payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کلاس ۶ بمانند و برای امتحان، گواهی تکمیلی آموزشی مالزی را که معادل با سطح پیشرفته یا A در بریتانیا بوده، بگذرانند. برای تحصیلات مرحله سوم، دانشگاه‌های عمومی همچون دانشگاه مالایا و دانشگاه کبانگسان مالزی وجود دارد. علاوه بر این، ۵ دانشگاه معتبر بین‌المللی از سال ۱۹۹۸ در مالزی، شعب کمپ خود را تأسیس نموده‌اند. کمپ هر شعبه دانشگاهی را می‌توان همچون یک شعبه دور از دانشگاه اصلی فرض کرد، که همان رشته‌ها و مدارک را که مراکز اصلی می‌دهند، ارائه می‌کند. دانشجویان بومی و بین‌المللی هردو می‌توانند این شرایط نمونه
بومی و بین‌المللی هردو می‌توانند این شرایط نمونه خارجی را با پایینترین هزینه تحصیل در مالزی احراز نمایند. کمپهای شعبه خارجی دانشگاه عبارتند از: دانشگاه موناش، کمپ سانوی، دانشگاه فناوری کرتین، کمپ سارواراک، کمپ ساواراک از دانشگاه فناوری سوئین برن، کمپ مالزیایی دانشگاه ناتینگهام و کمپ مالزیایی دانشگاه FTMS-De Monfort در کوآلالامپور. دانش آموزان همچنین اختیار دارند پس از تحصیلات متوسطه به کالجهای خصوصی بروند. بیشتر کالجها با دانشگاه‌های خارجی ارتباطات تحصیلی دارند به خصوص ایالات متحده، بریتانیای کبیر و
دارند به خصوص ایالات متحده، بریتانیای کبیر و استرالیا. بسیاری از دانشجویان مالزی در کشورهای خارجی از جمله در بریتانیای کبیر، ایالات متحده، استرالیا، سنگاپور، کانادا و زلاندنو تحصیل می‌کنند. همچنین دانشجویان می‌توانند 1 یا 2 ترم تحصیلی را در کشورهایی که پارتنر دانشگاه‌های مالزی هستند، بگذرانند. از طرفی اکثر دانشگاه های بین المللی مالزی مانند دانشگاه ای پی یو (APU) به دانشجویان مدرک همزمان می‌دهند. به عبارتی دانشجویان بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه ای پی یو مالزی، دو مدرک همزمان، یکی از دانشگاه ای پی یو
یو مالزی، دو مدرک همزمان، یکی از دانشگاه ای پی یو مالزی و دیگری از دانشگاه پارتنر آن یعنی دانشگاه دمونت فورت انگلستان (به انگلیسی: De Montfort) دریافت می‌کنند. مدرسه‌های بین‌المللی. علاوه بر برنامه درسی ملی، مالزی دارای مدارس متعدد بین‌المللی است. مدارس بین‌المللی به دانش آموزان این فرصت را می‌دهد تا برنامه درسی کشور دیگری را مطالعه کنند. عمدتاً این مدارس جمعیت در حال افزایش دور از وطن را در کشور تحت پوشش قرار می‌دهد. از جمله عبارتند از: جستارهای وابسته. دانشگاه‌های مالزی دانشگاه پوترای مالزی
الهی اردبیلی(زاده اردبیل - درگذشته ۹۵۰ (قمری) (۱۵۴۳م)) ریاضیدان دوره اول زندگی. جلال‌الدین حسین بن شرف الدین عبدالحق اردبیلی متخلص به الهی، شاعر، متصوف، متکلم، فقیه و ریاضی‌دان بزرگ اسلامی در دهه هشتم و نهم قمری در اردبیل متولد گردید. دوران کودکی و نوجوانی را در زادگاهش اردبیل سپری نمود. در دوران جوانی علوم شرعی را آموخت. در روضه شیخ صفی الدین اردبیلی به سلوک اهتمام ورزید. برای تحصیل علوم به هرات مسافرت نمود. در آنجا به آموختن تفسیر و حدیث پرداخت. دوره اهتمام در علوم. الهی پس ازسال ۸۹۹ (قمری) شرح اشکال
در علوم. الهی پس ازسال ۸۹۹ (قمری) شرح اشکال التأسیس و تلخیص تحریر اقلیدس راآموخت. الهی در سال ۹۰۲ (قمری) هرات را به مقصد اردبیل ترک نمود. در اردبیل، به عنوان خادم روضه شیخ صفی الدین اردبیلی منصوب، و در آنجا به تدریس پرداخت.الهی در این دوران به عنوان استاد علوم عقلی و نقلی شهره عام و خاص گردید. او اولین کسی است که معارف جعفری را به فارسی ترجمه نموده‌است. دوره آخرزندگی. الهی تا آخر عمر در اردبیل زندگی نمود و در آنجا درگذشت. جسدش در روضه شیخ صفی الدین اردبیلی دفن گردید. او به زبانهای ترکی، فارسی و عربی تسلط
دفن گردید. او به زبانهای ترکی، فارسی و عربی تسلط کافی داشت.
