payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نخست وزیر وقت ایران، نقش داشت و در این جریان، به همراه مهدی عراقی، در ۲۸ بهمن ۱۳۴۳ خورشیدی، دستگیر و به ۱۰ سال حبس با اعمال شاقه محکوم شد. احمد شهاب، در خرداد ۱۳۸۶ خورشیدی، در سن ۸۸ سالگی، پس از گذراندن یک دورهٔ طولانی بیماری درگذشت. کتاب زندگی وی توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده‌است.
میدان میشان یا دشت میشان یکی از دشت‌های کوهستان الوند است. این میدان در مسیر اصلی صعود به قلهٔ الوند قرار دارد و وسعت آن حدود یک هکتار و ارتفاع آن از سطح دریا ۲۷۰۰ متر است. در قدیم عشایری که دورهٔ ییلاق خود را در دامنهٔ شمالی الوند می‌گذراندند، در میدان میشان که دارای آب‌های روان، چمن زار و مناظر زیبای طبیعی است، چادر می‌زدند. در کوهستان الوند علاوه بر قلل مرتفع و شیب‌دار، دشت‌های کوچکی وجود دارد؛ که سطح آن‌ها از چمن‌زار پوشیده شده و چشمه‌های بسیار در آن‌ها جریان دارد. با توجه به این که این دشت‌ها نسبتاً
جریان دارد. با توجه به این که این دشت‌ها نسبتاً مسطح هستند، به صورت جایگاهی مناسبی برای استراحت و اتراق کوهنوردان مورد استفاده قرار می‌گیرند. مهم‌ترین این دشتک‌ها عبارتند از: میدان میشان و تخت نادر، چمن شاه‌نظر و تخت رستم. مسیر دسترسی به میدان میشان. در شهر همدان از میدان امام (میدان مرکزی شهر) وارد خیابان مهدیه شده و از آنجا به سمت دانشگاه بوعلی سینا همدان بروید. بعد از عبور از چهار راه دانشگاه به سمت میدان قائم حرکت کنید و پس از رسیدن به میدان قائم به سمت راست بروید. بالاتر به یک دو راهی می‌رسید که یکی
راست بروید. بالاتر به یک دو راهی می‌رسید که یکی به سمت عباس‌آباد و دیگری به سمت کتیبهٔ باستانی گنجنامه می‌رود. مسیر گنجنامه را ادامه دهید. چند متر قبل از پیاده راهی که به سمت گنجنامه می‌رود ورودی مسیر کوهپیمایی را در سمت راست خود خواهید دید. همچنین برای رسیدن به این منطقه زیبا، می توان از تله کابین گنجنامه استفاده نمود.
فراغول ، در میان ستارگان از همه درخشان‌تر است. درخشش این نوع از ستاره‌ها چندصدهزار برابر خورشید است. برقراری ارتباط میان گروه‌های ستارگان. بررسی فراغول‌ها علاوه بر آن‌که دانش ما را دربارهٔ مسیر زندگی ستاره‌ها گسترش می‌دهد میان سه گروهِ به‌ ظاهر متمایز ستاره‌ها هم ارتباط برقرار می‌کند. این سه گروه عبارتند از: ستاره‌های ولف رایت، ستارگان متغیر آبی درخشان و فراغول‌های سرد. برخی از تفاوت‌های این ستارگان ناشی از اختلاف جرم آنهاست. سایر تفاوت‌ها از آنجا ناشی می‌شوند که ما ستاره‌ها را در مراحل گوناگون سیر تحوّلشان
که ما ستاره‌ها را در مراحل گوناگون سیر تحوّلشان می‌بینیم. تعداد فراغول‌ها. تعداد فراغول‌ها در کهکشان راه شیری چندان زیاد نیست. بیشتر ستاره‌های کهکشان راه شیری کوتوله‌های قرمز کوچک و سرد هستند. در این کهکشان حدود ده درصد از ستاره‌ها شبیه خورشیدند. کمتر از یک‌میلیونیم آن‌ها ابرغول و بازهم کمتر از آن فراغول هستند. از آن‌جایی‌ که در تلسکوپ‌های نوری، فراغول‌ها همانند سایر ستاره‌ها دیده می‌شوند، کلید شناسایی آن‌ها طیفشان است. آشناترین فراغول‌ها. اگر چه همهٔ ستارگان فراغول کهکشان راه شیری بسیار دورند و انگشت‌شمار
فراغول کهکشان راه شیری بسیار دورند و انگشت‌شمار هم هستند، امّا این ستاره‌ها آن‌چنان درخشانند که حتّی با چشم غیرمسلّح هم می‌توان برخی از آن‌ها را مشاهده کرد؛ مثلاً اگر با دوربین شکاری، ستارهٔ نارسنگ را نگاه کنید، رنگ سرخ آن به‌راحتی قابل تشخیص است. این ستاره یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های شناخته‌شده است، به‌طوری‌که اگر به‌جای خورشید قرار گیرد، لبه‌هایش به مدار کیوان می‌رسد. رو ذات‌الکرسی و اچ‌آر ۸۷۵۲. دو فراغول در نزدیکی مو قیفاووس در غرب ذات‌الکرسی وجود دارند: رو ذات الکرسی و اچ آر۸۷۵۲. این دو فراغول، از مو
