payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این اقدام در تاریخ افتخارات ایرانیان ثبت خواهد شد و این کار "آرش میراسماعیلی" به اندازه قهرمانی در مسابقات المپیک برای ما ارزش دارد. سپس مقرر شد که جایزه ۱۲۵٬۰۰۰ دلاری کسب مدال طلا به "آرش میراسماعیلی" اهدا شود. پس از آن محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور بعدی، نیز از او تقدیر کرد و در خصوص "میراسماعیلی" این چنین گفت: غلامعلی حداد عادل رئیس مجلس ایران هم به میراسماعیلی تبریک و از تصمیم شجاعانه‌اش قدردانی کرد و در این رابطه گفت: در تاریخ ۱۸ اوت ۲۰۰۴ فدراسیون جهانی جودو کمیسونی تشکیل داد تا موضوع وزن کم‌کردن
جهانی جودو کمیسونی تشکیل داد تا موضوع وزن کم‌کردن میراسماعیلی را مورد بررسی قراردهد. پس از تحقیقات کمیسیون، اعلام کردند که "آرش میراسماعیلی" هیچ گونه قصدی برای اجتناب از رقابت در برابر نماینده اسراییل نداشته‌است. ۲۰۰۸ پکن. میراسماعیلی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن با ۲ برد و ۲ باخت در برابر جودوکاران ژاپنی و ازبک از رقابت‌ها حذف‌شد. او ابتدا با پیروزی کار خود را آغاز کرد سپس با جودوکاری از کشور لهستان به مبارزه پرداخت و در حالی که در وقت عادی به تساوی دست یافته‌بود توانست در امتیاز طلایی به پیروزی
دست یافته‌بود توانست در امتیاز طلایی به پیروزی دست پیدا کند. "میراسماعیلی" در دور بعد از حریف ژاپنی خود شکست خورد و در گروه بازنده‌ها مسابقه را به شاریپوف از ازبکستان واگذار کرد و از دور مسابقات المپیک حذف‌شد. مسابقات جهانی جودو. میراسماعیلی در سال ۲۰۰۱ برای نخستین‌بار موفق به کسب مدال طلای مسابقات جهانی مونیخ شد. او توانست قهرمانی جهان خود را در مسابقات جهانی ۲۰۰۳ اوزاکا تکرار کند. "میراسماعیلی" همچنین در مسابقات جهانی ۲۰۰۳ قاهره و ۲۰۰۷ ریودوژانیرو موفق به کسب مدال برنز جهانی شد. حواشی. محرومیت از اتحادیه
کسب مدال برنز جهانی شد. حواشی. محرومیت از اتحادیه جهانی کوراش. در مسابقات جهانی کوراش که در استان لرستان برگزار شد مشکلاتی به‌وجود آمد که اتحادیه جهانی کوراش "میراسماعیلی" را ۵ سال از هر گونه فعالیت در این رشته منع نمود. تعلیق فدراسیون جودوی ایران. درسال ۲۰۱۹ و در زمان ریاست "میراسماعیلی"، پس از وقایع مسابقات قهرمانی جهان در ژاپن، فدراسیون جهانی جودو تصمیم گرفت که فدراسیون جودو ایران را تعلیق کند. انتصاب حسن کردمیهن. در دی ماه ۱۳۹۹ به حکم "آرش" میراسماعیلی، حسن کردمیهن به عنوان مشاور و رئیس کمیته فرهنگی
حسن کردمیهن به عنوان مشاور و رئیس کمیته فرهنگی فدراسیون منصوب‌شد. کرد میهن متهم اصلی حمله به سفارت عربستان بود که بعد از حمله به سفارت مدتی به سوریه رفت و بعد از بازگشت در فرودگاه از سوی نیروی انتظامی بازداشت شد.
ایستگاه فضایی اسکای‌لب نخستین ایستگاه پژوهشی ناسادر فضا بود که بین سال‌های ۱۹۷۳–۱۹۷۹ در مدار زمین قرار داشت. نگاه کلی. اسکای‌لب تنها ایستگاه فضایی بود که به‌طور انحصاری توسط ایالات متحده کار می‌کرد. یک ایستگاه دائمی که از سال ۱۹۸۸ برای مدت (حداقل) ۱۰ سال برنامه‌ریزی شده بود، اما بودجه آن لغو و تصمیم به مشارکت در ساخت یک ایستگاه فضایی بین‌المللی در سال ۱۹۹۳ گرفته شد. اسکای‌لب دارای جرم ۱۹۹٬۷۵۰ پوند (۹۰٬۶۱۰ کیلوگرم) و ماژول آپولو، ۳۱٬۰۰۰ پوند (۱۴٬۰۰۰ کیلوگرم) بود. ماژول خدمات(csm)که به آپولو متصل بود و شامل
بود. ماژول خدمات(csm)که به آپولو متصل بود و شامل یک کارگاه آموزشی، رصدخانه خورشیدی و چند صد آزمایشگاه علوم زیستی و علوم فیزیکی است. این ایستگاه توسط موشک Saturn V اصلاح شده ی: Saturn INT-21 به مدار پایینی زمین پرتاب شد، این آخرین پرواز برای موشکی بود که پیشتر برای مأموریت‌های فرود فضاپیمای آپولو ماه مشهور است. سه مأموریت بعدی خدمه سه فضانورد را در آپولو CSM پرتاب شده توسط موشک کوچکتر Saturn IB تحویل دادند. برای دو مأموریت نهایی خدمه به اسکای‌لب، ناسا در صورت نیاز به مأموریت نجات در مدار، از Apollo CSM /
نیاز به مأموریت نجات در مدار، از Apollo CSM / Saturn IB یک نسخه پشتیبان تهیه کرد، اما این وسیله نقلیه هرگز پرواز نشد. هنگام جدا شدن سپر میکرو متوروئید از کارگاه، ایستگاه آسیب دید و یکی از آرایه‌های اصلی صفحه خورشیدی را با خود برد و آرایه اصلی دیگر را گرفت. این امر بیشتر قدرت برق خود را از دست داده و همچنین محافظت در برابر گرمای شدید خورشید را از بین برد و تهدید به غیرقابل استفاده کردن آن کرد. خدمه، اول سایه حرارتی جایگزینی را به کار گرفتند و صفحات خورشیدی گیر کرده را آزاد کردند تا اسکای‌لب را نجات دهند.
