payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در آن زمان که او به محل رسید ضدانقلاب انقلابیون قفقازی را بیرون کرده بود. در همین زمان فرستادگان بلشویک از ترکستان به گیلان رسیدند. نقش بلشویک‌ها و کمونیستهای باکو در گیلان در ۱۹۱۹ و اوایل ۱۹۲۰ تم اصلی داستان جنگل شد. در پایان تابستان ۱۹۱۹ میرزا اسماعیل، بلشویک جنگلی به ماوراءالنهر اعزام شد. پس از آن زمان گزارش‌های انگلیسی مکرراً سخن از رستاخیز نهضت جنگل در پیمان با بلشویک‌ها سخن می‌گویند. ورود رادیکال‌های شمالی نتیجه‌ای اجتناب ناپذیر بود. بریتانیا و تهران تصمیم گرفتند میرزا کوچک خان را علیه بلشویک‌ها علم
تصمیم گرفتند میرزا کوچک خان را علیه بلشویک‌ها علم کنند. ارتش یازدهم سرخ در ۱۸ مه از باکو وارد گیلان شد و جنگلی‌ها از بلشویک‌ها استقبال کردند. کمیته سوسیالیست جنگلی‌ها خود را در پی ورود بلشویک‌ها در حزب سوسیالیست ترکیب کرد و برنامه‌ای اختیار کرد که خواهان انترناسیونالیسم و جدایی دین از سیاست بود. خواسته‌های سیاسی رهبران رادیکال نهضت جنگل نهایتاً با تأسیس جمهوری شورایی در گیلان به اوج خود رسید. در ۵ ژوئن ۱۹۲۰، جمهوری شورایی گیلان (یا جمهوری شورایی ایران) اولین و تنها جمهوری سوسیالیستی در ایران تأسیس شد. در
و تنها جمهوری سوسیالیستی در ایران تأسیس شد. در اوایل تیر ۱۲۹۹ کنگره اول حزب کمونیست ایران در انزلی برگزار شد. سپس، تعدادی از زنان رشت جمعیت پیک سعادت نسوان را برای پیگیری حقوق سیاسی و اجتماعی زنان تأسیس کردند. این جمعیت نخستین گروه در ایران بود که هشت مارس را به عنوان روز زن پذیرفت و هر سال مراسم بزرگداشت آن را اجرا می‌کرد این حکومت با حمله قوای حکومت مرکزی سقوط کرد. روزنامه جنگل. نخستین دورهٔ روزنامهٔ جنگل از یکشنبه ۱۹ شعبان ۱۳۳۵(۲۰ مرداد ۱۲۹۶٬۱۰ ژوئن ۱۹۱۷) منتشر شد و تا شمارهٔ ۳۱ (۱۷ شعبان ۱۳۳۹٬۱۸ خرداد
منتشر شد و تا شمارهٔ ۳۱ (۱۷ شعبان ۱۳۳۹٬۱۸ خرداد ۱۲۹۷٬۸ ژوئن ۱۹۱۸) ادامه یافت. (چاپ سنگی- محل چاپ کسما). در نخستین شماره غلامحسین کسمایی نویدی به عنوان مدیر روزنامه معرفی شده و از شمارهٔ دوم تا شمارهٔ سیزدهم، نام حسین کسمایی مجاهد معروف مشروطیت به عنوان مدیر مسئول روزنامه درج شده‌است و بار دیگر از شمارهٔ ۱۳ تا ۳۱ تنها نام غلامحسین کسمایی نویدی به عنوان (سردبیر) آمده‌است. به نوشتهٔ ابراهیم فخرائی منشی مخصوص میرزا کوچک، حسین کسمایی فقط تا شمارهٔ ۹ سردبیر روزنامهٔ جنگل بوده و از شمارهٔ ۹ کناره‌گیری کرده‌است.
