payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پسران سرنوشت داستانی نوشته دارن شان به ترجمه فرزانه کریمی از سری قصه‌های سرزمین اشباح(دوازدهمین و آخرین جلد) رده بندی. رمان تخیلی نوجوانانه، کمی ترسناک مشخصات نسخه فارسی. در ۲45 صفحه توسط انتشارات قدیانی(کتاب‌های بنفشه) چاپ و منتشر شده‌است. داستان. دارن شان شخصیتی است نیمه شبح پس از فهمیدن اینکه داریوس، خواهرزاده‌اش است او را تبدیل به یک نیمه شبح می‌کند و در استادیوم فوتبال نبرد نهایی بین خیر و شر آغز می‌شود که در نبردی بین دارن و استیو، تقریباً استیو شکست می‌خورد که آقای دستینی به او می‌گوید که هر دو
می‌خورد که آقای دستینی به او می‌گوید که هر دو فرزندان دستینی(به فارسی معنی سرنوشت را می‌دهد ولی چون اسم خاص است تغییر نمی‌کند) هستند و او دوست داشت ببیند در این نبرد خونین چه کسی برنده می‌شود که دارن هم نقشه‌ای طراحی می‌کند تا استیو او را بکشد چون استیو هم به علت زخم‌های کاری به زودی می‌میرد. تا هردو به دریاچه ارواح بروند که بعد از چند هزار سال دستینی، ایوانا را به کمک دارن شان می فرستد و او دارن شان را از دریاچه ارواح بیرون می کشد و او را پیش دستینی می برد ، دستینی او را تبدیل به آدم کوچولو می کند و به
، دستینی او را تبدیل به آدم کوچولو می کند و به موقعی که دارن شان برای اولین بار با استیو به سیرک عجایب رفته بودند می فرستد. ایوانا به دستینی حقه می زند و خاطرات دارن شان را در لباس آدم کوچولویی دارن شان پنهان می کند، دارن شان این خاطرات را به آقای تال می دهد و بعد از آن برای همیشه می میرد . نکته. جی‌کی‌رولینگ خواندن این کتاب را برای هری پاتر دوستان توصیه کرده‌است.(به عکس جلد نسخه آمریکایی دقت کنید) منابع. کتاب پسران سرنوشت نوشته دارن شان
تایچی با نام انگلیسی: «تای کامیا» که در ژاپن با نام تایچی یاگامی (八神 太一 Yagami Taichi) نیز شناخته می‌شود، شخصیتی ساختگی در دو فصل نخست انیمه و مانگای دیجی‌مون و فصل هشتم و نهم این انیمه است. تایچی"'یکی از بچه‌های منتخب{به انگلیسی:digidestin} است. او رهبر گروه هشت نفره بچه‌های منتخب است و او بسیار شجاع، دلیر، زیرک و جسور است. نشان تاج تایچی شجاعت است که رنگ آن نارنجی است. او و شریک دیجیمونی اش آگومون(Agumon) به خیلی از مشکلات غلبه کردند. شریک پیشرفت جوگرس[jogres shinka] تایچی، یاماتو ایشیدا(مت ایشیدا) است،
shinka] تایچی، یاماتو ایشیدا(مت ایشیدا) است، حاصل ترکیب"'وارگریمون"'{وارگریمون سطح نهایی دیجیمون تایچی، آگومون است} با "'متال گارورامون"'(متال گارورامون سطح نهایی دیجیمون یاماتو، گابومون است) امگامون [omegamon به ژاپنی و omnimon به انگلیسی] می‌شود و در دست چپ او سر وارگریمون است، که از آن شمشیر بیرون می‌آید و در دست راست او سر متال گارورامون است، که نوعی اسلحه بیرون می‌آید، این دیجیمون (یا همان امگامون) در سینمایی Digimon adventure:children's war به وجود آمد. تایچی و یاماتو معمولاً باهم می‌جنگند و از هم
آمد. تایچی و یاماتو معمولاً باهم می‌جنگند و از هم عصبانی هستند. تایچی در دومین فصل این سری Digimon adventure 02 در دنیای دیجیتال(digital world) یک دیجیمنتال شجاعت پیدا می‌کند و فکر می‌کنم که برای اوست{چون نشان تایچی شجاعت بود} و وقایع به آن دست زد سه پرتوی نور از آن خارج شد و سه بچهٔ دیگر نیز انتخاب شدند با نام‌های دایسوکه، میاکو و یوری. در سومین فصل این سری Digimon adventure tri تایچی در مورد خیلی چیزها نگران می‌شود و می‌ترسد که روزی کسی را بکشد، او از صدمه دیدن اشیاء و مردم خیلی بیشتر ناراحت می‌شود، طوری