رو ذات الکرسی و اچ آر۸۷۵۲. این دو فراغول، از مو قیفاووس داغ‌تر و درخشان‌ترند و در رده‌های طیفی F و G قرار می‌گیرند. درخشان‌ترین فراغول‌های کهکشان راه شیری. دجاجه OB۲#۱۲. در کهکشان راه شیری ستارهٔ دجاجه OB۲#۱۲ فراغولی است با کمترین قدر مطلق شناخته شده یعنی در حدود ۱۰- در آسمان نیم کره شمالی. اتا شاه تخته. درخشان‌ترین فراغول شناخته شده، در آسمان نیم کره جنوبی و در صورت فلکی کشتی قرار دارد. ستارهٔ اتا شاه‌تخته کاملاً شبیه پی ماکیان به نظر می‌رسد. قدر ظاهری این ستاره در قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ میلادی میان ۲ و ۴
ستاره در قرن ۱۸ و اوایل قرن ۱۹ میلادی میان ۲ و ۴ بود. سپس در حدود سال ۱۲۱۹/۱۸۴۰ درخشانتر شد و تا سال ۱۲۲۷/۱۸۴۸ به قدر ۱- رسید. بعد از آن، روشناییش به شدّت افت کرد به‌طوری‌که تا سال ۱۲۵۹/۱۸۸۰ آن چنان کم نور شد که دیگر با چشم غیر مسلّح قابل مشاهده نبود. بر اساس طیفی که در سال ۱۲۷۲/۱۸۹۳ از اتا کشتی گرفته شد، این ستاره در آن زمان ابرغولی از ردهٔ F بوده است. سپس قدرش به ۶ رسید و طیف نشری ابرهای گاز و غبار اطراف آن، جایگزین طیف ستاره شد. در حال حاضر فقط تابش فروسرخ ستاره می‌تواند از این گرد و غبارها عبور کند.
ستاره می‌تواند از این گرد و غبارها عبور کند. اتا شاه‌تخته، مجموعه‌ای از چند ستاره. مشاهدات اخیر نشان می‌دهند که اتا شاه تخته در اصل مجموعه‌ای است از چندین ستارهٔ بسیار سنگین. اخترشناسان تخمین می‌زنند که بزرگ‌ترین عضو این مجموعه، با جرم ۱۰۰ جرم خورشید، احتمالاً سنگین‌ترین ستارهٔ کهکشان راه شیری است. کشف متغیرهای آبی درخشان. بررسی فراغول‌ها، تنها به کهکشان راه شیری محدود نمی‌شود. فراغول‌ها آن قدر پرنورند که شناسایی آن‌ها در کهکشان‌های دیگر به آسانی میسّر است. در اوایل دهه ۱۹۵۰/۱۳۳۰ ادوین هابل و آلن ساندیج در
در اوایل دهه ۱۹۵۰/۱۳۳۰ ادوین هابل و آلن ساندیج در کهکشان زن برزنجیر و کهکشان مسیه ۳۳، چندین فراغول با رنگ‌های آبی مایل به سفید کشف کردند که درخشششان تغییر می‌کرد. در بین ستاره‌های درخشان نزدیک‌ترین کهکشان اقماری کهکشان راه شیری به کهکشان راه شیری هم فراغولی متغیّر و درخشان به نام اس ماهی طلایی وجود دارد. هابل و ساندیج معتقد بودند که این فراغول‌ها و همین‌طور اتا کشتی همه از یک نوعند. اخترشناسان اکنون آن‌ها را متغیرهای آبی درخشان می‌نامند. کاهش جرم متغیرهای آبی درخشان. ویژگی مشترکی که میان متغیرهای آبی
آبی درخشان. ویژگی مشترکی که میان متغیرهای آبی درخشان وجود دارد، کاهش جرم غیر عادّی آن‌هاست؛ بادهایی شدید، قسمت اعظم لایه‌های خارجی این ستاره‌ها را راهی فضا می‌کند. وجود یک سحابی در اطراف اتا کشتی، به‌طور غیر مستقیم، دلیلی برای این کاهش جرم است. هم چنین طیف پی ماکیان که متفاوت با طیف هر ستاره قابل مشاهده با چشم غیر مسلّح است، حکایت از این کاهش جرم دارد. پی ماکیان به جای آن که خطوط تاریک جذبی معمولی داشته باشد، خطوط نشری درخشانی دارد که کمی به سوی بخش آبی طیف، جابه‌جا شده‌اند. اتم‌های موجود در پوسته گازی داغ
