payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این معنی است. گایا که مدتها میدان نبرد قدرت بین شیلا·بکجه و وه بود توسط شیلا فتح شد. این به این دلیل است که نه تنها نیروهای بکجه از اینجا اخراج شدند، بلکه شیلا در رویارویی با آنها موقعیت برتری را اشغال کردند. شیلا به یک نیروگاه جدید در شبه جزیره کره تبدیل شد و تغییرات بزرگی در شکل‌گیری حوزه نفوذ آن ایجاد کرد. بر این اساس، وضعیت در شبه جزیره کره به‌طور قابل توجهی تغییر کرده است، به جای رویارویی گذشته بین گوگوریو و شیلا. بکجه، و این دیپلماتیک با مشارکت چین و ژاپن در روابط، وضعیت در شرق آسیا بین قدرت‌های شرقی
در روابط، وضعیت در شرق آسیا بین قدرت‌های شرقی و غربی سوئی·تانگ تغییر کرد. - شیلا و گوک‌ترک‌ها - گوگوریو - بکجه - به دو جناح شمالی و جنوبی وه تقسیم شد. یک واقعیت فرهنگی که در این دوره قابل توجه است، معرفی بودیسم و کنفوسیوس است. بودیسم به اتحاد ایدئولوژی کشورهای باستان کمک کرد و آنها را قادر ساخت تا روحیه بالایی را در جنگ‌های فتح در مقیاس بزرگ نشان دهند، و کنفوسیوسیسم به عملکرد کارآمد سیستم‌ها در قدرت متمرکز سلطنتی دوران باستان کمک کرد. این به این معناست که اساس ایدئولوژیک را فراهم کرده است. علاوه بر این، در
ایدئولوژیک را فراهم کرده است. علاوه بر این، در این دوره، روش پرورش حق استفاده از گاو به شبه‌جزیره کره معرفی شد و افزایش سه کشور شبه‌جزیره کره را آسان کرد. تولید مواد غذایی کارآمد آنها حتی پس از دوره سه پادشاهی همچنان تأثیر زیادی بر کشاورزی در شبه جزیره کره داشت. اتحاد سه پادشاهی. دوره از قرن هفتم تا هشتم دوره تحول و توسعه بزرگ در شبه جزیره کره، هم از نظر سیاسی و هم از نظر فرهنگی بود. در این دوره، از نظر سیاسی، وحدت سه پادشاهی توسط شیلا و از نظر فرهنگی، اوج فرهنگ بودایی بود. قبل از اتحاد شیلا، این سه
اوج فرهنگ بودایی بود. قبل از اتحاد شیلا، این سه پادشاهی با یکدیگر درگیری‌های سیاسی و نظامی داشتند و علاوه بر آن، دودمان سوئی که قرن‌ها دوباره جهان را در سرزمین اصلی چین متحد کرده بود، برخاست و به شبه جزیره کره حمله کرد. با این حال، گوگوریو به خوبی جنگید و آن را شکست داد و بکجه که پایتخت خود را از طریق سابی منتقل کرد، نیز تلاش زیادی برای بازسازی سرزمین قدیمی انجام داد. با این حال، شیلا در داخل به دنبال اتحاد معنوی از طریق بودیسم بود، در حالی که سیستم هوارانگ را برای تصدی مسئولیت جنبه نظامی توسعه داد، و در
را برای تصدی مسئولیت جنبه نظامی توسعه داد، و در خارج کاملاً تابع تام تانگ سلسله جدید حاکم بر چین گردید و پس از فتح بکجه و گوگوریو توسط ارتش تانگ در ۶۶۰ و ۶۶۸ شیلا کنترل دوسوم شبه جزیره کره را در دست گرفت و توسط تانگ بعنوان یک منطقه زیردست شناخته شد. قدرت ملی گوگوریو به دلیل اختلافات قدرت در بین قدرتمندان و احساسات عمومی بسیار تضعیف شد و احساسات عمومی بکجه در نهایت به دلیل سوء مدیریت پادشاه اویجا و مبارزه برای قدرت در میان اشراف تقسیم شد و دهه‌ها جنگ متمادی منجر به افول هردو پادشاهی شد. تانگ ۵ فرماندار