گیر کرده را آزاد کردند تا اسکای‌لب را نجات دهند. این اولین بار بود که تعمیراتی به این بزرگی در فضا انجام می‌شد. پیش زمینه. مهندس موشک، ورنهر فون براون، نویسنده داستان‌های علمی، آرتور سی کلارک، و دیگر طرفداران اولیه سفر فضایی خدمه، تا دهه ۱۹۶۰ انتظار داشتند که یک ایستگاه فضایی یک گام اولیه مهم در اکتشافات فضایی باشد. فون براون از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴ در انتشار یک سری مقالات تأثیرگذار در مجله Collier با عنوان «انسان به زودی فضا را تسخیر خواهد کرد!» شرکت کرد. وی یک ایستگاه بزرگ دایره ای به قطر ۲۵۰ فوت (۷۵ متر) را
ایستگاه بزرگ دایره ای به قطر ۲۵۰ فوت (۷۵ متر) را در نظر گرفت که برای ایجاد جاذبه مصنوعی بچرخد و به یک ناوگان شاتل فضایی ۷۰۰۰ تنی (۶٬۴۰۰ متریک تن) برای ساخت در مدار نیاز دارد. ۸۰ مرد موجود در این ایستگاه شامل ستاره شناسانی هستند که با تلسکوپ کار می‌کنند، هواشناسان برای پیش‌بینی وضعیت هوا و سربازانی برای نظارت. فون براون انتظار داشت که سفرهای آینده به ماه و مریخ از ایستگاه خارج شوند. توسعه ترانزیستور، سلول خورشیدی و تله متری، در دهه ۱۹۵۰ و اوایل دهه ۱۹۶۰ منجر به ماهواره‌های خاموش شد که می‌توانستند از الگوهای
به ماهواره‌های خاموش شد که می‌توانستند از الگوهای هوا یا سلاح‌های هسته ای دشمن عکس بگیرند و آنها را به زمین بفرستند. برای چنین اهدافی دیگر ایستگاه بزرگی لازم نبود و برنامه آپولو ایالات متحده برای اعزام افراد به ماه حالت مأموریتی را انتخاب کرد که نیازی به مونتاژ در مدار نداشته باشد. یک ایستگاه کوچکتر که یک موشک می‌تواند برای اهداف علمی ارزش خود را حفظ کند. توسعه. مدیریت ناسا نگران از دست دادن ۴۰۰۰۰۰ کارگر درگیر در آپولو پس از فرود روی ماه در سال ۱۹۶۹ بود. دلیلی که فون براون، رئیس مرکز پرواز فضایی مارشال
دلیلی که فون براون، رئیس مرکز پرواز فضایی مارشال ناسا طی دهه ۱۹۶۰، از ایجاد ایستگاه کوچکتر پس از احداث ایستگاه بزرگ خود حمایت کرد این بود که او می‌خواست کارهایی فراتر از ساخت موشک‌های زحل را برای کارمندان خود فراهم کند، که نسبتاً زود به پایان می‌رسید. در طول پروژه آپولو. ناسا دفتر سیستم پشتیبانی لجستیکی آپولو را راه اندازی کرد که در ابتدا قصد داشت روش‌های مختلف اصلاح سخت‌افزار آپولو را برای مأموریت‌های علمی مطالعه کند. این دفتر در ابتدا تعدادی پروژه برای مطالعه علمی مستقیم پیشنهاد کرد، از جمله مأموریت
مطالعه علمی مستقیم پیشنهاد کرد، از جمله مأموریت طولانی مدت اقماری که به دو پرتابگر Saturn V نیاز داشت، یک «کامیون ماه» بر اساس ماژول ماه (LM)، یک تلسکوپ خورشیدی خدمه بزرگ با استفاده از LM به عنوان محل‌های خدمه آن و ایستگاه‌های فضایی کوچک با استفاده از انواع سخت‌افزارهای مبتنی بر LM یا CSM. اگرچه ایستگاه فضایی را به‌طور خاص بررسی نمی‌کرد، اما طی دو سال آینده دفتر به‌طور فزاینده ای به این نقش اختصاص می‌یابد. در اوت ۱۹۶۵، دفتر تغییر نام داد و به برنامه‌های کاربردی آپولو (AAP) تبدیل شد. منابع. مشارکت‌کنندگان
آپولو (AAP) تبدیل شد. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Skylab»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۱ فوریه ۲۰۰۸).