جنگ آزادی‌بخش بنگلادش نام یک رویارویی مسلحانه میان پاکستان غربی (پاکستان امروزی) و پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) بود. این جنگ به تأسیس کشور بنگلادش انجامید. جنگ آزادی‌بخش بنگلادش در ۲۶ مارس ۱۹۷۱ آغاز شد. در آن تاریخ، نیروهای پاکستان باختری به شهروندان بنگالی که خواستار استقلال بودند حمله‌ور شدند. اعضاء هنگ بنگال خاوری، تفنگ‌داران پاکستان خاوری، شهربانی پاکستان خاوری و دیگر نیروهای نظامی و شبه نظامی بنگالی به همراه شهروندان مسلح دست به شورش زدند و گروهی چریکی برای مبارزه با پاکستان باختری تشکیل دادند. این
برای مبارزه با پاکستان باختری تشکیل دادند. این گروه، ارتش آزادی‌بخش بنگلادش ("موکتی باهینی") نام گرفت. طی ماه‌های متعاقب، هندوستان از نظر اقتصادی، نظامی و دیپلماتیک به یاری ارتش آزادی‌بخش بنگلادش شتافت. پاکستان در ۳ دسامبر ۱۹۷۱ به یک حمله پیشگیرانه به مرزهای غربی هند دست زد و این آغاز جنگ ۱۹۷۱ پاکستان و هند بود. سرانجام در ۱۶ دسامبر ۱۹۷۱ نیروهای پاکستان (غربی) مستقر در شرق، از ارتش هند و ارتش آزادی‌بخش بنگلادش شکست خوردند و بعد از این شکست، بزرگ‌ترین تسلیم اسرا پس از جنگ جهانی دوم رخ داد. پیشینه. پیش از
اسرا پس از جنگ جهانی دوم رخ داد. پیشینه. پیش از تجزیه هند بریتانیا، قطعنامه لاهور در ابتدا تشکیل ایالت‌های مستقل با اکثریت مسلمان را در مناطق شرقی و شمال غربی هند بریتانیا پیش‌بینی می‌کرد. پیشنهادی برای بنگال متحد مستقل توسط نخست‌وزیر حسین شهید سهروردی در سال ۱۹۴۶ مطرح شد، اما با مخالفت مقامات استعماری روبرو گشت. انجمن رنسانس پاکستان شرقی نیز از ایجاد یک دولت مستقل در شرق هند بریتانیا حمایت می‌کرد. مذاکرات سیاسی در اوت ۱۹۴۷، منجر به تولد رسمی دو کشور پاکستان و هند شد که به ترتیب خانه‌های دائمی برای
پاکستان و هند شد که به ترتیب خانه‌های دائمی برای مسلمانان و هندوها پس از خروج بریتانیا فراهم می‌کرد. حکومت پاکستان شامل دو منطقه از نظر جغرافیایی و فرهنگی جداگانه در شرق و غرب بود، با هند در بین آنها. منطقه غربی به‌طور عمومی (و برای مدتی نیز به‌طور رسمی) پاکستان غربی نامیده می‌شد و منطقه شرقی (بنگلادش امروزی) ابتدا بنگال شرقی و سپس پاکستان شرقی نام گرفت. اگرچه جمعیت دو منطقه تقریباً برابر بود، اما قدرت سیاسی در پاکستان غربی متمرکز بود و به‌طور گسترده‌ای تصور می‌شد که پاکستان شرقی از نظر اقتصادی مورد
تصور می‌شد که پاکستان شرقی از نظر اقتصادی مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرد، که منجر به نارضایتی‌های زیادی شد. اداره دو قلمرو ناپیوسته نیز یک چالش محسوب می‌شد. در ۲۵ مارس ۱۹۷۱، پس از اینکه نتایج انتخاباتی که توسط یک حزب سیاسی پاکستانی شرقی (لیگ عوامی) به دست آمده بود توسط دولت حاکم (پاکستانی غربی) نادیده گرفته شد، نارضایتی فزاینده سیاسی و ناسیونالیسم فرهنگی در پاکستان شرقی با نیروی خشونت‌آمیز و سرکوبگرانه از سوی نخبگان حاکم پاکستان غربی مواجه شد، که به عملیات نورافکن معروف گشت. سرکوب خشونت‌آمیز ارتش پاکستان
نورافکن معروف گشت. سرکوب خشونت‌آمیز ارتش پاکستان منجر به اعلام استقلال پاکستان شرقی توسط شیخ مجیب‌الرحمن، رهبر لیگ عوامی، در ۲۶ مارس ۱۹۷۱، به عنوان کشور بنگلادش شد. اکثر بنگالی‌ها از این حرکت حمایت کردند، اگرچه برخی از اسلام‌گرایان و بیهاری‌ها با آن مخالفت کرده و در عوض به ارتش پاکستان پیوستند. شکل‌گیری مقاومت و دولت موقت بنگلادش. در ابتدا، مقاومت در برابر ارتش پاکستان خودجوش و نامنظم بود و انتظار نمی‌رفت که طولانی شود. اما با سرکوب خشونت‌آمیز ارتش پاکستان، مقاومت رشد کرد و موکتی باهینی (نیروهای آزادی‌بخش
مقاومت رشد کرد و موکتی باهینی (نیروهای آزادی‌بخش بنگلادش) به‌طور فزاینده‌ای فعال شدند. بسیاری از سربازان بنگالی به این «ارتش زیرزمینی بنگلادش» پیوستند و تسلیحات خود را با کمک‌های هند تقویت کردند. پاکستان در پاسخ، دو لشکر پیاده‌نظام را به منطقه منتقل کرده و نیروهای خود را سازماندهی مجدد کرد. آنها همچنین نیروهای شبه‌نظامی رضاکار، ال‌بدر و الشمس (عمدتاً اعضای اتحادیه مسلمانان و دیگر گروه‌های اسلام‌گرا)، و همچنین سایر بنگالی‌های مخالف استقلال و مسلمانان بیهاری را که در زمان جدایی سکونت کرده بودند، بسیج کردند.
