payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یکی از آخرین تجربه‌های حضور او روی صحنه، به نمایش "تانگوی تخم مرغ داغ" به کارگردانی هادی مرزبان در سال ۱۳۹۳ برمی‌گردد. کاویانی حضور پررنگ‌تری در عرصهٔ سینما داشت و نخستین‌بار کار خود را در سال ۱۳۴۹ با فیلم "تجاوز" به کارگردانی حمید مصداقی آغاز کرد. او طی فعالیت در سینما در فیلم‌های برجسته‌ای همچون "اجاره‌نشین‌ها"، "هامون"، "میکس" و "نارنجی‌پوش" از آثار داریوش مهرجویی، "جایی برای زندگی" به کارگردانی محمد بزرگ‌نیا و "ساوالان" به کارگردانی یدالله صمدی نقش‌آفرینی کرد. مجموعهٔ دوازده قسمتی "محله برو بیا" (۱۳۶۲)
کرد. مجموعهٔ دوازده قسمتی "محله برو بیا" (۱۳۶۲) به نویسندگی بیژن بیرنگ از شبکه دو یکی از نخستین مجموعه‌های تلویزیونی کودکانهٔ پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود که مورد توجه مخاطبان تلویزیون قرار گرفت. کاویانی یکی از نقش‌های این مجموعه را داشت. موفقیت کار کاویانی با بیژن بیرنگ در دههٔ ۱۳۷۰ با مجموعه تلویزیونی "همسران" (۱۳۷۳) ادامه یافت. کاویانی در این مجموعه تلویزیونی نقش کمال که صاحب یک گاوداری بود بازی کرد و به یکی از به ماندگارترین نقش‌های او تبدیل شد. کاویانی بیشتر در نقش مکمل فیلم‌ها ظاهر شد. یکی از این نقش‌ها مش
در نقش مکمل فیلم‌ها ظاهر شد. یکی از این نقش‌ها مش مهدی در فیلم "اجاره‌نشین‌ها" (۱۳۶۵) ساختهٔ داریوش مهرجویی بود. در دومین همکاری کاویانی با مهرجویی در فیلم "بانو" او در نقش کرمعلی، سرایدار و باغبان ویلای مریم‌بانو (با بازی بیتا فرهی) ظاهر شد. این فیلم در سال ۱۳۷۰ ساخته شد. اما تا سال ۱۳۷۷ به آن اجازه نمایش در سینماهای ایران داده نشد. بازی در مجموعه تلویزیونی "آژانس دوستی" یکی دیگر از نقش‌های برجسته و ماندگار کاویانی بود. این مجموعه تلویزیونی شصت قسمتی در سال ۱۳۷۷ از شبکه یک پخش شد. کاویانی در این سریال،
سال ۱۳۷۷ از شبکه یک پخش شد. کاویانی در این سریال، نقش اول فردوس تهرانی را داشت بازیگری کاویانی در در فیلم "سگ‌کشی"، نقطهٔ عطفی در کارنامهٔ هنری او به‌شمار می‌رفت. او در دههٔ ۱۳۹۰ پیشنهاد بازیگری کمتری می‌گرفت و در سال‌های آخر زندگی خانه‌نشین بود. آخرین حضور سینمایی او، بازی در فیلم "ساکن خانه چوبی" (۱۳۹۱) و آخرین فعالیت او در تئاتر، حضور در نمایش "تانگوی تخم‌مرغ داغ" به کارگردانی هادی مرزبان بود که در سال ۱۳۹۳ که در تالار وحدت اجرا شد. کاویانی پس از مدت زیادی دوری از محافل هنری، در جشن بازیگران تئاتر در ۱۶
دوری از محافل هنری، در جشن بازیگران تئاتر در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۶ با چهره‌ای لاغر و دستانی لرزان حضور یافت. وی که با گام‌هایی آرام می‌توانست راه برود و گویا از بیماری پارکینسون و ضعف شدید جسمانی رنج می‌برد، در شرایطی که سخن گفتن برایش سخت به نظر می‌رسید، فقط گفت: «امروز خیلی خوشحالم». درگذشت. فردوس کاویانی در ۹ مهر ۱۴۰۲ در منزلش در تهران درگذشت. گفته می‌شود که او در سال‌های پایانی زندگی خود مبتلا به بیماری پارکینسون بوده‌است. مراسم خاکسپاری وی در ۱۱ مهر ۱۴۰۲ در خانه هنرمندان ایران برگزار شد و پیکر او در
در خانه هنرمندان ایران برگزار شد و پیکر او در آرامگاه زرتشتیان تهران دفن شد.
