payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علی‌مرادخان زند (۱۱۵۴ ه‍. ق– اول ربیع الثانی ۱۱۹۹ هجری قمری) فرزند الله‌مراد خان (قیطاس خان)، ششمین فرمانروای دودمان زندیه و پادشاه ایران از ۱۸ ربیع‌الاول ۱۱۹۶ تا اول ربیع‌الثانی ۱۱۹۹ ه‍.ق بود. وی خواهرزادهٔ کریم خان و داماد وی بود. علیمرادخان در آغاز از سوی زکی خان، بر اصفهان فرمان می‌راند. اما پس از آن در جنگهایی توانست بسیاری از رقیبانش از جمله صادق خان زند را کنار بزند و بر پایتخت زندیان یعنی شیراز دست یابد. او پس از به حکومت رسیدن، اصفهان را پایتخت کرد و صیدمرادخان زند را والی شیراز نمود. علیمرادخان
و صیدمرادخان زند را والی شیراز نمود. علیمرادخان یگانه جانشین کریم خان بود که به مرگ طبیعی از قدرت کنار رفت. آقامحمدخان قاجار توان فرماندهی او را می‌ستود. با این حال او به روسیه پیشنهاد کرد سرزمین‌های آن سوی ارس را به آن دولت واگذارد و در برابر فرمانروایی او از سوی روسیه به رسمیت شناخته شود و پشتیبانی گردد. ولی به روایتی دیگر به فتحعلی خان دربندی نامه ای نوشت که همچنان مانند دوره وکیل، اجازه‌ای به روس برای عبور از قفقاز داده نشود. او پس از رسیدن به قدرت در ۱۱۹۶ ه‍.ق پری‌جهان خانم دختر بزرگ کریم‌خان زند را
۱۱۹۶ ه‍.ق پری‌جهان خانم دختر بزرگ کریم‌خان زند را به همسری خود برگزید. علیمرادخان میرزا عبدالله شهاب ترشیزی را بر آن داشت که تاریخ زندیان را به شیوهٔ شاهنامه بسراید. همچنین ابوالحسن مستوفی غفاری کتاب "گلشن مراد" را به دستور او به نثر مصنوع نوشت که شامل حوادث عصر نادرشاه و زندیه است. پس از درگذشت او در ۱۱۹۹ قمری، جعفرخان زند فرزند صادق خان و برادر مادری علیمرادخان، با شکست دادن باقرخان خوراسگانی (والی اصفهان و گماشتهٔ علیمرادخان) و نیز فریفتن و کور کردن شیخ‌ویس خان زند (فرزند علیمرادخان) به فرمانروایی
شیخ‌ویس خان زند (فرزند علیمرادخان) به فرمانروایی زندیان رسید و توانست سه سال بر بخش‌های عمده ایران حکومت کند. حکومت علی‌مرادخان زند. علی‌مرادخان در حکومت مشترک ابوالفتح‌خان و زکی‌خان مأمور تنظیم امور نواحی مرکزی ایران بود و در همان ایام بر ضد زکی‌خان علم طغیان برافراشت. او پس از مرگ زکی‌خان قدرت خود را تثبیت کرد و سپس به بهانه برکناری ابوالفتح‌خان، مدعی حکومت صادق‌خان شد و با شکست و قتل وی سرانجام از میان انبوه مدعیان خاندان زند که با توطئه‌ها و کشتار به جان هم افتاده بودند پادشاه شد و حدود چهار سال حکومت
هم افتاده بودند پادشاه شد و حدود چهار سال حکومت کرد. علی‌مرادخان مردی ثابت‌قدم و شجاع، ولی شرابخوار و تندخو بود. در جنگ با عثمانی‌ها در حالت مستی به اسارت درآمد، ولی پاشای عثمانی از ترس کریم‌خان او را به ایران فرستاد. نخستین رویارویی با مدعی حیله‌گیر و قدرتمند سلسله زند یعنی آقامحمدخان قاجار در زمان او به وقوع پیوست. سایکس می‌نویسد: آقامحمدخان، نهایت درجه از علی‌مراد خان حساب می‌برد و اغلب می‌گفت: بگذار ما تا زمانی که این شخص محترم کور (علی‌مراد یک چشمش را از دست داده بود) در راه ما قرار دارد صبر کنیم و پس
دست داده بود) در راه ما قرار دارد صبر کنیم و پس از مرگ او، و نه قبل از آن، ممکن است ما در پیشرفت خود به‌سوی عراق موفق شویم. در مدتی که خان‌های زند به جان هم افتاده بودند، آقامحمدخان بدون مزاحمت دیگران شهرهای مازندران و گرگان و گیلان را تحت‌فرمان خود درآورد و در سال‌های اول حکومت علی‌مرادخان حوزه نفوذ خود تا قزوین و تهران توسعه داد و زمینه سلطنت جدیدی را در شمال ایران فراهم ساخت. علی مراد خان با انتخاب اصفهان به عنوان پایتخت، اولین قدم را برای انتظام ولایات شمالی برداشت اما اجل به وی برای تکمیل خواسته‌هایش
