payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برخورد راه شیری و زن برزنجیر چنین اختلالی را ایجاد کند و تأثیرات وارده به سیستم هر ستاره خیلی ناچیز خواهد بود. اگرچه منظومه شمسی در حالت کلی تحت تأثیر این رویدادها قرار می‌گیرد، ولی خورشید و سیارات مختل نخواهند شد. با این وجود با گذر زمان، احتمال تجمعی برخورد با یک ستاره افزایش می‌یابد، و اختلال سیارات غیرقابل اجتناب می‌شود. با این فرض که سناریوهای مه‌رمب و مه‌گسست برای پایان جهان روی نمی‌دهند، محاسبات پیش‌بینی می‌کنند که جاذبه ستاره‌های در حال عبور تمام سیارات را بعد از یک کادریلیون (۱۰ به توان ۱۵) سال از
را بعد از یک کادریلیون (۱۰ به توان ۱۵) سال از خورشید دور می‌کند. این نقطه پایان منظومه شمسی است. درحالی که خورشید و سیاره‌ها وجود خواهند داشت، منظومه شمسی ناپدید می‌شود. تاریخ‌شماری. چهارچوب زمانی تشکیل منظومهٔ خورشیدی از طریق تاریخ‌نگاری رادیومتری تعیین شده است. دانشمندان حدس می‌زنند عمر منظومهٔ خورشیدی ۴٫۶ میلیارد سال است. قدیمی‌ترین دانه‌های مواد معدنی شناخته‌شده بر روی زمین به ۴٫۴ میلیارد سال پیش بازمی‌گردد. سنگ‌هایی با این قدمت، اندکند، زیرا سطح زمین به‌طور مداوم دست‌خوش تغییرات ناشی از فرسایش،
زمین به‌طور مداوم دست‌خوش تغییرات ناشی از فرسایش، آتشفشان، و زمین‌ساخت‌های بشقابی بوده است. دانشمندان برای تخمین عمر منظومهٔ خورشیدی از شهاب‌سنگ‌هایی استفاده می‌کنند که در چگالش اولیهٔ ابر خورشیدی ایجاد شده‌اند. تقریباً تمام شهاب‌سنگ‌ها یافت‌شده سنی در حدود ۴٫۶ میلیارد سال را دارا می‌باشند، و این سبب می‌شود که تخمین زده شود، عمر منظومهٔ خورشیدی ۴٫۶ میلیارد سال است. مطالعاتی نیز دربارهٔ دیسک‌ها اطراف سایر ستاره‌ها صورت گرفته است تا چهارچوب زمانی تشکیل منظومهٔ خورشیدی تعیین شود. ستارگانی که بین یک تا سه
خورشیدی تعیین شود. ستارگانی که بین یک تا سه میلیون سال عمر دارند، دارای دیسک غنی از گاز می‌باشند، در حالی‌که دیسک اطراف ستارگانی که بیش از ۱۰ میلیون سال عمر دارند، گاز بسیار کمی دارند، و این بدان معناست که غول‌های گازی درون آن‌ها دیگر تشکیل نمی‌شوند. جدول زمانی تکامل منظومهٔ خورشیدی. نکته: تمام تاریخ‌ها و زمان‌های درون این تاریخ‌شماری تقریبی‌اند و تنها به عنوان شاخص مرتبهٔ بزرگی استفاده شده‌اند.
بُصری (در عربی: بصری) نام شهری باستانی در کشور سوریه است. این شهر در فاصله ۱۸۰ کیلومتری دمشق واقع شده و در نزدیکی مرز بین سوریه و اردن و تا حدودی اسرائیل قرار دارد. شهر بصری در گذشته مرکز عربیه (روم) امپراتوری روم و مهم‌ترین توقف‌گاه سر راه کاروان‌های عازم مکه بوده‌است. تئاتر رومی که متعلق به سده ۲ میلادی است، از مکان‌های دیدنی شهر باستانی بصری است. همچنین در این شهر باستانی، ویرانه‌های متعلق به اوایل ظهور مسیحیت یافت شده‌است. به اعتقاد مسلمانان، وقتی محمد همراه عمویش، ابوطالب، در کاروان تجاری عازم سوریه
همراه عمویش، ابوطالب، در کاروان تجاری عازم سوریه بود، راهبی مسیحی به نام بحیرا در این شهر با دیدن او پیش‌بینی کرد که او در آینده پیامبر خواهد شد. پانویس. ویکی‌پدیا انگلیسی
