payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که با اخطار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران از منطقه خارج شد. گردشگری در خور موسی. خور موسی با داشتن گونه‌های جانوری متفاوت از جمله دلفین‌های گوژپشت و پرندگان دریایی مانند فلامینگو‌ها، کفچه نوک‌ها، اگرت‌های ساحلی، سلیم‌های خرچنگ خوار، پرستوهای کاکلی، پرستوهای دریایی، پرستوهای پشت دودی، خرچنگ‌های کوچک، گلخورک‌ها و انواع ماهی‌ها جاذبه گردشگری خوبی برای دوستداران طبیعت می‌باشد. در خور موسی جزایر بکر تحت مدیریت سازمان حفاظت محیط زیست و مناظر ساحلی زیبایی وجود دارند. همچنین شهرداری بندر ماهشهر در حال
وجود دارند. همچنین شهرداری بندر ماهشهر در حال ایجاد بازارچه ساحلی و مکان تفریحی با حدود ۹۰ آلاچیق و … می‌باشد که در صورت تکمیل می‌تواند پذیرای گردشگران از سراسر کشور باشد. هر ساله در ایام نوروز نیز کشتی تفریحی خور پیما در خور موسی قرار دارد که می‌تواند جاذبه گردشگری خوبی برای مسافران نوروزی باشد.
سِفر لاویان (عبری:וַיִּקְרָא به معنی «و او می‌خواند») (به انگلیسی: Book of Leviticus ())، از کتابهای تورات در عهد عتیق و مشتمل بر بیست و هفت فصل است. یهودیان و مسیحیان معتقدند که قوانین و مقررات این کتاب در زمانی که بنی‌اسرائیل در کوه سینا اردو زده بودند؛ به موسی وحی شده‌است. بیشتر قوانین شرعی یهود دربارهٔ طهارت، اخلاق، روزهای مقدس و رسوم مذهبی از این کتاب گرفته شده‌است. تَوْرات (به عبری: תּוֹרָה) (تلفظ عبری: توراه)؛ نامی است عبری که به پراهمیت‌ترین نوشتار یهود داده شده و به باور آنان به‌وسیله یهوه (خداوند)
داده شده و به باور آنان به‌وسیله یهوه (خداوند) به موسی وحی شده‌است. تورات اولین بخش از کتاب «تنخ» بوده و مشتمل بر پنج کتاب می‌باشد. به همین خاطر، گاه «اسفار پنج‌گانه» و «کتب پنجگانه موسی» نیز خوانده می‌شود. این پنج کتاب، به این نام‌ها معروفند: تَنَخ (به انگلیسی: Tanakh) یا تَناخ (به عبری: תנ"ך)، نام عبری کتاب مقدس یهودیان است که نزد مسیحیان، "تورات عبری" خوانده می‌شود و با برخی تغییرات و اضافات با عنوان عهد عتیق در کتاب مقدس مسیحیان جای گرفته‌است و مشتمل بر سه بخش است: تنخ در حقیقت کلمه‌ای است که از ترکیب
سه بخش است: تنخ در حقیقت کلمه‌ای است که از ترکیب حرف نخست این سه واژه در زبان لاتین ساخته شده‌است.
سفر اعداد (به عبری:בַּמִּדְבָּר، به معنی «در بیابان») چهارمین کتاب تورات یهودیان و از کتاب‌های عهد عتیق مسیحیان است. کتاب اعداد مشتمل بر سی و پنج فصل و شرح دوران سی و هشت سال سرگردانی بنی‌اسرائیل در بیابان بعد از پیمان بستن در کوه سینا است. در این کتاب توقف بنی‌اسرائیل در قادش برنیع و عزیمت آن‌ها به دشت‌های موآب نیز شرح داده شده‌است. بر اساس روایات یهودی، موسی این کتاب را نوشته‌است.
تَثنیه ، به معنی «سخنان»، نام آخرین کتاب تورات و از بخش‌های عهد عتیق است و مشتمل بر سی و چهار فصل است. بر اساس روایات یهودی، کتاب را موسی نوشته‌است. در انجیل‌های چهارگانه موسی نویسندهٔ تثنیه دانسته شده‌است. سایر نویسندگان عهد جدید نیز تأیید کرده‌اند که تثنیه را موسی نوشته‌است. در انجیل متی چندبار عیسی از تثنیه نقل قول کرده‌است. در این کتاب حوادث بدون رعایت ترتیب تاریخی آن بیان شده‌است. در پایان این کتاب سه خطابه از موسی نقل شده‌است. این کتاب با مرگ موسی پایان یافته‌است؛ یهودیان نویسندهٔ این بخش را یوشع بن
یافته‌است؛ یهودیان نویسندهٔ این بخش را یوشع بن نون دانسته‌اند. مجازات پرستش خدایان دیگر. «اگر بشنوید مرد یا زنی در یکی از شهرهای سرزمینتان از عهد خدا تخلف نموده، بت یا خورشید و ماه و ستارگان را که من پرستش آنها را اکیداً قدغن کرده ام عبادت می‌کند، اول خوب تحقیق کنید و بعد که معلوم شد چنین گناهی در اسرائیل به وقوع پیوسته است، آنگاه آن مرد یا زن را به بیرون شهر ببرید و سنگسارش کنید تا بمیرد.» (تثنیه، ۱۷، ۵). هر کس تشویق به بت پرستی کرد: «او را بکشید. دست خودتان باید اولین دستی باشد که او را سنگسار می‌کند و
باید اولین دستی باشد که او را سنگسار می‌کند و بعد دستهای تمامی قوم اسرائیل. او را سنگسار کنید تا بمیرد، چون قصد داشته است شما را از خداوند، خدایتان که شما را از مصر یعنی سرزمین بردگی بیرون آورد دور کند» (تثنیه، ۱۳، ۱۰-۹ ).
