payamvha/North_RAG huggingface dataset:
MusicRadar در سال ۲۰۱۰ قرار دارد. کالینز در سال ۲۰۱۲ نامش در تالار "Modern Drummer" گنجانده شد. کالینز یکی از تنها سه هنرمندی (در موسیقی) است (در کنار پل مک‌کارتنی و مایکل جکسون) که آلبوم‌هایش بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه هم به صورت انفرادی و هم به عنوان عضو یک گروه موسیقی فروش داشته. طی موفق‌ترین دوران فعالیت‌های انفرادی اش بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۹۰، فیل کالینز سه آلبوم شمارهٔ یک در بریتانیا، ۷ آلبوم شمارهٔ یک ایالات متحدهٔ آمریکا در کنار یک آلبوم شمارهٔ ۱ با گروه جنسیس در آمریکا داشته. زمانی که مجموع آثار
گروه جنسیس در آمریکا داشته. زمانی که مجموع آثار کالینز در کنار گروه جنسیس و همچنین فعالیت‌هایش با دیگر هنرمندان را کنار یکدیگر بگذارید وی ۴۰ آهنگ پر فروش در ۱۰۰ آهنگ برتر بیلبورد (مجله) طی دههٔ ۸۰ میلادی داشته، که بیش از هنرمند دیگری بوده. در سال ۲۰۰۸ کالینز به جایگاه ۲۲ ام لیست «۱۰۰ هنرمند موفق تاریخ» مجلهٔ بیلبورد دست پیدا کرد. یکی از موفق‌ترین هنرمندان تاریخ و یکی از درامرهای مورد احترام، همچنین طی زمان فعالیتش نظرهای بسیار مثبتی را از سمت منتقدین، ژورنالیست‌ها و همکاران هنرمندش همواره دریافت کرده؛ و در
و همکاران هنرمندش همواره دریافت کرده؛ و در سال ۲۰۱۱ به صورت رسمی بازنشستگی خودش را اعلام کرد تا زمان بیشتری کنار خانواده به ویژه فرزندانش داشته باشد. هرچند که وی طی این زمان همچنان به نوشتن موسیقی ادامه داده تا جایی که در سال ۲۰۱۳ اعلام کرد که به بازگشت به صنعت موسیقی فکر می‌کند. نوجوانی و تحصیلات. فیلیپ دیوید چارلز کالینز در تاریخ ۳۰ ژانویهٔ ۱۹۵۱ چیزویک، هانزلو، فرزند Winifred M. "June" , یک نمایندهٔ تئاتر و Greville Philip Austin Collins که مأمور اداره بیمه بود. او زمانی که ۵ ساله بود به عنوان هدیهٔ
بیمه بود. او زمانی که ۵ ساله بود به عنوان هدیهٔ کریسمس یک ست درامز (اسباب بازی) هدیه گرفت. بعدها عمویش برایش یک درامز در اندازهٔ واقعی ساخت که همیشه از آن استفاده می‌کرد. هرچه بزرگتر می‌شد والدین فیل برایش مجموعهٔ کامل تری تهیه می‌کردند. او با همراهی موسیقی که از تلویزیون و رادیو پخش می‌شد تمرین می‌کرد. او هیچگاه موفق به فراگیری نت‌نویسی نشد در عوض به شیوهٔ خاص خودش دست پیدا کرد. بنابر گفتهٔ Barbara Speake مؤسس eponymous stage school که بعده‌ها فیل در آنجا برای تحصیل می‌رفت، کالینز همیشه گوش‌های نادری در
برای تحصیل می‌رفت، کالینز همیشه گوش‌های نادری در موسیقی داشت: " فیل همیشه مخصوص بود، در سن ۵ سالگی Butlins به یک مسابقهٔ استعدادیابی خوانندگی Davy Crockett رفت. اما در نیمه‌های کار او ارکستری که در حال نواختن بودند را متوقف کرد تا به آنها بگوید در کلید اشتباه می‌نوازند. " در نوجوانی برای یادگیری درامز و دوره‌های مقدماتی پیش Lloyd Ryan و بعده‌ها برای یادگیری بیشتر پیش Frank King رفت. کالینز به یاد می‌آورد که: «درس‌های مقدماتی خیلی بهم کمک کردن. در واقع بیشتر از هرچیز دیگه‌ای، چون درواقع شما بیشتر وقت از
از هرچیز دیگه‌ای، چون درواقع شما بیشتر وقت از اونها استفاده می کنین. در هر حالتی از موسیقی از فانک تا جز اون دروس پایه‌ای همیشه اونجا هستند و استفاده میشن.». به هر صورت کالینز همواره از اینکه در نت خوانی موفق نبوده احساس ناراحتی می‌کند و می‌گوید: «هیچوقت به موزیک چنگ نزدم، باید بهش می‌چسبیدم. همیشه حس می‌کردم اگر چیزی رو بتونم (هام) بکنم پس می تونم بزنمش. برای من کافی بود ولی این رفتار اشتباهه.» Lloyd Ryan به یاد می‌آورد که: «فیل همیشه با نت خوانی مشکل داشت، همیشه یک مشکل بزرگ بود براش. ناراحت‌کننده س چون
