payamvha/North_RAG huggingface dataset:
با نمره ۲۵٫۳ مشترکاً در رتبه سوم از این نظر قرار گرفته‌اند. رتبه ایران از نظر ضریب جینی در سال ۲۰۱۹ با نمره ۴۰٫۹ درصد، میان ۷۲ کشور موجود در بررسی، ۵۶ بوده است و در جایگاه بهتری نسبت به کشورهایی نظیر زیمباوه، موزامبیک و هندوراس قرار دارد. متوسط ضریب جینی ایران بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۹ نیز همین مقدار بوده است، با بهترین نمره ۳۷٫۴ در سال ۲۰۱۳ و بدترین نمره ۴۷٫۴ در سال ۱۹۸۶. البته باید توجه داشت که بر اساس نتایج طرح آمارگیری مرکز آمار ایران از هزینه و درآمد خانوارهای ایرانی در سال ۱۳۹۲، ضریب جینی در مناطق
خانوارهای ایرانی در سال ۱۳۹۲، ضریب جینی در مناطق شهری ایران اندکی بیشتر از ۳۵ درصد، در مناطق روستایی حدود ۳۲ درصد و در کل کشور حدود ۳۶٫۵ درصد بوده است. طبق ادعای وبگاه تابناک بالاترین آمار فاصله طبقاتی ایران طبق آمار سازمان ملل برای سال ۱۳۵۷ و بهترین نرخ برای سال ۱۳۹۳ است. این درحالی است که اولین آمار مربوط به شاخص جینی در ایران مربوط به سال ۱۹۸۶ میلادی (۱۳۶۵ خورشیدی) میباشد. تعریف. شاخص جینی از لحاظ ریاضیاتی معمولاً بر اساس منحنی لورنتس تعریف می‌شود. در این منحنی محور y نشان‌دهندهٔ درصدی از کل درآمد جامعه
منحنی محور y نشان‌دهندهٔ درصدی از کل درآمد جامعه است که توسط x درصد فقیرتر جامعه کسب می‌شود (نگاه کنید به نمودار). برای مثال، عبور منحنی لورنتس از نقطهٔ (x=۳۰،y=۱۵) برای یک کشور نشان می‌دهد که در این کشور سی‌درصد فقیرتر جمعیت تنها ۱۵ درصد از کل درآمد این کشور را به خود اختصاص می‌دهند. همچنین، مشخص است که این منحنی همواره از نقطهٔ (x=۱۰۰،y=۱۰۰) می‌گذرد. در این نمودار خط ۴۵درجه توزیع برابری کامل درآمدها را نشان می‌دهد. می‌توان در نظر گرفت که شاخص جینی نسبت مساحت بین خط برابری و منحنی لورنز (منطقه A در شکل) و
بین خط برابری و منحنی لورنز (منطقه A در شکل) و مساحت کل زیر خط برابری (منطقه A,B در شکل) باشد؛ یعنی: G=A/(A+B). شاخص جینی معمولاً به صورت درصد بیان می‌شود. عدد صفر نشان‌دهندهٔ برابری کامل (انطباق منحنی لورنز با خط ۴۵ درجه) است و بالا رفتن این عدد به معنای نابرابری بیشتر است. برای محاسبهٔ صحیح، لازم است که ارزش هیچ کالایی منفی در نظر گرفته نشود. در نتیجه اگر شاخص جینی برای توصیف اختلاف درآمد خانوارها استفاده می‌شود، هیچ خانواری نباید درآمد منفی داشته باشد. با رویکردی دیگر می‌توان شاخص جینی را معادل نصف
با رویکردی دیگر می‌توان شاخص جینی را معادل نصف میانگین تفاوت نسبی دانست. به‌طور کلی، میانگین تفاوت برابر است با میانگین فاصله‌های اجزای جفت‌های مختلف از مقادیر یک مجموعه. در این مورد میانگین تفاوت برابر می‌شود با میانگین اختلاف درآمدی که دو خانوار تصادفی از یک جامعه با یکدیگر دارند. میانگین تفاوت نسبی، مقدار میانگین تفاوت تقسیم بر میانگین مقادیر است. ریسک اعتباری. شاخص جینی نیز به‌طور عادی برای اندازه‌گیری قدرت تبعیض‌آمیز از سیستم‌های ارزش در مدیریت ریسک اعتباری استفاده می‌شود. قدرت تبعیض‌آمیز اشاراتی به
استفاده می‌شود. قدرت تبعیض‌آمیز اشاراتی به توانایی‌های مدل‌های ریسک اعتباری برای افتراق بین مشتریان مختلف و غیر مختلف دارد. سایر کاربردها. اگر چه شاخص جینی در اقتصاد عامیت بیشتری دارد اما می‌تواند در تئوری‌ها در هر زمینه‌ای از مطالعات علمی که توزیع می‌شود به کار برده شود. به عنوان مثال در زیست‌شناسی شاخص جینی به عنوان یک اندازه‌گیری از تنوع زیستی مورد استفاده قرار گیرد، در جایی که نسبت‌های تجمعی از بشر در برابر نسبت‌های تجمعی از افراد رسم شده است. شاخص جینی در سلامت نیز استفاده می‌شود، آن را به عنوان معیار
در سلامت نیز استفاده می‌شود، آن را به عنوان معیار سنجش نابرابری از سلامتی مربوط به کیفیت زندگی در جمعیت استفاده می‌کنند. در آموزش و پرورش آن را به عنوان معیار سنجش نابرابری از دانشگاه استفاده می‌کنند. در شیمی از آن برای بیان گزینشی از مهارکننده پروتئین کیناز استفاده می‌کنند. در مهندسی، از آن به عنوان ارزیابی منصفانه برای دست یافتن به روترهای اینترنتی در انتقال بسته‌های زمان‌بندی شده از جریان‌های مختلف ترافیکی استفاده می‌کنند. در آمار ساختمان درخت‌های تصمیم‌گیری، از آن برای اندازه‌گیری خلوص از اشکالات
از آن برای اندازه‌گیری خلوص از اشکالات امکان‌پذیر فرزند استفاده می‌شود، با هدف به حداکثر رساندن میانگین خلوص از دو اشکال فرزند وقتی که در حال تقسیم شدن است و شاخص جینی با اندازه‌گیری نابرابری دیگر مقایسه می‌شود.
