payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با برخورد دندان‌های بالا به لب پایینی ادا می‌شود. علامت‌های اسم معرفه (شناس). در لهجه فارسی کرمانشاهی اسم ناشناس از طریق افزودن پسوند «-گه» برای حالت مفرد و «-آگه/هاگه» برای حالت جمع به اسم شناس (معرفه) تبدیل می‌شود. در فارسی معیار نوشتاری نشانه‌ای برای اسم شناس وجود ندارد و تنها در گونه‌های شفاهی این زبان از پسوند «ـه» استفاده می‌شود. پسوند «-گه» از کردی جنوبی به لهجه فارسی کرمانشاهی راه یافته‌است. مثال‌های زیر نمونه‌ای از کاربرد این پسوند را نشان می‌دهند: نشانهٔ «را»ی مفعولی. نشانهٔ «را» پیش از واژگانی
نشانهٔ «را»ی مفعولی. نشانهٔ «را» پیش از واژگانی که با آوای صامت آغاز می‌شوند «-ه» و به صورت کلی «ره» تلفظ می‌شود. استفاده از واژگان کردی. اساس واژگان فارسی کرمانشاهی واژگان فارسی است که تعدادی از واژه‌های زبان کردی با تغییر و تحول به شکلی جدید به آن افزوده شده‌اند. استفاده از مصدرهای کردی و فارسی. در فارسی کرمانشاهی برخی از مصدرها از کردی کرماشانی گرفته می‌شوند و برخی دیگر از فارسی معیار. در هر دو مورد گاهی تغییراتی در اصل مصدر داده می‌شود. جدول زیر نمونه‌هایی از هر دو گونه مصدر را نشان می‌دهد. صرف فعل. در
از هر دو گونه مصدر را نشان می‌دهد. صرف فعل. در لهجه فارسی کرمانشاهی برخی افعال وجود دارند که در دیگر لهجه‌های فارسی دیده نمی‌شوند، اینها افعالی هستند که از زبان کردی به عاریت گرفته شده‌اند به این صورت که بن فعل از افعال کردی استخراج شده و در افعال فارسی به کار برده می‌شوند مانند: ماضی بعید. روش ساختن ماضی بعید در فارسی کرمانشاهی به این صورت است. بن ماضی + اُوْد (Owd) + شناسه شخصی گذشته
مسجد پادشاهی یا مَسجـِدِ پادْشاهی یا مسجدِ عالَمگیری یکی از مساجد تاریخی پاکستان است که در شهر لاهور واقع شده‌است. این مسجد به دستور اورنگ‌زیب عالمگیر، آخرین امپراتور گورکانی هند در سال ۱۶۷۳ میلادی (۱۰۵۰ شمسی) ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی در پاکستان به‌شمارمی‌رود. این مسجد دومین مسجد بزرگ پاکستان به حساب می‌آید. از مسجد بادشاهی به عنوان نقطه تحولی در تاریخ معماری شبه‌قاره هند یاد می‌شود که همه شکوه و زیبایی دوره گورکانی در آن متمرکز شده‌است. این بنا پس از بنای تازه‌ساز مسجد شاه فیصل که در
این بنا پس از بنای تازه‌ساز مسجد شاه فیصل که در اسلام‌آباد واقع شده دومین مسجد بزرگ در پاکستان و جنوب آسیا و پنجمین مسجد بزرگ جهان است که گنجایش ۵۰۰۰ نمازگزار را دارد و از جاذبه‌های مهم گردشگری پاکستان به‌شمار می‌رود. تاریخچه. ساخت مسجد از ماه مه سال ۱۶۷۱ تا ماه آوریل سال ۱۶۷۳ حدود ۲ سال طول کشیده که با اختصاص سی لک (سه میلیون) روپیه آغاز شده‌است. ورودی اصلی مسجد مقابل قلعه لاهور قرار دارد و به دروازه عالمگیر مشهور است که بعدها به ساختمان مسجد افزوده شده‌است. کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد که به خط ثلث و