جزیرهٔ حالول یکی از جزیره‌های کوچک در خلیج فارس و در عین حال یکی از مهمترین جزایر برای کشور قطر است. فاصلهٔ دریایی این جزیره از خارک ۲۵۰ کیلومتر و از جزایر قوین ۲۲۹ کیلومتر است. حالول در سمت خاوری قطر واقع شده و چاه‌های نفت نزدیک به آن عبارت‌اند از میدان مَهزَم و العِدّ الشَرقی. جزیرهٔ حالول دارای ذخیره‌گاه‌ها و تأسیسات نفتی است. این جزیره که حدود شمال خاوری دوحه واقع شده‌است، به عنوان یک منطقه ذخیره‌سازی و پایانه بارگیری نفت از میدان‌های فراساحلی اطراف عمل می‌کند. یکی از پایگاه‌های اصلی نیروی دریایی قطر
می‌کند. یکی از پایگاه‌های اصلی نیروی دریایی قطر نیز در حالول است. گارد ساحلی قطر نیز نیز یک پایگاه عملیاتی در این جزیره دارد. در اوایل دهه ۱۹۰۰ قایق‌های صید مروارید به حالول رفت و آمد می‌کردند. پیشینه. در میان اروپاییان، جیمز اشلی ماود اولین بار در ژوئیه ۱۸۱۷ نام این جزیره را ثبت کرد و از آن به عنوان «جزیره هاولول» یاد کرد. ماود همچنین به نزدیکی این جزیره به بسترهای بزرگ مروارید اشاره می‌کند. در سال ۱۸۲۳، اولین نقشه جزیره توسط کاپیتان جورج بارنز براکس تهیه شد. در خاطرات براکس که پس از مرگش در سال ۱۸۵۶
شد. در خاطرات براکس که پس از مرگش در سال ۱۸۵۶ منتشر شد، او شرح مختصری از جزیره و همچنین موقعیت جغرافیایی آن ارائه کرد. او نوشت که جزیره مرتفع است و به وجود چاه‌هایی در آن اشاره کرد. مشخص نیست که آیا این چاه‌ها پدیده‌های طبیعی مانند فروچاله‌ها بوده‌اند یا توسط ماهیگیران کنده شده بودند. او همچنین به ارتفاع زیاد جزیره اشاره می‌کند و ادعا می‌کند که حالول پیشتر به عنوان «جزیره مِی» شناخته می‌شد. آب‌نگار اسکاتلندی جیمز هورسبورگ در راهنمای خود در سال ۱۸۵۵ در فهرست راهنمای "هند" توصیفی از این جزیره نوشت. گزارش او
راهنمای "هند" توصیفی از این جزیره نوشت. گزارش او تفاوت چندانی با توصیف قبلی ارائه شده توسط ماود در سال ۱۸۱۷ نداشت جغرافیا. این جزیره در ۷۲ مایلی جنوب شرقی راس راکان، و حدود ۵۰ مایلی شمال شرقی دوحه پایتخت قرار دارد. طول آن تقریباً ۱ مایل است. زمین آن تپه‌ماهوری است و بلندترین قله آن ۲۰۲ فوت است. این جزیره از فاصله حدود ۱۵ مایلی قابل مشاهده است و صخره ای در اطراف آن وجود دارد که تا ۰٫۲ مایلی دور از ساحل امتداد دارد. این جزیره شرقی‌ترین خشکی قطر است. جزیره حالول با فاصله ۸۰ کیلومتری از نزدیکترین نقطه خاک اصلی
با فاصله ۸۰ کیلومتری از نزدیکترین نقطه خاک اصلی قطر، یعنی "راس ابوقرن" در ساحل شمال شرقی الخور، دورافتاده‌ترین جزیره این کشور نیز می‌باشد. این جزیره مستعد بادهای شمال است. در ۴۵ مایلی شمال خاوری جزیره، آب‌تل صخره ای و کم‌عمق «شاه اَلوم» قرار دارد. زمین‌شناسی. بیشتر سطح جزیره روی لایه‌های دیرینه‌زیستی قرار دارد. سازند هرمز دوره کامبرین لایه سطحی غالب است. این یکی از تنها دو قلمرو قطر است که روی سطح دیرینه‌زیستی قرار دارد. اکسیدهای آهن مانند هماتیت و اخرا در این جزیره یافت می‌شود، اما به دلیل هزینه‌های بالای