منجر به افول هردو پادشاهی شد. تانگ ۵ فرماندار استانی در بکجه و ۹ فرماندار استانی در گوگوریو ایجاد کرد که بیشتر به ۴۲ ایالت تقسیم شدند. این قصد تانگ برای تبدیل قلمروهای دو کشور به قلمرو خود بود و شیلا نیز تحت محاصره زمینی قرار داشت و این امر منتهی به نبردهایی بین کره‌ای‌ها و تانگ شد؛ این مبارزه در ۶۷۶ میلادی پادشاه مونمو موفقیت‌آمیز بود، و شیلا به‌طور کلی قلمرو جنوب خط اتصال رودخانه تادونگ را اشغال کرد و خلیج وونسان، و تانگ آندونگ دوهوبو که در پیونگ‌یانگ تشکیل شده بود و تلاش می‌کرد بر شیلا نیز حکومت کند،
شده بود و تلاش می‌کرد بر شیلا نیز حکومت کند، ویران شد؛ از پیونگ یانگ تا خط ساحلی جنوب در کنترل شیلا قرار گرفت و با ان ا گوگوریو تا ۶۶۸ میلادی بر بخش شمالی شبه‌جزیره کره و منطقه منچوری حکومت می‌کرد. در سال ۳۷ پیش از میلاد، پادشاه گوگوریو از بویو به رهبری جومونگ دونگیه و اوکجو را زیر سلطه خود درآورد و ارتش لیوندانگ و هیون‌توگون را تحت فشار قرار داد تا قلمرو خود را گسترش دهند. پادشاه گگوگچون وراثت پدری را برای تاج و تخت تأسیس کرد و سیستم را از نو سازماندهی کرد، مانند ایجاد پنج ناحیه اداری، و در نتیجه قدرت
کرد، مانند ایجاد پنج ناحیه اداری، و در نتیجه قدرت سلطنتی را بیشتر تقویت کرد. پادشاه میچون شیان‌پیونگ را ایمن کرد و ارتش لیوندانگ و ارتش دایبانگ را فتح کرد و نیروهای ارتش هانسا را کاملاً از شبه جزیره کره بیرون کرد و سرزمین قدیمی گوچوسان را بازپس گرفت. گوگوریو به دلیل حملات بکجه و یان در زمان پادشاه گگوگوون، دچار بحران ملی شد و با وضع قوانین، دولت متمرکز تکمیل شد کشور سازماندهی مجدد شد. در سده پنجم (میلادی)، گوگوریو به اوج قدرت خود رسید، زمانی که پادشاه گوآنگ‌گه‌تو بزرگ به ویریه‌سونگ، پایتخت بکجه حمله کرد و
بزرگ به ویریه‌سونگ، پایتخت بکجه حمله کرد و قلمرو جنوبی خود را تا رودخانه ایمجین و رودخانه هان و شیلا گسترش داد. او به پادشاه نائمول کمک کرد و دزدان دریایی ژاپنی را شکست داد. او همچنین به هویان به شمال حمله کرد و لیائودونگ را کاملاً اشغال کرد و همچنین تا قسمتی از منطقه لیائوژی پیشروی کرد. پادشاه گوآنگ‌گائتو بزرگ با تحت سلطه درآوردن مالگال و بویو شرقی موقعیت برتر را در منچوری و شبه‌جزیره کره به دست آورد. پسرش پادشاه جانگسو با دودمان‌های شمالی و جنوبی چین ارتباط برقرار کرد و همچنین روابط دیپلماتیک با کشورهای
برقرار کرد و همچنین روابط دیپلماتیک با کشورهای خارجی مانند یویون برقرار کرد. گسترش یافت تا چین را کنترل کند. در سال ۴۲۷ میلادی، به عنوان بخشی از سیاست جنوب، پایتخت به پیونگ‌یانگ سونگ منتقل شد و یک سازمان سیاسی متمرکز تأسیس شد. در سال ۴۷۵ میلادی، گوگوریو به ویریه‌سونگ بکجه حمله کرد و آن را تصرف کرد، پادشاه گون‌گه‌رو را کشت، نارضایتی پادشاه گگوگوون را برطرف کرد و تا جنوب خلیج آسان حکومت کرد. در این زمان، بکجه پایتخت خود را به اونگجین سونگ منتقل کرد و شیلا، که همچنین مورد حمله قرار گرفت و سرزمین شمال جوکریونگ
همچنین مورد حمله قرار گرفت و سرزمین شمال جوکریونگ را از دست داد. در میانه سده ششم (میلادی)، گوگوریو که از مبادلات داخلی و خارجی رنج می‌برد، قدرت ملی خود را به شدت تضعیف کرده بود. پادشاه جین‌هونگ، اتحاد ناژه (羅濟同盟) را شکست و حوضه رودخانه هان را که از گوگوریو گرفته شده بود، تسخیر کرد و حتی در گوگوریو به بخشی از منطقه فعلی استان هامگیونگ پیش رفت و فشار آورد. در سال ۵۸۹ میلادی، دودمان سوئی چهار بار به گوگوریو حمله کرد. در جنگ‌های گوگوریو-سوئی، گوگوریو توانست با پیروزی در نبردهای مهمی مانند نبرد سالسو به رهبری
