payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است و به همین دلیل از ادبیات عامه‌پسند است. این رمان با بحث‌های داغ و نقدهای بسیار روبه‌رو شد. از معروف‌ترین موافقان این رمان می‌توان به نجف دریابندری اشاره کرد که مطلبی در دفاع از بامداد خمار نوشت. مطلب با واکنش تند هوشنگ گلشیری در رد نظر نجف دریابندری و بی‌مایه خواندن رمان در ماهنامه آدینه پاسخ داده شد. برخی دیگر از موافقان بامداد خمار، آن را برای مقوله روابط میان زنان و مردان جوان مفید دانسته یا درس عبرتی دانستند برای جوانان بی‌تجربه. مخالفان، آن را دفاع از اصالت و شرافت طبقات بالادست جامعه و تحقیر
دفاع از اصالت و شرافت طبقات بالادست جامعه و تحقیر فرودستان دانستند. به گزارش گروه هنر و فرهنگ مشرق نیوز، این رمان از سال ۱۳۷۴ تا خرداد سال ۱۴۰۴ خورشیدی، ۸۵ بار تجدید چاپ شده است. این کتاب مخاطان جوان را به خود جلب کرده است و با وجود قطور بودن شامل ۴۰۰ صفحه، مورد توجه خوانندگان قرار گرفته است. بر اساس گزارش‌ها، قرار است از روی این رمان یک سریال برای نمایش در شبکه خانگی تهیه شود.
سخمه به عربی ( السَخمّة )، روستایی است در دهستان بنو واقد از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۹۹) نفر (۱۰ خانوار) می‌باشد.
طیاش به عربی ( طَیاَش )، روستایی است در دهستان بنو واقد از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۷۰) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
فهیمه رحیمی (زاده ۲۰ خرداد ۱۳۳۱ - درگذشته ۲۸ خرداد ۱۳۹۲) نویسنده رمان‌های عامه‌پسند ایرانی بود. وی با داشتن ۷ کتاب در میان ۴۷ کتاب پرفروش پس از انقلاب ۵۷ در ایران، رکورددار آن فهرست بوده‌است. بیان مسائل، ترس‌ها و آرزوهای زنانه، اغراق در احساسات و توجه به مسئله جدایی و پیوستن از ویژگی آثار وی است. ابتدای زندگی. وی در خرداد سال ۱۳۳۱ در تهران به دنیا آمد. پدرش در کارخانه گلیسیرین و صابون کار می‌کرد و در خیابان شهباز تهران زندگی می‌کردند. نخستین فعالیت ادبی جدی وی نوشتن قطعه‌ای ادبی با عنوان دلم برای پروانه
وی نوشتن قطعه‌ای ادبی با عنوان دلم برای پروانه می‌سوزد در ۹ سالگی بود. وی تجریه کار در زمینه خبرنگاری ورزشی و ادبیات کودکان را نیز در کارنامه داشت. فعالیت‌ها. وی مدتی در یک حوزه علمیه در محله آب‌منگل تهران به تحصیل دروس دینی پرداخت. سپس با مهاجرت به کرج، به عضویت کتابخانه شهر و حلقه ادبی پروین اعتصامی درآمد و نویسندگی را به صورتی جدی تر ادامه داد. رحیمی اولین کتاب خود را با عنوان بازگشت به خوشبختی در سال ۱۳۶۹ منتشر کرد. وی ۲۳ عنوان رمان نوشت و منتشر کرد که بسیاری از آن‌ها به صورت متعدد و پی‌درپی به چاپ
که بسیاری از آن‌ها به صورت متعدد و پی‌درپی به چاپ مجدد رسید. رحیمی همچنین آثاری را برای کودکان نوشته که هیچ‌کدام به چاپ نرسیده‌است. زندگی خصوصی. فهیمه رحیمی در ۱۷ سالگی ازدواج کرد که حاصل آن، یک پسر و یک دختر بود. درگذشت. فهیمه رحیمی صبح روز ۲۸ خرداد ۱۳۹۲ در بیمارستان مهر تهران درگذشت.
مصبحی به عربی ( الُمصبَحی )، روستایی است در دهستان بنو واقد از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ۱۰۰ نفر (۱۳ خانوار) است.
ربیعی به عربی ( الرَربیعی )، روستایی است در دهستان بنو واقد از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جواد ربیعی جمعیت. جمعیت آن (۶۵) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
سافل به عربی ( سافَل )، روستایی است در دهستان بنو واقد از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۸۹) نفر (۸ خانوار) می‌باشد.