کژتابی یا ابهام ساختاری در جملاتی موجود است که از آن‌ها می‌توان مفاهیم و معانی متعددی برداشت نمود؛ این جملات، دقیقاً مقصود را بیان نمی‌کنند. مهم‌ترین علل وقوع کژتابی، عبارت‌اند از: کژتابی و ابهام، از مواردی‌است که در نوشته‌های عادی، عیب دانسته می‌شود. کژتابی، همچنین در منطق به عنوان یک مغالطه تلقی می‌گردد؛ و آن وقتی‌است که شخص جمله‌ای را که بیش از یک معنا دارد، به کار گیرد و آن جمله تنها با یک تفسیر، مقبول مخاطب باشد؛ در اینجا کژتابی و تعدد معنای جمله این امکان را به گوینده می‌دهد که در شرایط مختلف، یکی از
را به گوینده می‌دهد که در شرایط مختلف، یکی از معنی‌ها را انتخاب و ادعا نماید. مثال‌هایی که در زیر نوشته شده‌است دارای کژتابی نیست؛ زیرا کژتابی به مفهوم چندمعنایی ناخواسته است. گوینده در متن‌های زیر به عمد ابهام در کلام آورده‌است. (نک: بهاءالدین خُرّمشاهی، "کژتابی‌های ذهن و زبان"، تهران: ناهید)
قلعه صلاح‌الدین ایوبی (به عربی: قلعة صلاح الدین الأیوبی) نام قلعه‌ای تاریخی در کشور سوریه است. این قلعه در ۳۰ کیلومتری شرق بندر لاذقیه واقع شده‌است و در واقع یکی از پایگاه‌های مسلمانان در جریان جنگ‌های صلیبی بوده‌است. این اثر در میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. سرچشمه ها. ویکی‌پدیا انگلیسی
شهرستان لاسن در بخش شمال‌شرقی ایالت کالیفرنیا در آمریکا واقع شده‌است. برابر با سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت آن معادل ۳۳٬۸۲۸ نفر می‌باشد. بخشداری آنسوزان ویل می‌باشد. شهرستان لاسن در سال ۱۸۶۴ از بخش‌هایی از شهرستان‌های پلوماس و شاستا تشکیل شده‌است.
توریه یا صرفه‌جویی در بیان حقیقت یا سخن نیمه‌راست بیان سخنی‌است که معنای آن به ظاهر درست است؛ اما آنچه مخاطب از آن درک می‌کند نادرست و دروغ است؛ یعنی جمله صادق بیان می‌شود که موجب می‌گردد، شخص دوم از آن جمله مفهوم گمراه‌کننده و فریبنده موردنظر گوینده را دنبال کند. به عبارتی دیگر توریه سخنی فریبکارانه است که ظاهری درست دارد. این سخن ممکن است در ظاهر تا حدی درست یا کاملاً درست باشد اما بیان کننده کامل واقعیت نیست. در واقع آنچه باعث نادرستی این سخن می‌شود قصد گوینده برای فریب یا گمراه کردن مخاطب است یا پنهان
گوینده برای فریب یا گمراه کردن مخاطب است یا پنهان کردن قسمتی از واقعیت. نام دیگر این مغالطه گلچین کردن نام دارد که نوعی سوگیری تأیید است.
باشقیرها (به باشقیری: Башҡорттар، باشقۇرتتار) مردمانی از اقوام ترک ساکن آسیای میانه هستند. جمعیت آنان حدود ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ نفر برآورد می‌شود که بیشتر در جمهوری باشقیرستان، روسیه زندگی می‌کنند. جمعیت باشقیرهای ساکن تاتارستان نیز قابل توجه است. مناطق اصلی زندگی باشقیرها در روسیه به غیر از تاتارستان و باشقیرستان، شامل استان چلیابینسک، استان ارنبورگ، سرزمین پرم، استان سامارا می‌باشد. همچنین باشقیرها بجز روسیه در کشورهایی مانند اوکراین، قزاقستان و تا حدودی ازبکستان هم ساکنند. زبان باشقیرها، باشقیری نام دارد. این زبان
ساکنند. زبان باشقیرها، باشقیری نام دارد. این زبان از خانواده زبان‌های آلتایی، شاخه زبان‌های قبچاق بوده و بسیار نزدیک به زبان تاتار است. اکثر باشقیرها روسی را نیز می‌دانند. دین باشقیرها نیز عمدتاً اسلام است. ریشه‌شناسی نام. در مورد ریشه نام باشقیرها گمانه زنی‌های متفاوتی وجود دارد؛ که تا کنون هیچ‌کدام از آن‌ها به صورت رسمی پذیرفته نشده‌است. در زبان باشقیری نام این قوم "باشقورت" است. باش قیر همچنان می‌تواند ترکیبی از باش بمعنی سر و قیرماق یعنی شکستن باشد که بمعنی قومی که سر دشمنان میشکند یا تعابیر دیگر باشد.