جنگل بوده و از شمارهٔ ۹ کناره‌گیری کرده‌است. درگیری با نیروهای بریتانیا. لیونل دانسترویل، فرماندهٔ نیروهای نظامی بریتانیا در شمال ایران در مورد خطوط اصلی سیاست آن دولت در ایران می‌نویسد: «به عقیدهٔ من نبایستی طوری رفتار کنیم که ایرانیان هوشیار شده بفهمند با این که ما خودمان یک مملکت دموکراسی هستیم در مملکت آنها، ملاکین و سرمایه‌داران عمده را علیه نهضت دموکراسی تقویت می‌کنیم». این سیاستی بود که روس‌ها نیز بی پرواتر از آن پیروی می‌کردند. جنگلی‌ها از پشتیبانی آن قسمت از بازرگانان و مالکان گیلان که تمایل
آن قسمت از بازرگانان و مالکان گیلان که تمایل ناسیونالیستی داشتند برخوردار بودند. دهقانان، پیشه وران و تهیدستان شهری نیز از حملات ضدّ امپریالیستی آنها حمایت می‌کردند. جنگ‌افزار مبارزان جنگل در آغاز از داس و نیزه و سلاح‌های کهنه فراتر نمی‌رفت، امّا اندک‌اندک جنگ‌افزارهای بیشتری در اختیار مبارزان قرار گرفت. مبارزان و اسلام خواهان عثمانی با ارسال سلاح و تعدادی افسر آلمانی و اتریشی نیز در آموزش نیروها به میرزا کوچک کمک می‌کردند. هنگامی که انگلیسی‌ها مجبور به عقب‌نشینی از قفقاز شدند و ارتش سرخ صحنه قفقاز را از
از قفقاز شدند و ارتش سرخ صحنه قفقاز را از قوای خارجی و نیروهای ارتجاعی داخلی پاک کرد، میرزا کوچک خان با کمک فرقه عدالت و توده‌های مردم که از پیروزی‌های انقلاب اکتبر به جنبش آمده بودند، به رشت وارد شد. در این حکومت، کمونیست‌ها، جنگلی‌ها، احسان اللّه خان و خالو قربان که نماینده قشرهای گوناگون اجتماعی بودند، شرکت داشتند. دیری نپایید که در رهبری جنبش جنگل اختلاف بروز کرد. میرزا کوچک خان، حکومت انقلابی را ترک کرد و به جنگل عقب نشست و حکومت جدید به ریاست احسان اللّه خان تشکیل گردید. وی کودتای سرخ را ضد میرزا
اللّه خان تشکیل گردید. وی کودتای سرخ را ضد میرزا کوچک خان هدایت کرد. این انشعاب و اختلاف ضربت سختی به جنبش انقلابی گیلان زد. در این موقع قوای دولتی با کمک نیروهای نظامی انگلیس حمله بزرگی علیه نیروهای مسلح انقلابی که تا نزدیک قزوین پیش آمده بودند، آغاز کردند و آنها را تا بندر انزلی عقب نشاندند. پافشاری مبارزان و کمک انقلابیون قفقاز توانست مهاجمان را به عقب راند. شهر رشت بار دیگر به‌دست انقلابیون افتاد. حیدر عمواوغلی بدان سامان شتافت تا بکار سامان دهد. اما اختلاف ریشه دار از یک طرف و تحریکات حکومت قوام و
اختلاف ریشه دار از یک طرف و تحریکات حکومت قوام و انگلیس‌ها از طرف دیگر کار را به آنجا رساند که میرزا کوچک خان عده‌ای از سران نامدار کمونیست را برای مذاکره به جنگل دعوت و آنها را غافل گیر کرده، به قتل رساند و به این ترتیب زمینه پیروزی قوای دولتی فراهم گردید. دانسترویل در خصوص دیدار نمایندگان با سران نهضت جنگل می‌نویسد: «کنسول بریتانیا به میرزا گفت: اگر جنگلی‌ها علیه بلشویک‌ها قیام نمایند، بریتانیایی‌ها تمام تلاش خود را به کار خواهند برد که دولت را به دست جنگلی‌ها بدهند؛ چنانچه بخواهند رد کنند بریتانیایی‌ها
بدهند؛ چنانچه بخواهند رد کنند بریتانیایی‌ها مجبورند با خود بلشویک‌ها متحد شده آن‌وقت است که اساس جنگل و جنگلی‌ها برهم خواهد خورد». وی دربارهٔ گفتگو با میرزا ادامه می‌دهد: «من، از جانب خود وعده دادم که اگر شرایط و تقاضای فوق (آزادی فوری اسرا که سروان نوئل انگلیسی هم جزء آنها بود؛ آزاد کردن عبور و مرور در راه بندر انزلی و تأمین و تضمین عبور بلامانع قوای بریتانیا) را قبول کند، سیاست داخلی او را در ایران به رسمیت بشناسم». به رغم درگیری با اجنبی‌ها میرزا کوچک تا حد امکان از برخورد با قزاقان ایرانی برای پرهیز از
حد امکان از برخورد با قزاقان ایرانی برای پرهیز از برادرکشی خودداری می‌کرد از این‌رو در بسیاری موارد اسیران ایرانی آزاد می‌شدند. آغاز اختلاف در جنبش. تلاش ویکهام، مأمور ادارهٔ سیاسی بریتانیا و عوامل دولت مرکزی برای متلاشی کردن جنبش جنگل و برقراری تماس‌های محرمانه با پاره‌ای از اعضای کمیتهٔ اتحاد اسلام به این انجامید که «هیئت اتحاد اسلام» در ۲۷ دسامبر ۱۹۱۸ بدون حضور میرزا کوچک که در یک مأموریت جنگی بود تشکیل و زیر فشار حاجی احمد و حاجی میرزا رضا قرار شد که پیشنهاد وثوق‌الدوله را بپذیرند و جنگل را ترک و قوای