را که در زمان جدایی سکونت کرده بودند، بسیج کردند. در ۱۷ آوریل ۱۹۷۱، یک دولت موقت در منطقه مهرپور در غرب بنگلادش در مرز هند تشکیل شد، با ریاست شیخ مجیب‌الرحمن (که در زندان پاکستان بود)، سید نصرالله اسلام به عنوان رئیس‌جمهور موقت، تاج‌الدین احمد به عنوان نخست‌وزیر و ژنرال محمد عطاءالغنی عثمانی به عنوان فرمانده کل نیروهای بنگلادش. با افزایش درگیری‌ها بین ارتش اشغالگر و موکتی باهینی بنگالی، حدود ۱۰ میلیون بنگالی به ایالت‌های آسام و بنگال غربی هند پناه بردند. فرماندهی نیروهای بنگلادش در ۱۱ جولای تشکیل شد، با
فرماندهی نیروهای بنگلادش در ۱۱ جولای تشکیل شد، با سرهنگ م.ا.گ. عثمانی به عنوان فرمانده کل (C-in-C) با وضعیت وزیر کابینه، سرلشکر عبدالرب به عنوان رئیس ستاد (COS)، سرهنگ گروه ا.ک. خندکار به عنوان معاون رئیس ستاد (DCOS) و سرگرد ا.ر. چودری به عنوان دستیار رئیس ستاد (ACOS). عثمانی در مورد نقش موکتی باهینی در درگیری با رهبری هند اختلاف نظر داشت. رهبری هند در ابتدا نیرویی آموزش‌دیده متشکل از ۸۰۰۰ چریک را پیش‌بینی کرده بود که در سلول‌های کوچک در سراسر بنگلادش برای تسهیل نبرد متعارف احتمالی عمل می‌کردند. با وجود
تسهیل نبرد متعارف احتمالی عمل می‌کردند. با وجود دولت در تبعید بنگلادش، عثمانی از یک استراتژی متفاوت حمایت می‌کرد: نیروهای متعارف بنگالی مواضعی را در داخل بنگلادش اشغال می‌کردند و دولت بنگلادش درخواست به رسمیت شناختن دیپلماتیک بین‌المللی و مداخله می‌کرد. در ابتدا میمن‌سینگ برای این عملیات انتخاب شد، اما عثمانی بعدها سیلهت را انتخاب کرد. استراتژی دیگر اعزام حداکثر تعداد چریک‌ها به بنگلادش در اسرع وقت با اهداف زیر بود: افزایش تلفات پاکستانی‌ها از طریق حملات و کمین، فلج کردن فعالیت‌های اقتصادی با هدف قرار دادن
فلج کردن فعالیت‌های اقتصادی با هدف قرار دادن ایستگاه‌های برق، خطوط راه‌آهن، انبارهای ذخیره‌سازی و شبکه‌های ارتباطی، و نابودی تحرک ارتش پاکستان با منفجر کردن پل‌ها/کانال‌ها، انبارهای سوخت، قطارها و قایق‌های رودخانه‌ای. هدف استراتژیک این بود که پاکستانی‌ها نیروهای خود را در داخل استان پراکنده کنند تا بتوان به واحدهای منزوی پاکستانی حمله کرد. بنگلادش در ماه جولای به یازده منطقه عملیاتی تقسیم شد که هر یک فرماندهی داشت که از میان افسران فراری ارتش پاکستان که به موکتی باهینی پیوسته بودند، برای رهبری عملیات‌های
موکتی باهینی پیوسته بودند، برای رهبری عملیات‌های چریکی انتخاب شده بود. نیروهای موکتی باهینی دو تا پنج هفته آموزش جنگ چریکی را از ارتش هند دریافت کردند. بیشتر اردوگاه‌های آموزشی آنها در نزدیکی منطقه مرزی قرار داشتند و با کمک هند اداره می‌شدند. بخش دهم تحت فرماندهی عثمانی قرار گرفت و شامل کماندوهای نیروی دریایی و نیروهای ویژه فرمانده کل بود. سه تیپ (در نهایت ۸ گردان) برای جنگ متعارف تشکیل شد؛ و یک نیروی بزرگ چریکی (حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر) آموزش دید. پنج گردان پیاده‌نظام اصلاح شده و در امتداد مرزهای شمالی و شرقی