شمالی برداشت اما اجل به وی برای تکمیل خواسته‌هایش مهلتی نداد. وارد تهران شد و فرزندش شیخ‌ویس خان را مأمور به سرکوب قاجاریه کرد. بنا بر گفته‌های عبدالرزاق دنبلی، بیگلربیگی ارومیه از طرف وی تعیین شد و به او مأموریتی محول شد تا سرحدات آذربایجان نظمی دوباره بگیرد. به فتحعلی خان دربندی نامه‌ای نوشت که همچنان مانند دوره وکیل، اجازه ای به روس برای عبور از قفقاز داده نشود. به شیخ‌ناصر و تمامی حکام بندرهای جنوب دستور داد تا با ناوگانش بحرین را که به وسیله اعراب قطیف تصرف شده بود، پس بگیرند (البته ناموفق بود و دوره
تصرف شده بود، پس بگیرند (البته ناموفق بود و دوره کوتاه وی فرصت دوباره ای برای تصرف بحرین فراهم نکرد). شایان ذکر است که نقل شده است که علی‌مرادخان زند، حاکم وقت اصفهان بود که از شخصی به نام آشنا می‌خواست مبلغی را در میان مستحقان تقسیم کند. هنگامی که آشنابه وی گفت که مستحق‌شناس خداست و از قبول آن مبلغ خودداری نمود. علی‌مرادخان زند اصرار نمود و آشنا انکار کرد. تا آنکه علی‌مرادخان گفت: مستحق را که تشخیص دادید، حواله بنویسید و به نزد من بفرستید. هر کس حواله به مهر شما داشت را از این مال مساعدت می نمایم. آشنا
مهر شما داشت را از این مال مساعدت می نمایم. آشنا گفت: بازهم مشکل است؛ زیرا تو حاکمی و رسیدن به تو مشکل است و هنگامی تو اندرون باشی یا در خواب یا در حمام، کار خلق به تأخیر می‌افتد. علی‌مرادخان ضمانت داد که کار ایشان را الساعه اجابت می کنم. اگر در اندرون باشم، بیرون بیایم و اگر در حمام باشم، وقفه اندازم و اگر در خواب باشم، می‌سپارم که بیدارم کنند.آشنا راضی شد. حرکت به سمت اصفهان. علی‌مرادخان پس از جمع‌آوری سپاه شیخ‌ویس، فرزند پانزده ساله خود را به فرماندهی سپاه گماشت و مأمور جنگ با آقامحمدخان کرد. سپاهیان
سپاه گماشت و مأمور جنگ با آقامحمدخان کرد. سپاهیان زند موفق شدند ساری را تسخیر کنند و خان قاجار را شکست دهند، به‌طوری که وی به گرگان فرار کرد. شیخ‌ویس در ساری ماند و محمدزاهرخان را در تعقیب فراریان قاجار به گرگان فرستاد. محمدزاهرخان به‌علت جوانی و بی‌تجربگی یکی از معابری را که می‌توانست حفظ آن موفقیت زیادی به همراه داشته باشد، بدون نگهبان رها کرد و همین امر باعث برتری سپاه خصم شد. نیروهای شیخ‌ویس پس از آگاهی از شکست قوای محمدزاهرخان ساری و مازندران را با بی‌نظمی ترک کردند؛ به‌طوری که مورد غضب پدر قرار گرفت
ترک کردند؛ به‌طوری که مورد غضب پدر قرار گرفت و تعدادی از فراریان هم مجازات شدند. علی‌مرادخان برای جبران شکست شیخ‌ویس مجدداً به جمع‌آوری سپاه پرداخت؛ اما این لشکر هم از جعفرقلی‌خان برادر آقامحمدخان شکست خورد. پس از شکست‌های پی‌درپی علی‌مرادخان، جعفرخان زند دست به شورش زد و از زنجان به سوی اصفهان حرکت کرد. درگذشت. در این ایام بیماری علی‌مرادخان شدت گرفت و او در اول ربیع الثانی ۱۱۹۹ در مورچه خورت اصفهان درگذشت. بنابر روایتی وی در قهرود کاشان درگذشته بود اما به تدبیر وزیرش میرزا ربیع اصفهانی مرگ وی افشا نشد تا
تدبیر وزیرش میرزا ربیع اصفهانی مرگ وی افشا نشد تا در روحیه لشکریانش تأثیر منفی نگذارد اما در مورچه خورت جنازه علیمرادخان از تختش بر زمین افتاد و همه از مرگ وی آگاه شدند. پیکر علیمرادخان سه روز پس از مرگش در تکیه میرفندرسکی تخت فولاد اصفهان دفن شد و در زمان جعفرخان زند، پیکر وی را به نجف برده و در حرم علی بن ابی‌طالب به خاک سپردند. تبارنامه. علیمراد خان زند ششمین حاکم زند، جد خود ایناق خان زند را لر می‌داند و در ادامه خود را لر توصیف می‌کند.