همیشه یک مشکل بزرگ بود براش. ناراحت‌کننده س چون نت خوانی درامز خیلی سخت نیست.» سال ۲۰۱۵. وی به تازگی در مصاحبه‌ای اعلام کرده که زندگی‌نامه ش را در قالب یک کتاب که شامل تمامی بالا و پائین‌های فعالیتش در دنیای موسیقی می‌شود را در سال ۲۰۱۶ میلادی منتشر خواهد کرد. او دربارهٔ کتاب می‌گوید: «طی چندین سال گذشته بارها ازم درخواست شد تا زندگی‌نامه‌ام را بنویسم ولی هیچوقت حس نمی‌کردم که زمان مناسبش فرارسیده باشه، تا اینکه رسیدیم به الآن. یک انتشارات خوب که Penguin Random House هست رو پیدا کردم و آماده‌ام تا همه چیز
House هست رو پیدا کردم و آماده‌ام تا همه چیز رو در ارتباط با زندگی موسیقیاییم از بالا و پائینش و چیزهایی که از دید خودم تجربه کردم با همهٔ خوب و بدش ثبت کنم.» تجهیزات. کالینز یک نوازندهٔ چپ دست درامز است، او از طبل Gretsch , هد Remo و سیمبال‌های Sabian استفاده می‌کرده. تمامی کیت‌های او توسط Pearl و Premier ساخته می‌شدند. طبل‌ها The Gretsch Company سیمبال‌ها Sabian
جنسیس یک گروه پراگرسیو راک انگلیسی است که در سال ۱۹۶۷ ایجاد شد. در حال حاضر سه تن از اعضای باسابقهٔ این گروه یعنی فیل کالینز (که در ۱۹۷۰ به گروه پیوست و خواننده و درامر است)، تونی بنکس (کیبورد)، و مایکل روثرفورد (گیتار، گیتار باس) اعضای دائم جنسیس را تشکیل می‌دهند. گروه جنسیس Genesis، یکی از معروفترین گروههای پاپ و راک دنیا که نزدیک به چهار ده از فعالیتش می‌گذرد و تاکنون نزدیک به ۱۶۰ میلیون آلبوم به فروش رسانده، در حال حاضر سرگرم برگزاری تور کنسرتهایش در اروپا و آمریکاست. گروه جنسیس اولین آلبومش را در سال
و آمریکاست. گروه جنسیس اولین آلبومش را در سال ۱۹۶۹ منتشر کرد و در طول چند دهه عمری که پشت سر گذاشته، فراز و نشیبهای زیادی را طی کرده و با توجه به تغییر و تحولاتی که در ترکیب گروه اتفاق افتاد، می‌توان فعالیت‌ها و دستاوردهای گروه جنسیس را به سه دوره مختلف تقسیم کرد که از لحاظ موسیقایی و سبک کار متفاوت هستند:در دهه هفتاد میلادی، گروه جنسیس با ارائه ترانه‌هایی با ساختاری پیچیده و همچنین اجرای کنسرتهایی که از جنبه‌های هنری و نمایشی برخوردار بودند، به یکی از مهمترین و محبوب‌ترین گروههای راک در جهان بدل شد. با
و محبوب‌ترین گروههای راک در جهان بدل شد. با جدا شدن پیتر گابریل (Peter Gabriel) و استیو هاکت (Steve Hackett) از گروه و برجسته شدن نقش فیل کالینز (Phil Collins) به‌عنوان خواننده، سبک کار گروه جنسیس هم تغییر کرد و از اواخر دهه هفتاد میلادی به بعد به جرگه گروه‌هایی پیوست که بیش از همه ترانه‌های راک به اصطلاح همه‌پسند عرضه می‌کنند. جنسیس بعد از جدا شدن فیل کالینز در دهه نود میلادی فصل تازه‌ای را شروع کرد که از لحاظ سبک به دوره اول فعالیت‌های گروه بی‌شباهت نبود. در دهه نود میلادی خوانندگی گروه را ری ویلسون (Ray
در دهه نود میلادی خوانندگی گروه را ری ویلسون (Ray Wilson) برعهده داشت، اما در این دوره جنسیس نتوانست به آن موفقیت گذشته دست یابد. نخستین جرقه‌های شکل‌گیری گروه جنسیس برمی‌گردد به سال ۱۹۶۸ میلادی. در آن سال بود که چند تن از شاگردان یکی از مدرسه‌های شبانه‌روزی انگلیس به اسم Chaterhouse که عضو دو بند مختلف بودند، در هم ادغام شدند و به این ترتیب بود که نطفه گروه جنسیس به وجود آمد. یکی از این دو گروه The Garden Wall نام داشت که در آن پیتر گابریل خوانندگی می‌کرد و تونی بنکس (Tony Banks) هم پیانو می‌زد. آن گروه
