payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سلطان فیلمی به کارگردانی و نویسندگی مسعود کیمیایی با بازی فریبرز عرب‌نیا و هدیه تهرانی است که در سال ۱۳۷۵ منتشر شد. این فیلم نخستین کار سینمایی هدیه تهرانی است. خلاصه داستان. کیف مریم را که حاوی اسناد و مدارک مربوط به ۵۰۰ متر از یک باغ که به مریم تعلق دارد، جیب بری بنام ناصر بلبل که هم خانه سلطان است در فرودگاه از او می‌دزدد. مریم سلطان را پیدا می‌کند و عشقی بین آنها به وجود می‌آید.
مریم و کودک از نقاش ایتالیایی دوچو دی بوانینسه (۱۲۶۰، ۱۲۵۵ - ۱۳۱۹، ۱۳۱۸ میلادی)، بی شک یکی از نادرترین و با ارزشترین شاهکارهای قرن چهاردهم میلادی و سالهای آغازین رنسانس در اروپاست. در این اثر که با لعابی از طلا بر روی قابی چوبی کشیده شده، مریم مقدس، عیسی مسیح را که کودکی بیش نیست، در آغوش گرفته و با چهره‌ای معصوم به رو به رو خیره شده‌است. مریم و کودکِ دوچیو و آثار مشابهی که با اقتباس از این اثر و طرحی که بر یکی از دیوارهای سرداب پریسیلا در رم واقع شده به وجود آمده‌اند، امروزه از جمله نمادهای آئین مسیحیت به
آمده‌اند، امروزه از جمله نمادهای آئین مسیحیت به حساب می‌روند و بارها و بارها، الهام بخش بسیاری از هنرمندان در خلق آثارشان و بازآفرینی آنها بوده‌اند. این تابلو در سال ۲۰۰۴ میلادی به قیمت ۴۵ میلیون دلار به موزه متروپولیتن در نیویورک واگذار شد.
واج (phoneme) در زبان‌شناسی کوچک‌ترین واحد صوتی است که می‌تواند دو واژه را از هم متمایز کند. برای نمونه در فارسی، واژه‌های «مار» (/mɑr/) و «کار» (/kɑr/) فقط در یک صدا فرق دارند: /m/ و /k/. همین تفاوت کافی است که معنای آن‌ها کاملاً تغییر کند. چنین واژه‌هایی را که تنها در یک صدا با هم فرق دارند، جفت حداقلی می‌نامند. اگر در یک زبان دو صدایی که به نظر ما متفاوت‌اند (مثلاً [ق] و [غ]) باعث تفاوت در معنی نشوند، آن زبان آن‌ها را دو گونه از یک واج به حساب می‌آورد. بنابراین، واج کوچک‌ترین جزء صدا در گفتار است که اگر
واج کوچک‌ترین جزء صدا در گفتار است که اگر عوض شود، معنی واژه هم عوض می‌شود. با کنار هم قرار گرفتن واج‌ها، تکواژ‌ها ساخته می‌شوند و تکواژها هم در کنار هم واژه را می‌سازند. برای نمونه اگر واژهٔ «کتاب‌ها» را بررسی کنیم: این واژه از چند واج ساخته شده: /k/, /e/, /t/, /ɒː/, /b/, /h/, /ɒː/. از ترکیب این واج‌ها، دو تکواژ به‌دست آمده است: «کتاب» (تکواژ پایه) + «ها» (تکواژ جمع). این تکواژها در کنار هم یک واژه کامل می‌سازند: «کتاب‌ها». پس در این مثال می‌بینیم که واج کوچک‌ترین جزء صوتی است، تکواژ کوچک‌ترین جزء معنایی
جزء صوتی است، تکواژ کوچک‌ترین جزء معنایی است، و واژه ترکیبی از تکواژهاست که معنای مستقل دارد. کار اصلی واج این است که صداهای گفتار را از هم جدا کند و باعث تفاوت در معنی آن‌ها بشود. در نهایت، وقتی این صداها (واحدهای صوتی) با معنی‌ها ترکیب می‌شوند، چیزی که ما آن را زبان و وسیلهٔ ارتباط می‌نامیم شکل می‌گیرد. بر توصیف زبان.شناختی، واج به هر مجموعه‌ای از صداهای گفتاری گفته می‌شود که گویشوران یک زبان آن‌ها را یک «صدای پایه» واحد به شمار می‌آورند؛ یعنی کوچک‌ترین واحد آوایی ممکن که می‌تواند یک واژه را از واژهٔ
واحد آوایی ممکن که می‌تواند یک واژه را از واژهٔ دیگر متمایز کند. همهٔ زبان‌ها دارای واج هستند (یا در زبان اشاره معادل فضایی ـ حرکتی آن را دارند) و همهٔ زبان‌های گفتاری هم واج‌های همخوان و هم واکه دارند. واج‌ها در واج‌شناسی بررسی می‌شوند؛ شاخه‌ای از زبان‌شناسی که زبان، نوشتار، گفتار و موضوعات وابسته را دربر می‌گیرد. در نوشتار، معمولاً واج‌ها را با نشانه‌ای (نویسه‌ای) میان دو خط مایل رو به جلو / / نشان می‌دهند. مثلاً /k/ نمایانگر واجی است که در آغاز واژهٔ انگلیسی "cat" به کار می‌رود (در برابر /b/ در "bat").