صِیدمُراد خان زند (درگذشته ۱۴ شعبان ۱۲۰۳ قمری)، فرزند خدامراد خان و هشتمین فرمانروای دودمان زند ایران بود. در زمان علیمرادخان زند پایتخت زندیان به اصفهان منتقل گردید و او به عنوان والی شیراز برگزیده شد. پس از درگذشت علیمراد خان در ۱۱۹۹ ه‍. ق، جعفرخان زند با کنار زدن رقیبان به فرمانروایی زندیان رسید. ۴ سال بعد صیدمراد خان با کشتن جعفر خان در پنجشنبه ۲۵ ربیع‌الثانی ۱۲۰۳ ه‍.ق برای کمتر از ۴ ماه در شیراز به قدرت رسید. سرانجام در ۱۴ شعبان ۱۲۰۳ ه‍. ق، به دست لطفعلیخان زند (فرزند جعفرخان) کشته شد. منابع. محمد هاشم
زند (فرزند جعفرخان) کشته شد. منابع. محمد هاشم آصف (رستم‌الحکما)، "رستم‌التواریخ"، به اهتمام عزیزالله علیزاده، تهران: انتشارات فردوس، چاپ دوم، ۱۳۸۲، ص۱۳.
پُنتوس، پنتس، پنطس، پنطش، پونتوس یا پونت (به یونانی:Πόντος) نام سرزمینی باستانی در جنوب دریای سیاه در ترکیه کنونی‌است. در عصر تاریک یونانی یونانی‌های یونیه آغاز به ساخت شهرهایی در این سرزمین کردند. این نام در پایان دوران کلاسیک بیشتر به بخش شمالی آناتولی داده‌می‌شد. پونتوس با کاپادوکیه و ارمنستان هم‌مرز بود. سال ۱۲۰ پیش از میلاد، اوج گرفتن قدرت پادشاهی پنتوس به وسیله مهرداد ششم پنتوس بود. تاریخچه. از دیر باز خاندان شاهی ایرانی‌نژاد بر آنجا حکومت می‌کردند و در معابد بزرگی که بردگان مقدس زن و مرد بیشماری وقف
معابد بزرگی که بردگان مقدس زن و مرد بیشماری وقف آنها بود، مغان نفوذ دینی داشتند. این سرزمین از زمان‌های کهن تحت نفوذ فرهنگ ایرانی قرار گرفته و بسیاری از باورهای دینی و رسم و آیین‌های ایرانی را پذیرفته بود. بنا بر قول استرابو در همهٔ شهرهای پونتوس آتشکده‌ها وجود داشت و مغان در همه جا فراوان بودند. اسکندر مقدونی در تازش به هخامنشیان بر این بخش هم دست‌یافت. با مرگ او و آشفتگی‌ای که در پی‌اش آمد پادشاهی پونتوس در آن سوی رود هالیس در ۳۰۲ (پیش از میلاد) بنیاد نهاده شد. پایه‌ریز این پادشاهی مهرداد یکم کتیستس پسر
شد. پایه‌ریز این پادشاهی مهرداد یکم کتیستس پسر مهرداد دوم کیوسی بود. این مهرداد دوم یک ایرانی بود که در خدمت آنتیگونوس یکم مونوفتالموس یکی از جانشینان اسکندر بود. این پادشاهی تا ۶۴ (پیش از میلاد) به دست فرزندان مهرداد پایدار ماند. در زمان مهرداد بزرگ این پادشاهی از مرزهای پنتوس بسیار فراتر رفت. در ۶۴ پیش از میلاد پومپی سردار رومی بر این سرزمین دست‌یافت. پومپی سردار رومی که آسیای صغیر و پونتوس و کاپادوسیه را فتح کرده بود، آریوبرزن دست نشاندهٔ خود را در این نواحی به امیری گذاشت و در همان زمان بود که پس از
نواحی به امیری گذاشت و در همان زمان بود که پس از چندین قرن به جای گاه‌شماری کاپادوسی-ایرانی تقویم رومی در این کشورها رایج شد. در گذر تاریخ این سرزمین از امپراتوری بیزانس به امپراتوری ترابوزان رسید(۱۲۰۴ (میلادی)). در ۱۵ اوت۱۴۶۱ عثمانی‌ها بر این بخش دست‌یافتند.