پیروزی در نبردهای مهمی مانند نبرد سالسو به رهبری اولجی موندوک در سال ۶۱۲ میلادی از تهاجم دودمان سوئی جلوگیری کند. این جنگ یکی از دلایل سقوط دودمان سوئی شد. بلافاصله پس از آن، امپراتور تایزونگ از دودمان تانگ که چین را متحد کرد، به بهانه سیاست تندرو یون گه‌سومون به گوگوریو حمله کرد و موفق شد با تصرف استان لیادونگ و سایر شهرها در قلعه آنسی توسط سونگجو شکست خورد. به این ترتیب، گوگوریو با موفقیت از خود در برابر حملات نیروهای تانگ دفاع کرد، اما با حمله به آن، قدرت ملی آن کاهش یافت. به ویژه، پس از مرگ یون
آن، قدرت ملی آن کاهش یافت. به ویژه، پس از مرگ یون گه‌سومون، طبقه حاکم تقسیم شد، اوضاع سیاسی و احساسات عمومی آشفته بود. در سال ۶۶۸ میلادی، نیروهای متحد شیلا و تانگ به گوگوریو که در آشفتگی بود حمله کردند، پایتخت پیونگ‌یانگ سونگ را گرفتند و گوگوریو را نابود کردند. دودمان تانگ تحت‌الحمایه آندونگ را در سرزمین قدیمی گوگوریو تأسیس کرد و بخشی از قلمرو گوگوریو به شیلا رفت. با این حال، خلاء گوگوریو بعداً توسط جانشین آن، بالهه ادامه یافت. شیلا. شیلا (新羅) یکی از سه پادشاهی دوره سه پادشاهی به همراه گوگوریو و بکجه بود و
دوره سه پادشاهی به همراه گوگوریو و بکجه بود و بر بخش جنوب شرقی شبه‌جزیره کره کنونی حکومت می‌کردند. برای حدود ۱٫۰۰۰ سال حکومت کرد. نام کشور شیلا، حاوی این معنی است که فضیلت پادشاه روز به روز تجدید می‌شود و همه جهات را در بر می‌گیرد. شیلا در حدود سال ۵۷ قبل از میلاد در منطقه سورابول تأسیس شد. شیلا اولین پادشاهی از سه پادشاهی بود که تأسیس شد، اما آخرین پادشاهی بود که یک چارچوب ملی ایجاد کرد. با این حال، در حدود سده ششم میلادی، در دوران سلطنت پادشاه جین‌هونگ به اوج خود رسید و در حدود سده هفتم میلادی حوضه
به اوج خود رسید و در حدود سده هفتم میلادی حوضه رودخانه هان را اشغال کرد و اتحاد شیلا و تانگ را تشکیل داد. نابود کردن بکجه در سال ۶۶۰ (میلادی) هنگامی که گوگوریو توسط تانگ در سال ۶۶۸ (میلادی) ویران شد، آنها بخشی از شمال رودخانه هان و کل منطقه جنوب رودخانه هان را تصرف کردند و بدین وسیله به یکپارچگی سه پادشاهی رسیدند. در سال ۶۶۹ (میلادی) با تأسیس بالهه، به محور جنوبی پادشاهی‌های شمالی و جنوبی تبدیل شد. با این حال، در پایان از آنجایی که پادشاه و اشراف زندگی اسراف‌آمیز داشتند و به درستی از سیاست مراقبت
اسراف‌آمیز داشتند و به درستی از سیاست مراقبت نمی‌کردند، شورش‌ها در مکان‌های مختلف آغاز شد و در سال ۸۹۲ (میلادی) پادشاه گیون هوون در بکجه جدید حکومت کرد. در سال ۹۰۱ (میلادی)، واپسین سه پادشاهی با تأسیس ته‌بونگ (که ابتدا گوگوریو جدید نام گرفت) توسط گونگ‌یه و پادشاه گیونگ‌سون، آغاز شد که نتوانست در برابر حملات دو کشور مقاومت کند و در سال ۹۳۵ (میلادی) تسلیم پادشاه تائجو (وانگ‌گون) شد و پس از ۵۶ پادشاه و ۹۹۲ سال نابود شد. تاریخ شیلا عمدتاً به سانگده، جانگده و هادلو تقسیم می‌شود، و دامنه شیلا از پادشاه هیوک‌گوسه
تقسیم می‌شود، و دامنه شیلا از پادشاه هیوک‌گوسه تا ملکه جیندوک، پادشاه بیست و هشتم تا سال ۷۷۱ میلادی، دوره ای که در آن کشور به دلیل توسعه و گسترش از ایالت قبیله ای با گوگوریو و بکجه سازگار بود. پس از تأسیس آن به کشور در سده‌های میانه هشت نسل و ۱۲۸ سال از پادشاه موییل تا شاه هیوگونگ است و عصر طلایی فرهنگ شیلا پس از سقوط بکجه و گوگوریو و بلافاصله پس از آن. دوره دوم ۱۵۶ سال از پادشاه بیستم از پادشاه سوندوک تا شاه گیونگ‌مون بود، و دوره ای از سردرگمی و شیب به دلیل ادامه صلح و نبردها بود. برای جانشینی تاج و تخت