اصغر سمسارزاده (زاده ۱۵ خرداد ۱۳۱۹ در تهران) بازیگر تئاتر، رادیو، سینما، تلویزیون اهل ایران است. زندگی. اصغر سمسارزاده از سال ۱۳۴۸ با فیلم "آب" بازی در فیلم‌های سینمایی را آغاز کرد؛ امّا شهرتش را مدیون سریال مراد برقی، مجموعه تلویزیونی ای با نام تولد خانه‌به‌دوش در ۱۳۵۲، و شخصیت اصغر ترقه است که از او چهره‌ای آشنا و مشهور ساخت. اصغر سمسارزاده را با نقش‌های کمدی می‌شناسند، اما دوستداران نمایش‌های جدی، حضور او در نمایش‌های غلامحسین ساعدی چون "پرواربندان" و "دیکته و زاویه" را نیز به خاطر دارند. اصغر سمسارزاده
و زاویه" را نیز به خاطر دارند. اصغر سمسارزاده از بازیگران قدیمی تئاتر، سینما و تلویزیون ایران است که فعالیت‌های هنری خود را با گروه تئاتر اسکار آغاز کرد و چند سال بعد به‌طور حرفه‌ای در گروه داود رشیدی که «تئاتر مردم» نام داشت مشغول شد. این بازیگر قدیمی و نام آشنا در فاصله سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۶ بیش از ۲۰ فیلم بازی کرد. اما انقلاب و دگرگونی‌های پیش آمده، او را نیز مانند بسیاری به حاشیه راند؛ ولی سمسارزاده ابتدا از طریق حضور در تئاترهای لاله زار و سپس نقش‌های کوچک و بزرگ تلویزیونی و گاه سینمایی کوشید تا در این
و بزرگ تلویزیونی و گاه سینمایی کوشید تا در این حیطه فعال باقی بماند. سمسار زاده سالهای پس از انقلاب در برنامه رادیویی صبح جمعه با شما نیز فعالیت داشته‌است.
فتحعلی اویسی فردویی (۲۵ دی ۱۳۲۴ – ۱۳ مهر ۱۴۰۰) بازیگر و کارگردان ایرانی بود. او فارغ‌التحصیل کارگردانی و بازیگری سینما از دانشگاه ایالتی تگزاس در سال ۱۳۵۳ بود و در همان سال به ایران بازگشت و عضو تلویزیون ایران شد. فعالیت سینمایی او با بازی در فیلم "قدغن" از علیرضا داوودنژاد در سال ۱۳۵۷ آغاز شد. اویسی در طول ۴۰ سال فعالیت خود در فیلم‌های گوناگونی نقش‌آفرینی کرد و برای نقش‌های کمدی و دراماتیکش شهرت داشت. او چند فیلم را نیز کارگردانی کرد. او در سال ۱۳۷۱ فیلم "مریم و میتیل" را ساخت و جایزهٔ دیپلم افتخار بهترین
و میتیل" را ساخت و جایزهٔ دیپلم افتخار بهترین فیلمنامه از جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد. اویسی در آثار سینمایی مانند "هی جو" (۱۳۶۷)، "بانو" (۱۳۷۰)، "جهان‌پهلوان تختی" (۱۳۷۶) "مومیایی ۳" (۱۳۷۸) و "کلاهی برای باران" (۱۳۸۵) ایفای نقش کرد. او برای بازی در فیلم‌های "ناخدا خورشید" (۱۳۶۵) و "سرب" (۱۳۶۷) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. فعالیت‌ها. اویسی مدرک فوق‌لیسانس خود را در رشته بازیگری و کارگردانی سینما از آمریکا گرفت و در سال ۱۳۵۳ به ایران بازگشت. او از سال ۱۳۵۴ عضو
و در سال ۱۳۵۳ به ایران بازگشت. او از سال ۱۳۵۴ عضو «گروه دانش تلویزیون» شد و به فیلم‌سازی و ساخت مستند علمی روی آورد. او نخستین فیلم کوتاه و ۳۵ میلی‌متری خود را در سال ۱۳۵۴ با نام "سه شنبه آخر" ساخت. اویسی در کنار هنرمندانی مانند غلامحسین لطفی، داریوش ارجمند، و حسین نوری از اندک اعضای مؤسسه هنرمندان پیش‌کسوت بود که در سینما هم سابقه بازیگری و هم سابقه کارگردانی را داشت. فتحعلی اویسی علاوه بر فعالیت در عرصه سینما، تئاتر و تلویزیون، در خوانندگی نیز فعالیت داشت. قطعه «می‌زند باران به شیشه» از وی به محبوبیت
قطعه «می‌زند باران به شیشه» از وی به محبوبیت رسید و در سال ۱۳۸۶ به همراه گروه موسیقی «آرپژ» در کاخ سعدآباد به اجرای کنسرت پرداخت. در سال ۱۳۹۱ اویسی به همراه پسرش آلبوم "خانه دل" را منتشر کرد. درگذشت. فتحعلی اویسی سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۴۰۰ به دلیل سکته مغزی در بیمارستان لاله در شهرک غرب تهران درگذشت و در روز چهارشنبه ۱۴ مهر ۱۴۰۰ در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. در مراسم تشیع جنازه وی جمعی از هنرمندان و اصحاب رسانه از جمله امیر جعفری، رضا بنفشه‌خواه، محمد شیری و علی صالحی شاعر و نویسنده ایرانی، و مدیر
شیری و علی صالحی شاعر و نویسنده ایرانی، و مدیر عامل خانه سینما منوچهر شاهسواری حضور داشتند.
