payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ارمک یک روستا در ایران است که در بخش نیاسر شهرستان کاشان استان اصفهان واقع شده‌است. این روستا در ۴۳ کیلومتری شهر کاشان واقع شده‌است که بعد از گذر از راوند، سرنج، جوشقان، شهر نیاسر، چنار و کمال الملک کله روستای ارمک خواهیم رسید. این دهستان از شرق به روستای کمال الملک کله و از غرب به روستای رهق و از جنوب به مشهد اردهال و قتلگاه سلطانعلی ابن امام محمد باقر و از شمال به روستای وادقان منتهی می‌شود. جمعیت. این روستا در دهستان کوه دشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ٣٠٠ نفر (٩٠
مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ٣٠٠ نفر (٩٠ خانوار) بوده‌است. موقعیت آب و هوائی. ارمک دارای آب و هوای معتدل می‌باشد که زمستانهایی سرد و مرطوب و تابستانهایی معتدل و مطبوع را دارا می‌باشد. این روستا دارای دو دهنه قنات. به نام قنات بالا و پایین می‌باشد که قنات بالای آن خشک می‌باشد که در حال حاضر آنچه که دردشت بالا از اشجار سرسبز باید نام می‌برد فعلاً و کلا خشک گریده است. به واسطه هوای معتدل و همچنین داشتن چشمه‌ها و مزارع سرسبز مردم و گردشگران زیادی جهت گذراندن اوقات فراغت به آنجا می‌روند. از جاذبه‌های
گذراندن اوقات فراغت به آنجا می‌روند. از جاذبه‌های گردشگری آن می‌توان به زیارت شاهزاده محسن از نوادگان موسی بن جعفر اشاره نمود. ارمک از کلمه ارم ک یعنی بهشت کوجک تدوین شده‌است در کتاب تاریخ کاشان نوشته عبد الرحیم بن محمد ابراهیم ضرابی در مورد موقعیت ارمک اینچنین نوشته‌است زراعت مزرعهٔ کاوسار منتهی می‌شود بقریهٔ ارمک و آن قریهٔ بزرگ خوش آب‌وهوای با روح است که از جملهٔ قراء سبعهٔ اردهار قم است و چون از آن قریه خارج شوند مزرعهٔ علی‌آباد ارمک و مزرعهٔ کرد آباد ارمک است که املاک و زراعت آن منتهی می‌شود به قریهٔ
است که املاک و زراعت آن منتهی می‌شود به قریهٔ کله که از قراء سردسیر کاشان و الی دروازهٔ شهر شش فرسخ ایرانی است و زیر آن مزرعهٔ علی‌آباد و مزرعهٔ برز آباد و مزرعهٔ فرح آباد و فرخ‌آباد [۲۱ پ]ملک مخصوص جناب جلالت مآب اجل ارفع افخم فرح خان غفاری امین الدوله علیه ایران است. در کتاب قم نامه نوشته حسین مدرسی طباطبایی در این دهستان این‌گونه نوشته‌است:قریه ارمک ییلاق است. دو رشته قنات دارد و رودخانهٔ مختصری هم دارد که از کوهسار رهق می‌آید و شتوی آن‌ها بیشتر از آن رود مشروب می‌شود و محصول شتوی آن‌ها گندم و جو و
رود مشروب می‌شود و محصول شتوی آن‌ها گندم و جو و تریاک است و محصول صیفی آن‌ها نخود و ماش و عدس و لوبیا و جوزق است و محصول باغات آن‌ها جوز و بادام و سنجد و سایر میوه‌جات ییلاقی است و جنگل و نوکر و ایلات ندارد. مرتع خوب دارد. حشم زیاد دارند. شکار کوهی از قبیل قوچ و تکه و آهو پیدا می‌شود. خانه شمار آن‌ها سی و هشت خانوار است. مالیات-۲۳۵ تومان و هشت هزار و ۲۰۰ دینار نفوس-۲۲۵ نفر (مرد:۸۸ نفر، زن و اطفال:۱۳۷ نفر) وضعیت اقتصادی (مشاغل و درآمدها). شغل اکثر مردم روستا کشاورزی و دامداری می‌باشد. کشاورزان محصولات زیادی
کشاورزی و دامداری می‌باشد. کشاورزان محصولات زیادی می‌کارند که بعضی از آن‌ها مثل گردو، بادام، گندم و جو منبع اصلی درآمد آن‌ها محسوب می‌شود. از دیگر محصولات کشاورزی می‌توان به لوبیا نخود سیب زمینی پیاز سبزیجات، خیار، گوجه فرنگی و از میوه‌های درختی که در این روستا به دست می‌آید سیب انگور گیلاس آلبالو آلوچه گلابی و… اشاره کرد. جاذبه‌های تاریخی. از جمله جاذبه‌های این دهستان می‌توان به زیارت شاهزاده محسن اشاره کرد که از نوادگان موسی بن جعفر می‌باش، مدفن ایشان در مرکز ده واقع است و مرکز بسیاری از مجالس عزاداری