م. مؤدِب‌پور (زاده ۱۳۳۷) با نام اصلی سید مرتضی مودب‌پور از نویسندگان رمان‌های معاصر فارسی‌ زبان ایرانی است. مرتضی مودب‌پور نویسنده‌ی ایرانی است که به‌خاطر رمان‌های عامه‌پسند و داستان‌های عاشقانه شهرت دارد و آثارش در بین مخاطبان ایرانی محبوبیت زیادی دارد. از جمله آثار معروف او می‌توان به رمان‌های شیرین، پریچهر، یلدا و رکسانا اشاره کرد. سبک نوشتاری او بیشتر بر داستان‌های احساسی و عاشقانه با درون‌مایه‌های اجتماعی و گاهی تراژیک تمرکز دارد. زندگی‌نامه. وی فعالیت نویسندگی خود را از سال ۱۳۷۸ خورشیدی آغاز نمود و در
خود را از سال ۱۳۷۸ خورشیدی آغاز نمود و در زمینهٔ «رمان» به خلق آثاری چون پریچهر، یاسمین، یلدا، گندم، رکسانا، خواستگاری یا انتخاب و شیرین پرداخته‌است. اطلاعات موثقی از وی در دست نیست چرا که هرگز مصاحبه‌ای انجام نداده‌است. به روایتی همسر وی ماندانا معینی (زاده ۱۳۴۲) است که وی نیز به کار نویسندگی مشغول بوده‌ است، حاصل ازدواجشان فرزندی به نام فربد است که طراح جلد کتاب های وی نیز می‌باشد. در سال ۱۳۸۳ فیلم سینمایی «انتخاب» با بازی ماهایا پطروسیان، مهران غفوریان و فتحعلی اویسی ساخته و به روی پردهٔ سینماها رفت ولی
فتحعلی اویسی ساخته و به روی پردهٔ سینماها رفت ولی توفیق آنچنانی نداشت و منجر به یک شکست مالی محض برای عوامل فیلم شد؛ و دلیل آن نیز، چیزی جز یک فریب از سوی عوامل فیلم برای ترغیب این نویسنده برای نوشتن فیلمنامه و شرکت در این فیلم بود. وی در کتاب خواستگاری یا انتخاب دربارهٔ این موضوع کاملاً توضیح داده‌است. او اصلاً تمایلی به دیده شدن ندارد و تصویر او در هیچ رسانه‌ای پخش نشده‌است.
جواد فاضل لاریجانی (۱۲۹۵ آمل –۲۸ مرداد ۱۳۴۰ تهران) نویسنده و مترجم ایرانی بود. زندگی‌نامه. جواد فاضل، فرزند ابوالقاسم، به سال ۱۲۹۵ هجری شمسی در شهر آمل به دنیا آمد. وی علوم مقدماتی فارسی و عربی را نخست در آن شهر نزد پدر خود فراگرفت و سپس به تهران رفت و نزد شیخ محمد آشتیانی به آموختن فقه و اصول پرداخت و آن گاه دوره دانشکده معقول و منقول (معارف اسلامی) را گذرانید و از سال ۱۳۱۹ وارد عرصه نویسندگی و همکاری با مطبوعات شد. درگذشت. جواد فاضل در ۲۸ مرداد سال ۱۳۴۰ هجری شمسی، در تهران به سن ۴۵ سالگی درگذشت و در سمت
شمسی، در تهران به سن ۴۵ سالگی درگذشت و در سمت قبله بقعه شیخ صدوق در قبرستان ابن بابویه در دفن شد. روی سنگ قبر او این رباعی نوشته شده‌است: کتاب‌شناسی. جواد فاضل آثار دینی و داستان‌های متعددی را نوشته و ترجمه کرده که بارها تجدید چاپ شده‌اند. مشهورترین آنها، بدین قرار هستند:
امریتسار یا آمریتسار یا امریتسر (پنجابی: ਅੰਮ੍ਰਿਤਸਰ به معنی "رودخانه شراب مقدس") مرکز شهرستان امرتسر در ایالت پنجاب در هند است. جمعیت شهر بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ هند، ۱۵۰۰۰۰۰ نفر و جمعیت ایالت بیش از ۳۶۹۵۰۷۷ نفر است. امریتسار در ۳۷۸ کیلومتری شمال غربی دهلی و ۵۱ کیلومتری شرق لاهور پاکستان واقع است. برخی نام آمریتسار را برگرفته از "آمریتساگار" به معنی " اقیانوس نوشیدنی جاودانگی" دانسته‌اند. شهر امریتسار درناحیه‌ای جلگه‌ای واقع شده، و آب و هوای آن خشک است. زیارتگاه اصلی پیروان آئین سیک به نام دربار صاحب یا
اصلی پیروان آئین سیک به نام دربار صاحب یا معبد طلایی که در این شهر واقع شده از شهرت خاصی برخوردار است. تاریخ. شهر امریتسار از شهرهای بزرگ ایالت پنجاب در هند است. گورو رام داس بنا به وصیت گورو امرداس در سال ۱۵۷۴ میلادی اقدام به شروع بنای این شهر کرد. او زمین این شهر را به ۷۰۰ روپیه از مالک روستای تونگ خرید. رام داس، مراسم مذهبی سیک‌ها را نخستین بار در این شهر برگزار کرد.