ادامه صلح و نبردها بود. برای جانشینی تاج و تخت پادشاهان شیلا عبارت بودند از: پارک، سوک و کیم شیلا در زمان سلطنت شاه بوفونگ آیین بودا را پذیرفت و به دنبال تقویت اقتدار سلطنتی و اتحاد مردم بود و آثار و آثار ظریف و باشکوه بودایی را از خود به جای گذاشت. گایا. «گایا» () به معنی «گاراک» ()، «گارا» ()، همچنین با نام‌های «گاریانگ» () و «گویا» ()، کنفدراسیونی از مردمان قبیله‌ای واقع در بخش جنوبی شبه‌جزیره کره بود. بیشتر دوره سه پادشاهی از شرق با شیلا و از غرب با بکجه هم‌مرز بود. در حدود سده دوم (میلادی) تا سده سوم
هم‌مرز بود. در حدود سده دوم (میلادی) تا سده سوم (میلادی)، با مرکزیت در اطراف گومگوان گایا در مکان‌هایی مانند گیم‌هه، ته‌گایا، سونگسان گایا، آرا گایا، گوریونگ گایا و سو گایا با هم ادغام شدند و کنفدراسیون گایا اولیه را تشکیل دادند، اما گئومگوان گایا به دلیل حمله گوگوریو آسیب زیادی دید و سده پنجم (میلادی) تاسده ششم میلادی سپس کنفدراسیون گایا با مرکزیت داگایا ایجاد شد که آسیب کمی دید. با این حال، بین شیلا و بکجه نیز در معرض تهدید قرار گرفت و به تدریج فروریخت و در نهایت در سال ۵۶۲ (میلادی) سقوط کرد. بر خلاف سه
در نهایت در سال ۵۶۲ (میلادی) سقوط کرد. بر خلاف سه پادشاهی، ناکامی در ایجاد یک ملت مناسب و زوال آن به کنفدراسیون ایالت‌های قبیله‌ای به عنوان عامل سقوط آن اشاره می‌شود. گایا قدرت ملی خود را بر اساس آهن باکیفیت تولید شده در منطقه گیم‌هه و همچنین تجارت با مکان‌هایی مانند وه و مناطق دیگر افزایش داد. فرهنگ آهن گایا به عنوان یک سطح برجسته ارزیابی می‌شود. بکجه. بکجه در ویریه‌سونگ توسط پادشاه اونجو در سال ۱۸ قبل از میلاد تأسیس شد. می‌گویند بکجه بخشی از متحدین ماهان بوده است. بکجه قدرت خود را در حدود قرن سوم به
بوده است. بکجه قدرت خود را در حدود قرن سوم به بخش‌هایی از چونگچونگ و جولا گسترش داد. علاوه بر این، پیشروی به سمت شمال باعث اختلافات ارضی بین گوگوریو و شهرستان‌های چین شد. در زمان سلطنت پادشاه گون‌چوگو در سده چهارم (میلادی)، بیشتر ماهان ضمیمه شد و بیشتر منطقه جولا به قلمرو آن تبدیل شد و با حمله به پیونگ‌یانگ سونگ گوگوریو در شمال و کشتن پادشاه گگوگوون به اوج خود رسید. برخی از محققان ادعا می‌کنند که بکجه در این دوره به منطقه لیائوژی چین و کیوشو ژاپن پیشروی کرد. با این حال، بعداً با مشکلاتی از جمله از دست دادن
با این حال، بعداً با مشکلاتی از جمله از دست دادن حوضه رودخانه هان به گوگوریو و شیلا مواجه شد. پادشاه سونگ با شیلا اتحاد برقرار کرد و برای بازپس‌گیری حوضه رودخانه هان به گوگوریو حمله کرد، اما به دلیل خیانت شیلا، همه تلاش‌ها بی‌نتیجه ماند و در نهایت در قلعه گوانسان سئونگ کشته شد. پس از آن، بکجه برای احیای مجدد تلاش کرد، اما در سال ۶۶۰ (میلادی)، تحت حمله مشترک شیلا و تانگ قرار گرفت و پایتخت آن، قلعه سابی‌سئونگ، سقوط کرد و ویران شد. فرهنگ بکجه به‌طور کلی پیچیده و ظریف توصیف می‌شود و این فرهنگ تأثیر زیادی بر
و ظریف توصیف می‌شود و این فرهنگ تأثیر زیادی بر ژاپن و سایر مناطق داشت.