قومی که سر دشمنان میشکند یا تعابیر دیگر باشد. ریشه نژادی باشقیرها. شناخت اصالت و ریشه و تبار باشقیرها تا حد زیادی پیچیده است. منطقه اصلی زندگی باشقیرها جنوب شرقی اورال و استپ‌های مجاور بوده که از دیرباز به مردمانی با تبارهای گوناگون و ریشه‌های نژادی فرهنگی متفاوت تعلق داشته‌است. در زمینه ریشه نژادی باشقیرها به صورت کلی سه نطریه اصلی و برجسته وجود دارد. تاریخ. قدیمی‌ترین اطلاعاتی که دربارهٔ باشقیرها در تاریخ ثبت شده‌است به نویسندگان مسلمانی نظیر سلام ترجمان، ابن فضلان و ابوزید بلخی در سده‌های نهم و دهم
ابن فضلان و ابوزید بلخی در سده‌های نهم و دهم میلادی بازمی‌گردد. این منابع باشقیرها را به دو دسته مجزا در استپ‌های اورال و حاشیه رود دانوب در جوار ممالک بیزانس بخش‌بندی کرده‌اند. ابن رسته گزارش می‌دهد باشقیرها ضمن فتح کوه‌های اورال حوالی رود ولگا را هم در دست خویش داشته‌اند. در سده دوازدهم میلادی نخستین گزارش اروپایی‌ها دربارهٔ باشقیرها ثبت شده‌است که دو سیاح اروپایی ضمن توصیف زندگی باشقیرها نامشان را باستارچی(bastarci) عنوان کرده و بر این عقیده بوده‌اند که زبان این مردم همان زبان مجارها می‌باشد. از سده دهم
این مردم همان زبان مجارها می‌باشد. از سده دهم تا چهاردهم اسلام میان جوامع باشقیر نفوذ پیدا کرد و دین تمامی این مردم را شامل شد. باشقیرها در سده سیزدهم میلادی تحت سیطره چنگیزخان مغول درآمدند. پس از پایان استیلای مغول در سده پانزدهم باشقیرها به سه دسته تحت تسلط نوقای، قازان و خانات سیبری از هم جدا شدند. باشقیرها که دوباره سرزمین‌های بسیاری را -اگرچه به صورت مجزا از یکدیگر- تحت انقیاد خود درآورده بودند به روسیه تزاری پیوستند. در سده‌های هفدهم و هجدهم شورش‌های گسترده‌ای از سوی باشقیرها در برابر ارتش روسیه رخ
گسترده‌ای از سوی باشقیرها در برابر ارتش روسیه رخ داد که به یک جنگ داخلی تمام عیار تبدیل شد. یکی از رهبران اصلی این شورش‌ها سعید صدیر نام داشت. این رهبر شورشی کارش در دهه پایانی قرن هفدهم به پایان رسید اما در سال ۱۷۰۵ میلادی بار دیگر یک شورش دیگر در باشقیرستان آغاز شد. سرکوب این شورش برای روسیه دوام چندانی نیاورد و در نهایت در سال ۱۷۳۵ رسماً بین قوای روسیه تزاری و متحدان باشقیر جنگ بوقوع پیوست. این نبرد پس از شش سال بسود روسیه تحت رهبری پتر کبیر به پایان رسید. علت آغاز این نبرد برنامه دولتی روسیه برای تبعید
علت آغاز این نبرد برنامه دولتی روسیه برای تبعید باشقیرها به ایران یا هندوستان بود. این برنامه به فرماندهی کیریلوف نامی آغاز شد در آغاز صدها روستا در آتش سوختند و هزاران نفر از باشقیرها بدست قوای روسیه تزاری قتل‌عام شدند. اقدام غافلگیرانه‌ای که باشقیرها برای مقابله با روس‌ها بکار بستند موفق واقع نشد و شمار بیشتری از اهالی باشقیر به تبع آن کشته شدند. با این وجود گاهی نیز پیروزی و توفیق از آن باشقیرها بود و پس از شش سال با اعلام آتش‌بس در پی مرگ کیریلوف غائله خاتمه یافت و باشقیرها در همان حوال باقی‌ماندند. پس
یافت و باشقیرها در همان حوال باقی‌ماندند. پس از انقلاب بلشویکی روسیه باشقیرستان در ۱۹۱۹ به عنوان بخشی خودمختار به اتحاد جماهیر شوروی پیوست و هم‌اکنون نیز دارای یک دولت خودمختار در خاک روسیه بنام باشقیرستان است. فرهنگ. ابن فضلان در گزارشی که از باشقیرها در سده دهم ارائه می‌دهد آن‌ها را غیر مسلمان توصیف می‌کند. وی ضمن ارائه اطلاعاتی دربارهٔ سنت‌ها و آیین‌های مردم باشقیر، دین آن‌ها را شاخه‌ای از تنگریسم بیان می‌کند. ابن فضلان چنین گوید که، در شهر متعلق به قبیله‌ای از ترک‌ها معروف به باشقیر، توقف نمودیم. ما از