دیدن اشیاء و مردم خیلی بیشتر ناراحت می‌شود، طوری که دیگر نمی‌توانست آگومون را با دیجیوایس پیشرفت دهد. ولی از وقتی که معلم او دایگو نیشیجیما به خاطر آنها جانش را فدا کرد و گفت برید و آینده را بسازید، تایچی مثل قبلاً‌ها مصمم و شجاع شد. با کمک میکو موچیزوکی برای شکست دادن دیجیمونش (میکومون) و قدرت بقیه دیجیمون‌ها امگامون و دیجیوایس‌های تایچی و یاماتو پیشرفته شد و امگامون پیشرفته توانست میکومون رو که حالا به اردینمون پیشرفت کرده بود را شکست دهد. در سینمایی ماجراجویی دیجیمون:آخرین پیشرفت کیزونا، دیجیمون تایچی و
دیجیمون:آخرین پیشرفت کیزونا، دیجیمون تایچی و یاماتو به دلیل اینکه بزرگ شدند «و اینکه در سن ۲۲ سالگی» و دیگر پتانسیل ندارند از بین می‌روند و دیجیوایس‌های آن‌ها از کار می‌افتد و سنگ مانند می‌شود. با این حال در سکانس پایانی دومین فصل digimon adventure 2- تایچی یک مرد ۴۰ ساله است و انسانها و دیجیمون ها درکنار هم زندگی میکنند و تایچی و بقیه دوستان باری دیگر دیجیمون هایشان را ملاقات میکنند. تایچی در ریبوت این سری نیز حضور دارد(Digimon adventure 2020) که فعلاً برخی قسمت‌هایش در حال ساخت و بعضی قسمت‌ها پخش شده. در
قسمت‌هایش در حال ساخت و بعضی قسمت‌ها پخش شده. در این سری اولین دشمن آنها دویمون است و تایچی با همکلاسی‌هایش یک گروه تشکیل داده و می‌خواهد دیجیمون‌های مقدس را پیدا کند. تایچی ۱۱ ساله است در Digimon adventure تایچی ۱۴ ساله است در Digimon adventure 02 تایچی ۱۷ ساله است در Digimon adventure tri و در Digimon adventure:last evolution Kizuna که ۲۲ سال دارد نیز این شخصیت دوست داشتنی و شجاع حضور دارد. تایچی در ریبوت این سری که Digimon adventure 2020 است ۱۱ سال دارد. اعضایی خانواده یاگامی (خانواده تایچی و هیکاری) به
اعضایی خانواده یاگامی (خانواده تایچی و هیکاری) به ترتیب سن: سوسومو یاگامی (پدر تایچی و هیکاری). یوکو یاگامی (مادر تایچی و هیکاری). تایچی یاگامی (دانش آموز)، (بچه منتخب)، (رهبر گروه)، (برادر بزرگتر هیکاری). هیکاری یاگامی (دانش آموز)، (بچه منتخب)، (خواهر کوچکتر تایچی). دیجیمون تایچی (آگومون) از کمترین درجه تا بالاترین درجه: }نوزاد:بوتامون}&lt;[بچه نابالغ:کورومون]&lt;(بچه:آگومون)&lt;{بزرگسال:گریمون}&lt;[عالی:متال گریمون]&lt;(نهایی:وارگریمون) و پیشرفت جوگرس با متال گارورامون که تبدیل به [امگامون] می‌شود. ابر
متال گارورامون که تبدیل به [امگامون] می‌شود. ابر پیشرفت(cho shinka)تاریک گریمون مساوی است با: اسکال گریمون. منابع. .English Wikipedia برنامه تلویزیونی.
سیرک عجایب داستانی نوشته دارن شان از سری قصه‌های سرزمین اشباح (اولین جلد) است. این کتاب در گروه رمان تخیلی نوجوانانه، کمی ترسناک رده‌بندی شده‌است. جی‌کی‌رولینگ خواندن این کتاب را به دوست داران هری پاتر توصیه کرده‌است. نسخه فارسی. این کتاب توسط سوده کریمی به زبان فارسی ترجمه و در ۲۵۹ صفحه توسط انتشارات قدیانی (کتاب‌های بنفشه) چاپ و منتشر شده‌است. داستان. دارن شان نوجوانی عاشق عنکبوتها و فیلم‌های ترسناک و تخیلی است. او در مدرسه سه دوست صمیمی دارد.تامی جونز و آلن موریس دو تا از آن‌ها هستند ولی صمیمی‌ترین دوستش
موریس دو تا از آن‌ها هستند ولی صمیمی‌ترین دوستش استیو لئونارد است که به او استیو لئوپارد(یعنی پلنگ)میگویند. این چهار دوست متوجه حضور سیرکی غیرقانونی به نام سیرک عجایب می‌شوند و همه آن‌ها علاقه‌مند به رفتن به این سیرک می‌شوند اما...