والاگرایی، ساختارگری ناب یا سوپره‌ماتیسم یک جنبش هنری است که در سال ۱۹۱۳ توسط کازیمیر ماله‌ویچ در روسیه پایه‌گذاری شد. عناصر اصلی در این شیوه که منشعب از کوبیسم است عبارتند از چهارگوش، سه‌گوش، دایره و صلیب. همچنین رنگ‌های به‌کار رفته در این سبک رنگ‌هایی یک‌دست با استفاده از سیاه و سفید هستند. والاگرایی نخستین نظام ترکیب‌بندی انتزاعی ناب است. او بعداً نظریه خود را در کتابی توضیح داد. ماله‌ویچ اولین نقاشی سوپره‌ماتیست خود را به صورت مربعی سیاه بر زمینه سفید ارائه کرد؛ و دربارهٔ آن نوشت: «این یک مربع تهی نیست،
کرد؛ و دربارهٔ آن نوشت: «این یک مربع تهی نیست، بلکه تجربهٔ غیر عینیت است… علو احساس محض است…» آثار سوپره‌ماتیست اولیهٔ ماله‌ویچ، تمرین‌های ساده هندسی و دوبعدی‌اند که در آنها، غالباً، از رنگ‌های اولیه استفاده شده. بعداً، کار او بغرنج‌تر می‌شود: بدین‌سان که دو یا چند گروه از صور هندسیِ وابسته به یکدیگر - به سبب آنکه روی هم قرار می‌گیرند، یا پیش‌آینده یا پس‌رونده به نظر می‌ایند - جلوهٔ فضای سه بعدی ایجاد می‌کنند. گروه سوپره‌ماتیسم. در سال ۱۹۱۳ گروهی از معماران، مهندسان و نقاشان که نام سوپره‌ماتیسم بر خود
مهندسان و نقاشان که نام سوپره‌ماتیسم بر خود نهاده بودند و تصمیم در پذیرفتن «ماشین» به عنوان نمادِ عصر حاضر داشتند گرد هم آمدند. عنصر اصلی اندیشه آنان رئالیسم ستیزی بود که نخست به شکل شورشی ساده علیه نقاشی سه‌پایه‌ای - که در نظر آنان اصطلاحی خاص برای دوران قبل از صنعتی‌شدن به‌شمار می‌رفت - متجلی گردید. روش آنان ایجاد ترکیب‌بندی بر روی سطح دو بُعدی و صاف نبود، بلکه ایجاد ساختمان در فضا بود و شکل پدید آمده الزاماً هماهنگ یا زیبا نبود بلکه دینامیک و شبه‌کارکردی بود. به عبارتی کار هنر این شد که خصوصیات بیانی یک
بود. به عبارتی کار هنر این شد که خصوصیات بیانی یک ماشین کارآمد را داشته باشد. اعضای گروه چهارنفره سوپره‌ماتیسم که تجمع آنان در مسکو بود عبارت بودند از کازیمیر مالویچ، ولادیمر تاتلین، آنتوان په وسنر و نائوم گابو. در ابتدا، آنهااز نظر اندیشه و عمل یکسان بودند و به اصالت عقل و نحوه‌ای از تفکر ریاضیگونه در اثر هنری اهمیت می‌دادند. اثری با پایگاه زیبایی‌شناسی که ارائه دهنده هندسه‌ای بی‌واسطه، ساده و روشن باشد. اما در نهایت با پیوستن چند تن از آنان به مکتب کانستراکتیویسم فاصله‌ای میانشان پدید آمد. عناصر هنر
فاصله‌ای میانشان پدید آمد. عناصر هنر سوپره‌ماتیسم مربع، مستطیل، دایره، مثلث و خطوط متقاطع و رنگ‌های اصلی بود. اولین صورت آشکار این هنر، مربع کاملی به رنگ سیاه بر زمینه سفید بود که توسط مالویچ اجرا شد. مالویچ سوپره‌ماتیسم را این گونه تعریف می‌کند «آنچه را که من سوپره‌ماتیسم می‌نامم برتری احساس ناب در هنر خلاق است. پدیده‌های بصری دنیای عینی در نظر هنرمند سوپره‌ماتیست به خودی خود بی‌معنی‌اند و آنچه معنی دارد احساس است، آن هم احساسی کاملاً مجزا از محیطی که آن را موجب شده باشد.»
سندرا دی اوکانر (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۹۳۰ – درگذشتهٔ ۱ دسامبر ۲۰۲۳) قاضی ارشد دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بین ۱۹۸۱–۲۰۰۵ میلادی بود. او نخستین زنی است که در تاریخ ایالات متحده آمریکا به مقام عالی قضاوت رسیده‌است. وی ریاست کالج ویلیام و مری را برعهده داشت. بیماری و مرگ. در حدود سال ۲۰۱۳، دوستان و همکاران اوکانر متوجه شدند که اوکانر فراموشکار شده و کمتر به عنوان سخنگو ظاهر می‌شود. اما در اکتبر ۲۰۱۸، پس از آنکه تشخیص داده شد اوکانر به مراحل اولیه زوال عقل شبیه آلزایمر مبتلا شده، از فعالیت حرفه‌ای بازنشسته شد. در ۱
مبتلا شده، از فعالیت حرفه‌ای بازنشسته شد. در ۱ دسامبر ۲۰۲۳، اوکانر در سن ۹۳ سالگی به دلیل عوارض مربوط به زوال عقل پیشرفته و یک بیماری تنفسی در شهر فینیکس درگذشت. پس از مرگ او، جان رابرتس، قاضی ارشد در دیوان عالی ایالات متحده، در بیانیه‌ای او را «یک مدافع سخنور آموزش مدنی» و «مدافع شدیداً مستقل حاکمیت قانون» خواند. لری کریمر، رئیس هیئت مدیره آی سیویکس با نام پیشین «دادگاه‌های‌ما» که یک مؤسسه غیرانتفاعی است، گفت که اوکانر «مهربان و سخاوتمند» بود و اضافه کرد که آی سیویکس «زاده ذهن» اوکانر بود.
