payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۶ سرهم‌نویسه را فهرست می‌کند ولی بیشتر آن‌ها در پی تلاش برای زیبانویسی (کشیدن دم حروف) ایجاد شده‌اند. جایگزینی با خط فارسی امروز. امروزه برخی از پژوهشگران بر این باورند که باید خط فارسی کنونی را که برگرفته از خط عربی است، با خط اوستایی ایرانی جایگزین نمود. از آن دسته ابراهیم پورداوود است. ایشان در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین می‌نویسند: چندی است که در ایران به کاستی‌های دبیرهٔ عرب برخورده و درصدد چارهٔ آن هستند. دسته‌ای طرفدار اصلاح همین دبیره (الفبا) ی کنونی هستند، دسته‌ای دیگر می‌خواهند که آن را
ی کنونی هستند، دسته‌ای دیگر می‌خواهند که آن را به کناری گذاشته و دبیرهٔ لاتین را اختیار کنند. نتیجهٔ کار طرفداران اصلاح دبیرهٔ کنونی تا آن مقداری که به نظر نگارنده رسید بی‌مصرف و مضحک است. البته دبیرهٔ لاتین بسیار ساده و کامل است ولی گزینش آن از برای کشوری که همهٔ شئونات ملی خود را باخته‌است و تنها دارای یک زبان شکسته‌است صلاح نمی‌باشد. همه کس می‌داند که به واسطهٔ دبیرهٔ عرب این همه واژگان سامی به فارسی راه یافته‌است به گونه‌ای که تنها یک سوم واژگان ما آریایی است. فردا پس از برگزیدن دبیرهٔ لاتین دسته دسته
است. فردا پس از برگزیدن دبیرهٔ لاتین دسته دسته واژگان زبان‌های اروپایی به زبان ما راه خواهند یافت و صدها واژه مانند رولیسیون، کونستیسیون، پارلمان، کاندیدات، کمیسیون، بودجه و… با همان دبیرهٔ لاتین و املای درست فرانسه نوشته می‌شود: revolution , Constitution , Parlement , Candidate, Commission, budget... با این ترتیب زبان آلودهٔ ما آلوده تر خواهد شد. همان گونه که اندیشمندان ما می‌خواهند که با تغییر دبیره به دانش و آگاهی ما بیفزایند باید پیشرفت دادن ملیت مان را نیز در نظر داشته باشند. باید به گونه‌ای عمل کنند
نیز در نظر داشته باشند. باید به گونه‌ای عمل کنند که از درخت کهنسال ما، دوباره شاخ و بری سر زند نه آن که تیشه به ریشهٔ آن رسد. ملیت ما باید دوش به دوش هم با شیمی و فیزیک و هندسه پیشرفت کند نه آن که یکی از آن‌ها فدای دیگری گردد. یگانه راه نجات ایران زنده نمودن سنت ملی آن است. چه خوب است که ترقی خواهان ما در تغییر الفبا نیز به «دین دبیره» که به فتوای دانشمندان اروپایی خاورشناس یکی از دبیره‌های خوب به‌شمار می‌رود نظری افکنند و این الفبای ساده و آسان را که در مدت چند ساعت می‌توان یادگرفت به کلی فراموش نکنند.
مدت چند ساعت می‌توان یادگرفت به کلی فراموش نکنند. گذشته از آن که دین دبیره برگزیدهٔ نیاکان ماست به وسیلهٔ آن می‌توانیم خدمات شایانی به زبان و ملیت خود بنماییم و نفوذ واژگان عربی و ترکی و اروپایی در فارسی کم‌تر خواهد شد؛ همان گونه که در پارینه، دبیرهٔ عرب واژگان سامی را داخل زبان ما کرد در آینده «دین دبیره» واژگان فراموش شدهٔ (پارسی) را دوباره به یاد ما خواهد آورد و نیز به تلفظ درست واژگان فارسی که به واسطهٔ کاستی دبیرهٔ عرب دگرگون شدند موفق خواهیم شد، از آن جمله‌است نام خود میهن ما «ایران» که تا چند سدهٔ
جمله‌است نام خود میهن ما «ایران» که تا چند سدهٔ گذشته تلفظ درست آن Ēran محفوظ بود. الفبا. در کل، این خط ـ بدون احتساب نویسه‌های دوگانه ـ ۳۷ همخوان و ۱۶ واکه دارد. به‌طور کلی، دو نوع شیوهٔ اصلی ترانویسی برای خط اوستایی وجود دارد: شیوه نوی آن از کارل هوفمان که از سال ۱۹۹۶ میلادی‌ست و شیوهٔ قدیمی‌تر آن از کریستین بارتولومه. الفبای اوستایی همچنین پس از آنکه از این سامانهٔ نوشتاری در نوشتن به زبان فارسی میانه به کار رفت (به عنوان مثال در پازند)، همخوانِ 𐬮 به این فهرست برای نشان دادن واج لام /l/، که پیشتر در
این فهرست برای نشان دادن واج لام /l/، که پیشتر در زبان اوستایی وجود نداشت، اضافه شد. سرهم‌نویسه‌ها. چهار سرهم‌نویسه رایج در دست‌نوشته‌های اوستایی: نیم‌فاصله (U+200C) می‌تواند برای جداسازی نویسه‌های سرهم به کار رود. برای نمونه مقایسه کنید: (U+10B31 10B00) با (U+10B31 200C 10B00). فاسی (Fossey) ۱۶ سرهم‌نویسه را فهرست‌بندی کرده ولیکن بیشترشان در پی اندرکنش پایانه‌ها و دبیره‌های صدادار دیسانده می‌شود. اعداد. اعداد و شماره‌ها را می‌توانید از "جدول الفبای اوستایی کارل فولمن" در بخش «الفبا» ببینید. نشانه‌گذاری.