جزیره یافت می‌شود، اما به دلیل هزینه‌های بالای استخراج و ترابری مورد بهره‌برداری قرار نگرفته‌اند. حیات وحش. این جزیره به عنوان زیستگاه چندین گونه از جانداران دریایی و پرندگان دریایی عمل می‌کند. بیش از ۸۰ بز کوهی در منظره تپه‌ای آن زندگی می‌کنند، که از گروهی متشکل از شش بز کوهی که برای اولین بار در سال ۱۹۶۳ به جزیره منتقل شدند، زاد ولد داشته‌اند. وزارت شهرداری و محیط زیست (MME) با قطر پترولیوم برای حفاظت و رشد حیات وحش جزیره همکاری می‌کند. از جمله مهمترین اقدامات انجام شده می‌توان به کاشت ۴۰۰ درخت مقاوم در
انجام شده می‌توان به کاشت ۴۰۰ درخت مقاوم در برابر شوری و ایجاد مکان‌های حفاظت شده لانه‌سازی لاک‌پشت‌های دریایی اشاره کرد. صنایع. اندکی پس از آغاز فعالیت‌های نفتی، در اواسط دهه ۱۹۵۰، دولت شروع به سرمایه‌گذاری منابع برای تبدیل حالول به یک پایانه بارگیری نفت کرد. اهمیت این جزیره در دهه ۱۹۶۰ بعد از اینکه دولت آغاز به ایجاد میادین نفتی فراساحلی کرد بیشتر شد. بین سال‌های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۶، زیرساخت‌های صنعتی در این جزیره ساخته شد. این جزیره ۱۱ مخزن سقفی شناور خارجی با ظرفیت کلی ۵ میلیون بشکه نفت خام را در خود جای
با ظرفیت کلی ۵ میلیون بشکه نفت خام را در خود جای می‌داد. حالول برق خود را تولید می‌کند. دارای ۹ ژنراتور توربو با ظرفیت ۴۳ مگاوات است. دو واحد آب شیرین کن حالول دارای ظرفیت روزانه . منابع. نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲. جستارهای وابسته. فهرست جزایر خلیج فارس پیوند به بیرون. نگاره‌ای از جزیره صنعتی حالول
فارور بزرگ (فارور) جزیره‌ای در خلیج‌فارس است که از توابع بخش کیش شهرستان لنگه استان هرمزگان در جنوب ایران به‌شمار می‌آید. جزیرهٔ فارور در طول جغرافیایی ۲۶ درجه و ۱۵ دقیقه و عرض شمالی ۵۴ درجه و ۲۵ دقیقه در شمال جزیره سیری و جنوب‌غربی بندرلنگه و در نزدیکی بوموسی قرار گرفته است. طول این جزیره در امتداد شمالی-جنوبی حدود ۷٫۵ کیلومتر و عرض آن در جهت شرقی-غربی در حدود ۱۴٫۵ کیلومتر و مساحت آن بالغ بر ۲۶۲۰ هکتار است و بلندترین نقطه آن ۱۳۷٫۵ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این جزیره که در ۵۵ کیلومتری جزیره کیش قرار
دارد. این جزیره که در ۵۵ کیلومتری جزیره کیش قرار گرفته تا نزدیک‌ترین نقطه سواحل سرزمین اصلی در حدود ۲۰ کیلومتر فاصله دارد. این جزیره در حال حاضر غیرمسکونی است و تنها تعدادی مأمور دولتی در آن حضور دارند اما بقایای ساختمان‌های مخروبه از جمله یک چراغ دریایی و اراضی کشاورزی بایر و چاه‌های آب نشانه مسکونی بودن جزیره در زمان‌های گذشته دارد. در بهمن‌ماه ۱۳۸۹ از سوی رئیس‌جمهور قانون الحاق جزیره‌های هندورابی و فارور کوچک و بزرگ به محدودهٔ منطقه آزاد کیش ابلاغ شد. جغرافیا. فرور از یک توده ارتفاعات آتشفشانی پوشیده
جغرافیا. فرور از یک توده ارتفاعات آتشفشانی پوشیده شده وبه‌طور کلی کوهستانی با کوه‌های بلند است. در میان این کوه‌ها دره‌های پردرخت و سبزی وجود دارد. درختان آن گرمسیری است که بلندی این درخت‌ها در برخی نقاط جزیره گاه تا ۱۰ متر می‌رسد. در ضلع جنوبی جزیره دشت نسبتاً همواری وجود دارد. در این قسمت از جزیره تپه‌های زیرآبی وجود دارد. در منتهی‌الیه کرانهٔ جنوبی جزیره، تپه‌ای در فاصله حدود ۲۰۰ متری از کرانه در زیر آب قرار گرفته که رأس آن به صورت تخته‌سنگی به بلندای مستقیم ۵ متر از آب بیرون زده است. جزیرهٔ فرور دارای