جابه‌جا شده‌اند. اتم‌های موجود در پوسته گازی داغ اطراف ستاره پس از جذب نور با گسیل دوباره آن، خطوط روشنی را پدید می‌آورند. قسمتی از پوسته که در راستای دید ما قرار دارد و به طرف ما حرکت می‌کند با جذب نور ستاره، در طیف آن خطوط جذبی به وجود می‌آورد. چون این قسمت از پوسته به سمت ما در حال حرکت است، طول موج نور گسیل شده از اتم‌های این ناحیه بر اثر پدیده دوپلر کمی به سمت آبی طیف جابه‌جا می‌شود. به این ترتیب اخترشناسان بر همین پایه هر گاه خطوطی کاملاً مشابه خطوط پی ماکیان مشاهده می‌کنند، نتیجه می‌گیرند که در سطح
ماکیان مشاهده می‌کنند، نتیجه می‌گیرند که در سطح ستاره بادهای شدیدی می‌وزد. سرعت بادهای پی ماکیان چند صد کیلومتر بر ثانیه است. وجود چنین بادهایی سبب می‌شود که جرم ستاره با آهنگی میان چند صدم تا چند هزارم جرم خورشید در هر سال، کم شود. هر چند ممکن است این آهنگ کاهش جرم بسیار کم به نظر برسد، امّا میلیاردها برابر مقداری است که خورشید در هر سال از دست می‌دهد. اخترشناسان معتقدند که اتا کشتی در بیش‌ترین فعّالیّتش به مدّت ۲۵ سال، با آهنگی معادل یک دهم جرم خورشید در هر سال، از جرمش کم می‌شد و بدین ترتیب در آن مدّت
هر سال، از جرمش کم می‌شد و بدین ترتیب در آن مدّت میان ۲ و ۳ جرم خورشید از دست داد. فرایند کاهش جرم منحصر به متغیرهای آبی درخشان نمی‌شود؛ در واقع همه فراغول‌ها جرم از دست می‌دهند؛ بنابراین فراغول‌ها دو ویژگی اساسی دارند: کاهش جرم زیاد و درخشندگی شدید. سرگذشت فراغول‌ها. تفاوت‌هایی که فراغول‌ها با هم دارند، به مسیر تحوّلی آن‌ها مربوط می‌شود و آن هم مستقیماً به جرمشان بستگی دارد. نقطهٔ آغاز زندگی ستاره‌ها، رشته اصلی است. جرم ستاره‌ها در این مرحله، در محدوده‌ای میان یک دهم و ۱۰۰ جرم خورشیدی است. هر چه جرم بیشتر
یک دهم و ۱۰۰ جرم خورشیدی است. هر چه جرم بیشتر باشد، جاذبه گرانشی و دمای درونی بیشتر است، و در نتیجه، ستاره درخشانتر خواهد بود. امّا اگر گرانش تنها منبع درخشش ستاره بود، ستاره‌ای مانند خورشید در کم‌تر از چند میلیون سال مرگش فرا می‌رسید. در حقیقت، عمر ستاره‌های رشته اصلی خیلی بیش از این هاست؛ مثلاً عمر ستاره‌ای با جرم خورشید، حدود ۱۰ میلیارد سال است. در مرکز این گونه ستاره‌ها دما به بیش از ۱۰ میلیون درجه کلوین می‌رسد و در چنین دمایی، از به هم پیوستن هسته‌های هیدروژن علاوه بر این که هسته‌های هلیم تشکیل
هیدروژن علاوه بر این که هسته‌های هلیم تشکیل می‌شود، مقادیر زیادی انرژی هم آزاد می‌شود. نخستین جدایی سرنوشت ستارگان. وقتی سوخت هیدروژن در هستهٔ ستاره‌ای مانند خورشید به پایان برسد، هسته تحت اثر گرانشش می‌رمبد. این فشردگی گرانشی، دمای هسته را افزایش می‌دهد و ستاره موقّتاً درخشان تر می‌شود. این افزایش درخشش، لوایای خارجی ستاره را به سمت بیرون می‌راند؛ در نتیجه این لایه‌ها سرد می‌شوند و ستاره که تاکنون از نوع کوتوله بود، به غولی سرخ تبدیل می‌شود. کوتوله‌هایی که جرمشان زیاد است، یعنی جرمی میان ۱۰ و ۴۰ جرم
که جرمشان زیاد است، یعنی جرمی میان ۱۰ و ۴۰ جرم خورشید دارند، در طیّ‌گذار از این مرحله درخشان تر نمی‌شوند؛ بلکه در حالی که درخشششان ثابت است، بزرگ‌تر و سردتر می‌شوند. این ستاره‌ها ابرغول‌های آینده خواهند بود. غول‌ها و ابرغول‌ها. غول‌های سرخ با همجوشی هلیم به کربن، و ابرغول‌ها با فرایندهای گداخت بیش تر، مدّتی به زندگی خود ادامه می‌دهند؛ ولی هلیم سوختی کوتاه مدّت است. از این رو، زندگی غول‌های سرخ دیری نمی‌پاید؛ و امّا ستاره‌های ابرغول؛ منابع تولید درخشش این ستارگان که درخشان تر از غول‌ها هستند، از این هم سریع