رباط سلامی به عربی ( رباط الََسّلامی )، روستایی است در دهستان وحج از توابع استان جَوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۱۲۰) نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
عریر به عربی ( العَریر )، روستایی است در دهستان وحج از توابع استان جَوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۹۵) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
قرین به عربی ( الَقَرین )، روستایی است در دهستان وحج از توابع استان جَوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۴۵) نفر (۴ خانوار) می‌باشد.
قفل به عربی ( القَفَل )، روستایی است در دهستان وحج از توابع استان جَوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۵۵) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
ضمری به عربی ( الَضمری )، روستایی است در دهستان وحج از توابع استان جَوف در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۷۰) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
دربار صاحب (پنجابی:ਦਰਬਾਰ ਸਾਹਿ به معنی "خانه خدا") یا معبد طلایی زیارتگاه اصلی پیروان آئین سیک است؛ این پرستشگاه در شهر امریتسار در ایالت پنجاب هند واقع شده‌است. این پرستشگاه را چهارمین پیشوای مذهبی سیک‌ها، گورو رام داس بنیان نهاد. دربار صاحب در بین سیک‌های سرتاسر جهان، مکانی زیارتی محسوب می‌شود و این معبد برای سیک‌ها مکانی مقدس به‌شمار می‌رود، زیرا گورو جاودانه این آئین، کتاب گورو گرانت صاحب در آن نگهداری می‌شود؛ این کتاب، کتاب مقدس آئین سیک و یازدهمین گورو به‌شمار می‌رود. نوشته‌ها و سروده‌های گورو ارجن در
به‌شمار می‌رود. نوشته‌ها و سروده‌های گورو ارجن در گورو گرانت صاحب نیز در این معبد قرار دارد. بیش از ششصد کاهن در این معبد به کار مشغولند.
تینا فی (زاده ۱۸ مه ۱۹۷۰ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا) بازیگر، کمدین، نویسنده و تهیه‌کننده آمریکایی است. وی بیش از هر چیز برای ایفای نقش در برنامه هفتگی "ساتردی نایت لایو" از شبکه ان بی سی مشهور است. از آثار او می‌توان به صداپیشگی شخصیت ۲۲ در انیمیشن "روح" و بازی در فیلم‌های "اختراع دروغ، خواهران، شب قرار، پذیرش"، "ویسکی تانگو فاکسترات" و "مامان بچه" اشاره کرد. وی دانش‌آموخته دانشگاه ویرجینیا است.
گورو گرانت صاحب یازدهمین گورو در آئین سیک است؛ گورو گوبیند سینگ (۱۶۶۶–۱۷۰۸) دهمین گوروی (مرشد) آئین سیک، برخلاف رویه گوروهای پیشین، هیچ‌یک از فرزندان و شاگردانش را به جانشینی خود تعیین نکرد، و در عوض متن مقدس آدی گرانت را که پیش از آن گورو ارجن گردآوری کرده بود، گوروی جاودانی نامید. گورو گرانت صاحب در عبادت پیروان مذهب سیک، نقش محوری دارد. منبع اولیه آن، نوشته‌ها و سرودهای گوروهاست که از روایات و متون دو دیانت هندو و اسلام نیز بهره گرفته‌است. گورو گرانت صاحب کتاب پرحجمی است اما تمام آن در یک زمان نگاشته
کتاب پرحجمی است اما تمام آن در یک زمان نگاشته نشده‌است؛ نگارش این کتاب از ۴۶۹ تا ۱۷۰۸ میلادی به طول انجامیده‌است. این کتاب به خط گرمکهی و به زبان پنجابی نوشته شده‌است اما گاه اشعاری از زبان هندی و فارسی نیز در آن وارد شده‌است. تاریخچه. نخستین بار، نانک، بنیانگذار آئین سیک مجموعه‌ای از نوشته‌ها و اشعار خود را در دست نوشته‌ای به نام پوثی جمع‌آوری کرد. گورو انگد، ۶۳ سروده از سروده‌های خود را به آن افزود. گورو امرداس ۹۷۴ شعر به پوئی افزود؛ و مجموعه آن را گوئیندوال پوثی نامید. در زمان پیشوایی گورو ارجن،
گوئیندوال پوثی نامید. در زمان پیشوایی گورو ارجن، نسخه‌های مختلفی از گوئیندوال پوثی به وجود آمده بود؛ از سوی دیگر برخی مبلغین آئین سیک نوشته‌ها و سرودهایی را از خود نوشته و به گوروها نسبت می‌دادند؛ در چنین شرایطی گورو ارجن درصدد برآمد تا با تهیه یک نسخه واحد، از ورود تفرقه به نوشته‌ها جلوگیری کند. تدوین نسخه واحد که آدی گرانت نامیده شد، در سال ۱۵۹۹ میلادی آغاز گشت. در جریان تألیف این کتاب، روایت‌های معتبر حفظ و باقی روایات از بین برده شدند. نخستین دست نوشته با نظارت گورو ارجن و به خط کاتب ویژه او بهای