کتیبه فارسی بالای درِ ورودی مسجد که به خط ثلث و نستعلیق است خبر می‌دهد که ساخت این مسجد در سال ۱۰۸۴ ق. توسط برادر رضاعی اورنگ‌زیب، مظفرحسین معروف به فدائی خان کوکه، به پایان رسیده‌است. از سال ۱۸۵۲ به بعد بخش‌هایی از مسجد بادشاهی مرمت شد. از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۰ م مرمت وسیعی صورت گرفت که هزینه ای در حدود ۴/۸ میلیون روپیه دربرداشت که مسجد را به شکل و حالت و شرایط اولیه خودش بازگرداند. در سال ۲۰۰۰ میلادی ایوان اصلی را به وسیله سنگ مرمر آراستند که به زیبایی مسجد افزوده‌است. مشخصات. این مسجد گنجایش حدود ۵۰٬۰۰۰
افزوده‌است. مشخصات. این مسجد گنجایش حدود ۵۰٬۰۰۰ نمازگزار را دارد و معماری آن به سبک معماری دوره گورکانی یا مغولی است که ارتباط زیادی با معماری ایرانی دارد. مسجد بادشاهی یکی از شاهکاری معماری، کاشی‌کاری و نجاری ایرانی است و ظاهر و حالتی شاخص، وسیع و با شکوه دارد. معماری و طراحی مسجد بادشاهی به ویژه از نظر نما دارای توازن و هماهنگی نزدیکی با مسجد جامع دهلی در هند است که در سال ۱۶۴۸م به‌دست پدر اورنگ‌زیب، امپراتور شاه جهان، ساخته شده‌است. اما برخلاف مسجد جامع دهلی که مناره‌های آن هشت ضلعی است مناره‌های این
دهلی که مناره‌های آن هشت ضلعی است مناره‌های این بنا مقطعی مربع شکل دارند. نمای خارجی مسجد بادشاهی را با سنگ‌های حکاکی شده تزئین کرده‌اند و به‌ویژه از فرم لوتوس بهره گرفته‌اند که شکل عمده آن برجسته است. لبه بالایی دیوارها با کنگره‌های زیبایی آراسته شده‌است و سنگ مرمر بر زیبایی بنا افزوده‌است در تزئینات داخلی از گچ‌کاریهای زیبا، تزئینات و نقش و نگارهای اسلیمی و منبت‌کاری و نقاشی روی دیوار استفاده شده‌است. دیوارهای مسجد بادشاهی از آجرهای کوره‌ای پخته شده و ساروج است که روکشی از سنک شنی قرمز دارد و پایه
و ساروج است که روکشی از سنک شنی قرمز دارد و پایه ستون‌ها از سنگهای مرمر رنگارنگ هستند. برای پوشاندن کف اصلی حیاط از آجرهای کوره‌ای پخته شده استفاده کرده بودند که در مرمتی که طی سالهای ۶۰–۱۹۳۹ م انجام گرفت با سنگ‌های شنی قرمز جایگزین شد. مسجد دارای شبستان طویلی است و به وسیله طاق‌نماهای تزئین شده به ۷ قسمت تقسیم شده‌است. بیرون از این ۷ قسمت ۳ جفت گنبد از سنگ مرمر است و دارای قوسی است که در نوع خودش بسیار عالی است. کف اصلی در اتاق مربوط به خواندن نماز و دعا با آجرها و سنگ مرمر با فرم منظمی پوشانده شده‌است.
با آجرها و سنگ مرمر با فرم منظمی پوشانده شده‌است. در این مسجد تنها دو کتیبه وجود دارد: یک کتیبه بر روی دروازه ورودی و دیگری کتیبه‌ای در شبستان زیر ایوان اصلی. پیوند به بیرون. مسجد بادشاهی لاهورe
هَله‌لُویا (‎ ، برگرفته از ، ، تلفظ به شکل «هلّه‌لو-یاه»، به معنای تحت‌اللفظی «یهوه را ستایش کنید») یک عبارت ندایی ساخته شده از دو واژه‌ی «هله‌لو» و «یاه» از زبان عبری است که برای ادا کردن شکرگزاری‌ای مسرت‌آمیز نسبت به خداوند به کار می‌رود. هله‌لویا، ۲۴ بار در تنخ (در کتاب مزامیر)، دو بار در کتب آپوکریفا (ثانویه قانونی)، و چهار بار در کتاب مکاشفه یوحنا در عهد جدید مسیحی به کار رفته است. این عبارت توسط یهودیان در دعاهای هَلِل (یعنی مزامیر ۱۱۱ الی ۱۱۸) و توسط میسیحیان به طور گسترده در دعاهای مسیحی استفاده
میسیحیان به طور گسترده در دعاهای مسیحی استفاده می‌شود. از همان اوایل، این واژه به اشکال گوناگون در لیتورژی‌ها، به ویژه در کلیسای کاتولیک، کلیساهای لوتری و کلیسای ارتدوکس شرقی به کار رفته است. این سه کلیسا از شکل لاتین آللویا استفاده می‌کنند که بر اساس آوانویسی دیگر عبارت اصلی هله‌لویا در زبان یونانی است. ریشه‌شناسی. هَلِه‌لویا در واقع آوانویسی‌ای از عبارت عبری است، به معنای «یهوه را ستایش کنید!». (برگرفته از ، به معنای «ستایش کنید!» و ، به معنای «یهوه»). واژه هَلِل () در عبری به معنای ستایشی شادمانه همراه