پاکستان دارای تمدن آسیایی بوده‌است و یکی از تمدن‌ها بزرگ جهان به حساب می‌آید که پس از میان‌رودان و مصر تمدن دوره سند (۲۵۰۰ تا ۱۵۰۰ پ.م) است. کشور کنونی پاکستان در تاریخ ۱۴ اوت (۱۹۴۷ م) تأسیس شد. اما ناحیه‌ای که دربرمی گیرد تاریخچه گسترده‌ای دارد که با تاریخ هندوستان، اشتراک دارد و همچنین بخش هایی از پاکستان در حوزۀ ایران زمین می باشد. این منطقه محل تقاطع راه‌های تجاری تاریخی مانند جاده ابریشم بوده‌است و در هزاران سال توسط گروه‌های مختلفی به عنوان سرزمین سکونت به کار رفته است. این گروه‌ها دراویدی‌ها،
سکونت به کار رفته است. این گروه‌ها دراویدی‌ها، هندواروپایی‌ها، هخامنشی‌ها،سکاها، اشکانی‌ها، کوشانی‌ها، اعراب، ترک تبارها و مغول‌ها بودند. این منطقه را بیشتر به نام موزه اقوام و نژادها می‌شناسند. در هنگام قیام گاندی علیه استعمار انگلیس، پاکستان به رهبری محمد علی جناح (از یاران گاندی) پیش از استقلال هند، استقلال خود را بازیافت. مورخ و جغرافی‌دان دو بلیج مولر هنگامی که گفت: «اگر آن‌گونه که می‌گویند مصر موهبتی از سوی نیل است، پاکستان نیز موهبتی از سند است.» اهمیت تاریخی این منطقه را آشکار ساخت. نخستین نشانه
تاریخی این منطقه را آشکار ساخت. نخستین نشانه وجود انسان‌ها در این منطقه ابزارهای سنگی هستند که در استان پنجاب از فرهنگ سوان برجای مانده‌اند و مربوط به ۱۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار سال پیش هستند. رود سند محل فرهنگ‌های باستانی متعددی از قبیل مهرگاره (یکی از اولین شهرهای شناخته شده جهانی) و تمدن دره سند در هاراپا و موهن‌جو دارو است. تمدن دره سند در اواسط هزاره دوم قبل از میلاد دچار انحطاط شد و پس از آن تمدن ودابی پدید آمد که در بیشتر شمال هند و پاکستان گسترده شد. هخامنشیان. داریوش بزرگ، شاهنشاه هخامنشی از فرصت
هخامنشیان. داریوش بزرگ، شاهنشاه هخامنشی از فرصت استفاده کرد و برای حمله برنامه‌ریزی کرد. دره سند در ایران به خاطر طلا و خاک حاصلخیزش افسانه شده بود و فتح آن هدف اصلی سلف او کوروش بزرگ بود. در سال ۵۱۸ پ.م، داریوش ارتش خود را از طریق گذرگاه خیبر و طی مراحل به سمت جنوب رهبری کرد و سرانجام در سال ۵۱۶ پ.م به ساحل دریای عمان در سند رسید. تحت حکومت ایرانی‌ها، برای اولین بار یک سیستم مدیریت متمرکز، با سیستم بوروکراتیک، وارد دره سند شد و استان‌ها یا «ساتراپی» با مراکز استان‌ها تأسیس شد. با وجود همه این‌ها، هیچ مدرک
استان‌ها تأسیس شد. با وجود همه این‌ها، هیچ مدرک باستان‌شناسی دال بر تسلط هخامنشیان بر این منطقه وجود ندارد، زیرا در هیچ جای پاکستان، از جمله در تاکسیلا، حتی یک مکان باستانی که بتوان آن را به‌طور مثبت با هخامنشی‌ها شناسایی کرد، یافت نشد. آنچه دربارهٔ شرقی‌ترین ساتراپ‌ها و سرزمین‌های مرزی شاهنشاهی هخامنشی شناخته شده‌است در کتیبه‌های داریوش و از منابع یونانی مانند تاریخ هرودوت و تواریخ اسکندر متأخر (آرین، استرابون و دیگران) به آن اشاره شده‌است. این منابع سه شاخه دره سند یا سرزمین‌های فتح شده را که تابع
سه شاخه دره سند یا سرزمین‌های فتح شده را که تابع امپراتوری ایران بوده و برای پرداخت خراج به پادشاهان ایرانی ساخته شده‌اند، فهرست می‌کنند: گاندارا، ساتاگیدیا و هندوش. تأسیس پادشاهی هندویونانی. پادشاهی هندویونانی که توسط دمتریوس اول باکتریا تأسیس شد، شامل گنداره و ناحیه پنجاب از ۱۸۴ پ.م می‌شد و در زمان حکومت مناندر اول که با پیشرفت‌های تجاری و فرهنگی دوره یونانی–بودائیسم همراه بود را بنا نهاد و به بیشترین رشد و پیشرفت خود رسید. شهر تاکسیلا (تاکشاشیلا) مرکز مهم آموزشی در دوران باستانی شد. بقایای شهر که در غرب
آموزشی در دوران باستانی شد. بقایای شهر که در غرب اسلام‌آباد واقع هستند، یکی از مکان‌های باستان‌شناسی عمده کشور است. فتح پاکستان در ۷۱۲ میلادی. در سال ۷۱۲ میلادی، فرمانده عرب به نام محمد بن قاسم، سند و مولتان در جنوب پنجاب (پاکستان) را فتح کرد و بنای حکومت‌های بعدی مسلمانان را که شامل حکومت غزنویان پادشاهی محمد غز پادشاهی (سلطان نشین) دهلی و امپراتوری گورکانی می‌شدند ایجاد کردند. در طول این دوره مروجان دینی صوفی نقش محوری را در تغییر دین اکثریت جمعیت منطقه به اسلام ایفا نمودند. انحطاط تدریجی حکومت مغول در
