἀνήρ» (آنر) به معنی «مرد» است که برگردانی تحت‌اللفظی از نام خانوادگی آلمانی «نیومان» است. "جمجمهٔ نئاندرتال" نامی بود که در مطالب و منابع انسان‌شناسی به نئاندرتال ۱، نماد گونه، داده بودند و فردی که بر اساس این جمجمه بازسازی
داده بودند و فردی که بر اساس این جمجمه بازسازی شده بود نیز، گه‌گاه "مرد نئاندرتال" نامیده می‌شد. نام علمی «Homo neanderthalensis» — که نام "مرد نئاندرتال" را از این فرد به کل گونه تعمیم می‌دهد و به‌طور رسمی آن را گونه‌ای مجزا از انسان به رسمیت می‌شناسد — نخستین بار توسط ویلیام کینگ، زمین‌شناس ایرلندی، در مقاله‌ای برای انجمن علمی بریتانیا در سال ۱۸۶۳ پیشنهاد شد. با این حال، کینگ در سال ۱۸۶۴ توصیه کرد که نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی در سرده‌های مختلف طبقه‌بندی شوند؛ او کاسهٔ مغزی نئاندرتال را با کاسهٔ
شوند؛ او کاسهٔ مغزی نئاندرتال را با کاسهٔ مغزی شامپانزه مقایسه و استدلال کرد که آن‌ها «توانایی درک مفاهیم اخلاقی و خداشناسانه ندارند.» آرایه‌شناسی. تاریخچهٔ تحقیقات. نخستین بقایای نئاندرتال‌ها — جمجمه‌ای موسوم به انگیس ۲ — در سال ۱۸۲۹ توسط فیلیپ چارلز شمرلینگ، پیشاتاریخ‌شناس هلندی/بلژیکی، در غارهای شمرلینگ در بلژیک کشف شد. او نتیجه گرفت که این بقایای انسانی «نه چندان فرگشت‌یافته» باید همزمان و به دلایل مشابه با بقایای جانوران منقرض‌شدهٔ یافت‌شده در همان منطقه دفن شده باشند. جمجمهٔ دیگری به نام جبل‌الطارق ۱
دفن شده باشند. جمجمهٔ دیگری به نام جبل‌الطارق ۱ از معدن فوربس در سال ۱۸۴۸ توسط ستوان ادموند هنری رنه فلینت به انجمن علمی جبل‌طارق ارائه شد، اما تصور می‌شد که جمجمه‌ای متعلق به یک انسان امروزی باشد. یوهان کارل فولروت، معلم مدرسهٔ محلی، در سال ۱۸۵۶ تشخیص داد که استخوان‌های یافت‌شده در کلاین فلدهوفر گروت در درهٔ نئاندرتال — همان نئاندرتال ۱ که نام خود را هم به این گونه داده — گونه‌ای مجزا از انسان‌های امروزی هستند و آن‌ها را در سال ۱۸۵۷ برای مطالعه به هرمان شافهاوزن، انسان‌شناس آلمانی، تحویل داد. این
هرمان شافهاوزن، انسان‌شناس آلمانی، تحویل داد. این استخوان‌ها شامل جمجمه، استخوان‌های ران، بازوی راست، استخوان بازو و زند زیرین چپ، استخوان تهیگاهی چپ، بخشی از کتف راست و قطعه‌هایی از دنده‌ها بود. فولروت و شافهاوزن، پس از انتشار کتاب "خاستگاه گونه‌ها" از چارلز داروین، بدان نتیجه رسیدند که این استخوان‌ها متعلق به نوعی انسان امروزی باستانی است. شافهاوزن که داروین‌گرای اجتماعی بود، باور داشت که انسان‌ها به‌صورت خطی از توحش به تمدن پیشرفت کرده‌اند و بنابراین نتیجه گرفت که نئاندرتال‌ها انسان‌های غارنشین و
