payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلستین پنجم را برای خود برگزید. پاپی. مدت کوتاهی پس از رسیدن به قدرت او در حکمی نادر به عموم زائران اجازه داد هنگام تاجگذاری اش آزادانه از کلیسای سانتا ماریا در آکویلا بازدید کنند. هر ساله به همین مناسبت فستیوالی در آن مکان در ۲۸ و ۲۹ آگوست برگزار می‌شود. بدون داشتن هیچگونه تجربه سیاسی سلستین نشان که پاپی ضعیف و بی‌کفایت است. او محل استقرار خود را پادشاهی ناپل قرار داد تا هیچگونه ارتباطی با دربار کلیسایی رم نداشته باشد و کاملاً تحت سلطه شارل دوم پادشاه ناپل واقع گردد. او افراد مورد علاقه پادشاه را به عنوان
واقع گردد. او افراد مورد علاقه پادشاه را به عنوان عوامل کلیسا انتخاب کرد. در هنگام جشن ظهور سه تن از کاردینال‌ها را برای اداره کلیسا انتخاب کرد که این موضوع با مخالفت آن‌ها روبرو شد. با توجه به فقدان قدرت اجرایی و عدم کفایت شخصی او با کاردینال بندتو کائتانی (جانشین احتمالی او) برای کناره‌گیری شروع به مشورت کرد. این صحبت‌ها منجر به صدور حکم اختیار پاپ در کناره‌گیری از سمتش شد. خود سلستین پنج ماه و هشت روز پس از رسیدن به قدرت در ۱۳ دسامبر ۱۲۹۴ استعفای خود را اعلام کرد و بر آن پافشاری نمود. او در اظهار نظری
اعلام کرد و بر آن پافشاری نمود. او در اظهار نظری رسمی دلیل کناره‌گیری خود را «میل به تواضع، فروتنی، یک زندگی پاک، وجدانی بی‌آلایش، ضعف بدنی، انحطاط مردم و اشتیاق برای آرامش سابق» اذعان کرد. او خود را از شوکت و منزلت پاپی محروم کرد. او از ناپل دور شد تا زندگی منزویانه قبلی خود را ادامه دهد. پاپ بعدی که به اختیار خود از مقامش کناره‌گیری کرد، ۷۱۹ سال بعد پاپ بندیکت شانزدهم بود. بازنشستگی، مرگ و تقدیس. سلستین سابق و پیِترو آنخِلِریو حال، اجازه نیافت دوباره زاهد گوشه‌نشین قبلی بشود. طرف‌های بسیاری با کناره‌گیری
گوشه‌نشین قبلی بشود. طرف‌های بسیاری با کناره‌گیری او مخالف بودند و پاپ جدید بونیفاس هشتم نگران بود یکی از این مخالفان او را به عنوان پاپ رقیب دوباره بر سر قدرت بیاورد. بدین منظور او پیترو را مجبور کرد تا او را تا رم همراهی کند. اما پیترو گریخت و در جنگل مخفی شد تا دوباره به سولمنا برای زندگانی رهبانی سابق خود بازگردد. اما این کار غیرممکن می‌نمود. وقتی می‌خواست به دالماتیا بگریزد طوفان کشتی را مجبور کرد به بندر بازگردد. او توسط عوامل بونیفاس دستگیر و و در قلعه فومُن در فرنتینو به همراه دو تن دیگر از پیروان
فومُن در فرنتینو به همراه دو تن دیگر از پیروان طریقش زندانی شد. پیترو ده ماه بعد در سن ۸۱ سالگی درگذشت. هوادران او این اتهام را به بونیفاس نسبت می‌دادند که به پیترو بسیار سخت گرفته و او را در زندان کشته است اما شواهد تاریخی در دست نیست که این ادعا را ثابت کند. پیترو در فرنتینو به خاک سپرده شد ولی پس از مدتی پیکرش به کلیسای سانتا ماریا منتقل شد. فیلیپ چهارم پادشاه فرانسه که از سلستین حمایت می‌کرد به مخالفت با بونیفاس برخاست. پس از انتخاب شدن کلمنت پنجم به عنوان پاپ فیلیپ پیشنهاد داد که سلستین تقدیس شود. او