و تونی بنکس (Tony Banks) هم پیانو می‌زد. آن گروه دیگر The Anon نام داشت که مایک رادرفورد (Mike Rutherford) و آنتونی فیلیپز (Anthony Phillips) گیتاریستهای آن بودند.بعد از ادغام شدن این دو گروه، جان سیلور (John Silver) به عنوان درامر به این گروه نوپا ملحق شد، البته ذکر این نکته لازم است که گروه هنوز جنسیس نام نداشت. در آن زمان پیتر گابریل شعر ترانه‌ها را می‌سرود و آهنگ‌ها نیز محصول همکاری اعضای گروه بود. یکی از همکلاسیهای اعضای گروه به نام جاناتان کینگ (Jonathan King) به آن‌ها پیشنهاد همکاری و کمک در تهیه و
King) به آن‌ها پیشنهاد همکاری و کمک در تهیه و انتشار یک آلبوم می‌کند. نام جنسیس، به معنی آفرینش یا پیدایش، که در واقع فصل اول کتاب تورات نیز هست، به پیشنهاد همین جاناتان کینگ انتخاب شده‌است. مایک رادرفورد گیتاریست و بایسیت گروه جنسیس درباره آن دوران می‌گوید: «وقتی که ما فعالیتمان را شروع کردیم، گروه‌های زیادی وجود نداشت. بازار موسیقی آن دوران به صورت امروزی و تا این اندازه جدی نبود؛ بیشتر جنبه هنری و تفریحی داشت. امروز ما با یک صنعت عظیم موسیقی سروکار داریم و با هزاران گروه مختلفی که در این زمینه فعال
و با هزاران گروه مختلفی که در این زمینه فعال هستند. راستش من دلم برای فضای جذاب پرهرج و مرج آن دوره تنگ شده. امروز کوچکترین جز یک قطعه، کاملاً حساب‌شده است. ولی خب عجیب اینجاست که از لحاظ موسیقایی اتفاق خاصی نیفتاده. بیتل‌ها هنوز که هنوز است گروه محبوب محسوب می‌شوند و ترانه‌های‌شان شنوندگان زیادی دارد.» اولین آلبوم گروه جنسیس در تابستان سال ۱۹۶۹ به انتشار رسید، آلبومی به نام (From Genesis to Revelation) "از پیدایش تا قیامت" بود. البته تهیه این آلبوم همانطور که در پیش اشاره شد، با همکاری جاناتان کینگ صورت
که در پیش اشاره شد، با همکاری جاناتان کینگ صورت گرفت. نکته درخور توجه اینکه این تهیه‌کننده، بعد از ضبط آلبوم، بدون گرفتن اجازه از اعضای گروه جنسیس، چند تنظیم‌کننده را مأمور کرد که با وارد کردن سازهای زهی و بادی، به قطعات گروه حال وهوایی همه‌پسند ببخشند. پیتر گابریل در سال ۱۹۷۵ به همکاری خود با گروه جنسیس پایان داد.با وجود این، اولین کار جنسیس با استقبال چندانی روبرو نشد و اینطور که گفته می‌شود، فقط ۶۰۰ نسخه از این آلبوم به فروش رفته‌است. بعد از این جریان، گروه جنسیس به همکاریش با جاناتان کینگ خاتمه داد و
گروه جنسیس به همکاریش با جاناتان کینگ خاتمه داد و اکثر اعضای گروه هم تصمیم گرفتند که به‌طور جدی و کاملاً حرفه‌ای کار موسیقی را دنبال کنند. تنها نوازنده درامز، یعنی جان سیلور راه دیگری را پیش گرفت و برای تحصیل راهی آمریکا شد. در سال ۱۹۷۰ آلبوم "Trespass" منتشر شد که بسیاری آن را اولین آلبوم واقعی جنسیس می‌دانند. بعد از انتشار این آلبوم گروه جنسیس دستخوش تغییر و تحولاتی اساسی شد. در سال ۱۹۷۰ آنتونی فیلیپ، یکی از بنیانگذاران و گیتاریست گروه، هم به دلیل اختلاف نظر و سلیقه و هم به خاطر ناراحتیهای جسمی از گروه
نظر و سلیقه و هم به خاطر ناراحتیهای جسمی از گروه جدا شد و علاوه بر یک گیتاریست جدید، جنسیس در جستجوی یک درامر جدید هم بود. در آن زمان، دادن آگهی در یکی از نشریات معتبر به نام "Melody Maker" راه مطلوبی برای پیدا کردن نوازنده بود. در این دوره بود که یکی از چهره‌های کلیدی گروه جنسیس وارد میدان شد: فیل کالینز که خود در این باره می‌گوید: « تست نوازندگی برای همکاری با گروه، اولین ارتباط من با قشر متوسط جامعه بود. من با دوستم «رونی» که گیتاریست است، به خانه پیتر گابریل رفتیم؛ او به عنوان متقاضی نوازندگی گیتار و