شاه‌محمد ملقب له مُلّاشاه بَدَخشی از شاعران پارسی‌گو و مشایخ صوفی طریقت قادری و مرشد روحانی داراشکوه، شاهزاده گورکانی بود. او در قریه ارگسا در ولسوالی رستاق از توابع بدخشان (امروزه ولایت تخار، افغانستان) متولد شد و تخلص خود را نیز از نام زادگاه‌اش گرفت. ملاشاه بدخشی جانشین روحانی میان میر، صوفی بزرگ هندوستان بود. ملاشاه در روستای موسوارک بدخشان (تَخار امروزی) آموزش دید و در ۱۰۲۳ هجری یعنی زمانی که ۲۸ سال داشت راهی هندوستان شد و بعداً به لاهور رسید. پس از مدتی او با افراد خانواده شاه‌جهان، پادشاه هند، نزدیکی
او با افراد خانواده شاه‌جهان، پادشاه هند، نزدیکی و دوستی و رابطه مرشدی پیدا کرد.
محمد دارمی نام کامل وی ( أبو محمد عبد الله بن عبد الرحمن بن برهام الدارمی السمرقندی) (۱۸۱ _ ۲۵۵ هجری) معروف به امام محمد الدارمی، نویسندهٔ کتاب سنن دارمی است. وی در شهر سمرقند متولد شد، او در طلب علم در طول وعرض البلاد عرصه زد، ابتداء از: خراسان، عراق، بصره، واسط، کوفه و غیره از بلاد مسلمین سفر کرد. تألیف او راجع به حدیث موسوم به مسند است. وی بعد از نماز عصر (یوم الترویه) روز هشتم ماه ذوالحجة سال ۲۵۵ هجری قمری در سن ۷۵ سالگی در گذشت.
فرایند طراحی مهندسی (به انگلیسی: Engineering Design Process) فرآیندی است که توسط مهندسان استفاده می‌شود تا محصولات را توسعه بخشند. طراحی مهندسی چنین تعریف شده‌است: فرایند درست کردن یک سامانه یا قطعه برای به‌دست آوردن نیازهای دلخواه. فرایند طراحی مهندسی مجموعه‌ای از مراحل متداول است که مهندسان در ایجاد محصولات و فرایندهای کاربردی استفاده می‌کنند. این فرایند بسیار تکراری (Iteration) است [به معنای اجرای چندبارهٔ یک فرایند برای به دست آوردن نتیجه یا خروجی است. دنبالهٔ این عملیات به یک نقطهٔ پایانی یا مقدار
دنبالهٔ این عملیات به یک نقطهٔ پایانی یا مقدار پایانی نزدیک خواهد شد. هر بارِ اجرای فرایند، یک ایتریشن (تکرار) مستقل محسوب می‌شود و نتیجهٔ هر ایتریشن، نقطهٔ آغاز ایتریشن بعدی است.] - قسمت‌هایی از فرایند اغلب باید چندین بار تکرار شوند قبل از اینکه بتوان دیگری را وارد کرد - اگرچه قسمت (هایی) که تکرار می‌شوند و تعداد چنین چرخه‌هایی در هر پروژهٔ معین ممکن است متفاوت باشد. این یک فرایند تصمیم‌گیری (اغلب تکراری) است که در آن علوم پایه، ریاضیات و علوم مهندسی برای تبدیل منابع بهینه برای رسیدن به یک هدف تعیین شده
تبدیل منابع بهینه برای رسیدن به یک هدف تعیین شده به کار می‌روند. از جمله عناصر اساسی فرایند طراحی می‌توان به تعیین اهداف و معیارها، ترکیب، تجزیه و تحلیل، ساخت، آزمایش و ارزیابی اشاره کرد.