مرکز ده واقع است و مرکز بسیاری از مجالس عزاداری است. همچنین ازمسجدجامع آن می‌توان نام بردکه به نوبه خودیک مسجدقدیمی بوده‌است که دههٔ شصت به بعد تخریب شدکه در آن زمان میراث فرهنگی توجه خواصی به اماکن قدیمی نداشت که اگربرای توسعه‌ای آن بافت قدیمی حفظ شده بودالان ازجاذبه خواصی برخورداربود قلعه شاه قلی در محله قلعه. قلعه شیخ ولی:لازم است ذکر شود که شیخ ولی بیگ از ملازمان سلطان یعقوب آق قویونلو در تبریز بوده‌است. وی بعد از فوت سلطان یعقوب به دلیل مخالفت با حامی پسر او به همراه امیر همایون اسفراینی به قلعه‌ای در
او به همراه امیر همایون اسفراینی به قلعه‌ای در مجاورت ارمک آمد و در آنجا در سال‌های ۹۰۰ هجری قمری حکومت کرد. آثار قلعه فوق هنوز برقرار است. در کتاب تذکره تحفه سامی نوشته سام میرزاصفوی در مورد امیر همایون این‌گونه نوشته شده‌است: همایون از سادات اسفراین خراسان است، شاعری شیرین گفتار «نکته‌دان و سخن‌گذار بود، در اوایل جوانی به عراق آمده بواسطه لطف طبع به مجلس «سلطان یعقوب افتاد. ترقی کلی او را دست داد، پادشاه او را خسرو کوچک می‌خواندند، گویند او را تعلق خاطر با جوانی پیدا شد اسیر کمند عشق او گردید تا کار
با جوانی پیدا شد اسیر کمند عشق او گردید تا کار «بجایی رسید که او را در زنجیر کشیدند و بعد از روزی چند که بخود آمد این مطلع گفته «بخدمت پادشاه فرستاد: «بزنجیرم چو کرد از بیقراری دلستان من ------- دل زنجیر شد سوراخ سوراخ از فغان من «دیگرباره او را از قید نجات داده در مجلس راه دادند، تاریخ فوت او «معلوم نشد، اما مدفن او قریه ارمک است از اعمال کاشان، این چند بیت از اشعار اوست: «نشستم تا کمر در خون ز اشک لاله‌گون خود------- تو چون دشمن شدی منهم کمر بستم بخون خود از لحاظ تاریخی در سفرنامه ادیب کرمانی از ارمک به
از لحاظ تاریخی در سفرنامه ادیب کرمانی از ارمک به شرح ذیل گزارش می‌شود. قریه «اَرمَک» از دهات معتبره بلوک اردهال است. در آب و هوا و محصولات با سایر دهات «اردهال» فرقی ندارد. مردم آنجا نیز رعیت پیشه و دهقنت اندیشه هستند. در آنجا امام زاده ایست که در این دولت جاوید خدمت، به واسطه کتاب علم انسابی که از طهران آورده بودند، مرقد آن بزرگوار معلوم شده و به اسم امام زاده محسن بود. آقا محمد تقی ارباب قمی که الان در شهر قم است و جزئی اطلاعی از پاره‌ای کمالات دارد و در قنّائی و مساحت و کشت و زراعت، ید طولایی با اوست،
قنّائی و مساحت و کشت و زراعت، ید طولایی با اوست، حکایت می‌کند که بعد از آوردن این کتاب از طهران و بعد از نشانی که جای مرقد این امامزاده بزرگوار را معین و معلوم کردند، این بنده در آنجا حاضر بودم که درست ملاحظه کردم، جسد مطهر، تازه و درست. در آن خوابگاه بود؛ و اثر زخمی در سر مبارک داشت و خاک‌های اطراف سر آن جناب سرخ و خون آلود بوده و محض تبرک، قدری از آن خاک‌ها برداشتم که به مردم محض تبرک دادم. خلاصه عدد نفوس این قریه دویست و پنجاه نفر و مالیات ایشان کنون دویست و پنجاه تومان است. کتاب، «سفرنامه قم» اثر غلام
و پنجاه تومان است. کتاب، «سفرنامه قم» اثر غلام حسین ادیب، ملقب به «افضل الملک» و مشهور به «ادیب کرمانی» (۱۳۴۸–۱۲۷۹ ه‍.ق) است که در سال ۱۳۳۴ ه‍.ق به رشته تحریر درآمده‌است؛ چنان‌که در مورد ادیب نگاشته‌اند، وی از کارگزاران باسواد دوره قاجار بوده‌است و بر اساس بیان تذکره نویسان، در رشته‌های مختلف علم، چون: حکمت، اصول، فقه، عروض و… دانش‌آموخته و سمتهای مختلفی چون پیشکاری، تحویلداری، نویسندگی، حکومت، استیفاء و… را در طول سال‌های زندگی اش به عهده داشته‌است.