که درخشان تر از غول‌ها هستند، از این هم سریع تر مصرف می‌شود. فراغول‌ها. فراغول‌ها هم دقیقاً مانند ابرغول‌ها تحوّل می‌یابند، با این تفاوت که محدودیّتی در این که تا چه حد بزرگ و درخشان شوند، ندارند. در ستاره‌های معمولی میان نیروی گرانش به سمت داخل و فشار گازها به سمت بیرون، همیشه تعادل وجود دارد. امّا در فراغول‌ها، به جای فشار گازها فشار تابشی اهمّیّت دارد. نخستین بار آرتر استانلی ادینگتن، اخترفیزیکدان انگلیسی، متوجّه این موضوع شد. حد ادینگتون مشخّص می‌کند که درخشش هر ستاره پیش از آن که فشار تابشی از فشار
که درخشش هر ستاره پیش از آن که فشار تابشی از فشار گرانشی اش بیشتر شود، حدّاکثر چه قدر می‌تواند باشد. اثبات تجربی حد ادینگتون. هر چند حد ادینگون نتیجهٔ مباحث نظری است، امّا تجربه نیز آن را اثبات کرده است. روبرتا هامفریس و کریس دیویدسن از دانشگاه مینه‌سوتا کشف کردند که ستاره‌هایی با جرمی بیش از ۴۰ جرم خورشیدی، فراغول سرد نمی‌شوند. اعمال حدّ هامفریس دیویدسن. برای آن که ببینید حدّ هامفریس دیویدسن یا حدّ HD چگونه بر مسیر تحوّل ستاره‌ها با جرم‌های متفاوت اثر می‌گذارد، دو ستاره، یکی با ۴۰ جرم خورشید و دیگری با ۶۰
دو ستاره، یکی با ۴۰ جرم خورشید و دیگری با ۶۰ جرم خورشید را در نظر بگیرید. هر دو ستاره در رشته اصلی زندگی خود را آغاز می‌کنند. آن‌ها پس از اتمام سوختشان، به تدریج منبسط و سرد می‌شوند. در این مرحله سیر زندگی این دو ستاره از هم جدا می‌شود و هر کدام، در یک گروه از فراغول‌ها جای می‌گیرند. فراغول‌های سرد. آن یکی که جرمش ۴۰ جرم خورشید بود، زیر حدّ HD باقی می‌ماند و به فراغول سرد تبدیل می‌شود؛ مانند رو ذات الکرسی و HR8752. ستارگان پرجرم تر. متغیرهای آبی درخشان. امّا ستارهٔ دیگر با ۶۰ جرم خورشید، نمی‌تواند یک
امّا ستارهٔ دیگر با ۶۰ جرم خورشید، نمی‌تواند یک فراغول سرد شود. تحوّل آن همچنان که به حدّ HD نزدیک می‌شود، متوقّف می‌ماند. چنین ستاره‌ای تا پیش از آن که به حدّ HD برسد، احتمالاً نیمی از جرم اوّلیّه‌اش را از دست می‌دهد و به یک متغیّر آبی درخشان که ناپایدار است، تبدیل می‌شود. معمولاً بادهای یک متغیّر آبی درخشان، در هر سال در حدود یک صد هزارم جرم خورشید از جرم آن را راهی فضا می‌کند. پی ماکیان چنین ستاره‌ای است که در قسمت پایدار حدّ HD قرار دارد. ولف رایت‌ها. در یک ستارهٔ فوق‌العاده سنگین، بادها تمام لایهٔ
در یک ستارهٔ فوق‌العاده سنگین، بادها تمام لایهٔ هیدروژنی آن را به فضا پرتاب می‌کنند و تنها لایه‌های داخلی ستاره بر جای می‌ماند. در این لایه‌ها، محصولات فرایند گداخت هسته‌ای ستاره در طی میلیون‌ها سال، فراوان وجود دارد. اخترشناسان چنین ستاره‌ای را ولف رایت می‌نامند. این اجرام عجیب هنوز هم به شدّت جرم از دست می‌دهند. در طیف آنان خطوط کربن و نیتروژن زیادی وجود دارد، امّا اصلاً خطّ هیدروژن وجود ندارد. ستارگان ولف رایت هنوز هم در ردهٔ درخشان‌ترین ستاره‌های شناخته شده به‌شمار می‌روند. سرنوشت پایانی فراغول‌ها. یک
شده به‌شمار می‌روند. سرنوشت پایانی فراغول‌ها. یک ستارهٔ رشتهٔ اصلی فوق‌العاده پرجرم، چه به یک فراغول سرد و چه به یک متغیّر آبی درخشان، و بعد هم یک ستارهٔ ولف رایت تبدیل شود، سرنوشت نهایی اش، انفجار ابرنواختری است. در یک لحظه، هستهٔ ستاره می‌رمبد و انرژی ناشی از این رمبش، لایه‌های خارجی آن را در فضا پراکنده می‌کند. این هستهٔ رمبیده حالا احتمالاً ستاره‌ای نوترونی یا حتّا سیاهچاله است؛ و بدین ترتیب زندگی ستاره‌ای که یکی از بزرگ‌ترین و درخشان‌ترین ستاره‌های کهکشان صاحبش بود، اکنون به صورت یکی از کوچک‌ترین و کم
صاحبش بود، اکنون به صورت یکی از کوچک‌ترین و کم نورترین اجرام آن پایان می‌یابد.