تانک سنچوریون اولین تانک جنگی بریتانیا بعد از جنگ جهانی بود که برای دهه‌های بعد از جنگ جهانی، تانک موفقی بوده‌است. این موفقیت به‌طور عمده ناشی از وضعیت زره پوشی و ارتقاهایی است که نسبت به تانک‌های قبلی در آن دیده می‌شود. معنای لاتین این واژه در روم باستان به معنای فرمانده یکصد نفر بوده است.
سوچا بسکیتسکا (پیش از ۱۹۶۱: سوچا) یکی از شهرهای شهرستان سوچا در کوهستان "ژیوی‌یک بسکیدس" در جنوب لهستان است. سوچا بسکیتسکا از سال ۱۹۹۹ از شهرهای استان لهستان کوچکتر به‌شمار می‌آید. این شهر پیشتر بین سال‌های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۸ در استان بیلسکو بیالا قرار داشت. جمعیت این شهر در سال ۱۹۹۶ برابر با ۹٬۷۲۶ نفر بوده است. مساحت شهر ۲۷٫۴۶ کیلومتر مربع است.
مسجد سهله (نام‌های دیگر: مسجد سهیل، بنی‌ظفر، عبدالقیس) یکی از مشهورترین مساجد اسلامی است که در قرن اول هجری توسط قبایل عرب در کوفه در سمت شمال غربی مسجد جامع کوفه به فاصله حدود دو کیلومتر ساخته‌شده‌است. این مسجد یکی از کهن‌ترین مساجد منتسب به حجت بن الحسن، امام دوازدهم، شیعیان امامی است. مسجد سهله در شرق نجف یعنی در شهر کوفه قدیم قرار دارد، این مسجد در ۱۰ کیلومتری شمال شرقی مقبره علی بن ابی طالب با زاویه ۳۷ درجه و ۲ کیلومتری شمال غربی مسجد کوفه با زاویه ۵۳ درجه قرار دارد. در مجموعه روایات شیعی با تعابیر
درجه قرار دارد. در مجموعه روایات شیعی با تعابیر مختلفی از جایگاه معنوی و منزلت مسجد سهله یاد شده‌است. داخل مسجد. در بخش‌های مختلف صحن مسجد محراب‌هایی ساخته شده‌است که به نام پیامبران و اهل بیت نامگذاری شده‌اند و در اصطلاح آن‌ها را مقام می‌خوانند. این مقام‌ها عبارتند از: اهمیت مسجد. در احادیث شیعی فراوانی اشاره شده‌است که مکان اقامت (خانه) حجت بن الحسن در زمان حکومتش مسجد سهله خواهد بود. بر اساس روایتی منسوب به باقر و جعفر صادق مسجد سهله یکی از چهار مسجد متبرک کوفه می باشد. در روایتی دیگر از جعفر صادق همه
کوفه می باشد. در روایتی دیگر از جعفر صادق همه پیامبران در مسجد سهله نماز خوانده اند. به سجاد منسوب است که هر کس در مسجد سهله دو رکعت نماز بخواند خداوند عمر او را سالها طولانی میکند.
مرتضی‌قلی‌خان صنیع‌الدوله (۹ صفر ۱۲۷۳ ه‍. ق./مهر ۱۲۳۵ ه. خ. در تهران - ۴ صفر ۱۳۲۹ ه‍. ق./۱۵ بهمن ۱۲۸۹ ه‍. خ. در تهران)، از رجال صنعتگر اواخر قاجاریه و نخستین رئیس مجلس شورای ملی بود. زندگی. مرتضی‌قلی‌خان صنیع‌الدوله، دوّمین پسرِ میرزا علی‌قلی‌خان مخبرالدوله و نوادهٔ رضاقلی‌خان هدایت بود. وی در شب یکشنبه ۹ صفر ۱۲۷۳ قمری در محلهٔ چال میدان تهران زاده شد. در هفت سالگی به همراه برادرش مهدی قلی‌خان در معیت ناصرالدین‌شاه به عتبات عالیات رفت. در هفده سالگی یعنی در سال ۱۲۵۲ خورشیدی به همراه پدرش، ناصرالدین‌شاه را
سال ۱۲۵۲ خورشیدی به همراه پدرش، ناصرالدین‌شاه را در سفر به اروپا همراهی کرد. وی تحصیلات خود را میان سال‌های ۱۲۵۵ تا ۱۲۶۳ خورشیدی در برلین در رشتهٔ معدن‌شناسی و در مدرسهٔ صنعتی آلمان به پایان رساند. صنیع‌الدوله به زبان‌های آلمانی و فرانسوی تسلط کامل داشت و به انگلیسی آشنایی داشت. وی در سال ۱۲۹۷ق/۱۲۵۹خ به ایران بازگشت. پس از بازگشت به ایران به دستور ناصرالدین‌شاه به ادارهٔ معادن وزارت علوم رفت و مشغول به کار شد. نخستین فعالیت وی در این مقام، تلاش برای استخراج معدن سرب پس‌قلعه شمیران تهران بود. در این راه با
معدن سرب پس‌قلعه شمیران تهران بود. در این راه با مشکلات بزرگی مواجه شد که در نهایت کار نیمه‌کاره ماند. به کوشش پدرش در تلگرافخانه و وزارت معادن مشغول به کار شد. در سال ۱۲۶۶ با احترام‌السلطنه، دختر مظفرالدین‌شاه ازدواج کرد. صنیع‌الدوله در ۱۳۱۲ق/۱۲۷۳خ به همراه حاجی محمدتقی شاهرودی که از بازرگانان ثروتمند آن دوره بود، یکی از اولین کارخانه‌های نخ‌ریسی ایران را در تهران راه انداخت. گفته می‌شود که محصول این کارخانه مرغوب بوده و حتی ناصرالدین‌شاه در بازدید از آن به تحسین محصولات پرداخته است. اما رقابت دولت‌های