با نظارت گورو ارجن و به خط کاتب ویژه او بهای گورداس تهیه شد. این نسخه دست نوشته هنوز برجای مانده‌است. به فرمان گورو ارجن، آدی گرانت در دربار صاحب در امریتسار نصب شد؛ نسخه دیگری از آدیگرانت تهیه شد که گورو ارجن آن را تأیید نمود؛ این نسخه دوم امروزه در معبد کارتاپور نگهداری می‌شود. در زمان گورو هرگوبیند، نسخه اصلی توسط یکی از افراد خاندان گورو ربوده شد؛ سی سال بعد، در زمان پیشوایی گورو تیغ بهادر، این نسخه بازپس گرفته شد. آخرین نسخه آدی گرانت در زمان پیشوایی گورو گوبیند سینگ آماده شد، این نسخه به دستخط بهای
گورو گوبیند سینگ آماده شد، این نسخه به دستخط بهای مانی سینگ با نام مستعار دمدام صاحب هنوز برجای مانده‌است. گورو گوبیند سینگ اشعار گوروی پیش از خود، گورو تیغ بهادر را به آدی گرانت افزود؛ اما برای اشعار خودش مجموعه جدایی تهیه کرد. نسخه گورو گوبیند سینگ نخستین بار در سال ۱۷۰۴ از آمریتسار به دکن و در سال ۱۷۰۸ از دکن به ناندد منتقل شد. گورو گرانت صاحب به راجاهای مختلف تقسیم می‌شود؛ متن گرانت صاحب یکپارچه و منظم نیست و در آن ترتیب تاریخی و زمانی گوروها رعایت نشده‌است. از نظر سیک‌ها تأکید کردن بر بخش خاصی از
نشده‌است. از نظر سیک‌ها تأکید کردن بر بخش خاصی از گرانت صاحب ممنوع است؛ و همه بخش‌های این کتاب از اهمیت یکسان برخوردار است. دادگاه عالی هند به دلایل تاریخی و حقوقی، گرانت صاحب را یک شخص حقوقی به‌شمار می‌آورد؛ و چنین ادعایی را در جریان چندین پرونده قضایی مطرح کرده‌است. دهمین گوروی آئین سیک در اکتبر ۱۷۰۸، نام آدی گرانت را به گورو گرانت صاحب (در لغت پیشوا کتاب خدا) تغییر داد. این رویداد که گورو گوبیند سینگ کتاب آدی گرانت را بر جایگاه مخصوص گوروها نشانید، در کتاب بهاتواهی ثبت شده‌است. تمام سیک‌ها بر این متفق
بهاتواهی ثبت شده‌است. تمام سیک‌ها بر این متفق هستند که که گورو گرانت صاحب گوروی جاودانی است و پس از او گورویی نخواهد آمد. پراهالد سینگ یکی از همراهان نزدیک گورو گوبیند سینگ و نویسنده کتاب رهیدنامه می‌نویسد: «همه سیک‌ها فرمان یافته‌اند که از گرانت سینگ اطاعت کرده، او را گورو بنامند.» نگارش. گوروهای سیک خط جدیدی را برای نگاشتن متون مقدس خود ابداع کردند که به خط گرمکهی مشهور است؛ و با این که منشأ اصلی این خط نامعلوم است، برخی آن را به نانک و برخی دیگر به گورو انگد نسبت داده‌اند. این خط، رایج‌ترین خط در ایالت
انگد نسبت داده‌اند. این خط، رایج‌ترین خط در ایالت پنجاب است که معنای آن «زبان گورو» است. گورو گرانت صاحب به چهار صد و سی بخش تقسیم شده‌است و هر یک انگس نامیده می‌شود. اصل متن به سیصد و پنج راجا تقسیم می‌شود که واحد موسیقایی کتاب گرانت صاحب است. گرانت صاحب را از نظر ساختار نگارش به سه بخش تقسیم کرده‌اند؛ بخش نخست عمدتاً سروده‌های گورو نانک، بخش دوم سروده‌های گورو ارجن و بخش سوم سروده‌های گورو تیغ بهادر است. سیک‌ها عموماً گرانت صاحب را به زبان پنجابی و به خط گرمکهی می‌خوانند؛ به همین دلیل سیک‌ها از سرتاسر
گرمکهی می‌خوانند؛ به همین دلیل سیک‌ها از سرتاسر جهان این زبان را می‌آموزند؛ با این حال ممنوعیتی برای ترجمه گرانت صاحب به زبان‌های دیگر وجود ندارد و این کتاب به زبان‌های مختلف ترجمه شده‌است. آداب تلاوت. گورو گرانت صاحب باید همیشه بر روی یک سکوی بلند موسوم به تخت قرار گیرد. سیک‌ها موظفند در حضور گورو گرانت صاحب سر را بپوشانند و کفش‌ها را از پا دربیاورند؛ همچنین برای دست زدن به گرانت صاحب می‌بایست پیشتر حمام کرد و دست‌ها را شست. تلاوت گرانت صاحب به جماعت نیز صورت می‌گیرد؛ همه سیک‌ها در حین تلاوت کتاب موظفند
صورت می‌گیرد؛ همه سیک‌ها در حین تلاوت کتاب موظفند بر زمین بنشینند و به احترام گرانت صاحب خم شوند. در معبد طلایی آمریتسار، گورو گرانت صاحب هر روز با تشریفات خاصی آورده و در شب به جای خواب مخصوص برده می‌شود.