گیاهان چمنی. برخلاف غلات، گیاهان چمنی کمتر به منظور تولید دانه و بیشتر جهت تولید علوفه برگی دام‌های اهلی کشت می‌شوند. در نتیجه محصولات بذری این گیاهان نیاز به مدیریتی غیر از چراگاه‌ها یا علوفهٔ خشک می‌داشته و اکثر محصولات بذری در حال حاضر با شرایط بازاریابی از قبل تعیین شده پرورش می‌یابند. برای بعضی از گونه‌ها، ماشین آلات مخصوص برداشت آن‌ها طراحی شده ولی هنوز در مراحل آزمایش هستند. این مسئله خصوصاً در مورد علف‌های چمنی مناطق حاره صدق می‌کند. پیشرفت‌های دیگر امکان استفاده از مواد شیمیایی به سه منظور عمده
امکان استفاده از مواد شیمیایی به سه منظور عمده است: هیچ‌کدام از این موارد به مرحله‌ای از عمل نرسیده‌است که بتواند برای مصارف عمومی توصیه شود، ولی کارهای آزمایشگاهی در حال اجرا است که بتواند ادوات جدیدتر و سودمندتری برای تولیدکنندگان بذر علف‌های چمنی تهیه نماید. اکثر گونه‌های علف‌های چمنی دگرگشن هستند و در نتیجه تغییرات از یک گیاه به گیاه دیگر در داخل یک کولتیوار نسبتاً بالا است؛ بنابراین، بعضی از تأثیرات محیطی یا عملیات مدیریت زراعی ممکن است در تولید بذر از یک نوع گیاه بخصوص مورد توجه باشد، در صورتی که
از یک نوع گیاه بخصوص مورد توجه باشد، در صورتی که برای گیاهان دیگر مورد توجه نباشد. این رابطه به خصوص وقتی وجود دارد که تولید بذر در منطقه‌ای دورتر از جائی که گیاهان والدین کولتیوار انتخاب شده و بذر اولیه اصلاح‌کننده تولید شده‌است انجام شود. در رابطه با روشن شدن این مسئله خصوصاً در آمریکا که بذر علوفه‌ای در غرب کشور تولید می‌شود که آب و هوای مناسب برای تولید بذر دارد کارهای زیادی انجام گرفته‌است. از همین کولتیوارها در ایالات شرقی و در کشورهای دیگر که آب و هوای مناسب‌تری دارند برای چراگاه و علوفهٔ خشک
و هوای مناسب‌تری دارند برای چراگاه و علوفهٔ خشک استفاده می‌شود. به‌طور کلی نتایج آزمایش‌های نشان داده که پرورش دادن بذر برای یک نسل در یک محیط متفاوت تأثیر معنی داری ندارد، کولتیوارها در استقرارشان متفاوت هستند و اطلاعات بیشتری برای توضیح این کلیت مورد نیاز است. در تولید بعضی از بذور علف‌های چمنی آبیاری انجام شده و می‌تواند سودمند باشد. آبیاری این امکان را ایجاد می‌کند که تولید در اراضی دارای رطوبت مناسب برای رسیدن بذر انجام شود. عملکرد بذر به هر حال به دلیل تنش خشکی شدیداً پایین می‌آید. در طی مرحله
به دلیل تنش خشکی شدیداً پایین می‌آید. در طی مرحله استقرار گیاه برای اطمینان از تولید یک گیاه قوی می‌توان آبیاری را انجام داد و گیاه را وادار به تولید پنجه سریع‌تر و فراوان‌تر نمود. تنش رطوبت بعد از این باعث تسریع در ظهور ساقه‌های گل‌دهنده می‌شود و آبیاری بیشتر بعد از گل دادن باعث تولید بذور چاق می‌شود. زمان آبیاری باید با مصرف ازت تلفیق شود به‌طوری‌که مطمئن شویم آبشویی اتفاق نیفتد. پخش نیتروژن می‌تواند در دفعات مکرر و با مقدار کمتر در هر بار مصرف شود. گونه‌هایی وجود دارند که به آبیاری عکس‌العمل نشان
گونه‌هایی وجود دارند که به آبیاری عکس‌العمل نشان نمی‌دهند ولی در این مورد آزمایش‌هایی انجام شده‌است. علف‌های چمنی منطقه معتدله که بیشتر کشت و کار می‌شوند. این گیاهان به آب و هوای معتدله سازگار شده‌اند و شامل گیاهان یک ساله و دو ساله هستند ولی اکثر آن‌ها پایا می‌باشند. انواع دو ساله و پایا برای تغییر از مرحله رویشی به زایشی به بلند شدن روز و درجه حرارت عکس‌العمل نشان می‌دهند. پنجه‌های تولید شده در پاییز بزرگترین نقش را در عملکرد بذر در سال بعدی در این گیاهان دارد. علف چاودار. علف‌های چاودار معمولاً به علف