به تحسین محصولات پرداخته است. اما رقابت دولت‌های روسیه و انگلستان و ارزان‌فروشی بازرگانان آن کشورها باعث شد کارخانه دچار ضرر شده و در نهایت تعطیل شود. وی همزمان با احداث کارخانه ریسندگی یک کارخانه فلزکاری هم در تهران راه‌اندازی کرده بود. تولیدات این کارخانه، پایه‌های چراغ و چند نوع چراغ چدنی بود که به «چراغ صنیع‌الدوله» مشهور شد. صنیع‌الدوله به دلیل کمبود منابع مالی مجبور به تعطیلی این کارخانه شد. عدم موفقیت در صنعت باعث شد وارد عرصه سیاست شود. در ۱۲۷۵ به ریاست ضرابخانه و خزانه‌داری منصوب شد اما تنها یک
ریاست ضرابخانه و خزانه‌داری منصوب شد اما تنها یک سال بعد از هر دو سمت استعفا داد. او در سال بعد به وزارت قورخانه و پستخانه منصوب شد. در سال ۱۲۸۲ خورشیدی به ریاست ادارهٔ پست و گمرک منصوب شد. صنیع‌الدوله توانست در سال ۱۲۸۳ امتیاز ساخت راه‌های اتوموبیل‌رو در ایران را به دست آورد. وی همچنین صاحب دهکده‌ای در مشهد مرغاب فارس بود و در اطراف تهران املاک بسیاری داشت. با صدور فرمان مشروطیت در سال 1285 از سوی مظفرالدین شاه مقدمات تدوین نخستین نظام نامه انتخاباتی فراهم آمد. نظام نامه انتخاباتی مجلس اول در ابتدا در
آمد. نظام نامه انتخاباتی مجلس اول در ابتدا در نسخه های متعدد نوشته شد. اما با ورود صنیع الدوله به جمع نویسندگان نظام نامه به جهت توانمندی و دانش ایشان سرانجام نظام نامه انتخاباتی به تصویب مظفرالدین شاه رسید. مخبرالسلطنه، محتشم السلطنه به همراه دو فرزند مشیرالدوله (میرزاحسن خان و میرزا حسین خان) از دیگر اعضای کمیسیون نظام نامه انتخابات بودند. در ۱۷ شعبان ۱۳۲۴ ه‍. ق. (۱۴ مهر ۱۲۸۵) پس از افتتاح اولین دورهٔ مجلس شورای ملی، صنیع‌الدوله به ریاست آن انتخاب شد و در رجب ۱۳۲۵ از آن مقام استعفا داد. دلیل این استعفا
رجب ۱۳۲۵ از آن مقام استعفا داد. دلیل این استعفا دریافت یک نامهٔ تهدیدآمیز پس از ترور امین‌السلطان بود. از آن پس با سمت وزیر مالیه در دو کابینه مشیرالسلطنه و وزیر علوم و فواید عامه در کابینه های ناصرالملک و نظام السلطنه شرکت داشت. در ترمیم کابینه نظام السلطنه در ۲۶ محرم ۱۳۲۶ (اسفند ۱۲۸۶) وزیر مالیه شد. پس از دورهٔ استبداد صغیر و فتح تهران به‌دست مجاهدان با بازگشایی مجلس بار دیگر به نمایندگی انتخاب شد اما با تشکیل کابینهٔ اول محمدولی سپهدار تنکابنی به وزارت معارف و اوقاف منصوب شد. با سقوط این کابینه در تیر
معارف و اوقاف منصوب شد. با سقوط این کابینه در تیر ۱۲۸۹ به مجلس بازگشت و در کابینهٔ دوم حسن مستوفی‌الممالک در هشتم آبان ۱۲۸۹ به مقام وزارت مالیه رسید. از جمله مهمترین اقدامات او در دوران سه ماهه وزارتش، تقدیم لایحه ای به مجلس برای نظام مند کردن تجارت تریاک بود. این لایحه یک ماه پس از مرگ با عنوان قانون تحدید تریاک به تصویب مجلس رسید. صنیع الدوله در پانزدهم بهمن ۱۲۸۹ هنگامی که در راه تقدیم اولین بودجه کشور به مجلس بود، به دست یک گرجی و همدست ارمنی او (هر دو تبعهٔ روسیه) به قتل رسید. در بازجویی از قاتلین گفته
روسیه) به قتل رسید. در بازجویی از قاتلین گفته شد که اختلاف مالی با صنیع الدوله داشته اندولی اصل قضیه این بود که صنیع الدوله به عنوان یک حامی تولید بودجه ای را تنظیم کرده بود که دست دلالان و وارد کننده های خارجی را بسته بود و بودجه در راستای تولید بود و به همین دلیل منافع کشورهای خارجی روس و انگلیس با توجه به انقلاب مشروطه و بودجه کنونی به خطر می افتاد لذا صبح تقدیم بودجه ترور شد . قاتل و همدستش پس از بازجویی به سفارت روسیه تحویل داده شدند. صنیع الدوله از همسر خود احترام السلطنه صاحب سیزده فرزند شد.