سوراخ‌کاری یا پیرسینگ یا آژین‌کاری شامل سوراخ کردن یا بریدن قسمتی از اعضای بدن است که برای نصب جواهرات یا انداختن حلقه و آویز ایجاد می‌شود. آژین کردن نوعی تغییرات بدن است. معیارهای فرهنگی بازتاب سوراخ‌کاری بدن بسیار گوناگون است. سوراخ کردن بدن، که نوعی اصلاح بدن است، نوعی سوراخ کردن یا بریدن بخشی از بدن انسان است، ایجاد شکافی که ممکن است در آن از جواهرات استفاده شود یا جایی که می‌توان کاشت را وارد کرد. کلمه پیرسینگ می‌تواند به عمل یا عمل سوراخ کردن بدن یا به شکافی در بدن ایجاد شود که با این عمل یا عمل ایجاد
شکافی در بدن ایجاد شود که با این عمل یا عمل ایجاد شده‌است. همچنین می‌تواند با نام تجاری به تزئینات حاصل یا جواهرات تزئینی استفاده شده اشاره کند. ایمپلنت‌های پیرسینگ باعث تغییر شکل بدن یا پوست می‌شوند (به عنوان مثال نخ‌های طلایی کاشت‌های زیر پوستی، پلاتین، تیتانیوم یا پلاستیک درجه یک را نصب می‌کنند). اگرچه تاریخچه پیرسینگ بدن با اطلاعات غلط عمومی و عدم مراجعه دانشمندان پنهان است، اما شواهد کافی برای اثبات این امر وجود دارد که از زمان‌های بسیار قدیم در سراسر جهان توسط چندین جنس مورد استفاده قرار گرفته‌است.
جهان توسط چندین جنس مورد استفاده قرار گرفته‌است. سوراخ کردن گوش و سوراخ کردن بینی به‌طور گسترده‌ای گسترش یافته‌است و به خوبی در پرونده‌های تاریخی و کالاهای قبر دیده می‌شود. قدیمی‌ترین بقایای مومیایی شده‌ای که تاکنون کشف شده، گوشواره‌های ورزشی است که گواه وجود این عمل بیش از ۵۰۰۰ سال پیش است. سوراخ کردن بینی تا سال ۱۵۰۰ قبل از میلاد مستند شده‌است. پیرسینگ این نوع در سطح جهانی ثبت شده‌است، در حالی که پیرسینگ لب و زبان از لحاظ تاریخی در فرهنگ‌های قبیله ای آفریقا و آمریکا یافت می‌شد. پیرسینگ نوک پستان و دستگاه
و آمریکا یافت می‌شد. پیرسینگ نوک پستان و دستگاه تناسلی نیز در فرهنگ‌های مختلف انجام شده‌است، پیرسینگ نوک پستان حداقل به روم باستان برمی گردد در حالی که سوراخ کردن دستگاه تناسلی در هند باستان توصیف شده‌است. ۳۲۰ تا ۵۵۰ قبل از میلاد. تاریخچه پیرسینگ ناف کمتر مشخص است. عمل پیرسینگ بدن در فرهنگ غربی رو به زوال و کاهش یافته‌است، اما از زمان جنگ جهانی دوم با محبوبیت بیشتری روبرو شده‌است، به طوری که محل‌های دیگری غیر از گوش در دهه ۱۹۷۰ محبوبیت خرده فرهنگ پیدا کردند و در دهه ۱۹۹۰ به جریان اصلی گسترش یافتند. دلایل
و در دهه ۱۹۹۰ به جریان اصلی گسترش یافتند. دلایل سوراخ کردن یا سوراخ نکردن متنوع است. برخی از افراد به دلایل مذهبی یا معنوی سوراخ می‌کنند، برخی دیگر برای بیان خود، به دلیل زیبایی شناختی، برای لذت جنسی، مطابقت با فرهنگ خود یا شورش در برابر آن، سوراخ می‌کنند. برخی از اشکال پیرسینگ بحث‌برانگیز باقی می‌ماند، به ویژه هنگامی که در جوانان اعمال می‌شود. نمایش یا قرار دادن پیرسینگ توسط مدارس، کارفرمایان و گروه‌های مذهبی محدود شده‌است. علی‌رغم اختلاف نظر، برخی از افراد اشکال شدید پیرسینگ بدن را انجام داده‌اند، به
اشکال شدید پیرسینگ بدن را انجام داده‌اند، به طوری که گینس به افرادی که صدها و حتی هزاران سوراخ دائمی و موقتی دارند، رکورد جهانی را اعطا کرده‌است. روش‌های مدرن پیرسینگ بدن، استفاده مکرر از مواد سوراخ کننده بدن و اغلب استفاده از ابزارهای تخصصی تولید شده برای این منظور، تأکید دارند. پیرسینگ بدن یک روش تهاجمی است که برخی از خطرات شامل واکنش آلرژیک، عفونت ، زخم بیش از حد و صدمات جسمی پیش‌بینی نشده را دارد، اما اقدامات احتیاطی از قبیل روش‌های سوراخ کردن بهداشت و مراقبت‌های دقیق بعدی برای به حداقل رساندن احتمال
