payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مرکز توجه در یک باغ ژاپنی دانست که جوی‌ها به آن منتهی می‌شوند. اطراف این محل باید تا حد امکان طبیعی جلوه دهد بنابراین آن را با سنگ‌های رودخانه‌ای و تخته سنگ و گیاهان مناسب می‌پوشانند. سرگرمی در باغ ژاپنی با انواع بازی به وجود می‌آید، مثل بازی جمع‌آوری اشیای مختلف، و البته بازی سالک که مهم‌ترین است. برای نمونه ژاپنی‌ها صخره‌های عظیم را از نقاط گوناگون کشور می‌آورند، کسانی که می‌توانستند این سنگ‌ها را شناسایی کنند نوعی لذت کلکسیون‌داری را تجربه می‌کنند. در قوانین نقاشی ژاپنی برای وسعت دادن به منظرهٔ ترسیم
قوانین نقاشی ژاپنی برای وسعت دادن به منظرهٔ ترسیم شده با ژرفانمایی بازی می‌کنند. در باغ هم همین اتفاق می‌افتد. ساحل جلویی جزئیات خیلی زیادی دارد و عناصر آن بزرگتر از واقعیت هستند، اما ساحل عقب بسیار کوچکتر و کمی مبهم ساخته می‌شود. باغ ژاپنی باغی فلسفی است و همانند ابزاری برای درک جهان عمل می‌کند مظهر آب. مظهر آب در باغ ژاپنی هرگز نباید عیان شود و فقط به حضور آن اشاره می‌شود و این اشاره معمولاً با ایجاد یک آبشار کوچک صورت می‌گیرد. راه‌ها. در باغ ژاپنی مسیرها کاملاً طبیعی است و گاهی سنگ‌های قدمگاه (جای
کاملاً طبیعی است و گاهی سنگ‌های قدمگاه (جای قرارگیری پا) چنان پر پیچ و خم است و فواصل میان این سنگ‌ها چنان متفاوت است که انسان باید آگاهانه قدم بردارد و در واقع برداشتن هر قدم به نوعی حرکت هنری تبدیل می‌شود. رنگ. از لحاظ رنگ‌بندی باغ‌های ژاپنی بسیار ساده‌گرا هستند و تنها از یک یا دو رنگ در در هر فصل برخوردارند. برای نمونه باغ گیلاس که ناگهان در بهار غرق شکوفهٔ سفید می‌شود. درب. درب باغ ژاپنی، یک پرده کاغذی کشویی یا بازشو، فضای بیرون و درون را جدا می‌کند و رابطه خیلی نزدیکی بین داخل و خارج به وجود می‌آورد.
خیلی نزدیکی بین داخل و خارج به وجود می‌آورد. فضا طوری طراحی شده که بهترین منظره را نشسته بر زمین می‌توان دید. رفاه در اینجا فدای چشم‌انداز می‌شود (مهم نیست که گرمای تابستان به درون نفوذ می‌کند یا سرمای زمستان) و صحبت از رابطهٔ نزدیک بین انسان و طبیعت است. وسایل باغ. در باغ ژاپنی همیشه یک فانوس سنگی، یک درخت استثنایی، یک آلاچیق ماهیگیری، رواقهای چوبی، پل‌های سنگی و چوبی، چاهی برای شستشو، به خصوص مکانی برای مراسم چای و سکویی برای تماشای مهتاب وجود دارد. باغ ذن. یکی از زیباترین انواع باغ‌های فلسفی، باغ ذن