نتیجه گرفت که نئاندرتال‌ها انسان‌های غارنشین و درنده‌ای بوده‌اند. فولروت و شافهاوزن با مخالفت‌هایی به‌ویژه از سوی رودلف ویرشو، آسیب‌شناس پرکار آن زمان، روبرو شدند که با تعریف گونه‌ای جدید بر اساس تنها یک یافته مخالف بود. ویرشو در سال ۱۸۷۲ به‌اشتباه، ویژگی‌های نئاندرتال را به‌عنوان نشانه‌هایی از زوال عقل، بیماری و بدشکلی تفسیر کرد. اشتباه او باعث توقف تحقیقات روی نئاندرتال‌ها تا پایان این سده شد. تا آغاز سدهٔ بیستم، کاوش‌های متعدد دیگری در رابطه با نئاندرتال‌ها انجام شد و «انسان نئاندرتال» را به عنوان
انجام شد و «انسان نئاندرتال» را به عنوان گونه‌ای مجزا تثبیت کرد. مهم‌ترین نمونه، لا-شاپل-او-سن ۱ («پیرمرد») به‌دست آمده از منطقه لا-شاپل-او-سن در فرانسه بود. مارسلن بول، دیرینه‌شناس فرانسوی، در چندین مقاله با جزئیات به این نمونه پرداخت اما او را خمیده‌پشت، شبیه به میمون و دارای ارتباطی بسیار کم با انسان‌های امروزی توصیف کرد. «کشف» مرد پیلتن در سال ۱۹۱۲ (نوعی حقه) که نسبت به نئاندرتال‌ها بسیار شبیه‌تر به انسان‌های امروزی به نظر می‌رسید، به عنوان مدرکی برای وجود شاخه‌های متعدد و مجزای انسان‌های اولیه مورد
وجود شاخه‌های متعدد و مجزای انسان‌های اولیه مورد استناد قرار گرفت و توصیف مارسلن بول از «انسان نئاندرتال» (H. neanderthalensis) به عنوان خویشاوند دور انسان و گونه‌ای در بن‌بست فرگشتی را تأیید می‌کرد، اما مرد پیلتن در واقع جعلی بود. مارسلن بول تصویر رایج نئاندرتال‌ها به عنوان موجوداتی درنده، خمیده و چماق‌دار ابتدایی را تقویت کرد؛ این تصویر چندین دهه بازتولید شد و با آثار علمی-تخیلی مانند "در جستجوی آتش" (۱۹۱۱) نوشتهٔ ژ. -اچ. روسنیِ انه و "مردم کریه" (۱۹۲۷) نوشتهٔ اچ. جی. ولز که نئاندرتال‌ها را هیولا
نوشتهٔ اچ. جی. ولز که نئاندرتال‌ها را هیولا می‌نمایانند، رواج پیدا کرد. آرتور کیت، انسان‌شناس اسکاتلندی، در سال ۱۹۱۱ لا-شاپل-او-سن ۱ را به عنوان سلف مستقیم انسان‌های امروزی بازسازی کرد که در کنار آتش نشسته، ابزار می‌سازد، گردنبند به گردن دارد و اندامی شبیه‌تر به انسان دارد، اما این بازسازی توجه علمی زیادی جلب نکرد و کیت بعداً در سال ۱۹۱۵ از نظریهٔ خود دست کشید. با مشخص شدن جعلی بودن مرد پیلتن، بررسی دوبارهٔ لا-شاپل-او-سن ۱ (که به دلیل بیماری آرتروز در زمان حیات، قوز کرده بود) و کاوش‌های جدید تا میانهٔ سده،