"cat" به کار می‌رود (در برابر /b/ در "bat"). تفاوتِ واج با حرف. باید توجه شود که واج با حرف (نویسه) متفاوت است. حرف صورت مکتوب واج است و واج صورت ملفوظ حرف. علاوه بر این رابطهٔ این دو لزوماً یک‌به‌یک نیست. ممکن است بعضی واجها صورت مکتوب نداشته باشند. مثلاً برای مصوت‌های کوتاه در خط فارسی حرف جداگانه‌ای وجود ندارد، اگرچه می‌توان واج‌های ـَـِـُ را در خط به کمک نشانه‌هایی مشخص کرد. از طرف دیگر در فارسی تنها یک واج با صدای «ت» وجود می‌دارد در حالی که در الفبای فارسی دو حرف ت و ط یکسان (به صورت ت) تلفظ می‌شوند.
دو حرف ت و ط یکسان (به صورت ت) تلفظ می‌شوند. از همین روست که تنها با تکیه بر صورت ملفوظ کلمه و بی‌توجه به زمینهٔ سخن دو کلمهٔ «حیات» و «حیاط» را باز نمی‌توان دانست؛ ولی در زبان عربی "ت" و "ط" نشانهٔ دو واج متفاوت‌اند از این روست که عربی‌گویان «حیاط» و «حیات» را متفاوت تلفظ می‌کنند. و نیز در مورد واج‌های /س/ و /ص/ و /ث/ در فارسی یک واج تلقی می‌شوند. بنابراین در فارسی: ۱. چند حرف برای یک واج «ث»، «س»، «ص» ← همگی واج /s/ را نشان می‌دهند. «ز»، «ذ»، «ض»، «ظ» ← همگی واج /z/ را نشان می‌دهند. «ت»، «ط» ← هر دو واج
واج /z/ را نشان می‌دهند. «ت»، «ط» ← هر دو واج /t/. «ح»، «ه» ← در پایان و وسط واژه معمولاً همان واج /h/ را دارند. «ق»، «غ» ← در فارسی معیار واج /ɣ/ یا /ɢ/ (غین) می‌دهند و تفاوت ندارند. ۲. یک حرف برای چند واج «و» ← بسته به جایگاه: /v/ («ورود») /u/ («نور») /o/ («خوب») «ی» ← بسته به جایگاه: /y/ همخوان («یار») /i/ واکه («بی» یا «تیم») ۳. حروفی که در خط هستند ولی واج مستقل ندارند «ع» ← در فارسی معیار معمولاً واج مستقل ندارد (در گفتار حذف یا فقط نشانگر واکه است: «علی» ← /æli/). «ء» (همزه) ← خودش واج جداگانه در
«علی» ← /æli/). «ء» (همزه) ← خودش واج جداگانه در فارسی معیار نیست، بیشتر برای نشانه‌گذاری نوشتاری است («مسئول»). ۴. تناظر تقریباً یک‌به‌یک باقی حروف مثل «ب»، «پ»، «ک»، «گ»، «چ»، «ژ»، «ش» و … تقریباً هرکدام یک واج خاص دارند. واجگونه‌ها. واج در زبان یعنی یک «صوت اصلی» که می‌تواند چند شکل شنیداری داشته باشد. این شکل‌های شنیداری را «واجگونه» می‌نامیم. برای نمونه صدای /k/ در واژهٔ «کودک» و در واژهٔ «کتاب» کمی فرق دارد، اما چون معنی واژه عوض نمی‌شود، هر دو شکل را یک واج حساب می‌کنیم. این فرق‌ها ممکن است به
را یک واج حساب می‌کنیم. این فرق‌ها ممکن است به جایگاه صدا در واژه بستگی داشته باشد (مثل همان /k/ در آغاز یا وسط واژه) یا به لهجه و شیوهٔ صحبت کردن افراد. پس می‌توان گفت «واج» چیزی مانند طرح یا نقشهٔ پنهان صداست، و «آوا» همان چیزی است که در عمل و هنگام حرف زدن شنیده می‌شود. بنابراین به توصیفی علمی‌تر: دربارهٔ اینکه واج دقیقاً چیست و زبان چگونه باید در چارچوب واجی تحلیل شود، دیدگاه‌های مختلفی وجود دارد. به‌طور کلی، واج را می‌توان «انتزاع»ی از مجموعه‌ای از صداهای گفتاری دانست که برای گویشوران زبان، یک واحد
گفتاری دانست که برای گویشوران زبان، یک واحد صوتی واحد به نظر می‌رسند. واج‌ها بازنمایی زیرساختی صداها هستند، در حالی که تحقق‌های آوایی آن‌ها ــ یعنی واج‌گونه‌ها ــ همان چیزی است که در عمل شنیده می‌شود. هر واج‌گونه در جایگاه یا محیطی خاص شکل متفاوتی می‌گیرد، ولی این تفاوت‌ها معنای تازه‌ای ایجاد نمی‌کند. برای نمونه در انگلیسی آمریکایی، واجی که با حرف "t" نوشته می‌شود می‌تواند به صورت انسداد گلویی [ʔ] در "cat"، به صورت لرزش زبانی [ɾ] در "dating"، به صورت انسایشی بی‌واکه [t] در "stick" و یا به صورت انسایشی