کارل فولمن" در بخش «الفبا» ببینید. نشانه‌گذاری. واژه‌ها و بخش نخستین ترکیبها به وسیلهٔ نقطه جدا می‌شوند. گذشته از این‌ها، نشانه‌گذاری در دست نوشته‌ها ضعیف بوده یا اصلاً وجود ندارد، و از این رو کارل فریدریش گلدنر در دهه ۱۸۸۰ یک روش نشانه‌گذاری استاندارد را برای نوشتن درست کرد. در این شیوه، که او بر اساس یافته‌های خود آن را توسعه داد، سه نقطه به شکل یک مثلث، که با توجه به اندازهٔ نقطه‌ها و نحوهٔ چینش آن‌ها (یک نقطه بالا دو نقطه پایین، یا دو نقطه بالا یک نقطه پایین) نقشش تعیین می‌شود و نقش دو نقطه،
یک نقطه پایین) نقشش تعیین می‌شود و نقش دو نقطه، نقطه‌ویرگول، نقطهٔ پایان جمله، و پایان بخش (section) ایجاد می‌کند. دو نقطه بالا و یک نقطه پایین، با افزایش اندازهْ نقطه، نشان دهندهٔ دو نقطه، نقطه‌ویرگول، نقطهٔ پایان جمله و پایان بخش می‌باشد. یک نقطه در بالا و دو نقطه در پایین به معنای پایان جمله و پایان بخش نوشته می‌شود. یونیکد. "نوشتار اصلی: اوستایی (بلوک یونیکد)" الفبای اوستایی به یونیکد استاندارد در اکتبر ۲۰۰۹ با انتشار نسخه ۵٫۲ رونمایی شد.
مقطع‌نگاری رایانه‌ای با اشعهٔ مخروطی نوعی مقطع‌نگاری رایانه‌ای است. منبع پرتوهای ایکس این سیستم‌ها حین تشعشع خود حرکت می‌کنند. تفاوت‌ها. این سیستم‌ها بر خلاف سیستم‌های متعارف، به جای بهره بردن از پرتوهای با مقطع بادبزنی ، از پرتوهای مخروطی شکل بهره می‌برند. از آنجایی که این سیستم‌ها از آشکارسازهای آرایه‌ای استفاده می‌کنند، به جای گرفتن تصویر به صورت برش به برش، یک حجم داده از بیمار بدست می‌آورد. در واقع تفاوت اصلی این‌گونه سیستم‌ها با روش‌های متعارف سی تی در چگونگی بازساخت (reconstruction) سیگنال است تا شکل
چگونگی بازساخت (reconstruction) سیگنال است تا شکل پرتو. اندازه این سیستم‌ها نیز از سیستم‌های متعارف کوچکتر بوده، و برخی از این‌گونه سیستم‌ها دز کمتری به بیمار می‌رسانند.
زاویهٔ تکان یک کمیت در فیزیک پزشکی و بویژه ام آر آی است، و با حرف آلفا (α) نشان داده می‌شود. موقعیت نهایی بردار مغناطیسی هسته (nuclear magnetization vector) به‌دنبال اعمال پالس الکترومغناطیسی RF، به دامنهٔ میدان B1 و مدت دوام آن بستگی دارد. بر طبق تعریف، به زاویه‌ای که بردار مغناطیسی به‌دنبال اعمال میدان B1 طی می‌کند، زاویه تکان گفته می‌شود.
گیپوسکوا استانی در شمال اسپانیا، در بخش خودمختار باسک است. این استان هم‌مرز با استان‌های بیسکای، آلبا، بخش خودمختار نابارا، کشور فرانسه و دریای کانتابریا است. مرکز این استان، شهر سان سباستین است و ۶۸۲٬۹۷۷ نفر (۲۰۰۲) در آن زندگی می‌کنند که از این میان یک چهارم، ساکن شهر سان سباستین هستند. استان گیپوسکوا ۱٬۹۸۰ کیلومتر مربع مساحت دارد (کوچکترین استان اسپانیا) و دارای ۸۸ دهستان است.