ویولتا باریوس د کامورو () (زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ – درگذشته ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵) در ۱۸ اکتبر ۱۹۲۹ در جنوب ریواس به دنیا آمد. او چهل و هشتمین رئیس‌جمهور نیکاراگوئه بود و از ۲۵ آوریل ۱۹۹۰ تا ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷ این مقام را حفظ کرد. او اولین رئیس‌جمهور زن این کشور بود. پیش از این، او از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰ عضو شورای بازسازی ملی بود. شوهر او، پدرو خواکین چامورو کاردنال، روزنامه‌نگار روزنامه خانوادگی‌شان، لا پرنسا، بود که بعدها آن را به ارث برد. در نتیجه موضع ضد دولتی‌اش، پدرو اغلب زندانی یا تبعید می‌شد و کامورو مجبور شد یک دهه را
زندانی یا تبعید می‌شد و کامورو مجبور شد یک دهه را در خارج از کشور به دنبال او بگذراند یا در زندان به ملاقاتش برود. وقتی او در سال ۱۹۷۸ ترور شد، کامورو مدیریت روزنامه را عهده‌دار شد. قتل پدرو انقلاب نیکاراگوئه را تقویت کرد و تصویر او، که توسط بیوه‌اش به کار گرفته می‌شد، به نمادی قدرتمند برای نیروهای مخالف تبدیل شد. در ابتدا، زمانی که جبهه آزادی‌بخش ملی ساندینیستا بر آناستاسیو سوموسا پیروز شدند، کامورو کاملاً از آنها حمایت کرد. او موافقت کرد که بخشی از دولت موقت تشکیل شده تحت حکومت بازسازی ملی باشد. با این
موقت تشکیل شده تحت حکومت بازسازی ملی باشد. با این حال، هنگامی که حکومت نظامی شروع به حرکت در جهت رادیکال‌تر شدن کرد و با اتحاد جماهیر شوروی توافق‌نامه‌هایی امضا نمود، کامورو در ۱۹ آوریل ۱۹۸۰ استعفا داد و به روزنامه بازگشت. لا پرنسا تحت رهبری او، علیرغم تهدیدها و تعطیلی‌های اجباری دولت، به انتقاد از دولت و سیاست‌های آن ادامه داد. هنگامی که رئیس‌جمهور دانیل اورتگا اعلام کرد که انتخابات در سال ۱۹۹۰ برگزار خواهد شد، کامورو به عنوان نامزد گروه مخالف معروف به اتحادیه ملی مخالفان (UNO) انتخاب شد. این اتحاد ۱۴
اتحادیه ملی مخالفان (UNO) انتخاب شد. این اتحاد ۱۴ حزبی از محافظه‌کاران و لیبرال‌ها گرفته تا کمونیست‌ها را شامل می‌شد و به دلیل اختلافات ایدئولوژیک، در تدوین هرگونه برنامه سیاسی به جز وعده پایان دادن به جنگ داخلی مشکل داشتند. علیرغم اینکه نظرسنجی‌ها حاکی از پیروزی اورتگا، رئیس‌جمهور وقت ساندینیستا بود، کامورو در ۲۵ فوریه ۱۹۹۰ در انتخابات پیروز شد. انتخاب او به پایان جنگ داخلی از طریق آشتی و خلع سلاح و بسیج عمومی نیروهای متعلق به جناح‌های مخالف کمک کرد. او اولین رئیس دولت زن منتخب در قاره آمریکا بود. او
اولین رئیس دولت زن منتخب در قاره آمریکا بود. او همچنین پس از نخست‌وزیر اوگنیا چارلز از دومینیکا، دومین زنی بود که به تنهایی به عنوان رئیس دولت در قاره آمریکا انتخاب شد. کامورو در ۲۵ آوریل ۱۹۹۰ در مراسم تحلیف ریاست جمهوری سوگند یاد کرد. رهبری کامورو شش سال را با درگیری‌های اقتصادی یا ناآرامی‌های اجتماعی سپری کرد، اما او توانست با رقبا سازش کند، یک رژیم مشروطه را حفظ کند، روابط بانکی بین‌المللی را دوباره برقرار کند و به تورم شدیدی که چندین سال کشور را گرفتار کرده بود، پایان دهد. کامورو پس از ترک سمت خود در
کرده بود، پایان دهد. کامورو پس از ترک سمت خود در ۱۰ ژانویه ۱۹۹۷، روی چندین طرح صلح بین‌المللی کار کرد تا اینکه بیماری او را مجبور به بازنشستگی از زندگی عمومی کرد. ویولتا کامورو در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۵، در سن ۹۵ سالگی در سن خوزه درگذشت.