هَلِل () در عبری به معنای ستایشی شادمانه همراه با آواز است. بخش دوم، ""، شکل کوتاه شده تتراگراماتون (یهوه یا یِهُووَه) است. تفسیر. در کتاب مقدس عبری، هَلِه‌لُویا در واقع یک عبارت دو کلمه‌ای و نه یک کلمه‌ای است:هله‌لو-یاه. بخش اول، هَلو، فعل امر دوم شخص جمع مذکر از فعل عبری هیلِل (הִלֵּל) است. پس عبارت هَلِه‌لُویا به «ستایش یهوه یا یاه» ترجمه می‌شود، اگرچه معنای عمیق‌تری دارد؛ زیرا واژه هَلِل در عبری به معنای ستایش شادمانه در قالب آواز و برای بالیدن به خداست. بخش دوم، یاه، شکل کوتاه شده ی‌ه‌و‌ه است و شکل
بخش دوم، یاه، شکل کوتاه شده ی‌ه‌و‌ه است و شکل کوتاه شده‌ای از نام «خداوند» یا «یهوه» محسوب می‌شود. تلفظ این نام، یعنی نام خداوند در دوران یهودیت معبد دوم، یعنی حدود قرن سوم پیش از میلاد، به دلیل اعتقادات مذهبی متوقف شد و به همین دلیل تلفظ دقیق آن مشخص نیست. با این حال، گاهی اوقات در منابع غیریهودی به صورت «یهوه» یا «یِهُووَه» ترجمه می‌شود. ترجمه‌ی هفتادگانی هم، به تبعیت از این رسم یهودیان که نام مقدس را با عبارت «آدونای» به معنای «سرورم» جایگزین کرده‌اند، یاه را به Kyrios (کوریوس، که در انگلیسی با حروف
یاه را به Kyrios (کوریوس، که در انگلیسی با حروف بزرگ به شکل LORD نوشته می‌شود) ترجمه می‌کند. گیلعاد زاکرمن معتقد است که اصل عبارت هَلِه‌لُویا معمولاً با ترجمه‌هایی مانند «خدا را ستایش کنید!» قابل جایگزینی نیست، به دلیل اعتقاد به تصویرگونگی: این عقیده که بین صدای کلمه و معنای آن ارتباط ذاتی وجود دارد. در کتاب مقدس. هَلِه‌لُویا در ۲۴ آیه از کتاب مزامیر (۱۰۴–۱۰۶، ۱۱۱–۱۱۷، ۱۳۵، ۱۴۵–۱۵۰) یافت می‌شود، اما دو بار در مزمور ۱۵۰:۶ تکرار شده است. این عبارت آغازگر و پایان‌بخش تعدادی از مزامیر است. آوانویسی یونانی
و پایان‌بخش تعدادی از مزامیر است. آوانویسی یونانی (تلفظ به صورت: اَلیلویا) در نسخه‌ی هفتادگانی همین مزامیر، در توبیاس ۱۳:۱۷ و مکابیان سوم ۷:۱۳، و چهار بار در مکاشفه ۱۹:۱ الی ۱۹:۶، یعنی سرود بزرگِ ستایش خدا برای پیروزی‌اش بر فاحشه بابل، ظاهر می‌شود. چارلز جننز از همین بخش‌ها، برای متن کُر بخش هَلِه‌لُویا در اورتوریو مسیحای هندل اقتباس کرد. این آوانویسی مبنای آوانویسیِ جایگزین لاتین «Alleluia» است که مسیحیان نیز از آن استفاده می‌کنند. کاربرد توسط یهودیان. عبارت هَلِه‌لُویا به عنوان بخشی از مزامیر هَلِل (که
هَلِه‌لُویا به عنوان بخشی از مزامیر هَلِل (که بین مزامیر ۱۱۳ تا ۱۵۰ پراکنده شده‌اند) خوانده می‌شود. در رساله‌ی شَباتِ تلمود، از خاخام یوسی نقل شده است که مزامیر پِسوکی دِزیمرا باید به طور روزانه تلاوت شوند. مزامیر ۱۴۵ تا ۱۵۰، که به هَلِلِ پِسوکی دِزیمرا نیز معروفند، برای برآوردن این نیاز در آیین مذهبی سنتی یهودی شَحَریت (عبادت صبحگاهی) گنجانده شده‌اند. علاوه بر این، در اعیاد سه‌گانه، ماه نو و حنوکا، مزامیر ۱۱۳ تا ۱۱۸ تلاوت می‌شوند. درواقع، مزامیر مذکور به عنوان هَلِل و بدون هیچ وصف اضافه‌ای شناخته می‌شوند.