نبردناو گونه‌ای کشتی جنگی بزرگ با زره ضخیم است که تسلیحاتی با بزرگ‌ترین کالیبر توپ‌ها دارد. نبردناوها از سال ۱۸۷۵ تا پایان جنگ جهانی دوم قدرتمندترین کشتی‌های جنگی به‌شمار رفته و با قدرت آتش و زره بهتری نسبت به رزم‌ناوهای نبرد، رزم‌ناوها و ناوشکن‌ها، اهمیت راهبردی فوق‌العاده‌ای داشته و نمادی از قدرت ناوگان دریایی یک کشور به‌شمار می‌رفتند اما پیشرفت هواگردهای جنگی و افزایش برد آن‌ها و همین‌طور ساخت بمب‌ها و موشک‌های هدایت‌شونده موجب شد تا اهمیت توپ‌های بزرگ و دوربرد رو به کاهش بگذارد. زره نبردناوها قدرت حفاظت
رو به کاهش بگذارد. زره نبردناوها قدرت حفاظت از آن‌ها در مقابل برخورد موشک‌های دارای کلاهک هسته‌ای را نداشت و مشخص شد که احتمال درگیری بین نبردناوها بسیار پایین است؛ در نتیجه تمامی کشورها نبردناوهای خود را که هزینه تولید و نگهداری بسیار سنگینی داشتند از نیروی دریایی خارج کردند. هرچند آمریکایی‌ها در دهه ۱۹۸۰ مجدداً چهار نبردناو کلاس آیووا ساخت جنگ جهانی دوم خود را به خدمت فراخواندند اما آن‌ها نیز در اوایل دهه ۱۹۹۰ از فعالیت خارج شده و آخرین آن‌ها در سال ۲۰۰۶ به‌طور قطعی از فهرست تجهیزات نیروی دریایی خارج شد.
قطعی از فهرست تجهیزات نیروی دریایی خارج شد. طراحی نبردناوها به مرور در طول زمان با فناوری دگرگون شده‌است. در سال ۱۹۰۶، نبردناو بریتانیایی "دریدنوت" انقلابی در طراحی نبردناوها بود و برای سالیان دراز نبردناوهای نوین با نام «دریدنوت» مورد خطاب قرار می‌گرفتند. نبردناوها برای دهه‌ها نماد افتخار و قدرت نیروهای دریایی و شکوه و توان ملی بودند. نبردناوها یک عامل مهم در نیروهای نظامی و سیاست بودند به طوری که رقابت تسلیحاتی آغاز سدهٔ بیستم بر سر ساختن نبردناوها یکی از دلایل اصلی آغاز جنگ جهانی اول بود. پیمان‌های
از دلایل اصلی آغاز جنگ جهانی اول بود. پیمان‌های دریایی دهه‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ تعداد نبردناوها را محدود کرد ولی باعث پایان تحول در طراحی آن‌ها نشد. در جریان جنگ جهانی دوم هر دو طرف از نبردناوهای جدید و قدیمی استفاده می‌کردند. غیر از نبرد یوتلند، برخورد بین نبردناوها بسیار اندک بوده‌است. با افزایش برد نبردها در طول جنگ جهانی دوم، نبردناوها جای خود را به عنوان رکن اصلی ناوگان‌های دریایی به ناوهای هواپیمابر دادند. نبردناوها در نیروی دریایی ایالات متحده در دوران جنگ سرد تنها برای مقاصد پشتیبانی توپخانه به کار
جنگ سرد تنها برای مقاصد پشتیبانی توپخانه به کار رفتند. سرانجام آخرین نبردناو دنیا در مارس سال ۲۰۰۶ از فهرست کشتی‌های ایالات متحده خارج شد. تاریخ. کشتی‌های موسوم به گالی با نیرو محرکه پارو و دماغه دراز زیر آب، نخستین نبردناوهای تاریخ دانسته می‌شوند. این شناورها با کوبیدن خود به شناورهای دشمن و پیاده کردن افراد مسلح در آن‌ها دشمنان را مورد حمله قرار می‌دادند. عصر گالی‌ها با ابداع احتمالی آن توسط مینوسی‌ها در جزیره کرت، از حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد تا اواخر سده شانزدهم، طولانی‌ترین دوره هر نوع کشتی جنگی بود.