دارد. علف چاودار. علف‌های چاودار معمولاً به علف چاودار ایتالیایی – کولتیوارهای کوتاه عمر یک ساله یا دو ساله یا دارای عمر کمتر از سه سال – علف چاودارهای پایا که می‌توانند برای چندین سال باقی بمانند تقسیم می‌شوند. ایجاد مرز بین اینها کاملاً مشخص نیست و در عمل دامنهٔ پیوسته‌ای از علف چاودارهای یک ساله دنیای غرب تا علف‌های چاودار پایای چند ساله وجود دارد. چندین هیبرید بین علف چاودار ایتالیایی و علف چاودار پایا وجود دارد که نسبت دادن آن‌ها به یک کولتیوار یا گونه مشخص مشکل است. این وضعیت بعداً با درک این حقیقت
مشخص مشکل است. این وضعیت بعداً با درک این حقیقت که هر دو گروه کولیتوارهای دیپلوئید و تتراپلوئید در دست بهره‌برداری هستند پیچیده‌تر می‌شود. این پیچیدگی‌ها برای پرورش دهندگان بذر خصوصاً در ارتباط با کشت قبلی مزرعه بذری و در رعایت قرنطینه مناسب مشکلات بیشتری را ایجاد می‌کند. معمولاً علف چاودار ایتالیایی از علف چاودار پایا به واسطه داشتن ریشک در پالئای خارجی تشخیص داده می‌شوند. به علاوه محور سنبله معمولاً در علف چاودار ایتالیائی حالت تخت داشته و در علف چاودار پایا به صورت تخم مرغی است. ساقه‌های علف چاودار
پایا به صورت تخم مرغی است. ساقه‌های علف چاودار ایتالیایی گرد است ولی ساقه‌ها در علف چاودار پایا پهن است. گوشک‌ها در نوع ایتالیائی بارزتر هستند. کولتیوارهای ایتالیایی که دارای عمر کوتاهی بوده – وقتی که در اروپای شمالی در اول بهار کشت شوند – در همان سال کشت، تولید بذر می‌کند. آزمایش فلوئورسنت نیز برای تشخیص کولتیوارهای زودرس به کار می‌رود. بذور در شرایط تاریکی بدون صفحهٔ فلوئورسنت جوانه می‌زنند و سپس گیاهان جوان در نور ماوراء بنفش (UV) آزمایش می‌شوند؛ کولتیوارهایی که گیاهچه‌هایشان دارای نسبت بالای فلوئورسنت
که گیاهچه‌هایشان دارای نسبت بالای فلوئورسنت باشند و نور مهتابی را پس دهند آن‌هایی هستند که کمتر پایا هستند. البته، این همبستگی مطلق نیست و بعضی از کولتیوارهای پایا نیز دارای نسبت زیادی از گیاهان فلوئورسنت هستند. هیبریدهای بین علف چاودار ایتالیایی و پایا ممکن است بسته به فشار جهت انتخاب صفات که از طرف اصلاح‌کننده اعمال شود؛ خصوصیات یکی از گونه‌ها را بیشتر یا کمتر دارا باشند. کولتیوارهایی که تتراپلوئید هستند، معمولاً اندازهٔ بذرشان تقریباً دو برابر کولتیوارهای دیپلوئید می‌باشد. محتوی رطوبت گیاه در مجموع ۱ تا
دیپلوئید می‌باشد. محتوی رطوبت گیاه در مجموع ۱ تا ۲ درصد بالاتر است، لذا خشک کردن آهسته‌تر صورت می‌گیرد. بعضی تتراپلوئیدها نسبت به دیپلوئیدهای هم ردیف عمر کمتری دارند ولی کولتیوارهای تترایکلوئید جدیدتر از این نظر، پیشرفت زیادی کرده‌اند. علف چاودار ایتالیایی طبقه‌بندی کولتیوارها بذر دادن در سال کشت یکساله در دشت‌های غرب، دو ساله (ایتالیایی) پلوئیدی دیپلوئید، تتراپلوئید ویژگی‌های اصلی در شناسایی کولتیوارها: زمان به گل رفتن گیاه زود، دیر شکل رشد گیاه (در زمان ظهور گل) مستقیم، مایل در ازای برگ پرچمی (در زامن
ظهور گل) مستقیم، مایل در ازای برگ پرچمی (در زامن گلدهی) کوتاه، بلند پهنای برگ پرچمی (در زمان گلدهی) باریک، پهن طول ساقه، شامل گل آذین کامل کوتاه، بلند فقط یک بار بذرگیری از مزرعه بذری چاودار ایتالیایی انجام می‌شود، و محصول دوم معمولاً کاهش زیادی در عملکرد دارد و کنترل رشد گیاهان خودرو که بذرشان ریزش کرده غیرممکن است. و نتیجتاً نگهداری خلوص کولتیوار را مشکل می‌کند. علف چاودار ایتالیایی دگرگشن بوده و گرده‌ها توسط باد پخش می‌گردند. برای قرنطینه مناسب علف چاودار ایتالیایی و پایا می‌بایست آزمایش شود که آیا از