هَلِل و بدون هیچ وصف اضافه‌ای شناخته می‌شوند. مزمور ۱۴۶:۱۰، که با هَلِه‌لُویا به پایان می‌رسد، سومین و آخرین نقل‌قول کتاب مقدس در قِدوشا است. قدوشا شکل طولانی‌تری از دعای سوم در عَمیده است که در طول نمازهای شحریت و مَنحا (صبح و عصر) هنگامی که مینیان (حد نصاب ده نفر) حضور دارد، گفته می‌شود. مزامیر ۱۰۶، ۱۱۱، ۱۱۲، ۱۱۳، ۱۳۵، ۱۴۶-۱۵۰ معمولاً تحت عنوان «مزامیر هَلِه‌لُویا» شناخته می‌شوند. کاربرد توسط مسیحیان. برای بیشتر مسیحیان، هَلِه‌لُویا یک عبارت مسرت‌آمیز برای ستایش خدا تلقی می‌شود، نه یک عبارت امری برای
برای ستایش خدا تلقی می‌شود، نه یک عبارت امری برای ستایش او. واژه آللویا، مشتقی لاتین از عبارت عبری هَلِه‌لُویا، به همین شیوه به کار رفته است، اگرچه در آیین‌های مذهبی مسیحی، آللویا به طور خاص به یک سرود سنتی اشاره دارد که این کلمه را با آیاتی از مزامیر یا دیگر کتبِ کتاب مقدس ترکیب می‌کند. در آیین‌های عبادی لاتین کلیسای کاتولیک و در بسیاری از فرقه‌های پروتستان قدیمی‌تر، مانند کلیساهای لوتری، آللویا و «ستایش از آنِ خدا در اعلی‌علیین باد» (به انگلیسی: Gloria in excelsis Deo) در طول چله روزه (لنت) نه گفته
in excelsis Deo) در طول چله روزه (لنت) نه گفته می‌شود و نه خوانده می‌شود و جای آن با اخذ رای ربانی لنتی پر می‌شود، در حالی که در کلیساهای شرقی، آللویا در طول لنت در آغاز مراسم ماتینز (نماز سحرگاهی) خوانده می‌شود و جایگزین تئوس کیریوس (به انگلیسی: Theos Kyrios) که شادمانه‌تر تلقی می‌شود، می‌گردد. در مراسم عید پاک و در طول دوره‌ی پنجاه روزه‌ی پنطیکاستریون، سلام عید پاک به جای هَلِه‌لُویا در آیین غربی برای بیان شادی خوانده می‌شود. در موقعیت‌های روزمره، عبارات «هَلِه‌لُویا» و «Praise the Lord» (به معنی «خدا را
و «Praise the Lord» (به معنی «خدا را شکر») توسط مسیحیان از شادی، سپاسگزاری و ستایش نسبت به خدا به کار می‌روند. در مراسم‌های عبادی معاصر در فرقه‌های مختلف، استفاده از این عبارات شادمانه نیازی به درخواست یا راهنمایی خاص از سوی رهبران سرود و پرستش ندارد. در عبادات و سنت‌های متدیست‌ها، «هَلِه‌لُویا!» یک دعای سریع، کوتاه و متداول است. در عبادات مسیحی، آللویا به عنوان یک سرود عبادی به کار می‌رود که در آن این کلمه با آیاتی از کتاب مقدس، معمولاً از مزامیر، ترکیب می‌شود.
دگرگونی زبان‌های متفاوت به ویژه زبان پارسی، تنها بر اثر نفوذ زبان‌های دیگر نیست؛ خود زبان نیز تحرّکی ذاتی دارد که به اقتضای تغییر نیازهای اجتماعی، آن را دگرگون می‌سازد. تحوّل زبان معمولاً بسیار کند و تدریجی است و این موضوع دربارهٔ زبان فارسی نیز وجود دارد، چرا که این زبان از حدود ۱۱۰۰ سال پیش تاکنون، تغییرات خیلی زیادی نکرده‌است و خواندن آثار آن دوره برای معاصران چندان سخت نیست. حتی آثار فارسی هزار سال پیش، نسبت به آثار سده‌های بعدی آن (مانند سده‌های هفتم و هشتم هجری) برای مردم امروزی ساده‌تر و قابل فهم‌تر
هشتم هجری) برای مردم امروزی ساده‌تر و قابل فهم‌تر است. تأثیر دهکده جهانی و اینترنت بر زبان پارسی. امّا هجوم ناگهانی زبان‌های بیگانه بر اثر افزایش قدرت سیاسی و نفوذ فرهنگی آنها از یک سو و دگرگونی شدید نیازهای اجتماعی و جهانی شدن از سوی دیگر ممکن است سیر تحوّل زبان را بسیار سریعتر کند. این وضع زبان فارسی را در دورهٔ کنونی شرح می‌دهد. در سال‌های اخیر، عوامل دیگری نیز این تحول را شدت بخشیده‌اند. یکی جهانی‌شدن و تبدیل کره زمین به دهکده جهانی است که در پی آن ارتباطات بسیار افزایش پیدا کرده‌است و در این وضع،
ارتباطات بسیار افزایش پیدا کرده‌است و در این وضع، فرهنگ‌های غالب که دارای امکانات رسانه‌ای و اقتصادی بیشتری هستند، بیشتر بر سایر فرهنگ‌ها تأثیر می‌گذارند و به پیروی از آن، زبان این فرهنگ‌ها هم تأثیرات بسیاری بر سایر زبان‌ها خواهد گذاشت. به‌ویژه زبان انگلیسی که تبدیل به زبان جهانی و علم شده‌است و وسیله‌ای برای ارتباط میان ملل مختلف جهان است. از سوی دیگر، ترجمه از زبان‌های خارجی (به‌ویژه انگلیسی)، که با شدت و در تمام رسانه‌ها صورت می‌پذیرد و توسط هرکسی که زبان خارجی را بلد باشد (اگر بر زبان فارسی چندان آگاهی