عباس سَرخاب بازیکن پیشین و مربی فوتبال ایرانی است. سرخاب در دوران بازیگری، عضو باشگاه استقلال تهران و تیم ملی ایران بود. هم اکنون عباس سرخاب مربی کمکی تیم ملی فوتبال جوانان ایران است. افتخارات. سرخاب به همراه تیم فوتبال استقلال تهران در سال ۱۹۹۰ (۱۳۷۰ خورشیدی) در مسابقات جام باشگاه‌های آسیا، به قهرمانی رسید و به عنوان بهترین بازیکن آن دوره برگزیده شد. او در دربی سال ۱۳۶۹، یکی از گل‌های تیم استقلال را در آغاز نیمه دوم به ثمر رساند و باعث پیروزی ۲–۱ تیم‌اش مقابل پرسپولیس تهران شد. از آن پس سرخاب، از سوی
مقابل پرسپولیس تهران شد. از آن پس سرخاب، از سوی هواداران استقلال، «عباس سی ثانیه» لقب گرفت. در سال ۱۹۸۸ میلادی به همراه تیم ملی در قطر در مسابقات جام ملتهای آسیا به مقام سوم آسیا رسید. همچنین آقای گل مسابقات جام استقلال کشور قطر شد.او نیز طی دوره کوتاهی به عضویت تیم ساسانای تایلند در آمد و سپس به فجر سپاسی پیوست از جمله افتخارات چشمگیر سرخاب به عنوان سرمربی می‌توان به صعود تیم فولاد هرمزگان از دسته سوم باشگاه‌های ایران به به دسته دوم و همچنین صعود تیم مذکور از دسته دوم باشگاه‌های ایران به دسته اول را یک
از دسته دوم باشگاه‌های ایران به دسته اول را یک سال پس از حضور در رقابتهای دسته دوم باشگاه‌های ایران اشاره کرد که در حال حاضر این تیم پس از واگذاری به شرکت آلومینیوم المهدی هرمزگان، تحت عنوان همین نام در لیگ دسته اول باشگاه‌های کشور رقابت می‌کند و همچنین صعود تیم کارگر بنه گز بوشهر از دسته سوم به دسته دوم نیز اشاره کرد. سرخاب در اسفندماه ۱۳۶۷ از تیم نیروی زمینی تهران، به باشگاه استقلال تهران پیوست و تا سال ۱۳۷۴ در این باشگاه ماند. عباس سرخاب همراه با تیم استقلال تهران به مقام قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا در
تهران به مقام قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۹۹۰ و نایب‌قهرمانی جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۹۹۱ دست یافت. همچنین در جام باشگاه‌های آسیا در سال ۱۹۹۰ به عنوان بهترین بازیکن انتخاب شد و گل وی به تیم پلیتا جایا اندونزی به عنوان زیباترین گل بازی‌ها شناخته شد. او در تیرماه ۱۳۸۴، در یک مسابقه دوستانه میان استقلال و منتخب سائوپائولو به همراه جعفر مختاری‌فر از دنیای بازیگری فوتبال خداحافظی کرد.
ریچارد ا.ناک (نحوهٔ تلفظ :"Nack") نویسندهٔ داستان‌های خیال‌پردازی و از جرگهٔ نویسندگان برگزیدهٔ نیویورک تایمز برای نگارش داستان حماسه هوما است. وی متولد ۲۸ مِه ۱۹۶۱ در شهر شیکاگو از پدری انگلیسی و مادری آمریکایی است. بیشتر کتاب‌هایی که بر ناک تأثیر گذاشته‌اند به گفتهٔ خودش فرمانروای حلقه‌های تالکین، موجودات روشنایی و تاریکی و کهربا اثر راجر زلازنی و کتاب‌های ادگار آلن پو بوده‌اند. دیگر نویسندگان محبوب وی گلن کوک، ال اسپراگ دی‌کمپ، لاورنس وات اوانس، هری ترتل داو، جنیفر رابرسون، رابرت جی سویر، لورل ک همیلتون
داو، جنیفر رابرسون، رابرت جی سویر، لورل ک همیلتون و هری هریستون هستند. در کنار نوشتن وی به خوردن، سفر، مطالعهٔ کتاب و تماشای فیلم‌های قدیمی علاقه‌مند است.
بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۹، در مجموع ۶۳ کشور عضو جامعه ملل شدند. میثاق تشکیل دهنده جامعه ملل در پیمان ورسای گنجانده شد و از ۱۰ ژانویه ۱۹۲۰ با انحلال جامعه ملل در ۱۸ آوریل ۱۹۴۶ لازم الاجرا شد. دارایی‌ها و مسئولیت‌های آن به سازمان ملل متحد منتقل شد. بیشترین میزان شرکت در اتحادیه از ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۴ (زمانی که اکوادور به آن پیوست) تا ۲۳ فوریه ۱۹۳۵ (زمانی که پاراگوئه انصراف داد) با ۵۸ عضو بود. در این زمان، فقط کاستاریکا (۲۲ ژانویه ۱۹۲۵)، جمهوری اول برزیل (۱۴ ژوئن ۱۹۲۶)، امپراتوری ژاپن (۲۷ مارس ۱۹۳۳) و آلمان نازی
۱۹۲۶)، امپراتوری ژاپن (۲۷ مارس ۱۹۳۳) و آلمان نازی اکتبر ۱۹۳۳ خارج شده بود و فقط پادشاهی مصر برای پیوستن باقی مانده بود (در ۲۶ مه ۱۹۳۷). اعضا (که از ابتدای پیوستن به جامعه ملل ذکر شده‌اند و به ترتیب حروف الفبا) آرژانتین، استرالیا، بلژیک، بولیوی، امپراتوری بریتانیا، کانادا، شیلی، چین، کلمبیا، جمهوری کوبا (۱۹۵۹-۱۹۰۲)، چکسلواکی، دانمارک، السالوادور، جمهوری سوم فرانسه، یونان، گواتمالا، هائیتی، هندوراس، هند، پادشاهی ایتالیا، لیبریا، هلند، قلمروی نیوزیلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پاراگوئه، ایران، پرو، جمهوری
نروژ، پاناما، پاراگوئه، ایران، پرو، جمهوری دوم لهستان، پرتغال، پادشاهی رومانی، تایلند، اتحادیه آفریقای جنوبی، جمهوری دوم اسپانیا، سوئد، سوئیس، اروگوئه، ونزوئلا، پادشاهی یوگسلاوی، دولت فدرال اتریش، پادشاهی بلغارستان، فنلاند، لوکزامبورگ، آلبانی، استونی، لتونی، لیتوانی، پادشاهی مجارستان (۱۹۲۰–۱۹۴۶)، دولت آزاد ایرلند، امپراتوری اتیوپی، جمهوری دومینیکن، مکزیک، ترکیه، پادشاهی عراق، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، پادشاهی افغانستان و اکوادور. هنگام انحلال اتحادیه ملل در سال ۱۹۴۶، از ۴۲ عضو مؤسس، ۲۳ یا ۲۴ عضو، با
ملل در سال ۱۹۴۶، از ۴۲ عضو مؤسس، ۲۳ یا ۲۴ عضو، با احتساب فرانسه آزاد عضو بودند. ۲۱ کشور دیگر بین سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۷ به این اتحادیه پیوستند، اما هفت کشور انصراف دادند و جامعه ملل را ترک کردند، یا قبل از سال ۱۹۴۶ اخراج شدند. کشورها در سالی که به جامعه ملل پیوستند ذکر شده‌اند. کلمه «انصراف» نشان می‌دهد که کشوری به انتخاب خود ترک کرده‌است. اتحاد جماهیر شوروی در پی حمله به فنلاند در سال ۱۹۳۹ از اتحادیه اخراج شد و تنها کشوری بود که با این اقدام روبرو شد. علیرغم تدوین مفهوم و امضای میثاق، ایالات متحده آمریکا
تدوین مفهوم و امضای میثاق، ایالات متحده آمریکا هرگز به جامعه ملل نپیوست و برخی از کشورهای مستقل نسبتاً منزوی در آسیا نیز در جامعه ملل شرکت نکردند از جمله عربستان سعودی، پادشاهی متوکلی یمن، جمهوری خلق مغولستان، نپال و بوتان (کشور).
پروانهٔ نرم‌افزار سندی قانونی است که روش استفاده و تکثیر نرم‌افزار را مشخص می‌کند. یک پروانهٔ نرم‌افزار معمولی به کاربر نهایی اختیاراتی می‌دهد که به موجب آن می‌تواند نرم‌افزار را به نحوی که باعث زیر پا گذاشتن حق نشر آن نشود، مورد استفاده قرار دهد. اختصاصی در مقابل متن‌باز. نرم‌افزارهای مالکیتی یا غیرآزاد به کاربر تنها اجازه می‌دهد که نرم‌افزار را به شکلی بسیار محدود و برای استفادهٔ شخصی نظیر پشتیبان‌گیری تکثیر کند. پروانه‌های مالکیتی به نحوی ترتیب داده می‌شوند که کاربر نهایی اجازهٔ استفاده از یک یا چند
که کاربر نهایی اجازهٔ استفاده از یک یا چند نسخهٔ نرم‌افزار را داشته باشد، اما شرکت تولیدکننده مالک اصلی نرم‌افزار باقی بماند. در مقابل، نرم‌افزارهایی که با پروانه‌های متن‌باز و آزاد منتشر می‌شوند به کاربر نهایی اجازه می‌دهند که به طور آزاد، نسخه‌هایی از نرم‌افزار را برای دیگران تکثیر کند. به این ترتیب، مالکیت نرم‌افزار در اختیار تولیدکنندهٔ اصلی باقی نمی‌ماند بلکه به استفاده کنندهٔ نهایی منتقل می‌شود.