از همسر خود احترام السلطنه صاحب سیزده فرزند شد. احترام‌السلطنه در سال ۱۲۸۲ شمسی در گذشت.
سونیا ماریا سوتومایور (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۵۴) قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا است. او همچنین یک قاضی فدرال در دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا بوده‌است. زندگینامه. سوتومایور اسپانیایی‌تبار است و در شهر نیویورک از والدینی پورتوریکوئی زاده شد. باراک اوباما او را برای سمت قاضی دادگاه عالی این کشور انتخاب کرد. در تاریخ ۷ اوت ۲۰۰۹ میلادی، قاضی سونیا سوتومایور، به عنوان نخستین عضو هیسپانیک دیوان عالی آمریکا از مجلس سنای ایالات متحده آمریکا، با ۶۸ رای مثبت در برابر ۳۱ رای منفی، رای اعتماد گرفت.
رای مثبت در برابر ۳۱ رای منفی، رای اعتماد گرفت. سوتومایور دانش‌آموختهٔ دانشگاه پرینستون و دانشگاه ییل است. جنجال. در پی نامزدی سوتومایور برای پست قاضی دیوان عالی ایالات متحده آمریکا، کارزاری از سوی برخی محافظه‌کاران عضو حزب جمهوری‌خواه آمریکا به راه افتاده تا از اعتبار سونیا سوتامایور بکاهند و مانع از تصویب عضویت او در مجلس سنا به عنوان یکی از نه قاضی عضو دیوان عالی آمریکا شوند. برخی از اعضای حزب جمهوری‌خواه، سوتومایور را بخاطر جمله‌ای در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۱ میلادی، که گفته بود: «یک زن لاتینوی صاحب
سال ۲۰۰۱ میلادی، که گفته بود: «یک زن لاتینوی صاحب بصیرت می‌تواند به یُمن تجربهٔ غنی خود به قضاوت بهتری برسد تا مرد سفیدپوستی که هرگز آن تجربه را نداشته است.» را به «نژادپرستی علیه سفیدان» متهم می‌کردند.
بنا به برخی نظریات تماس با ساکنان قاره آمریکا پیش از ورود کریستف کلمب و دریانوردان اسپانیایی همراه او در سال ۱۴۹۲ میلادی، توسط سایر ملل آسیایی، اروپایی، آفریقایی و ساکنان اقیانوسیه صورت می‌گرفته‌است. این نظریات مبتنی بر یافته‌های باستان‌شناسی و مقایسه بین فرهنگهای دو سوی اقیانوس است.
اَبله رمانی از نویسندهٔ روسی سدهٔ نوزدهم، فیودور داستایوفسکی، است. این رمان نخستین‌بار به‌صورت پاورقی دنباله‌دار در مجلهٔ "پیک روسی" در سال‌های ۱۸۶۸–۱۸۶۹ منتشر شد. عنوان رمان ارجاعی کنایه‌آمیز به شخصیت مرکزی آن، شاهزاده میشکین (لِف نیکولایویچ میشکین)، یک نجیب‌زاده جوان است که خوبی، سادگی بی‌ریا، و عدم نیرنگ‌بازی‌اش باعث می‌شود بسیاری از شخصیت‌های دنیادیده‌ای که با او روبه‌رو می‌شوند، به اشتباه تصور کنند که او فاقد هوش و بینش است. داستایوفسکی در شخصیت شاهزاده میشکین، تلاش داشت تا «انسانی نیک و زیبا» را به
میشکین، تلاش داشت تا «انسانی نیک و زیبا» را به تصویر بکشد. این رمان پیامدهای قرار دادن چنین فردی را در مرکز کشمکش‌ها، امیال، احساسات و خودمحوری‌های جامعهٔ دنیوی بررسی می‌کند، هم برای خود فرد و هم برای کسانی که با او درگیر می‌شوند. جوزف فرانک "ابله" را «شخصی‌ترین اثر در میان تمامی آثار مهم داستایوفسکی، کتابی که در آن او عزیزترین و مقدس‌ترین باورهایش را تجسم بخشیده است» توصیف می‌کند. این رمان شامل توصیف‌هایی از برخی از شدیدترین مصائب شخصی او، همچون صرع و اعدام نمایشی، است و مضامین اخلاقی، معنوی و فلسفی
اعدام نمایشی، است و مضامین اخلاقی، معنوی و فلسفی برخاسته از آن‌ها را کاوش می‌کند. انگیزهٔ اصلی داستایوفسکی در نگارش این رمان آن بود که آرمان والای خود، یعنی عشق راستین مسیحی، را در کورهٔ آزمون جامعهٔ روسیهٔ معاصر قرار دهد. روش هنری داستایوفسکی که در آن ایدهٔ مرکزی خود را به‌دقت مورد آزمون قرار می‌داد، به این معنا بود که نویسنده همواره نمی‌توانست مسیر داستان را در حین نوشتن پیش‌بینی کند. رمان ساختاری نامتعارف دارد، و بسیاری از منتقدان به سازماندهی ظاهراً آشفتهٔ آن اشاره کرده‌اند. به گفتهٔ گری سال مورسون،