مراقبت‌های دقیق بعدی برای به حداقل رساندن احتمال مواجهه با مشکلات جدی تأکید شده‌است. زمان بهبودی لازم برای سوراخ کردن بدن ممکن است با توجه به محل قرارگیری بسیار متفاوت باشد، از کمی در ماه برای بعضی از سوراخ‌های دستگاه تناسلی تا دو سال کامل برای ناف. برخی از سوراخ کردن ممکن است پیچیده‌تر باشد و منجر به کندن شود. تاریخچه سوراخ کاری بدن. این گونه که از شواهد مشخص می‌شود سوراخ کاری بدن (شامل سوراخ کاری گوش) در زمان قدیم (باستان) در سراسر اقوام دورتادور دنیا انجام می‌شده‌است. بدن‌های مومیایی شده که دارای سوراخ
می‌شده‌است. بدن‌های مومیایی شده که دارای سوراخ کاری بودند کشف شده‌اند. قدیمی‌ترین مومیایی که تاکنون پیدا شده اوتسی مرد یخی است که در یخ‌رود شنالشتال در کوه‌های آلپ اوتسال در نزدیکی هاوبسلابیوخ در مرز میان اتریش و ایتالیا یافت‌شده‌است. این مومیایی یک سوراخ کاری گوش به ضخامت ۷–۱۱ میلی‌متری داشته‌است. در کتاب پیدایش بایبل ۲۴:۲۲ ابراهیم یک حلقه بینی و یک بازوبند به ربکا زن پسرش (اسحاق) داد. در سِفر خروج: ۳۲ سامری بت گوساله طلایی را از حلقه‌های ذوب شده ساخت. در سِفر تثنیه ۱۵:۱۲–۱۷ سوراخ کاری گوش را به عنوان یک
سِفر تثنیه ۱۵:۱۲–۱۷ سوراخ کاری گوش را به عنوان یک علامت بردگی بیان می‌کند. سوراخ کاری گوش از قرن ۱۶ام در هند رایج بوده‌است. زینت بدن اخیراً به یک موضوع تحقیقات جدی باستان شناسان تبدیل شده‌است، که به دلیل کمبود منابع اولیه در مطالعه سوراخ کردن بدن مانع ایجاد شده‌است. در اسناد اولیه به ندرت از استفاده از پیرسینگ یا معنای آن بحث شده‌است، و گرچه جواهرات در میان کالاهای قبر معمول است، اما خراب شدن گوشتی که قبلاً آراسته‌است، تشخیص نحوه استفاده از جواهرات را دشوار می‌کند. همچنین، رکورد مدرن با اختراعات داگ مالوی
می‌کند. همچنین، رکورد مدرن با اختراعات داگ مالوی مشتاق سوراخ کننده قرن بیستم روبرو شده‌است. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، مالوی با دادن پاتینای تاریخ، سوراخ کردن بدن معاصر را به بازار عرضه کرد. جزوه بدن وی و سوراخ کردن دستگاه تناسلی به‌طور خلاصه شامل افسانه‌های شهری متداول در شهر است مانند این مفهوم که شاهزاده آلبرت سوراخکاری را که نام او را به اشتراک می‌گذارد اختراع کرده‌است تا از آلت تناسلی بزرگ خود در شلوارهای تنگ کمرنگ شود، و قاصدان رومی کیپ‌های خود را به نوک سینه متصل می‌کنند سوراخ کردن. برخی از اسطوره‌های
سینه متصل می‌کنند سوراخ کردن. برخی از اسطوره‌های مالوی به صورت واقعی در تاریخچه سوراخکاری متعاقباً منتشر شده‌است. سوراخ کردن گوش. سوراخ کردن گوش از زمان‌های بسیار قدیم در همه دنیا انجام می‌شده‌است و شواهد قابل توجه و مکتوب و باستان‌شناسی این عمل وجود دارد. اجساد مومیایی شده با گوش‌های سوراخ شده کشف شده‌است، از جمله قدیمی‌ترین جسد مومیایی کشف شده تاکنون، ایتزی یخچال ۵۳۰۰ ساله، که در یخچالی در ایتالیا پیدا شده‌است. این مومیایی دارای سوراخ گوش به قطر ۷–۱۱ میلی‌متر است. قدیمی‌ترین گوشواره‌های پیدا شده در یک
است. قدیمی‌ترین گوشواره‌های پیدا شده در یک قبر مربوط به سال ۲۵۰۰ قبل از میلاد است. اینها در شهر سومری اور واقع شده بودند، خانه پدرسالار کتاب مقدس ابراهیم. گوشواره‌ها در کتاب مقدس ذکر شده‌است. در پیدایش ۳۵: ۴، یعقوب گوشواره‌های اعضای خانواده خود را به همراه بتهایشان دفن می‌کند. در خروج ۳۲، هارون گوساله طلایی را از گوشواره‌های ذوب شده درست می‌کند. تثنیه ۱۵: ۱۲–۱۷ سوراخ گوش را برای برده‌ای انتخاب می‌کند که آزاد نشود. همچنین به گوشواره‌ها در ارتباط با الهه هندو لاکشمی در وداها اشاره می‌شود. گوشواره‌های گوش