گابریل رفتیم؛ او به عنوان متقاضی نوازندگی گیتار و هم نوازندگی درامز. رونی فکر می‌کرد که گروه او را قبولش می‌کند، اما در نهایت من به گروه جنسیس محلق شدم و نه او.» بعد از پیوستن فیل کالینز، گروه جنسیس هنوز یک گیتاریست کم داشت که البته با دادن یک آگهی دیگر در نشریه ملودی میکر تونست استیو هاکت را پید اکند، گیتاریستی که نقش مهمی در شکل‌گیری بعضی از قطعات گروه داشته‌است. ترکیب اصلی جنسیس که چند سالی پایدار بود در همان زمان شکل گرفت. تا سال ۱۹۷۵ پیتر گابریل خواننده گروه بود و جنسیس نیز سبک خاص خود را داشت. تا سال
گروه بود و جنسیس نیز سبک خاص خود را داشت. تا سال ۱۹۷۵ جنسیس مجموعاً ۶ آلبوم منتشر کرد که با بعضی از آن‌ها توانست، در سطح اروپا و تا اندازه‌ای در آمریکا محبوبیت کسب کند.آخرین آلبوم جنسیس با خوانندگی پیتر گابریل در سال ۱۹۷۴ به انتشار رسید که "The Lamb lies down on Broadway" نام داشت. بعد از اجرای تور کنسرتهای این آلبوم، پیتر گابریل از گروه جدا شد، از یکسو به خاطر بیمار شدن فرزندش و از سوی دیگر به خاطر اختلافات سلیقه‌ای. او خود درباره جدا شدن از جنسیس می‌گوید: «یک وقت، قضیه دیگه خیلی بزرگ شده بود، تورهای عظیم
«یک وقت، قضیه دیگه خیلی بزرگ شده بود، تورهای عظیم و ... من حس می‌کردم که چرخی کوچک در این دستگاه عظیم‌الجثه هستم. از اینکه یک ستاره موسیقی راک هستم، احساس خستگی می‌کردم. وضع طوری شده بود که حتی نمی‌توانستم تو روی خودم نگاه کنم. از وضعیتم کاملاً ناراضی بودم و حس میکردم زندانی هستم.» بعد از جدا شدن پیتر گابریل در سال ۱۹۷۵ و جستجوی طولانی گروه برای یک خوانند جدید، فیل کالینز خوانندگی گروه را برعهده گرفت. اولین آلبومی که جنسیس با صدای فیل کالینز راهی بازار کرد، در سال ۱۹۷۶ بود، آلبومی به نام "A Trick of the
در سال ۱۹۷۶ بود، آلبومی به نام "A Trick of the Tail" که با استقبال زیادی روبرو شد و تا آن زمان پرفروشترین آلبوم گروه محسوب می‌شد. البته با آمدن فیل کالینز سبک کارهای گروه هم به مرور زمان تغییر کرد. در سال ۱۹۷۸ استیو هاکت از گروه جدا شد و سه عضو اصلی جنسیس تصیمیم گرفتند گروه سه‌نفره را حفظ و برای تهیه آلبوم و برگزاری کنسرت از نوازندههای مهمان استفاده کنند. دهه هشتاد میلادی را می‌توان دوران اوج موفقیت‌های گروه جنسیس دانست. در سال ۱۹۹۱ آخرین آلبوم مشترک گروه جنسیس با خوانندگی فیل کالینز منتشر گردید؛ آلبومی به
با خوانندگی فیل کالینز منتشر گردید؛ آلبومی به نام "We Can't Dance" که تا به حال ۲۲ میلیون بار در سراسر دنیا به فروش رفته و سه تا از ترانه‌های آن هم در قالب صفحه تک‌آهنگی ۴۵ دور منتشر شدند، از جمله ترانه شنیدنی و محبوب "I Can't Dance". در سال ۱۹۹۶، فیل کالینز بعد از حدود ۲۵ سال فعالیت، همکاریش را با جنسیس قطع کرد و توانش را بیشتر روی فعالیت‌ها و پروژه‌های انفرادی خود متمرکز کرد. البته دو عضو باقی‌مانده جنسیس، یعنی مارک راثرفورد و تونی بنکس تصمیم گرفتند، به کار خود ادامه دهند و با پیوستن ری ویلسون ۲۷ ساله به
خود ادامه دهند و با پیوستن ری ویلسون ۲۷ ساله به عنوان خواننده، فصل تازه‌ای را شروع کنند، فصلی که از لحاظ سبک قطعات بی‌شباهت به اولین دوران فعالیت گروه نیست. البته تکیه زدن به تختی که تا آن زمان فیل کالینز روی آن نشسته بود، برای ری ویلسون کار ساده‌ای نبود. در سال ۱۹۹۷ آخرین آلبوم رسمی استودیویی گروه جنسیس تحت عنوان "Calling all Station" و با خوانندگی ری ویلسون منتشر شد. البته در طی سالهای گذشته، گروه جنسیس مجموعه‌هایی از گلچین ترانه‌هایش منتشر کرده و همچنین ترانه‌هایی از آرشیو قدیمی گروه که تا به حال انتشار
از آرشیو قدیمی گروه که تا به حال انتشار پیدا نکرده بودند. بعد از شایعات و گمانه‌زنی‌های زیاد، گروه جنسیس در اکتبر سال ۲۰۰۶ اعلام کرد که فیل کالینز برای اجرای توری عظیم و کنسرتهای متعدد در سراسر دنیا، دوباره به گروه ملحق شده و همانطور که در پیش اشاره شد، سرگرم برگزاری تور کنسرتهاش در اروپا و آمریکا است. پیتر گابریل خواننده اسبق این گروه بود. آلبوم‌شناسی. آلبوم‌های استودیویی