کافه دو فلور (به فرانسوی Café de Flore)در بلوار سن ژرمن واقع در منطقه ۶ پاریس در کشور فرانسه قرار دارد. این کافه در سال ۱۸۸۷ در اوایل سومین جمهوری فرانسه باز شد و نامش را از مجسمه‌ای که در آن سوی بلوار قرار دارد به عاریت گرفته است. این کافه محل رفت‌وآمد روشنفکران بسیاری از جمله ژان پل سارتر و سیمون دو بوار بود. انجمن آزادی‌خواهی «آزادی عزیز» (liberte cherie)دائماً کنفرانس‌هایی را با شرکت سایر آزادیخواهان در این کافه برگزار می‌کند. کافه دو فلور هر سال در ماه سپتامبر، پذیرای هیئت داوری جایزه ادبی فلور می‌باشد
پذیرای هیئت داوری جایزه ادبی فلور می‌باشد که جایزه‌ای را به نویسنده‌ای جوان برگزیده اهدا می‌نماید.
حِلّه (به معنی منزل‌گاه)، از شهرهای عراق و مرکز استان بابل است. این شهر در کنار رودخانه حله (از شاخه‌های رود فرات) و در ۹۰ کیلومتری جنوب بغداد بر سر راه بغداد به نجف قرار دارد. در سال ۱۳۷۸ هجری شمسی این شهر حدود ۳۶۴٬۷۰۰ نفر جمعیت داشته است. بیشتر جمعیت این شهر شیعه‌مذهب هستند. تاریخچه. شهر حله در قرن‌های پنجم و ششم قمری از زیباترین شهرهای عراق بود. این شهر به دست یکی از خلفای آل بویه به نام سیف الدوله اسدی در قرن پنجم هجری آباد شد. سیف الدوله در این شهر قصرها و خانه‌های زیبایی ساخت و با آباد شدن آن، تجار،
و خانه‌های زیبایی ساخت و با آباد شدن آن، تجار، علما و شاعران زیادی به سوی آن روی آوردند و در مدّت زمان کوتاهی، حله مرکز تمدن و فرهنگ اسلامی شد. حله از اوایل قرن ششم تا قرن دهم، مرکز علم و اجتهاد و مهد حوزه علمیه شیعه بود و سپس حوزه شیعه به کربلا و مجدداً به نجف منتقل شد. گفته می‌شود در یک قرن، حدود ۵۰۰ مجتهد در دیار حله زندگی می‌کرده‌اند و این موضوع نشان از شکوفایی علم و دانش در یک دیار است. ابن بطوطه بازارهای حله را ستوده و حمدالله مستوفی همزمان وی گفته‌های وی را بدین شرح تکمیل نموده است: «آب فرات بر میان
وی را بدین شرح تکمیل نموده است: «آب فرات بر میان شهر می‌گذرد و غلبه شهر بر جانب غربی بود و به طرف شرقی عمارت اندک است و نخلستان بسیار دارد و بدین سبب هوایش متعفن است، اکثر اوقات ارزانی باشد، ارتفاعاتش مانند بغداد است. اهل آنجا شیعهٔ اثنی عشری‌اند. سفید چهره، ضخیم، جثه همچون اهل بغداد و چشمانی درشت و ابروانی کشیده و زیبایی سادات‌گونه و به زبان عربی مغیر است و در کار مذهب به‌غایت متعصب باشند و در آنجا مقامی ساخته‌اند و اعتقادشان آنکه مهدی که در سامره غایب شد، باز از آنجا بیرون خواهد آمد.» بناهای مهم. بناهای
باز از آنجا بیرون خواهد آمد.» بناهای مهم. بناهای تاریخی. حلهٔ فیحاء (امروزی) از آثار و نشانه‌هایی بهره می‌برد که ویژگی‌هایشان با تمدن‌های متعدد (هم بت‌پرست و هم یکتاپرست)، (هم عربی و هم اسلامی) در هم آمیخته است. با وجود گذشت سال‌ها، این آثار همچنان زنده هستند و اصالت و عمق تمدنی این شهر را روایت می‌کنند. از جمله این مناطق می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: آثار بابل. در ۵ کیلومتری شمال شهر حله واقع شده و مشهورترین شهر در جهان باستان و مدرن گشته است. بابل به‌ویژه پس از گسترش بزرگ آن به دست پادشاه مشهور بابلی،
پس از گسترش بزرگ آن به دست پادشاه مشهور بابلی، نبوکدنصر (۶۰۵–۵۶۲ ق. م)، به یک شگفتی جهان باستان تبدیل شد. این شهر به نمادی از کل تمدن بین‌النهرین بدل گشت و دیوارهای آن و باغ‌های معلقش از عجایب هفت‌گانه جهان باستان به‌شمار می‌آیند. آثار کیش (تل الاحیمر). این آثار در فاصله ۱۳ کیلومتری شهر حلهٔ فیحاء و ۶ کیلومتری شرق شهر باستانی بابل قرار دارند. در این مکان، زیگورات «انیر کدرمه» واقع شده که زیگورات اختصاصی معبد «ایل بابا»، خدای جنگ، است. برس. شهر برس در حدود ۱۵ کیلومتری جنوب مرکز شهر حله واقع شده و برج پلکانی