خارجی را بلد باشد (اگر بر زبان فارسی چندان آگاهی و تسلط نداشته باشد)، باعث دگرگونی شدید زبان فارسی در دورهٔ کنونی شده‌است. به ویژه، از آنجا که این ترجمه کردن با سرعت انجام می‌شود، مانند خبرگزاریها یا پایگاه‌های اینترنتی، که مجبورند به سرعت به برگردان مطالب روز به زبان فارسی بپردازند. بیشتر کلمات و اصطلاحات مجعولی که به صورت گرته‌برداری در فارسی پیدا شده‌است، در نتیجهٔ نحوهٔ ترجمه همین رسانه‌ها است که به دلیل شتابزدگی و عدم آشنایی مترجمان تازه‌کار با زبان فارسی و قواعد ترجمه است و بر اثر قدرت تأثیرگذاری و
و قواعد ترجمه است و بر اثر قدرت تأثیرگذاری و دامنهٔ نفوذ رسانه‌ها، این واژه‌ها و اصطلاحات در میان مردم نیز گسترش یافته‌است. سرعت دگرگونی زبان فارسی در دوران اخیر، ممکن است به دو نتیجهٔ زیان‌بار بینجامد: برای رفع این دو خطر، البتّه باید در کار واژه‌سازی بکوشیم، اما نباید فراموش کنیم که خطر اصلی برای زبان فارسی، در گرته‌برداری (به ویژه در زمینهٔ معنایی و نحوی آن) است. حتّی برای واژه‌سازی، نخست باید به خود زبان فارسی، چه در آثار گذشتگان و چه در زبان مردم کوچه و بازار، مراجعه کنیم. البته مفاهیمی است که به ازای
بازار، مراجعه کنیم. البته مفاهیمی است که به ازای آنها، واژه‌ای در زبان یافت نمی‌شود، مانند اصلاحات مربوط به علوم و فناوری‌های نو. این اصلاحات را باید یا از زبان دیگری وام گرفت یا با توجه به روح زبان فارسی، واژه‌ای برای آنها ساخت یا برخی از واژگانِ فراموش‌شده‌ترِ کهن را در معانیِ نزدیکِ کاربردهای نو زنده کرد. مفاهیمی نیز هست که به یافته‌های جدید علمی و فرهنگی مربوط نمی‌شود و پیشاپیش مسلم است که زبان فارسی با پیشینهٔ درخشان هزار ساله‌اش در همهٔ زمینه‌های علمی، ادبی و فلسفی منطقاً لفظی یا تعبیری برای بیان
ادبی و فلسفی منطقاً لفظی یا تعبیری برای بیان آنها در اختیار دارد. یافتن یا زنده کردن این واژه‌ها و تعابیر یکی از وظایف اساسی مترجمان است.
هندسه تحلیلی شاخه‌ای از ریاضیات است که از ترکیب هندسه و جبر مقدماتی به وجود آمده‌است. در این رشته اشکال هندسی و روابط بین آن‌ها را با مقادیر و معادلات عددی و جبری بیان می‌کنند. عمر خیام با به کار بردن معادلات جبری در هندسه، اولین کسی است که در قرن ۱۱ میلادی هندسه تحلیلی را ابداع کرد. بنیانگذاران این مبحث در اروپا دکارت و فرما در قرن ۱۷ میلادی بوده‌اند. در هندسهٔ تحلیلی ابتدا با تعریف صفحهٔ ۱-بعدی و ۲-بعدی (formula_1) آشنا می‌شویم و نقاط را به وسیلهٔ مختصات عددی نمایش می‌دهیم. این رشته درباره اندازه، فاصله و
نمایش می‌دهیم. این رشته درباره اندازه، فاصله و زاویه، فرمول‌های مربوط به خود را دارد.
سید احمد میرسپاسی (میرسپاهی) یا سید احمد لیستر (۱۲۷۲ در تهران، تجریش - ۲۷ آبان ۱۳۵۰)، سرمایه‌دار، بازرگان، نیکوکار و واقف ایران بود که در دورۀ پهلوی می‌زیست. او را که زمانی رانندهٔ احمد شاه و رضا خان بود، می‌توان از معروفترین رانندگان و مکانیک‌های ایران دانست که از رانندگی و تعمیرکاری فنی به ثروت و موقعیت مهمی رسید. توران امیرسلیمانی (همسر سوم رضاشاه) خواهرزن احمد لیستر بود و لیستر با رضاشاه باجناق بود. از آغاز تا توانگری. در ابتدای سدهٔ بیستم میلادی، هنگامی که خودرو تازه به ایران راه یافته بود، رانندگان
که خودرو تازه به ایران راه یافته بود، رانندگان شأن و جایگاه والایی داشتند و موقعیتی مثل خلبانان امروز یا حتی بالاتر برای خود قائل بودند. یکی از آن‌ها، احمد میرسپاسی است که ابتدا راننده وثوق‌الدوله (حسن وثوق) بود، بعداً راننده احمد شاه شد و بعد از مدتی - در آغاز دههٔ ۱۳۰۰ ه‍. ش. - راننده رضاخان سردار سپه. رضاخان به‌دلیل علاقه‌ای که به او پیدا کرده بود، کم‌کم ترقّیش داد به‌گونه‌ای که وقتی به سلطنت رسید، وی را با درجهٔ سلطانی (سروانی) وارد "قشون" (ارتش) و طولی نکشید که سیداحمد خان با درجهٔ "یاوری" (سرگردی)