ذن. یکی از زیباترین انواع باغ‌های فلسفی، باغ ذن (باغ‌های سنگی) است. در این نوع باغ، مکتب ساده‌گرایی، به معنی «کاهش دادن در حد امکان» و با کمترین عناصر، بیشترین مفاهیم را انتقال دادن، به اوج می‌رسد تا حدی که کوچک‌ترین تغییر در این باغ‌ها یک اتفاق مهم تلقی می‌شود. این ساده‌گرایی از ذن سرچشمه می‌گیرد و مشهورترین نمونهٔ آن باغ ریوان-جی (Ryoan-Ji) است. باغ ریوان-جی. باغ ۱۵ صخره دارد که در مستطیلی مملو از شن قرار دارند و چند درخت نیز در انتهای باغ وجود دارد. شن نماد آب است و صخره‌ها نماد کوه. این باغ یک منظرهٔ
نماد آب است و صخره‌ها نماد کوه. این باغ یک منظرهٔ ذهنی است که سادگی آن انسان را به سوی تزکیه نفس می‌کشاند. یک پیشوای ذن دربارهٔ باغ می‌نویسد: «در اینجا تقلیل دادن سی‌هزار فرسنگ به یک پا کاملاً محسوس است» به گفتهٔ برخی خود او طراح این باغ بوده است. تفاسیر گوناگونی از این باغ وجود دارد. برای نمونه این صخره‌ها را به ببر ماده و توله‌هایش در حال عبور از رودخانه تشبیه کرده‌اند، یا دیاگرام نقطه‌های مشخصی در کهکشان را با نقاط قرارگیری صخره‌ها مقایسه کردند؛ ولی بهترین تفسیر این است که در فضای این باغ قدرتی است که
تفسیر این است که در فضای این باغ قدرتی است که به انسان نوعی آرامش مطلق را تلقین می‌کند و در این فضا، رازی است که با هیچ واژه‌ای نمی‌توان توصیف کرد منابع. باغ ژاپنی بازبینی شده در ۱۴ زانویه ۲۰۱۸ .
سیّد ابوالقاسم حسینی مهرآبادی مشهور به قائم‌مقام فراهانی (۱۱۵۸ ه‍.ش مهرآباد اراک- ۶ تیر ۱۲۱۴ ه‍.ش تهران) صدر اعظم ایران ، سیاست‌مدار، ادیب و شاعر بود. وی از ۱۲۱۳ تا ۱۲۱۴ خورشیدی نخست‌وزیر بود. فشارهای او برای داشتن توازن واردات و صادرات گمرکی باعث تنفر فرستادگان روس و انگلیس از او شد و در نهایت در اثر توطئهٔ سفیر انگلستان و برخی درباریان ایران همچون حاجی میرزا آقاسی و میرزا ابوالحسن خان ایلچی و فرمان محمدشاه در باغ نگارستان به‌قتل رسید. تبار. میرزا سید ابوالقاسم قائم‌مقام فراهانی فرزند میرزا عیسی قائم‌مقام،
قائم‌مقام فراهانی فرزند میرزا عیسی قائم‌مقام، از مردم هزاوه بود. مادر او دخترعموی میرزا عیسی و دختر میرزا محمدحسین وفای فراهانی از ادیبان و وزیران دولت زند بود. اجداد او صاحب‌نام بودند و چند تن از آنان به خدمات مهم دولتی اشتغال داشتند. از آنجا که لقب قائم‌مقام از آن پدرش بود، او را قائم‌مقام ثانی نیز می‌خوانند. او زیر نظر پدر دانشمند خود تربیت یافت و در تهران کارهای پدر را انجام داد و در آغاز جوانی علوم متداول را آموخت. زندگی سیاسی. میرزا ابوالقاسم سپس به تبریز نزد پدرش، که وزیر آذربایجان بود، رفت. چندی در
نزد پدرش، که وزیر آذربایجان بود، رفت. چندی در دفتر عباس میرزا ولیعهد به نویسندگی اشتغال ورزید و در سفرهای جنگی با او همراه شد و پس از آن‌که پدرش انزوا گزید، پیشکاری شاهزاده را به عهده گرفت. نظم و نظامی را که پدرش میرزا بزرگ آغاز کرده بود، تعقیب و با کمک مستشاران فرانسوی و انگلیسی سپاهیان ایران را منظم کرد و در بسیاری از جنگ‌های ایران و روسیه شرکت داشت. در سال ۱۲۰۰ هجری خورشیدی پدرش میرزا بزرگ قائم‌مقام درگذشت و بین دو پسرش، میرزا ابوالقاسم و میرزا موسی فراهانی، بر سر جانشینی پدر نزاع افتاد و حاجی میرزا