آن اشاره کرده‌اند. به گفتهٔ گری سال مورسون، «"ابله" تمامی معیارهای نقد ادبی را زیر پا می‌گذارد، اما با این حال به‌نوعی موفق به دستیابی به عظمتی واقعی می‌شود». خود داستایوفسکی معتقد بود که این آزمایش به‌طور کامل موفقیت‌آمیز نبود، اما این رمان همچنان اثر موردعلاقهٔ او در میان آثارش باقی ماند. او در نامه‌ای به نیکلای استراخوف نوشت: «بخش‌هایی از رمان را با عجله نوشته‌ام، برخی قسمت‌ها بیش از حد پراکنده‌اند و خوب از کار درنیامده‌اند، اما برخی بخش‌ها خوب از کار درآمده‌اند. من از خود رمان دفاع نمی‌کنم، اما از
درآمده‌اند. من از خود رمان دفاع نمی‌کنم، اما از ایده‌اش دفاع می‌کنم». پیش‌زمینه. در سپتامبر ۱۸۶۷، زمانی که داستایوفسکی کار بر روی آنچه که قرار بود «ابله» شود را آغاز کرد، او به‌همراه همسر جدیدش، آنا داستایوسکایا، در سوئیس زندگی می‌کرد و از روسیه گریخته بود تا از دست طلبکارانش بگریزد. آن‌ها در فقر شدید به سر می‌بردند و دائماً مجبور بودند پول قرض بگیرند یا اموال خود را گرو بگذارند. آن‌ها پنج بار به دلیل عدم پرداخت اجاره از محل سکونت خود اخراج شدند و تا زمانی که رمان در ژانویهٔ ۱۸۶۹ به پایان رسید، در چهار شهر
رمان در ژانویهٔ ۱۸۶۹ به پایان رسید، در چهار شهر مختلف در سوئیس و ایتالیا سکونت داشتند. در این مدت، داستایوفسکی گهگاه دچار اعتیادش به قمار می‌شد و اندک پولی که داشتند را روی میزهای رولت از دست می‌داد. او همچنین به‌طور منظم دچار حملات شدید صرعی می‌شد، از جمله در زمانی که آنا در حال زایمان دخترشان، سوفیا، بود، که این امر باعث تأخیر در مراجعه به ماما شد. نوزاد تنها سه ماه زنده ماند و داستایوفسکی خود را مقصر مرگ او می‌دانست. دفترچه‌های یادداشت داستایوفسکی از سال ۱۸۶۷، آشفتگی عمیق او در مورد مسیر رمان را آشکار
۱۸۶۷، آشفتگی عمیق او در مورد مسیر رمان را آشکار می‌سازند. طرح‌های داستانی و توصیفات شخصیت‌ها به‌تفصیل تدوین شدند، اما به‌سرعت کنار گذاشته شده و با طرح‌های جدید جایگزین شدند. در یکی از پیش‌نویس‌های اولیه، شخصیتی که قرار بود بعدها شاهزاده میشکین شود، مردی شرور بود که مرتکب جنایات وحشتناکی، از جمله تجاوز به خواهرخواندهٔ خود (ناستاسیا فیلیپوونا)، می‌شد و تنها از طریق ایمان به مسیح به سوی نیکی هدایت می‌شد. اما تا پایان همان سال، ایده‌ای کاملاً جدید به‌طور قطعی اتخاذ شده بود. در نامه‌ای به آپولون مایکوف،
قطعی اتخاذ شده بود. در نامه‌ای به آپولون مایکوف، داستایوفسکی توضیح داد که شرایط دشوارش او را «وادار» کرده بود تا به ایده‌ای که مدت‌ها دربارهٔ آن اندیشیده، اما از آن هراس داشته و خود را از نظر هنری برای آن آماده نمی‌دانسته است، متوسل شود. این ایده، «به تصویر کشیدن انسانی کاملاً زیبا» بود. به‌جای آنکه مردی را به سوی نیکی سوق دهد، او می‌خواست از شخصی آغاز کند که پیشاپیش روحی مسیحی، ذاتاً بی‌گناه و عمیقاً دلسوز دارد، و او را در برابر پیچیدگی‌های روان‌شناختی، اجتماعی و سیاسی دنیای معاصر روسیه قرار دهد. مسئله