) ومناسبات‌های دیگر در زیر شاحهٔ پهناور وسایبان آن برگزار می‌شد. مردم از کنار وگوشهٔ شهر و همچنین از سایر امارات‌های دیگر در روز عید به سوی این درخت کهن‌سال وتاریخی می‌شتابیدند، و روزی بخوشی وشادی در پایهٔ آن درخت بزرگ می‌گذرانیدند. و مانند کودکانی که به أغوش مادر می‌شتابند، به آغوش درخت کهن‌سال می‌شتافتند، و در زیر شاخه‌های پهن ودراز وسایهٔ أفکنده آن آسایش و آرامش می‌یافتند. این درخت در نیمهٔ أول قرن نوزد هم میلادی توسط حاکم وقت شارجه «الشیخ سلطان (الأول) بن صقر بن راشد القاسمی» (۱۸۰۳–۱۸۶۶) کاشته شده‌است.
صقر بن راشد القاسمی» (۱۸۰۳–۱۸۶۶) کاشته شده‌است. و در ماه أوت سال ۱۹۷۸ میلادی خوشکیده‌است. گویند در حدود (۱۵۰) سال عمر کرده أست. چنان‌که در وصف این درخت کهن‌سال (شجرة الرولة) حاکم شارجه (۱۹۵۱–۱۹۶۶) الشیخ صقر بن سلطان القاسمی این شعر زیبا سروده أست: این درخت مشهورترین و کهنسال‌ترین درخت در شارجه و در امارات بوده‌است، وتا امروز همچنین است، وآوازهش از عمانات هم گذشته بوده‌است. بارها و بارها سایبانی بوده برای عابرانی که از این نقطه عبور می‌نموده أند، و برای صرف غذا سفرهٔ خویش را در سایهٔ آن پهن می‌کردند. خزان
غذا سفرهٔ خویش را در سایهٔ آن پهن می‌کردند. خزان درخت کهن‌سال. در اواخر قرن بیستم، مردم نسبت به این درخت تاریخی وکهن بی‌مهری نمودند، بعد از اینکه در شهر مراکز تجارتی مجلل ایجاد شد، و مکان‌های تفریح مدرن یافتند مردم آن درخت کهن‌سال وتاریخی به یاد فراموشی سپردند. گویا درخت کهن‌سال نیز این بی مهر ی انسان‌ها را احساس می‌نمود، انسان‌هایی که از زمان کودکی، نوجوانی، و حتی پیری در زیر شاخه‌های توانای آن روزی سپری نموده بودند، ودرخت نیز مانند مادری که بچه‌هایش را به آغوش می‌گیرد، از آن انساهای مرفه حال قرن بیستم،
آغوش می‌گیرد، از آن انساهای مرفه حال قرن بیستم، از گزند باد و برق و باران وأشعهٔ آفتاب حمایت وحفاظت نموده بود، امروز، این انسان‌ها (بچه‌های دیروز) به درخت کهن‌سال بی‌مهری می‌ورزند. در عید فطر سال ۱۹۶۳ میلادی یکی از شاعران خطهٔ هرمزگان از مکان دیدن می‌کند وشور شادی مردم و بچه‌ها وخوشحالی آنان در أیام عید فطر، وفرح وسرور در چشم مردم مشاهده می‌کند، این بیت شعر زیبا را می‌سراید: درخت کهن‌سال کم‌کم پژمرده می‌شود، و در صبح گاه ماه اوت ۱۹۷۸ میلادی نقش بر زمین شود. گویا خاک نمناک و مرطوب اطراف درخت کهن، نیز مانند
گویا خاک نمناک و مرطوب اطراف درخت کهن، نیز مانند انسان‌های قرن بیستم، بی وفایی کرد و نتوانست آن را سر پا نگه دارد. وسر انجام آن درخت تاریخی وکهن نقش بر زمین می‌شود. اکنون همان کودکانی که دیروز در زیر سایهٔ برگ‌های دراز و پهنه این درخت کهن بازی وشادی می‌کردند، و سالیانی از عمر خویش را سپری کرده‌اند، به دیدار آن مکان (جای درخت لور) که به می‌دانی بزرگ تبدیل شده‌است می‌آیند و خاطرات آن روزها را برای جوانان امروز تعریف می‌کنند و برای آن افسوس می‌خورند. به یادگار درخت کهن‌سال. در سال ۱۹۷۹ میلادی توسط شهرداری
درخت کهن‌سال. در سال ۱۹۷۹ میلادی توسط شهرداری شارجه بدستور حاکم بلاد شیخ دکتر سلطان بن محمد القاسمی، میدان بزرگی در جای گاه «درخت الُرولَة» ساخته می‌شود، و به یادگار درخت کهن‌سال نام میدان ( میدان الرولة ) گذاشته می‌شود. تندیس به عربی ( نصب تذکاری ) به شکل درخت تاریخی از مس ساخته می‌شود وقسمت‌هایی از درخت (لور) خشک شده در آن قرار داده می‌شود، و در ستونی به شکل درخت ( الُرولَة ) که از آهن واسمنت ساخته می‌شود قرار داده می‌شود، و در وسط میدان قرار می‌دهند. وسعت (میدان الرولة) ۲۵۶ هزار قدم مربع است، و به شکل