از ترک‌ها معروف به باشقیر، توقف نمودیم. ما از آنها بسیار بیمناک بودیم. زیرا این جماعت شرورترین و کثیف‌ترین ترک‌ها و سخت‌ترین ایشان در آدم‌کشی می‌باشند. ناگهان می‌بینید مردی مرد دیگری را به زمین انداخته سر او را میبرد و آنرا بر می‌دارد و بدنش را رها می‌کند. آنها ریش خود را می‌تراشند و شپش می‌خورند بدین شکل که درزهای نیم تنه(قرطق) خود را جستجو کرده شپش‌ها را با دندان جویده می‌خورند. هر يك از ایشان تکه چوبی بشکل آلت مردی تراشیده و به گردن خویش می‌آویزد و چون قصد سفر یا برخورد با دشمن کند آن را می‌بوسد و بر آن
سفر یا برخورد با دشمن کند آن را می‌بوسد و بر آن سجده می‌گذارد و می‌گوید: «خدایا با من چنین و چنان بکن.» باشقیرها امروزه بیشتر مسلمان هستند و روند اسلام آوردن باشقیرها همراه با سایر ایلات و قبایل ترک آسیای مرکزی در حدود سده دهم میلادی آغاز شد. باشقیرها حنفی مذهب هستند. زبان مردم باشقیر باشقیری نام دارد که در دسته زبان‌های قبچاقی قرار می‌گیرد. بیشتر مردم باشقیر زبان روسی می‌دانند و برخی این زبان را به مثابه زبان نخست خود بکار می‌برند. با وجود زندگی در کشور روسیه برخی از مردم باشقیر همچنان دور از جوامع شهری
برخی از مردم باشقیر همچنان دور از جوامع شهری بسر برده و به زندگی بدوی در استپ‌ها روزگار می‌گذرانند. این مردم هنوز برخی حماسه‌ها و اساطیر کهن خودشان مانند اورال باتیر و آقبوزات را زنده نگهداشته‌اند. این روایات کهن به رویدادهای نبردهای قهرمانانه پهلوانان باشقیر با نیروهای شیطانی می‌پردازد.
تاتاری (سیریلیک: татарча، خط لاتین: tatarça، خط عربی: تاتارچا) زبانی از خانواده زبان‌های ترکی است که تاتارها به آن سخن می‌گویند. تاریخ. زبان تاتاری امروزه بازماندهٔ زبان‌های منقرض‌شدهٔ قبچاق یا شاخهٔ شمال‌غربی زبان‌های ترکی و بلغاری باستانی است. این زبان تا حد زیادی از زبان‌های قفقازی و اسلاوی تأثیر پذیرفته‌است. پراکندگی جغرافیایی. زبان تاتاری در روسیه، آسیای میانه و جمهوری خودمختار تاتارستان روسیه و نیز قزاقستان گویشورانی دارد. همچنین زبان تاتاری درمیان اقلیت‌های تاتار ساکن در کشورهای اوکراین، ترکیه،
اقلیت‌های تاتار ساکن در کشورهای اوکراین، ترکیه، لهستان، فنلاند و چین نیز رایج است. بعلاوه تاتاری زبان مادری حدود ۴۰۰٬۰۰۰ نفر از باشقیرها، که بیشتر در شهر اوفا زندگی می‌کنند، نیز هست. اینان باشقیری‌زبانانی هستند که بر اثر همنشینی و همجواری با تاتارها زبان بومی خود را به‌تدریج کنار گذاشته و تاتارزبان شده‌اند. براساس سرشماری سال ۲۰۰۲ روسیه، حدود ۹۴٪ از تاتارهای جمهوری تاتارستان و حدود ۷٪ از اقوام دیگرِ ساکن این جمهوری تاتاری می‌دانند. بیش از ۹۴٪ تاتارتباران، زبان تاتاری را نیز می‌دانند. زبان تاتاری گویش‌های
زبان تاتاری را نیز می‌دانند. زبان تاتاری گویش‌های متعددی را شامل می‌شود. نوشتار. زبان تاتاری در گذشته به الفباهای گوناگونی نوشته می‌شده، ولی امروز خط سیریلیک تاتاری برای این زبان کاربرد دارد. پیشتر خطوطی مانند خط اورخون، الفبای اسکی املا (برمبنای الفبای فارسی از خط عربی) و الفبای لاتینی نیز برای آن به‌کار می‌رفته. تاتارها تا ۱۹۲۰ زبان خود را با الفبای اسکی املا به کتابت درمی‌آوردند. پس از آن، لاتین‌نویسی و سپس سیریل‌نویسی برای زبانشان رایج شد. امروزه خط دیگری نیز به‌صورت لاتینی برای این زبان در کنار خط
دیگری نیز به‌صورت لاتینی برای این زبان در کنار خط سیریلیک استفاده می‌شود که شبیه الفبای ترکی استانبولی است. ویژگی‌های زبان. مانند تمام زبان‌های شاخهٔ ترکی از خانوادهٔ آلتایی، زبان تاتاری نیز یک زبان پیوندی است؛ به این معنا که از پسوندهای اضافه‌شونده به مادهٔ اصلیِ کلمه، معانی جدید ساخته می‌شود و کلمات صرف نمی‌شوند. ریشهٔ واژه‌ها، تاتاری-ترکی است، اما این زبان، تأثیرهای زیادی از زبان‌های اورالی حاشیهٔ رود وُلگا و همچنین از زبان عربی، زبان فارسی و زبان روسی پذیرفته‌است.