کیلومتری جنوب مرکز شهر حله واقع شده و برج پلکانی آن نشانه‌ای برجسته در مسیر میان حله و کفل است. نام کنونی آن (برس) تحریف‌شدهٔ نام باستانی بابلی آن، «بورسیبا» است که در زبان سومری به معنای «شمشیر دریا» یا «شاخ دریا» بود، زیرا در گذشته در حاشیهٔ یک تالاب یا دریاچه شبیه به بحر النجف قرار داشت. کوثی. این مکان که «تل ابراهیم» نیز نامیده می‌شود، در ۳۵ کیلومتری شرق مسیّب قرار دارد و در گذشته یک مرکز آموزش دینی بوده است. تل العقیر. این تپه در جنوب غربی الصویره واقع شده و قدمت آن تقریباً به ۶۰۰۰ سال می‌رسد. در آن،
شده و قدمت آن تقریباً به ۶۰۰۰ سال می‌رسد. در آن، آثاری از یک معبد رنگی کشف شده است. انفجار انتحاری. پنجشنبه ۴ آذرماه ۱۳۹۵، پس از ساعت ۱۴:۰۰ بعد از ظهر در یکی از پمپ بنزین‌های حلّه و در میان اتوبوس‌های زائران طی یک انفجار انتحاری حدود ۵۷ نفر از زائران ایرانی اربعین که اکثریت قریب به اتفاق آنان از اهالی استان خوزستان بودند، کشته شدند. در میان آمار دیگر کشته‌شدگان شهروندان بحرینی، پاکستانی و افغان هم دیده می‌شود. ساعاتی پس از این انفجار، گروه داعش مسئولیت آن را برعهده گرفت.
مستوفی کسی بوده‌است که در گذشته مسئولیّت سرپرستی امور دولتی حسابداری کشورهای اسلامی را به عهده داشته‌است. به عبارت دیگر مستوفی نقش حسابدار کل را ایفا می‌کرده‌است. خود واژهٔ مستوفی کلمه‌ای است از ریشه استیفاء. و به معنی کسی که «حق خود را به‌طور وافی و کافی بگیرد.» این عنوان از زمان عباسیان به‌طور عمومی برای این سمت مورد استفاده قرار گرفت. مستوفی که در مرکز دارالحکومه بودند حساب دخل و خرج حکومت را در دست داشتند، و مستوفی‌های استان‌ها پرداخت حقوق و مستمری‌ها، و رسیدگی به امور مالی و مالیاتی استانی را انجام
و رسیدگی به امور مالی و مالیاتی استانی را انجام می‌دادند. از مستوفیان تاریخ می‌توان به مستوفی الممالک در دوره قاجار و حمدالله مستوفی، تاریخ‌نگار اشاره کرد. در دوره قاجار مستوفی شغل مستوفی موروثی بود و از پدر به پسر می‌رسید. مستوفیان قاجار از اهالی آشتیان، تفرش و گرکان بودند. در دوره قاجار لقب برخی از کسانی بود که به کار «استیفاء» یا دریافت مالیات و امور دارایی کشور یا ولایات و ایالات می‌پرداختند. تاریخچه. این عنوان در دورهٔ عباسیان استفادهٔ عام داشت. در دورهٔ غزنویان مستوفی الممالک به وزیر کشور پاسخگو بود
غزنویان مستوفی الممالک به وزیر کشور پاسخگو بود و حساب درآمدها و هزینه‌های دیوان وزیر را رسیدگی‌ می‌کرد. در دوره سلجوقیان و هنگام صدارت خواجه نظام الملک طوسی، مستوفی دومین سمت مهم بود و تنها پس از وزیر اعظم قرار داشت. دیوان مستوفی در این زمان معادل دیوان زمام (دیوان کنترل مالی) بود. هر چند در این دوره اصطلاح دیوان الزمام برای دیوان استیفاء نیز بکار می‌رفته‌است که اطلاعات مستقیمی در مورد نحوه کار این نهاد در زمان سلجوقیان موجود نیست. لمبتون می‌نویسد که این دیوان به زیر شاخه‌هایی مانند «دیوان معامله و قسمت»
به زیر شاخه‌هایی مانند «دیوان معامله و قسمت» تقسیم می‌شد که از جمله کارهای آن رسیدگی به قراردادهای جمع‌آوری مالیات و شبکه مستوفیان استان‌ها که «عامل» نیز نامیده می‌شدند و جمع‌آوری مالیات‌ها، پرداخت حقوق و مستمری‌ها بود. مستوفی که در مرکز دارالحکومه مستقر بود دارای تبحر در مدیریت اداری و مالی بود و این شخص معمولاً قدرت نفوذ زیادی در اداره امور مملکت داشت؛ مثلاً در زمان سلطان سلجوقی برکیارق، مجد الملک القمی البلاسانی قدرت پشت پرده واقعی در زمان صدارت وزیر ضعیف آن زمان، فخر الملک ابن نظام الملک بود. در موارد