نکشید که سیداحمد خان با درجهٔ "یاوری" (سرگردی) رئیس نقلیهٔ قشون شد. وی چون اطلاعات فنی داشت، مدتی هم رئیس قورخانه (زرادخانه) شد و در اعیاد و جشن‌ها آتش‌فشانی و آتش‌بازی راه می‌انداخت. احمد میرسپاسی پس از مدتی از ارتش بیرون آمد و نمایندگی کارخانهٔ انگلیسی "«لیستر»" را گرفت و حتی نام خانوادگی خود را به‌طور رسمی به «لیستر» تغییر داد. او که دیگر به بخش خصوصی روی آورده بود، شرکت بزرگی تأسیس کرد که موتور برق و قطعات اتومبیل و اتومبیل و انواع وسایل فنی و کشاورزی را وارد می‌ساخت و بدن‌سان پس از چندی از ثروتمندان و
وارد می‌ساخت و بدن‌سان پس از چندی از ثروتمندان و زمین‌داران بزرگ ایران شد به‌گونه‌ای که نامش شهرهٔ خاص و عام شد و مورد توجه روزنامه‌ها و مجله‌های مختلف قرار گرفت. او روی‌هم‌رفته سه بار ازدواج کرد که ازدواج سومی از همه جالب‌توجه‌تر بود، چراکه همسر سوم او، نصرت‌الزمان امیرسلیمانی از اشراف قجری، خواهر ملکه توران (قمرالملوک) - همسر دوم رضا شاه و هووی تاج‌الملوک - دختر عیسی‌خان مجدالسلطنه امیرسلیمانی و نوهٔ مهدی‌قلی‌خان مجدالدوله از رجال دربار قاجار بود. یعنی سید احمد لیستر با این ازدواج باجناق رضا شاه شد و با
احمد لیستر با این ازدواج باجناق رضا شاه شد و با دربار پهلوی پیوند سببی پیدا کرد. اگرچه رضاشاه اندکی بعد توران امیرسلیمانی را طلاق داد ولی او تا مدت‌ها بعد در کنار دربار می‌زیست به‌گونه‌ای که حتی در تبعید رضاشاه هم همراه او و دیگران بود. لیستر از این سه ازدواج، صاحب دو پسر به نام‌های فرخشاد و فرامرز (هر دو از یک مادر) و چند دختر شد که دو دختر او از نصرت‌الزمان زاده شده بودند. احمد لیستر که بازرگانی چیره‌دست شده بود، قرار بود در ره‌اندازی نخستین سالن پخش سینما در ایران همکاری و سرمایه‌گذاری کند ولی اندکی بعد
در ایران همکاری و سرمایه‌گذاری کند ولی اندکی بعد از این کار منصرف شد. علی وکیلی، تاجر ناموَر و - زمانی - نمایندهٔ مجلس شورای ملی، مؤسس گراند سینما، یکی از نخستین سالن‌های پخش فیلم در ایران است. او در یکی از سفرهای تجاریش به بغداد در سال ۱۳۰۳ به همراه احمد لیستر، شب‌ها به عنوان تفریح به سینماهای بغداد می‌رود؛ دیدن فیلم هر چند صامت و کهنه آن‌چنان تأثیری در روحیه این دو نفر به جای می‌گذارد که تصمیم می‌گیرند تا وسایل نمایش فیلم را بخرند و به ایران بیاورند ولی احمد لیستر پس از بازگشت به تهران از شراکت در این
احمد لیستر پس از بازگشت به تهران از شراکت در این کار صرف‌نظر می‌کند و علی وکیلی به‌ناچار سهم او را خریده و به تنهایی تصمیم به راه‌اندازی سینما در ایران، در سالن گراندهتل، بهترین سالن تهران در آن زمان، می‌گیرد. قتل فرخشاد لیستر. واقعهٔ ناپدید شدن و سپس کشته شدن "سید فرخشاد لیستر"، پسر بزرگ سیداحمد لیستر در آذر ماه سال ۱۳۲۴ ه. ش (یعنی اندکی پس از تسلیم ژاپن و پایان یافتن جنگ جهانی دوم) سبب شهرت نام احمد لیستر و خانوادۀ او در تاریخ معاصر ایران شد. این قتل درون یک اتومبیل سواری کرایه روی داد و گفته شد که طی آن
یک اتومبیل سواری کرایه روی داد و گفته شد که طی آن فرامرز لیستر که به برادرش حسادت می‌ورزیده، با همدستی تنی چند، مُخ برادرش را با پتک خرد کرد و جنازه‌اش را در چاهی در باغی متروکه در ونک انداخت که پس از یک سال در پی تحقیقات دقیق کارآگاهان کشف شد. جریان ناپدید شدن و قتل فرخشاد از ابتدا بسیار جنجالی و پر ماجرا بود و روزنامه‌ها و مجلات، به‌ویژه هفته‌نامهٔ جنجالی و پرطرفدار "«مرد امروز»"، به‌طور گسترده به گزارش و تحلیل جزئیات آن را می‌پرداختند. در این باره خسرو معتضد کتاب مفصلی نوشته‌است. همچنین قتل فرخشاد موضوع