اوفا (به روسی: Уфа́، باشقیری: Өфө, Öfö، لاتین: Ufa، پایتخت جمهوری باشقیرستان در فدراسیون روسیه است. مساحت و جمعیت. مساحت اوفا حدود ۷۱۰ کیلومتر مربع است و جمعیت آن در سال ۲۰۰۵ حدود یک میلیون و سی‌وشش هزار نفر برآورد شده‌است. جغرافیا. این شهر یکی از مراکز صنعتی منطقه اورال در مرکز روسیه است. تاریخ. اوفا در ۱۵۷۴ میلادی توسط ایوان چهارم تزار روسیه بنا شد. ابتدا به نام تپه‌ای که بر روی آن بنا شده بود تورا تاو نامیده می‌شد ولی بعد به اوفا (به معنی کوچک در ترکی) معروف شد.
تاج‌الدین روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران. این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۳۵ خانوار) ۱٬۰۸۳نفر بوده است. طبیعت. طبیعت سرسبز روستای تاج الدین، بسیار زبان زد اهالی روستا های اطراف است.
اوتانلو ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۵خانوار) ۲۴۹نفر بوده‌است.
دودانلو ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۴خانوار) ۱۵۵نفر بوده است.
شورکال ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۳۶ خانوار) ۱۶۹ نفر بوده‌است. رود. رودخانه شورکال از این منظقه عبور می کند.
کعو ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان درگز و در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان تکاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۸۶خانوار) ۶۳۹نفر بوده‌است.
مقدمه ابن خلدون کتابی نوشته شده از ابن خلدون است که در آن تاریخ اجتماعی و تاریخ اقتصادی جهان اسلام در سده ۸ و سده ۹ق بررسی شده‌است. مقدمه ابن خلدون در حقیقت مقدمه کتاب العبر و دیوان المبتداء و الخبر فی ایام العرب و العجم و البربر و من عاصرهم من ذوی السلطان الاکبر است. محتوای کتاب. این کتاب به ویژه به امور خراج، سیاست‌های مالی، نفوذ و مسکوکات و ادارات مربوط به آن‌ها مانند دیوان‌ها پرداخته و آن‌ها را روشن می‌کند. دیده شدن این مقدمه. مقدمه ابن خلدون تنها در ابتدای سده ۱۹م مورد توجه خاورشناسان قرار گرفت و در
سده ۱۹م مورد توجه خاورشناسان قرار گرفت و در همان سده از این مرحله در گذشت و دیگر دانشمندان اروپا نیز آن را مورد پژوهش قرار دادند. دربارهٔ کتاب‌سوزی مدائن. وقتی سعد ابن ابی وقاص بر مدائن دست یافت در آنجا کتاب‌های بسیار دید. نامه به عمر بن خطاب نوشت و در باب این کتاب‌ها دستوری خواست. عمر در پاسخ نوشت که آن همه را به آب افکن که اگر در آنچه در آن کتاب‌ها هست سبب راهنمایی است خداوند برای ما قرآن فرستاده که از آن راه‌نماینده‌تر است و اگر در آن کتاب‌ها جز مایهٔ گمراهی نیست خداوند ما را از شر آن در امان داشته‌است.
نیست خداوند ما را از شر آن در امان داشته‌است. ازین سبب آن همه کتاب را در آب یا آتش افکندند (زرین‌کوب، دو قرن سکوت ص ۱۰۶)(ابن‌خلدون، مقدمه چاپ مصر ص ۶–۲۸۵). فرانز رزنتال استاد زبان‌های سامی و زبان عربی در دانشگاه ییل، اسلام‌شناس و مترجم کتاب مقدمه، در پانوشت این گفته ابن خلدون می‌نویسد «این روایت دیگری از یک افسانه معروف است!». زرین‌کوب در کتاب کارنامه اسلام (۱۳۴۸) کتاب‌سوزی اعراب در تیسفون را نفی می‌کند: «روایتی هم که گفته‌اند کتابخانه مدائن را اعراب نابود کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه است.»