آن زمان، فخر الملک ابن نظام الملک بود. در موارد متعددی در این دوران مستوفی خود پا بر منصب صدارت اعظمی می‌نهاد و به عنوان وزیر شاهان سلجوقی انتخاب می‌شد. در زمان خلفای فاطمی مصر، مستوفی می‌توانست، سرپرست یک دیوان مانند دیوان جیش باشد یا می‌توانست عهده‌دار سمتی پایین‌تر اما باز هم پراهمیت مانند کنترل‌کننده مالی در دستگاهی مانند اخطاعات یا تیول ارتش باشد. مستوفی‌های کارمندانی در دستگاه دولت بودند که ممکن بود بر نقشه‌برداری زمین‌ها نظارت کنند یا میزان محصول و نظایر آن را در انبارهای مانند انبار دولتی غله تخمین
آن را در انبارهای مانند انبار دولتی غله تخمین بزنند و محاسبه بکنند. در دوره مغول این عنوان به سرپرستان مالی استان‌ها گفته می‌شد. حمدالله مستوفی و جد بزرگ بزرگ وی مثالی از این مستوفی‌ها بوده‌اند. در زمان تیموریان، صفویه و قاجار، مستوفی الممالک نقشی مانند وزیر کشور ایفا می‌نمود و وظیفه رسیدگی به حساب خزانه ملی را به عهده داشت و مستوفی‌های معمولی از کسانی بودند که سمت‌های پایین‌تری در دربار را در دست داشتند. در دوره صفویه سمتی تحت عنوان مستوفی خاصه وجود داشت که به امور حسابداری املاک سلطنتی می‌پرداخت. در
که به امور حسابداری املاک سلطنتی می‌پرداخت. در اواخر دوره قاجار لقبی بود که به یک شخصی خاص تعلق می‌گرفت که ممکن بود آن شخص وزیر امور داخلی مملکت (سال ۱۸۹۰ میلادی) یا نخست‌وزیر (سال ۱۹۱۰ میلادی) باشد. در ادبیات پارسی. نظامی: سوزنی: «پدر جدم مرحوم امین الدین نصیر مستوفی که در عهد سلاجقه مستوفی دیوان سلاطین عراق بوده …» (نزهةالقلوب) «ناظر مهر نموده به مستوفی ارباب التحاویل سپارند.» (تذکرةالملوک چ دبیرسیاقی) مسئولیت‌های مستوفی. مستوفی کسی است که حساب درآمدها و هزینه‌ها را در یک ایالت (استان) نگاه می‌داشته‌است.
را در یک ایالت (استان) نگاه می‌داشته‌است. شغل مستوفی موروثی بود و از پدر به پسر می‌رسید. در دوره قاجار لقب برخی از کسانی بود که به کار «استیفا» یا دریافت مالیات و امور دارایی کشور یا ولایات و ایالات می‌پرداختند. محمد مصدق که خود مستوفی خراسان بود می‌نویسد: "مستوفیان کسانی بودند که طبق فرمان شاه حائز این مقام می‌شدند. این مقام به دو درجه تقسیم شده بود: هر یک از آن‌ها معمولاً حقوقی داشت که در ایام کار و بیکاری از دولت می‌گرفت و چنانچه متصدی کاری هم بود رسوم معمول و متداول آن را از ارباب رجوع دریافت می‌کرد.
معمول و متداول آن را از ارباب رجوع دریافت می‌کرد. مستوفی هر ایالت و ولایت مستقل به نام محل کارش نامیده می‌شد مثلاً مستوفی آذربایجان یا کاشان و (غیره) موظف بودند که چهار وظیفه را انجام دهد: الف) تنظیم کتابچه دستورالعمل ولات و حکام مستقل – مستوفی هر محل می‌بایست کتابچه دستورالعمل حوزه خود را تنظیم کند و در موعدی که هیچ وقت از اوایل سال تجاوز نمی‌کرد تسلیم وزیر بقایا نماید. ب) حاشیه‌نویسی قبوض ارباب رجوع: مستوفی هر محل مکلف بود مبلغ و مقدار حقوق کسانی را که در کتابچه محل او نوشته بود در حاشیه قبض آن‌ها تصدیق
کتابچه محل او نوشته بود در حاشیه قبض آن‌ها تصدیق کند تا بتواند از والی یا حکام محل مطالبه نمایند و در ازای این کار می‌توانست معادل دو صدم حقوق چنانچه نقد بود و دو صدم قیمت جنس چنانچه جنس بود از صاحبان حقوق دریافت نمایند. ج) حاشیه‌نویسی فرمان: نظر به اینکه هیچ حقوق یا اضافه حقوقی داده نمی‌شد مگر اینکه قبلاً محل آن تعیین شده باشد و محل حقوق جدید یا اضافه حقوق معمولاً ثلث متوفیات بود به این طریق که هر کس فوت می‌نمود اگر وارثی داشت یک ثلث از حقوق او والاتمام آن در اختیار دولت قرار می‌گرفت که بهر کس می‌خواست