شانزدهم، طولانی‌ترین دوره هر نوع کشتی جنگی بود. در نهایت توپ‌های سنگین به عنوان تسلیحات اصلی در نبردهای دریایی مورد استفاده قرار گرفتند. کشتی‌های پارویی که ساختاری سبک‌تر از آن داشتند که بتوانند تعداد زیادی توپ سنگین حمل کنند و برای اقیانوس‌پیمایی نامناسب بودند، شروع به کنار گذاشته شدن از ناوگان‌های قدرت‌های دریایی کردند. از هنگام پدیداری آرمادای اسپانیا در سال ۱۵۸۸، کشتی‌های بزرگ جنگی از پیش‌ران بادبان استفاده می‌کردند و با استقرار توپ‌های سنگین در طول کشتی، نبردهای دریایی را به سلطه خود درآوردند.
طول کشتی، نبردهای دریایی را به سلطه خود درآوردند. کشتی‌های اصلی بزرگ جنگی سده شانزدهم گالئون‌ها با سه دکل و بادبان‌بندی کامل بودند که تسلیحات خود را به جای عرشه بالایی در سطح کشتی، در عرشه‌های توپ درون بدنه کشتی قرار می‌دادند. تاریخ کشتی‌های جنگی بزرگ‌توپ با ساخت اچ‌ام‌اس "ساورن آو ده سیز" در سال ۱۶۳۷ توسط انگلیسی‌ها آغاز شد. این کشتی با وزن ناخالص ۱۴۶۶ تن، حدود ۱۰۰ توپ داشت. تسلیحات اصلی این کشتی جنگی در طول کشتی در سه عرشه توپ قرار داشت. با این حال پیاده شدن در کشتی دشمن همچنان روش اصلی رزم دریایی بود.
شدن در کشتی دشمن همچنان روش اصلی رزم دریایی بود. نبرد گالارد در سال ۱۶۵۳ شاهد پدیداری رزم کنار به کنار کشتی‌ها گشت. حداقل توپ‌ها در یک طرف کشتی برای مناسب بودن آن جهت مشارکت در چنین نبردهایی از ۳۰ توپ در سال ۱۶۵۰ به ۵۰ تا ۷۴ توپ در سال ۱۸۰۰ و ۸۰ توپ در سال ۱۸۴۰ رسید. پس از نبرد ترافالگار در سال ۱۶۹۷ کشتی‌های جنگی با ۱۲۰ توپ به استاندارد کشتی‌های درجه یک تبدیل شدند. آتش این توپ‌ها با پدیداری چخماق، لوله انفجاری و پیچ بالابر به شدت ارتقا یافت. علاوه بر این روش‌های جدید ساخت بدنه‌های چوبی امکان افزایش ابعاد
جدید ساخت بدنه‌های چوبی امکان افزایش ابعاد این «نبردناوها» را با یک چهارم فراهم ساخت. تا اواخر سده هفدهم کشورهای اروپایی انحصار چنین تسلیحات دریایی را در اختیار داشتند. تا هنگام پا نهادن امپراتوری ژاپن در عرصه، هیچ قدرت غیر اروپایی صاحب چنین کشتی‌های جنگی بزرگ و گران‌قیمتی نبود. نیروی دریایی بریتانیا حداکثر دوازده کشتی بزرگ در یک زمان داشت. پس از "ساورن آو ده سیز" کشتی‌های بزرگ‌تری موسوم به کشتی خط از جمله اچ‌ام‌اس "بریتانیا" ساخته شدند. این کشتی‌ها حداقل ۶۰ توپ داشتند و ضخامت صفحه چوبی بیرونی آن‌ها تا ۷۵
توپ داشتند و ضخامت صفحه چوبی بیرونی آن‌ها تا ۷۵ سانتی‌متر می‌رسید. بدین شکل کشتی‌های بزرگ جنگی به پیچیده‌ترین و گران‌ترین سازه‌های زمان بدل شدند. با توجه به برد کوتاه حدود ۱۰۰ متری توپ‌ها، درگیری بین این کشتی‌های بزرگ در فاصله‌های بسیار کم اتفاق می‌افتاد و در نتیجه اقدام برای پیاده شدن در کشتی دشمن و به غنیمت گرفتن آن هنوز مرسوم بود. جز در صورت آتش‌گرفتن و انفجار در انبار مهمات، این کشتی‌ها جنگی چوبی معمولاً حتی از شدیدترین نبردها نجات می‌افتند. تعداد بسیار اندکی در اثر گلوله‌باران دشمن از بین رفتند.