کردند ظاهراً هیچ اساس ندارد و مآخذ آن تازه است.» برنارد لوئیس در مقاله‌ای ضمن بی‌اعتبار خواندن کتاب‌سوزی اعراب در اسکندریه با اشاره به تشابه این روایت ابن خلدون با روایتی که در آن نقل شده عمر فرمان به تخریب کتابخانه اسکندریه داده است، می‌گوید: «تاریخ‌نگار قرن چهاردهم، ابن خلدون، داستان تقریباً یکسانی را راجع به ویران کردن یک کتابخانه در ایران به دستور خلیفه عمر مطرح کرده که نشان از ویژگی عامیانه آن دارد». سیلمز در تحقیقی که در سال ۲۰۰۵ در ژورنال آمریکایی علوم اجتماعی اسلامی چاپ شد با اشاره به سالم ماندن
علوم اجتماعی اسلامی چاپ شد با اشاره به سالم ماندن دانشگاه گندی شاپور در حمله اعراب به ایران می‌نویسد اعراب به اهمیت مؤسسهٔ آموزشی گندی‌شاپور پی بردند و شکوه آن را و کتابخانه و دیگر سازمان‌های شهر را باقی نگاه داشتند. نگاهی به متن مقدمه. هر گاه بدانیم غلبه و پیروزی ملت‌ها تنها در پرتو دلیری و گستاخی میسر می‌گردد، پیداست که قومی که در بادیه‌نشینی ریشه‌دارتر و خوی وحشیگری او افزون‌تر از دیگران باشد، در غلبه بر اقوام دیگر تواناتر خواهد بود. چون بادیه نشینی یکی از موجبات دلاوری است، بی‌گمان، یک نژاد وحشی از
از موجبات دلاوری است، بی‌گمان، یک نژاد وحشی از نژاد شهرنشین دلاورتر است و بنابراین چنین قومی در چیرگی و غلبه بر خصم و ربودن ثروت‌های اقوام دیگر تواناتر است. ترجمه فارسی. این کتاب در ایران توسط محمد پروین گنابادی به فارسی ترجمه شده‌است.
زبان آلبانیایی زبانی است از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی که نزدیک به ۶ میلیون گویشور دارد. خاستگاه این زبان آلبانی و کوزوو است ولی در دیگر جاهای بالکان که آلبانی‌زبانان زندگی می‌کنند مانند مقدونیه، مونته‌نگرو و جنوب صربستان نیز به این زبان سخن می‌گویند. همچنین گروه‌های آلبانیایی زبان نیز در یونان، کرانه‌های جنوب خاوری ایتالیا و سیسیل به این زبان سخن می‌گویند. همچنین کشورهایی که مهاجرانی از بالکان را در خود پذیرفته‌اند مانند کشورهای اسکاندیناوی، آلمان، بریتانیا، استرالیا، آمریکا، ترکیه و … هم گویشورانی به
استرالیا، آمریکا، ترکیه و … هم گویشورانی به این زبان دارند. این زبان از دو گویش اصلی توسک (گویش جنوبی) و گِگ (گویش شمالی) تشکیل شده‌است. زبان رسمی/نوشتاری آلبانیایی بر اساس گویش توسک می‌باشد. دسته‌بندی. در سال ۱۸۵۴ میلادی زبان‌شناس آلمانی فرانتس بوپ این زبان را از خانوادهٔ زبان‌های هندواروپایی شمرد. این زبان در میان زبان‌های این خانواده در شاخه‌ای منحصربه‌فرد جای دارد. برخی پژوهشگران بر این باورند که این زبان از زبان‌های ایلیری، داسی و تراکیه‌ای مشتق‌شده‌است. برخی هم این زبان را از خانوادهٔ زبان‌های
برخی هم این زبان را از خانوادهٔ زبان‌های اسلاوی، بالتیک یا ژرمنی می‌دانند. سامانهٔ نوشتاری. از سدهٔ پانزدهم میلادی الفباهای گوناگونی را برای نگارش آلبانیایی به کار برده‌اند. برای این کار از حروف ایتالیایی یا یونانی و گاه عربی استفاده می‌شد. لهجهٔ توسک آلبانیایی را با الفبای یونانی و لهجهٔ چِگ را با الفبای لاتین می‌نوشتند. هردوی این لهجه‌ها را گاه با الفبای عربی که برای نگارش زبان ترکی عثمانی کاربرد داشت و نیز سیریلیک و برخی خط‌های بومی نیز می‌نوشتند. در سال ۱۹۰۸ میلادی به‌طور رسمی زبان آلبانیایی برپایهٔ
۱۹۰۸ میلادی به‌طور رسمی زبان آلبانیایی برپایهٔ لهجهٔ چِگ استانداردسازی شد و الفبای لاتین نیز با اصلاحاتی جنبهٔ رسمی یافت. پس از جنگ جهانی دوم لهجهٔ توسک لهجهٔ رسمی و همگانی آلبانیایی گردید.