وثوق‌الدوله را بپذیرند و جنگل را ترک و قوای خود را در اختیار دولت قرار دهند. در ۹ فوریه ۱۹۱۹ نمایندگان بریتانیا، احمد کسمایی را به گرفتن تأمین و تسلیم به وثوق‌الدوله تشویق کردند. میرزا مخالف تسلیم بود و به همین جهت اختلاف دامنه یافت. ویکهام پیشنهاد کرد که کسمایی تسلیم‌نامهٔ جدایی نوشته و با یارانش امضاء کرده و جزئیات سلاح‌ها را هم ذکر کنند. در امان‌نامه‌ای که وثوق الدوله برای کسمایی امضاء کرد، و او خود را موظف می‌ساخت که در قلع و قمع اشرار و مخالفان دولت یعنی همان مجاهدان جنبش جنگل با دولت مرکزی همکاری کند
همان مجاهدان جنبش جنگل با دولت مرکزی همکاری کند و به محض ورود نیروهای دولت به فومن و کسما، نیروها و تمام سلاح‌های خود را به فرمانده کل نیروهای دولتی تحویل دهند و مطیع دستور دولت باشند. با تسلیم کسکایی و دکتر حشمت عده‌ای از افسران نظامی جنگل نیز تسلیم شدند. مذاکره و تماس نمایندگان بریتانیا با کسمایی چند هفته پیش از صدور امان‌نامه از سوی وثوق‌الدوله نشان می‌دهد که دولت انگلستان در این ماجرا دخالت مستقیم داشته‌است. جمهوری سوسیالیستی ایران. با وقوع انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه سیاست‌های خارجی این کشور دستخوش
۱۹۱۷ در روسیه سیاست‌های خارجی این کشور دستخوش تحول شد. لنین با شعار برابری و حمایت از ملت‌های ضعیف امتیازات نسبتاً مناسبی به دولت ایران در پیمان ۱۹۲۱ داد. از سویی کمونیست‌ها با میرزا کوچک و جنبش جنگل به منظور جلوگیری از نفوذ بریتانیا در شمال ایران، ارتباط برقرار کردند. میرزا نیز که مرام اشتراکی و شعار برابری ملت‌ها همسو با اهداف جنگل را می‌دید از این اتحاد استقبال کرد. نخستین ملاقات میان میرزا کوچک خان و فرمانده ناوگان ارتش سرخ ژنرال صورت گرفت. از سوی شوروی‌ها علاوه بر فرمانده مزبور، گریگوری ارژنیکیدزه،
علاوه بر فرمانده مزبور، گریگوری ارژنیکیدزه، کمیسر عالی کمونیست‌ها در قفقاز و جمعی از سران فرقه عدالت نیز شرکت داشتند. اعضای هیئت نمایندگی جنگل را علاوه بر خود میرزا حسن آلیانی، سعدالله خان درویش، میرصالح مظفرزاده، گائوک آلمانی که نام ایرانی هوشنگ را انتخاب کرده بود و اسماعیل جنگلی تشکیل می‌دادند. خروج میرزا کوچک خان از حکومت بلشویکی. تقریباً از همان آغاز کار اختلافات شدید مسلکی و مرامی میان میرزا کوچک خان و اعضای تندروی شورای انقلاب گیلان به‌ظهور پیوست. میرزا کوچک خان روابط خود را با کمونیست‌های رشت قطع
کوچک خان روابط خود را با کمونیست‌های رشت قطع کرد و عازم فومن شد تا دوباره به پیروان خود در جنگل بپیوندد. اما پیش از ترک رشت بیانیه‌ای صادر و به‌طور رسمی اعلام کرد مادامی که اعضای فرقه عدالت بساط حزبی و تبلیغاتی خود را از خطه گیلان برنچیده‌اند و تبلیغات مسلکی آنها توأم با توهین به مقدسات ملی و مذهبی ایرانیان قطع نشده، به رشت باز نخواهد گشت. هم‌زمان با صدور این اعلامیه، میرزا کوچک خان نامه‌ای تاریخی به لنین نوشت که بهترین معرف اوضاع آن روز گیلان و حاکی از اختلاف نظر میرزا با فرقه عدالت است. «بعدالعنوان در
نظر میرزا با فرقه عدالت است. «بعدالعنوان در این موقع که قشون فاتح کارگران و دهقانان روسیه دشمنانشان را شکست داده و مظفرانه به قلب لهستان پیش می‌روند و نیروهای سرمایه‌داری انگلستان در برابر قوای متحد روس و ایران عقب می‌نشینند، بسیار متأسفم که باید از کار کناره‌گیری کنم». تبانی با بریتانیا و سرکوب جنبش. در آستانهٔ کودتای ۳ اسفند ۱۲۹۹ در پی شکست طرح بریتانیا برای تحت‌الحمایگی ایران در قرارداد ۱۹۱۹، توافق محرمانه‌ای بین بریتانیا و دولت مرکزی برای نابودی جنبش جنگل صورت گرفت. در این توافق دست رضاخان را برای
جنگل صورت گرفت. در این توافق دست رضاخان را برای سرکوبی جنبش آزاد گذاشتند. بریگاد قزاق از ضعف جنبش استفاده کرده و طی شبیخون‌های فراوان، نیروهای جنگل را وادار به عقب‌نشینی کردند. بعضی از فرماندهان تسلیم یا کشته شدند. میرزا همراه با گائوک افسر آلمانی معروف به هوشنگ، قصد رفتن به نزد عظمت خانم فولادلو، از متنفذین خلخال را که همیشه از میرزا حمایت می‌کرد، داشت؛ اما در کوه‌های خلخال دچار بوران و طوفان شدید شد و در ۱۱ آذر ۱۳۰۰ هر دو از پای درآمدند.