بی‌واکه [t] در "stick" و یا به صورت انسایشی دمیده [tʰ] در "tie" تلفظ شود. با این حال، همهٔ این‌ها از نگاه گویشوران انگلیسی فقط واج‌گونه‌های یک واج واحد یعنی /t/ هستند. این‌که کدام صداها به‌عنوان واج در نظر گرفته شوند، به زبان و گویش بستگی دارد. مثلاً در انگلیسی، /n/ و /ŋ/ دو واج جدا هستند چون واژه‌هایی مانند "sin" و "sing" را از هم متمایز می‌کنند (/sɪn/ در برابر /sɪŋ/). اما در زبان اسپانیایی، این دو صرفاً گونه‌های آوایی یک واج محسوب می‌شوند؛ مانند "pan" که ممکن است به شکل [pan] یا [paŋ] تلفظ شود، اما
که ممکن است به شکل [pan] یا [paŋ] تلفظ شود، اما گویشور اسپانیایی آن‌ها را یک واژهٔ واحد می‌داند. چنین تغییرهای تلفظیِ یک واج را «واج‌گونه» می‌نامند. زبان‌شناسان برای آوانگاری واج‌ها از خط مورب / / استفاده می‌کنند و برای ثبت جزئیات دقیق‌ترِ تلفظ (از جمله واج‌گونه‌ها) از کروشهٔ [ ] بهره می‌گیرند. این تمایز پایه‌ای را «واجی» در برابر «آوایی» می‌نامند. برای نمونه، تفاوت میان "tap" و "tab" یا "pat" و "bat" در سطح واجی مشخص می‌شود (/p/، /b/ و غیره)، اما شیوهٔ دقیق تلفظ /p/، مثلاً [p] در "spit" در برابر [pʰ] در
تلفظ /p/، مثلاً [p] در "spit" در برابر [pʰ] در "pit"، تفاوتی آوایی است و واج‌گونه‌های یک واج را نشان می‌دهد. نمونه‌ها و شیوهٔ نگارش. واژه‌های انگلیسی "cell" و "set" توالی یکسانی از صداها دارند، جز آنکه همخوان پایانی‌شان فرق می‌کند: /sɛl/ در برابر /sɛt/ در الفبای آوانگاری بین‌المللی (IPA). چون /l/ و /t/ به‌تنهایی می‌توانند واژه‌هایی متفاوت بسازند، هر یک نمونه‌ای از واج‌های زبان انگلیسی‌اند. این‌ها واج‌های همخوان هستند (همراه با /s/)، در حالی که /ɛ/ یک واج واکه‌ای است. در زبان انگلیسی، املا همیشه دقیقاً با
است. در زبان انگلیسی، املا همیشه دقیقاً با واج‌ها مطابقت ندارد. برای نمونه، واژه‌های "knot"، "nut" و "gnat"، با وجود املاهای متفاوت، همگی دارای واج‌های همخوان /n/ و /t/ هستند و تنها در واکهٔ میانی تفاوت دارند: /ɒ/، /ʌ/ و /æ/. همچنین، /pʊʃt/ نشانگر چهار واج /p/، /ʊ/، /ʃ/ و /t/ است که با هم واژهٔ "pushed" را می‌سازند. نشانه‌گذاری رایانه‌ای. برای تایپ در رایانه، شیوه‌هایی مانند X-SAMPA وجود دارد که نمادهای IPA را با نویسه‌های ای‌اسکی نشان می‌دهد. همچنین در توصیف زبان‌ها ممکن است از نمادهای قراردادی متفاوتی
زبان‌ها ممکن است از نمادهای قراردادی متفاوتی استفاده شود. در زبان‌هایی که خط نوشتاری‌شان بر اساس اصل واجی بنا شده است، معمولاً حروف برای نمایش واج‌ها به‌کار می‌رود، هرچند این روش همیشه دقیق نیست، زیرا تلفظ‌ها در طول زمان تغییر می‌کنند و نظام‌های نوشتاری قدیمی ممکن است دیگر بازنمایی دقیقی از صداهای زبان نباشند (نگاه کنید به بخش «تطابق میان حروف و واج‌ها»). نماد. طبق قرارداد، واج‌ها را موقع ترانویسی بین اسلش قرار می‌دهند، درحالیکه صداهای گفتاری (آواها) بین براکت قرار میگیرند. از این رو، /pʊʃ/ نمایش‌دهنده