رضا رویگری (زادهٔ ) بازیگر سینما، تلویزیون، تئاتر و خواننده اهل ایران است. از آثار مهم او بازی در مجموعه‌های تلویزیونی "مختارنامه" (۱۳۸۹) در نقش کیسان ابوعمره و "به کجا چنین شتابان" (۱۳۸۸–۱۳۸۷) در نقش «فریدون احتشام» می‌باشد. او فعالیت حرفه‌ای خود را در اواخر دههٔ ۱۳۴۰ آغاز کرده و در سینما، تلویزیون و تئاتر پرکار بوده است. او همچنین خوانندهٔ سرود «الله الله» در اوایل انقلاب ۱۳۵۷ است. رویگری برای بازی در "بوتیک" (۱۳۸۲) نامزد دریافت تندیس زرین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشن سینمای ایران شد. زندگی. رضا رویگری
مکمل مرد جشن سینمای ایران شد. زندگی. رضا رویگری ۶ دی ۱۳۲۵ در منطقه تجریش تهران به دنیا آمد. او دوران تحصیلات را در تجریش به پایان رساند. رویگری به خلبانی علاقه‌مند بود و دوبار امتحان داد اما پذیرفته نشد. او سپس وارد حرفه نقاشی شد و با نمایش "ویس و رامین" به کارگاه نمایشی پیوست. حاصل ازدواج نخست رویگری، پسری به نام کیارش است که در ۱۳۵۳ به دنیا آمد. رویگری در سال ۱۳۹۱ با تارا کریمی ازدواج کرد. بیماری. در سال ۱۳۹۳ رسانه‌های ایران اعلام کردند که رضا رویگری سکته کرده و به دلیل از کار افتادن بعضی از اعضای بدن،
کرده و به دلیل از کار افتادن بعضی از اعضای بدن، نیازمند مراقبت و مجبور به فیزیوتراپی است. او در این مدت کمتر در سینما و تلویزیون بازی کرده و چند بار هم در بیمارستان بستری و تحت مداوا قرار گرفته است و در آسایشگاه کهریزک به سر می‌برد. او گفته بود در ایام بیماری برخی از جمله یکی از همکارانش بسیاری از اموال او و سکه‌هایش را گرفته‌اند و خانه‌ای ندارد و اجاره‌نشین است و به دلیل بیماری و پیشنهاد نشدن کار سینمایی توان پرداخت هزینه‌های زندگی را ندارد. در اوایل اردیبهشت ۱۴۰۱ نیز با انتشار کلیپی از اسکان اجباری در
۱۴۰۱ نیز با انتشار کلیپی از اسکان اجباری در خانه سالمندان کهریزک توسط همسرش خبر داد و از دوستان، طرفداران و مردم درخواست کمک کرد. تصویری منتشر شده که گروهی به او می‌گویند خانه‌ای با یک پرستار اختصاصی برای او آماده کرده‌اند. انتقاد به نقش فروشی در سینما. بهمن ۱۴۰۰ رضا رویگری در گفت‌وگو با ایسکانیوز به فروش نقش‌ها در سینما اعتراض کرد و گفت: «باید به این نتیجه برسیم که هنر فروشی نیست. کسی که با خرید نقش بازیگر می‌شود به جایی راه نمی‌برد؛ چراکه تا در حرفه بازیگری تجربه نداشته باشی و برایش زحمت نکشی عاقبتی
تجربه نداشته باشی و برایش زحمت نکشی عاقبتی ندارد؛ اما عده‌ای از این کار پول درمی‌آورند و کسب درآمد می‌کنند.» بازیگری. رویگری کار بازیگری را از سال ۱۳۴۸ بیشتر در تئاتر آغاز کرد. در سال ۱۳۵۷ هنگام بازی در نمایشی از بیژن مفید، فریدون خشنود که آهنگساز آن نمایش بود با رویگری تماس گرفت و از او خواست سرودی برای روزهای انقلاب و صدای الله‌اکبر بر بام‌های تهران بخواند. رویگری در دهه‌های ۱۳۶۰ و ۱۳۷۰ در فیلم‌های مطرحی چون "اجاره‌نشین‌ها"، "عقاب‌ها"، و "یوزپلنگ"، "کانی مانگا"، و "بوتیک" بازی کرد. در تلویزیون نیز در
مانگا"، و "بوتیک" بازی کرد. در تلویزیون نیز در برنامه‌هایی مانند "محله برو بیا" و "محله بهداشت" به چهره‌ای آشنا برای مردم تبدیل شد. رویگری در اواخر دهه ۱۳۸۰ و در دهه ۱۳۹۰ در فیلم‌های پرحاشیه بازی کرد. رویگری بدون توضیح دلیل گفته بود که پس از بازی در سریال "مختارنامه" برای چهار سال در تلویزیون ممنوع التصویر بوده است. خوانندگی. رویگری خوانندهٔ موسیقی متن فیلم سینمایی "ساعت فاجعه" در سال ۱۳۵۱ را برعهده داشته است. رویگری سه آلبوم موسیقی با نام‌های از "عشق گفتن" و "غوغا" و "کازابلانکا" به بازار هنر عرضه کرده
و "غوغا" و "کازابلانکا" به بازار هنر عرضه کرده است. وی همچنین، خوانندهٔ سرود «ایران ایران ایران» (الله الله) در ابتدای انقلاب ۱۳۵۷ است. در بهمن ۱۴۰۰ اعلام شد که رضا رویگری به مناسبت سالگرد انقلاب ۱۳۵۷ روز ۲۲ بهمن سرود «الله الله» (ایران ایران ایران) را همراه با ارکستر صبا به رهبری داوود صبا و گروه کر، در پهنه رودکی اجرا خواهد کرد. اما به دلیل بیماری وی این اجرا تنها با بدرقه او انجام شد. نقاشی. رویگری همچنین در حرفهٔ نقاشی نیز فعال بوده و در نمایشگاه‌هایی در ایران و آمریکا آثارش را به نمایش گذاشته است. او
ایران و آمریکا آثارش را به نمایش گذاشته است. او در سال ۱۳۷۶ نقاشی‌های خود را با برگزاری نمایشگاه بین‌المللی نقاشی به نمایش گذاشت.