پاپ فیلیپ پیشنهاد داد که سلستین تقدیس شود. او در ۵ می ۱۳۱۳ تقدیس شد. میراث. بیشتر تمرکزی که امروزه بر سلستین می‌شود در مورد کناره‌گیری اوست. او کسی بود که کناره‌گیری را برای پاپ‌ها مرسوم کرد و اغلب اینطور تصور می‌شود که خود او اولین پاپی بود که از مقام خود استعفا داد. در حالیکه پیش از او پونتیان، ژان هجدهم، بندیکت نهم و گرگوری ششم این کار را کرده بودند. همان‌طور که گفته‌استعفای خود خواسته سلستین نیز در پی فشار از طرف کلیسا حاصل شد. پاپ پل ششم در ۱۹۶۶ در دیداری که از فرنتینو، محل مرگ سلستین داشت از او تجلیل
که از فرنتینو، محل مرگ سلستین داشت از او تجلیل کرد. در زمین‌لرزه سال ۲۰۰۹ لاکوئیلا بقایای مقبره او سالم ماند که برخی آن را یک معجزه خواندند. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
بونیفاس هشتم (۱۲۳۵ میلادی - ۱۱ اکتبر ۱۳۰۳ میلادی) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۲۹۴ تا ۱۳۰۳ میلادی پاپ بود. بنیان‌گذاری دانشگاه ساپینزا رم از کارهای او بود. رابطه با فیلیپ چهارم و مرگ. پس از آن که فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه بدون مشورت با پاپ، بر عواید کلیسا مالیات بست، بونیفاس هشتم که متوجه تهدیدی که تردید رو به فزونی نمایندگان کلیسا بین وفاداری به پادشاهان در مقابل تبعیت از پاپ نسبت به ادعای حاکمیت عمومی پاپ به عنوان جانشین مسیح پدید می‌آورد، شده بود، در پاسخ سال ۱۲۹۶
مسیح پدید می‌آورد، شده بود، در پاسخ سال ۱۲۹۶ میلادی با صدور فرمانی تحت عنوان «کلریکوس لایکوس» روحانیون را از پرداخت هرگونه مالیات به هر شکلی به هر حاکم سکولار منع کرد. او پا را فراتر نهاد و در سال ۱۳۰۲ میلادی با صدور فرمان پاپی دیگری تحت عنوان «اونام سنکتام»، «رستگاری هر انسان» را صرفاً منوط به «پایبندی به پاپ رم» دانست. فیلیپ چهارم در پاسخ خواهان تشکیل شورایی جهت محاکمه بونیفاس هشتم به اتهام «بدعت‌گذاری، کفرگویی، قتل، لواط، جادوگری و عدم پایبندی به روزه» شد. با اقدام پاپ به تکفیر فیلیپ چهارم، پادشاه
شد. با اقدام پاپ به تکفیر فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه را ترغیب به توسل به زور علیه او کرد. بدین ترتیب در ۷ سپتامبر سال ۱۳۰۳ میلادی عوامل پادشاه به کمک نیروهای ایتالیایی ضد پاپ، بونیفاس هشتم را در نزدیکی رم دستگیر کردند تا او را وادار به لغو حکم تکفیر و حضور در شورای مذکور نمایند. با این وجود، در پی تشنج به پا شده، بونیفاس سه روز بعد توسط مردم محلی آزاد شد اما در عرض یک ماه در اثر شوک وارد آمده درگذشت.
پاپ بندیکت یازدهم ( تاریخ درگذشت ۷ ژانویه ۱۳۰۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۳۰۳ تا ۱۳۰۴ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ کلِمِنت پنجم یا پاپ کلِمان پنجم یا پاپ کلمنس پنجم (۲۰ آوریل ۱۳۱۴ میلادی) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۴ میلادی پاپ بود. حکومت. پس از درگذشت پاپ بونیفاس هشتم، تحت نفوذ فیلیپ چهارم، پادشاه فرانسه، به عنوان فردی فرانسوی با نام "کلمنت پنجم" جانشین او شد. کلمنت پنجم با نگرانی از انتقام‌جویی ایتالیایی‌ها از نقشی که فرانسوی‌ها در حوادثی که منجر به مرگ پاپ پیشین شده بود، به رم نرفت تا بر سریر آن تکیه بزند. با این حال ایتالیایی‌ها دلیل اصلی این مسئله را وجود
این حال ایتالیایی‌ها دلیل اصلی این مسئله را وجود معشوقه فرانسوی برای او که دختر کنت فوآ بود، می‌دانستند. سال ۱۳۰۷ در اوینیون در پروانس مستقر شد. پروانس با وجود این که رسما خراج‌گذار پادشاهی ناپولی بود اما در حوزه نفوذ فرانسه قرار داشت.