کتاب مفصلی نوشته‌است. همچنین قتل فرخشاد موضوع کتاب "محدودۀ خون: هندسۀ یک جنایت خانوادگی" نوشتۀ سعید احمدیان بوده‌است. املاک و موقوفات. سید احمد لیستر پس از توانگر شدن اقدام به خرید زمین‌ها و املاک بسیاری کرد، به‌گونه‌ای که یکی از عمده‌ترین زمین‌داران ایران شد. در برخی از املاک او اتفاقات مهمی از تاریخ ایران روی‌داد؛ برای نمونه، در ماه‌های آخر سال ۱۳۱۸، رضاشاه پس از بازگشت از بازدیدش از ترکیه و به تقلید از مصطفی کمال پاشا، دستور داد تا مقدمات تأسیس رادیو در ایران فراهم شود و این مهم را به عهده سازمان پرورش
ایران فراهم شود و این مهم را به عهده سازمان پرورش افکار گذارد؛ بدین منظور، در ضلع غربی میدان توپخانه (میدان امام خمینی) در جوار ادارۀ راهنمایی و رانندگی (ساختمان مترو تهران امروز) طبقۀ دوم و سوم عمارت متعلق به لیستر که جمعاً شش اتاق داشت به دبیرخانه سازمان پرورش افکار اختصاص یافت. سازمان پرورش افکار، سازمانی مستقل بود که زیر نظر نخست‌وزیر وقت (احمد متین دفتری) اداره می‌شد؛ این سازمان نقشی کلیدی در تأسیس نخستین رادیو در ایران رادیوی ایران داشت و همه بودجهٔ رادیو که فقط هشتاد هزار تومان بود، توسط این سازمان
که فقط هشتاد هزار تومان بود، توسط این سازمان تأمین شد. روند گسترش موقوفات در حکومت پهلوی با ایجاد مؤسسات و بنیادهای خیریه وقفی ابعاد وسیع‌تری یافت و بر تعداد نقاط فرهنگی برآمده از وقف در کشور افزود؛ "«مؤسسهٔ فرهنگی لیستر»" از مهمم‌ترین این بنیادها بود. امروز دو موقوفهٔ عمده ار لیستر به جا مانده‌است که آشکارا نام سید احمد میرسپاسی یا لیستر را بر تابلوی معرفی خود می‌نمایانند: یکی ساختمانی سر خیابان ولیعصر (از سمت میدان تجریش) که توسط اداره موقوفات تهران (واقع در میدان تجریش) اداره می‌شود و گاراژی در خیابان
در میدان تجریش) اداره می‌شود و گاراژی در خیابان قزوین بعد از دخانیات که به گاراژ لیستر معروف است و دیگری املاک موقوفهٔ کرج. موقوفهٔ کرج زیر نظر «ادارۀ اوقاف و امور خیریه شهرستان کرج» اداره می‌شود که در سال ۱۳۸۴ مورد مرمت و بازسازی قرار گرفته‌است. این موقوفه در سال ۱۳۸۱ به "«مرکز تربیتی نونهالان فدک کرج»" تبدیل شد که وظیفه‌اش – ازآن هنگام تا به امروز – نگهداری، سرپرستی و پرورش یتیمان محروم شهرستان کرج بوده‌است. این مرکز تا مهر ماه ۱۳۸۷، ۵۰ کودک بی‌سرپرست را زیر پوشش خود داشت. احمد لیستر اندکی پیش از دستگیری
پوشش خود داشت. احمد لیستر اندکی پیش از دستگیری فرامرز به جرم کشتن فرخشاد، از آنجا که به فرامرز بدگمان بود، بدو وعده می‌دهد که در صورتی که حقیقت را بگوید، ملک میدان تجریش را به نام وی خواهد زد، ولی با وجود حقیقت‌گویی و اعتراف فرامرز نزد پدرش، در پی اختلافاتی که بعداً میانشان پدید آمد، احمد لیستر به خاطر لجبازی با فرامرز املاک تهران و کرج را وقف کرد.
قتل فرخشاد لیستر به ماجرای ناپدید شدن پسر کوچکتر احمد لیستر سید احمد میرسپاه لیستر سرمایه‌دار و ثروتمند پرآوازۀ ایرانی در دورۀ پهلوی و باجناق رضا شاه اشاره دارد. این ماجرا حتی به واکنش محمدرضاشاه پهلوی و تعیین جایزه از سوی او برای کسی که از حال فرخشاد خبری بیاورد انجامید، روزنامه‌ها و مجلات همان زمان گزارش‌ها و تحلیل‌های فراوان نوشتند. درباره‌اش کتاب و مجموعهٔ تلویزیونی نیز نوشته شده‌ است. سید فرامرز میرسپاهی یا سید فرامرز لیستر از مظنونان این قتل بود. در ادبیات و فرهنگ. سریال تلویزیونی کارآگاه علوی. در سری
و فرهنگ. سریال تلویزیونی کارآگاه علوی. در سری دوم مجموعهٔ تلویزیونی کارآگاه علوی که ساختش از سال ۱۳۸۶ و پخشش در نیمهٔ دوم ۱۳۸۷ آغاز شد، سه قسمت از خود را به ماجرای کشته شدن فرخشاد لیستر اختصاص داد. در این قسمت‌ها نقش احمد لیستر را محمد ساربان و نقش فرامرز را هنرپیشهٔ جوان، امیر دلاوری بازی کرد. در ادبیات. قتل فرخشاد موضوع کتاب "محدودۀ خون: هندسۀ یک جنایت خانوادگی" نوشتۀ سعید احمدیان بوده‌است.