حسن طهمورث‌نیا تاش مشهور به سیاوش طهمورث تاش (زادهٔ ۳ اسفند ۱۳۲۵) بازیگر و هنرمند ایرانی عرصه تئاتر، سینما، تلویزیون است. زندگی. فعالیت او در تئاتر محدود به بازیگری نبوده بلکه در مقام کارگردانی نیز آثاری را در ادوار مختلف جشنواره تئاتر فجر عرضه کرده است. از جمله در چهاردهمین جشنواره تئاتر فجر در سال که "صورت به صورت" را در کنار رقبای شاخصی نظیر قطب‌الدین صادقی با نمایش "مویه جم"، حسین نوری با نمایش "شهود"، چیستا یثربی با نمایش "سرخ سوزان" و کوروش تهامی با نمایش "فردا" به روی صحنه برد.
رضا حامدی خراسانی (۴ مهر ۱۳۱۸ – ۲ دی ۱۳۷۴) با نام هنری منوچهر حامدی بازیگر ایرانی تئاتر، سینما و تلویزیون بود. زندگی. وی فعالیت هنری خود را در سال ۱۳۳۷ و با بازی در تئاتر آغاز کرد و در همان سال‌ها از کلاس‌های هنرپیشگی «تئاتر نصر» فارغ‌التحصیل شد. او همچنین مدتی در نمایش‌های تلویزیونی زنده بازی می‌کرد. حامدی فعالیت سینمایی خود را با بازی در فیلم «ستاره‌ای چشمک زد» در سال ۱۳۴۲ آغاز کرد و فعالیت سینمایی خود را پس از پیروزی انقلاب ادامه داد و در جشنواره یازدهم و سیزدهم فیلم فجر در سال ۱۳۷۱ و ۱۳۷۳، نامزد دریافت
سیزدهم فیلم فجر در سال ۱۳۷۱ و ۱۳۷۳، نامزد دریافت جایزه بهترین بازیگر نقش دوم مرد شد. شبگرد، کمال الملک، طائل، اجاره‌نشین‌ها، مردی که زیاد می‌دانست، پاک‌باخته، مشت و مجموعه‌های تلویزیونی روزی روزگاری و آوای فاخته (مجموعه تلویزیونی) از جمله آثاری است که منوچهر حامدی در آنها به ایفای نقش پرداخت. مرگ. منوچهر حامدی سرانجام در تاریخ ۲ دی ۱۳۷۴ پس از پایان تصویربرداری فیلم نخل محبت در عباس‌آبادِ تنکابن، هنگام عبور از عرض جاده، بر اثر برخورد با یک خودروی سواری در ۵۶ سالگی جان سپرد. پیکر او را در بهشت زهرا به خاک
۵۶ سالگی جان سپرد. پیکر او را در بهشت زهرا به خاک سپردند. جستارهای وابسته. فهرست به‌خاک‌سپردگان قطعه هنرمندان بهشت زهرا
جمشید اسماعیل‌خانی (زادهٔ ۱ اردیبهشت ۱۳۲۹ در فُرگ_داراب، درگذشتهٔ ۱۸ فروردین ۱۳۸۱ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران بود. زندگی. جمشید اسماعیل‌خانی ۱ اردیبهشت ۱۳۲۹ در داراب زاده شد. اسماعیل خانی بازی در تئاتر را از سال ۱۳۴۹ شروع کرد. همچنین آغاز کار او در سینما به سال ۱۳۶۸ و با بازی در فیلم "زیر بام‌های شهر" به کارگردانی اصغر هاشمی بر می‌گردد. اسماعیل‌خانی در سال‌های ۱۳۶۸، ۱۳۶۹ و ۱۳۷۸، نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد از جشنواره فیلم فجر شد. همسر او گوهر خیراندیش، بازیگر
فیلم فجر شد. همسر او گوهر خیراندیش، بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر است. درگذشت. جمشید اسماعیل‌خانی، ۱۸ فروردین سال ۱۳۸۱ بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. پیکر او ۲۰ فروردین ۱۳۸۱ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرای تهران به خاک سپرده شد.