قوز کرده بود) و کاوش‌های جدید تا میانهٔ سده، جامعهٔ علمی درک خود از نئاندرتال‌ها را بازنگری کرد. مباحثی دربارهٔ رفتار، هوش و فرهنگ نئاندرتال‌ها مطرح شد و تصویری انسانی‌تر از آن‌ها شکل گرفت. کارلتون استیونز کون، انسان‌شناس آمریکایی، در سال ۱۹۳۹ نئاندرتالی را با کت و شلوار و کلاه اداری مدرن بازسازی کرد تا تأکید کند که در صورت بقای نئاندرتال‌ها تا عصر حاضر، آن‌ها کم‌وبیش از انسان‌های امروزی قابل تشخیص نمی‌بودند. رمان "وارثان" (۱۹۱۱) نوشتهٔ ویلیام گلدینگ نئاندرتال‌ها را به‌طور چشمگیری احساساتی‌تر و متمدن‌تر
را به‌طور چشمگیری احساساتی‌تر و متمدن‌تر می‌نمایاند. با این حال، وجهه‌ای که مارسلن بول برای نئاندرتال‌ها ایجاد کرد، همچنان تا دههٔ ۱۹۶۰ بر آثار علمی تأثیر می‌گذاشت. بازسازی‌های نئاندرتال در دوران معاصر اغلب بسیار شبیه انسان‌های امروزی است. آمیزش نژادی نئاندرتال‌ها و انسان‌های اولیهٔ امروزی، از آغاز کشف نئاندرتال‌ها توسط کسانی چون انسان‌شناس انگلیسی توماس هاکسلی در ۱۸۹۰، مردم‌شناس دانمارکی هانس پدر استینزبی در ۱۹۰۷، و کارلتون کون در ۱۹۶۲ مطرح شد. در اوایل دههٔ ۲۰۰۰، نمونه‌های فرضی دورگه هم کشف شدند: لاگار
۲۰۰۰، نمونه‌های فرضی دورگه هم کشف شدند: لاگار ولهو ۱ و موئیری ۱. با این حال، آناتومی مشابهٔ نئاندرتال همچنین می‌تواند بیشتر ناشی از سازگاری با محیطی مشابه باشد تا اینکه آمیزش نژادی باشد. در سال ۲۰۱۰ با نقشه‌برداری از اولین توالی ژنوم نئاندرتال‌ها، مشخص شد که ردپای ژن نئاندرتال‌ها در انسان‌های امروزی وجود دارد. این نتیجه‌گیری بر اساس سه نمونه در غار ویندِیای کرواسی به دست آمد که دارای تقریباً ۴٪ دی‌ان‌ای کهن بودند (که امکان تعیین توالی تقریباً کامل ژنوم را فراهم می‌کرد). گراهام کوپ، متخصص ژنتیک
ژنوم را فراهم می‌کرد). گراهام کوپ، متخصص ژنتیک بریتانیایی-آمریکایی، در سال ۲۰۱۲ فرضیه‌ای را مطرح کرد که آن‌ها شواهدی از آمیزش نژادی گونهٔ متفاوتی از انسان‌های کهن با انسان‌های امروزی را یافته‌اند، اما این فرضیه در سال ۲۰۱۳ با توالی‌یابی ژنوم با کیفیت بالای نئاندرتال حفظ‌شده در استخوان انگشت پای غار دنیسووای سیبری رد شد. طبقه‌بندی. نئاندرتال‌ها گونه‌ای از انسانیان در سردهٔ انسان هستند و عموماً گونهٔ جداگانه‌ای با نام علمی «H. neanderthalensis» (انسان نئاندرتال) طبقه‌بندی می‌شوند، هرچند گاهی نیز زیرگونه‌ای
طبقه‌بندی می‌شوند، هرچند گاهی نیز زیرگونه‌ای از انسان امروزی تحت نام «Homo sapiens neanderthalensis» (انسان خردمند نئاندرتال) در نظر گرفته شده‌اند. زیرگونه دانستن نئاندرتال‌ها نیازمند طبقه‌بندی انسان‌های امروزی به عنوان «H. sapiens sapiens» (انسان خردمند خردمند) است. بخش زیادی از جدل بر سر طبقه‌بندی نئاندرتال‌ها، ناشی از ابهام اصطلاح «گونه» است، زیرا این اصطلاح عموماً برای تمایز بین دو جمعیت مجزا از نظر ژنتیکی به کار می‌رود، اما انسان‌های امروزی و نئاندرتال‌ها با یکدیگر آمیزش کرده‌اند. با این حال، نبود