۵ متر از آب بیرون زده است. جزیرهٔ فرور دارای کانسارهای آهن، سنگ کاربیت، سنگ گرانیت، سنگ‌های سیلیس، خاک‌های قرمز و دیگر فلزات است. ریشه نام. نام این آبخاست (جزیره) همان واژه پهلوی "فَروَر=Farvar" است که امروز به نادرستی "فروهر=Farvahr" می‌نویسند؛ و برخی به اشتباه این واژه را Furuhar* می‌خوانند. واژه "فَروَر" از دو بخش (فر=شکوه) و (ور=بهره‌مند) ساخته شده است که در کل به معنای کسی است که بهره‌مند از شکوه است. "فَروَر" مفهومی در آیین زرتشتیان است که همراه با نام اهورامزدا می‌آید. نام استان "هرمزگان" به معنای
اهورامزدا می‌آید. نام استان "هرمزگان" به معنای "سرزمین اهورامزدا است که با نام آبخاست‌های "فَروَر بزرگ" و "فَروَر کوچک" هماهنگی معنایی دارند. پیشینه. جزیرهٔ فرور در روزگار ساسانیان جزو کوره اردشیرخوره استان پارس بود. در روزگار پس از اسلام تا دوران معاصر، جزیرهٔ فارور، بخشی از ایالت‌های فارس، هرمزگان بوده است. این جزیره در گذشته جزیره مسکونی بوده و ساکنان آن آب خود را از چاه‌هایی که کنده بودند تأمین می‌کردند. اثرات این چاه‌ها هم‌اکنون در دره ناخدا در خاور جزیره دیده می‌شود و آب آن شور و سطح آب در عمق ۳ متری
دیده می‌شود و آب آن شور و سطح آب در عمق ۳ متری است. باشندگان پیشین این جزیره به کار غواصی و ماهی‌گیری مشغول بودند. جایگاه صید مروارید در جزیره محلی بود به نام نجوا و گذران زندگی مردم این جزیره تا پیش از جنگ جهانی دوم تنها از راه صید صدف و مروارید می‌گذشت. در دههٔ نخست سدهٔ ۱۴ خورشیدی شش فروند کشتی بزرگ صید صدف مروارید در جزیرهٔ فرور فعالیت داشت. حیات وحش. جزیرهٔ فرور بزرگ یکی از کانون‌های زیست حیات وحش است و تعداد زیادی از پرندگان از قبیل عقاب ماهی‌گیر، طوطی، چک‌چک، قمری، چکاوک کاکلی، پرستو، بلبل خرما، چاخ
چک‌چک، قمری، چکاوک کاکلی، پرستو، بلبل خرما، چاخ لق، هدهد، دم جنبانک زرد، دم‌سرخ معمولی، چک‌چک سرسیاه، زنبورخور معمولی، یاکریم و همچنین پستاندارانی از قبیل یک نوع خارپشت، مارمولک، مار جعفری و حشراتی چون عقرب در آن زندگی می‌کنند. همچنین این جزیره تنها نقطه ایران است که آهوی کوهی در آن زندگی می‌کند. جستارهای وابسته. فهرست جزایر خلیج فارس
جزیرهٔ فارسی از جزیره‌های استان بوشهر در خلیج فارس است. این جزیره حد فاصل مرز دریایی بین ایران و عربستان بوده و از دید موقعیت، آخرین جزیره ایرانی است و در پیرامون آن تأسیسات نفتی حضور فعال دارند. در نزدیکی آن، جزیره عربی از عربستان وجود دارد. موقعیت و طبیعت. جزیرهٔ فارسی در فاصلهٔ ۱۰۰ کیلومتری خاک ایران، یعنی جنوب‌غربی جزیرهٔ خارک قرار گرفته و به‌طور تقریبی طول جزیره ۱٬۴۰۰ متر و عرض آن ۷۰۰ متر است. مساحت جزیره ۰٫۲۵ کیلومتر مربع است که حدوداً معادل ۲۵ زمین فوتبال می‌شود(زمین فوتبال ۱۲۵*۸۵ مترمربع).