دانشکده پزشکی بیلر یکی از معتبرترین دانشکده‌های علوم پزشکی در آمریکا و جهان به حساب می‌آید. این دانشکده در هیوستون واقع در ایالت تگزاس آمریکا قرار دارد و از سال ۱۹۶۹ از دانشگاه بیلر مستقل شده‌است. ابراهیم یزدی مدتی از محققان این دانشکده بود.
مرکز پزشکی دانشگاه تگزاس ساوت‌وسترن معروف به «UT Southwestern» یا UTSW از معتبرترین مراکز علوم پزشکی آمریکا و جهان به حساب می‌آید. این دانشگاه در شهر دالاس از ایالت تگزاس واقع است و در مجاورت دانشگاه تگزاس در دالاس، دانشگاه متودیست جنوبی، مرکز انجمن قلب آمریکا، و دیگر مراکز بزرگ علمی و فناوری آمریکا قرار دارد. بودجه این مرکز دانشگاهی در سال ۲۰۱۸ بیش از ۳۱۵۲ میلیون دلار بود. این مؤسسه در زمره بزرگ‌ترین دانشگاه‌های علوم پزشکی کشور آمریکا محسوب می‌گردد که در سه دانشکده فعال است. بخش دانشگاهی. ۴۴۰۰ دانشجوی علوم
دانشکده فعال است. بخش دانشگاهی. ۴۴۰۰ دانشجوی علوم پزشکی، پایه پزشکی و بهداشت در این مرکز مشغول به تحصیلند که در سه دانشکده به کار مشعولند: مشاهیر. هفت نوبلیست تا کنون از اساتید یا دانش آموختگان این دانشگاه بوده‌اند. برخی همانند یوهان دایزنهوفر بازنشسته شده‌اند. اما از گروه فعلی می‌توان به افراد زیر اشاره نمود: پنج نفر از اینان در سال ۲۰۱۵ میهمان گرگ ابت فرماندار تگزاس در کاخ فرمانداری تگزاس در آستین بودند. فرانسیسکو سیگاروا (رئیس سابق سامانه دانشگاه تگزاس) نیز دانش‌آموخته این مؤسسه است. از میان اعضای هیئت
نیز دانش‌آموخته این مؤسسه است. از میان اعضای هیئت علمی این دانشگاه ۱۸ نفر عضو آکادمی ملی علوم آمریکا، ۱۹ نفر عضو مؤسسه پزشکی آکادمی ملی علوم آمریکا، و ۱۴ نفر عضو آکادمی ملی علوم و هنرهای ملی آمریکا هستند. دانشگاه. بودجه تحقیقاتی این مرکز در سال ۲۰۱۸ بیش از ۴۵۵ میلیون دلار بود که پس از مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس و دانشکده پزشکی بیلور در رتبه سوم تگزاس قرار داشت.
داکشایانی یا ساتی (سانسکریت: सती) ایزدبانوی نیکبختی در زناشویی و دیرزیوی در آئین هندو است. زنان هندو وی را نماز برده و از وی طول عمر شوهرانشان را طلب می‌کنند. داکشایانی نمودی از دوی و نخستین همسر شیوا (همسر شیوا پیش از پروتی) است. او دختر داکشا بود. او که نتوانست بدخویی پدرش داکشا را با شوهرش تاب بیاورد، خود را در آتش سوزانید و از آن پس ساتی(مادینه سات، "زن راستین" یا "زن وفادار") نامیده شد. واژه ساتی از آن پس برای هر زن بیوه یا زن پاکدامن و نیز برای اشاره به آئین خودسوزی زنان هندو به کار می‌رود. در هند
به آئین خودسوزی زنان هندو به کار می‌رود. در هند باستان نیز زن را پس از مرگ شوهرش می‌سوزانیدند که به این رسم ساتی گفته می‌شد. در هند باستان این رسم اهمیت فرهنگی و دینی بسیاری داشت و نشانه وفاداری زن به شوهر تلقی می‌شد. هر چند بیشتر ساتی‌ها به صورت داوطلبانه انجام می‌گرفت اما فشارهای خانوادگی و اجتماعی و اجبارها زن را به شرکت در این مراسم وامی داشت. رسم ساتی هم در بین زنان عادی و هم در بین زنان اشرافی رایج بود و یک فریضه دینی محسوب می‌شد. سال‌ها بعد با به قدرت رسیدن فرمان‌روایان مسلمان در هند، ساتی نمادین به
رسیدن فرمان‌روایان مسلمان در هند، ساتی نمادین به وجود آمد که در این مراسم زن بیوه در کنار شوهر مرده خود زانو می‌زد و کلماتی را که نشانه وفاداری اوست بر زبان می‌آورد؛ بدون این که مجبور به سوزانیدن خود باشد.