مهناز افضلی (زادهٔ ۱۳۴۲ در قصر شیرین) بازیگر و مستندساز اهل ایران است. او با فیلم مستند "کارت قرمز" به‌عنوان یک مستندساز مطرح شد. زندگی. افضلی دورهٔ دوسالهٔ بازیگری را در مدرسهٔ هنر پیشگی آناهیتا در تهران گذراند. وی بازی در نمایش‌های آماتوری را از سال ۱۳۵۷ تجربه نموده و بازی در سینما را از سال ۱۳۶۵ با فیلم "گزارش یک قتل" اثر محمدعلی نجفی آغاز کرد. او همچنین گویندگی برنامه رادیویی "سینما و موسیقی" را برعهده داشت. فعالیت‌ها. افضلی در دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران به عنوان داور حضور داشت. او در
سینمای مستند ایران به عنوان داور حضور داشت. او در اعتراضات ۱۳۸۸ در حمایت از مردم ایران در کنار جمعی از مستندسازان از حضور در جشنواره سینما حقیقت خودداری کرد. افضلی در جریان اعتراضات آبان ۹۸ به‌همراه مستندسازان ایرانی در بیانیه‌ای خواستار «آزادی و حرمت گذاشتن به شأن معترضان و خانواده‌های داغدار و آسیب‌دیدهٔ» شد.
رضا فشنگچی با نام هنری رضا بابک (زادهٔ ۲۰ اسفند ۱۳۲۳)، بازیگر تئاتر، سینما، تلویزیون ایرانی است. زندگی هنری. او دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری و کارگردانی است. در اوایل حضور خود در سینما و تئاتر چندین بار در تئاترهای جنوب کشور و شهرهای مسجدسلیمان و آبادان حضور مستمر داشت رضا بابک فعالیت هنری خود را با بازی در تئاتر آغاز کرد و با تأسیس اولین گروه هنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان به اجرای نمایش پرداخت. او تئاتر حرفه‌ای را از دهه ۵۰ آغاز نمود و حضور در سینما را با فیلم سینمایی «چریکه تارا» به کارگردانی
را با فیلم سینمایی «چریکه تارا» به کارگردانی بهرام بیضایی در سال ۱۳۵۶ تجربه کرد. او همچنین قبل و بعد از انقلاب به عنوان کارگردان، نویسنده و بازیگر در تلویزیون فعالیت کرد. از جمله کارهای او به عنوان نویسنده، آقای شانس در سال ۱۳۷۳ است. سریال تلویزیونی آرایشگاه زیبا از سریال‌های شاخص این بازیگر بود.
صدیقه بنایی با نام هنری پوری بنایی (زاده ۱۹ مهر ۱۳۱۹ در اراک) بازیگر سینما است. او در طول فعالیت هنری خود با بازیگران نامدار و مطرحی چون محمدعلی فردین، ناصر ملک مطیعی، علی نصیریان، ایرج قادری، بهروز وثوقی و بهمن مفید همبازی بوده است. آخرین کار سینمایی بنایی، بازی در فیلم "مریم و مانی" به کارگردانی کبری سعیدی است. البته در سال ۱۳۸۶ در فیلم "شیرین" به کارگردانی عباس کیارستمی به عنوان یکی از صد بازیگر زنی که در این فیلم در نقش تماشاگران در حال تماشای یک فیلم دیده شدند، شرکت داشت. زندگی. خانواده. پوری بنایی با
شدند، شرکت داشت. زندگی. خانواده. پوری بنایی با نام اصلی «صدیقه بنایی» در شهر اراک زاده شد؛ تا اینکه در سال ۱۳۲۴ وقتی که پنج ساله بود، به همراه خانواده به تهران نقل مکان کردند. او شش خواهر دارد که یکی از آنها اکی بنایی خوانندهٔ آهنگ رشیدخان و گل پامچال می‌باشد و یک برادر دارد. همهٔ خواهرانش در آمریکا زندگی می‌کنند. کلاس باله تا خیاطی. از دوران دبستان تئاتر بازی می‌کرد و عاشق کارهای هنری بود. پس از گرفتن تصدیق کلاس ششم به هنرستان خیاطی رفت و پس از گرفتن مدرک شروع به کار کرد. بعد از مدتی به کلاس لی‌لی
مدرک شروع به کار کرد. بعد از مدتی به کلاس لی‌لی لازاریان رفت و چند سال در باله کار کرد. سپس دو سال هم مشغول یادگیری ساز سنتور شد. شهرت. بنایی سال ۱۳۴۸ در ۲۹ سالگی با فیلم قیصر در نقش «اعظم»، کنار چهره‌هایی چون بهروز وثوقی، ناصر ملک مطیعی و جمشید مشایخی دیده شد. او یکسال بعد هم در فیلم کوچه مردها به کارگردانی سعید مطلبی در کنار محمدعلی فردین حضور خاطره‌انگیزی داشت. رابطه با بهروز وثوقی. بنایی در بخشی از پادکست حضوری «قیصر» درباره بهم خوردن این رابطه گفته است: «من با بهروز نامزد بودم خیلی هم عشق و علاقه
است: «من با بهروز نامزد بودم خیلی هم عشق و علاقه زیادی داشتیم. باید بگویم قسمتم نبود. از گوگوش نازنین سپاسگزارم که سر راه من قرار گرفت تا این ازدواج را نکنم. وقتی آدم پنج سال زندگی‌اش را برای مردی می‌گذارد و تمام عشق و محبتش را صرف او می‌کند بعد می‌رود با صمیمی‌ترین دوستش ازدواج می‌کند، همان بهتر که من زنش نشدم.»