زمین فوتبال می‌شود(زمین فوتبال ۱۲۵*۸۵ مترمربع). نزدیک‌ترین جزیره به این جزیره، جزیرهٔ عربی است که گستردگی آن از فارسی کمتر است. جزیرهٔ فارسی تنها نقطهٔ برون مرزی و دورترین نقطهٔ جغرافیایی ایران محسوب شده‌است. جزیرهٔ فارسی زیرنظر استانداری بوشهر اداره می‌شود. نمونه‌های جانوری خاصی از ردهٔ حشرات و شاخهٔ بندپایان در این جزیره احتمالاً وجود دارند که هنوز به‌طور علمی شناسایی نشده‌اند. همچنین این جزیره دارای ساحلی به طول ۱٫۵ کیلومتر می‌باشد. اهمیت. جزیرهٔ فارسی از دید منابع نفتی غنی است و هم‌اکنون در حوضهٔ
از دید منابع نفتی غنی است و هم‌اکنون در حوضهٔ پیرامون این جزیره چاه‌های نفت و به ویژه گاز کشف و در حال بهره‌برداری هستند. جزیرهٔ فارسی موقعیتی بکر داشته به طوری که در حال حاضر استانداریِ بوشهر اجازه ورود هر کسی را به این جزیره نمی‌دهد. نمونه‌های جانوری ویژه ای از ردهٔ حشرات و شاخهٔ بندپایان در این جزیره احتمالاً وجود دارند که هنوز به‌طور علمی شناسایی نشده‌اند. این جزیره افزون بر اهمیت سیاسی، اقتصادی (داشتن منابع غنی نفت و گاز) و موقعیت گردشگری دریایی دارای اهمیت نظامی است. موقعیت جغرافیایی جزیرهٔ فارسی
اهمیت نظامی است. موقعیت جغرافیایی جزیرهٔ فارسی باعث شده ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا مستقر در بحرین، برای خروج از خلیج فارس به ناچار از بین دالان جزیرهٔ فارسی و ابوموسی گذر نمایند. افزون بر این، این جزیره به دلیل قرارگیری در مرکز خلیج فارس نقش مهمی در کنترل مسیر رفت و آمد کشتی‌ها به مقصد مناطق غرب و جنوب‌غرب خلیج فارس بازی می‌نماید. جزیرهٔ فارسی در زمان جنگ نفتکش‌ها موقعیت مناسبی را در خارج از تنگهٔ هرمز برای مقابله به مثل در اختیار ایران می‌گذاشت و همچنین در درازای جنگ به عنوان یک رصدکننده قوی خطوط
در درازای جنگ به عنوان یک رصدکننده قوی خطوط مواصلاتی حاشیهٔ جنوبی خلیج فارس داشت. فاصله. کمترین فاصله این جزیره تا خشکی که توسط اطلاعات ماهواره ای اندازه‌گیری شده تا دو روستای ساحلی کری و کلات شهرستان تنگستان می‌باشد. نزدیکترین جزیره به این جزیره نیز جزیره عربی می‌باشد. نزدیکترین نقطه خشکی از جهت دیگر خلیج فارس، بندر راس الخیر عربستان سعودی می‌باشد. اطلاعات بصورت جدول در زیر قرار داده شده‌است. رویدادها. حاکمیت ایران بر جزیره فارسی و عربستان برای جزیره عربی در موافقت‌نامه ۱۹ آبان ۱۳۴۷ بین دولت شاهنشاهی
در موافقت‌نامه ۱۹ آبان ۱۳۴۷ بین دولت شاهنشاهی ایران پهلوی و دولت‌پادشاهی عربستان سعودی به رسمیت شناخته شد. در پی ورود غیرقانونی و غیرمجاز دو فروند شناور رزمی آمریکایی به آب‌های سرزمینی ایران در خلیج فارس و در حوالی جزیرهٔ فارسی در حدود ساعت ۲۱ روز سه‌شنبه ۲۲ دی ۱۳۹۴ این شناورها پس از تمکین از اخطار شناورهای رزمی نیروی دریایی سپاه متوقف و سرنشینان آن که ۹ تفنگدار مرد و یک تفنگدار زن بودند، دستگیر شدند. یک روز بعد، در روز ۲۳ دی با قطعیت غیرعمدی بودن ورود غیرقانونی و غیرمجاز شناورهای رزمی آمریکایی به آب‌های
و غیرمجاز شناورهای رزمی آمریکایی به آب‌های سرزمینی ایران، تفنگداران دستگیر شده در آب‌های بین‌المللی، رها شدند.