آن در اختیار دولت قرار می‌گرفت که بهر کس می‌خواست میداد؛ لذا مستوفی هر محل می‌بایست حقوق متوفا را که در کتابچه او به خرج آمده بود در حاشیه فرمان تصدیق کند و در ازای این کار معادل یک چهارم حقوقی که به وراث متوفا یا یه دیگران داده می‌شد به عنوان حق‌الزحمه و فقط برای یک مرتبه بخواهد. د) تنظیم مفاصا حساب ولات و حکام مستقل – والی هر ایالت و حاکم هر ولایت مستقیم بعد از انقضای هر سال می‌بایست حساب سنه مالی خود را به وزارت مالیه بدهد و کلیت اسناد خرج وجوهی که بر طبق کتابچه دستورالعمل و حوالجات وزیر خزانه پرداخته
کتابچه دستورالعمل و حوالجات وزیر خزانه پرداخته بودند به مستوفی محل تحویل نمایند که مفاصا حساب آنان را تنظیم کند و به این مفاصا هیئتی که وظیفه آن رسیدگی به محاسبات بود و سر رشته داری کل در راس آن قرار داشت رسیدگی می‌نمود و یکی از اعضای آن که مستوفی ضابط اسناد خرج بود اسناد خرج را می‌گرفت و در حضور سایرین باطل و آن‌ها را ضبط می‌نمود. سپس وزیر مالیه و صدر اعظم آن را مهر می‌نمودند و شاه توشیح می‌کرد." دریافت‌ها و موارد ممکن سوءاستفاده از مقام. در دوران قاجار مستوفیان مبالغی تحت عنوان رسوم دریافت می‌کردند. رسوم
مبالغی تحت عنوان رسوم دریافت می‌کردند. رسوم در آغاز پنهانی بود ولی پس از چندی آشکار شد و مبلغ آن نیز تعیین شد. درآمد سالانه یک ماه مستوفی از این منابع به چندین برابر حقوق سالانه وی می‌رسیده‌است. نوعی از رسوم، رسوم مربوط به وظیفه نام داشت که یک رشوه خلاف قانون بود که از مراجعان و حقوق بگیران دریافت می‌شد. مستوفی الممالک برای ناصرالدین شاه روشن کرد که رسوم به معنای همان پیشکش است. نوع دیگر رسوم، رسوم خارج وظیفه نام داشت. چون اغلب برای کسانی که دریافت حقوق یا مستمری اشان به ایالت دیگری حواله شده بود و برای
مستمری اشان به ایالت دیگری حواله شده بود و برای ایشان امکان مسافرت نبود یا می‌باید زمانی را تا انجام کارشان در ایالتی دیگر بمانند می‌توانستند به کسان معتمد شان وکالت دهند تا کار به انجام برسد. مستوفیان ایالت و ولایت که همه با هم در تماس بودند با کم کردن مبلغی نزدیک به سی یا چهل در سد از وجه اسمی هر حواله آن را برای خودشان برمی‌داشتند و بقیه آن را نقدی می‌پرداختند. تهمت دروغ، سند سازی، ادعاهای کذب، ایجاد ترس و زور گویی به مردم و بازرگانان از موارد ممکن سوءاستفاده از مقام مستوفی بود. بعضی مستوفیان با دشوار
از مقام مستوفی بود. بعضی مستوفیان با دشوار کردن اداره دارایی‌های کشور کوشش می‌کردند که کسی از کارشان سر در نیاورد و هر کاری در پیشرفت اداره امور مالی کردند تنها برای پوشاندن و مخفی کردن تقلب‌ها و حساب سازی‌ها بود. هم چنین در شخصی کردن کارها که کسی دیگر از اسناد چیزی نفهمد به این ترتیب برکناری یا تعویض خود را غیرممکن می‌ساختند. دیگر اینکه از ورود غیره به شبکه مستوفیان با شدت عمل جلوگیری می‌شد. مستو فیان اول، تنها فرزندان یا نزدیکان درجه اول آنان پروانه کارآموزی نزد آنان و آگاهی از محل اسناد و مدارک مربوطه
نزد آنان و آگاهی از محل اسناد و مدارک مربوطه را داشتند. این مستوفیان دفترها را با خط سیاق می‌نوشتند که مردم با سواد نیز چیزی از آن نمی‌فهمیدند. دیگر اینکه مستوفیان اول همه اوراق و اسناد دولتی را از آن خود می‌دانستند و در منزل خود نگاه داری می‌کردند. روش تنظیم اسناد به ترتیبی بود که اگر هم کسی سیاق آموخته بود باز هم از آن سر درنمی‌آورد، تا حدی که در مواردی مستوفیان همکار نمی‌توانستند تقلب‌های همکار خود را پیدا کنند. به عنوان نام فامیلی. پس از تصویب قانون ثبت احوال و حذف لقب از نام‌های ایرانیان برخی از
ثبت احوال و حذف لقب از نام‌های ایرانیان برخی از خانواده‌های وابسته به مستوفیان نام خانوادگی «مستوفی» را انتخاب کردند.