مرکز سرطان ام‌دی اندرسون دانشگاه تگزاس یک مرکز جامع سرطان در هیوستون، تگزاس است. این بزرگترین مرکز سرطان در ایالات متحده و یکی از سه مرکز جامع سرطان در این کشور است. مرکز سرطان ام‌دی اندرسون یک موسسه دانشگاهی اعطاکننده مدرک و هم یک مرکز تحقیقات و درمان سرطان است که در مرکز پزشکی تگزاس در هیوستون واقع شده است. این دانشگاه به مرکز علوم درمانی دانشگاه تگزاس در هیوستون وابسته است. به گزارش نیوزویک، مرکز سرطان ام‌دی اندرسون بهترین بیمارستان در جهان برای درمان سرطان است. پردیس‌ها. شعبه اصلی این دانشگاه در جنوب
است. پردیس‌ها. شعبه اصلی این دانشگاه در جنوب مرکز پزشکی تگزاس قرار دارد. اما چند شعبه دیگر در تگزاس دارد. شعبات دیگر این دانشگاه در نقاط زیر قرار دارند: آمار. در سال ۲۰۰۹، این مرکز ۹۰۰۰۰ بیمار را تحت مداوا قرار داد. بودجه این مرکز در سال ۲۰۰۹ بیش از ۲٫۸۰۴ میلیارد دلار آمریکا بود. در سال ۲۰۰۸، این مرکز ۴۸۸ میلیون دلار صرف تحقیقات پزشکی نمود. رتبه. در سال ۲۰۰۹ این مرکز دانشگاهی برترین مرکز درمانی سرطان ایالات متحده در میان مراکز تحقیقاتی-درمانی آمریکا برای ششمین سال پیاپی شناخته شد. در سال ۲۰۰۹ از نظر تعداد
سال پیاپی شناخته شد. در سال ۲۰۰۹ از نظر تعداد مقالات تولید شده در علوم پزشکی در رتبه ۱۴ جهان قرار داشت. ایرانیان و مرکز ام دی اندرسون. در سال ۲۰۰۶ علی و گیتا صابریون، دو ایرانی مقیم شهر هیوستون در تگزاس مبلغ ۱۰ میلیون دلار به این دانشگاه اهدا کردند. انجمن آسیا نیز روز ۳ مارس میزبان "همایش مبادلات ایران و آمریکا" در هیوستون بود. از شرکت کنندگان در این گردهمایی می‌توان روسای دانشگاه رایس و مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس را نام برد. این دانشگاه تا کنون از طریق انجمن پیشبرد علوم آمریکا با دانشگاه‌های
از طریق انجمن پیشبرد علوم آمریکا با دانشگاه‌های ایرانی همچون دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تهران تماس‌هایی داشته‌است. از میان افراد تحت مراقبت این مرکز می‌توان عبدالعزیز حکیم را نام برد که در سال ۲۰۰۹ میلادی در مرکز سرطان ام دی اندرسون مورد تشخیص قرار گرفت. از میان پزشکان این مرکز می‌توان به فرزین افتخاری اشاره کرد که در سال ۲۰۰۴ در زمره برترین دکترهای هیوستون (Houston Superdocs) معرفی گردید.
دانشگاه وندربیلت که گاهی به‌صورت غیررسمی وندی هم نامیده می‌شود، نام یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی در نشویل واقع در ایالت تنسی آمریکا است که در سال ۱۸۷۳ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. نام دانشگاه به افتخار غول بزرگ ترابری دریایی و ترابری ریلی، کرنلیوس وندربیلت، نام‌گذاری شده‌است. او با وجود آنکه هیچ‌گاه به جنوب ایالات متحده سفر نکرده بود یک میلیون دلار به تأسیس این دانشگاه اعطا نمود. وندربیلت این امید را داشت که ساخت دانشگاهی بزرگ به ترمیم زخم‌های موضعی جنگ داخلی آمریکا کمک کند. امروزه این دانشگاه در حدود ۱۲۰۰۰
آمریکا کمک کند. امروزه این دانشگاه در حدود ۱۲۰۰۰ دانشجو از همه ۵۰ ایالت آمریکا و از بیش از ۱۰۰ کشور خارجی در چهار مدرسه تحصیلات عالی و شش مدرسه تحصیلات تکمیلی را در خود دارد. چندین مرکز تحقیقاتی نیز به این دانشگاه وابسته می‌باشند. به غیر از کلینیک‌ها اقماری پزشکی رصدخانه همه مدارس و مراکز دانشگاه در زمین ۳۰۰ هکتاری دانشگاه واقع در یک و نیم مایلی از مرکز شهر نشویل می‌باشند. پردیس این دانشگاه به تنهایی یک باغ ملی به‌شمار می‌آید که بیش از ۳۰۰ گونه درخت و درختچه را در خود جای داده‌است. وندربیلت برای آموزش