جزیره شیف جزیره‌ای است ماسه‌ای در شمال بندر بوشهر در منتهی‌الیه تالاب حله که از بهم پیوستن آب رودخانه شاپور و دالکی به وجود آمده و در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان بوشهر و در ۶ کیلومتری شمال بندر بوشهر واقع می‌باشد. روستای شیف واقع در این جزیره در تقسیمات کشوری از توابع دهستان انگالی بخش مرکزی در شهرستان بوشهر استان بوشهر ایران به‌شمار می‌آید. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۴۳۵۰ نفر (۸۰۰ خانوار) بوده‌است. مردم این جزیره غالباً عرب زبان و اهل سنت هستند و لهجهٔ عربی خاص به خودشان را دارند. این
هستند و لهجهٔ عربی خاص به خودشان را دارند. این جزیره از دو محله شرقی (حیاره) و غربی (عواسی) تشکیل شده‌است که به‌وسیلهٔ یک آبراه کوچک از هم جداشده‌اند و محله شرقی بزرگتر است. بیشتر مردم جزیره شغلشان صیادی است. آموزش در جزیره به دورهٔ متوسطه محدود است. این جزیره از سال ۱۳۸۸ با احداث جاده از جزیره صدرا؛ به خشکی راه دارد. بیشتر زمین جزیره کم ارتفاع و ماسه‌ای و معمولاً آب گرفته می‌باشد. پیشینه. درگذشته، این جزیره را شیخ سعد می‌خواندند، و این بدان خاطر بوده‌است که مزار شیخ سعد در آن قرار دارد. شیخ سعد بنا به
که مزار شیخ سعد در آن قرار دارد. شیخ سعد بنا به قولی یک ایرانی جنگجو بوده که مدتی بر جزیره فرمانروایی می‌کرده‌است. تا سال ۱۳۲۷ خورشیدی، جزیره شیف زیر سلطه احمدخان انگالی قرار داشت و بزور سر نیزهٔ احمدخان نام آن از شیخ سعد به شیف تغییر یافت. در سال ۱۳۲۷ مردم علیه احمدخان انگالی قیام کردند و با تمام اعضاء خانواده به بوشهر هجرت نمودند و مدت دو سال در محله‌های مختلف بوشهر سکونت گزیدند و پس از سرنگونی احمدخان مجدداً به جزیره شیف و محل سابق خود مراجعت نمودند. اکنون در شیف از محل حکومت احمدخان، بیش از یک خرابه
در شیف از محل حکومت احمدخان، بیش از یک خرابه باقی نمانده‌است. شیف درگذشته بندر حمل ونقل کالاهای صادراتی و وارداتی از ایران به کشورهای خلیج فارس و برعکس بود و احمدخان از صاحبان کالا مالیات می‌گرفت، باین معنی که تمام کالاها از تهران و اصفهان و شیراز به وسیلهٔ چهارپایان به شیف آورده می‌شد و بعد به وسیلهٔ لنج به کشورهای خلیج فارس حمل می‌گردید. محل دیگر جزیره بندرگاه است که در جنوب جزیره واقع شده و اکنون مختصر آثاری از آن در جزیره دیده می‌شود. تعداد سه مسجد مربوط است به اهل سنت و یک مسجد با نام امام جعفر صادق
است به اهل سنت و یک مسجد با نام امام جعفر صادق موجود است که در سال ۱۳۷۵ بنا شده در حیطه مدیریت اعتقادی شیعیان فعال است.
جزیره اُمّ‌الکُرم، ام‌الگُرم یا جزیره گُرم از جزیره‌های غیرمسکونی ایرانی همجوار سواحل استان بوشهر در خلیج فارس است. این جزیره نزد بومیان به نام جزیره گُرم رایج است. علت آن نیز وجود درختان حرا در ساحل روبروی آنست که نزد اهالی به گُرم مرسوم است. از سویی بعضی منابع اجمالاً "گرم" را جداگانه در شمار جزایر کوچک (با مساحت کمتر از یک کیلومتر در زمان مد) این منطقه دانسته‌اند. با این وجود بنظر می‌رسد گرم از ملحقات "جزیره ام‌الکرم" (ام‌الگُرم) بوده باشد که بعلت مد گاه از آن جدا می‌شود. جزیره گرم با مساحت ۷۹ هکتار، در
از آن جدا می‌شود. جزیره گرم با مساحت ۷۹ هکتار، در ۱۴۰ کیلومتری جنوب شرقی بندر بوشهر و در استان بوشهر واقع شده است. این جزیره مرجانی خالی از سکنه، یکی از جزایر پارک ملی دیر نخیلو است و به دلیل وجود درختان حرا در ساحل روبه‌روی آن، به گرم شهرت دارد. جزیره ام‌الکرم به عنوان پناهگاهی امن برای پرندگان مهاجر شناخته می‌شود. هزاران پرنده از گونه‌های مختلف مانند پرستوی دریایی پشت‌دودی و گونه سفید، کاکلی بزرگ و کوچک، قار ساحلی، سلیم خرچنگ‌خوار و سلیم کوچک در این جزیره تخم‌گذاری و زادآوری می‌کنند. همچنین، این جزیره