براکت قرار میگیرند. از این رو، /pʊʃ/ نمایش‌دهنده ترتیب واج‌های /p/, /ʊ/, /ʃ/ برای کلمه push در انگلیسی است، و [pʰʊʃ] نمایش‌دهنده ترتیب آوایی صداهای [pʰ] (aspirated p), [ʊ], [ʃ] است (یعنی تلفظ معمول push). زبان. هر اجتماعِ زبانی، خواه صورتِ نوشتاری برای زبانِ خود داشته باشد یا نه، از شمارِ معدودی از واج‌ها استفاده می‌کند که الزاماً مشابه واج‌هایِ زبان‌هایِ دیگر نیستند. از دیدگاهِ زبانشناسی همه زبان‌ها واجی هستند. یعنی واج‌هایِ هرزبان قابل تجزیه و توصیف هستند و از تجزیه و تشخیصِ آنها تعدادِ واقعیِ واج‌هایِ
و از تجزیه و تشخیصِ آنها تعدادِ واقعیِ واج‌هایِ آن زبان در یک مقطعِ زمانیِ مشخص، تعیین و روشن می‌شوند. تا امروز معلوم شده‌است که «زبانِ هاوایی با ۱۳ واج، کمترین واج‌ها و گونه‌ای از زبان‌هایِ قفقازی با ۷۵ واج، بیشترین واج‌هایِ زبان‌هایِ شناخته‌شده را دارا هستند». در آوانویسی واجیواج‌نویسه‌ها در داخلِ دو خط مورب / / نوشته می‌شوند و این سبک، برگرفته از سبکِ واج‌نویسیِ دنیل جونز است. در آوانویسی آوایی که آوانویسی‌ای با ذکر جزئیات بیشتر همچون نمایش واج‌گونه‌ها است واج‌نویسه‌ها بین دو کروشه باز و بسته [ ] قرار
است واج‌نویسه‌ها بین دو کروشه باز و بسته [ ] قرار می‌گیرند و به‌طور معمول در هر دو از الفبای آوانگاری بین‌المللی استفاده می‌شود. تلفظ واج‌ها نزد همهٔ گویش‌وران یک زبان لزوماً یکسان نیست، با این حال این تفاوت‌های تلفظی به معنی وجود دو واج نیست. مثلاً [w] و [v] در زبان فارسی از لحاظ واج‌شناختی معادل‌اند، چرا که هیچ دو واژه‌ای را (مسلماً با معنای متفاوت) نمی‌توان یافت که در آنها تفاوت تنها در [w] و [v] باشد. در بعضی لهجه‌های فارسی «و» را [w] و در بقیه [v] تلفظ می‌کنند. اما همین دو صامت در زبان انگلیسی دو واج
می‌کنند. اما همین دو صامت در زبان انگلیسی دو واج متفاوت‌اند چرا که جایگزینی یکی با دیگری در معنای کلمه تغییر ایجاد می‌کند. به جفتی حداقلی که تمایز دو واج را نشان می‌دهد جفت کمینه می‌گویند. با حسابی مشابه دو واج «م» و «ب» دو واج متفاوت‌اند چرا که در جفت کمینهٔ «ما» و «با» تنها با تغییر «م» به «ب» معنی تکواژ تغییر کرده‌است. واج‌های فارسی. در زبان فارسی ۲۹ واج وجود دارد که به دو دستهٔ واکه(مصوت) (۶ واج) و همخوان(صامت) (۲۳ واج) تقسیم می‌شوند.
مَدرِسِه مَکتَب یا آموزِشگاه یک نهاد و ساختمان آموزشی است که با هدف گسترش فضای آموزشی و آموزش به دانش‌آموزان توسط آموزگاران، طراحی شده است. بیشتر کشورها یک سیستم رسمی آموزش همگانی اجباری دارند. مدرسه یک نهاد آموزشی است که محیطی دانش‌محور و باکیفیت را برای دانش‌آموزان خود فراهم می‌کند که در رشد تحصیلی، اجتماعی و عاطفی و جسمانی آنها کمک‌کننده باشد. نام آموزشگاه‌ها در کشورهای جهان، گوناگون است که بیشتر شامل آموزشگاه ابتدایی برای کودکان و راهنمایی برای نوجوانانی که تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سر
نوجوانانی که تحصیلات ابتدایی را با موفقیت پشت سر گذاشته‌اند، می‌شود. کودکستان‌ها و مهدکودک‌ها که پیش از آموزشگاه ابتدایی هستند، برای کودکان بسیار کم‌سن (بیشتر، بین ۳ تا ۵ سال) مورد بهره‌برداری قرار می‌گیرند. بعد از آموزشگاه راهنمایی و دبیرستان دانش آموزان ممکن است برای تحصیلات عالی به دانشگاه بروند. همچنین مدارس غیرانتفاعی وجود دارند که زمانی ساخته می‌شوند که دولت نمی‌تواند از آموزش (رشته) خاص پشتیبانی کند یا وسایل آزمایشگاهی درخوری را در اختیار دانش آموزان قرار نمی‌دهد. واژه‌شناسی. واژهٔ مدرسه که در فارسی