را در خود جای داده‌است. وندربیلت برای آموزش عالی، فرصت‌های تحقیقاتی، و سطح تحصیلات تکمیلی یکی از دانشگاه‌های معتبر در ایالات متحده به‌شمار می‌آید. این دانشگاه در یواس نیوز اند ورلد ریپورت سکوی پانزدهم بهترین دانشگاه‌های ملی رتبه‌بندی شده‌است. رتبه‌بندی. در رتبه‌بندی دانشگاهی جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه وندربیلت در رتبه ۲۰۰ دنیا و ۴۶ آمریکا قرار گرفته‌است. همچنین بر اساس رتبه‌بندی مؤسسه تایمز در سال ۲۰۲۰ این دانشگاه در رتبه ۱۱۶ دانشگاه‌های جهان قرار دارد. دانشکده‌ها. دانشکده‌های دانشگاه وندربیلت عبارتند از:
کتابخانه کنگره (به انگلیسی: Library of Congress) (مخفف: LC)، کتابخانه تحقیقاتی است که به‌طور رسمی به کنگره ایالات متحده خدمات ارائه کرده و کتابخانه ملی "دفاکتو"ی ایالات متحده است. این کتابخانه، قدیمی‌ترین مؤسسه فرهنگی فدرال در این کشور است. کتابخانه کنگره در سه ساختمان کپیتال هیل در واشینگتن دی. سی. مستقر بوده و همچنین از یک مرکز حفاظت در کالپپرِ ویرجینیا نگهداری می‌کند. کتابداران کنگره بر عملکردهای کتابخانه نظارت داشته و ساختمان‌هایش توسط «معمار کپیتال» نگهداری می‌شود. کتابخانه کنگره یکی از بزرگ‌ترین
نگهداری می‌شود. کتابخانه کنگره یکی از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های جهان است. «مجموعه‌هایش جهانیست و موضوعات، قالب یا مرزهای ملی آن محدودیت نداشته و شامل مواد تحقیقاتی از تمامی بخش‌های جهان با بیش از ۴۷۰ زبان است». کنگره در ۱۸۰۰ میلادی، پس از یازده سال برگزاری جلسات در پایتخت‌های ملی موقت در شهر نیویورک و فیلادلفیا به واشینگتن دی.سی. منتقل شد. اعضای کنگره ایالات متحده در هر دو شهر به مجموعه‌های قابل ملاحظهٔ کتابخانه جامعه نیویورک و شرکت کتابخانه فیلادلفیا دسترسی داشتند. در کاخ کنگره آمریکا برای اکثر قرن نوزدهم
داشتند. در کاخ کنگره آمریکا برای اکثر قرن نوزدهم میلادی تا اوایل دهه ۱۸۹۰، کتابخانه کنگره‌ای کوچکی مستقر شده بود. اکثر مجموعه اصلی کتابخانه توسط بریتانیایی‌ها طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی سوزانده شد، به طوری که کتابخانه تلاش‌هایی را در جهت بازیابی این مجموعه در در ۱۸۱۵ میلادی، آغاز نمود. کتابخانه کل مجموعه شخصی توماس جفرسون که حاوی ۶٬۴۸۷ کتاب بود را خریداری کرد و این مجموعه به آهستگی طی سالیان بعد توسعه یافت، گرچه که اتاقک‌های کپیتال در ۱۸۵۱ میلادی، دچار آتش‌سوزی دیگری شدند. این آتش‌سوزی مقادیر بزرگی از مجموعه را
شدند. این آتش‌سوزی مقادیر بزرگی از مجموعه را نابود کرد که شامل بسیاری از کتب جفرسون می‌شدند. پس از جنگ داخلی آمریکا، اهمیت کتابخانه کنگره با رشدش افزایش یافته و کمپینی جهت خرید و جایگزینی کپی‌هایی از مجلدات سوخته شده ایجاد شد. کتابخانه حق انتقال و ذخیره‌سازی دو نسخه از تمامی آثار دارای حق تألیف همچون کتاب‌ها، نقشه‌ها، تصویرها و نمودارهای چاپی در ایالات متحده را کسب نمود. این مسئله موجب ایجاد مجموعه‌هایش شد. توسعهٔ کتابخانه بین سال‌های ۱۸۸۸ تا ۱۸۹۴ میلادی، با ساخت ساختمان بزرگ مجزایی برای خود در خیابان
با ساخت ساختمان بزرگ مجزایی برای خود در خیابان منتهی به کپیتال به اوج خود رسید. دو ساختمان دیگر، یکی در دهه ۱۹۳۰ و دیگری در دهه ۱۹۷۰، در نزدیکی کتابخانه ساخته شدند تا مجموعه‌ها را نگه داشته و به ارائه خدمات بپردازند. مأموریت اولیه کتابخانه تحقیق در مورد استعلام‌های اعضای کنگره است که از طریق خدمات تحقیقاتی کنگره انجام می‌گردد. همچنین دفتر حق تکثیر آمریکا در آنجا مستقر بوده و بر کارش نظارت می‌شود. این کتابخانه برای تحقیقات عامه مردم باز است، گرچه که فقط مقامات حکومتی عالی‌رتبه و کارکنان کتابخانه قادرند