تخم‌گذاری و زادآوری می‌کنند. همچنین، این جزیره محل زندگی مارهای جعفری، یکی از سمی‌ترین مارهای ایران، است. علاوه بر پرندگان، لاک‌پشت‌ها نیز در بستر نرم ماسه‌های صدفی جزیره ام‌الکرم و به‌ویژه جزیره نخیلو تخم‌گذاری می‌کنند. بهترین زمان بازدید از جزیره ام‌الکرم از مهر تا فروردین ماه است. برای بازدید از این جزیره، اخذ مجوز از سازمان محیط زیست ضروری است. همچنین، به دلیل ظرفیت محدود جزیره، تعداد گروه‌های بازدیدکننده نباید بیش از ۱۰ نفر باشد. این جزیره فاقد امکانات اقامتی و رفاهی است، بنابراین بازدیدکنندگان باید
اقامتی و رفاهی است، بنابراین بازدیدکنندگان باید آب آشامیدنی و مواد غذایی خشک را همراه داشته باشند و در روستاها و شهرهای اطراف اقامت کنند. جزئیات. این جزیره خالی از سکنه در فاصله ۱۴۰ کیلومتری جنوب شرقی بندر بوشهر، در ۱ و نیم کیلومتری سواحل دهستان و بخش بردخون از توابع شهرستان دیر در جنوب غرب روستای مل‌گنزه و دروداحمد (مقابل حدفاصل بخش بردخون و بخش مرکزی شهرستان دیر در خلیج فارس) و مشرق جزیره نخیلو قرار دارد و صیادان از آن بعنوان پایگاهی برای صید ماهی استفاده می‌کنند. شکل آن قوس نیم دایره است که ضلع محدب آن
می‌کنند. شکل آن قوس نیم دایره است که ضلع محدب آن به سمت جنوب است سطح آن پوشیده از ماسه‌های ریزدانه نرم با بقایای صدف هاست. این جزیره قوسی ۲ کیلومتر طول دارد و دارای متوسط عرض کمتر از ۲۰۰ متر است. مساحت این جزیره در حدود ۰٬۳۸ کیلومتر مربع است و بین ۲۷ درجه و ۵۰ دقیقه عرض شمالی و ۵۱ درجه و ۳۳ دقیقه طول خاوری واقع شده است. این جزیره ۱ تا ۲ متر از سطح دریا بالاتر است. فاصله این جزیره تا جزیره نخیلو ۸ کیلومتر است و آب و هوای جزیره گرم و مرطوب است. جزیره ام‌الکرم یا گرم در خاوری جزیره نخیلو در فاصله ۱ و نیم
یا گرم در خاوری جزیره نخیلو در فاصله ۱ و نیم کیلومتری ساحل قرار دارد. در سواحل مقابل این جزیره اجتماعاتی از جنگلهای ماندابی حرا (موسوم به گُرم) به مساحت ۲۵ هکتار قرار دارد. این جزیره دارای تپه‌های شنی و گیاهان شورپسند (تهما) است. محل زیست پرندگان بومی مانند: کاکایی قار، حواصیل خاکستری، باکلان و سلیم خرچنگ خور و پرندگان مهاجر زمستان گذران می‌باشد. منابع. ایرنا زندگی. جزیره ام الکرم بوشهر؛ موطن پرنده‌های بدون مرز. ایرنا زندگی. Published July 7, 2024. Accessed July 18, 2024.
Published July 7, 2024. Accessed July 18, 2024. https://life.irna.ir/news/85531066/جزیره-ام-الکرم-بوشهر-موطن-پرنده-های-بدون-مرز
جزیره نَخیلو از جزیره‌های غیرمسکونی ایرانی در خلیج فارس است که در شهرستان دیرِ استان بوشهر قرار دارد. این جزیره خالی از سکنه در حدود ناحیه بردخون در سواحل جنوبی استان بوشهر و در فاصله کمی نسبت به جزیره ام‌الکرم قرار گرفته‌است. مساحت این جزیره حدود ۶۰ هکتار می‌باشد. منشاء آن صدفی - مرجانی و تقریباً بیضی شکل است. ارتفاع آن از سطح دریا یک و نیم متر است. از گیاهان شورپسند پوشیده شده‌است. در این جزیره پرستوهای دریایی پشت تیره، پرستوهای کاکلی بزرگ و کوچک و نوعی خرچنگ‌خوار و چکاوک کاکلی به‌سر می‌برند. جزیره نخیلو
و چکاوک کاکلی به‌سر می‌برند. جزیره نخیلو در حال حاضر بیش از هر چیز محل زیست لاک‌پشتان خلیج فارس است و یکی از نادرترین جزایر جهان و بی‌نظیرترین جزیره خاورمیانه در زمینه زادآوری پرندگان مهاجری دریایی است. در قسمت دیگری از جزیره نخیلو، تجمع کوچکی از جنگل‌های حرا در حاشیه خور مل کنزه وجود دارد. سفر به جزیره نخیلو به دلیل تخم‌گذاری لاکپشتان و وجود پرندگان نادر ممنوع میباشد و برای حضور در جزیره باید مجوز اداره محیط زیست گرفته شود.
جزیره تهمادو، تهمادون یا جبرین از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس در مجاور خور تهمادون است که در استان بوشهر قرار دارد. این جزیره دارای ۱۲ کیلومتر طول و ۵ کیلومتر عرض در ۱۳ کیلومتری بردخون قرار دارد. این جزیره مستطیلی شکل به موازات ساحل دریا قرار دارد. در شمال تنها ۱۵۰ متر با ساحل فاصله دارد محیط مناسبی برای تخمگذاری پرستوها و دیگر پرندگان است. منشأ آن رسوبی و گونه غالب گیاهی آن را درختچه (تهما) تشکیل می‌دهد. نوعی بوته شور پسند بنام محلی (منگک) که استفاده خوراکی دارد در آن یافت می‌شود. گونه‌های
استفاده خوراکی دارد در آن یافت می‌شود. گونه‌های مختلف پرندگان دریایی در آن به سر می‌برند.