لاکشمی در وداها اشاره می‌شود. گوشواره‌های گوش سوراخ شده در یک قبر در منطقه اوووک بین روسیه و چین بین ۴۰۰ تا ۳۰۰ قبل از میلاد پیدا شد. در میان Tlingit اقیانوس آرام شمال غربی آمریکا، گوشواره نشانه اشراف و ثروت بود، زیرا قرار دادن هر گوشواره روی کودک باید از یک گلدان گران‌قیمت خریداری می‌شد. گوشواره در سلسله هجدهم مصر (۱۲۵۰–۱۵۵۰ پ. م) معمول بود و عموماً به شکل حلقه آویز و طلای درمی‌آمد. به نظر می‌رسد گوشواره‌های طلایی گل مروارید و شکلی مانند گل سرخ مخصوص نجیب‌زاده‌ها بوده‌است. یونانیان باستان از گوشواره‌های
بوده‌است. یونانیان باستان از گوشواره‌های آویز خمیری شکل مانند پرندگان مقدس یا نیمه خدایان استفاده می‌کردند، در حالی که زنان روم باستان از سنگ‌های قیمتی گرانبها در گوش‌های خود استفاده می‌کردند. در اروپا، گوشواره‌های زنان به‌طور کلی بین قرن‌های ۴ و ۱۶ از مد افتاد، زیرا سبک‌های لباس و مو تمایل به پنهان شدن گوش‌ها داشت، اما پس از آن به تدریج در ایتالیا، اسپانیا، انگلیس و فرانسه رواج یافتند - آمریکای شمالی - تا اینکه پس از جنگ جهانی اول، سوراخ کردن از حالت مطلوب خارج شد و گوشواره کلیپ-روی تازه اختراع شده مد شد.
خارج شد و گوشواره کلیپ-روی تازه اختراع شده مد شد. بر اساس کتاب آناتومی سو Ab استفاده توسط فیلیپ استابس، گوشواره‌ها حتی بیشتر از زنان در میان مردان قرن شانزدهم دیده می‌شد، در حالی که رافائل هولینشد در سال ۱۵۷۷ این عمل را در میان «درباریان شهوتران» و «آقایان شجاعت» تأیید می‌کند. اسپانیا، عمل سوراخ کردن گوش در میان مردان اروپایی به دربار هنری سوم فرانسه و سپس به دوران الیزابت انگلیس گسترش یافت، جایی که گوشواره‌ها (که معمولاً فقط در یک گوش قرار می‌گیرند) توسط افراد مشهوری مانند رابرت کار، اولین ارل سامرست،
افراد مشهوری مانند رابرت کار، اولین ارل سامرست، شکسپیر، سر والتر رالی و چارلز اول انگلیس. مردان معمولی نیز گوشواره می‌پوشیدند. از قرون وسطی اروپا، یک باور خرافی مبنی بر اینکه سوراخ شدن یک گوش باعث بهبود دید در مسافت طولانی می‌شود، منجر به تمرین بین ملوانان و کاوشگران شد. ملوانان همچنین گوشهایشان را سوراخ کردند با این اعتقاد که اگر بدنشان در ساحل شسته شود، گوشواره‌های آنها می‌توانند هزینه دفن مسیحیان را پرداخت کنند. سوراخ کردن بینی. سوراخ کردن بینی نیز سابقه طولانی دارد. حدود ۱۵۰۰ قبل از میلاد، وداها به
طولانی دارد. حدود ۱۵۰۰ قبل از میلاد، وداها به سوراخ بینی لاکشمی اشاره می‌کنند، اما اعتقاد بر این است که عمل مدرن در هند از قبایل عشایر خاورمیانه با مسیر امپراطورهای مغول در قرن شانزدهم گسترش یافته‌است. به دلیل ارتباط سوراخ بینی با اندام‌های تولید مثل زنان در پزشکی آیورودا، استفاده از ناخن بینی، معمولاً در سوراخ بینی چپ، برای زنان هندوی هند در سن باروری معمول است. این سوراخ کردن گاهی اوقات شب قبل از ازدواج زن انجام می‌شود. سوراخ کردن بینی توسط قبایل بادیه نشین در خاورمیانه و اقوام بربر و بجا در آفریقا و
نشین در خاورمیانه و اقوام بربر و بجا در آفریقا و همچنین بومیان استرالیا انجام شده‌است. بسیاری از قبایل بومیان آمریکا و آلاسکا سوراخکاری سپتوم را انجام می‌دادند. این محبوبیت در میان آزتک‌ها، مایاها و قبایل گینه نو بود که بینی‌های سوراخ شده خود را با استخوان و پر تزئین می‌کردند تا نماد ثروت و (در میان مردان) مردانگی باشد. نام قبیله Nez Perce از این عمل گرفته شده‌است، اگرچه سوراخ کردن بینی در این قبیله معمول نبود. آزتک‌ها، مایاها و اینکاها از انگشترهای سپتوم طلا برای تزئین استفاده می‌کردند و این کار تا امروز