آلفرد ژان باتیست لومر (۲۵ دی ۱۲۲۰، ایری-سو-لا-لیس - ۴ اسفند ۱۲۸۵، تهران) موسیقی‌دان نظامی فرانسوی بود که در سال ۱۲۴۷ خورشیدی در زمان پادشاهی ناصرالدین‌شاه قاجار (۱۲۲۶–۱۲۷۵ ه‍.خ) به ایران آمد تا به دانشجویان بخش موسیقی دارالفنون آموزش دهد. او هارمونی را به موسیقی ایرانی معرفی کرد، قطعات زیادی با الهام از موسیقی ایرانی ساخت و موسیقی‌دانان برجسته‌ای از جمله ابراهیم آژنگ تربیت کرد. او نخستین کسی است که خط نت را در ایران تدریس کرد و کوشش‌هایی برای ثبت موسیقی سنتی ایران کرده‌است. نخستین کتاب تئوری موسیقی غربی در
ایران کرده‌است. نخستین کتاب تئوری موسیقی غربی در ایران به نام "نام نامه"، توسط "موسیو لومر فرانسوی" به نگارش درآمد. لومر دو کتاب تئوری نوشت که در جلد دوم به بحث هارمونی می‌پردازد. دو کتاب او توسط "مزین الدوله" به فارسی ترجمه و با چاپ سنگی در ۱۳۰۱ هـ.ق. در چاپخانه دارالفنون چاپ گردید. همچنین او قطعه‌ای بی کلام به نام سلام شاه (نام جاوید وطن) به دستور ناصرالدین شاه ساخت. شاه پیش از نخستین سفرش به اروپا در سال ۱۸۷۳ م. (برابر ۱۲۵۲ ه‍. خ و ۱۲۹۰ ه‍.ق) دستور ساخت مارشی را به او داده بود که در دیدارهای رسمی شاه در
را به او داده بود که در دیدارهای رسمی شاه در کنار سرودهای ملی دیگر کشورها نواخته شود. این مارش بی‌کلام «سلام شاه» نامیده شد و در مراسم‌های رسمی به جای سرود ملی ایران به کار رفت. به همین دلیل، اروپاییان از آن به عنوان سرود ملی ایران یاد کرده‌اند. این آهنگ برای پیانو نوشته شد و در دورهٔ مظفرالدین‌شاه بر روی صفحه هم ضبط شد. بر روی برچسب صفحهٔ این سرود عنوان "سلام شاه با سلامتی، ارکس شاهی به فرمان مسیو لومر ژنرال" حک شده‌است که نت این سرود در آرشیو ملی فرانسه موجود است.موسیو لومر در ۲۵ دی ۱۲۲۰ در
ملی فرانسه موجود است.موسیو لومر در ۲۵ دی ۱۲۲۰ در ایری-سو-لا-لیس شمال فرانسه متولد گردید و در ۴ اسفند ۱۲۸۵ در تهران دیده از جهان فروبست. آرامگاه او در گورستان دولاب قرار دارد. در سال ۱۳۹۴، مهران پورمندان، مستندی ۵۲ دقیقه‌ای راجع‌به زندگی لومر با عنوان «یک موسیقی دان در دربار قاجار» را کارگردانی کرد. منابع. سپنتا، ساسان، تاریخ ضبط موسیقی در ایران، فصل ضبط صفحه‌های ایران، انتشارات ماهور، تهران، ۱۳۷۷ خالقی، روح‌الله، سرگذشت موسیقی ایران، انتشارات صفی‌علی‌شاه، ۱۳۸۰
مناطق خشک الکلی به بخش، شهر، یا منطقه‌ای در آمریکا گویند که دارای قوانین منع فروش یا مصرف عمومی مشروبات الکلی به‌طور کامل یا جزئی است. در مناطق «خشک»، به جهت ضررهای اجتماعی و فردی، فروش مشروبات الکلی ممنوع است، در صورتیکه در مناطق «نیمه خشک» قوانین به‌طور جزئی موجودند. به‌طور مثال در مناطق نیمه خشک نمی‌توان با محفظهٔ حاوی مشروب الکلی به‌طور روباز در خیابان و اماکن عمومی به صرف مشروب پرداخت، اما فروش آن آزاد است. در مناطق خشک با اینکه فروش مشروبات الکلی ممنوع است، مصرف آن در داخل محیط خانه آزاد است. تقریباً
است، مصرف آن در داخل محیط خانه آزاد است. تقریباً ۱۰ درصد خاک ایالات متحده منطقه خشک محسوب می‌شود و ۱۸ میلیون نفر از جمعیت ایالات متحده در منطقه خشک زندگی می‌کنند. پیشینه. در سال ۱۹۳۳ اصلاحیه‌ای به کنگره ایالات متحده ارائه گردید که به موجب آن قوانین منع فروش الکل در سرتاسر کشور لغو گردید. اما این قانون فدرال که به "اصلاحیه بیست و یکم" مشهور شد، با این حال بایستی توسط دستگاه‌های قانون‌گذاری ایالتی و شهرها نیز به تصویب می‌رسید. بسیاری از ایالات همگام با اصلاحیه بیست و یکم اقدام به لغو قوانین منع فروش مشروبات
بیست و یکم اقدام به لغو قوانین منع فروش مشروبات الکلی نمودند. اما معدودی از این نواحی این قوانین را لغو نکرده و کماکان «خشک» باقی ماندند.