بر سر جانشینی پدر نزاع افتاد و حاجی میرزا آقاسی به حمایت میرزا موسی فراهانی برخاست، ولی اقدامات او به نتیجه نرسید و سرانجام میرزا ابوالقاسم به امر فتحعلی‌شاه به جانشینی پدر با تمام امتیازات او نائل آمد و لقب «سیدالوزراء» و «قائم‌مقام» یافت و به وزارت نایب‌السلطنه ولیعهد ایران رسید و از همین تاریخ بود که اختلاف میرزا آقاسی و قائم‌مقام و همچنین اختلاف «بزیمکی (خودی)» و «اوزگه (بیگانه)» به وجود آمد. قائم‌مقام که ذاتاً مردی بینا و مغرور بود با بعضی از کارهای ولیعهد مخالفت می‌کرد، پس از یک سال وزارت در اثر
ولیعهد مخالفت می‌کرد، پس از یک سال وزارت در اثر تلقین بدخواهان به اتهام دوستی با روس‌ها از کار برکنار شد و سه سال در تبریز به بیکاری گذراند. اما پس از سه سال معزولی و خانه‌نشینی، در سال ۱۲۰۴ هجری خورشیدی دوباره به پیشکاری آذربایجان و وزارت نایب‌السلطنه منصوب شد. در سال ۱۲۰۵ هجری خورشیدی فتحعلی‌شاه به آذربایجان رفت و مجلسی از رجال و اعیان و روحانیون و سرداران و سران ایلات و عشایر ترتیب داد تا دربارهٔ صلح یا ادامهٔ جنگ با روس‌ها، به مشورت پردازند. در این مجلس تقریباً عقیدهٔ عموم به ادامهٔ جنگ بود. اما
مجلس تقریباً عقیدهٔ عموم به ادامهٔ جنگ بود. اما قائم‌مقام برخلاف عقیدهٔ همه با مقایسهٔ نیروی مالی و نظامی طرفین، اظهار داشت که ناچار باید با روس‌ها از در صلح درآمد. این نظر، که صحت آن بعدها بر همه ثابت شد، در آن روز همهمه‌ای در مجلس انداخت و جمعی بر وی تاختند و او را به داشتن روابط نهانی با روس‌ها متهم کردند. پس دوباره از کار برکنار و به خراسان اعزام شد. جنگ با روس‌ها ادامه یافت و به شکست ایران انجامید؛ تا در ماه آبان سال ۱۲۰۶ هجری خورشیدی برابر با نوامبر ۱۸۲۷ میلادی قوای روس به فرماندهی ایوان پاسکویچ تا
۱۸۲۷ میلادی قوای روس به فرماندهی ایوان پاسکویچ تا تبریز راند. شاه، قائم‌مقام را از خراسان خواست و دلجویی کرد و با دستورهای لازم و اختیار نامهٔ عقد صلح به نام ولیعهد، به تبریز روانه نمود. میرزا ابوالقاسم در کار صلح و بستن پیمان با روسیه، جدیت فراوان کرد و در ضمن معاهده، تزار را حامی خانوادهٔ عباس میرزا ساخت و پادشاهی را با وجود برادران بزرگ و مقتدر دیگر در فرزندان او مستقر کرد. عهدنامهٔ ترکمانچای. عهدنامهٔ ترکمانچای در ۱ اسفند ۱۲۰۶ (۲۱ فوریهٔ ۱۸۲۸ میلادی (به خط قائم‌مقام تنظیم و امضا شد و قائم‌مقام، که خود