به اسلام ایفا نمودند. انحطاط تدریجی حکومت مغول در اوایل قرن هجدهم موقعیت‌هایی را برای جمعیت افغانستان، بلوچ‌ها و سیک‌ها برای اعمال قدرت و کنترل خود بر نواحی گسترده‌ای را فراهم نهاد تا زمانی که کمپانی هند شرقی بریتانیا سلطه خود را بر جنوب آسیا گسترانید. جنگ استقلال هند و پیامدها. جنگ استقلال هند در ۱۲۳۶ خورشیدی (۱۸۵۷ میلادی) آخرین نبرد مسلحانه منطقه ضد راج بریتانیا بود و زمینه‌های نبرد آزادی خواهانه غیرمسلحانه که توسط مجلس ملی هند رهبری می‌شد را بنا نهاد. با این وجود مسلم لیگ هند در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰ در
با این وجود مسلم لیگ هند در نیمه دوم دهه ۱۹۳۰ در میان ارسی از نادیده گرفتن مسلمانان در سیاست به محبوبیت رسید در ۲۹ دسامبر ۱۹۳۰ خطابه مربوط به ریاست جمهوری علامه اقبال لاهوری خواهان ایجاد یک کشور مسلمان مجزا در شمال غربی و آسیای جنوب شرقی شد. محمد علی جناح تئوری دو ملت را حمایت کرد و لیگ مسلمانان را به سوی پذیرش «قطعنامه لاهور» مربوط به ۱۹۴۰ هدایت کرد که نهایتاً به ایجاد کشور پاکستان انجامید. تشکیل پاکستان ۱۹۴۷. پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ با دو جناح دارای اکثریت مسلمان در قسمت شرقی و شمال غربی مناطق آسیای جنوبی
مسلمان در قسمت شرقی و شمال غربی مناطق آسیای جنوبی تشکیل شد که توسط هند که اکثریت آن هندو بودند از هم جدا شد و از استان‌های بلوچستان (پاکستان)، بنگلادش شرقی، استان مرزی شمال غرب، پنجاب غربی و سند تشکیل می‌شد. تقسیم هند تحت کنترل بریتانیا به شورش‌های فرقه‌ای منجر گردید. در سراسر هند و پاکستان مخصوصاً جامو و کشمیر تب جنگ بالا گرفت و به اولین جنگ کشمیر (۱۹۴۸) منتهی شد که در آن پاکستان و هند هر یک قسمت‌های عظیمی از کشمیر را تصرف کردند. پاکستان بعد از استقلال در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ (همزمان با هند) اما همچنان به‌طور رسمی
اوت ۱۹۴۷ (همزمان با هند) اما همچنان به‌طور رسمی مستقل نشده بود تا اینکه در ۲۳ مارس ۱۹۵۶ به‌طور رسمی مستقل شد و ژنرال اسکندر میرزا به عنوان اولین رئیس‌جمهور هر دو بخش پاکستان غربی و شرقی (بعدها بنگلادش) برگزیده شد و در سال ۱۹۵۸ با کودتایی توسط ژنرال ایوب‌ خان (۶۹–۱۹۵۸) برکنار شد. ژنرال ایوب خان در طول یک دوره ناآرامی داخلی و همچنین در دوره جنگ ۱۹۶۵ هند - پاکستان رئیس‌جمهور بود. جانشین او ژنرال یحیی خان (۷۱–۱۹۶۹) با طوفان - بهولا ۱۹۷۰ - مواجه شد که باعث مرگ ۵۰۰ هزار تن شد. ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۹. تفرقه‌های اقتصادی و
۵۰۰ هزار تن شد. ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۹. تفرقه‌های اقتصادی و سیاسی در پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) منجر به سرکوبی‌ها و تنش‌های شدید سیاسی گردید، که نهایتاً به جنگ آزادسازی بنگلادش و جنگ ۱۹۷۱ هند و پاکستان و نهایتاً جدا شدن پاکستان شرقی به عنوان کشور مستقل بنگلادش انجامید. حکومت غیرنظامی از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ توسط ذوالفقار علی بوتو تا زمانی که خلع شد و توسط یک جنایت قضایی در سال ۱۹۷۹ به دست ژنرال محمد ضیاءالحق اعدام شد، از سرگرفته شد. ضیاء الحق سومین رئیس‌جمهور نظامی شد. سیاست‌های سکولار (غیر دینی) پاکستان با معرفی
شد. سیاست‌های سکولار (غیر دینی) پاکستان با معرفی قوانین اسلامی شریعت توسط ضیاء از بین رفتند و این روند تأثیرات مذهبی و دینی بر جامعه شهریب، و همچنین نظامی را افزایش داد. با مرگ ژنرال ضیاء در حادثه سقوط هواپیما در سال ۱۳۶۷ (۱۹۸۸)، بی‌نظیر بوتو دختر ذوالفقار علی بوتو به عنوان اولین نخست وزیر زن پاکستانی انتخاب شد. در طول دهه بعد با خرابتر شدن اوضاع سیاسی و اقتصادی کشور، او قدرت را به نواز شریف واگذار کرد. کودتای پرویز مشرف. تنش‌های نظامی در جنگ کارگل که پاکستان و هند در سال ۱۹۹۹ با آن مواجه بودند، با یک
و هند در سال ۱۹۹۹ با آن مواجه بودند، با یک کودتای نظامی دنبال شد که در این کودتا ژنرال پرویز مشرف توانست قدرت اجرایی را به دست گیرد. در سال ۲۰۰۱ مشرف توانست با استعفای رفیق ترار، رئیس‌جمهور پاکستان شود. پس از انتخابات مجلس ۲۰۰۲، مشرف قدرت‌های اجرایی را به نخست وزیر تازه منتخب ظفرالله خان جمالی واگذار کرد که او نیز در انتخابات نخست وزیری ۲۰۰۴ پاکستان، جای خود را به شوکت عزیز داد.