سیروز یا تشمع کبدی به التهاب شدید کبد گویند. سیروز یا زخمی‌شدگی کبد یک بیماری مزمن و پیش‌روندهٔ کبد است که در آن بافت سالم کبد به‌تدریج آسیب می‌بیند و با بافت زخمی (فیبروزی) جایگزین می‌شود. این فرایند باعث می‌شود عملکرد طبیعی کبد مختل شود. کبد، که یکی از مهم‌ترین اندام‌های بدن برای تصفیهٔ خون، تولید صفرا، تنظیم قند خون و بسیاری دیگر از کارکردهای حیاتی است، در اثر سیروز نمی‌تواند وظایف خود را به‌خوبی انجام دهد. این بیماری معمولاً در نتیجهٔ آسیب‌های طولانی‌مدت به کبد ایجاد می‌شود؛ مثلاً در اثر مصرف زیاد الکل،
به کبد ایجاد می‌شود؛ مثلاً در اثر مصرف زیاد الکل، عفونت‌های مزمن مانند هپاتیت بی یا سی، یا تجمع چربی در کبد که به آن کبد چرب غیرالکلی می‌گویند. در مراحل اولیه ممکن است علائمی نداشته باشد، اما با پیشرفت بیماری، نشانه‌هایی مانند خستگی، زردی پوست و چشم، شکم‌برآمدگی (در اثر تجمع مایع)، خون‌ریزی آسان و گیجی ممکن است ظاهر شوند. اگر سیروز درمان نشود، می‌تواند به عوارض جدی مانند نارسایی کامل کبد یا سرطان کبد منجر شود. تشخیص زودهنگام و کنترل علت زمینه‌ای می‌تواند سرعت پیشرفت بیماری را کاهش دهد. سیروز از نظر
سرعت پیشرفت بیماری را کاهش دهد. سیروز از نظر پاتولوژی خصوصیّات معینی دارد که با طیفی از تظاهرات بالینی مشخّص همراه است. پارانشیم کبد یک ضایعهٔ مزمن غیرقابل برگشت را نشان می‌دهد. این ضایعات ناشی از بافت‌مردگی یاخته‌های کبدی، کلاپس شبکه حمایتی رتیکولی و متعاقباً رسوب بافت همبند، تغییر شکل بستر عروقی و بازسازی ندولی پارانشیم باقی‌مانده کبد هستند. این روند پاتولوژیک یک مسیر نهایی شایع در انواع بسیاری از آسیبهای کبدی مزمن می‌باشد. از دلایل عمده سیروز الکلیسم، بیماری هپاتیت C و سیروز صفراوی است. بیماران سیروتیک
هپاتیت C و سیروز صفراوی است. بیماران سیروتیک همواره با خطر تخریب کامل کبد خود مواجه هستند. سیروز ممکن است با نارسایی کبدی، واریس عروق مری، انسفالوپاتی کبدی، هایپرتانسیون سیاهرگ باب، آسیت و پریتونیت باکتریال همراه باشد. درمان در موارد پیشرفته با پیوند کبد است. بعد از پیوند کبد موفق هم امکان سیروز وجود دارد درحالیکه مشاهده شده است به دلیل نداشتن علم و عدم آگاهی ، این اتفاق را به ناموفق بودن پیوند مربوط میدانند. جستارهای وابسته. سیروز کبدی
رَزَم‌ناو پوتمکین (به روسی: Броненосец Потёмкин، تلفظ:" بـِرُنِنُسِـتْس پوتمکین") نام فیلمی به کارگردانی سرگئی آیزنشتاین و ساخته شده به سال ۱۹۲۵ است. تاریخچه. نام این رزم ناو به افتخار گریگوری الکساندروویچ پوتمکین، یک چهرهٔ نظامی قرن ۱۸ روسیه گذارده شده بود. خلاصهٔ داستان. موضوع فیلم شورش ملوانان رزم‌ناو پوتمکین در سال ۱۹۰۵ علیه افسران تزار مافوق خود در جریان انقلاب ۱۹۰۵ روسیه و همراهی مردمان با آن‌ها می‌باشد. فیلم از پنج فصل (اپیزود) تشکیل شده‌است: «مردان و حشره‌ها» که مقاومت ملوانان به علت این‌که به آن‌ها
حشره‌ها» که مقاومت ملوانان به علت این‌که به آن‌ها گوشت فاسد داده می‌شود را نشان می‌دهد. «نمایش در بندر» شورش ملوانان و کشته شدن رهبرشان واکولینچوک را به نمایش می‌گذارد. «مردی مرده برای عدالت فریاد می‌زند.» جنازهٔ واکولینچوک توسط مردم ادسا تشییع می‌شود. «پلکان اودسا» که سربازان تزاری مردم اودسا را قتل‌عام می‌کنند. «تسلیم سربازان» سربازان به شورشیان می‌پیوندند. تولید. فیلم "پاتمکین" درامی از کنش جمعی با یک قهرمان گروهی است و به‌طور کامل با بازیگران غیرحرفه‌ای و در پس‌زمینه‌هایی واقع‌گرایانه فیلم‌برداری شده
و در پس‌زمینه‌هایی واقع‌گرایانه فیلم‌برداری شده است. "آیزنشتاین" بعدها درباره‌ی ظاهر مستندگونه‌ی فیلم نوشت: «"پاتمکین" شبیه یک گزارش خبری یا فیلم مستند از یک رویداد به نظر می‌رسد، اما در حقیقت به‌عنوان یک درام عمل می‌کند.» در واقع، برخلاف فیلم قبلی او، اعتصاب (1925) که ساختاری نسبتاً نامنظم داشت، "پاتمکین" به پنج پرده یا حرکت تقسیم شده است که تقارن ساختاری آن تقریباً بی‌نقص است. سکانس پلکان اودسا. این فیلم فصلی معروف به نام «پلکان ادسا» دارد. این فصل مورد تقدیر یکی از معدود فصل‌هایی است که به صورت مجزا
تقدیر یکی از معدود فصل‌هایی است که به صورت مجزا مورد تکریم منتقدان و دوستداران سینما قرار گرفته‌است. در این فصل که به پله‌های پریمورسکی یا پلکان پوتیومکین نیز مشهور است، سربازان کازاک روسی با تونیک‌های تابستانی خود صفی ماشین‌وار و هماهنگ تشکیل می‌دهند و به مردم عادی اودسا شلیک می‌کنند که در میان آن‌ها یک پسر جوان نیز دیده می‌شود. در انتهای این فصل یک مادر که بچه‌ای را در یک کالسکه حمل می‌کند نیز مورد اصابت گلوله قرار می‌گیرد و وی کالسکهٔ بچه را به میان جمعیت فراری که از پله‌ها پایین می‌روند هل می‌دهد.