پاریس ویتنی هیلتون (به ؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه، مدل، شخصیت رسانه ای، اجتماعی، تاجر، خواننده و بازیگر آمریکایی است. او نوه کنراد هیلتون، مؤسس هتل‌های هیلتون است. هیلتون که در شهر نیویورک متولد شد و در آنجا و در بورلی هیلز، کالیفرنیا بزرگ شد، برای اولین بار در اواخر دهه ۱۹۹۰ توجه روزنامه‌ها را به خود جلب کرد، زمانی که در صحنه‌های آخر شب نیویورک تبدیل شد. او در ۱۹ سالگی وارد مدلینگ شد و با آژانس ترامپ مدل مدیریت ترامپ قرارداد امضا کرد. پس از اینکه دیوید لاشاپل از او و خواهرش نیکی برای شماره سپتامبر ۲۰۰۰ ونیتی فیر
و خواهرش نیکی برای شماره سپتامبر ۲۰۰۰ ونیتی فیر عکس گرفت، هیلتون در سال ۲۰۰۱ به عنوان «دختر اصلی نیویورک» معرفی شد. در سال ۲۰۰۳، یک نوار جنسی فاش شده در سال ۲۰۰۱ با دوست پسرش، ریک سالومون، که بعداً با عنوان ۱ شب در پاریس منتشر شد، او را به شهرت جهانی رساند و سریال تلویزیونی واقعیت ساده زندگی، که در آن با دوست و همتای اجتماعی خود نیکول بازی کرد. ریچی، اجرای پنج ساله خود را در فاکس آغاز کرد و به ۱۳ میلیون بیننده رسید. پاریس هیلتون از وارثان و دختر ریچارد هیلتون صاحب هتل‌های زنجیره‌ای هیلتون است. در سال ۲۰۱۳
صاحب هتل‌های زنجیره‌ای هیلتون است. در سال ۲۰۱۳ فیلمی توسط سوفیا کاپولا دختر فرانسیس فورد کاپولا ساخته شد به نام Blling Ring که در آن ماجرای واقعی دستبرد به خانه پاریس هیلتون و چند خواننده دیگر را نشان داد. در این فیلم وسایل و علایق شخصی بعضی افراد مشهور نشان داده می‌شود. همچنین فیلم یک شب در پاریس در سال ۲۰۰۱ میلادی با محتوای آمیزش جنسی پاریس هیلتون با دوست پسرش ریک سالومان تصویربرداری شد. این فیلم در ابتدا برای نشر عمومی ساخته نشده بود، ولی در سال ۲۰۰۴ میلادی اکران شد. هیلتون که یک سلبریتی قطبی و اغلب
میلادی اکران شد. هیلتون که یک سلبریتی قطبی و اغلب مورد تمسخر قرار می‌گیرد، به‌خاطر تأثیرگذاری بر احیای پدیده مشهور در دهه ۲۰۰۰، و برای چندین سال، یکی از چهره‌های عمومی در همه جا در جهان بود. او در رکوردهای جهانی گینس در سال ۲۰۰۷ به‌عنوان بیش‌ازحد ارزش‌گذاری‌شده‌ترین سلبریتی ظاهر شد، در حالی که فوربس او را در سال‌های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ به‌عنوان بیش‌ازحد در معرض دید قرار داد. منتقدان در واقع نشان می‌دهند که او نمونه‌ای از این فرد مشهور است - نامی آشنا نه از طریق استعداد یا کار، بلکه از طریق ثروت به ارث رسیده. و سبک
یا کار، بلکه از طریق ثروت به ارث رسیده. و سبک زندگی مجلل هیلتون شهرت رسانه ای خود را به یک برند همنام تبدیل کرده‌است که شامل ۱۹ خط تولید، ۴۵ بوتیک در سراسر جهان، و یک مجتمع مسکونی شهری در مانیل، فیلیپین است. خط عطر او به تنهایی تا به امروز بیش از ۲٫۵ میلیارد دلار درآمد داشته‌است. ورایتی در سال ۲۰۱۱ او را «کارآفرین میلیارد دلاری» نامید. زندگی شخصی. هیلتون در ۱۷ فوریه ۱۹۸۱ در شهر نیویورک در خانواده ریچارد «ریک» هیلتون، یک تاجر، و کتی هیلتون، یک هنرپیشه اجتماعی و کودک سابق متولد شد. بزرگ‌ترین از چهار فرزند،
و کودک سابق متولد شد. بزرگ‌ترین از چهار فرزند، او یک خواهر، نیکی هیلتون (متولد ۱۹۸۳) و دو برادر، بارون هیلتون دوم (متولد ۱۹۸۹) و کنراد هیوز هیلتون (متولد ۱۹۹۴) دارد. پدربزرگ پدری او کنراد هیلتون بود که هتل‌های هیلتون را تأسیس کرد، در حالی که خاله‌های مادری او شخصیت‌های تلویزیونی کیم و کایل ریچاردز هستند. هیلتون دارای‌تبار نروژی، آلمانی، ایتالیایی، انگلیسی، ایرلندی و اسکاتلندی است. خانواده پیرو مذهب کاتولیک بودند.