صلح آوگسبورگ که توافق آوگسبورگ نیز نامیده می‌شود، پیمانی بین کارل پنجم، امپراتور مقدس روم و اتحادیه نظامی شاهزادگان لوترن موسوم به مجمع شمالکالدیک، بود که ماه آوریل سال ۱۵۵۵ میلادی در شهر آوگسبورگ به امضا رسید. این گنکره برای پایان دادن به کشمکش‌های مذهبی امپراتوری مقدس روم بر پا شد زیرا در نتیجه اصلاح دینی، اختلافاتی در این امپراتوری به وجود آمده بود. محتوا و آثار اولیه. صلح مذهبی آوگسبورگ پروتستانتیسم را بر مبنای تعریف سال ۱۵۳۰ اعتراف‌نامه آوگسبورگ، به عنوان یکی از دو مذهبی که قانوناً امکان عمل به آداب آن
یکی از دو مذهبی که قانوناً امکان عمل به آداب آن ممکن بود، در امپراتوری مقدس روم به رسمیت شناخت. بدین شکل اصل تسامح مذهبی بنیان نهاده شد. به هر صورت، تسامحی که طبق این صلح تعریف شد مشابه مفهوم نوینی که امروزه از آن برای هر یک از آحاد جامعه متصور است، نبود بلکه اساسا این شاهزادگان و حاکمیت‌های درون امپراتوری و نه رعایای آن‌ها، بودند که از آن منتفع گشتند. این صلح موقتا از به پا شدن جنگ داخلی در امپراتوری در نیمه دوم سده شانزدهم جلوگیری کرد. درگیری‌های نظامی علنی پس از این صلح نسبتا به ندرت در داخل امپراتوری
پس از این صلح نسبتا به ندرت در داخل امپراتوری به وقوع می‌پیوست و در صورت وقوع دایره محدودی داشت. بر اساس یک بند ویژه که بدون اعتراض پروتستان‌ها به توافق‌نامه افزوده شد، شاهزادگان وابسته به کلیسای کاتولیک که به پروتستانتیسم گرویده بودند می‌بایست از تمامی جایگاه‌های خود کناره‌گیری می‌کردند و دستشان از عواید کلیسای کاتولیک کوتاه می‌شد تا سلطه کلیسای کاتولیک بر اراضی مختلف پیشین خود برقرار بماند. کاستی‌ها. صلح مذکور جایگاه لوترن‌ها را تضمین ساخت اما کالوینیست‌ها را نادیده گرفت. به هر صورت هنگام انعقاد صلح هیچ
را نادیده گرفت. به هر صورت هنگام انعقاد صلح هیچ شاهزاده کالوینیستی در امپراتوری وجود نداشت. به پیروان کالوینیسم تا زمان صلح وستفالی حقوقی اعطا نشد. صلح حاصل‌گشته نتوانست به درستی درگیری‌های مذهبی و سیاسی را که ثبات امپراتوری را مختل می‌کرد، برطرف سازد. مسائل عدیده‌ای همچنان حل‌نشده باقی مانده بود. هر طرف مذهب خود را تنها عقیده راستین تلقی می‌کرد. کاتولیک‌ها هنوز امید خود را برای بازیابی گونه‌ای از یکپارچگی مذهبی از دست نداده بودند. در این حال پروتستان‌ها نیز در واقع اعتبار بند مربوط به پس دادن اراضی کلیسای
در واقع اعتبار بند مربوط به پس دادن اراضی کلیسای کاتولیک را نپذیرفته بودند. تعدادی از اراضی کلیسای کاتولیک مخصوصا در شمال و شرق امپراتوری از جمله اسقف‌نشین اعظم ماگدبورگ، تدریجا سکولارسازی شدند. کاتولیک‌ها این سکولارسازی را غیر قانونی می‌دانستند و در برخی موارد و گاهی با توسل به زور، قادر به حفظ مواضع خود گشتند.