برای تزئین استفاده می‌کردند و این کار تا امروز توسط کونا پاناما ادامه داشت. سوراخ کردن بینی در پاکستان و بنگلادش همچنان محبوب است و در تعدادی از کشورهای خاورمیانه و عربی انجام می‌شود. سوراخ کردن لب. سوراخ کردن لب و کشش لب از نظر تاریخی در برخی از فرهنگهای قبیله ای در آفریقا و قاره آمریکا وجود داشت. تزئینات سوراخ شده لب، یا پارچه‌های لب، توسط Tlingit و همچنین مردم پاپوآ گینه نو و حوضه آمازون انجام می‌شد. آزتک‌ها و مایاها نیز دارای بربرت بودند، در حالی که مردم دوگن مالی و نوبه دره نیل انگشتر داشتند. عمل کشش
دوگن مالی و نوبه دره نیل انگشتر داشتند. عمل کشش لبها با سوراخ کردن آنها و قرار دادن صفحات یا شاخه در سراسر Mesoamerica پیش از کلمبیا و آمریکای جنوبی و همچنین در میان قبایل شمال غربی اقیانوس آرام و آفریقا مشاهده شد. در بعضی از مناطق مالاوی، این بسیار معمول بود که خانمها لبهای خود را با دیسک لب "pelele" تزئین می‌کنند که با بزرگ شدن تدریجی از کودکی می‌تواند به چندین اینچ قطر برسد و در نهایت انسداد فک را تغییر می‌دهد. چنین کشش لب هنوز در بعضی جاها انجام می‌شود. زنان قبیله Nilotic Mursi در دره نیل به
می‌شود. زنان قبیله Nilotic Mursi در دره نیل به مناسبت‌هایی از حلقه‌های لب استفاده می‌کنند که قطر آنها ممکن است به ۱۵ سانتی‌متر (۵٫۹ اینچ) برسد. در سرتاسر جهان. سوراخ کاری هر دو گوش به مدت زیادی به وسیله مردها در کشورهای که فرهنگ غربی ندارند انجام می‌شده‌است. انواع دیگر سوراخ کاری بدن همانند سوراخ کاری گوش به صورت پیوسته وجود داشته‌است. برای مثال زن‌های هندی سوراخ کاری بینی را به صورت یک عمل عادی قرن‌هاست که انجام می‌دهند. خطرات. عمل سوراخ کاری بدن خطراتی نیز از جمله عفونت بافت‌ها، تغییر شکل ناهنجار و
نیز از جمله عفونت بافت‌ها، تغییر شکل ناهنجار و ناخواسته آنها، و ایجاد حساسیت دارد.
صدرالدین احمد بن عبدالرزاق خالدی زنجانی یکی از وزرای دوران حکومت ایلخانان در ایران در دهه پایانی سده هفتم هجری بود. او بیشتر به نام صدر جهان معروف است. وی در سال ۶۹۷ هجری قمری درگذشت. یکی از اقدامات مهم خواجه در زمان صدارتش رواج چاو یا پول کاغذی برای اولین بار در حکومت ایلخانی بود. صدرجهان اولین کسی در تاریخ ایران بود که دستور داد از اسکناس به جای پول‌های فلزی مرسوم آن‌زمان استفاده کنند. وی آن اسکناس‌ها را چاوه نامید. در ۱۷ رجب ۶۹۷ صدرالدین به دستور غازان خان به قتل رسید. امروزه یکی از خیابان‌های مرکزی شهر
به قتل رسید. امروزه یکی از خیابان‌های مرکزی شهر زنجان به نام وی خوانده می‌شود.
بخش بیرونی و قابل رویت گوش یا دستگاه شنوایی در بسیاری از حیوانات یک ضمیمه طاق‌مانند به نام لاله گوش است. لاله گوش پرده‌ای از پوست و غضروف در آستانهٔ سوراخ بیرونی مجرای گوش خارجی است. لاله گوش به وسیله عضلات و رباط‌هایی به استخوان گیجگاهی چسبیده‌است لاله گوش توسط پوست پوشیده شده‌است. دنباله این پوست مجرا و سطح خارجی پرده گوش را می‌پوشاند. لاله گوش دارای دو سطح (داخلی و خارجی) و یک کنار محیطی می‌باشد. ماهیچه‌های لاله گوش عبارتند از ماهیچه‌های گوش قدامی، خلفی و فوقانی. ماهیچه‌های گوش قدامی و فوقانی از نیام
و فوقانی. ماهیچه‌های گوش قدامی و فوقانی از نیام کلاه‌خودی (galea aponeurotica) و ماهیچه گوش خلفی از زائده پستانکی (ماستوئید) شروع شده و همگی به لاله گوش ختم می‌شود. این عضو در برخی جانداران مانند انسان ثابت است اما در بیشتر حیوانات، توانایی حرکت و چرخش دارد. لاله گوش دارای یک اسکلت غضروفی لیفی است و برای جمع کردن و هدایت امواج صوتی و تشخیص جهت صدا بکار می‌رود. در انسان لاله گوش بی‌حرکت است ولی تا اندازه‌ای جهت صوت را می‌تواند تشخیص دهد. در حیواناتی که لاله گوش وسیع تری دارند، امواج بیشتری دریافت می‌شود.