آتش تقی‌پور (زاده ۱۵ فروردین ۱۳۲۴ در شهرستان خوی) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی است. زندگی. تقی‌پور زاده ۱۵ فروردین ۱۳۲۴ است.وی دیپلم ادبی را در ارومیه گرفت و در سال ۱۳۴۵ وارد دانشکدهٔ هنرهای دراماتیک شد. در سال ۱۳۴۹ در رشتهٔ بازیگری و کارگردانی دانش‌آموخته شد و به عنوان بازیگر با کارگاه نمایش در چندین اجرا همکاری کرد. اولین کار حرفه‌ای او بازی در نمایش حکومت زمانخان به کارگردانی رکن الدین خسروی بود که در سال ۱۳۴۶–۱۳۴۵ در تالار سنگلج به اجرا درآمد.
پرویز پورحسینی منجیلی ( – ) بازیگر اهل ایران بود. وی در سال ۱۳۴۸ وارد پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران شد و از رشتهٔ بازیگری در سال ۱۳۵۴ دانش‌آموخته شد. او در کارهای کارگردانان نامداری چون پیتر بروک، بهرام بیضایی، علی حاتمی، حمید سمندریان، آربی اوانسیان، مسعود کیمیایی، یدالله صمدی ، داوود میرباقری، فریدون جیرانی، و امرالله احمدجو بازی کرده است. زندگی هنری. پرویز پورحسینی در ۲۰ شهریور ۱۳۲۰ در تهران زاده شد. در کودکی به‌واسطهٔ کارش در صحافی با کتاب و کتاب‌خوانی آشنا شد و به هنر و ادبیات گرایش پیدا کرد. او در
آشنا شد و به هنر و ادبیات گرایش پیدا کرد. او در ۱۲ سالگی پدرش را از دست داد و ناچار بود تا به سختی کار کند. پرویز پورحسینی در کنار کار، تحصیلش را هم در کلاس‌های شبانه، در مدرسهٔ خزالی ادامه داد. او از سال ۱۳۳۹ بازیگری را در کلاس‌های شبانهٔ اداره هنرهای دراماتیک آغاز کرد. پورحسینی در سال ۱۳۴۰، نمایش "مرد گل بدهی" را به کارگردانی حمید سمندریان در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران اجرا کرد. پس از تشکیل گروه «پازارکاد»، نمایش‌هایی مانند "شش شخصیت در جستجوی نویسنده"، "لئو کادیا"، "مرغ دریایی" و "آندورا" را به
"لئو کادیا"، "مرغ دریایی" و "آندورا" را به اجرا گذاشت و در سال ۱۳۴۶، نمایش‌های "حکومت زمان خان" و "استریپ تیز و کارول" را در ادارهٔ تئاتر به صحنه برد. پرویز پورحسینی در سال ۱۳۴۸ به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و در رشتهٔ بازیگری به تحصیل پرداخت. او همزمان با ورود به دانشگاه، همکاری خود را با کارگاه نمایش آغاز کرد. نمایش‌های "اودیپ"، "معلم من پای من"، "باغ آلبالو"، "ویس و رامین"، "انسان حیوان تقوا" و "جان نثار کالیگولا و اورگاست،" حاصل این همکاری بودند. نمایش‌های "شهر ما" و "نظاره مرگ" نیز
بودند. نمایش‌های "شهر ما" و "نظاره مرگ" نیز از همکاری‌های او با گروه تئاتر «پیاده» در آن سال‌ها بود. وی از سال ۱۳۵۵ تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، در نمایش‌هایی چون "خاطرات و کابوس‌ها"، "شیون"، "استعاذه"، و "جنایت و مکافات" به ایفای نقش پرداخت. او پس از انقلاب نیز با نمایش‌هایی مانند "دکتر فاستوس"، "ماهان کوشیار"، "معمای ماهیار معمار"، "چراغ گاز"، "افسانه اندوه"، "شب یهودا" و "بازجویی" به فعالیت‌های هنری خود ادامه داد. او در سال ۱۳۷۱ نیز نمایش "یادگار سال‌ها شن" را در تالار وحدت اجرا کرد. پرویز پورحسینی در
شن" را در تالار وحدت اجرا کرد. پرویز پورحسینی در سریال‌های تلویزیونی نیز به ایفای نقش می‌پرداخت. مجموعه‌هایی مانند "هزاردستان"، "ز هر کوی"، "روزی روزگاری"، "تصویر یک رؤیا"، "همسفر"، "شب دهم"، "مختارنامه" از جمله آثار وی هستند. او همچنین از سال ۱۳۵۱ در سینما نیز حضور داشت. "ایستگاه" "،" "جاده قدیم"، "قاتل اهلی"، "رستاخیز"، "کمیته مجازات"، "روز فرشته"، "رنو تهران - ۲۹"، "کشتی آنجلیکا"، "باشو، غریبه کوچک" و "کمال‌الملک" از جمله کارهای او در سینمای ایران هستند. پرویز پورحسینی برای بازی در فیلم "مریم مقدس" به