مقامات حکومتی عالی‌رتبه و کارکنان کتابخانه قادرند کتاب‌ها و مواد را از آنجا خارج کنند. تاریخچه. ۱۸۰۰–۱۸۵۱: خاستگاه و مشارکت جفرسن. اعتبار ایده ایجاد کتابخانه کنگره را به جیمز مدیسون اهل ویرجینیا نسبت می‌دهند که اولین بار پیشنهاد آن را در ۱۷۸۳ میلادی ارائه نمود. در پی این پیشنهاد، کتابخانه کنگره در ۲۴ آوریل ۱۸۰۰ میلادی تأسیس شد، هنگامی که جان آدامز لایحه‌ای مرتبط با کنگره را امضا کرد که ملزومات انتقال کرسی از دولت فیلادلفیا به شهر پایتخت جدید واشینگتن را نیز فراهم می‌نمود. بخشی از این قانون ۵٬۰۰۰ دلار بودجه
فراهم می‌نمود. بخشی از این قانون ۵٬۰۰۰ دلار بودجه «برای خرید کتاب‌هایی که ممکن بود برای استفاده در کنگره لازم بوده باشد … و همچنین تأمین آپارتمان مناسب برای گنجاندنشان را نیز فراهم می‌نمود.» کتاب‌ها از لندن سفارش داده شده بودند و این مجموعه شامل ۷۴۰ کتاب و سه نقشه بود که در کاخ جدید کنگره ایالات متحده جای داده شدند. رئیس‌جمهور توماس جفرسون نقش مهمی را در تأسیس ساختار کتابخانه کنگره بازی نمود. او در ۲۶ ژانویه ۱۸۰۲ میلادی بودجه‌ای را امضا نمود که به رئیس‌جمهور این امکان را می‌داد که کتابدار کنگره را گماشته و
این امکان را می‌داد که کتابدار کنگره را گماشته و کمیته مشترکی در رابطه با امور کتابخانه را برقرار نماید تا به تنظیم، نظارت و هدایت آن بپردازد. این قانون جدید نیز مجوزهای قرض گرفتن را برای ریاست جمهوری و معاونش توسعه می‌داد. بریطانیایی‌ها در اوت ۱۸۱۴ میلادی، پس از این که ارتش آمریکا را به سمت بلیدنزبرگ فرستادند، واشینگتن DC را بدون خونریزی تصرف کردند. بریطانیایی‌ها در تلافی تخریب بندر دوور توسط آمریکاییان، دستور تخریب چندین ساختمان عمومی را در شهر صادر نمودند. نیروهای بریطانیایی کتابخانه کنگره را سوزاندند
نیروهای بریطانیایی کتابخانه کنگره را سوزاندند که دربردارنده مجموعه ۳٬۰۰۰ جلدی کتاب بود. این نسخه‌ها در جناح سنای کپیتول قرار داشتند. یکی از مجلدات کنگره که سالم ماندند، کتاب گزارش‌های دولت در مورد دریافتی‌ها و هزینه‌کردهای ۱۸۱۰ میلادی بود. این کتاب به عنوان یادگاری و غنیمت توسط افسر نیروی دریایی بریتانیا، سر جورج کاکبرن تصاحب شده و توسط خانواده او در ۱۹۴۰ میلادی به دولت ایالات متحده بازگردانده شد. توماس جفرسون پیشنهاد داد که به عنوان جایگزین، طی یک ماه کتابخانه شخصی بزرگش را در معرض فروش قرار دهد. کنگره
شخصی بزرگش را در معرض فروش قرار دهد. کنگره پیشنهاد او را در ژانویه ۱۸۱۵ میلادی پیشنهادش را پذیرفت و ۲۳٬۹۵۰ دلار را جهت خرید ۶٬۴۸۷ کتابش تخصیص داد. برخی از اعضای خانه نمایندگان شامل نماینده نیوهمپشایر، دنیل وبستر با این خرید آنی و بدون استثنا مخالفت کردند. او می‌خواست تا «تمامی کتاب‌هایی که تمایلات آتئیستی، غیرمذهبی و غیراخلاقی» داشتند را بازگرداند. جفرسون ۵۰ سال را به اندوخته سازی انواع وسیعی از کتاب‌ها به زبان‌های متعدد در چنین موضوعاتی سپری نموده بود: فلسفه، تاریخ، قانون، دین، معماری، سفر، علوم طبیعی،
تاریخ، قانون، دین، معماری، سفر، علوم طبیعی، ریاضیات، مطالعات یونان و روم کلاسیک، اختراعات مدرن، بالن‌های هوای داغ، موسیقی، زیردریایی‌ها، فسیل‌ها، کشاورزی و هواشناسی. همچنین او کتاب‌هایی در موضوعاتی جمع‌آوری کرده بود که به‌طور معمول آن‌ها را به عنوان بخشی از کتابخانه مقننه در نظر نمی‌گرفتند، همچون کتاب‌های آشپزی. اما او معتقد بود که تمامی این موضوعات در کتابخانه کنگره جایگاه دارند. او خاطرنشان ساخت: مجموعه جفرسون منحصر بفرد بود، بدین معنی که مجموعه کاری یک پژوهشگر بود، نه مجموعه شخص نجیبی که صرفاً جنبه