اجتماعی و سیاسی دنیای معاصر روسیه قرار دهد. مسئله فقط این نبود که آن مرد نیک چگونه به جهان واکنش نشان می‌دهد، بلکه این نیز بود که جهان چگونه به او واکنش نشان می‌دهد. با طراحی مجموعه‌ای از صحنه‌های رسوایی‌آمیز، داستایوفسکی می‌خواست «احساسات هر شخصیت را بسنجد و ثبت کند که هرکدام در واکنش به میشکین و سایر شخصیت‌ها چه خواهند کرد». مشکل این روش این بود که خود او نیز از پیش نمی‌دانست که شخصیت‌ها چگونه واکنش نشان خواهند داد، و در نتیجه قادر نبود طرح یا ساختار رمان را از پیش برنامه‌ریزی کند. با این حال، در ژانویهٔ
را از پیش برنامه‌ریزی کند. با این حال، در ژانویهٔ ۱۸۶۸، نخستین فصل‌های «ابله» برای انتشار در «پیک روسی» ارسال شد. نوشتن ابله. داستایفسکی، نوشتن "ابله" را در سپتامبر ۱۸۶۷ در ژنو آغاز کرد و آن را در ژانویه ۱۸۶۹ در فلورانس به پایان رساند. در این مدت، او و همسر دومش، آنّا گریگوری‌یِونا، روسیه را برای فرار از طلبکاران ترک کرده بودند. آنها در فقر شدید با وام گرفتن پی‌درپی و گرو گذاشتن وسایل خود زندگی می‌کردند. در عین حال داستایفسکی شدیداً به قمار معتاد شده بود، و اغلب آنقدر بازی می‌کرد تا تمام پولش را می‌باخت.
و اغلب آنقدر بازی می‌کرد تا تمام پولش را می‌باخت. به طوری که آنها را پنج بار از محل اقامتشان بیرون کردند و تا پیش از پایان یافتن رمان ابله، در چهار شهر مختلف سوئیس و ایتالیا زندگی کردند. در این میان، سوفیا، اولین فرزندشان نیز در سه ماهگی، در مِه ۱۸۶۸ از دنیا رفت. یادداشت‌های داستایفسکی در سال ۱۸۶۷ نشان می‌دهد که او داستان و شخصیت‌های متفاوتی برای این رمان طرح کرده بود. تا اینکه سرانجام به ایده اولیه خود یعنی به تصویر کشیدن انسانی ذاتاً خوب و معصوم برگشت و کتاب را بر همین اساس نوشت. خلاصه داستان. پرنس
و کتاب را بر همین اساس نوشت. خلاصه داستان. پرنس میشکین، تنها بازمانده یک خاندان اشرافی ورشکسته است. او در نوجوانی، تحت سرپرستی خویشاوندی خیّر برای معالجه افسردگی عصبی‌اش به سوئیس می‌رود. داستان زمانی آغاز می‌شود که او در کوپه قطار، پس از مدتی طولانی و در حال بازگشت به وطن، با دو مسافرِ دیگر کوپه آشنا می‌شود. راگوژین، همسفر جوان و تندخو و سرسخت او، در راه سفر، سفره دل خود را پیش میشکین می‌گشاید و داستان عشق آتشین خود به ناستازیا فیلیپونیا را بازمی‌گوید. پرنس میشکین و راگوژین چون به سن پترزبورگ می‌رسند، از
میشکین و راگوژین چون به سن پترزبورگ می‌رسند، از یکدیگر جدا می‌شوند و پرنس نزد ژنرال یپانچین، شوهر یکی از خویشاوندان دور خود، می‌رود به این امید که در زندگی تازه‌ای که می‌خواهد آغاز کند پشتیبانش باشد. کتاب داستان رویارویی شخصیتهای جوان طبقه مرفه روسیه است که از سر عشق یا غرور درگیر عواطف و فشارهای روحی می‌شوند و در تلاشند موقعیت خود را مستحکم کنند. در این میان پرنس میشکین به عنوان شخصیتی معرفی می‌شود که ذاتاً ساده‌دل است و به هر کس اعتماد می‌کند؛ به اضافه اینکه اقامت طولانی‌اش در آسایشگاه سوییسی باعث
اینکه اقامت طولانی‌اش در آسایشگاه سوییسی باعث بی‌تجربگی کامل او در زندگی شده است. به هیمن دلیل همه او را ابتدا ابلهی می‌شمارند اما احترام همه را به خود جلب می‌کند. ترجمه فارسی. برای اولین بار، در سال ۱۳۳۳ مشفق همدانی رمان "ابله" را از روی ترجمه انگلیسی آن به فارسی برگرداند. پس از آن مترجمان بسیاری این کتاب را به فارسی ترجمه کرده‌اند که بعضی چندین بار تجدید چاپ شده است. از این میان ترجمه سروش حبیبی از متن روسی در سال ۱۳۸۳ توسط نشر چشمه به چاپ رسید و تا سال ۱۴۰۰ بیست و هفت بار تجدید چاپ شد. ترجمهٔ مهری آهی