خط قائم‌مقام تنظیم و امضا شد و قائم‌مقام، که خود حامل نسخهٔ عهدنامه بود، به تهران آمد، و دربارهٔ آن توضیحات لازم داد و شش کرور غرامت را که مطابق عهدنامه بایستی به دولت روسیه پرداخت شود، گرفت و بار دیگر در اوایل سال ۱۲۱۲ هجری خورشیدی نایب‌السلطنه برای دفع فتنهٔ یاغیان افغان، عازم هرات شد و قائم‌مقام را نیز همراه برد. عباس میرزا که بیماری سل داشت، در مشهد بستری شد و فرزند خود، محمد میرزا، را مأمور فتح هرات کرد. هرات در محاصره بود که عباس میرزا درگذشت و قائم‌مقام، که جنگ را صلاح نمی‌دانست، با یارمحمدخان
که جنگ را صلاح نمی‌دانست، با یارمحمدخان افغانی عهدنامهٔ صلح بست و به تهران بازگشت. محمد میرزا در ماه صفر سال ۱۲۵۰ هجری قمری به تهران وارد شد و در همان ماه جشن ولیعهدی او به جای پدر برپا شد و ولیعهد ایران به فرمانروایی آذربایجان و قائم‌مقام به وزارت او عازم تبریز شدند. به تخت نشانیدن و صدارت اعظمی محمدشاه. زمانی که فتحعلی‌شاه در آبان ۱۲۱۳ در اصفهان درگذشت. این خبر به آذربایجان رسید و محمدشاه قصد عزیمت به پایتخت را کرد. قائم‌مقام، جهانگیر میرزا و خسرو میرزا، دو برادر شاه که در قلعهٔ اردبیل زندانی بودند را
دو برادر شاه که در قلعهٔ اردبیل زندانی بودند را نابینا کرد تا وسایل جلوس او را فراهم آورد. در ماه رجب، در تبریز، خطبه به نام او خوانده شد و شاه به زودی به همراهی قائم‌مقام به تهران حرکت کرد و روز ۱۴ شعبان به تهران وارد شد و ازنو تاج‌گذاری برگزار و قائم‌مقام به منصب صدارت اعظم مشغول کشورداری شد و ظل‌السلطان، فرمانفرما، محمدقلی میرزا ملک‌آرا، رکن‌الدوله و سایر اعمام شاه و گردنکشان دیگر را به جای خود نشاند. توطئه و قتل. با این همه، خدمت به صدارت محمدشاه دیر نپایید. سخت‌گیری‌های وی در رابطه با انگلستان که به
سخت‌گیری‌های وی در رابطه با انگلستان که به دنبال ایجاد تجارتخانه و گرفتن امتیاز از دولت ایران بود، باعث دشمنی آن‌ها با وی گردید. سِر جان کمبل، وزیرمختار انگلیس، با اخذ بودجه و خرج آن در جهت بدنام کردن میرزا موفق شد موجب بدبینی مردم و حکومت به وی شود. از سوی دیگر میرزا ابوالحسن خان ایلچی که حقوق‌بگیر انگلیس بود و ماهانه ۱۰۰۰ روپیه از آن‌ها دریافت می‌کرد، اقدام به بدبین کردن شاه و القای این‌که قائم‌مقام با روس‌ها سَر و سِر دارد و به دنبال سرنگونی شاه است کرد و در آرامگاه عبدالعظیم بست نشست تا وقتی که شاه
و در آرامگاه عبدالعظیم بست نشست تا وقتی که شاه قائم‌مقام را خلع کند. شاه در سال دوم سلطنت خود (۱۸۳۵ میلادی) دستور داد او را در باغ نگارستان، محل ییلاقی خانوادهٔ سلطنتی، زندانی و پس از چند روز خفه کردند و بدین قرار به زندگانی مردی که از بزرگان ایران و ابلغ‌المترسلین (نویسندهٔ نامه) آن زمان بود، در سال ۱۲۱۴ هجری خورشیدی پایان داده شد. پیکر او را بدون غسل و کفن در حرم شاه عبدالعظیم شهرری بخاک سپردند. وزیرمختار انگلیس، سِر جان کمبل، دربارهٔ قائم‌مقام فراهانی می‌گوید: «یک نفر در ایران است که نمی‌شود او را با