کرازون آکینو (زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۳۳ – درگذشته ۱ اوت ۲۰۰۹)، سیاست‌مدار فیلیپینی و از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ رئیس‌جمهور آن کشور بود. آکینو نخستین رئیس‌جمهور زن در تاریخ قاره آسیا بود. کرازون آکینو شهرت خود را از همسرش بنینو آکینو داشت که در اوت سال ۱۹۸۳ هنگامی که به قصد ورود به رقابت‌های انتخاباتی از مهاجرت پا به خاک کشورش گذاشت، در فرودگاه مانیل از سوی مأموران فردیناند مارکوس کشته شد. بعد از مرگ شوهرش کرازان رهبری اپوزیسیون را در دست گرفت. در انتخابات ۱۹۸۶ فردیناند مارکوس ادعای پیروزی کرد اما کرازان با اشاره به
مارکوس ادعای پیروزی کرد اما کرازان با اشاره به تقلبات انجام شده از هوادارانش درخواست نافرمانی مدنی و جدا شدن از سطوح ارتش کرد. نهایتاً در ۲۵ فوریه ۱۹۸۶ مارکوس عزل شد و کرازان اکینو به ریاست جمهوری رسید بنیگنو آکینو، رئیس‌جمهور وقت فیلیپین، فرزند کرازون و بنینو آکینو است.
آگاته اوویلینگیییمانا ، نخست وزیر کشور آفریقایی رواندا بود. او در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد و در ۷ آوریل ۱۹۹۴ درگذشت. آگاته اوویلینگیییمانا تنها زن نخست‌وزیر در تاریخ رواندا بوده‌است. او در اوایل جریانات نسل‌کشی رواندا، ترور و کشته شد. منابع. Wikipedia contributors, "Agathe Uwilingiyimana," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Agathe_Uwilingiyimana&amp;oldid=183956223 (accessed January 18, 2008).
سِفیدتَمِشک (نام قدیمی: سفیدتَمیشه) یکی از روستاهای شهرستان رامسر استان مازندران ایران است. این روستا شمالی‌ترین نقطه استان مازندران از لحاظ مختصات جغرافیایی است. این روستا در منتتهی‌الیه باختر استان مازندران و شهرستان رامسر در جادهٔ رامسر به چابکسر و در فاصلهٔ کمی از شهر چابکسر قرار گرفته. جغرافیا. پیرامون سفیدتمشک باریکه‌ای است جلگه‌ای که از شرق به اردوگاه‌های تربیتی رامسر، از غرب به رودخانه سورخانی، از جنوب به کوه و جنگل و از شمال به جاده اصلی گیلان و مازندران محدود است. رود سفیدتمشک که بین چابکسر و
مازندران محدود است. رود سفیدتمشک که بین چابکسر و رامسر جاری است، استان مازندران را از استان گیلان جدا می‌کند. سفیدتمشک در نزدیکی کوه ایلمیلی واقع شده و غار گرگر لوکا در بلندی‌های این کوه از مکان‌های گردشگری منطقه است. دریاپشته، جنگ‌سرا و میان‌ده از روستاهای نزدیک به سفیدتمشک هستند. تاریخچه. در ۷۵۰ قمری که سید رکابزن کیای حسنی سخت‌سر (رامسر) را تختگاه خود قرار داد سفیدتمیشه سرحد غربی سخت‌سر شد. در قدیم تنها راه ارتباطی ساحلی که به جاده شاه‌عباسی معروف بود از محل این روستا می‌گذشت و این جاده به خاطر وجود
از محل این روستا می‌گذشت و این جاده به خاطر وجود راهزنان که کوه ایلمیلی پناهگاهشان به‌شمار می‌آمد. در اواخر قرن سیزدهم شمسی بانو مرجان پورشمسیان ملک سفید تمشک را از خانهای منطقه خریداری نمود و برای ایجاد آبادی و امنیت، سایرین را نیز در این منطقه سکنا داد. بعدها افرادی مثل حاج مراد (برادر بانو مرجان) و حاج غلامحسین پورشمسیان (پسر ارشد بانو مرجان) با ایجاد باغ‌های چای و مرکبات به‌آباد کردن منطقه و توسعه روستا کمک کردند. امروزه طرح‌هایی مثل مجموعه گردشگری تله کابین رامسر در همین منطقه تأسیس شده‌است که
تله کابین رامسر در همین منطقه تأسیس شده‌است که گردشگران زیادی از سراسر ایران و حتی جهان از آن استفاده می‌کنند.
ماریا دلوردس پینتاسگلو (Maria de Lourdes Ruivo da Silva de Matos Pintasilgo) در ۱۸ ژانویه ۱۹۳۰ به دنیا آمد و در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۴ درگذشت. او تنها زنی‌ست که تاکنون در تاریخ پرتغال نخست‌وزیر شده‌است.