ایتالیایی و پایا می‌بایست آزمایش شود که آیا از یک گونه هستند یا نه. برنامه‌های بذور روغنی و علوفه ای(OECD 1977 OECD) برای مزارع کوچک (۲ هکتار و کمتر) ۲۰۰ متر و برای مزارع بزرگتر در تولید بذر در نسل‌های بعدی ۱۰۰ متر قرنطینه را لازم دانسته است. وقتی در نظر است بذر تولید شده برای محصولات علوفه‌ای یا مصارف دیگر کشت بشود این فاصله به ۱۰۰ تا ۵۰ متر کاهش می‌یابد. کولتیوارهای دیپلوئید و تتراپلوئید با یکدیگر تلافی نمی‌کنند، ولی گرده از یک گروه ممکن است باعث عدم باروری گشته و عملکرد را کاهش دهد؛ بنابراین یک قرنطینهٔ
گشته و عملکرد را کاهش دهد؛ بنابراین یک قرنطینهٔ ۵۰ متری گروه‌های دیپلوئید و تتراپلوئید توصیه می‌شود. اکثر علف‌های چمنی می‌توانند در زمین باقی بمانند و برای کشت محصول بذری علف چاودار ایتالیایی توصیه می‌شود که حداقل دو سال قبل از آن اقدام به کاشت علف‌های چمنی با بذر هم اندازه علف چاودار نشده باشد. در بعضی از طرح‌های گواهی بذر دورهٔ سه یا چهار سال توصیه شده. استفاده از بعضی برگ ریزها مثل پاراکوات برای از بین بردن علف‌های چمنی تثبیت شده می‌تواند روشی برای کوتاه‌تر کردن طول مدت بین کشت محصول‌های بذری باشد.
کردن طول مدت بین کشت محصول‌های بذری باشد. به‌طور کلی محصولات بهاره مثل غلات یا محصولات ریشه‌ای برای تهیهٔ یک مزرعه تمیز بهتر از محصولاتی هستند که در پاییز کشت می‌شوند. کشت محصولات پاییزه باعث ازدیاد بقایای گیاهان چمنی خودرو و علف‌های هرز چمنی می‌شود. علفهای هرز چمنی مشکل‌ترین علف‌های هرز جهت کنترل می‌باشند؛ و جدا کردن بذور آن‌ها بعد از برداشت از علف چاودار نیز مشکل می‌باشد. این گیاهان چمنی شامل یولاف‌های وحشی علف سیاه، مرغ پوآی چمنی یک ساله، علف یونجه زار خشن، انواع بروموس و چمن دارنل می‌باشند. علف‌های هرز
انواع بروموس و چمن دارنل می‌باشند. علف‌های هرز چمنی باید در بستر بذر کنترل شوند. گلیفوسایت می‌تواند در محصول قبلی غلات مصرف شده و بسیاری از علف‌های هرز پهن برگ و باریک برگ را کنترل کند. در داخل کلش مزارع یا به عنوان یک علف کش قبل از کشت پاراکوت نیز می‌تواند مؤثر باشد. بعد از تثبیت، اتیوفومسات نیز می‌تواند بسیاری از علف‌های هرز گرامینه و غلات، ناخواسته خودرو، گندمک و شیر پنیر را کنترل کند. این کار باید در آخر پاییز تا اوایل زمستان (از اواسط مهر تا اوایل دی ماه در انگلستان) وقتی خاک مرطوب باشد انجام شد. در
ماه در انگلستان) وقتی خاک مرطوب باشد انجام شد. در این مرحله مزرعهٔ بذری علف چاودار باید رشد خوبی داشته و حداقل ۲ تا ۳ برگ در گیاه داشته باشد. علف‌های هرز پهن برگ باید توسط استفاده از علف کش‌های مناسب مثل MCPA , 2,4-D، مکوپروپ، ایوکسینیل و بروموکسینیل کنترل شوند. این علف کش‌ها در صورتی که گیاه علف چاودار در پاییز حداقل در مرحله ۳ تا ۴ برگه باشد، بی‌خطر هستند. همچنین می‌توان این علف کش‌ها را در بهار چهار هفته قبل از ظهور گل آذین مصرف کرد. اگر علف کش‌ها در زمان نامناسب مصرف شوند می‌توانند باعث عقیمی و در
زمان نامناسب مصرف شوند می‌توانند باعث عقیمی و در نتیجه کاهش عملکرد گردند. محصولات بذری ترجیحاً باید در ردیف ای نزدیک به هم کاشته شوند (فاصله بین ردیف ۱۰ سانتیمتر و حداکثر ۲۰ سانتیمتر) در مناطق مرطوب تر ممکن است بذر را به‌طور سراسری پخش کرد؛ ولی به‌طور کلی به دلیل این که بذر در عمق دلخواه قرار نمی‌گیرد توصیه نمی‌شود. محصول بذری علف چاودار ایتالیایی ممکن است به صورت مخلوط زیر یک محصول غله دیگر در بهار کشت شود یا بدون محصول پوششی در پاییز کشت شود. کشت پاییزه می‌تواند در حدود دهم شهریور ماه انجام شود و باید در