اصلاح شده و در امتداد مرزهای شمالی و شرقی بنگلادش مستقر شدند. سه گردان دیگر نیز تشکیل شد و واحدهای توپخانه شکل گرفتند. در طول ماه‌های ژوئن و جولای، موکتی باهینی با کمک هند از طریق عملیات جک‌پات در سراسر مرز تجدید قوا کرد و شروع به اعزام ۲٬۰۰۰ تا ۵٬۰۰۰ چریک به آن سوی مرز کرد که به «تهاجم موسمی» معروف شد، که به دلایل مختلف (فقدان آموزش مناسب، کمبود تدارکات، فقدان شبکه پشتیبانی مناسب در داخل بنگلادش) نتوانست به اهداف خود دست یابد. نیروهای منظم بنگالی نیز به پاسگاه‌های مرزی در میمن‌سینگ، کومیلا و سیلهت حمله
پاسگاه‌های مرزی در میمن‌سینگ، کومیلا و سیلهت حمله کردند، اما نتایج متفاوت بود. مقامات پاکستانی نتیجه گرفتند که آنها با موفقیت تهاجم موسمی را مهار کرده‌اند، که یک مشاهده تقریباً دقیق بود. عملیات‌های چریکی، که در مرحله آموزش کند شده بودند، پس از آگوست شتاب گرفتند. اهداف اقتصادی و نظامی در داکا مورد حمله قرار گرفتند. داستان موفقیت بزرگ، عملیات جک‌پات بود که در آن کماندوهای نیروی دریایی کشتی‌های لنگر انداخته در چیتاگونگ، مونگلا، نارایانگانج و چاندپور را در ۱۵ اوت ۱۹۷۱ مین‌گذاری کرده و منفجر کردند. نیروهای
۱۵ اوت ۱۹۷۱ مین‌گذاری کرده و منفجر کردند. نیروهای متعارف بنگلادش به پاسگاه‌های مرزی حمله کردند. کمالپور، بلونیا و نبرد بویرا تنها چند نمونه هستند. ۹۰ از ۳۷۰ پاسگاه مرزی به دست نیروهای بنگالی افتاد. حملات چریکی و همچنین تلافی‌جویی‌های پاکستانی و رضاکارها علیه جمعیت غیرنظامی تشدید شد. نیروهای پاکستانی با هشت گردان از پاکستان غربی تقویت شدند. مبارزان استقلال‌طلب بنگلادش حتی موفق شدند به‌طور موقت باندهای هوایی در لال‌مونیرهات و شالوتیکار را نیز به تصرف خود درآورند. موارد بحث‌انگیز در مورد جنگ آزادی‌بخش
درآورند. موارد بحث‌انگیز در مورد جنگ آزادی‌بخش بنگلادش. در جریان جنگ استقلال بنگلادش، بیش از سه میلیون نفر کشته شدند. در جریان این جنگ، اموال بسیاری از هندوهای بنگلادش و طرفداران کسب استقلال از پاکستان مورد غارت و مصادره قرار گرفت. گزارش‌های زیادی از تجاوز جنسی، کشتار غیرنظامیان و ارتکاب جرایم جنگی در این زمینه وجود دارد. منابع. Wikipedia contributors, "Bangladesh Liberation War," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed December 1, 2008).
میرابو بناپارت لامار متولد ۱۷۹۸ در جورجیا، سیاست‌مدار تگزاسی و دومین رئیس جمهور در جمهوری تگزاس بود. از مخالفین سرسخت میرابو لامار می‌توان سام هیوستون را نام برد. او بر خلاف هیوستون، با سرخ‌پوستان میانه خوبی نداشت، و معتقد بود جمهوری تگزاس نبایستی به آمریکا می‌پیوست، بلکه می‌باید تا اقیانوس آرام مرزگشایی می‌کرد.
آنتونیو لوپس د سانتا آنا (متولد ۲۱ فوریه ۱۷۹۴ – مرگ ۲۱ ژوئن ۱۸۷۶) سیاستمدار و ژنرال مکزیکی و ۵ دوره رئیس جمهور مکزیک بود. شهرت او بیشتر بخاطر فعالیتهای او در استقلال مکزیک از اسپانیا، و نیز حکومت بر مکزیک بود. ژنرال سانتا آنا در سال ۱۸۳۶ در نبرد سان یاسینتو از سام هیوستون تگزاسی شکست سختی خورد که منجر به استقلال تگزاس از مکزیک و تشکیل جمهوری تگزاس شد.