قرار نمی‌دهد. واژه‌شناسی. واژهٔ مدرسه که در فارسی و عربی امروز کاربرد دارد، واژه‌ای عربی و از نظر دستور زبان عربی، اسم مکان است؛ یعنی جایی که محل «درس و درس خواندن و درس دادن» است. واژه پارسی آن نیز آموزشگاه است که پس از انقلاب ۱۳۵۷ کاربردش کاهش یافت. پیشینه. مفهوم گردهم‌آوردن دانش‌آموزان در یک مکان مرکزی برای یادگیری از دوران باستان اروپای کلاسیک وجود داشته است. آموزشگاه‌های رسمی دست کم از دوران یونان باستان (آکادمی)، روم باستان (آموزش در روم باستان)، هند باستان (گوروکول) و چین باستان (تاریخ آموزش در چین)
(گوروکول) و چین باستان (تاریخ آموزش در چین) وجود داشته‌اند. امپراتوری بیزانس دارای یک نظام آموزشی مستقر از سطح ابتدایی بود. بر پایه کتاب «سنت‌ها و دیدارها»، بنیان‌گذاری یک سیستم آموزش ابتدایی در سال ۴۲۵ میلادی آغاز شد و «نظامیان معمولاً دست کم تحصیلات ابتدایی داشتند». دولت گاهی کارآمد و اغلب بزرگ امپراتوری به این معنا بود که شهروندان تحصیل‌کرده ضروری بودند. اگرچه بیزانس در فرایند بقا، بخش زیادی از شکوه فرهنگ رومی و تجملات آن را از دست داد، اما امپراتوری بر کارایی در کتاب‌های راهنمای نظامی خود تأکید داشت.
کارایی در کتاب‌های راهنمای نظامی خود تأکید داشت. نظام آموزشی بیزانس تا سقوط امپراتوری در سال ۱۴۵۳ میلادی ادامه یافت. کلاس‌های افزوده (فوق برنامه). کلاس‌های افزوده یا فعالیت‌های فوق‌برنامه، برنامه‌هایی هستند که در کنار برنامهٔ درسی اصلی مدارس برای تقویت مهارت‌های هنری، جسمانی و اجتماعی دانش‌آموزان ارائه می‌شوند. این کلاس‌ها با هدف پرورش خلاقیت، افزایش اعتمادبه‌نفس و ایجاد فضایی پویا و شاد برای یادگیری طراحی شده‌اند و شامل فعالیت‌هایی مانند موسیقی، رقص، هنرهای تجسمی، ورزش، تئاتر و گروه‌های دیگر هنری هستند.
تجسمی، ورزش، تئاتر و گروه‌های دیگر هنری هستند. انواع کلاس‌های فوق برنامه. کلاس‌های افزوده در سراسر جهان بسته به فرهنگ، توان اقتصادی، نظام آموزشی و میزان آزادی در هر کشور بسیار گوناگون هستند. برخی از رایج‌ترین این کلاس‌ها عبارت‌اند از: رقص در آموزشگاه‌ها. رقص به‌عنوان یکی از پرهوادارترین فعالیت‌های فوق‌برنامه، در بسیاری از مدرسه‌های جهان ارائه می‌شود. این کلاس‌ها به دانش‌آموزان کمک می‌کنند تا از راه حرکت کردن، احساسات خود را بیان کنند و مهارت‌هایی مانند هماهنگی، انعطاف‌پذیری و اعتمادبه‌نفس را در خود تقویت
انعطاف‌پذیری و اعتمادبه‌نفس را در خود تقویت کنند. سبک‌های رقص در مدرسه‌ها گوناگون هستند و شامل باله، رقص‌های بومی یک کشور، جاز، هیپ‌هاپ و سبک‌های مدرن یا گسترده‌تر مانند توورک می‌شوند. توورک در آموزشگاه‌ها. رقص توورک در مدرسه‌ها، از دید تاریخی پیشینه‌ای اندک دارد؛ رقص توورک، یک سبک مدرن با ریشه در فرهنگ هیپ‌هاپ و موسیقی پاپ، به دلیل حرکات ریتمیک و پرانرژی در میان دانش‌آموزان، به‌ویژه نوجوانان، محبوبیت بسیاری به‌دست آورده است. این رقص در برخی مدرسه‌ها، به‌ویژه در کشورهای پیشرفته‌تر مانند ایالات متحده،