ایزدبانو یا خدای‌بانو به الوهیت زنانه‌ای گفته می‌شود که پرستش آن‌ها در میان جوامع باورمند به ادیان چندخدایی کهن رواج داشته است. مردمان پیش از تاریخ، با هدف نزدیکی به سرچشمه‌های نیروی باروری یا برای به‌دست آوردن خوشنودی و همکاری ایزدبانوان، تندیس‌هایی از آنان ساخته‌اند و به نیایش‌گاه‌ها هدیه یا در کنار مردگانشان دفن کرده‌اند. این رسم در دوران تاریخی نیز با وجود پایه‌ریزی ادیان و آداب نو به گونه‌ای آراسته‌تر ادامه یافت. ایزدبانوان مورد پرستش در جهان باستان، بیشتر نگاهبان زمین و آب‌ها و در ارتباط با عشق،
بیشتر نگاهبان زمین و آب‌ها و در ارتباط با عشق، باروری و حاصل‌خیزی بوده‌اند. از تندیس‌ها یا نشانه‌های آنان در آیین‌های باروری زمین، دام و انسان، آیین‌های بلوغ، درمان‌بخشی زنان سترون و یاری بانوان به هنگام زایمان نیز استفاده می‌شده. ایزدبانوان در بسیاری از فرهنگ‌ها و مذاهب، به‌ویژه مذاهب چندخدایی وجود دارند. ایزیس، حاثور، موت و نفتیس ایزدبانوان مشهور مصر باستان هستند. معروف‌ترین خدایان زن در میان‌رودان، ایشتار و نین‌لیل بودند که در بابل هم مورد پرستش قرار می‌گرفتند. در یونان باستان ۴ الهه به نام‌های گایا،
در یونان باستان ۴ الهه به نام‌های گایا، هرا، آفرودیته و آتنا اهمیت بیشتری داشتند. در عربستان پیش از اسلام، عزی، منات و لات ایزدبانوان مورد پرستش مردم عرب بودند. در بین هندوها هنوز پرستش خدایان مؤنث رواج دارد. خدایان زن در هندوگرایی، گاه برخوردار از روحیه زنانه، آرام و مهربان پنداشته می‌شوند؛ در موارد دیگر ایزدبانوان همچون نابودکنندگان ترسناکی ظاهر می‌شوند. در هندوگرایی خدایان جنگنجوی زن نیز فراوان‌اند. دورگا، پورانا و دوی مهم‌ترین ایزدبانوان هندوها هستند. ایزدبانوان ایرانی. فرهنگ‌های ساکن فلات ایران از
ایزدبانوان ایرانی. فرهنگ‌های ساکن فلات ایران از دوران نوسنگی تا پایان دوره ساسانی به گونه‌های متفاوتی ایزدبانوان را ستوده و برای بر سر مهر نگاه‌داشتنشان نیایشگاه و تندیس ساخته‌اند. از مهم‌ترین ایزدبانوان باستانی ایران که در نوشتارهای اوستایی و پهلوی به آن‌ها اشاره شده می‌توان این چند نمونه را نام برد:
دیه‌گو ماریا دِلا کونسپسیون خوان نِپوموسِنو استانیسلائو دِلا ریورا ی باری‌یِنتوس آکوستا ی رودریگوئز مشهور به دیه‌گو ریورا ، نقاش و دیوارنگار نامی مکزیکی و یکی از هنرمندان بزرگ قرن بیستم است. زندگی هنری. "ریورا" در ۸ دسامبر ۱۸۸۶ در گواناخواتو — شهری در شمال پایتخت مکزیک — در یک خانوادهٔ ثروتمند زاده شد. او از طرف پدری تبار اشراف اسپانیایی داشت. او برادری دوقلو به اسم "کارلوس" داشت که در دوسالگی درگذشت. مادرش یک برگردانده بود؛ یعنی اجداد او یهودیانی بودند که مجبور به تغییر دین به کاتولیسیزم شده بودند. در سال
به تغییر دین به کاتولیسیزم شده بودند. در سال ۱۹۳۵ هنگامی که "ریورا" از خود می‌نوشت، گفت: «یهودیت یک عنصر غالب در زندگی من است.» "ریورا" از ده‌سالگی شروع به نقاشی کرده و در آکادمی سن کارلوس مکزیکوسیتی آموزش هنر دید و پس از تشویق تئودورو آ. ده‌سا مندز فرماندار ایالت وراکروز با مهاجرت به اروپا، در مادرید و پاریس مطالعات هنری خود را گسترش داد. سپس به شهرهای اروپایی سفر کرد. در ۱۹۱۱ در پاریس سکنی گزید و با "پیکاسو" و کوبیست‌ها حشر و نشر پیدا کرد. در ۱۹۲۱ به مکزیک بازگشت؛ در کمون هنرمندان عضویت یافت و به