پاپ ژان بیست‌ودوم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از سال ۱۳۱۶ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۳۴ میلادی پاپ بود. رویت سعیده. پاپ ژان بیست‌ودوم از جمله افرادی بود که اعتقاد داشت رویت سعیده پس از روز حساب اتفاق می‌افتد. او می‌پنداشت از آنجایی که خدا موجودی کامل است نمی‌تواند پس از آن که رویت سعیده را به شخص نجات یافته‌ای اعطا کرد، در روز حساب در مورد تصمیم پیشین خود مجدداً داوری کند. طبق نظرات او خداوند همچنین نمی‌تواند اشتباه کند تا مجبور شود شخصی را که مورد لطف قرار داده مجدداً
تا مجبور شود شخصی را که مورد لطف قرار داده مجدداً از آن محروم سازد. از طرفی برای روح نجات یافتگان مناسب‌تر است پس از اتحاد با جسم در روز حساب، به صورت طبیعی کامل خود نزد خدا وارد شود. او به همین صورت نتیجه می‌گیرد تا آن روز موعود، فعلاً هیچ حسابرسی، پاداش و مجازات و نهایتاً بهشت و جهنمی وجود ندارد. به هر حال چنین آرایی نمی‌توانست مورد هجمه سنگین مخالفان قرار نگیرد. فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه که مجذوب و درگیر موضوع رویت سعیده شده بود، با نوشتن نامه‌ای از سر نگرانی به پاپ ژان بیست‌ودوم، انکار رویت سعیده را
نگرانی به پاپ ژان بیست‌ودوم، انکار رویت سعیده را نابودگر اعتقاد به شفاعت مریم و قدیسان دانست. در نهایت یک کمیسیون پاپی پس از «بررسی دقیق»، اعلام کرد که معتقد است روح تبرک یافتگان چهره به چهره ذات الهی می‌شود. تجمل‌گرایی. در دوران حکومت ژان بیست‌ودوم کلیسای کاتولیک از طرق مختلفی از جمله فروش مناصب، ثروت زیادی حاصل نموده بود. گفته می‌شود ژان بیست‌ودوم برای استفاده شخصی خود، چهل لباس زرین به قیمت ۱۲۷۶ فلورین طلا (هر فلورین ۳.۵ گرم طلا) از دمشق خرید و مقادیر بیشتری صرف تجملات دیگر کرد. همچنین گفته می‌شود هزینه
صرف تجملات دیگر کرد. همچنین گفته می‌شود هزینه لباس ملازمان او عددی بالغ بر ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ فلورین در سال بود.
پاپ بندیکت دوازدهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۳۴ تا ۱۳۴۲ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ کلمنت ششم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۲ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ اینوسنت ششم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک بود که در فرانسه به دنیا آمد و سال ۱۳۵۲ میلادی تا هنگام مرگش در سال ۱۳۶۲ میلادی پاپ بود. او با احساس خطر نسبت به فعالیت گروه‌های مزدور یاغی که دست به غارت‌گری و راهزنی می‌زدند، آرنو سروول، سرکرده یکی از بدنام‌ترین این گروه‌ها را به اوینیون، کرسی پاپ، دعوت و با اعطای آمرزش‌نامه برای گناهان او و پرداخت چهل هزار سکه طلا، متقاعد به ترک منطقه کرد. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
پاپ اوربان پنجم (تولد:۱۳۱۰ - درگذشت :۱۹ دسامبر ۱۳۷۰ ) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۶۲ تا ۱۳۷۰ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ گریگوری یازدهم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در فرانسه به دنیا آمد و از ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۸ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ اوربان ششم (تولد: ۱۳۱۸ - درگذشت :۱۵ اکتبر ۱۳۸۹) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ناپل به دنیا آمد و از ۱۳۷۸ تا ۱۳۸۹ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ بونیفاس نهم (تولد:۱۳۵۰- درگذشت : ۱اکتبر ۱۴۰۴) یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ناپل به دنیا آمد و از ۱۳۸۹ تا ۱۴۰۴ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ اینوسنت هفتم یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در ایتالیا به دنیا آمد و از ۱۴۰۴ تا ۱۴۰۶ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February 9, 2009).