امتیاز خوشتاریا امتیازنامهٔ ملغی‌شده‌ای است که در سال ۱۹۱۷ دربارهٔ حق استفاده از منابع ایران میان دولت ایران با آکاکی خوشتاریا یکی از اتباع روسیه منعقد گردید. خوشتاریا با کمک سفارت روسیه در تهران موفق شد در سال ۱۹۱۷ امتیازنامه‌ای از وثوق‌الدوله در خصوص بهره‌برداری از کلیهٔ معادن و اشجار ازجمله نفت در پنج ایالت شمالی ایران برای مدت هفتاد سال بگیرد. بر اساس مفاد این قرارداد، ۱۲٪ از سود حاصل از این امتیازنامه به دولت ایران می‌رسید. خوشتاریا به منظور تسریع در امضای موافقت‌نامه مبلغی رشوه به دولت پرداخت نمود که
موافقت‌نامه مبلغی رشوه به دولت پرداخت نمود که وزیر فرهنگ وقت، مبلغ رشوه را که به او رسیده بود به‌عنوان «کمک به فرهنگ» به وزارتخانهٔ متبوعش هدیه نمود. همین کار باعث شد که راز امتیاز، آشکار شد و از آنجا که مطابق اصل ۲۴ قانون اساسی مشروطه کلیهٔ امتیازنامه‌ها باید به تصویب مجلس شورای ملی می‌رسید و از آنجا که مجلس در دورهٔ فترت قرار داشت، وزارت فواید عامه بطلان امتیازنامهٔ مزبور را در ۱ خرداد ۱۲۹۷ به اطلاع عموم رساند. این امتیاز بعدها توسط خوشتاریا به کمپانی نفت جنوب فروخته شد و موجب بروز چالش‌هایی در روابط
نفت جنوب فروخته شد و موجب بروز چالش‌هایی در روابط ایران با شوروی نیز گردید.
شبه جزیره مالایی مدت زیادی است که از یک جایگاه مهم (مرکزی) در مسیرهای تجاری بین چین و خاورمیانه برخوردار بوده‌است که نشان دهنده نقشه اولیه آن عنوانی آن به صورت "شبه جزیره طلائی "، تنگه‌های ملاکا به عنوان «خلیج ساباریکوس» ترجمه شده‌است. اولین پادشاهی مالزی که بر بندرهای شهرهای ساحلی حکومت می‌کرد در قرن ۱۰ میلادی تشکیل شد. این پادشاهی شامل لنگ کاسوکا، لمبابوجانگ، کداه، برآس، گانگانگارا در پراک و پان پان در کلانتن می‌باشند. تصور بر این است که آن‌ها در گذشته کشورهای هندی یا بودائی بوده‌اند. اولین مدرک مبنی بر
هندی یا بودائی بوده‌اند. اولین مدرک مبنی بر وجود اسلام در شبه جزیره مالایی به قرن ۱۴ میلادی در ترنگانو برمی گردد، اما طبق گاهنامه، سلاطین کداه، مهاراجا دربار راجا (۱۱۷۹- ۱۱۳۶ میلادی) در قرن ۹ به اسلام روی آورد و نام خود را به مظفرشاه تغییر داد و از آن تاریخ به بعد ۲۷ سلطان بر کداه حکومت نمودند. حکومت‌های متعدد مالایی در قرون دوم و سوم میلادی وجود داشته‌اند که براساس منابع چینی بالغ بر ۳۰ عدد هستند. کداه که به عنوان کدارام یا کاتاها در زبان قدیمی پالاوا یا سانسکریت شناخته شده‌است به‌طور مستقیم بر سر راه
سانسکریت شناخته شده‌است به‌طور مستقیم بر سر راه حملات به تجار و پادشاهان هندی قرار داشته‌است. راجندرا کولا که تصور می‌شود کوتا گلانگی را از حکومت کنار زده، کداه را در سال ۱۰۲۵ آرام نمود اما جانشین وی، ویر راجندرا کولا، مجبور شد تا شورش کداه را برای غلبه بر مهاجمان سرکوب کند. پادشاه بودائی لیگور پس از مدت کوتاهی کنترل کداه را به دست گرفت و شاه چاندرابهانو از این موضوع به عنوان مبنایی برای حمله به سریلانکا در قرن ۱۱م استفاده نمود، واقعه‌ای که بر روی سنگ نوشته‌های موجود در ناگاپاتینوم در تامیل نادو و حماسه