گرو هارلم بروندلاند (Gro Harlem Brundtland) (زاده ۲۰ آوریل ۱۹۳۹) بانوی سیاستمدار نروژی است. او پزشک، دیپلمات و سیاستمدار است. وی نخست‌وزیر سابق نروژ بود. پیشینه. کودکی، جوانی و تحصیل. گرو هارلم بروندلاند، در بروم، به دنیا آمد، چرا که پدر وی در آن زمان در بیمارستان آن شهر، به عنوان دانشجوی پزشکی مشغول خدمت بود. اما دوره کودکی و رشد وی در اسلو گذشته‌است. گرو هارلم، هنوز یک سالگی را پشت سر نگذاشته بود که نروژ به دنبال وقایع جنگ جهانی دوم، توسط قوای آلمان اشغال شد. به این ترتیب شرایط جنگ و بعد از آن، تأثیر
شد. به این ترتیب شرایط جنگ و بعد از آن، تأثیر زیادی بر سالهای کودکی وی داشته‌است. والدین گرو هارلم، هر دو از مخالفان سرسخت نازیسم بودند و در نهضت مقاومت نروژ، فعالیت داشتند. در بهار سال ۱۹۴۰م، گرو هارلم یک ساله، برای مدتی به سوئد پیش مادربزرگش، فرستاده شد. در حالی که والدینش به دنبال دولت یوهان نیگورسول، به ترومسو گریختند. اما بعد از مدتی به اسلو بازگشتند و دخترشان را نزد خود نگهداشتند. در ژوئن سال ۱۹۴۳م، بار دیگر مادربزرگ گرو هارلم، به نروژ آمد و او و برادرش، «اریک» را همراه خود به سوئد برد. مدتی بعد، در
«اریک» را همراه خود به سوئد برد. مدتی بعد، در پاییز همان سال، پدر و مادر بچه‌ها نیز به سوئد پناهنده شده و بار دیگر به فرزندانشان ملحق شدند. رهایی نروژ، در ماه مه ۱۹۴۵م، آغاز دوران گارهاردسن در تاریخ سیاسی نروژ بود. دوره ای که ۲۰ سال به طول انجامید. گرو هارلم، در حالی که هنوز اولین سالهای دبستان را در اسلو می‌گذراند، به واسطه عضویت پدر و مادرش در سطوح بالای حزب کارگر نروژ، وارد محیط اطراف نخست‌وزیر وقت شد و با فعالان حزب کارگر نروژ، آشنایی نزدیک پیدا کرد. به این ترتیب گرو هارلم، که به قول بسیاری تقریباً در
این ترتیب گرو هارلم، که به قول بسیاری تقریباً در حزب به دنیا آمده بود، خیلی زود رسماً به عضویت سازمان کودکان حزب کارگر نروژ درآمد. چند سال بعد پدر گرو هارلم، که یک پزشک سرشناس بود، در دولت اینار گارهاردسن به وزارت رسید و از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵م، در دولت حزب کارگر نروژ، وزیر امور خارجه نروژ بود. مسلماً موقعیت سیاسی پدر و مادر که خود از اعضای بلندپایه حزب کارگر نروژ بود، در سرنوشت سیاسی گرو هارلم بروندلاند، تأثیری تعیین‌کننده داشته‌است. بعد از یک دوران کودکی، که سراسر تحت تأثیر جنبش سوسیال دموکراسی بود، گرو
که سراسر تحت تأثیر جنبش سوسیال دموکراسی بود، گرو هارلم، در دوره دبیرستان نیز بیشتر از پیش به فعالیت سیاسی گرایش داشت و از جمله کسانی بود که در دبیرستان خود، یک انجمن هواداران سوسیالیسم تأسیس کردند. بعدها در سال ۱۹۵۷م، زمانی که او در دانشگاه اسلو مشغول تحصیل رشته پزشکی بود، نخست به عضویت انجمن دانشجویان سوسیالیست و سپس به عضویت انجمن دانشجویی حزب کارگر نروژ درآمد. باچنین سابقه ای، وقتی گرو هارلم، با مرد جوانی که عضو حزب محافظه‌کار (نروژ) بود، نامزد شد و در سال۱۹۶۰م، با وی ازدواج کرد، تعجب بسیاری برانگیخت.