مرضیه مشکینی (متولد ۱۳۴۸ در تهران) کارگردان، نویسنده ایرانی و همسر محسن مخملباف است. جایزه‌ها. "سگ‌های ولگرد" در جشنواره‌های بسیاری نمایش داده شده‌است از جمله در سال ۲۰۰۴ در بخش مسابقه رسمی جشنواره و نیز برنده دو جایزه از این جشنواره شد. همچنین جایزه یونیسف از جشنواره ونیز ۲۰۰۴، جایزه دوربین نقره‌ای (برای ارتباطات فرهنگی و هنری) از جشنواره ونیز ۲۰۰۴، جایزه انجمن منتقدان بین‌المللی (فیپرشی) از جشنواره فیلم سنگاپور ۲۰۰۵، جایزه نت بک از جشنواره فیلم سنگاپور ۲۰۰۵، جایزه بهترین بازیگر زن (گل غتی) از جشنواره
۲۰۰۵، جایزه بهترین بازیگر زن (گل غتی) از جشنواره پاریس ۲۰۰۵ و جایزه بهترین فیلم از جشنواره برمودا ۲۰۰۵ را دریافت کرده‌است. زندگی شخصی. مرضیه مشکینی هم‌اکنون به همراه همسر و فرزندانش در فرانسه زندگی می‌کند.
آمادئو کلمنته مودیلیانی نقاش و مجسمه‌ساز برجسته یهودی‌تبار ایتالیایی بود. مودیلیانی بیشتر دوران کاری خود را در فرانسه گذراند. او قبل از رفتن به پاریس در سال ۱۹۰۶، تحصیلات هنری خود را در ایتالیا آغاز کرد. او کارش را با هنر فیگوراتیو آغاز کرد اما به زودی در هنر مدرن طبع آزمایی کرد. شاخصه آثار مدرن او چهره‌های ماسک مانند پرتره‌هایی بود که درازی و لاغریشان اغراق شده بود. او در پاریس از مرض مننژیت سلی که نتیجهٔ فقر، کار بیش از حد و افراط در مصرف الکل و مواد مخدر بود، در ۳۵ سالگی درگذشت. جوانی. آمادئو مودیلیانی
بود، در ۳۵ سالگی درگذشت. جوانی. آمادئو مودیلیانی ۱۲ ژوئیه ۱۸۸۴ در یک خانواده یهودی در شهر بندری لیورنو در توسکان متولد شد. لیورنو شلوغ‌ترین مرکز تجاری متمرکز دریانوردی و کشتی‌سازی بود، اما تاریخ این شهر گویای این است که لیورنو پناهگاهی بوده برای افرادی که به خاطر اعتقادات مذهبی شان مورد آزار و اذیت بوده‌اند. به همین جهت جمعیت یهودی قابل توجهی در لیورنو زندگی می‌کرده‌اند. جد مادری مودیلیانی نیز سلیمان گارسین یک یهودی بود که در قرن ۱۸ به عنوان پناهنده مذهبی به لیورنو مهاجرت کرده بود. مودیلیانی فرزند فلامینیو
لیورنو مهاجرت کرده بود. مودیلیانی فرزند فلامینیو مودیلیانی و همسرش یوجنیا گارسین بود. مادر مودیلیانی در مارسی به دنیا آمد و بزرگ شد. او از اعقاب خانواده‌ای از یهودیان سفاردیم بود که روشنفکری و حکمت در آن سابقه‌ای طولانی داشت. خانواده گارسین مردمانی تحصیل کرده بودند معمولاً به چند زبان صحبت می‌کردند و در مورد قوانین مذهبیشان اطلاعات کاملی داشتند. شجره این خانواده تا باروخ اسپینوزا فیلسوف هلندی قرن هفدهم قابل تعقیب است. ظاهراً شغل خانوادگی صرافی بود. مؤسسه صرافی آن‌ها در لیورنو، لندن، تونس و مارسی شعبه داشت.