موجود در ناگاپاتینوم در تامیل نادو و حماسه سریلانکایی ماهاواسما ثبت شده‌است. طی هزاره اول، مردم شبه جزیره مالایی، به هندوئیسم و بودائیسم روی آورند و از زبان سانسکریت استفاده کردند تا این که به اسلام ایمان آوردند. آثاری از تأثیرات آن‌ها در اعتقادات سیاسی، ساختار فرهنگی، آداب و رسوم، زبان، هنر و فعالیت‌های فرهنگی آن هنوز قابل مشاهده‌است. گزارش‌هایی در مورد نواحی قدیمی تر از کداه موجود است مثلاً پادشاهی باستانی گانگانگارا، در حوالی بروآس در پراک- که حتی تاریخچه مالزی را از این هم قدیمی تر می‌سازد وجود
تاریخچه مالزی را از این هم قدیمی تر می‌سازد وجود داشته‌است. پاتیناپیلای، یک شاعر تامیلی در قرن دوم میلادی، راجع به کالاهایی شرح می‌دهد که از کادارام بر روی جاده‌های پهن پایتخت کولا حمل می‌شده‌است؛ و یک درام سانسکریت متعلق به قرن هفتم میلادی، به نام بوده‌است که به کداه به عنوان کاتاها- نگاری اشاره کرده‌است. آگنیپورانا همچنین به یک منطقه تحت عنوان آندا-کاتاها با مرزهاییش که به قله کوه ختم شده اشاره دارد، که دانشمندان معتقدند گانونگ جرای می‌باشد. در اوایل قرن ۱۵، سلطان‌نشین ملاکا تحت حکومت سلسله پارامسوارا،
۱۵، سلطان‌نشین ملاکا تحت حکومت سلسله پارامسوارا، شاهزاده پالمبانگ بنیان‌گذاری شد که از جزایر تاناسک (سنگاپور فعلی) گریخت. پارامسوارا تصمیم گرفت حکومت خود را پس از مشاهده واقعه تکان دهنده که در آن یک گوزن سفید (ماوس) یکی از سگهای شکاری او را زخمی‌کرد، تأسیس نماید. او آن را به عنوان یک نشان خوش یمن فرض کرد و پادشاهی خود را «ملاکا» نامید پس از آنکه در زیر درختی در آن ناحیه به استراحت پرداخت. از آن نقطه مرتفع، سلاطین این نواحی را که هم‌اکنون شبه جزیره مالزی، (پتانی) در تایلند جنوبی و ساحل شرقی سوماترا شناخته
در تایلند جنوبی و ساحل شرقی سوماترا شناخته شده‌اند، کنترل می‌کردند. این قلمرو تا بیش از یک قرن وجود داشت، و طی این دوره زمانی، اسلام در بیشتر نقاط مجمع الجزایر مالایی گسترش یافت. ملاکا مهم‌ترین بندر تجاری در آن زمان در جنوب شرقی آسیا بود. در سال ۱۵۱۱ میلادی، ملاکا توسط پرتغال تصرف شد و در آنجا یک مستعمره ایجاد نمود. پسران آخرین سلطان ملاکا، دو سلطان‌نشین را در آن شبه جزیره تأسیس کردند- سلطان‌نشین پراک در شمال، و سلطان‌نشین جوهور در جنوب. پس از سقوط ملاکا، سه کشور برسر کنترل تنگه ملاکا با یکدیگر به جدال
سه کشور برسر کنترل تنگه ملاکا با یکدیگر به جدال پرداختند: پرتغالی‌ها (در ملاکا)، سلطان‌نشین جوهور، و سلطان‌نشین آچه. این درگیری‌ها تا زمانی که هلند کنترل ملاکا را به دست گرفت در سال ۱۶۴۱ ادامه داشت. انگلستان اولین مستعمره در شبه جزیره مالایا را در سال ۱۷۸۶، با اجاره جزیره پنانگ، بنیان‌گذاری نمود. در سال ۱۸۲۴، بریتانیا در پی پیمان ۱۸۲۴ انگلیس - هلند که مجمع الجزایر مالایا را به دو بخش بریتانیایی و هلندی تقسیم کرده بود و مالایا در حوزه انگلیس قرار داشت، ملاکا را تحت کنترل خود درآورد. در سال ۱۸۲۶، بریتانیا
را تحت کنترل خود درآورد. در سال ۱۸۲۶، بریتانیا مستعمره سلطنتی مربوط به مستعمرات تنگه‌ها را با یکی نمودن سه ملک خود پنانگ، ملاکا و سنگاپور، بنیان‌گذاری نمود. مستعمرات این تنگه‌ها تا سال ۱۸۶۷، هنگامی که آن‌ها دفتر این مستعمره را به لندن منقل کردند تحت نظارت شرکت هند شرقی در کلکته اداره می‌شد. طی اواخر قرن ۱۹، تعدادی از ایالات مالایی تصمیم گرفت به انگلستان در فرونشاندن درگیری‌های داخلی کمک کنند. اهمیت اواخر قرن ۱۹، تعدادی از سران ایالات مالایی تصمیم گرفتند به بریتانیا در فرونشاندن درگیری‌های داخلی کمک کنند.