پاپ گریگوری دوازدهم (تولد: ۱۳۲۶ یا بین ۱۳۳۵ و ۱۳۴۵ - درگذشت :۱۸ اکتبر ۱۴۱۷) زاده شده با نام آنجلو کورارو یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که در یک خانواده اشرافی در ونیز به دنیا آمد و از سال ۱۴۰۶ تا سال ۱۴۱۵ میلادی همزمان با دو پاپ مدعی دیگر، در یکی آشفته‌ترین دوره‌ها از نوع خود پاپ بود. گریگوری دوازدهم نهایتاً به تصمیم شورای موسوم به شورای کنستانس از مقام خود کناره‌گیری کرد تا دو دستگی غرب به پایان برسد. زندگی اولیه. آنجلو کورارو در ونیز متولد شد و وقف کلیسا گردید. در سال ۱۳۸۰ میلادی به عنوان اسقف
وقف کلیسا گردید. در سال ۱۳۸۰ میلادی به عنوان اسقف کاستلو جای نیکولو ماروسینی را گرفت. در سال ۱۳۹۰ میلادی عنوان افتخاری اسقف لاتین قسطنطنیه به او اعطا شد. در ۱۲ ژوئن ۱۴۰۵ توسط پاپ اینوسنت هفتم به مقام کاردینالی ارتقا یافت. از ۳۰ نوامبر ۱۴۰۶ تا ۲۳ اوت ۱۴۰۹ سرپرست پاپی قسطنطنیه بود. انجمن انتخاب پاپ. پس از مرگ پاپ بونیفاس نهم در سال ۱۴۰۴ میلادی و پیش از انتخاب اینوسنت هفتم، شورای کاردینال‌ها توافق کرده بود هر آن کس به عنوان پاپ برگزیده شود از صورت دادن هر گونه اقدامی برای پایان دادن به دو دستگی، حتی با
گونه اقدامی برای پایان دادن به دو دستگی، حتی با کناره‌گیری از مقام خود مضایغه نکند و دست به انتخاب کاردینال جدید بجز در جهت ایجاد اتحاد و در مسیر بر طرف کردن انشقاق نزند. پاپ اینوسنت هفتم ششم ماه نوامبر سال ۱۴۰۶ میلادی درگذشت. پس از روزها مجادله بر سر انتخاب یا عدم انتخاب پاپ جدید، با تصمیم بر تعیین جانشینی برای پاپ فقید، شورایی متشکل از تنها پانزده (چهارده) کاردینال در شهر رم، در نهایت پس از قریب به دو هفته مشاوره، عصر روز ۳۰ نوامبر سال ۱۴۰۶، ۲۴ روز پس از مرگ پاپ پیشین، آنجلو کورارو با پذیرش مفادی مشابه
مرگ پاپ پیشین، آنجلو کورارو با پذیرش مفادی مشابه توافق سال ۱۴۰۴ شورای کاردینال‌ها، با وجود کهولت سن با عنوان گرگوری دوازدهم به اتفاق آرا به مقام پاپی منصوب گشت. این تصمیم صبح روز بعد به عموم اعلام شد. تصدی پاپی. گرگوری دوازدهم نوزدهم ماه دسامبر سال ۱۴۰۶ در کلیسای سن پیترو تاجگذاری کرد. مذاکرات برای پایان دو دستگی. دو پاپ به شکل محتاطانه مذاکرات را آغاز کردند و قرار به انجام یک ملاقات در ساونا در لیگوریا گذاشتند. اما به زودی عزم آن‌ها برای این عمل متزلزل شد. بستگان گرگوری دوازدهم در ونیز و لادیسلوس، پادشاه
بستگان گرگوری دوازدهم در ونیز و لادیسلوس، پادشاه ناپل که به دلایل سیاسی از گرگوری دوازدهم حمایت می‌کرد، از نفوذ خود برای برهم زدن این ملاقات حداکثر استفاده را کردند و هر دو پاپ از این امر بیمناک شدند که توسط هواداران دیگری گرفتار شوند. کاردینال‌های گرگوری دوازدهم آشکارا نارضایتی خود از اقدامات او و قصدشان برای برکنار کردن او را نمایان کردند. ۴ ماه می سال ۱۴۰۸ میلادی گرگوری دوازدهم کاردینال‌های خود را در شهر لوکا جمع کرد و به آن‌ها دستور داد مطلقاً و به هیچ بهانه‌ای از شهر خارج نشوند. او بر خلاف وعده‌هایی
بهانه‌ای از شهر خارج نشوند. او بر خلاف وعده‌هایی که در شورای انتخاب‌کننده پاپ داده بود، تلاش کرد با کاردینال کردن چهار نفر از برادرزاده‌های خود از خاندان کورارو (از جمله اوژن چهارم، پاپ آینده) جمع حامشیانش را تکمیل کتد. هفت تن از کاردینال‌ها مخفیانه لوکا را ترک کردند و مذاکرات را با کاردینال‌های بندیکت سیزدهم برای برگزاری یک شورای عمومی برای عزل هر دو پاپ و انتخاب پاپی تازه آغاز نمودند که نتیجه آن تشکیل شورای پیزا و دعوت از هر دو پاپ برای انتخاب پاپی جدید برای پایان دادن به دو دستگی غرب بود که البته هیچ‌یک
پایان دادن به دو دستگی غرب بود که البته هیچ‌یک از پاپ‌ها در آن حاضر نشدند. پس اعلام بی‌طرفی فرانسه نسبت به پاپ رم و اوینیون، در پانزدهمین نشست شورای پیزا در ۵ ژوئن سال ۱۴۰۹ میلادی هر دو پاپ تفرقه افکن، بدعت‌گذار، جنایت کار و رسوا خوانده شدند. آن‌ها پس از یک ماه الکساندر پنجم را به عنوان پاپ انتخاب کردند تا سه شخص به صورت همزمان خود را پاپ بنامند. در همین حال گرگوری دوازدهم ۱۰ کاردینال جدید دیگر منصوب کرد و شورای رقیبی در چیویداله دل فریولی نزدیکی شهر آکویلیا تشکیل داد که اسقف‌های کمی به آن پیوستند.