سال۱۹۶۰م، با وی ازدواج کرد، تعجب بسیاری برانگیخت. در سال ۱۹۶۳م، گرو هارلم بروندلاند، در حالی که صاحب فرزند بود، در رشته پزشکی از دانشگاه اسلو، فارغ‌التحصیل شد؛ و پس از اتمام دوره خدمت کارآموزی در بیمارستان، عازم ایالات متحده آمریکا گشت و در سال ۱۹۶۵م، به عنوان متخصص بهداشت عمومی از دانشگاه هاروارد، فارغ‌التحصیل شد. سپس به نروژ بازگشت و به عنوان پزشک دستیار، به استخدام اداره بهداشت نروژ درآمد. بین سالهای ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴م، گرو هارلم بروندلاند، به عنوان پزشک متخصص دستیار، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو مشغول
دستیار، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو مشغول خدمت بود. بحث در مورد سقط جنین و وزارت محیط زیست. در سال ۱۹۷۴م، وقتی گرو هارلم بروندلاند، در مقام وزیر محیط زیست نروژ، وارد دولت تریگوه براتلی شد، کوله باری از تجارب دوران کودکی و نوجوانی را با خود همراه داشت. همان سال در یک مصاحبه مطبوعاتی گفت که ادامه راه پدرش و تحصیل در رشته پزشکی، تنها به خاطر تعهدی بود که نسبت به اجتماع حس می‌کرده‌است. او ترجیح می‌دهد، روی اقدامات پیشگیرانه و جنبه‌های اجتماعی حرفه اش تمرکز کند. گرو هارلم، پیش از تصدی پست وزارت، تجربه
کند. گرو هارلم، پیش از تصدی پست وزارت، تجربه نسبتاً کاملی به عنوان یک پزشک اندوخته بود. وی در تحقیقات پزشکی و اجتماعی شرکت کرده بود و به عنوان پزشک متخصص دستیار، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو و پزشک کشیک بخش اورژانس بیمارستان، تجارب زیادی اندوخته بود. بنابر این گرو هارلم، از طریق شغلش با بسیاری از محیط‌های اجتماعی آشنایی یافته بود و شناخت او تنها محدود به دوران کودکی و نوجوانیش نبود. حدود سال‌های ۱۹۷۰م، وقتی بحث‌ها بر سر آزادی حق انتخاب در مورد سقط جنین برای زنان اوج گرفت، گرو هارلم، در شورای بهداشت
برای زنان اوج گرفت، گرو هارلم، در شورای بهداشت دبیرستانهای اسلو، مشغول خدمت بود. همچنین وی در همان دوره، در مرکز بهداشت مادران و کودکان فعالیت داشت و عضو شورای تصمیم‌گیری در مورد سقط جنین، در بیمارستان وابسته به دانشگاه اسلو بود. آن روزها نگرانی وی بیشتر متوجه بارداریهای ناخواسته و امکان بازداری از آنها بود و بارها پیش آمده بود که او هزینه لازم پیش‌گیری، برای زنان محروم از امکانات مالی را از جیب خود پرداخت کرده بود. بحث بر سر مشکلات سقط جنین و این که عملاً جلوگیری از سقط جنین غیرقانونی - با خطراتی که در پی
از سقط جنین غیرقانونی - با خطراتی که در پی داشت - ممکن نبود. چند سؤال را برجسته کرد. برای مثال آیا پزشکانی که در شورای سقط جنین حضور داشتند و اکثر آنها مرد بودند، باید نقش قاضی را نیز ایفا می‌کردند؟ عقیده گرو هارلم، بیشتر بر این بود که تصمیم نهایی باید با خود زنان باردار باشد و او این عقیده در معرض بحث عمومی قرار داد. در سال ۱۹۷۴م، دولت تریگوه براتلی پیشنهاد لایحه سقط جنین خود خواسته را به مجلس ملی نروژ برده بود. بنابر این وقتی که گرو هارلم، در ۳۱ اوت سال ۱۹۷۴م، به دفتر نخست‌وزیر احضار شد، تصور می‌کرد که
۱۹۷۴م، به دفتر نخست‌وزیر احضار شد، تصور می‌کرد که موضوع مربوط به مسائل سقط جنین است. اما بزودی دریافت که قصد نخست‌وزیر، دعوت از وی برای پیوستن به هیئت دولت در مقام وزیر محیط زیست نروژ بوده‌است.گرو هارلم بروندلاند، سیاست‌های مربوط به محیط زیست را به دستور کار کلیدی دولت ارتقاء داد. حفظ محیط زیست از قبل به عنوان یک شعار مطرح بود اما در عمل واقعاً چه نقشی بازی کرده بود؟ بلند پروازیهای گرو هارلم، در مورد مسائل محیط زیست می‌توانست او را در مقابل دیگر اعضای دولت قرار دهد. وزیر صنایع که بعداً وزیر نفت هم شد از
قرار دهد. وزیر صنایع که بعداً وزیر نفت هم شد از جمله بر سر حفاری‌های تحقیقاتی به دنبال یافتن نفت، از در مخالفت با وی درآمد. اما گرو هارلم، بر سر ایده‌آل‌های خود مبارزه کرد. بسیاری از مسائل مربوط به محیط زیست، دامنه ای فراملی داشت. مبارزه با باران‌های اسیدی از آن جمله بود. به این ترتیب گرو هارلم بروندلاند، از حمایت بین‌المللی برخوردار شد. در سال ۱۹۷۷م، به دنبال فوران کنترل نشده در یک سکوی نفتی و آلودگی محیط زیست که در دریای شمال رخ داد، جهره گرو هارلم بروندلاند، روی صفحه‌های تلویزیونی در سراسر اروپا، ایالات
روی صفحه‌های تلویزیونی در سراسر اروپا، ایالات متحده و سایر نقاط جهان ظاهر شد؛ و وزیر جوان محیط زیست نروژ، با شیوه مدیریت کارآمد خود، جهان را تحت تأثیر قرار داد. مقدمات نخست‌وزیری. دولت‌های براتلی و نوردلی در دهه ۱۹۷۰م، مانند همه دولت‌های قبلی در نروژ، به شدت تحت سلطه مردان بودند. اما از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۵م، همیشه یک زن در دولت حضور داشته‌است. زمانی که گرو هارلم بروندلاند، در سال ۱۹۷۴م، وزیر شد، دو همکار زن داشت. او به عنوان عضو یک گروهفمینیستی، به شدت نگران اصلاحات در زمانی بود که زنان هم کارگر و هم مادر