فارس ایر قشم یک شرکت هواپیمایی باربری در ایران است که دفتر مرکزی آن در جزیره قشم قرار دارد و فرودگاه دیرستان قطب این شرکت هواپیمایی محسوب می‌شود. این شرکت در حال حاضر فعال است. این شرکت هواپیمایی و ماهان‌ایر جزو لیست تروریستی اسرائیل و اتحادیه اروپا قرار دارند که برای سپاه پاسداران انقلاب اسلامی به ونزوئلا تسلیحات و قاچاق جابه‌جا می‌کند. این شرکت با شرکت هواپیمایی قشم متفاوت است. تاریخچه. شرکت هواپیمایی فارس ایر قشم در دی ماه ۱۳۸۲ به منظور حمل و نقل بار و مسافر با انواع هواپیماها در داخل و خارج از کشور با
با انواع هواپیماها در داخل و خارج از کشور با سرمایه بخش خصوصی تأسیس گردید. دفتر مرکزی در جزیره قشم و دفتر دیگر در تهران مستقر می‌باشد. مقصدهای پروازی. مقصدهای پروازی فارس ایر قشم به شرح زیر است: منابع. وبگاه رسمی هواپیمایی فارس ایر قشم
دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه تبریز، یکی از دانشکده‌های زیرمجموعهٔ این دانشگاه است. این دانشکده در اسفند ۱۳۶۷ خورشیدی، پس از تفکیک دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی به دو دانشکدهٔ مستقل علوم انسانی و اجتماعی و ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی تأسیس شد. اکنون دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی با پنج گروه آموزشی به فعالیتهای آموزشی خود ادامه می‌دهد. شمار دانشجویان این دانشکده در سال تحصیلی ۸۹–۹۰ ۸۹۵ نفر و شمار اعضای هیئت علمی آن ۴۷ نفر است. دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی صاحب دو آزمایشگاه
ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی صاحب دو آزمایشگاه زبان انگلیسی و زبان فرانسه است. همچنین ۳ نشریه به نام‌های «پژوهش زبان‌های خارجی»، «پژوهش‌های فلسفی» و «زبان و ادب فارسی» در این دانشکده منتشر می‌شوند. تاریخچه. دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجی همزمان با تأسیس دانشگاه تبریز و به عنوان نخستین دانشکده این دانشگاه در سال تحصیلی ۲۷–۱۳۲۶ با عنوان «دانشکده ادبیات و علوم انسانی» تأسیس شد. این دانشکده ابتدا فعالت آموزشی خود را در دو رشته تحصیلی «زبان و ادبیات فارسی» و «تاریخ و جغرافیا» با جذب ۸۴ دانشجو آغاز کرد.
و «تاریخ و جغرافیا» با جذب ۸۴ دانشجو آغاز کرد. دانشکده ادبیات و علوم انسانی در اسفند ماه سال ۱۳۶۷ به دو دانشکده «ادبیات فارسی و زبانهای خارجی» و «علوم انسانی و اجتماعی» تفکیک شد. گفتنی است این دانشکده از سال ۱۳۴۷ در دورهٔ کارشناسی ارشد و از سال ۱۳۵۴ در دورهٔ دکتری به پذیرش دانشجو اقدام می‌کند. کتابخانه. کتابخانهٔ دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی که به نام استاد سید حسن قاضی طباطبایی موسوم است، در سال ۱۳۲۶ خورشیدی ایجاد شده است. شمار کتاب‌های موجود در این کتابخانه ۳۷٬۸۸۰ جلد است که از این میان ۱۳٬۱۱۳
این کتابخانه ۳۷٬۸۸۰ جلد است که از این میان ۱۳٬۱۱۳ جلد آن لاتین (فرانسه و انگلیسی) و ۲۴٬۷۶۷ جلد دیگر هم فارسی و عربی هستند. کتابخانهٔ دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی همچنین صاحب ۶۹۳ عنوان مجله می‌باشد که از این تعداد ۳۶۰ عنوان آن فارسی و ۳۳۳ عنوان دیگر لاتین هستند. گروه‌های آموزشی. دانشکدهٔ ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی دانشگاه تبریز هم‌اکنون از پنج گروه آموزشی تشکیل یافته است:
دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز در سال ۱۳۲۶ خورشیدی تأسیس شده‌است. این دانشکده در ابتدای تأسیس از دو رشتهٔ تحصیلی «تاریخ و جغرافیا» و «زبان و ادبیات فارسی» تشکیل شده بود که به مرور زمان بر شمار رشته‌های تحصیلی آن افزوده شد. پیش از سال ۱۳۴۶ خورشیدی، مدت‌زمان تحصیل در دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی سه‌سال بود که پس از این سال به چهارسال افزایش پیدا کرد. مقطع کارشناسی ارشد رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی در سال ۱۳۴۷ خورشیدی و مقطع دکترای این رشته نیز در سال ۱۳۵۴ خورشیدی در این دانشکده ایجاد و راه‌اندازی
۱۳۵۴ خورشیدی در این دانشکده ایجاد و راه‌اندازی شدند. در سال ۱۳۶۷ خورشیدی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز به دو دانشکدهٔ مستقل علوم انسانی و اجتماعی و ادبیات فارسی و زبان‌های خارجی تفکیک شد.