آکویلیا تشکیل داد که اسقف‌های کمی به آن پیوستند. کاردینال‌های گرگوری دوازدهم متقابلاً الکساندر پنجم و بندیکت سیزدهم را تفرقه انداز، جنایت کار و عامل فساد و خرابکاری در کلیسا نامیدند در حالیکه هیچ‌کس به اظهارات آن‌ها توجهی نکرد. حل تفرقه. نهایتاً شورای کنستانس گره از وضعیت ایجاد شده گشود. گرگوری دوازدهم، کارلو مالاتستا و کاردینال جیووانی دومینیکی از راگوسا را به عنوان نماینده خود در این شورا منصوب کرد. همین کاردینال در آخر دستور جانشینی پاپ بعدی را به رسمیت شناخت تا مقام پاپ با حفظ قدرت به حیات خود ادامه
شناخت تا مقام پاپ با حفظ قدرت به حیات خود ادامه دهد. آخر سر پنجم ژوئیه سال ۱۴۱۵ میلادی، مالاتستا، به نمایندگی از گرگوری دوازدهم کناره‌گیری او از سمت خود را اعلام کرد که این امر توسط کاردینال‌ها پذیرفته شد. بنا بر توافق‌های پیشین تمامی کاردینال‌هایی که گرگوری دوازدهم انتخاب کرده بود برای جلب رضایت خاندان کورارو در سمت خود ابقا شوند. گرگوری دوازدهم هم به عنوان اسقف فراسکاتی، رئیس دانشکده مقدس کاردینال‌ها و نماینده تام‌الاختیار دائمی در آنکونا انتخاب شد. این شورا همچنین ژان بیست و سوم که خود جانشین الکساندر
شورا همچنین ژان بیست و سوم که خود جانشین الکساندر پنجم کرده بود و بندیکت سیزدهم، پاپ آوینیون را از سمتشان عزل کرد که تا دو دستگی غرب به پایان برسد. هیچ پاپ دیگری تا هنگام مرگ گرگوری دوازهم انتخاب نشد تا صندلی این سمت خالی بماند. بعد از مرگ گرگوری دوازدهم، مارتین پنجم عهده‌دار مقام پاپی شد. بازنشستگی و مرگ. مابقی زندگی گرگوری دوازدهم در صلح و آرامشی که اطلاعاتی از آن در نیست، در آنکونا گذشت. او تا زمان بندیکت شانزدهم که در سال ۲۰۱۳ از مقام خود کناره‌گیری کرد، یعنی حدود ۵۹۸ سال، آخرین پاپی بود که از مقام
کرد، یعنی حدود ۵۹۸ سال، آخرین پاپی بود که از مقام پاپی کناره گرفت.
پاپ مارتین پنجم ۲۰۶امین پاپ کلیسای کاتولیک رم بود که در رم به دنیا آمد و از ۱۴۱۷ تا ۱۴۳۱ میلادی پاپ بود. منابع. Wikipedia contributors, "List of popes," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_popes&amp;oldid=268921163 (accessed February ۹، ۲۰۰۹).