آن‌ها در لیورنو، لندن، تونس و مارسی شعبه داشت. اوضاع اقتصادی خانواده دچار فراز و نشیب فراوانی بود. فلامینیو مودیلیانی پدر آمادئو، از خانواده‌ای می‌آمد که تاجران و کارآفرینان موفقی را پرورش داده بود. خانواده مودیلیانی برخلاف گارسین‌ها چندان دغدغه فرهنگ نداشت. دغدغه آن‌ها تجارت و سرمایه‌گذاری بود، ثروت خانواده از استخراج معدن در ناحیه ساردنی در توسکانی و صادرات انواع سنگ معدن حاصل شده بود. هنگامی که دو خانواده نامزدی فرزندانشان را اعلام کردند، فلامینیو یک مهندس معدن ثروتمند و جوان بود که معدن خانوادگی در
مهندس معدن ثروتمند و جوان بود که معدن خانوادگی در ساردنی و دارستان چند ده هزار جریبی خانواده را مدیریت می‌کرد. فلامینیو در مدیریت حرفه‌های جنگلداری و کشاورزی نیز توانمند بود. اما حرفه مودیلیانی در پی کاهش شدید قیمت فلزات به ورشکستی کشید. اینبار مادر خوش قریحه خانواده بود که از روابطش استفاده کرد تا مدرسه‌ای تأسیس کند. او با کمک دو خواهرش مدرسه را به یک مؤسسه فرهنگی سودآور تبدیل کرد. مودیلیانی چهارمین فرزند خانواده بود او ارتباط نزدیکی با مادرش داشت. یوجینیا تا۱۰ سالگیِ آمادئو، در خانه به او درس می‌داد. او
تا۱۰ سالگیِ آمادئو، در خانه به او درس می‌داد. او بعد از یک حملهٔ ورم ریه در سن ۱۱ سالگی با مشکلات مزاجی درگیر بود و بعدها دچار تب تیفویید نیز شد. وقتی آمادئو تقریباً ۱۶ ساله بود دوباره دچار ورم ریه شد. در این زمان او به سل دچار شد. عاقبت همین مرض جان او را گرفت. هر بار مادر او بود که با مراقبت‌های بسیار شدید او را از این مرحله نجات می‌داد. بعد از اینکه مودیلیانی از دومین زورآزمایی با ورم ریه پیروز بیرون آمد، مادرش او را ابتدا به سفری به جنوب ایتالیا برد: ناپل، کاپری، رم و امالفی. این سفر با دیدار از
ناپل، کاپری، رم و امالفی. این سفر با دیدار از فلورانس و ونیز در شمال ایتالیا به پایان رسید. مادر به طرق مختلف در انتخاب هنر به عنوان شغل حرفه‌ای آمادئو نقش داشت. وقتی که او ۱۱ سال داست مادرش در یادداشت‌های روزانه خود نوشت: شخصیت کودک هنوز اینقدر شکل نایافته‌است که من نمی‌توانم بگویم در مورش چه فکر می‌کنم. او مانند یک کودک لوس رفتار می‌کند اما از هوش چیزی کم ندارد. باید منتظر ماند و دید درون این شفیره چیست. شاید یک هنرمند؟ تحصیل هنر. مودیلیانی به عنوان کسی که خیلی زود نقاشی را شروع کرد، شناخته شده‌است، او
که خیلی زود نقاشی را شروع کرد، شناخته شده‌است، او خیلی زود خودش را «نقاش» می‌دانست، مادرش این را قبل از اینکه او هنر آموزی را به‌طور رسمی شروع کند نوشته. مادر معتقد بود هنر آموزی آمادئو بر سایر درس‌های او تأثیر خواهد داشت، با این وجود او به اشتیاق مودیلیانی جوان به مقوله هنر بهای فراوان می‌داد. در ۱۴ سالگی آمادئو دچار تب حصبه‌ای بود. در هذیان‌های ناشی از تب او فراوان سخن می‌گفت. در آن وضعیت او بیشتر از هر چیز از رفتن به اوفیتزی و کاخ پیتی در فلورانس سخن می‌گفت. موزه محلی لیورنو آثار کمی از استادان بزرگ
می‌گفت. موزه محلی لیورنو آثار کمی از استادان بزرگ رنسانس ایتالیایی را در اختیار داشت این حقیقت در کنار داستان‌هایی که او در مورد آثار بزرگی که در فلورانس نگهداری می‌شد، شنیده بود، موجب اندوه فراوان او در دوران سخت بیماریش بود. او می‌پنداشت هرگز نخواهد توانست آن آثار را از نزدیک ببیند. مادر به او قول داده بود به محض که به محض بهبودی او را با خود به فلورانس ببرد. او نه تنها به قولش عمل کرد بلکه قبول کرد که او را برای آموزش نزد بهترین نقاش لیورنو گوگلیلمو می‌چلی (Guglielmo Micheli) نام‌نویسی کند. می‌چلی و