۱۴۰۰ بیست و هفت بار تجدید چاپ شد. ترجمهٔ مهری آهی نیز چند دهه پس از درگذشت مترجم، با تلاش ضیاءالدین فروشانی در سال ۱۳۹۵ توسط انتشارات خوارزمی منتشر شد. دیگر مترجم‌ها عبارتند از: آرزو خلجی مقیم (انتشارات نیک فرجام) نسرین مجیدی (نشر روزگار)، آرا جواهری (نشر پارمیس)، پرویز شهدی (نشر مجید)، اصغر اندرودی (نشر ناژ)، زهره کدخدازاده (نشر نوید ظهور)، منوچهر بیگدلی خمسه (نشر نگارستان کتاب)، کیومرث پارسای (نشر سمیر). موضوعات. خداناباوری. در رمان ابله، فیودور داستایوفسکی به شکلی گسترده به دو مفهوم متقابل بی‌خدایی و
به شکلی گسترده به دو مفهوم متقابل بی‌خدایی و ایمان مسیحی (ارتدکس روسی) می‌پردازد. داستایوفسکی بر این باور بود که انسان برای معنا بخشیدن به زندگی، نیازمند ایمان به جاودانگی روح است و مسیح را تجسم زیبایی، حقیقت، برادری و روح روسیه می‌دانست. شخصیت شاهزاده میشکین در ابتدا قرار بود تجسم این ایده والای مسیحیت روسی باشد. اما با غرق شدن در دنیای مادی‌گرای اواخر قرن نوزدهم روسیه، باورهای او دائماً مورد آزمایش قرار می‌گیرند. مسیحیت میشکین نه یک عقیده یا مجموعه‌ای از باورها، بلکه روشی است که او در روابط خود با دیگران
بلکه روشی است که او در روابط خود با دیگران به‌طور طبیعی و بی‌واسطه زندگی می‌کند. حضور او باعث می‌شود موانع طبقاتی بین افراد فرو بریزد و پیوندهای انسانی شکل بگیرد. ایپولیت ترنتیف، نیهیلیست جوان، چالشگر اصلی دیدگاه میشکین در رمان است. در بخش سوم، او در مقاله‌ای با عنوان توضیحی اساسی که در جشن تولد شاهزاده می‌خواند، به شکل منسجم بی‌خدایی را تبیین می‌کند. این بحث نخستین‌بار در گفت‌وگوی میان میشکین و روگوژین در بخش دوم مطرح می‌شود، زمانی که آنها به تابلوی مسیح مرده اثر هانس هلباین در خانه روگوجین نگاه می‌کنند.
اثر هانس هلباین در خانه روگوجین نگاه می‌کنند. روگوجین اعتراف می‌کند که این نقاشی در حال فرسایش ایمان اوست. این تابلو برای داستایوفسکی اهمیت ویژه‌ای داشت، زیرا در آن تقابل میان ایمان مسیحی و آنچه آن را نفی می‌کند، بازتاب یافته است. ایپولیت استدلال می‌کند که این نقاشی، که به شکلی واقع‌گرایانه بدن رنج‌کشیده و در حال تجزیه مسیح را در قبر نشان می‌دهد، پیروزی طبیعت کور بر مفهوم جاودانگی در خداوند را تصویر می‌کند. برخلاف میشکین، ایپولیت قادر به درک هماهنگی و وحدت تمام هستی نیست؛ حسی که میشکین پیش از حملات صرع خود
هستی نیست؛ حسی که میشکین پیش از حملات صرع خود تجربه می‌کند. ازاین‌رو، قوانین اجتناب‌ناپذیر طبیعت برای ایپولیت وحشتناک به نظر می‌رسند، به‌ویژه در مواجهه با مرگ قریب‌الوقوع خودش بر اثر بیماری سل. گناه و بی‌گناهی. داستایوفسکی در یادداشت‌های خود، پرنس را از دیگر شخصیت‌های نمونه‌ای در ادبیات که با فضیلت شناخته می‌شوند (مانند دون کیشوت و پیکویک) متمایز می‌کند و به جای تأکید بر جنبه کمیک، بر معصومیت او تأکید دارد. از یک جهت، معصومیت میشکین وسیله‌ای برای طنز است، زیرا فساد و خودمحوری اطرافیانش را به وضوح نمایان
زیرا فساد و خودمحوری اطرافیانش را به وضوح نمایان می‌سازد. اما این معصومیت، جدی است نه کمیک، و او به دلیل فرض وجود این معصومیت در همه انسان‌ها، حتی در حالی که دیگران به او می‌خندند یا سعی دارند او را فریب دهند و از او سوءاستفاده کنند، بینشی عمیق‌تر نسبت به روان‌شناسی بشر دارد. نمونه‌هایی از این ترکیب معصومیت و بصیرت را می‌توان در تعاملات میشکین با تقریباً همه شخصیت‌های دیگر یافت. او خود این موضوع را در گفت‌وگویی با کلر، مردی فریبکار اما «شریف» که اعتراف می‌کند به دلایلی هم نجیب (در پی راهنمایی معنوی) و هم