پاپ اوژن چهارم (با تلفظ دقیق لاتین "اوجنیوس") یکی از پاپ‌های کلیسای کاتولیک رم بود که با نام گابریل کندولمر در ونیز به دنیا آمد و از ۱۴۳۱ تا ۱۴۴۷ میلادی پاپ بود. او آخرین پاپ با عنوان "اوژن" تا به کنون بوده‌است. کندولمر خواهرزاده پاپ گریگوری دوازدهم بود. از مهم‌ترین اقدامات او در دوران تصدی مقام پاپی صدور فرمان تکفیر به بردگی گیرندگان تازه مسیحیان جزایر قناری (تا زمان آزادگی به بردگی گرفته شدگان) و ابطال حق تسلط پرتغال بر این جزایر بود. او در مسئله اختلاف پرتغال و اسپانیا در سواحل غربی آفریقا موضع بی‌طرفی
و اسپانیا در سواحل غربی آفریقا موضع بی‌طرفی اختیار کرد. او در دوره حاکمیت خود بر کلیسای کاتولیک روم در مجموع ۲۷ تن را به مقام کاردینالی منصوب نمود. زندگی‌نامه. کندولمر در یک خانواده ثروتمند تاجر در ونیز چشم به جهان گشود. در سن بیست و چهار سالگی توسط دایی خود، پاپ گریگوری دوازدهم به اسقفی سیه‌نا منصوب گردید. انتصاب این فرد جوان و بیگانه، اعتراض رهبران سیاسی سیه‌نا را برانگیخت. کندولمر به همین جهت تنها پنج ماه بعد از مقام خود کناره گرفته و در ماه مه سال ۱۴۰۸ با ارتقا به مقام کاردینالی به عنوان خزانه دار پاپ
با ارتقا به مقام کاردینالی به عنوان خزانه دار پاپ گریگوری دوازدهم و اسقف اعظم کلیسای سان کلمنته گماشته شد. پاپ مارتین پنجم او را به عنوان یک کاردینال به مقام‌هایی همچون اسقفی اعظم کلیسای دی سانتا ماریا، نمایندگی پاپ در آنکونا و فرمانداری بولونیا منصوب کرد. کندولمر در هنگام فرمانداری بولونیا موفق شد، یک شورش محلی را سرکوب کند. او را مردی لاغر و بلند قد توصیف کرده‌اند. مقام پاپی. مدت اندکی پس از درگذشت پاپ مارتین پنجم، شورای کاردینال‌های کلیسای کاتولیک روم با تشکیل شورا کندولمر را در سال ۱۴۳۱ به مقام پاپی
با تشکیل شورا کندولمر را در سال ۱۴۳۱ به مقام پاپی برگزیدند. او که دومین پاپ پس از پایان دو دستگی بزرگ کلیسای غرب به حساب می‌آمد، در ۱۱ ماه مارس همان سال تحت عنوان اوژن چهارم در کلیسای سن پیترو تاج گذاری کرد. گفته می‌شود پیش از این انتخاب، در یک توافق کتبی کندولمر پذیرفته بود که نیمی از درآمد کلیسا را بین کاردینال‌ها تقسیم کند و در همه امور با اهمیت با آن‌ها مشورت نماید. بلافاصله پس از رسیدن به قدرت، اوژن چهارم اقدامات تندی علیه خاندان قدرتمند کولونا در شهر رم که نفوذ زیادی در دوران پاپ مارتین پنجم یافته
رم که نفوذ زیادی در دوران پاپ مارتین پنجم یافته بودند، آغاز کرد. این اقدامات که برای پس گرفتن دارایی‌ها و ثروت حاصل شده برای خاندان کولونا در دوران پاپ پیشین صورت می‌گرفت، به مشاجرات شدیدی انجامید که نهایتاً با پیمان مصالحه به پایان رسید. بر این اساس این توافق خاندان کولونا تمامی قلاع خود را تسلیم و ۷۵ هزار دوکات پرداخت نمود. اصلاحات شورایی و عواقب آن. مهم‌ترین موضوع دوران پاپی اوژن چهارم را درگیری او با شورای موسوم به شورای بازل (بعدها شورای فلورانس)، آخرین شورای جنبش شورایی کردن حاکمیت کلیسای کاتولیک که
شورای جنبش شورایی کردن حاکمیت کلیسای کاتولیک که توسط پاپ مارتین پنجم تشکیل گردید بود، دانسته‌اند. با این حال که او در ابتدا فعالیت شورای بازل را تأیید کرده بود، خبرهای ناخوشایند و اغراق شده‌ای که در سال ۱۴۳۱ از این شورا به اوژن چهارم رسید او را بر آن داشت که در ۱۸ دسامبر ۱۴۳۱ با صدور فرمانی این شورا را منحل کند و خواهان تشکیل شورای دیگری تا هجده ماه آینده در بولونیا شود. این اقدام پاپ این تفکر را تقویت کرد که سران کلیسا با هر گونه اصلاح منطقی در ساختار خود مخالف هستند. شورای بازل در مقابل این فرمان مقاومت