(Guglielmo Micheli) نام‌نویسی کند. می‌چلی و گروه ماکیایولی. مودلیانی از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۰ در مدرسه هنری می‌چلی مشغول به یادگیری بود. در اینجا اولین کارهای هنری او در فضایی مملو از مطالعه و تمرین شکل و سبک هنر ایتالیایی قرن ۱۹، شکل گرفتند. اثر این نوع طراحی و آموخته‌هایش در مورد هنر دوران رنسانس در کارهای اولیه او در پاریس، دیده می‌شود. هنر شکوفای او در پاریس به همان نسبت از هنر رنسانس ایتالیا تأثیر پذیرفته بود که از آثار نقاشانی نظیر هنری تولوز لوترک و جیووانی بولدینی مودیلیانی در دوران کار با می‌چلی
جیووانی بولدینی مودیلیانی در دوران کار با می‌چلی استعداد زیادی از خود نشان می‌داد. او تنها تحت فشار سل دست از تمرین کشید. آمادئو در سال ۱۹۰۱، درحالی‌که در رم بود، به کارهای دومینیکو مورلی (Domenico Morelli) علاقه‌مند شد. مورلی نقاش ملودراماتیکی بود که عمدتاً برای کتب مقدس و آثار فاخر ادبی تصویرسازی می‌کرد. احتمالاً آشنایی با کارهای مورلی و خود او باید مودیلیانی را شوکه کرده باشد. تناقض اینجا بود که مورلی الهام بخش گروهی از نقاشان بود که بعدها با نام ماکیایولی شناخته شدند؛ نقاشانی هنجارشکن و سنت ستیز که
شناخته شدند؛ نقاشانی هنجارشکن و سنت ستیز که نامشان را از ماکیا -به معنای تقریبی لکه رنگ- وام گرفته بودند. مودیلیانی به وضوح در معرض تأثیرات ماکیایولی‌ها قرار داشت. ماکیایولی‌ها جنبش محلی کوچکی در منظره‌سازی به راه انداخته بودند تا واکنشی به شیوه نقاشی آکادمیک هنرمندان بورژوا نشان دهند. ماکیایولی‌ها با امپرسیونیست‌های فرانسوی همفکر و حتی به لحاظ تاریخی بر ایشان مقدم بودند اما هرگز موفق نشدند آن تأثیر گسترده‌ای را به وجود بیاورند که پیروان کلود مونه بر هنر بین‌المللی داشتند. امروزه در خارج از ایتالیا کمتر
بین‌المللی داشتند. امروزه در خارج از ایتالیا کمتر نامی از ماکیایولی برده می‌شود. ارتباط او با این گروه از طریق اولین استادش یعنی می‌چلی به وجود آمد. می‌چلی نه تنها خودش عضو این گروه بود بلکه شاگرد جووانی فاتوری، بنیان‌گذار جنبش ماکیایولی نیز بود. اما، به هرحال، کارهای می‌چلی بسیار معمولی و به لحاظ سبک به شدت متداول بود که مودیلیانی جوان ضد او عکس‌العمل نشان داد. او ترجیح داد شیفتگی استادش به نقاشی منظره-که نظیر امپرسیونیسم فرانسوی مشخصه اصلی سبک ماکیایولی بود- را نادیده بگیرد. می‌چلی شاگردانش تشویق می‌کرد
را نادیده بگیرد. می‌چلی شاگردانش تشویق می‌کرد تا در فضای باز نقاشی بکشند، اما مودیلیانی اشتیاقی برای این شیوه کار کردن نداشت. او در کافه‌ها طرح می‌زد اما بیشتر ترجیح می‌داد در استودیوی خودش کار کند. مودیلیانی حتی زمانی که مجبور بود نقاشی منظره بکشد (سه اثر منظره موجود است) بیشتر از کوبیسم‌های اولیه الگو می‌گرفت. نتیجه بیشتر به کارهای سزان شبیه بود تا می‌چلی. زمانی که مودیلیانی هنوز شاگرد می‌چلی بود علاوه بر نقاشی منظره نقاشی پرتره، طبیعت بیجان، و نقاشی مدل‌های برهنه را تمرین کرده بود. او در طراحی پیکر
مدل‌های برهنه را تمرین کرده بود. او در طراحی پیکر برهنه استعداد خاصی داشت. با وجود دوری او از سبک ماکیایولی، مودیلیانی به استادش علاقه داشت و او را ابرمرد خطاب می‌کرد. این اسم خودمانی نشان می‌داد که او نه تنها در هنر زبردست بود بلکه بیشتر اوقات عادت داشت از کتاب چنین گفت زرتشت نیچه نقل قول کند. اغلب اوقات، فاتوری خلاقیت این شاگرد جوان را تأیید می‌کرد و می‌ستود. در ۱۹۰۲ او در پی علاقه شدیدش به اندام نگاری، در دانشکده هنرهای زیبای فلورانس در فلورانس ثبت نام کرد تا در مدرسه آزاد مطالعات مدل برهنه (Scuola
کرد تا در مدرسه آزاد مطالعات مدل برهنه (Scuola Libera di Nudo) دوره ببیند. یک سال بعد درحالی‌که هنوز از سل رنج می‌برد به ونیز رفت و این بار در مؤسسهٔ هنرهای زیبا (Istituto di Belle Arti) ثبت نام کرد. او در ونیز برای اولین بار حشیش مصرف کرد و به جای درس خواندن بیشتر وقتش را در محله‌های بدنام سپری می‌کرد. تأثیر این سبک زندگی بر روی سبک هنری در حال رشد او قابل پیش‌بینی است، هرچند به نظر می‌رسد این انتخاب سبک زندگی تنها ناشی از عصیانگری جوانی یا لذت گرایی (Hedonism) کلیشه‌ای یا حتی سبک زندگی بوهمی که از