به مکزیک بازگشت؛ در کمون هنرمندان عضویت یافت و به فعالیت‌های انقلابی پرداخت. وی از ۱۹۲۳ به دیوارنگاری بر ساختمان‌های دولتی با نقش‌مایههای سیاسی و تاریخی روی آورد؛ در دههٔ ۱۹۳۰ در آمریکا نیز دیوارنگاری کرد. در نگارگری ساختمان راکفلر سنتر در نیویورک که در ۱۹۳۳ انجام شد، از اسلوب فرسکو استفاده کرد. "ریورا" در سال ۱۹۲۹ با "فریدا کالو" نقاش نامی مکزیک ازدواج کرد. آن‌ها به مدت ۲۰ سال رابطه‌ای دشوار و پرتنش با هم داشتند. "ریورا" یکی از رهبران جنبش هنر مدرن در مکزیک و از شخصیت‌های مهم در عرصهٔ واقع‌گرایی اجتماعی
و از شخصیت‌های مهم در عرصهٔ واقع‌گرایی اجتماعی سدهٔ بیستم به شمار می‌آید. او در ۱۹۵۷ در مکزیکوسیتی درگذشت. سبک. دوران اقامت "دیه‌گو ریورا" در اروپا، با زایش و گسترش مکتب‌های هنری مدرن قرین بود، که کمابیش همگی در فرم به قالب‌ها و رنگ‌های ناب، و در محتوی به موتیفهای درونی تکیه داشتند؛ اما این گرایش‌ها نتوانست بستگی عمیق و ریشه‌ای "ریورا" به رئالیسم را سست کند. او از مکتب‌ها و سبک‌های مدرن بهترین و مؤثرترین شیوه‌ها و تکنیک‌ها را برای خلق هنری هدفمند، با پیام و بسیج‌کننده برگرفت. هنر "ریورا" از کوبیسم (مثلاً
و بسیج‌کننده برگرفت. هنر "ریورا" از کوبیسم (مثلاً کارهای "پابلو پیکاسو" یا "سالوادور دالی") و اکسپرسیونیسم (مثلاً برخی کارهای "ادوارد مونک") بسیار آموخته‌است، اما همه را با نگاهی شخصی و همه‌چیز را با زندگی واقعی مکزیک آمیخته‌است. حاصل آن هنری‌ست یکپارچه در خدمت آگاهی طبقاتی و مبارزه اجتماعی. "ریورا" برای هنرمند رسالت اجتماعی قائل است. او را چون سربازی در خدمت «طبقه» می‌داند. به عقیده او «اهداف والای هنری» برای هنرمند مردمی در درجهٔ دوم اهمیت‌اند. هدف اصلی هنرمندان خدمت به زحمتکشان و ستمدیدگان است. به نظر
هنرمندان خدمت به زحمتکشان و ستمدیدگان است. به نظر "ریورا" — همان طور که او این را در منشور هنری خود قید کرده‌است — تا وقتی توده‌های مردم در فقر و گرسنگی به سر می‌برند، هنرمند حق ندارد تنها به اهداف هنری بیندیشد. برخی از منتقدان هنر "ریورا"، و کل جریان «نقاشی دیواری» مکزیک را مکتبی شعاری و تبلیغاتی می‌دانند و کسانی این جنبش را جریانی بومی یا صرفاً سیاسی ارزیابی می‌کنند. "ریورا" از این «اتهامات» هرگز بیمی به خود راه نداد. او این «انگ» را «طبقاتی» و زاییدهٔ «زیبایی‌شناسی بورژوایی» می‌دانست. رسالت نقاشی
«زیبایی‌شناسی بورژوایی» می‌دانست. رسالت نقاشی دیواری. "ریورا" یکی از سه پایه‌گذار اصلی جنبش نقاشی دیواری در مکزیک است که یکی از جریان‌های هنری مهم نیمهٔ اول سدهٔ بیستم به شمار می‌رود. هنرمندان چپگرای این جریان اعتقاد داشتند که هنر به موزهها و کاخ و خانه‌های اشراف تعلق ندارد؛ بلکه هنر واقعی از آن تودهٔ مردم است؛ پس باید ساده، قابل‌فهم و برانگیزنده باشد و به مردم در مبارزه با ناروایی‌ها و نابرابری‌ها یاری برساند. هنگامی که در سال ۱۹۲۱ دولت برآمده از انقلاب مکزیک پروژه‌ای بزرگ برای نقاشی دیوارهای بناهای عمومی
پروژه‌ای بزرگ برای نقاشی دیوارهای بناهای عمومی پایتخت اعلام کرد، ده‌ها هنرمند با نقاشی‌های عظیم خود دیوارهای شهر را با تابلوهای مؤثر و درخشان خود آراستند. از میان آن‌ها به‌ویژه سه نفر به عنوان نمایندگان اصلی این جریان به شهرت رسیدند: "داوید آلفارو سی‌که‌ایروس"، "خوزه کلمنته اوروسکو" و "دیگو ریورا". هنر دیواری مکزیک با مخاطبانی خاص، یعنی توده‌های ساده و عادی مردم سخن می‌گوید؛ پس تلاش می‌کند زبان، مفاهیم، ذهنیات، عادت‌های رفتاری و گفتاری، نشانه‌ها و نمادهای تصویری آن‌ها را به کار گیرد تا برای گروه هرچه
تصویری آن‌ها را به کار گیرد تا برای گروه هرچه وسیع‌تری قابل درک باشد. "ریورا" در آثار خود توده‌های رنجبر را تقدیس می‌کند. تمام مواهب زمین را برای آن‌ها می‌خواهد و آن‌ها را به فردایی بهتر نوید می‌دهد. خودآگاهی تاریخی به هویت قومی از درونمایه‌های پایدار آفرینش این هنرمندان است. آن‌ها با دید تاریخی عمیق به بنیادهای فرهنگ ملی خود می‌نگرند. هنر آن‌ها چه‌بسا محلی و ابتدایی به نظر می‌رسد، در حالی که بر پیشرفته‌ترین دستاوردهای هنر مدرن تکیه دارد. در هنر دیواری موتیفها، مضامین و رنگمایههای بی‌شماری از هنر بومیان