بریتانیا در فرونشاندن درگیری‌های داخلی کمک کنند. اهمیت بازرگانی استخراج معادن قلع در ایالات مالایی برای تجار در مستعمرات تنگه‌ها سبب دخالت دولت بریتانیا در تولید قلع در ایالات شبه جزیره مالایی گشت. سیاست زور بریتانیا موجب حل مسالمت آمیز تنش‌های داخلی به وجود آمده توسط خرابکاران چینی شد و پیمان پانگکور در سال ۱۸۲۴ راه را برای توسعه نفوذ بریتانیا در مالایا هموار ساخت. در پایان قرن ۲۰، ایالات پاهنگ، سلانگور، پراک و نگری سمبیلان، با یکدیگر ایالات فدراتیو مالایی را تشکیل دادند (نباید با فدراسیون مالایا اشتباه
را تشکیل دادند (نباید با فدراسیون مالایا اشتباه شود) که تحت کنترل «رسمی» ساکنان بریتانیایی قرار داشت که برای مشاوره با حاکمان مالایی منصوب شده بودند. انگلیسی‌ها به ظاهر «مستشار» بودند اما در واقع آن‌ها اربابان صحنه گردان در پس حاکمان مالایایی محسوب می‌شدند. پنج ایالات باقی‌مانده در شبه جزیره نیز، که تحت عنوان ایالات غیر فدراتیو مالایی شناخته می‌شدند، به‌طور مستقیم تحت نظارت بریتانیا نبودند. مالایی‌ها حضور مستشاران انگلیسی را در پایان قرن قرن بیستم پذیرفتند. از میان اینها، چهار ایالت شمالی پرلیس، کداه،
از میان اینها، چهار ایالت شمالی پرلیس، کداه، کلانتان و ترنگانو از قبل تحت کنترل سیامی قرار داشتند. ساباه در جزیره برنئو به عنوان مستعمره پادشاهی برنئوی شمالی حکومت می‌کرد، اما ساراواک به عنوان قلمرو شخصی خانواده بروک که به صورت راجاهای سفید حکومت می‌کردند، از برونئی گرفته شد. بر اساس بخشی از تاریخ، منطقه سلطان‌نشین سولو به عنوان هدیه جهت کمک به سلطان برونئی علیه دشمنانش اعطا گردید، و از آن پس بخشی از بورنئو به عنوان قسمتی از قلمرو سلطان سولو شناخته شد. در سال ۱۸۷۸، بارون فون اووربک که یک شریک اتریشی بود در
۱۸۷۸، بارون فون اووربک که یک شریک اتریشی بود در شرکت برونئوی شمالی بریتانیا حضور داشت و شریک بریتانیایی وی آلفرد دنت، منطقه معروف به «ساباه» – که ترجمه عادی آن «سرزمین تحت بادها» می‌شود- را اجاره نمودند. در عوض شرکت برای سلطان اسلحه تهیه می‌نمود تا علیه اسپانیایی‌ها مقاومت کند و کرایه سالانه آن ۵۰۰۰ رینگیت مالزی بر اساس ارزش دلار مکزیک یا معادل طلا در آن زمان بود. این اجاره تا زمان استقلال و تشکیل فدراسیون مالزی با فدراسیون مالایایی، ساراواک و سنگاپور در ۱۹۶۳ ادامه یافت. تا این روزها، اهالی مالزی به پرداخت
ادامه یافت. تا این روزها، اهالی مالزی به پرداخت اجاره‌ای ۵۳۰۰ رینگیت مالزی- که ۳۰۰ رینگیت از اجاره اولیه بیشتر بود، ادامه داده‌اند. در پی تصرف مالزی از سوی ژاپنیها در (۱۹۴۵-۱۹۴۲) طی جنگ جهانی دوم، حمایت عمومی از استقلال افزایش یافت. برنامه‌های پس از جنگ انگلیسی‌ها برای یکپارچگی اداره مالایا تحت یک مستعمره پادشاهی واحد که اتحادیه مالایی نامیده شد با مخالفت شدید از سوی مالایایی‌ها موجه شد که مخالف تضعیف حاکمان مالایایی و اعطای شهروندی به نژاد چینی بودند. اتحادیه مالایایی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و شامل تمامی
مالایایی در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد و شامل تمامی املاک بریتانیادر مالایا به استثنای سنگاپور می‌شد، در سال ۱۹۴۸ منحل گردید و با فدراسیون مالایا جایگزین شد که باعث حفظ خودمختاری حاکمان مالایایی ایالات تحت‌الحمایه بریتانیا در آن می‌شد. طی این زمان، شورشیان تحت رهبری حزب کمونیست مالایا عملیات چریکی خود را برای مجبور ساختن بریتانیا به خروج از مالایا انجام دادند. دوره شناخته شده اضطراری مالایا از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۰ طول کشید، و شامل مبارزه ضدشورش طولانی از سوی نیروهای کشورهای مشترک‌المنافع در مالایا بود. در برابر این
کشورهای مشترک‌المنافع در مالایا بود. در برابر این دورنما، استقلال برای فدراسیون در داخل مشترک‌المنافع در ۳۱ اوت ۱۹۵۷ اعطا گردید. در سال ۱۹۶۳، این فدراسیون با پذیرش مستعمرات سلطنتی جدید بریتانیا در سنگاپور، ساباه (بورنئوی شمالی بریتانیا) و ساراواک، تغییر نام داد. سلطان‌نشین برونئی در ابتدا نسبت به پیوستن به این فدراسیون ابراز تمایل نمود، ولی در اثر مخالفت از سوی فرقه‌های مشخصی از مردم و نیز مشاجرات بر سر پرداخت حق‌الامتیاز نفتی و جایگاه سلطان در این اتحادیه ادغامی از آن خارج شد. سالهای اولیه استقلال، مالزی