(Hedonism) کلیشه‌ای یا حتی سبک زندگی بوهمی که از هنرمندان آن دوران انتظار می‌رفت نبود. به نظر می‌رسد جستجوی او برای یافتن وجه تباه شده زندگی، ریشه در اعتقاد او به فلسفه‌های رادیکال دارد. نقش تفکرات نیچه در این زمینه قابل تأمل است. تأثیرپذیری از ادبیات. مودیلیانی از دوران نوجوانی تحت آموزش‌های پدربزرگ مادری اش، اسحاق گارسین، با ادبیات فاخر فلسفی آشنا بود. آمادئو در ادامه مسیر هنریش نیز به مطالعه آثار نویسندگانی نظیر نیچه، شارل بودلر، کاردوچی، لوتریامون و دیگران پرداخت. او از مجموعه مطالعاتش به این عقیده
دیگران پرداخت. او از مجموعه مطالعاتش به این عقیده رسید که راه رسیدن به حقیقت خلاقیت پیروی از بی قاعدگی و بی نظمی می‌گذرد. در ۱۹۰۱ آمادئو از کاپری به دوستش اسکار گی لیا (Oscar Ghiglia) نامه‌ای نوشت که عمق تأثیرپذیری او از نیچه را نشان می‌دهد. او در این نامه به دوستش نصیحت می‌کند: «همه چیز را مقدس بدار که آگاهی تو را متعالی خواهد کرد.. و در طلب آن باش که این عقاید پربرکت را در خویش زنده و همیشگی کنی.. زیرا که می‌توانند آگاهی تو را به نهایت قدرت خلاقیت برسانند.» در این دوره آثار لوتریامون به اندازه نیچه بر او
در این دوره آثار لوتریامون به اندازه نیچه بر او تأثیرگذار بود. شعر شاهکار لوتریامون به نام نغمه‌های مالدورور بذر آثار سورئالیستهای پاریسی معاصر مودیلیانی را کاشت. این کتاب به کتاب مورد علاقه مودیلیانی تبدیل شد، او این کتاب را از برداشت. مشخصه اشعار لوتریامون ترکیب کردن عناصر تخیلی و تصویرسازی‌های سادخویانه است. مودیلیانی در آغاز جوانی مفتون این کتاب بود و این حقیقت به خوبی ذائقه هنری در حال شد او را معرفی می‌کند. در آن دوران هنرمندان جوان مجذوب بودلر و دانونزیو این هر دو شاعر در آثار خود به زیبایی‌های تباه
این هر دو شاعر در آثار خود به زیبایی‌های تباه شده می‌پرداختند. ابزار بیان شاعرانه در آثار ایشان از طریق خلق تصویرهای نمادگرایانه بود. هنگامی که مودیلیانی دوران نقاهتش را در کاپری می‌گذراند، در نامه‌ای برای اسکار گی لیا نوشت، این تأثیرپذیری را به تفصیل شرح می‌دهد. این نامه‌ها محکی بود که به جا انداختن ایده‌های خام و در حال شکل‌گیری مودیلیانی کمک می‌کرد. گی لیا هفت سال از آمادئو بزرگتر بود، این‌طور به نظر می‌رسد که او به مودیلیانی جوان محدودیت سطح فکری اش را گوش زد می‌کرده‌است. مثل سایر نوجوانان پیش رس،
را گوش زد می‌کرده‌است. مثل سایر نوجوانان پیش رس، مودیلیانی به معاشرت با افراد بزرگتر از خودش علاقه نشان می‌داد. در رابطه بین این دو، درحالی‌که مودیلیانی در تلاش بود خودش را پیدا کند، گی لیا نقش گوش همیشه شنوا را داشت. عمده این رابطه از طریق نامه نگاری‌های مفصل این دو ادامه داشت. پاریس. ورود. در ۱۹۰۶ مودیلیانی به پاریس، کانون هنر و ادبیات پیشرو وارد شد. در حقیقت ورود او به پاریس با ورود دو خارجی دیگر هم‌زمان است که رد پای خود را در جهان هنر به جا گذاشتند: جینو سورینی و خوان گری. مودیلیانی در بتو-لووآر در
جینو سورینی و خوان گری. مودیلیانی در بتو-لووآر در مون مارتر ساکن شد. او یک کارگاه هم در ری کولانکور (Rue Caulaincourt) اجاره کرد. در آکادمی کولاروسی به طراحی بدن‌های برهنه مشغول بود. اشاره شده که او هنگام دیدار با پیکاسو گفته بود این بود اینکه این مرد نابغه است عذری برای سر و وضع ژولیده او نمی‌شود. پیکاسو در آن زمان به عنوان لباس کار، لباس کارگری می‌پوشید؛ این نحوه لباس پوشیدن در آن دوره وجه مشخصه پیکاسو بود. تحول. بعد از یک سال زندگی در پاریس رفتار و شهرت او به شکل چشمگیری تغییر یافت. او از یک هنرآموز شیک