دوربین یک ابزار نوری است که می‌تواند یک تصویر را ثبت کند. اکثر دوربین‌ها می‌توانند تصاویر ۲ بعدی را ثبت کنند، در حالی که برخی از مدل‌های پیشرفته تر قادر به گرفتن تصاویر سه بعدی هستند. در سطح اولیه، اکثر دوربین‌ها از جعبه‌های مهر و موم شده (بدنه دوربین)، با یک حفره کوچک با قطر متغیر (دیافراگم یا اپرچر) تشکیل شده‌اند که اجازه عبور نور را می‌دهد تا تصویری را روی سطح حساس به نور (معمولاً یک سنسور دیجیتال یا فیلم آنالوگ عکاسی) ثبت کند. دوربین‌ها مکانیسم‌های مختلفی برای کنترل تابش نور بر روی سطح حساسِ نور دارند.
برای کنترل تابش نور بر روی سطح حساسِ نور دارند. لنزها نور ورودی به دوربین را متمرکز می‌کنند و دیافراگم را می‌توان باریک یا بازتر کرد. عملکرد شاتر میزان زمانی را که سطح حساس به نور در معرض نور قرار می‌گیرد، تعیین می‌کند. پس آموختیم که دیافراگم میزان نور وارده به حسگر با و شاتر مدت زمان نور وارده به حسگر را تعیین می‌کنند. دوربین عکاسی اصلی‌ترین ابزار در هنر عکاسی است. تصاویر گرفته شده ممکن است بعداً به عنوان بخشی از فرایند عکاسی، تصویربرداری دیجیتال یا چاپ عکاسی بازتولید شوند. زمینه‌های هنری مشابه در کنار
عکاسی بازتولید شوند. زمینه‌های هنری مشابه در کنار هنر عکس برداری عبارتند فیلم‌برداری به عنوان خبرنگار و فیلم‌برداری جهت تولیدات سینمایی و مستند. کلمه "دوربین" از "camera obscura گرفته" شده‌است، نام لاتین دستگاه اصلی برای نمایش یک تصویر دو بعدی بر روی یک سطح صاف (در معنای «محفظه تاریک» ترجمه می‌شود). دوربین عکاسی مدرن از دوربین تاریک (فناوری مربوط به محفظه تاریک حفره دار) تکامل یافته‌است. اولین عکس دائمی در سال ۱۸۲۵ توسط جوزف نیکفور نیپس گرفته شد. ساختار مکانیکی. اکثر دوربین‌ها نور را از طیف مرئی می گیرند،
اکثر دوربین‌ها نور را از طیف مرئی می گیرند، در حالی که دوربین‌های تخصصی سایر بخش‌های طیف الکترومغناطیسی مانند مادون قرمز را می‌گیرند. همه دوربین‌ها از طراحی اولیه یکسانی استفاده می‌کنند: نور از طریق یک عدسی همگرا یا محدب وارد یک جعبه محصور شده و یک تصویر روی یک محیط حساس به نور ضبط می‌شود. مکانیزم شاتر مدت زمانی که نور وارد دوربین می‌شود را کنترل می‌کند. اکثر دوربین‌ها همچنین دارای منظره‌یاب هستند که صحنه مورد نظر را به عکسبردار نشان می‌دهد، مهم‌ترین ابزارهای تنظیمی یک دوربین (تنظیم به صورت دستی یا خودکار)
تنظیمی یک دوربین (تنظیم به صورت دستی یا خودکار) عبارت اند از ۱-فوکوس (تنظیم عمق میدان دید)، ۲-دیافراگم (میزان نوری که وارد دوربین می‌شود) و ۳-سرعت شاتر (مدت زمان نوری که وارد می‌شود) که هریک تأثیر ویژه‌ای بر تصویر خروجی دارد. کنترل میزان حجم نوردهی. دیافراگم. نور از طریق یک دیافراگم وارد دوربین می‌شود، دهانه‌ای که توسط صفحات روی هم قرار گرفته‌اند که حلقه دیافراگم نامیده می‌شود. قطر این حفره متغیر است این بخش به‌طور معمول در لنز قرار دارد، اصولاً وظیفه لنز تشکیل اولیه محدوده تصویر است و وظیفه حسگر ثبت تصویر
اولیه محدوده تصویر است و وظیفه حسگر ثبت تصویر است. این دهانه را می‌توان برای تغییر میزان نوری که به فیلم یا حسگر برخورد می‌کند، باز یا باریک کرد. اندازه دیافراگم را می‌توان به صورت دستی، با چرخاندن لنز یا تنظیم به کمک عقربه موجود در بدنه دوربین، یا به‌طور خودکار بر اساس خوانش‌های یک نورسنج داخلی تنظیم کرد. اگر اپرچر یا دیافراگم را شنید باید سریعاً به مشخصه شماره F یا "f-stop" فکر کنید. این مشخصه میزان انبساط و انقباض را مشخص می‌کند. هرچه f-stop کوچکتر باشد، نور بیشتری اجازه ورود به لنز را پیدا می‌کند و