جزیره ام سیله یا خان از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در مجاورت خور خان در خلیج فارس است که در استان بوشهر واقع شده است. این جزیره دارای طول ۳ کیلومتر، عرض کم و حداکثر ارتفاع حدود ۳ متر از سطح دریا است. جزیره خان با مساحتی در حدود ۴ کیلومتر مربع در ۸ کیلومتری مغرب روستای برد خون کهنه واقع شده‌است. فاصله جزیره خان از ساحل دریا ۴ کیلومتر می‌باشد. منشأ این جزیره رسوبی بوده ولی در تشکیل آن صدف‌های دریایی هم نقش داشته‌اند. این جزیره محل لانه‌سازی پرندگان است و پرندگان زیادی چون پرستوهای دریایی، کاکلی، گیلانشاه
زیادی چون پرستوهای دریایی، کاکلی، گیلانشاه معمولی، سلیم و فلامینگو در آن دیده می‌شوند.
جزیره دارا از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس است. این جزیره در دهانهٔ خور موسی قرار دارد. جزیره "دارا" یکی از جزایر خور موسی در خلیج فارس است که در فاصله ۷۲ کیلومتری از بندر ماهشهر قرار دارد. این جزیره که به تازگی به عنوان بخشی از پارک ملی دریایی دارا، به این پارک الحاق شده است، بهشتی کوچک برای پرندگان آبزی و کنارآبزی است. این جزیره غیر مسکونی محل تخم‌گذاری پرستوهای دریایی است. منابع. نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲.
قبر ناخدا از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس است و محل تخمگذاری پرستوهای دریایی است. این جزیره از جزایر غیر مسکونی ایرانی خلیج فارس است و در دهانهٔ خور موسی قرار دارد.در شمال خورموسی واقع در بندر ماهشهر و در دهانه این خور سه جزیره بونه، دارا و قبر ناخدا قرار دارد.مساحت جزیره قبر ناخدا در زمان مد ۲.۴ هكتار است ولی در زمان جزر پشته های شنی وسیعی از آب بیرون می آیند و به آن متصل می شوند كه مساحت آن را تا چندین صد هكتار افزایش می دهند.این جزیره از جاذبه های بندرماهشهر،با اینكه كاملاً مسطح است و بخش
های بندرماهشهر،با اینكه كاملاً مسطح است و بخش مركزی این جزیره را گیاهان مختلف تشكیل می دهند ، آب شیرین در آن یافت نمی شود و به هیچ وجه قابلیت مسكونی ندارد. وجه تسمیه انتخاب نام این جزیره به زمان های بسیار دور بر میگردد. به نقل از اهالی بومی ساکن بندر ماهشهر، در دورانی که برای دریا پیمایی از کشتی های پارویی دستی استفاده میشد، ناخدایی ناشناس به همراه خانواده خود در آب های نیلگون خلیج فارس راهی سفر بود که تنها دخترش به بیماری سختی مبتلا شد و به علت عدم دسترسی به طبیب معالج و طولانی بودن راه برگشت، در بین راه
به طبیب معالج و طولانی بودن راه برگشت، در بین راه در این جزیره لنگر انداختند و جسم مرده دخترک را به خاک سپردند. در واقع جسم دختر ناخدا در این جزیره دفن شده است نه خود ناخدا. پیشینه تاریخی بعضی از مردم محلی ضمن تأييد وجود قبر ناخدايی كه امكان انتقال او به ساحل ماهشهر در زمان فوتش وجود نداشت، به ريشه‌ های تاريخی این جزیره نیز اشاره می ‌كنند و معتقدند در زمان سلسله هخامنشيان سواحل خوزستان با امروز كاملاً متفاوت بوده و جزيره قبر ناخدا در آن زمان جزيره نبود بلكه چسبيده به خاك اصلی بوده و بهترين موقعيت را برای
چسبيده به خاك اصلی بوده و بهترين موقعيت را برای ساختن بندر و تأسيسات مربوطه داشته است.به ‌همين دليل احتمالا زير خاك جزيره قبر ناخدا، تأسيسات بندری و شهری و كشتی سازی هخامنشی وجود دارد. منابع. نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲.
مولیات از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس است که در استان بوشهر واقع شده است. منابع. نقشهٔ سیاسی و تاریخی خلیج فارس، مؤسسه گیتاشناسی، نقشهٔ شماره ۱۹۲.
جزیره سه‌دندون از جزیره‌های غیر مسکونی ایرانی در خلیج فارس و در استان بوشهر (ناحیه شهرستان بوشهر) واقع شده است.