یک پژوهشگر بود، نه مجموعه شخص نجیبی که صرفاً جنبه نمایشی داشته باشد. با افزوده شدن مجموعه او که موجب دوبرابر شدن اندازه کتابخانه اصلی شد، ماهیت کتابخانه کنگره از یک کتابخانه تخصصی به یک کتابخانه عمومی‌تر تغییر یافت. مجموعه اصلی براساس ساختار دانش فرانسیس بیکن نظام یافته بود. جفرسون به‌طور خاص کتاب‌هایش را به گروه‌های اصلی حافظه، استدلال و تصور و سپس این گروه‌های اصلی را نیز به ۴۴ زیربخش دیگر دسته‌بندی کرد. این کتابخانه تا اواخر قرن ۱۹م میلادی از الگوی ساختاری جفرسون طبعیت کرد، هنگامی که هربرت پوتنامِ
ساختاری جفرسون طبعیت کرد، هنگامی که هربرت پوتنامِ کتابخانه‌دار کار خود را در زمینه ساختار انعطاف‌پذیرتری از رده‌بندی کتابخانه کنگره آغاز نمود. این طبقه‌بندی اکنون بر ۱۳۸ میلیون فقره اعمال می‌شود. ۱۸۵۱ تا ۱۸۶۵: ضعیف شدن. در ۲۴ دسامبر ۱۸۵۱ میلادی، بزرگ‌ترین آتش‌سوزی در تاریخچه کتابخانه موجب نابودی ۳۵٬۰۰۰ کتاب شد که حدود دو سوم کتاب‌های مجموعه و دو سوم مجموعه منتقل‌شدهٔ جفرسون شد. کنگره در ۱۸۵۲ میلادی ۱۶۸٬۷۰۰ دلار برای جایگزینی کتب جدید در نظر گرفت که شامل خرید مواد جدید نمی‌شد. (تا ۲۰۰۸ میلادی، کتابداران
خرید مواد جدید نمی‌شد. (تا ۲۰۰۸ میلادی، کتابداران کنگره جایگزینی برای تمامی آثاری که به عنوان مجموعه اصلی جفرسون مستندسازی شده بودند یافتند، به جز ۳۰۰ مورد.) این مسئله موجب شروع دوره محافظه کارانه‌ای در مدیریت کتابخانه توسط کتابدار جان سیلوا میهان و رئیس مشترک کمیته جیمز ای. پیرس شد که فعالیت‌های کتابخانه را محدود ساخت. دیدگاه‌های میهان و پیرس در مورد یک چشم‌انداز محدود شده برای کتابخانه کنگره، انعکاس‌دهنده همان دیدگاه‌هایی بود که توسط اعضای کنگره به اشتراک گذاشته شده بودند. درحالی که میهان کتابدار بود، از
گذاشته شده بودند. درحالی که میهان کتابدار بود، از این مفهوم حمایت کرده و آن را جاودان ساخت: «کتابخانه کنگره باید نقش محدودی در ارتباط با صحنه ملی داشته و این که مجموعه‌هایش روی هم رفته باید اسناد آمریکایی را شامل شود که فایده واضحی برای کنگره ایالات متحده دربرداشته باشد.» کنگره در ۱۸۵۹ میلادی فعالیت‌های توزیع اسناد عمومی کتابخانه را به وزارت داخله و برنامه تبادل کتاب بین‌المللیش را به وزارت امور خارجه منتقل نمود. ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۷: گسترش توسط اسپوفورد. در سال ۱۸۶۴، آبراهام لینکلن شخصی را به سمت رئیس کتابخانهٔ
آبراهام لینکلن شخصی را به سمت رئیس کتابخانهٔ کنگره منصوب کرد که قرار بود کتابخانه را طی ۳۰ سال آینده تغییر شکل دهد. آینسوردت رند اسپوفورد مجموعه‌های کتابخانهٔ کنگره را بسیار گسترش داد و به این نهاد نقش ملی نوینی بخشید. اسپوفورد موفق شد قانون حق مؤلف را تغییر دهد تا کتابخانهٔ کنگره از هر کتاب، نقشه، نمودار، نمایشنامه، آثار موسیقی، گراور، مواد چاپی یا عکس‌هایی که برای دریافت حق مؤلف به کتابخانهٔ کنگره ارائه می‌شد، ۲ نسخه رایگان دریافت کند؛ همچنین طی توافقی با سازمان اسمیتسونیان به شکل منظم شروع به گردآوری
با سازمان اسمیتسونیان به شکل منظم شروع به گردآوری آثار علمی آمریکایی و مدارک خارجی از طریق مبادله کرد. قانون دیگری کتابخانه را قادر ساخت نسخ متعدد از صورت مذاکرات مجلس و همهٔ قوانین ایالات متحده را به رایگان دریافت کند. اسپوفورد از این‌ها برای تبادل مدارک با همهٔ کشورهایی که با ایالات متحده روابط دیپلماتیک داشتند استفاده کرد. اسپوفورد، همان‌گونه که پیش‌بینی می‌شد، به‌سرعت همهٔ اتاق‌ها و سرسراهای کاپیتول را با سیل مواد دریافتی جدید انباشت. او در ۱۸۷۳ برای ساختمان جدیدی که قرار بود خانهٔ همیشگی مجموعهٔ