در حدود دهم شهریور ماه انجام شود و باید در شرایط اروپای شمالی در اواخر شهریور ماه کشت آن کامل شده باشد. برای کولتیوارهای دیپلوئید، مقدار ۱۲ کیلوگرم در هکتار بذر مناسب است، ولی اگر شرایط بستر بذر مطلوب نباشد این مقدار به ۱۶ کیلوگرم در هکتار افزایش می‌یابد. برای کولتیوارهای تتراپلوئید این مقادیر به ترتیب ۱۶ و ۲۲ کیلوگرم می‌باشند، وقتی که بذر به صورت سراسری پخش می‌گردد میزان بذر بیشتری باید به کار برد. در بین عناصر غذایی عمده کلسیم و فسفر و پتاسیم مهم‌تر بوده و مقادیر مورد نیاز تقریباً مشابه با گندم است با
و مقادیر مورد نیاز تقریباً مشابه با گندم است با این تفاوت که مقدار پتاسیم مورد نیاز کمی بیشتر است. مقدار اسیدیته خاک باید بالاتر از ۵ بوده و ترجیحاً حدود ۶مناسب می‌باشد. به کار بردن ۴۵ تا ۵۰ کیلوگرم در هکتار فسفر و ۵۰ تا ۶۰ کیلوگرم در هکتار پتاسیم در اکثر خاک‌های حاصلخیز قابل توصیه است. ازت برای تحریک رشد در زمان‌های بحرانی در صورت نیاز به کار برده می‌شود. وقتی که محصول به عنوان کشت همراه یا در پاییز در شرایط سخت به‌طور مستقیم در زمین کشت می‌شود. مقدار ۲۰ تا ۵۰ کیلوگرم ازت به صورت سرک در پاییز باعث تسریع
تا ۵۰ کیلوگرم ازت به صورت سرک در پاییز باعث تسریع رشد می‌گردد، خصوصاً اگر محصول بخواهد مورد چرا واقع شود. هدف تحریک پنجه زنی و استقرار یک پوشش خوب برای تولید بذر می‌باشد. در بهار بسته به شرایط مزرعه، افزایش ۱۰۰ تا ۱۷۵ کیلوگرم ازت مورد نیاز خواهد بود. در شرایط مرطوب تر ازت کمتری جهت کاهش خطر و رس کردن محصول توصیه می‌شود و کل ازت مصرفی در بهار نباید از ۱۲۵ کیلوگرم در هکتار تجاوز نماید. اولین بار مصرف باید در اواخر اسفند انجام گیرد و بعضی از محققین پیشنهاد می‌کنند همین یک بار باقی‌مانده را پس از برگ چینی
می‌کنند همین یک بار باقی‌مانده را پس از برگ چینی توصیه می‌کنند. چرای پاییزه در سال استقرار گیاه مؤثر بوده و باعث می‌گردد که اندام‌های رشد یافتهٔ اضافی را قبل از زمستان از مزرعه خارج سازد. ممکن است بدون چیدن بهاره برگ‌ها از علف چاودار ایتالیایی بذرگیری نمود، ولی این کار دو عیب دارد. قبل از گرده افشانی ممکن است خوابیدگی اتفاق افتد که منجر به کاهش دانه بندی شده و رشد رویشی به مقدار بیش از حد می‌رسد. برگ چینی این دو عیب را منتفی نموده و امتیازات دیگری نیز دارد که چرا دادن یا سیلو کردن تأمین درآمد کرده و مقداری
چرا دادن یا سیلو کردن تأمین درآمد کرده و مقداری از هزینه تولید محصول بذری را جبران می‌کند. البته، چیدن برگ‌ها می‌بایست دقیقاً در زمان مناسب خود انجام شود در غیر این صورت باعث کاهش عملکرد بذر خواهد شد. چرا دادن یا بریدن آن و تهیهٔ یک سیلوی زود ممکن است ولی در هر یک از موارد در انگلستان از اواخر فروردین و در مواقعی قبل از نیمه اردیبهشت مزرعه باید به عنوان محصول بذری اختصاص یابد، برگ چینی بعد از این باعث گل آذین کمتر یا کوچکتر می‌شود که هر دو مورد باعث کاهش عملکرد بذر خواهد شد. وقتی که مزرعه خیلی خیس باشد برگ
بذر خواهد شد. وقتی که مزرعه خیلی خیس باشد برگ چینی نباید انجام شود. زیرا خطر گل مال شدن وجود دارد. در بین دو روش بریدن و ردیف کردن محصول و جمع‌آوری بعدی آن، و برداشت مستقیم یک روش را می‌توان انتخاب کرد. در اقلیم‌هایی که در زمان برداشت آب و هوا خوب و طبیعی است قطع کردن محصول و ردیف کردن آن ترجیح دارد، ولی در مواردی که خشک کردن محصول بذری معمولاً لازم می‌باشد برداشت مستقیم با کمباین بهتر است. در اکثر گونه‌های علف‌های چمنی در زمان رسیدن محصول ریزش بذر اتفاق می‌افتد. تولیدکنندگان نیز با محصولی مواجه هستند که