با یکدیگر آمیزش کرده‌اند. با این حال، نبود کروموزوم Y پدری و دی‌ان‌ای میتوکندریایی مادری نئاندرتال‌ها در انسان‌های امروزی، به همراه کم‌نمود بودن دی‌ان‌ای کروموزوم ایکس نئاندرتال‌ها، می‌تواند بر کاهش باروری یا عقیمی برخی دورگه‌ها دلالت داشته باشد که نشان‌دهندهٔ مانع زیستیِ تولیدمثلی نسبی میان این دو گروه است و در نتیجه می‌تواند شاهدی بر تمایز گونه‌ای آن‌ها محسوب شود. سوانته پبو، ژنتیک‌دان، در سال ۲۰۱۴ این اختلاف نظر را «جنگ آرایه‌شناسی» توصیف کرد و آن را غیرقابل حل نامید، «چرا که هیچ تعریفی از گونه به‌طور
حل نامید، «چرا که هیچ تعریفی از گونه به‌طور کامل این مورد را توصیف نمی‌کند.» تصور بر این است که نئاندرتال‌ها به دنیسوواها نزدیک‌تر بوده‌اند، تا به انسان‌های امروزی. به همین ترتیب، نئاندرتال‌ها و دِنیسوواها بر اساس دی‌ان‌ای هسته‌ای آخرین نیای مشترک نزدیک‌تری نسبت به انسان‌های امروزی داشته‌اند. با این حال، نئاندرتال‌ها و انسان‌های امروزی آخرین نیای مشترک میتوکندریایی (قابل مشاهده با بررسی دی‌ان‌ای میتوکندریایی) و آخرین جد مشترک کروموزوم Y نزدیک‌تری دارند. این احتمالاً حاصل آمیزش پس از جدایی
دارند. این احتمالاً حاصل آمیزش پس از جدایی نئاندرتال/دِنیسووا بوده است: آمیزش مورد نظر یا آمیزش نوعی انسان باستانی ناشناخته با جمعیت دِنیسوواها بوده، یا آمیزش یک موج اولیهٔ ناشناختهٔ انسان‌های امروزی از آفریقا با نئاندرتال‌ها بود. این موضوع که دی‌ان‌ای میتوکندریایی یک انسان باستانی اولیه از تبار نئاندرتال با قدمت تقریبی ۴۳۰ هزار سال از محوطهٔ سیما دِ لوس هوئسوس در اسپانیا، به دِنیسوواها نسبت به دیگر نئاندرتال‌ها یا انسان‌های امروزی نزدیک‌تر است، به عنوان شاهدی به نفع فرضیهٔ دوم یاد شده است. فرگشت. بسیاری
به نفع فرضیهٔ دوم یاد شده است. فرگشت. بسیاری بر این باورند که انسان هایدلبرگی آخرین نیای مشترک نئاندرتال‌ها، دنیسوواها و انسان‌های امروزی بوده است، پیش از آنکه اینان به ترتیب در اروپا، آسیا و آفریقا از یکدیگر جدا شوند. تمایز آرایه‌ای میان انسان هایدلبرگی و نئاندرتال عمدتاً بر اساس فاصلهٔ بقایای فسیلی در اروپا بین ۳۰۰ تا ۲۴۳ هزار سال پیش در طول مرحلهٔ ایزوتوپی دریایی ۸ استوار است. به‌طور عرفی فسیل‌هایی که تاریخ آن‌ها به بعد از این فاصله برمی‌گردد، در زمرهٔ «نئاندرتال‌ها» طبقه‌بندی می‌شوند. دی‌ان‌ای به‌دست