پرویز پورحسینی برای بازی در فیلم "مریم مقدس" به کارگردانی شهریار بحرانی، دیپلم افتخار جشنواره فیلم فجر را دریافت کرد و برای ایفای نقش در فیلم‌های "اوینار" به کارگردانی شهرام اسدی و "طلسم" به کارگردانی داریوش فرهنگ، کاندیدای "بهترین بازیگر مرد" از جشنواره فیلم فجر شد. زندگی شخصی. پرویز پورحسینی در سال ۱۳۷۴، همسر خود، ناهید ارسباران را که او نیز بازیگر بود، به دلیل ابتلا به سرطان از دست داد. فرزند وی، پورنگ پورحسینی می‌باشد. بیماری و درگذشت. در ۲۴ آبان ۱۳۹۹ اعلام شد که پرویز پورحسینی مبتلا به ویروس کرونا شده
شد که پرویز پورحسینی مبتلا به ویروس کرونا شده و در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان بستری گردیده است. . وی پس از چند روز مبارزه با بیماری، در نهایت در ۷ آذر ۱۳۹۹، در بیمارستان فیروزگر تهران، در سن ۷۹ سالگی درگذشت. پیکر پرویز پورحسینی، ۹ آذر ۱۳۹۹ در طبقهٔ بالایی آرامگاهِ همسرش ناهید ارسباران، در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
خودمختاری یا خودآیینی در لغت به معنای «استقلال» و «آزادی» است و در عالم سیاست به معنی استقلال محدود یک واحد سیاسی است. در دوره‌های پسااستعماری خودمختاری مرحلهٔ پیش از استقلال است که در آن، افراد قوم و ملت، خود را اداره می‌کنند. در تقسیمات داخلی کشورها برخی استان‌ها یا ایالت‌ها به‌دلایل گوناگون مانند شرایط ویژهٔ قومی، نژادی، مذهبی و… دارای استقلالی متفاوت از دیگر استان‌ها و ایالت‌ها هستند اما امور مربوط به سیاست خارجی و دفاعی، تابع حکومت مرکزی‌اند. واژهٔ سیاسی خودمختاری در معنی جدید خود برای نخستین‌بار توسط
خودمختاری در معنی جدید خود برای نخستین‌بار توسط توماس جفرسون در اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا مطرح شد.
فرمول پنجاه و یک نام یک فیلم سینمایی محصول انگلستان، آمریکا در سال ۲۰۰۲ است. داستان. المو مک الروی نابغهٔ سیاهپوست علم شیمی، موفق به ساخت ماده مخدر جدیدی شده‌است. مارمولک، قاچاقچی خطرناکی است که قصد دارد این ماده مخدر جدید را معامله کند ولی المو درست هنگام معامله او با تبهکاران، مقر آنان را منفجر می‌کند. امّا مارمولک که از انفجار جان سالم به در برده و به شدّت عصبانی است، تصمیم به کشتن او می‌گیرد. برای این کار زن آدمکش خطرناکی به نام داکوتاپارکر را اجیر می‌کند و… سایر. موسیقی متن:هد ریلاز مخاطب:بزرگسالان
و… سایر. موسیقی متن:هد ریلاز مخاطب:بزرگسالان موضوع:کمدی، حادثه‌ای، اجتماعی پروانه نمایش:۵۰۴۳/۱۵۵
طوفان بزرگ رویدادی در ادیان ابراهیمی است. در کتاب‌های مقدس این ادیان گفته می‌شود که این طوفانی از سوی خداوند برای نابودی تمدن فرستاده شد. داستان طوفان، در تورات و قرآن به نوح نسبت داده شده است؛ به همین دلیل یهودیان، مسیحیان و مسلمانان از آن با نام طوفان نوح یاد می‌کنند. این داستان، یک داستان رایج در بین ملت‌های گوناگون است (عربها، عبری‌ها، آشوریان و …). نظیر این داستان در اوستا، کتاب‌های هندو، متون قدیم یونانی، و "حماسه گیلگمش" آمده است. «قهرمان فرهنگی» در بیشتر اسطوره‌های طوفان وجود دارد که «نشان دهنده