جمعیت فراری که از پله‌ها پایین می‌روند هل می‌دهد. فیلم‌های زیادی به این فیلم و فصل پلکان ادسا ادای دین کرده‌اند. از این جمله‌اند: تسخیرناپذیران اثر برایان دی پالما، اثر جرج لوکاس. نکتهٔ آخر اینکه تمام وقایعی که روی پلکان‌های اودسا اتفاق می‌افتند، به احتمال زیاد زاییدهٔ تخیل قوی آیزنشتاین می‌باشند. تئوری مونتاژ. هرچند آیزنشتاین این فیلم را به عنوان یک تبلیغ (پروپاگاندا) انقلابی ساخته بود، ولی در حقیقت این فیلم وسیله‌ای شد تا وی تئوری مونتاژ خود را به بوتهٔ آزمایش بگذارد. وی یکی از چند درس خواندهٔ مکتب
آزمایش بگذارد. وی یکی از چند درس خواندهٔ مکتب کولشوف بود که می‌خواست تئوری مونتاژ را امتحان کند. این تئوری به‌طور خلاصه بیان می‌کند که چگونه می‌توان با استفاده از عناصری ساده دلسوزی (سمپاتی) مخاطب را به دست آورد و بتوان کاری کرد که وی با یک گروه مشخص از طرفین فیلم (دراینجا ملوانان شورشی) همذات پنداری کند و از گروه دیگر (کازاک های تزاری) متنفر باشد. بهترین مثال‌ها برای این تئوری در فصل پلکان ادسا در فیلم رزم‌ناو پوتمکین، آورده شده‌اند. برای مثال در صحنه‌ای که سربازان به بالای پلکان می‌رسند و صفوف منظم آن‌ها
سربازان به بالای پلکان می‌رسند و صفوف منظم آن‌ها که بوسیلهٔ سایه‌هایشان قطع گردیده‌است، تداعی‌کنندهٔ شکل اریبی پلکان نیز هست. توضیح. تلفظ پوتمکین صحیح است و پرنس الکساندر پوتمکین در انگلیسی بدین صورت (Alexander Potemkin Russian nobleman) و به روسی ( الکساندروویچ گریگوری پوتمکین )(Потёмкин, Григорий Александрович) - - - - منابع. Wikipedia contributors, "The Battleship Potemkin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Battleship_Potemkin&amp;oldid=189383713 (accessed
(accessed February 6, 2008). کتاب درک فیلم اثر آلن کیسبی یر، ترجمهٔ بهمن طاهری، چاپ دوم؛ بهمن ۸۶
الکلیسم یا مِی‌بارگی عبارت است از هر نوع مصرف بیش از اندازهٔ الکل که منجر به آسیب شدید به سلامت جسم یا روان فرد شود. بر سر مفهوم الکلیسم اختلاف وجود دارد از این رو نشانه‌هایی که از سوی اکثریت پذیرفته شده‌است در رده‌های اختلال استفاده از الکل (دی‌اس‌ام-۵) و اعتیاد به الکل (آی‌سی‌دی-۱۱) جای می‌گیرد که هر یک در منابع مربوط به خود به‌طور کامل توضیح داده شده‌است. استفادهٔ بیش از اندازه از الکل می‌توان به تمام اندام‌های زنده آسیب برساند اما بیش از همه بر مغز، قلب، کبد، لوزالمعده و دستگاه ایمنی اثر می‌گذارد.