به شکل چشمگیری تغییر یافت. او از یک هنرآموز شیک به یک ولگرد تبدیل شده بود. شاعر و روزنامه‌نگار لوییز لاتورت (Louis Latourette) که قبلاً از کارگاه او بازدید کرده بود، متوجه زیر و رو شدن کارگاه شد. آثار دوران رنسانس از دیوارها برداشته شده بود و همه چیز وضع آشفته‌ای داشت. در این زمان مودیلیانی به الکل و مواد مخدر معتاد بود، این امر در ظاهر کارگاه هم تأثیر گذاشته بود. رفتار مودیلیانی در این دوره بر شکل‌گیری سبک هنری او سایه انداخته بود. در این میان کارگاه مودیلیانی قربانی نفرت وی از هنر آکادمیک شد. او زندگیش
قربانی نفرت وی از هنر آکادمیک شد. او زندگیش را از این نقطه به بعد تغییر داد. او نه تنها تمام نشانه‌های فرهنگ بورژوازی را از کارگاهش برداشت بلکه تصمیم گرفت بسیاری از کارهای اولیه‌اش را از بین ببرد. انگیزه این نفرت از گذشته خود اثر یک دوره تفکرات عمیق است. از هنگام ورود به پاریس، مودیلیانی آگاهانه شخصیتی مضحک از خود ارائه می‌داد. به این ترتیب او زمینه‌ای فراهم آورد تا همه او را به عنوان یک الکلی مأیوس و معتادی که از مصرف مواد مخدر سیر نمی‌شود بشناسند. شاید این میزان مصرف مشروب و مواد مخدر راهی بود که او
این میزان مصرف مشروب و مواد مخدر راهی بود که او عوارض ابتلا به سل را از آشنایانش پنهان کند. عده کمی شرایط او را می‌دانستند. سل -که تا سال ۱۹۰۰ مهم‌ترین عامل مرگ و میر در پاریس بود- به شدت مسری بود، درمان نداشت. مسلولین معمولاً از اجتماع طرد می‌شدند، اغلب در ترس مدام زندگی می‌کردند یا مورد ترحم بقیه قرار می‌گرفتند. مصرف الکل و مواد مخدر، تجویز شخصی مودیلیانی برای تسکین دردهای بدنیش بود. به این ترتیب او می‌توانست ظاهر شادابی داشته باشد و حرفه‌اش به عنوان یک هنرمند را ادامه دهد. اعتیاد مودیلیانی از ۱۹۱۴ به
هنرمند را ادامه دهد. اعتیاد مودیلیانی از ۱۹۱۴ به بعد شدیدتر شد. پس از سال‌ها قدرت و ضعف بیماری، در همین دوران بود که سل در مودیلیانی بدتر شد. این هشدار می‌داد که بیماری به مرحله جدید و خطرناکی وارد شده‌است. او با هنرمندانی نظیر اوتریلو و سوتین معاشرت می‌کرد تا در میان سایر هنرمندان مقبولیت پیدا کند. سبک زندگی مودیلیانی حتی در میان سبک زندگی بوهمین هنرمندان پیرامون او نیز جلب توجه می‌کرد: او روابط عشقی موازی متعددی داشت، به شدت الکلی بود و حشیش و افسنتین مصرف می‌کرد. مودیلیانی گاه به هنگام مستی در جمع لخت
می‌کرد. مودیلیانی گاه به هنگام مستی در جمع لخت می‌شد. او تبدیل به نمونه کاملی از یک هنرمند تراژیک شده بود، افسانه او پس از مرگ تقریباً به اندازه زندگی ونسان ون گوگ معروف شد. در ۱۹۲۰، هنگامی که سوگواری برای حرفه و استعداد مودیلیانی آغاز شده بود و آندره سالمون نظراتش را _این که مایه اصلی خلقت آثار مودیلیانی از مصرف مواد مخدر و مشروب به دست می‌آید _ منتشر کرده بود؛ عده‌ای که امیدوار بودند موفقیت‌های هنری او را تکرار کنند، سعی کردند سبک زندگی او را با گام گذاشتن در مسیر استفاده از مواد مخدر و افراط غیرمتعارف
در مسیر استفاده از مواد مخدر و افراط غیرمتعارف در نوشیدن تقلید کنند. سالمون – اشتباهاً – ادعا می‌کرد که مودیلیانی وقتی مست نیست از یک هنرمند خیابانی چیزی بیشتر ندارد: «از روزی که او خودش را در نوع خاصی از عیاشی محصور کرد، ناگاه نوری که هنر او را تغییر داد، بر او تابید. از آن روز به بعد او تبدیل به هنرمندی شد که باید جزو استادان زنده هنر به حساب آید». چنین تبلیغاتی برای عده‌ای که تمایل رمانتیکی داشتند که به عنوان هنرمند تراژیک شناخته شوند، به عنوان سوت آغاز مسابقه تقلید سبک زندگی مودیلیانی عمل کرد. اما در
مسابقه تقلید سبک زندگی مودیلیانی عمل کرد. اما در حقیقت عادات مودیلیانی نتوانستند در هنرمندانی که بینش و تکنیک لازم در کارشان نداشتند، چنین کیفیت‌هایی خلق کنند. در حقیقت، تاریخ نویسان هنر، معتقدند که مودیلیانی اگر در عیاشی افراط نمی‌کرد، می‌توانست به مراحل عالی و بالاتر هنری برسد. تنها می‌توان تصور کرد مودیلیانی چه موفقیتی به‌دست می‌آورد اگر خود- ویرانگری را کنار می‌گذاشت. دستاورد. مودیلیانی در سال‌های ابتدایی حضور در پاریس، با ضرباهنگ سریعی کار می‌کرد، مدام طرح می‌زد و روزی تا صد نقاشی می‌کشید. بسیاری از