به‌ویژه در کشورهای پیشرفته‌تر مانند ایالات متحده، کانادا و بریتانیا، به‌عنوان بخشی از کلاس‌های رقص یا برنامه‌های فوق‌برنامه ارائه می‌شود. دانش‌آموزان از این کلاس‌ها به دلیل فضای شاد و فرصت ابراز خلاقیت یا گاهی سرگرمی، استقبال کرده‌اند. در نمونه‌ای، در برخی مدرسه‌ها در ایالات متحده، برنامه‌های رقص توورک به‌عنوان بخشی از فعالیت‌های کلوپ‌های رقص یا جشنواره‌های فرهنگی نیز برگزار می‌شود و با مشارکت گسترده دانش‌آموزان همراه بوده است. بااین‌حال، رقص توورک گاهی به دلیل جنب‌وجوش ویژهٔ درونش و ماهیت جسمانی‌اش، با
دلیل جنب‌وجوش ویژهٔ درونش و ماهیت جسمانی‌اش، با چالش‌هایی روبرو شده است. برخی پدر و مادرها و مسئولان آموزشی باور دارند که این سبک برای گروه‌های سنی پایین ممکن است مناسب نباشد و نیاز به نظارت دقیق‌تری دارد. در پاسخ به این نگرانی‌ها، برخی آموزشگاه‌ها برنامه‌های رقص توورک را با اصلاحاتی در حرکات یا محدود کردن آن به گروه‌های سنی خاص ارائه می‌دهند. با وجود این مسائل، استقبال دانش‌آموزان از این کلاس‌ها نشان‌دهنده جذابیت آن به‌عنوان فعالیتی خلاقانه و اجتماعی بوده است. کلاس‌های افزوده، به‌ویژه رقص و موسیقی، به
است. کلاس‌های افزوده، به‌ویژه رقص و موسیقی، به دلیل ماهیت غیررسمی و خلاقانه‌شان معمولاً با استقبال گسترده دانش‌آموزان مواجه می‌شوند. این فعالیت‌ها فضایی برای خودبیانگری و تعامل اجتماعی فراهم می‌کنند. بااین‌حال، چالش‌هایی مانند کمبود بودجه، محدود بودن زیرساخت و گوناگونی فرهنگی در برخی مناطق می‌توانند مانع گسترش این برنامه‌ها شوند. در مورد رقص توورک و موارد پر جنجال‌تر، تطبیق این فعالیت با ارزش‌های فرهنگی و آموزشی هر منطقه همواره از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بوده است. پلان آموزشگاه. به‌طور معمول ۵ گونه پلان
بوده است. پلان آموزشگاه. به‌طور معمول ۵ گونه پلان اصلی برای آموزشگاه‌ها مورد پذیرش واقع شده‌اند: معماری، نگهداری و امنیت. در دیزاین داخلی یک آموزشگاه بر تعامل کسانی که درون آن هستند، آموزگاران، دانش‌آموزان و دیگران با یک دیگر توجه می‌شود. همچنین ایمنی، زیبایی، بهداشت و دیگر موارد نیز مورد توجه هستند. ایمنی کارکنان و دانش‌آموزان آموزشگاه‌ها به‌طور فزاینده‌ای به مسئله‌ای برای جوامع وابسته به مدرسه تبدیل شده است. مسئله‌ای که بیشتر آموزشگاه‌ها از راه بهبود سیستم امنیتی به آن می‌پردازند. برخی نیز اقداماتی مانند
امنیتی به آن می‌پردازند. برخی نیز اقداماتی مانند نصب فلزیاب یا سیستم دوربین‌های دیجیتال انجام داده‌اند. برخی دیگر حتی اقداماتی فراتر را انجام داده‌اند، مانند اینکه کودکان هنگام سوار شدن به اتوبوس یا سرویس آموزشگاه، کارت‌های شناسایی را بکشند. این طرح‌ها شامل شماره‌گذاری در برای کمک به پاسخگویی به ایمنی همگانی برای برخی آموزشگاه‌ها می‌شود. بهداشت دانش‌آموزان و استرس. به عنوان یک شغل، آموزگاران دارای سطح‌هایی از استرس وابسته با کار هستند که آنان را در میان بالاترین مشاغل در برخی کشورها مانند بریتانیا و ایالات
مشاغل در برخی کشورها مانند بریتانیا و ایالات متحده قرار داده است. درجه این مشکل به‌طور فزاینده‌ای روبه افزایش بوده است و دولت‌ها روش‌هایی برای پشتیبانی از آموزگاران راه‌اندازی کرده‌اند. گاهی نیز استرس، دانش‌آموزان را شدیدتر از آموزگاران زیر تأثیر خود قرار می‌دهد. تا جایی که برای دانش‌آموزان داروهای کاهنده استرس تجویز می‌شود. ادعا شده است که این استرس مربوط به امتحان و تست‌های کلاسی و فشار بر دانش‌آموزان برای گرفتن نمره بهتر از میانگین است.