ادغامی از آن خارج شد. سالهای اولیه استقلال، مالزی با مشکلاتی در اثر درگیری با اندونزی همراه بود و سرانجام در سال ۱۹۶۵ سنگاپور از مالزی جدا شد و اعلام استقلال نمود. درگیری قومیتی به شکل واقعه ۱۳ مه شورش‌های نژادی در سال ۱۹۶۹ رخ داد. در سال ۱۷۰۴، فیلیپین بر اساس واگذاری مناطق شمال شرقی از سوی سلطان‌نشین برونئی به سلطان‌نشین سولو، نیز یک مدعی فعال برای ساباه در آن دوره بود که این ادعا هنوز هم پابرجا است. پس از و اقعه ۱۳می|شورشهای نژادی ۱۳ مه در سال ۱۹۶۹، سیاست جدید اقتصادی – افزایش سهم سود اقتصادی مورد تملک
جدید اقتصادی – افزایش سهم سود اقتصادی مورد تملک اهالی بومیپوترا در برابر دیگر گروه‌های نژادی در نظر گرفت- که از سوی نخست‌وزیر تون عبدالرازک پیاده شد. از این پس مالزی توازن نژادی – سیاسی مطلوب خود را با یک نظام حکومتی حفظ کرده که می‌کوشد تا توسعه فراگیر اقتصادی را با سیاست‌های اقتصادی که مورد علاقه بومیپوتراها می‌باشد، ترکیب کند. بین دهه ۱۹۸۰ و دهه ۱۹۹۰، مالزی رشد چشمگیر اقتصادی را تحت رهبری دکتر مهاتیر محمد تون، تجربه کرد. این دوره به عنوان انتقال از اقتصاد مبتنی بر کشاورزی به اقتصاد سازندگی و صنعت محور در
مبتنی بر کشاورزی به اقتصاد سازندگی و صنعت محور در حوزه‌هایی چون کامپیوتر و وسایل الکترونیک برای عرضه به مشتری، محسوب می‌شود. در طی این دوران نیز بود که منظره فیزیکی مالزی با ایجاد پروژه‌های کلان و متعدد تغییر یافته‌است. شمارعمده‌ای از این پروژه‌ها عبارتند از برجهای دوقلوی پتروناس (تا این زمان بلندترین ساختمان جهان است)، فرودگاه بین‌المللی، ساختمان گردان سپانگ ۱ F، ابرتونل چند رسانه‌ای (MSC)، سد برقابی باکن و پوتراجاوا، یک مرکز جدید اداری فدرال. در اواخر دهه ۱۹۹۰، مالزی در اثر بحران مالی آسیا و نیز ناآرامی
۱۹۹۰، مالزی در اثر بحران مالی آسیا و نیز ناآرامی سیاسی ایجاد شده به دلیل برکناری معاون نخست‌وزیر داتوسری انور ابراهیم، دچار تزلزل شد. در سال ۲۰۰۳، دکتر مهاتیر، پرسابقه‌ترین نخست‌وزیر مالزی، به نفع معاون خود عبداله احمد بداوی، که معمولاً به نام "Pak Lah" شناخته می‌شود، از حکومت کناره‌گیری کرد.
تالاسامدون یکی از انواع پلسیوسورها است.نام این جانور به یونانی مشتق شده از دو کلمه تالاسا به معنی دریا و مدون به معنی ارباب و حکفرما است و تالاسامدون به معنی "ارباب دریاها" می‌باشد.این جانور در ۹۵ میلیون سال پیش در آمریکای شمالی کنونی زیست می‌کرده و بقایای آن از سنگ‌ها دوره کرتاسه پسین بدست آمده است.و نزدیکترین خویشاوند آن الاسموسور می‌باشد و با دیگر انواع آن خانواده الاسموسوریدها را تشکیل می‌دهند. طول این جانور ۱۲ متر بوده که گردن ۶ متری آن که شامل ۶۳ مهره می‌شده، در واقع نیمی از طول بدن او را تشکیل
مهره می‌شده، در واقع نیمی از طول بدن او را تشکیل می‌داده است.طول جمجمه ۴۷ سانتیمتر بوده است و دندان‌ها نیز ۵ سانتیمتر بوده‌اند.باله‌ها نیز طولی مابین ۱.۵ تا ۲ متر داشته‌اند.مقداری سنگ در ناحیه شکم یافت شده است که ممکن برای حفظ تعادل در آب یا برای هضم بکار می‌رفته‌اند.وقتی که شن و ماسه با حرکات معده حرکت می‌کنند، باعث آسیاب شدن و بهتر هضم شدن غذا می‌گردند. منابع. Wikipedia contributors, "Thalassomedon," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thalassomedon&amp;oldid=247577267 (accessed December 1, 2008).
کادو نام یکی از قبیله‌های سرخ‌پوست آمریکا است. این مردم پیش از ورود اروپاییان در مناطق خاور و جنوب خاوری آمریکا همانند تگزاس زندگی می‌کردند.
ماریا دو آگریدا متولد ۱۶۰۲-۱۶۶۵ در کاستیا-لئون، یک راهبه و قدیس مذهب کاتولیک در تاریخ اسپانیا است. او شهرت به «راهبه آبی» داشت. نویسندگان بسیاری مدعی شدند که ماریا صاحب علم لدنی و دارای چشم بصیرت خدادادی بوده است. او مدعی شد که توسط ۸ فرشته آموزش داده می‌شده است.