بیشتر اسطوره‌های طوفان وجود دارد که «نشان دهنده اشتیاق انسان به زندگی» هستند. ماجرای طوفان در فرهنگ‌ها. غرب آسیا. سومریان و بابلیان. قدیمی‌ترین نوشته‌ای که تاکنون دربارهٔ داستان طوفان به دست آمده، سنگ نوشته‌هایی است که از سومریان و بابلیان باستان یافت شده است. این سنگ نوشته‌ها در سه هزار سال پیش از میلاد مسیح نوشته شده‌اند، به همین دلیل سومریان و بابلیان پیشتر از دیگر ملت‌ها، داستان طوفان را نگاشته‌اند. قهرمان طوفان در سنگ نبشته‌های سومری، به نام زیوسودرا است. رویدادهای داستان طوفان سومری و بابلی با
است. رویدادهای داستان طوفان سومری و بابلی با رویدادهای داستان طوفان نوشته شده در تورات، تا حدودی هماهنگ است؛ زیرا در داستان سومری و بابلی، آمده است که کشتی طوفان با قیر اندود شد و سازنده کشتی، خود قهرمان طوفان است. این توصیف در سفر پیدایش در تورات نیز آمده است. در هر دو سند آمده است که خدایان، شخصی را از روی دادن طوفان آگاه کردند و او با افراد خانواده‌اش در یک کشتی نشسته و از جانوران، از هر کدام جفتی در آن نهاده و از طوفان رهایی یافتند. همچنین در هر دو روایت، مدت طوفان هفت روز دانسته شده است. در دوره
روایت، مدت طوفان هفت روز دانسته شده است. در دوره طوفان، زیوسودرا به پیشگاه آن خدای آسمان و انلیل رئیس خدایان، قربانی کرده و آن‌ها را پرستش می‌کند. در دیلمون، آن و انلیل به زیوسودرا زندگی جاویدان می‌بخشند. معنی لغوی زیوسودرا "دیدن زندگی" است. چگونگی داستان طوفان در اسناد بابلی، که جدیدتر از اسناد سومری است، با طوفان سومری اندکی اختلاف ظاهری دارد. در این هنگام، ائا از تصمیم انلیل آگاه می‌شود و با شتاب به اوتاناپیش‌تیم که پادشاه بابلیان بود و مردم او را به نیکی می‌شناختند، رفته و او را از خواست انلیل آگاه
نیکی می‌شناختند، رفته و او را از خواست انلیل آگاه می‌سازد. آنگاه ائا به اوتاناپیش‌تیم فرمان می‌دهد که یک کشتی بزرگ بسازد و اندرون و بیرون آن را با قیر اندود کند؛ آن‌گاه خود با خانواده‌اش و یک زوج نر و ماده از هر جانور در آن کشتی درآورد تا انسان‌ها و جانوران از طوفان رهایی یابند. اوتاناپیش‌تیم، به پیروی از ائا کشتی را ساخته، آن‌گاه طوفان آغاز می‌شود. هفت شب و هفت روز، آسمان باران می‌بارد و از دریاها و چشمه‌ها آب می‌جوشد و روی زمین را آب فرامی‌گیرد؛ و همه انسان‌ها و جانوران جز آن‌ها که در کشتی اوتاناپیش‌تیم
و جانوران جز آن‌ها که در کشتی اوتاناپیش‌تیم درآمده‌اند، نابود می‌گردند. پس از هفت شبانه‌روز، طوفان می‌ایستد و آب‌ها در زمین فرومی‌روند؛ و اوتاناپیش‌تیم، از پنجره کشتی کبوتری به بیرون می‌فرستد و کبوتر برای او از خشکی نشانی می‌آورد. پس از آن کشتی، بر فراز کوهی می‌نشیند و سرنشینان آن، در سرزمین میان‌رودان از کشتی پیاده می‌شوند، و از فرزندان ایشان، سومریان و بابلیان و دیگر اقوام پدید می‌آیند. در میان داستان حماسی گیل‌گمش که در حدود دو هزار و پانصد سال پیش از میلاد، در الواح سومری نوشته شده، اشاره‌ای به داستان
در الواح سومری نوشته شده، اشاره‌ای به داستان طوفان سومری و بابلی شده است؛ در آن داستان، یعنی داستان حماسی گیلگمش، میان گیل‌گمش و اوتاناپیش‌تیم دیداری روی می‌دهد، گیل‌گمش چگونگی رخ دادن طوفان بزرگ را از اوتاناپیش‌تیم می‌شنود. گیل‌گمش برای دیدار اوتاناپیش‌تیم از جنگل و دریاها گذشته و در جزیره‌ای در وسط دریا با او دیدار می‌کند؛ اوتاناپیش‌تیم آنچه در طوفان بر وی گذشته است، برای گیل‌گمش روایت می‌کند. پیش از این تصور می‌شد آترا-هاسیس همان اوتاناپیش‌تیم است، در صورتی که قهرمان طوفان حماسه جداگانه‌ای است.