شورای همکاری کشورهای عربی پیرامون خلیج فارس ()، که شورای همکاری خلیج فارس (GCC; ) نیز نامیده می‌شود، بلوکی سیاسی-تجاری شامل کشورهای عربی خلیج فارس است که اعضای آن اهداف تجاری و اجتماعی مشترکی را پیگیری می‌کنند. شورای همکاری خلیج فارس در ۲۵ مهٔ ۱۹۸۱ میلادی و با هدف یکپارچگی اقتصادی و نظامی تشکیل شد که از جمله اهداف کشورهای عضو، رسیدن به واحد پولی مشترک تا سال ۲۰۱۰ بود. مقر اصلی این شورا هم‌اکنون در ریاض پایتخت عربستان قرار دارد. در جریان بهار عربی در سال ۲۰۱۲ عربستان سعودی برای مقابله با نفوذ ایران در منطقه
عربستان سعودی برای مقابله با نفوذ ایران در منطقه و اعتراضات، پیشنهاد تبدیل شدن شورای همکاری خلیج فارس به «اتحادیه خلیج» با تعامل نظامی و سیاسی و اقتصادی بیشتر بین کشورها را مطرح کرد. شورای همکاری خلیج فارس همچنین دارای یک شورای برنامه‌ریزی دفاعی است که همکاری نظامی بین کشورهای عضو را هماهنگ می‌کند. بالاترین نهاد تصمیم‌گیری شورای همکاری خلیج فارس، "شورای عالی" است که به صورت سالانه تشکیل جلسه می‌دهد و از سران کشورهای عضو تشکیل می‌شود. در حال حاضر شش کشور زیر عضو این شورای همکاری هستند: ویژگی‌های جغرافیایی و
عضو این شورای همکاری هستند: ویژگی‌های جغرافیایی و جمعیتی و سیاسی. شش کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس هستند. این کشورها دارای بیش از ۳٬۰۰۰ کیلومتر مرز دریایی هستند و در مجموع ۴۰ درصد منابع نفتی و یک‌چهارم منابع گازی سراسر جهان را به خود اختصاص داده‌اند. این کشورها در مجموع ۵۰ میلیون جمعیت دارند. همگی اعضای کنونی شورا کشورهای پادشاهی هستند. قطر، بحرین و کویت پادشاهی مشروطه و عربستان سعودی و عمان پادشاهی مطلقه و امارات متحده عربی نیز پادشاهی فدرال است. در ۱۵ دسامبر سال ۲۰۰۹ دولت‌های بحرین، کویت، قطر و عربستان
سال ۲۰۰۹ دولت‌های بحرین، کویت، قطر و عربستان سعودی تشکیل شورای پول برای وحدت پولی بین اعضای شورا را اعلام کردند. محمد صباح الصباح وزیر وقت امورخارجه کویت، در هشتم دسامبر سال ۲۰۰۹ گفت برای ایجاد وحدت پولی بین اعضای شورا ممکن است تا ده سال طول بکشد. عمان و امارات بعدها خروج خود را از این طرح اعلام کردند. نیروی زمینی. نیروی سپر جزیره (به عربی دِرْعُ الجَزیرَة) بازوی نظامی این شورا است که در سال ۱۹۸۴ ایجاد شد. در دسامبر ۲۰۰۷، شیخ احمد فهد الاحمد الصباح، رئیس شورای امنیت ملی کویت اعلام کرد که شورای همکاری خلیج
امنیت ملی کویت اعلام کرد که شورای همکاری خلیج فارس قصد دارد جایگزینی برای نیروهای سپر شبه جزیره ایجاد کند. نیروی دریایی. همچنین قرار است نیروی دریایی مشترک شورای تعاونی ملل خلیج فارس که نامش «گروه امنیتی ۸۱» است، در سال ۲۰۱۴ تشکیل شود. هنوز بررسی این طرح ادامه دارد و نمایندگان این کشورها دربارهٔ جزئیات طرح با یکدیگر مذاکره می‌کنند. این نیروی دریایی باید از مناطق آبی عربستان سعودی، بحرین، امارات متحدهٔ عربی، کویت، عمان، و قطر محافظت کند. مقر اصلی نیروی دریایی مشترکی که قرار است تشکیل شود بحرین خواهد بود.