گوش وسیع تری دارند، امواج بیشتری دریافت می‌شود. لاله گوش امواج صوتی را به داخل سوراخ شنوایی خارجی متمرکز می‌کند. در بعضی از حیوانات، گوش‌ها می‌توانند مانند آنتن‌های رادار برای جستجوی اصوات حرکت کنند. لاله گوش دارای یک سطح داخلی و یک سطح خارجی است. روی اسکلت آن را پوست خیلی نازکی پوشانده‌است که سخت به اسکلت اتصال دارد؛ بنابراین جایی برای بازشدن پوست وجود ندارد و آبسه‌های این ناحیه دردناک است (چون پوست آن به ویژه در جلو محکم به بافت زیر خود چسبیده و قابل جدا شدن نیست). قسمت پایین لاله گوش، نرمه گوش است و
شدن نیست). قسمت پایین لاله گوش، نرمه گوش است و اسکلت غضروفی ندارد. لاله گوش ساختاری غضروفی دارد از این رو سوراخ کردن آن برای کاربردهای آرایشی آسان است. ساختار. قسمتی از لاله گوش که از بالا شروع می‌شود و پیچ می‌خورد و به پایین ادامه می‌یابد تا این که به نرمه می‌رسد، پیچه (یا حلزون helix) گوش نامیده می‌شود که در واقع همان کناره غضروفی لاله گوش است که روی آن را پوست پوشانده و محیط لاله گوش را دربرگرفته است. در جلوی پیچه و موازی با آن قسمتی به نام درون‌پیچه (آنتی‌هلیکس) قرار دارد. بخش بالایی درون‌پیچه دو شاخه
قرار دارد. بخش بالایی درون‌پیچه دو شاخه دارد که به ساق بالایی و پایینی موسومند. بین این دو ساق حفره مثلثی قرار دارد. زیر ساق تحتانی (پایینی) حفره کوچکی به نام پیاله صدفک (cymba concha) قرار دارد و در زیر این حفره، حفره بزرگ‌تری به نام صدفک (کونکا) قرار دارد. صدف گوش در واقع همان بخش مرکزی فرورفته لاله گوش است. در جلوی حفره صدفی یک برآمدگی به نام زبانه (تراگوس) وجود دارد. در روبروی زبانه و در بالای نرمه گوش یک برآمدگی دیگر به نام زبانه بزرگ (آنتی‌تراگوس) وجود دارد. بخش داخلی ساختمان لاله گوش به جز نرمه گوش
دارد. بخش داخلی ساختمان لاله گوش به جز نرمه گوش از غضروف ارتجاعی تشکیل شده‌است. هم چنین شامل مقداری بافت عضلانی اصلی غیرقابل تمایز به همراه مقدار زیادی بافت عضلانی رفعی و با مبدأ خارجی می‌باشد. اگر چه آنها ساختارهای کمی در انسان‌ها هستند. اما این عضلات در بسیاری از حیوانات ضعیف تر که می‌توانند لاله گوش خود را به نسبت مکان منبع صوت بچرخانند زیادند. توجه کنید که لاله گوش شکلی نامتقارن دارد. برای مثال لاله گوش یک لبهٔ آویزان بازدارد که زاویهٔ آن دور از جمجمه در امتداد به سوی عقب قرار دارد بنابراین لاله گوش
در امتداد به سوی عقب قرار دارد بنابراین لاله گوش قسمت‌های فوقانی، خلفی و تحتانی سر را می‌پوشاند اما قسمت قدامی را نمی‌پوشاند. این قسمت به صورت آرایش پیچیده‌ای از برآمدگی‌ها و شیارهاست. محل ورود به کانال گوش به صورت یک فرورفتگی فنجانی‌شکلی به نام صدفک (concha) می‌باشد و اندکی به وسیله برآمدگی که به سمت عقب امتداد یافته پوشیده شده‌است که به این برآمدگی زبانه گوش می‌گویند. برآمدگی کناری و حاشیه‌ای که در امتداد محیط لاله گوش قرار دارد پیچه نامیده می‌شود. پیچه از فوقانی‌ترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و به سمت
از فوقانی‌ترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و به سمت جلو و پایین امتداد می‌یابد و چرخش قلاب شکلی به سمت عقب برای ایجاد طاقی در بالای صدفک دارد که به عنوان پایه‌ای برای پیچه است. دوباره از بالاترین قسمت لاله گوش شروع می‌شود و در طی مسیری به سمت پایین و در امتداد محیط عقبی گوش حرکت می‌کند تا به نرمه گوش در پایین می‌رسد. حفره زورقی یا فرورفتگی ناودان شکل، فرورفتگی درست در قسمت قدامی پیچه (helix) است که مسیر آن قسمت پایین و عقب لاله گوش می‌باشد. برآمدگی که در بخش پیشین حفره زورقی قرار دارد درون‌پیچه (antihelix)