کنی جی ، نوازنده و آهنگساز نامدارِ جاز نرم آمریکاییست. او در فیلم کریسمس مادرهای بد بازی کرده‌است. اوایل زندگی. کنی جی در ۵ ژوئن ۱۹۵۶ در سیاتل، واشینگتن آمریکا و در یک خانوادهٔ یهودی به‌دنیا آمد. شغل. او نوازنده انواع مختلف ساکسیفون می‌باشد و لقبش سلطان ساکسیفون است وی تا کنون یک‌بار و در سال ۱۹۹۳ برندهٔ جایزهٔ گرمی شده‌است. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۹۲ با لیندی بنسون ازدواج کرد و از ازدواج‌اش دو فرزند به نام‌های مکس و نُوا دارد. دیسکوگرافی. آلبوم‌های استودیویی آلبوم‌های تعطیلات آلبوم‌های زنده آلبوم‌های
آلبوم‌های تعطیلات آلبوم‌های زنده آلبوم‌های گردآوری شده نسخه‌های نمایشی
خیابان نوعی گذرگاه ارتباط دهنده است که معمولا عرضی بیشتر از کوچه دارد و اغلب قسمتی از بافت شهری می‌باشد که محل تردد یا عبور وسایل نقلیه یا عابرین است. در فضاهای شهری، خیابان‌ها جزء اموال عمومی شهرداری‌ها به‌شمار می‌آیند. به ساخت خیابان‌های جدید برای شهر و روستاها، خیابان‌کشی می‌گویند. در دو سوی خیابان‌ها معمولاً پیاده‌روهایی ساخته می‌شود که با جدول‌هایی از بخش سواره‌رو جدا می‌شوند. خط‌کشی عابر پیاده، چراغ قرمز، و جوی آب و شبکه‌های فلزی بر روی جوی‌ها از تأسیساتی است که در بسیاری از خیابان‌ها دیده می‌شود. در
است که در بسیاری از خیابان‌ها دیده می‌شود. در سطوح زیرین بسیاری از خیابان‌ها، برخی از تأسیسات شهری قرار گرفته از قبیل لوله‌های آب‌رسانی، خطوط برق و لوله‌های فاضلاب و غیره. زمانی که این تأسیسات نیاز به ترمیم یا تعمیر داشته باشد، بخشی از آسفالت خیابان‌ها به صورت نواره‌ای در مسیر این تأسیسات برداشته می‌شود، به این بخش، نوار حفاری گفته می‌شود. تراش روکش و شیارزنی آسفالت با دستگاه‌هایی نظیر دستگاه ویرتگن انجام می‌شود. پس از انجام تعمیرات، بر روی نوار حفاری آسفالت جدیدی ریخته می‌شود و با غلتک آن را مرمت و
آسفالت جدیدی ریخته می‌شود و با غلتک آن را مرمت و لکه‌گیری می‌کنند. خیابان‌ها با عرض‌های مختلف ساخته می‌شوند و گاه اندازه پهنای خیابان در نام آن خیابان بازتاب می‌یابد، مانند خیابان بیست‌متری، سی‌متری و غیره (برای نمونه خیابان سی متری جی در غرب تهران و خیابان سی متری نیروی هوایی در شرق تهران). در بخش‌هایی از بافت‌های قدیمی‌تر برخی شهرها شهرداری‌ها تصمیم به ایجاد پهنای بیشتر برای روان‌سازی تردد در خیابان می‌کنند که به این کار تَعریض خیابان می‌گویند. تعریض خیابان‌ها از طریق مقرر کردن استاندارد جدیدی برای پهنای
از طریق مقرر کردن استاندارد جدیدی برای پهنای پیاده‌روها برای ساخت‌وسازهای جدید انجام می‌شود و برای این کار عملیاتی نیز به نام عملیات تَمَلُک به منظور خرید برخی واحدهای مسکونی در مسیر تعریض توسط شهرداری صورت می‌گیرد. ریشه شناسی واژه. واژه خیابان دو بخش خی و آبان فارسی است واژه خی از ریشه ی دو واژه ی فارسی خیک و مشک است.[۳] واژه خیک در فارسی میانه خک است ( *xīg، *xēg، کیف چرمی ) خک مازندرانی ( xek ) را مقایسه کنید. با کاگی اسکاندیناوی قدیم ( "بشکه" ) همزاد. و واژه ی خک از ریشه ی واژه ی خوک فارسی است.[۴]
و واژه ی خک از ریشه ی واژه ی خوک فارسی است.[۴] منابع. ۳‌.۴.https://eliteraturebook.com/books/16716
خط میخی سومری را بیش‌تر پژوهشگران نخستین گونهٔ خط در غرب آسیا می‌شمارند. سومریان (حدود ۳۰۰۰ تا ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد) با ابداع خط میخی دوره‌ای را آغاز کردند که به عنوان آغاز خط‌نویسی شهرت دارد و همچنین نخستین مدارک نگارشی بشر که به‌صورت لوح‌های گلین برجای مانده متعلق به تمدن‌های میانرودان است. آثار برجا مانده. سرزمین سومریان را همسایگانشان شنعار (Shanar) می‌خوانند در تورات چندین بار مرز و بوم شنعار یاد گردیده (سفر پیدایش باب یازدهم، فقرات ۲–۳). همچنین چندین بار در یک کتیبه از کوروش این دو قوم یاد شده‌اند.
بار در یک کتیبه از کوروش این دو قوم یاد شده‌اند. مهم‌ترین شهرهای شنعار در جنوب عراق کنونی در دهنه فرات عبارتند از: یکی از کهن‌ترین آثار کتبی که از شنعار به دست ما رسیده متعلق است به یک سده پیش از سومین هزاره پیش از میلاد. برای مثال مسیلیم در سه هزار و یکصد سال پیش از میلاد در شهر کیش پادشاهی داشت. در سرزمین جنوبی عراق کنونی از چهار هزار سال پیش از میلاد به دستیاری سومری‌ها تمدن درخشانی به وجود آمد. کشف آثار در تل‌های شهرهای کهن به‌خوبی ثابت می‌کند که بعدها تمدن بابل و آشور از مصریها آنچنان که سابقاً فکر