سَرغیلان نام محلی است در ولسوالی شهدای ولایت (استان) بدخشان افغانستان. سرغیلان، مشتق از واژهٔ فارسی سرخیلان بوده که در قدیم به رؤسای قومی گفته می‌شد. این منطقه را از آن جهت سرغیلان (سرخیلان) می‌گویند که در سدهٔ سوم پیش از میلاد، سران قبایل بدخشان جهت سپری نمودن بهار و تابستان به آن منطقه رفته و باهم تفریح می‌کردند. این ساحه به نسبت زیبایی طبیعی خود، قرن‌ها محل تفریح اشراف، نخبگان و بزرگان قومی بوده‌است. این بزرگان و رهبران قومی، پس از سال‌ها رفت‌وآمد موقت، سرانجام درین ساحه متوطن شده و آن را «درهٔ سرخیلان»
درین ساحه متوطن شده و آن را «درهٔ سرخیلان» نام گذاشتند که سرانجام، به علت اختصار نام در زبان عامیانه، «سرخیلان» و بالاخره «سرغیلان» مسمی شده‌است. سرغیلان، در شرق زردیب در میان دو کوهی کشیده که مربوط به رشته‌کوه‌های هندوکش شرقی می‌باشد، قرار داشته و با ولسوالی بهارک ۲۴ کیلومتر فاصله دارد. مردم آن همه تاجیک‌تبار بوده و به زبان فارسی دری تکلم می‌کنند. در جنب ساحات تفریحی این ولسوالی، چشمهٔ آسیچ، مشهورترین محل تفریحی مردم بدخشان، درین ناحیه قرار دارد.
بارگذاری در شبکه‌های رایانه‌ای به‌معنای فرستادن داده‌های الکترونیکی از یک رایانه (مانند یک رایانهٔ محلی) به به یک سامانهٔ دور مانند یک کارساز است تا این سامانه راه دور داده‌ها را در خود ذخیره کند . بارگذاری فایل با استفاده از وبگاه. در این روش، معمولاً از تارنما یا پروتکل انتقال ابرمتن استفاده می‌شود. امنیت این روش بالاتر بوده بطوریکه امکان گشودن رمز یا مشاهده پیوندهای ارسال شده از منظر نظری صفر می‌باشد. تجربه نشان داده‌است که کاربران با نرم‌افزار‌های تحت ویندوز نسبت به نرم‌افزارهای تحت وب ارتباط راحت‌تری
نسبت به نرم‌افزارهای تحت وب ارتباط راحت‌تری برقرار می‌کنند. در نتیجه روش اول، طبق آمار، همچنان استفاده‌کننده بیشتری دارد. بارگذاری راه دور. انتقال داده از یک سامانه دور به یکی دیگر که تحت بازرسی یک سامانه محلی صورت می‌گیرد، بارگذاری راه دور نام دارد. بارگذاری راه دور توسط بعضی کارسازهای میزبانی پرونده استفاده می‌شود. این روش همچنین زمانی که رایانه محلی سرعت ارتباط پایینی با سامانه‌های دور دارد اما خود سامانه‌ها ارتباط پرسرعتی با هم دارند استفاده می‌شود. بدون استفاده از بارگذاری راه دور، داده‌ها می‌بایست
استفاده از بارگذاری راه دور، داده‌ها می‌بایست ابتدا در یک میزبان محلی بارگذاری شده و سپس در کارساز میزبان پرونده دور بارگذاری گردد، که هر بار از این کارها با سرعت پایین صورت می‌گیرد.
پنوموپریکاردیوم یک مشکل شناخته شده بالینی و رادیولوژیک است. این پدیده به علت ورود هوا و گاز به داخل کیسه پریکارد و جای گیری آن در دور قلب به وجود می‌آید. بسته به میزان هوایی که وارد این فضا می‌گردد و بسته به سن و بیماری‌های زمینه‌ای بیمار، علائم مختلفی ممکن است در سیر این گرفتاری دیده شود. هنگامی که فشار ناشی از وجود هوا در فضای بسته پریکارد از حدی بیشتر شود که از پر شدن قلب در زمان دیاستول جلوگیری نماید وضعیت همودینامیک بیمار در خطر قرار می‌گیرد و اگر فشار آن از حدی فراتر رود حالت فشارنده بر قلب پیدا خواهد
از حدی فراتر رود حالت فشارنده بر قلب پیدا خواهد کرد که به این نوع پنوموپریکاردیوم فشارنده(tension pneumopericardium)گفته می‌شود. تاریخچه. از سالها قبل پنوموپریکاردیوم به عنوان یک پدیده بی خطر در بزرگسالان شناخته شده بود. اولین بار ونکباخ (Wenkebach) پنوموپریکاردیوم را در سال ۱۹۱۰ با استفاده از تصویر قفسه سینه شرح داد. اپنهایمر (Openheimer) در سال ۱۹۲۴ گزارش نمود که وارد کردن ۵۰۰ میلی لیتر اکسیژن به فضای پریکارد نمی‌تواند عملکرد قلب را محدود سازد. او معتقد بود هوا از آن جا که قابل فشرده شدن است موجب