مضامین و رنگمایههای بی‌شماری از هنر بومیان سرخ‌پوست و نگارگری آئینی اقوام آزتک با باسمهها و شمایلها و ماسکهای نمادین به کار می‌رود. در عین حال این هنر بسیار «ساده» است، با فهم چند بنمایهٔ اصلی، زیبایی خیره‌کنندهٔ «نقاشی دیواری» قابل‌درک می‌شود. در سدهٔ بیستم شاید تنها هنرمندان دههٔ ۱۹۲۰ در اتحاد شوروی بودند که موفق شدند با مکتب «رئالیسم سوسیالیستی» با این قدرت به میان توده‌های وسیع مردم نفوذ کنند. "ریورا" در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ چندین «فرسکو» یا نقش دیواری بزرگ در ایالات متحده نقاشی کرد، که برخی از آن‌ها
بزرگ در ایالات متحده نقاشی کرد، که برخی از آن‌ها مجادله‌انگیز بودند، به‌ویژه آن‌جا که هنرمند کمونیست آشکارا به تبلیغ مرام خود دست زده بود. این آثار ناخرسندی سفارش‌دهندگان را برانگیختند. در برخی از کارهای دورهٔ آمریکا، "ریورا" در عین ستایش از دستاوردها و پیشرفت‌های تکنیکی «پایتخت جهانی سرمایه»، یادآوری می‌کرد که در ایالات متحده سازندگان واقعی این کشور، مردم زحمتکش، از این‌همه نعمت و ثروت هیچ سهمی ندارند. یکی از نقاشی‌های بزرگ "ریورا" در نیویورک، که در آن سیمای لنین، رهبر انقلاب کمونیستی اکتبر، را نقش کرده
لنین، رهبر انقلاب کمونیستی اکتبر، را نقش کرده بود، تخریب شد. فعالیت‌های سیاسی. "ریورا" هنگام اقامت در اروپا با اندیشه‌های مارکسیستی آشنا شد و برای تمام زندگی به این ایده‌ها وفادار ماند. او به‌ویژه از دو انقلاب بزرگ نیمهٔ اول قرن بیستم، انقلاب اکتبر در اتحاد شوروی (۱۹۱۷) و انقلاب خلقی مکزیک (۱۹۱۴) تأثیر گرفته بود. "ریورا" مانند بیشتر هنرمندانی که به «نقاشی دیواری» پرداختند، تنها از جنبش توده‌های بزرگ الهام نمی‌گرفت، بلکه به حرکت انقلابی توده‌ها، تشکلات صنفی کارگران و مبارزات سیاسی آن‌ها خدمت می‌کرد. "ریورا"
و مبارزات سیاسی آن‌ها خدمت می‌کرد. "ریورا" — که تا مدتی از حمایت «حزب کمونیست مکزیک» برخوردار بود — به‌تدریج از جریان کمینترنی در مرکزیت این حزب فاصله گرفت. از اوایل دههٔ ۱۹۳۰ جناحی به طرفداری از "لئون تروتسکی"، رهبر مغضوب و تبعیدی انقلاب روسیه، در میان کمونیست‌های مکزیک شکل گرفت. "ریورا" از سخنگویان اصلی این جناح بود و در متشکل کردن تروتسکیست‌های آمریکای لاتین نقش مهمی ایفا کرد. زمانی که "تروتسکی" از بیم جاسوسان و مأموران استالین در اروپا آواره بود، "ریورا" و همسرش "فریدا کالو" موفق شدند برای او از دولت
و همسرش "فریدا کالو" موفق شدند برای او از دولت وقت مکزیک پناهندگی بگیرند، به شرط آن که رهبر روس از فعالیت سیاسی در مکزیک پرهیز کند. هنگامی که "تروتسکی" در ژانویهٔ ۱۹۳۷ وارد مکزیک شد، نخست در خانهٔ "ریورا" و "کالو" اقامت گزید. به ویژه از این زمان بود که «حزب کمونیست مکزیک» "ریورا" را زیر حملات خصمانه گرفت. هنگامی که "تروتسکی" در اوت ۱۹۴۰ به دست یکی از فرستادگان "استالین" به قتل رسید، ضربهٔ روحی بزرگی بر "دیگو ریورا" وارد آمد. او دست "سی‌که‌ایروس"، هنرمند بزرگ و رفیق پیشین خود، را در این قتل می‌دید. "ریورا"
و رفیق پیشین خود، را در این قتل می‌دید. "ریورا" در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۷ درگذشت و تا دم مرگ با "سی‌که‌ایروس" دشمن باقی‌ماند. از این منازعات اکنون اثر چندانی باقی نمانده‌است. مکزیک امروزه به دو هنرمند بزرگ افتخار می‌کند که در زندگی سایهٔ یکدیگر را با تیر می‌زدند.