ویلیام مک چورد هرت (زادهٔ ۲۰ مارس ۱۹۵۰ – درگذشتهٔ ١٣ مارس ٢٠٢٢) بازیگر سینما و تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا برنده جایزه اسکار بود. هرت در ١٣ مارس ٢٠٢٢ یک هفته پیش از تولد ٧٢ سالگی خود به علت سرطان پروستات در پورتلند،اورگن، ایالات متحده آمریکا درگذشت.
فطیر نانی را گویند که خمیر آن را عامل ورآورنده نزده باشند و برنیامده و نرسیده باشد. این نان بافت خاصی داشته و حالت بیات شده دارد. در واقع خمیر این نان مانند نان‌های دیگر نرسیده‌است. همچنین انواعی از نان و نان شیرینی محلی با نام فطیر در نواحی ایران پخته می‌شود که ممکن است از مخمر نان‏ برای درست کردن آن استفاده شود. در نواحی ایران. در ایران انواع مختلفی نان محلی یا شیرینی است که در برخی از استان‌های ایران (از جمله استان مرکزی، استان خراسان رضوی، استان همدان، استان زنجان، استان آذربایجان شرقی، استان آذربایجان
زنجان، استان آذربایجان شرقی، استان آذربایجان غربی، استان اردبیل، استان لرستان و استان چهارمحال و بختیاری) تهیه و استفاده می‌شود. نان شیرینی فطیر از آرد، شکر، تخم مرغ و مواد دیگر تشکیل شده‌است و مانند نان آن را در تنور پخت می‌کنند. فطیر انواع مختلفی از جمله کسمه و شیرمال دارد. انواع مختلفی از این نان شیرینی محلی در نقاط مختلف ایران پخته می‌شود و از معروف‌ترین آن‌ها فطیر اراک، ملایر، و فطیر طالقان است. یکی از این انواع، شیرینی است به نام توتک که در ساوه، و مامونیه (زرندیه) پخته می‌شود. لازم است ذکر شود که
مامونیه (زرندیه) پخته می‌شود. لازم است ذکر شود که مشابه از این شیرینی را در شهر نهاوند و خرم‌آباد ایران می‌توان به نام کلوا یافت. درکوچ گردان بختیاری یک گونه نان بسیار نازک را با وردنه پهن کرده و روی تاوه می‌پزند و چون خمیر آن کمتر ور می‌آید به آن پتیر یا فتیر می‌گویند. همانی ست که در کرمانشاه نان ساج می‌گویند. نام دیگر این نان در بختیاری نان «تیری» ست. به وردنهٔ باریک و بلندی که چانه را پهن می‌کنند «تیر» می‌گویند. فطیر اراک. در اراک و شهرهای مرکزی ایران، نوعی نان شیرمال را که روی آن زردچوبه زنند و به
نوعی نان شیرمال را که روی آن زردچوبه زنند و به اندازه‌های کوچک در تنور پزند فطیر می‌گویند و خمیر اینگونه نان را مایهٔ ترش نمی‌زنند. معمولاً روغن و شیرهٔ انگور یا خردهٔ قند نیز به خمیر آن می‌افزایند و این نان را برای زمستان یا نوروز بیشتر تهیه می‌کنند. فطیر ملایر. در تداول مردم ملایر، نوعی نان شیرمال را که روی آن زرده تخم مرغ زنند و به اندازه‌های کوچک در تنور پزند فطیر می‌گویند و خمیر اینگونه نان را مایهٔ ترش نمی‌زنند. معمولاً روغن و شیرهٔ انگور یا خردهٔ قند و شیر تازه گاو یا گوسفند نیز به خمیر آن
خردهٔ قند و شیر تازه گاو یا گوسفند نیز به خمیر آن می‌افزایند و این نان را برای زمستان یا نوروز بیشتر تهیه می‌کنند. فطیر در روستاهای ملایر قدمتی دیرینه دارد. کاکولی چهارمحال و بختیاری. کاکولی نام نوعی از نان فطیر است که در شهرستان های استان چهارمحال و بختیاری پخت می‌شود و از سوغات آنها به شمار می‌آید. فطیر گناباد. در تداول مردم گناباد، فطیر دو معنی دارد: یکی نانی که مایه یا خمیر ترش به آن نزنند و دیگر نان روغنی. فطیر بستان‌آباد. فطیر شهر بستان آباد نوعی نان سنتی این شهر است که به صورت دو نوع شیرین و ساده با