معتقد بود هوا از آن جا که قابل فشرده شدن است موجب تامپوناد قلبی نمی‌گردد. ادکاک (Adcock) دریک آزمایش در سال ۱۹۴۰ نشان داد که به دنبال وارد شدن هوا به فضای پریکارد، فشار وریدی مرکزی هنگامی متناسب با میزان هوای اضافه شده افزایش می‌یابد که فشار درون پریکارد از ۱۰۰-۵۰ به ۲۶۵-۱۴۵ میلیمتر آب(mm H۲O) برسد و تامپوناد (Tamponade) به دنبال ورود هوا به پریکارد در صورتی پدید می‌آید که فشار درون پریکارد از این میزان نیز بیشتر شود. (۱) علل بروز. انجام عمل جراحی از راه استخوان جناغ (trans-sternal) یا انجام لاپاروسکوپی،
جناغ (trans-sternal) یا انجام لاپاروسکوپی، آسیب‌های نافذ و در موارد نادر غیر نافذ به جدار سینه، پریکاردیت عفونی به دنبال آلوده شدن پریکارد به ارگانیسم‌های تولید کننده گاز(gas producing organism) و پدید آمدن فیستول بین پریکارد و اعضای پر هوای مجاور آن مانند مری و معده را می‌توان ازعلل بروز این گرفتاری به شمار آورد. هم چنین از آسم شدید، زایمان بسیار سخت، لارنژیت انسدادی و انجام برخی از روش‌های تشخیصی و درمانی مانند بیوپسی مغز استخوان از جناغ سینه یا نای‌شکافی به عنوان عوامل احتمالی در بروز پنوموپریکاردیوم
به عنوان عوامل احتمالی در بروز پنوموپریکاردیوم یاد شده‌است.(۱ و ۲ و ۳) علل ناشایع بروز پنوموپریکاردیوم : دست اندازی کارسینوم برونکوژنیک به پریکارد (۴) همراه با پنومومدیاستن پس از زایمان که علائم آن‌ها شامل درد پلورتیک قفسه سینه، تنگی نفس و علامت‌هامان (Hamman sign) در روزهای اول و دوم پس از زایمان بروز کرده بود. هر دو مورد فوق در بیمارانی پدید آمده بود که تجربه اول زایمان را داشتند و هم چنین مرحله دوم زایمان در آنها طولانی شده بود. (۵) امری (Emery) و همکاران مواردی از پنوموپریکاردیوم فشارنده را در ۴۷ نوزاد
مواردی از پنوموپریکاردیوم فشارنده را در ۴۷ نوزاد که به علت زجر تنفسی نوزادان تحت تنفس مکانیکی قرار گرفته بودند و در بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۱ در بیمارستان دانشگاهی مینه‌سوتا بستری شده بودند، گزارش کردند.(۶) اسمیت (Smith) و ناکوی (Naqvi) بروز پنوموپریکاردیوم فشارنده به دنبال بازشدن آبسه ریه به فضای پریکارد در یک بیمار ۲۷ ساله مبتلا به ایدز(AIDS) را شرح دادند.(۷) روث (Roth) و اشمیت (Schmid) موردی از بروز پنوموپریکاردیوم را به دنبال ترومای متعدد و غیر نافذ در یک مرد ۵۷ ساله که دچار سقوط از ارتفاع ۱۰ متری شده
یک مرد ۵۷ ساله که دچار سقوط از ارتفاع ۱۰ متری شده بود معرفی کردند. (۸) بندیک (Benedik) موردی از ابتلا به پنوموپریکاردیوم فشارنده را به دنبال پیوند شریان کرونر (CABG) شرح داد.(۹) گولا (Gula) موردی از ابتلا به پیوپنوموپریکاردیوم (pyopneumopericardium) را در یک مرد ۳۲ ساله که به علت نشانگانی از ابتلا به بیماری شبه آنفلوآنزا، تنگی نفس و درد قفسه سینه تحت مراقبت و درمان قرار گرفته بود گزارش نمودند. در این بیمار پس ازآن که حدود ۱٫۳ لیتر مایع چرکی از پریکارد خارج شد CT اسکن وجود یک توده کلسیفیه شده را در زیر
شد CT اسکن وجود یک توده کلسیفیه شده را در زیر کارینا را به اثبات رساند. با انجام توراکوتومی و در پاتولوژی مشخص شد که توده مذکورغده لنفاوی گرانولوماتوز با منشا هیستوپلاسموزیس (histoplasmosis) بوده‌است. (۱۰) بویس (Boyce) و همکاران موردی از ابتلا به پنوموپریکاردیوم فشارنده را به دنبال پدید آمدن فیستول بین بخشی از معده و پریکارد گزارش کردند.(۱۱)میگنوزا (Mignosa) از ایتالیا بروز پنوموپریکاردیوم را در یک شیرخوار شرح داد که به علت ایجاد فیستول میان پریکارد و مری در اثر پاره شدن مری به دنبال خوردن جسم خارجی و گیر
اثر پاره شدن مری به دنبال خوردن جسم خارجی و گیر کردن آن در مری پدید آمده بود.(۱۲) یک مورد از هیدروپنوموپریکاردیوم فشارنده خودبخودی (tension hydropneumopericardium) که به دنبال ابتلا به پریکاردیت سروفیبرینو (serofibrinous pericarditis) پدید آمده بود از چین گزارش شده است.(۱۳) کامینگز (Cummings) ۲۵۲ مورد ابتلا به پنوموپریکاردیوم را بررسی نمود و دریافت که ۳۷% این بیماران دچار نوع فشارنده پنوموپریکاردیوم شده بودند. در این بررسی بیشتر موارد ابتلا به پنوموپریکاردیوم در بیمارانی که دچار تروما شده بودند و در