کلمبیا پایتخت ایالت کارولینای جنوبی در کشور آمریکا است. کلمبیا پایتخت و دومین شهر بزرگ ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده است، با تخمین جمعیت ۱۳۱٫۶۷۴ تا سال ۲۰۱۹. این شهر به عنوان مقر شهرستان Richland County خدمت می‌کند و بخشی از شهر به شهرستان Lexington County همسایه گسترش می‌یابد. این مرکز منطقه آماری کلانشهر کلمبیا است که طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ ایالات متحده ۷۶۷٬۵۹۸ نفر جمعیت داشته‌است و طبق برآورد سرشماری سال ۲۰۱۸ ایالات متحده، تا ۱ ژوئیه ۲۰۱۸ به ۸۳۲٬۶۶۶ نفر افزایش یافته‌است. همان‌طور که دفتر سرشماری
نفر افزایش یافته‌است. همان‌طور که دفتر سرشماری ایالات متحده از اول ژوئیه ۲۰۱۸ تخمین زده‌است، این منطقه را به ۷۰ امین منطقه آماری کلانشهرها تبدیل می‌کند. نام کلمبیا اصطلاحی شاعرانه است که برای ایالات متحده استفاده می‌شود و از نام کریستف کلمب نشأت گرفته‌است. این شهر در حدود ۱۳ مایلی (۲۱ کیلومتری) شمال غربی مرکز جغرافیایی کارولینای جنوبی واقع شده‌است و شهر اصلی منطقه میدلندز این ایالت است. این محل در محل تلاقی رودخانه سالودا و رودخانه برود قرار دارد که در کلمبیا ادغام می‌شوند و رود کنگاری را تشکیل می‌دهند.
ادغام می‌شوند و رود کنگاری را تشکیل می‌دهند. کلمبیا محل زندگی دانشگاه کارولینای جنوبی، دانشگاه شاخص این ایالت و بزرگترین ایالت است و همچنین محل فورت جکسون، بزرگترین نصب ارتش ایالات متحده برای آموزش مقدماتی رزمی است. کلمبیا همچنین در ۲۰ مایلی غرب محل پایگاه گارد ملی مشترک McEntire واقع شده‌است که توسط نیروی هوایی ایالات متحده اداره می‌شود و به عنوان پایگاه آموزش ۱۶۹ بال جنگنده گارد ملی هوایی کارولینای جنوبی مورد استفاده قرار می‌گیرد. کلمبیا همچنین محل کاخ ایالتی کارولینای جنوبی است که مرکز دولت ایالت است.
کارولینای جنوبی است که مرکز دولت ایالت است. در سال ۱۸۶۰، این شهر محل کنوانسیون جدایی کارولینای جنوبی بود که به معنای خروج اولین ایالت از اتحادیه در حوادث منتهی به جنگ داخلی بود. تاریخچه. تاریخ اولیه. در زمان برخورد اروپاییان، ساکنان منطقه ای که به کلمبیا تبدیل شده‌اند مردمی به نام کنگری بودند. در ماه مه ۱۵۴۰، یک سفر اسپانیایی به رهبری هرناندو دو سوتو در حالی که به سمت شمال حرکت می‌کرد، منطقه کلمبیا را طی کرد. این اکتشافات اولین سوابق کتبی تاریخی این منطقه را که بخشی از فرمانروایی منطقه کوفی تاچکی بود تهیه
که بخشی از فرمانروایی منطقه کوفی تاچکی بود تهیه کرد. از زمان ایجاد کلمبیا توسط مجمع عمومی کارولینای جنوبی در سال ۱۷۸۶، سایت کلمبیا برای توسعه کلی این ایالت مهم بود. کنگره‌ها، قلعه مرزی در کرانه غربی رودخانه کنگاری، رئیس ناوبری در سیستم رودخانه سانته بود. یک کشتی توسط دولت استعمار در سال ۱۷۵۴ ایجاد شد تا قلعه را با شهرک‌های در حال رشد در ارتفاعات بالاتر در کرانه شرقی متصل کند. کلمبیا مانند بسیاری دیگر از شهرک‌های قابل توجه اولیه در استعمار آمریکا، از منطقه Piedmont در خط سقوط قرار دارد. خط سقوط نقطه ای است