قلب، کبد، لوزالمعده و دستگاه ایمنی اثر می‌گذارد. الکلیسم می‌تواند منجر به بیماری روانی، هذیان خمری، اِشکال در حافظهٔ نزدیک، ایراد در پاسخ دستگاه ایمنی، تپش قلب نامنظم، سیروز کبد و افزایش خطر ابتلا به سرطان شود. نوشیدن الکل در دوران بارداری می‌تواند باعث ناهنجاری‌های جنینی ناشی از الکل شود. زنان معمولاً نسبت به مردان در برابر آثار مخرب الکل آسیب پذیرتر هستند، این می‌تواند به دلیل وزن کمتر، توان کمتر در سوخت و ساز الکل و نسبت چربی بالاتر در بدن باشد. در دستهٔ کوچکی از افراد، مصرف طولانی مدت، شدید و نادرست
کوچکی از افراد، مصرف طولانی مدت، شدید و نادرست الکل منجر به آسیب به توانایی شناخت و درک فرد و زوال عقل می‌شود. محیط و ارث دو عامل در ایجاد تمایل در افراد به مصرف نادرست الکل است. اما استرس و اختلالات مربوط به آن مانند دلشوره، فاکتور کلیدی در تمایل به الکلی شدن است چون مصرف الکل به صورت زودگذر می‌تواند احساس ناراحتی را کاهش دهد. عوامل محیطی از جمله فرهنگ و اجتماع، سطح استرس فرد، میزان دسترسی به الکل و ارزان بودن آن همگی می‌تواند ریسک تمایل به مصرف نادرست الکل را بالا ببرد. از دیدگاه پزشکی، الکلیسم به‌طور
را بالا ببرد. از دیدگاه پزشکی، الکلیسم به‌طور همزمان یک بیماری جسمی و روحی در نظر گرفته می‌شود. از این رو معمولاً برای تشخیص بیماری نخست به فرد یک پرسشنامه داده می‌شود تا به آنها پاسخ دهد و پس از آن برای تأیید داده‌ها و تشخیص نهایی، اطلاعات و آزمایش‌های بعدی صورت می‌گیرد. برای پیشگیری از گسترش الکلیسم در جامعه‌ها تلاش شده تا سطح استرس افراد پایین آورده شود، فروش الکل متعادل تر و محدودتر شده (بخصوص به افراد جوانتر از سن قانونی)، بر روی الکل مالیات گذاشته شده تا قیمت آن بالاتر رود و آموزش در زمینهٔ مصرف درست
تا قیمت آن بالاتر رود و آموزش در زمینهٔ مصرف درست الکل بیشتر شده‌است. به دلیل مشکلاتی که ترک الکل می‌تواند برای فرد ایجاد کند، فرایند کنار گذاشتن این عادت باید با دقت بالا صورت گیرد؛ از این رو چندین شکل برای درمان الکلیسم پیشنهاد شده‌است. در یک روش استفاده از داروهای بنزودیازپین مانند دیازپام پیشنهاد شده‌است. البته همهٔ پزشکان چنین درمانی را نمی‌پسندند. همچنین ممکن است داروهایی مانند آکامپروسات، نالتروکسان و دی‌سولفیرام هم توصیه شوند تا فرد کمتر به نوشیدن روی بیاورد. بیماری‌های روانی و اعتیاد به دیگر مواد
بیاورد. بیماری‌های روانی و اعتیاد به دیگر مواد می‌تواند فرایند ترک الکل را بسیار پیچیده کند. از این رو روش‌های درمان گروهی و گروه‌های حمایت از بیماران الکلی تشکیل شده‌اند تا مانع از بازگشت فرد به الکل شوند. برای نمونه می‌توان به گروه الکلی‌های گمنام اشاره کرد که در این زمینه بسیار فعال اند. بر پایهٔ برآورد سازمان جهانی بهداشت از سال ۲۰۱۶ نزدیک به ۳۸۰ میلیون الکلی در جهان شناسایی شده‌است. همچنین از سال ۲۰۱۵ نزدیک به ۱۷ میلیون الکلی در آمریکا شناسایی شده‌اند که ۷ درصد بزرگسالان را شامل می‌شود همچنین ۷۰۰ هزار
۷ درصد بزرگسالان را شامل می‌شود همچنین ۷۰۰ هزار تن از میان‌ها افراد ۱۲ تا ۱۷ سال اند. الکلیسم بیشتر در میان مردان و جوانان دیده می‌شود. از نظر جغرافیایی کمتر از همه در آفریقا (۱٫۱ درصد از جمعیت) و بیشتر در اروپای شرقی (۱۱ درصد از جمعیت) را تشکیل می‌دهد. الکلیسم به تنهایی باعث مرگ ۱۳۹۰۰۰ تن در سال ۲۰۱۳ شد که نسبت به سال ۱۹۹۰ با ۱۱۲۰۰۰ مرگ، تعداد مرگ و میرهای بیشتری را شامل می‌شود. برآورد می‌شود در مجموع ۳٫۳ میلیون مرگ (۵٫۹ درصد از کل آمار مرگ و میر) ناشی از الکل باشد. الکلیسم امید به زندگی افراد را نزدیک به
باشد. الکلیسم امید به زندگی افراد را نزدیک به ۱۰ سال کوتاه‌تر می‌کند. در سال ۱۹۷۹ سازمان جهانی بهداشت استفاده از واژهٔ الکلیسم را منع کرد چون به نظر معنی دقیقی را ارائه نمی‌کند و بیان داشت که استفاده از "سندرم وابستگی به الکل" مناسب تر است. نشانه‌ها. ریسک وابستگی به الکل در رده‌های پایین نوشیدن آغاز می‌شود این ریسک با حجم الکل نوشیده یا الگوی دفعات نوشیدن زیاد که منجر به مستی کامل می‌شود ارتباط مستقیم دارد هرچه تعداد "مست کردن‌های مقطعی" بیشتر باشد خطر وابستگی نیز بیشتر است. مصرف نادرست در بلندمدت. از جمله