«نئاندرتال‌ها» طبقه‌بندی می‌شوند. دی‌ان‌ای به‌دست آمده از انسان‌های باستانی در محوطهٔ ۴۳۰ هزار سالهٔ سیمادِ لوس هوئسس اسپانیا نشان می‌دهد آن‌ها به نئاندرتال‌ها نزدیک‌تر از دنیسوواها هستند؛ این موضوع حاکی از آن است که جدایی میان نئاندرتال‌ها و دنیسوواها باید پیش از این زمان رخ داده باشد. جمجمهٔ ۴۰۰ هزار سالهٔ آروئیرا ۳ نیز ممکن است عضوی اولیه از تبار نئاندرتال بوده باشد. احتمال دارد جریان تبادل ژنی و آمیزش بین اروپای غربی و آفریقا در دورهٔ پلیستوسن میانی باعث شده باشد که ویژگی‌های نئاندرتالی در برخی از
باعث شده باشد که ویژگی‌های نئاندرتالی در برخی از نمونه‌های انسان‌تباران اروپایی پلیستوسن میانی مانند نمونه‌های چپرانوی ایتالیا و تنگهٔ سیچوو صربستان قابل تشخیص نباشد. شواهد فسیلی از ۱۳۰ هزار سال پیش تاکنون بسیار کامل‌تر است و نمونه‌های متعلق به این دوره بخش عمدهٔ اسکلت‌های شناخته‌شدهٔ نئاندرتال‌ها هستند. بقایای دندانی از محوطه‌های ویسگلیانو و فونتانا رانوچیو در ایتالیا نشان می‌دهد که ویژگی‌های دندانی نئاندرتال‌ها تا حدود ۴۵۰–۴۳۰ هزار سال پیش در طول دورهٔ پلیستوسن میانی فرگشت پیدا کرده بودند. دو فرضیهٔ اصلی
میانی فرگشت پیدا کرده بودند. دو فرضیهٔ اصلی دربارهٔ فرگشت نئاندرتال‌ها پس از جدایی نئاندرتال/انسان وجود دارد: دومرحله‌ای و برافزایشی. فرضیهٔ دومرحله‌ای بیان می‌کند که رویدادی محیطی عمدهٔ واحد — مانند یخبندان زاله — باعث افزایش سریع اندازهٔ بدن و استحکام انسان هایدلبرگی اروپایی و همچنین موجب کشیدگی سر آن‌ها شده است (مرحلهٔ ۱) که در نهایت حاصلش تغییرات دیگری در جمجمه بوده است (مرحلهٔ ۲). با این حال، آناتومی نئاندرتال‌ها ممکن است به‌طور کامل برای سازگاری با آب‌وهوای سرد شکل نگرفته باشد. فرضیهٔ برافزایشی
با آب‌وهوای سرد شکل نگرفته باشد. فرضیهٔ برافزایشی می‌گوید که نئاندرتال‌ها به آرامی و طی زمان از گونهٔ اجدادی انسان هایدلبرگی فرگشت یافته‌اند و به چهار مرحله تقسیم می‌شوند: پیش‌نئاندرتال‌های اولیه (MIS ۱۲، یخبندان الستر)، پیش‌نئاندرتال‌ها به معنای کلی (MIS ۱۱–۹، میان‌یخ‌بندان هولشتاین)، نئاندرتال‌های اولیه (MIS ۷–۵، یخبندان زاله–میان‌یخبندان امین)، و سرانجام نئاندرتال‌های کلاسیک به معنای دقیق (MIS ۴–۳، یخ‌بندان وورم). تاریخ‌های متعددی برای جدایی نئاندرتال/انسان پیشنهاد شده است. یکی حدود ۲۵۰ هزار سال پیش
پیشنهاد شده است. یکی حدود ۲۵۰ هزار سال پیش است؛ این فرضیه گونهٔ «انسان هلمی» را به عنوان آخرین نیای مشترک این دو در نظر می‌گیرد و این جدایی را با پیدایش ابزارهای سنگی ساخته‌شده به روش لوالوآ مرتبط می‌داند. دیگری تقریباً ۴۰۰ هزار سال پیش است و بر اساس آن، انسان هایدلبرگی آخرین نیای مشترک انسان امروزی و نئاندرتال بوده است. برآوردهای ۶۰۰ هزار سال پیش، فرض را بر این می‌گذارند که انسان رودزیایی آخرین نیای مشترک بود که به تبار انسان امروزی و تبار نئاندرتال/انسان هایدلبرگی تقسیم شده است. فرضیهٔ ۸۰۰ هزار سال پیش،