نور بیشتری اجازه ورود به لنز را پیدا می‌کند و نوردهی افزایش می‌یابد. به‌طور معمول، f-stopها از f/1.4 تا f/32 در افزایش‌های استاندارد متغیر هستند: ۱٫۴، ۲، ۲٫۸، ۴، ۵٫۶، ۸، ۱۱، ۱۶، ۲۲، و ۳۲. نور ورودی به دوربین با هر افزایش به نصف کاهش می‌یابد. منظور از عملگر / همان تقسیم است. به عبارتی فاصله کانونی تقسیم بر شماره‌های یاد شده (که همان قطر دیافراگم هستند) میزان حجم نور وارده به حسگر که پشت لنز قرار گرفته‌است را مشخص می‌کند. کارکرد دیافراگم مانند مردمک در چشم است. هنگامی که در شمارهای F پایین قرارداریم، محدوده
هنگامی که در شمارهای F پایین قرارداریم، محدوده فوکوس محدود می‌شود و عمیق میدان دید کاهش می‌یابد، بنابراین در حالی که اجسام نزدیک تر در فوکوس (یا حالت شفاف) هستند، پس‌زمینه اجسام تار می‌شود. این عمق میدان با بسته شدن دیافراگم (افزایش شماره F) افزایش می‌یابد. دیافراگم باریک منجر به عمق میدان زیاد می‌شود، به این معنی که اشیاء در فواصل مختلف از دوربین به نظر می‌رسد در فوکوس هستند. آنچه در فوکوس، معیار ارزندگی است، توسط دایره سردرگمی یا CoC مشخص می‌شود. این مشخصه کیفیت فوکوس را معین می‌کند. شاتر. شاتر به همراه
کیفیت فوکوس را معین می‌کند. شاتر. شاتر به همراه دیافراگم یکی از دو راه برای کنترل حجم تجمعی میزان نور ورودی به دوربین است. یکی از طریق زمان و دیگر از طریق مساحت دریچه. شاتر مدت زمان قرار گرفتن سطح حساس به نور در معرض نور را تعیین می‌کند. شاتر باز می‌شود، نور وارد دوربین می‌شود و فیلم یا حسگر را در معرض نور قرار می‌دهد و سپس شاتر بسته می‌شود. دو نوع شاتر مکانیکی وجود دارد: شاتر نوع تیغه‌ای یا مرکزی و شاتر کانونی یا پرده‌ای. تفاوت این دو نوع در نحوه حرکت مکانیکی باز و بسته شدن است. در مدل مرکزی یا تیغه‌ای
باز و بسته شدن است. در مدل مرکزی یا تیغه‌ای حرکت به شکل گشاد شدن از مرکز دیافراگم است مانند عملکرد عنیبه در تنظیم قطر مردمک چشم که به کمک تیغه‌های فلزی پیاده‌سازی شده‌است. در حالیکه در مدل کانونی یا پرده‌ای، شبه به باز و بسته کردن پرده، به صورت افقی از بالا تا پایین این حرکت شکل می‌گیرد. در نوع تیغه از تیغه‌های فلزی استفاده شده‌است و از مرکز به طرف خارج باز می‌شوند. در استفاده از شاتر تیغه‌ای، سطح حساس به نور به صورت یکباره در معرض نور قرار گرفته و تصویر را ثبت می‌کند. در گذشته از این نوع از شاترها در
را ثبت می‌کند. در گذشته از این نوع از شاترها در قطع‌های مختلف دوربین عکاسی استفاده می‌شد. اما امروزه از این نوع شاتر دیگر در دوربین‌های حرفه‌ای 35mm استفاده نمی‌شود. معمولاً از شاتر کانونی استفاده می‌شود. این دریچه نزدیک به صفحه فیلم عمل می‌کند (برعکس مدل تیغه‌ای که در لنز تعبیه شده بود) و به همین دلیل به نوع کانونی شهرت یافته‌است و از صفحات فلزی یا پرده‌های پارچه‌ای با دهانه‌ای استفاده می‌کند که از سطح حساس به نور عبور می‌کند. پرده‌ها یا صفحات دارای دهانه‌ای هستند که در طول نوردهی در سطح صفحه فیلم کشیده
هستند که در طول نوردهی در سطح صفحه فیلم کشیده می‌شود. شاتر سطح کانونی معمولاً در دوربین‌های رفلکس تک لنز (SLR) استفاده می‌شود، زیرا پوشاندن فیلم (به‌جای جلوگیری از عبور نور از لنز) به عکاس این امکان را می‌دهد که تصویر را همیشه از طریق لنز مشاهده کند، و تنها در لحظه عکسبرداری یا ثبت تصویر، تأثیر تنظیم سرعت شاتر را احساس کند. این امر همچنین برداشتن لنز از دوربین بارگذاری‌شده را تسهیل می‌کند، زیرا بسیاری از دوربین‌های SLR دارای لنزهای قابل تعویض هستند. یک دوربین دیجیتال ممکن است از شاتر مکانیکی یا الکترونیکی