مخالف هستند. شورای بازل در مقابل این فرمان مقاومت نشان داد و از پذیرش انحلال سر باز زد. این شورا که توسط قدرت‌های سکولار تحت حمایت بود، همچنین با مطرح کردن مجدد مسئله شورای کنستانس که در آن شورا بر پاپ ارجح دانسته شده بود، از پاپ اوژن چهارم و تمامی کاردینال‌ها خواست تا سه ماه دیگر در شهر بازل حاضر شوند یا به جرم تمرد منتظر عقوبت باشند. با دخالت زیگیزموند، امپراتور مقدس روم که به تازگی به قدرت رسیده و برای تاجگذاری به رم رفته بود، برای جلوگیری از ایجاد تفرقه و دو دستگی، توافقی بین پاپ و شورای بازل به دست
و دو دستگی، توافقی بین پاپ و شورای بازل به دست آمد که بر اساس آن پاپ در ۱۵ دسامبر ۱۴۳۳ فرمان انحلال شورا را لغو کرد، تمام حقوق سریر مقدس به رسمیت شناخته گردید و شورای بازل به استثنای جلسات نخستین آن مشروع و جزئی از نهضت وحدت کلیساها خوانده شد. این مسامحه در پی هجوم نیروهای دوک‌نشین میلان به ایالات پاپی در تلافی حمایت پاپ از ونیز و فلورانس در مقابل میلان، صورت گرفت. خاندان کولونا با بهره‌گیری از این موقعیت در ماه ژوئن ۱۴۳۴ اقدام به تشکیل یک جمهوری انقلابی در شهر رم کرد. پاپ که کنترل رم را از دست داده بود،
شهر رم کرد. پاپ که کنترل رم را از دست داده بود، در لباس راهبان خود را به رودخانه تیبر رساند و زیر باران سنگ با قایق به سمت جنوب شهر، جایی که یک کشتی فلورانسی منتظر او بود، حرکت کرد. شهر رم چند ماه بعد مجدداً به کمک جیووانی ویتلسکی، اسقف نظامی رکاناتی به انقیاد درآمد. در ماه اوت ۱۴۳۵ قرارداد صلحی در فرارا بین طرفین درگیری به امضا رسید. پاپ در ماه آوریل سال ۱۴۳۶ به بولونیا نقل مکان کرد در حالیکه عوامل نظامی او بخش عمده ایالات پاپی را دوباره به کنترل خود درآوردند. بسیاری از دشمنان سنتی پاپ در این نبردها این
بسیاری از دشمنان سنتی پاپ در این نبردها این میان رفتند و خاندان کولونا با از دست دادن پایگاه‌های خود مجدداً فرمان‌بری پیشه کرد. با پیروزی پاپ، بازیابی مجدد قدرت توسط او و از میان رفتن خطرات، درگیری‌ها با شورای بازل باره دیگر از سرگرفته شد. اوژن چهارم شورای رقیبی در فرارا تشکیل داد و تمامی مقامات بلندپایه گرد آمده در بازل را تکفیر کرد. برخی از افراد حاضر در شورای بازل که همچنان پاپ را صاحب نفوذ و اختیار می‌دانستند، نیز خود را به فرارا رساندند. شارل هفتم، پادشاه فرانسه با منع روحانیون مذهبی کشورش از ورود به
فرانسه با منع روحانیون مذهبی کشورش از ورود به شورای فرارا، مصوبات شورای بازل را با اندکی تغییر در کشورش اجرایی نمود. با این حال پادشاه انگلستان و دوک بورگوندی که شورای بازل را در جانب فرانسه می‌دیدند، شورای بازل را به رسمیت نشناختند. پادشاهی کاستیل، پادشاهی آراگون، دوک‌نشین میلان و دوک‌نشین باواریا نیز دست از حمایت خود از شورای بازل کشیدند. افراد باقی مانده در شورای بازل که شمار آن‌ها را بیست تن دانسته‌اند، در پاسخ به این اقدامات ابتدا در ۲۴ ژانویه ۱۴۳۸ پاپ اوژن چهارم را از مقام خود معلق و نهایتاً ۲۵ ژوئن