هایدلبرگی تقسیم شده است. فرضیهٔ ۸۰۰ هزار سال پیش، انسان پیشگام را آخرین نیای مشترک در نظر می‌گیرد، اما تغییرات مختلف در این فرضیه می‌تواند این تاریخ را به ۱ میلیون سال پیش عقب ببرد. با این حال، پژوهشی در سال ۲۰۲۰ روی پروتئوم‌های مینای دندانِ انسان پیشگام نشان داد که این گونهٔ انسانی با نئاندرتال‌ها مرتبط است، اما نیای مستقیم آن‌ها نبوده است. مطالعات دی‌ان‌ای نتایج مختلفی برای زمان جدایی نئاندرتال/انسان به دست داده‌اند، مانند بازهٔ زمانی ۵۳۸–۳۱۵، ۵۵۳–۳۲۱، ۵۶۵–۵۰۳، ۶۵۴–۴۷۵، ۶۹۰–۵۵۰، ۷۶۵–۵۵۰، ۷۴۱–۳۱۷، و
۵۶۵–۵۰۳، ۶۵۴–۴۷۵، ۶۹۰–۵۵۰، ۷۶۵–۵۵۰، ۷۴۱–۳۱۷، و ۸۰۰–۵۲۰ هزار سال پیش؛ همچنین تحقیقی بر پایهٔ دندان تاریخ جدایی را تا بیش از ۸۰۰ هزار سال محاسبه کرده است. نئاندرتال‌ها و دنیسوواها از نظر ژنتیکی به هم نزدیک‌ترند تا به انسان‌های امروزی، به این معنی که جدایی نئاندرتال/دنیسووا پس از جدایی آن‌ها از انسان‌های امروزی رخ داده است. با فرض نرخ جهش ۱ × ۱۰−۹ یا ۰٫۵ × ۱۰−۹ به ازای هر جفت‌باز در سال، جدایی نئاندرتال/دنیسووا به ترتیب در حدود ۲۳۶–۱۹۰٬۰۰۰ یا ۴۷۳–۳۸۱٬۰۰۰ سال پیش رخ داده است. با استفاده از ۱٫۱ × ۱۰−۸ به ازای
پیش رخ داده است. با استفاده از ۱٫۱ × ۱۰−۸ به ازای هر نسل (با ۲۹ سال در نظر گرفتن یک نسل)، زمان جدایی آن‌ها ۷۴۴ هزار سال پیش بوده است. با استفاده از ۵ × ۱۰−۱۰ جایگاه نوکلئوتیدی در سال، زمان جدایی ۶۱۶ هزار سال پیش به دست خواهد آمد. با در نظر گرفتن همین تاریخ‌ها، این جدایی به احتمال زیاد تا زمانی که انسان‌تباران در سراسر اروپا پراکنده شده بودند، رخ داده بوده است و فرگشت ویژگی‌های منحصر به فرد نئاندرتال‌ها تا ۶۰۰–۵۰۰ هزار سال پیش آغاز شده بوده است. به نظر می‌رسد که نئاندرتال‌ها/دنیسوواها (یا «نئاندرسوواها»)
که نئاندرتال‌ها/دنیسوواها (یا «نئاندرسوواها») پیش از جدایی، در زمان مهاجرت از آفریقا به اروپا، با گونهٔ ناشناختهٔ انسانی «فوق باستانی» که از گذشته در اروپا بوده، آمیزش داشته‌اند. این انسان‌های فوق باستانی، نوادگان مهاجرت بسیار اولیه‌ای از آفریقا در حدود ۱٫۹ میلیون سال پیش بوده‌اند. جمعیت‌شناسی. گستره. از پیشا-نئاندرتال‌ها و نئاندرتال‌های اولیه‌ای که پیش از دوران آخرین میان‌یخبندان (۱۳۰ هزار سال پیش) اطلاعات بسیار کمی در دست است و بیشتر بقایا در غرب اروپا یافت شده‌اند. از ۱۳۰ هزار سال پیش تاکنون، کیفیت