پیشین حفره زورقی قرار دارد درون‌پیچه (antihelix) نامیده می‌شود. درون‌پیچه به صورت هم سو با پیچه امتداد می‌یابد و بخش بالایی آن را به دو بخش به نام ساق (crura) درون‌پیچه تقسیم می‌کند. این تقسیم شده درون‌پیچه به دو بخش، فرورفتگی به نام گودی سه‌گوش را ایجاد می‌نماید. اگر درون‌پیچه را به سمت پایین دنبال کنیم در بخش زیرین زبانه بزرگ (antitragus) را تشکیل می‌دهد که به صورت برآمدگی نقطه مانندی به سمت بالا است که در قسمت خلفی و تحتانی زبانه و قسمت فوقانی نرمه گوش قرار دارد. فضا یا زاویه‌ای که بین زبانه و زبانه
قرار دارد. فضا یا زاویه‌ای که بین زبانه و زبانه بزرگ قرار دارد شیار میان‌زبانه‌ای (intertragic) نامیده می‌شود.
سِهره دُمگاه‌سفید پرندهٔ گنجشک‌سان کوچکی است از خانوادهٔ سهره‌ایان. این پرنده ۱۵ سانتیمتر طول دارد و تا حدودی شبیه سهره جنگلی است، اما به واسطه سینه نارنجی، خطوط روی بال‌ها، روتنه نقطه نقطه و دمگاه سفیدش، که در پرواز مشخص است، متمایز می‌شود. در زمستان، در پس سر، لکه بی‌رنگی دیده می‌شود و پرنده نر دارای منقار زرد با نوک تیره است. اغلب به صورت گروهی و همراه با سهره جنگلی و زردپره‌ها به سر می‌برد. پروازش شبیه سهره جنگلی اما مستقیم‌تر است. در ایران زمستان‌ها در شمال فراوان است و گاهی تا ناحیه مرکزی، فارس و
در شمال فراوان است و گاهی تا ناحیه مرکزی، فارس و بلوچستان نیز دیده شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Brambling," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Brambling&amp;oldid=202529513 (accessed April 2, 2008).
جهانبگلو، از ایل‌های کرد ایران است که صفویان آنرا از ارزروم به استرآباد (کتول و فندرسک) انتقال دادند و آنان در آنجا املاکی تهیه کردند. آقا محمد خان این ایل را به مازندران (حدود فرح‌آباد و قاجار خیز و گل نیشین) کوچ دادند و وظیفه مرزداری ایران به عهده ایشان بود. شرح خدمات روسای این ایل در تتمه روضةالصفا آمده است.
بهارلو از مهمترین ایلات ترک و جزئی از ۲۲ طایفه اوغوز و سردمداران حکومت قراقویونلو و صفویه و عضو قزلباش بوده‌اند. ایل باهارلی (یا بهارلو) یک طایفه ترک‌زبان است که نقش تاریخی مهمی در قراقویونلو و صفویان داشته است. این ایل از طوایف ترک‌نژاد است و منشاء آن به ایالات اوغوز برمی‌گردد. با این حال، برخلاف برخی ادعاها، «بهارلی» به خودی خود یکی از ۲۲ طایفه اصلی اوغوز نیست. در منابع تاریخی که اسامی ۲۲ طایفه اوغوز را می‌آورند (مثل اوغوزنامه‌ها یا نسب‌نامه‌های گنوزها)، نام مستقیمی از بهارلی دیده نمی‌شود. بر اساس نظر
نام مستقیمی از بهارلی دیده نمی‌شود. بر اساس نظر ولادیمیر مینورسکی، بهارلو نام دیگر طایفه «ییوا» به‌شمار می‌رود و ییوا یکی از تقسیمات اصلی اوغوز است. به عبارت دیگر، بهارلو به عنوان یک طایفه مستقل جزو ۲۲ طایفه نخستین شمرده نمی‌شود، بلکه شاخه‌ای از طوایف اصلی بوده است. از سویی منابع تاریخی نشان می‌دهند ایل بهارلو همراه باران‌لو، سعدلو، بایرام‌لو و آلپا‌اوت‌اویماق هسته اصلی امپراتوری قراقویونلو را تشکیل می‌دادند. این نکته تأکید می‌کند که بهارلو در قالب کنفدراسیون بزرگتری حضور داشته است. پژوهشگرانی مانند