(میدان الرولة) ۲۵۶ هزار قدم مربع است، و به شکل مستطیل است، ازسمت شمال به خیابان العروبة، و از سمت جنوب به خیابان الزهراء منتهی می‌شود. در دوطرف میدان ۳۰ عدد درخت (لور) یا (الرولة) کاشته شده‌است. تمام اطراف میدان چراغانی است، و در مناسبات وأعیاد وجشنوارها، احتفالاتی در میدان برگزار می‌شود.
داده اُلوم، یا داده‌دِه روستایی است از توابع بخش داشلی‌برون شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کرند قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۸۹نفر (۵۰خانوار) بوده است. روستای داده الوم تقریباً در ۴۰ کیلومتری غرب مراوه تپه و ۱۳۰ کیلومتری شمال شرقی گنبدکاووس قرار دارد. همسایگان این روستا (قولاق بورته-قربان قلیچ-هوتن-کلیجه)
قربان قلیچ ملا، روستایی است از توابع بخش داشلی‌برون شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کرند قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۸۰نفر (۱۴خانوار) بوده است.
آی تمر، روستایی است از توابع دهستان کرند در بخش داشلی‌برون در شمال شهرستان گنبد کاووس نزدیکی مرز ترکمنستان در استان گلستان ایران است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال۱۳۹۰ جمعیت این روستا ۱٬۲۰۰ نفر (۲۵۰ خانوار) بوده‌است.
کُرَند، شهری از توابع بخش داشلی‌برون در 140 کیلومتری شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ،کشور ایران قرار دارد. جمعیت. این شهر در بخش داشلی‌برون قرار دارد و جمعیت آن حدوداً ۶۰۰۰ نفر بود و دارای ۱۵۰۰ خانوار می باشد. این شهر در 140 کیلومتری شهرستان گنبد کاووس قرار دارد و 15 کیلومتر از مرز ترکمنستان فاصله دارد .مرز بین ترکمنستان و ایران به یک رشته کوه از هم جدا میشوند نام محلی این رشته کوه سونگی داغ است و همه ساله مردم این شهر در نوروز برای تفریح و سرگرمی به این کوه می آیند همچنین صیادان زیادی نیز در این کوه
کوه می آیند همچنین صیادان زیادی نیز در این کوه وجود دارند که به شکار پرنده های شکاری قیمتی مشغول هستند در این کوه بر های کوهی نیز وجود دارد ولی متاسفانه بدلیل شکار بیش از هد این گونه درحال برچیده شدن است . بیشتر مردم این شهر به کشاورزی و دامداری مشغولند و مابقی داری شغل آزاد است به این شهر به علت دوری منطقه محرومی است و امکانات آموزشی مناسبی ندارند این شهر پارک های تفریحی مناسبی ندارد. این شهر فقط در ایام بهار آب هوای خوبی دارد و درخت بسیار کمی در خود شهر و حومه آن وجود دارد در تابستان ها مورد هجوم ریزگرد
حومه آن وجود دارد در تابستان ها مورد هجوم ریزگرد ها و توفان های شن قرار میگیرد رودخانه اترک نیز اغلب ماه های سال خشک است و تنها در زمستان آب دارد هرچند آب شوری که از روستای اجی سو می آید در بستر رودخانه جریان دارد ولی این آب نه برای دام ها و نه برای کشاورزی مناسب است هرچند شهر کرند منطقه کم بارانی قرار دارد ولی بسیاری از خیابان های آن آسفالت نشده است و به صورت خاکی می‌باشد و هنگامی که باران می آید عبور و مرور را دشوار می‌کند. امروزه با درختکاری در خیابان اصلی کمی به مبلمان شهری کمک کرده است ولی اگر در
اصلی کمی به مبلمان شهری کمک کرده است ولی اگر در خیابان های فرعی هم درختکاری شود بهتر خواد بود.