اوژن چهارم را از مقام خود معلق و نهایتاً ۲۵ ژوئن ۱۴۳۹ با صدور حکم ارتداد، رسماً او را از این مقام عزل کرد. مقامات حاضر در بازل برای تحت فشار قرار دادن پاپ سعی در مصادره منابع درآمدی او داشتند. این شورا در ماه نوامبر همان سال آمادئوس هشتم، دوک ساووی را با نام فلیکس پنجم به عنوان پاپ (پادپاپ) برگزید. شورای فرارا در ادامه تلاش مشابه پاپ‌های پیشین به دنبال تشکیل یک اتحادیه با کلیسای ارتودوکس شرقی برآمد. بدین منظور قرار بر تشکیل یک جلسه در کنستانتینوپول شد که با اصرار عده ای از جمله حاضران در شورای بازل بر
با اصرار عده ای از جمله حاضران در شورای بازل بر تشکیل جلسه در غرب، پاپ با اجاره و اعزام ناوگانی امپراتور بیزانس، پاتریارک (رهبر کلیسای ارتودوکس) و ۷۰۰ تن دیگر را به فرارا دعوت و منتقل نمود. شورای فرارا که با شیوع طاعون به فلورانس منتقل شده بود، با وجود اختلاف نظرهای فراوان پس از برگزاری نشست‌های متعدد و گذشت چندین ماه در هشتم ژوئن ۱۴۳۹ به توافقی نسبی و سطحی با ارتودوکس‌ها رسید. این اتحادیه که دوام چندانی نداشت اما به دنبال کسب آبرو برای پاپ بود، به شکل ضعیف تری با کلیساهای دیگر نیز دنبال شد. اوژن چهارم در
تری با کلیساهای دیگر نیز دنبال شد. اوژن چهارم در ۲۲ نوامبر ۱۴۳۹ پیمانی با ارامنه به امضا رساند. سال‌های بعد تماس‌هایی نیز با سریانی‌ها، نِستوری‌ها و مارونی‌ها برقرار گردید. فلیکس پنجم، رقیب اوژن نتوانست هوادار چندانی به دست بیاورد. در نهایت فریدریش سوم، امپراتور مقدس روم تمایل به پذیرش اوژن چهارم نشان داد. اِنیِس سیلویوس پیکولومینی که بعدها خود با نام پیوس دوم به مقام پاپی رسید، به نمایندگی از امپراتور در سال ۱۴۴۲ با پاپ اوژن چهارم به مصالحه دست یافت. به رسمیت شناخته شدن حاکمیت آلفونسو پنجم، پادشاه آراگون
شناخته شدن حاکمیت آلفونسو پنجم، پادشاه آراگون بر ناپل آخرین حمایت‌های با اهمیت از شورای بازل را در ایتالیا از بین برد. اوژن چهارم پس از قریب به ده سال دوری، در سال ۱۴۴۳ فاتحانه به رم بازگشت. او که پیش از آن در امور تکیه ویژه ای به اهالی زادگاه خود، ونیز و برخی خاندان‌های خاص همچون خاندان اورسینی (احتمالاً در مقابل خاندان کولونا) داشت، متوجه شده بود که باید تغییر رویه دهد و از افراد لایق تر برای کنترل شرایط استفاده کند. تلاش حامیان اوژن چهارم از جمله پیکولومینی در نهایت منجر روی گردانی تمامی حاکمان آلمانی
در نهایت منجر روی گردانی تمامی حاکمان آلمانی از فلیکس چنجم، پادپاپ رقیب پاپ رم شد. توافق به رسمیت شناختن اوژن چهارم به عنوان پاپ حقیقی پس از مرگ پاپ صورت گرفت. ترکان عثمانی و جنگ صلیبی وارنا. پاپ اوژن چهارم تلاش زیادی برای مقابله با پیشروی ترکان عثمانی در خاک اروپا و نجات کنستانتینوپول کرد. او با صرف یک پنجم درآمد کلیسا در جنگ صلیبی که در سال ۱۴۴۳ در مجارستان بدین منظور به راه افتاده بود، سعی داشت جلوی آن‌ها را بگیرد که با تحمل شکستی سخت در نبرد وارنا به نتیجه ای نرسید تا راه برای سقوط کنستانتینوپول در سال
ای نرسید تا راه برای سقوط کنستانتینوپول در سال ۱۴۵۳ به دست ترکان کاملاً هموار شود. اوژن و برده‌داری. بسیاری از ساکنان جزایر قناری در دهه ۱۴۳۰ میلادی به مسیحیت گرویدند. حاکمیت بر این جزایر بین پرتغال و پادشاهی کاستیل مورد مناقشه بود. عدم وجود کنترل مؤثر بر این جزایر موجب گشته بود این مکان هر از گاهی مورد حملات جهت به بردگی گرفتن ساکنان واقع شود. شورای کوبلنز در سال ۹۲۲ به بردگی گرفتن مسیحیان را محکوم کرده بود. در پی اعتراض فرناندو کالوِتو، اسقف این جزایر، اوژن چهارم با صدور فرمان پاپی موسوم به "Creator