می‌گوید: «یک نفر در ایران است که نمی‌شود او را با پول خرید و آن قائم‌مقام است». وی از وزارت خارجهٔ انگلیس در این باره کسب تکلیف نموده و بودجهٔ پیشنهادی را خواست و در ضمن نوشت: «برای برانگیختن مردم و خرج کردن پول بین علماء و ملاها مبلغی حدود ۵۰۰ لیره لازم دارم. امام جمعه به من قول داده‌است که این پول را در موقع مناسب و به‌طور صحیح خرج کند.» در آن زمان میر محمدمهدی امام جمعهٔ تهران بوده‌است. «سرانجام نامه‌ای به دولت عالیهٔ انگلیس نوشتم و برای کشتن ایشان درخواست پول کردم… پس از این‌که پول فرستاده شد، شبانه به
پول کردم… پس از این‌که پول فرستاده شد، شبانه به خانهٔ امام جمعهٔ تهران رفتم و مقداری را به او و مقداری را هم جهت عواملش بدو دادم و گفتم: باید که وی را تکفیر کنند… فردا در همهٔ مساجد تهران روحانیون بر منبر رفته و بانگ برآوردند که: مسلمانان از دست این کافر فریاد فریاد او دولت اسلام را بر زمین زده‌است و …. سر و صدا که بالا گرفت شاه ابتدا او را عزل کرده و پس از یک هفته، فرمان قتل تنها ایرانی وطن‌پرست را امضاﺀ کرد. پس از قتل آن بزرگمرد، سوار بر اسب شدم تا واکنش مردم را در شهر ببینم. دیدم این مردم ابله فرومایه
مردم را در شهر ببینم. دیدم این مردم ابله فرومایه بسان شب عید یکدیگر را در آغوش کشیده و کشته شدن این کافر ملحد را به هم تبریک می‌گویند». ویژگی‌های فردی. سیاست. قائم‌مقام مردی باهوش و صاحب اندیشه و عزم ثابت و خلاصه «یک دیپلمات صحیح و با معنی ایرانی» بود که به واسطهٔ اطلاعات و تجارب خود، به اوضاع و احوال سیاست همسایگان ایران به خوبی آشنا و به قدر تسلط کاردینال مازارن بر لوئی چهاردهم، در مزاج شاه جوان ایران نفوذ داشت و با این حال محال بود از او امتیازاتی که به ضرر دولت باشد، به دست آورد. انگلیسی‌ها یقین داشتند
دولت باشد، به دست آورد. انگلیسی‌ها یقین داشتند تا او مصدر کار است، ممکن نیست بتوان در امور داخلی ایران رخنه کرد. نویسندگان بریتانیایی، که در آن تاریخ در ایران سیاحت می‌کردند، مانند لیوتنان کونولی، وولف و فریزر، همه در عین ستایش، قائم‌مقام را به دوستی با روس‌ها و تحریک عباس میرزا، نایب‌السلطنه، به سرپیچی از نصایح دوستان انگلیسی و طرح نقشهٔ تصرف هرات متهم می‌کنند و حس بدبینی و دشمنی خود را نسبت به او که در آن هنگام تنها کسی بود که می‌توانست ایران را به خوبی اداره کند، پنهان نمی‌دارند. او نمونهٔ بارز تدبیر و
کند، پنهان نمی‌دارند. او نمونهٔ بارز تدبیر و تیزبینی آمیخته با انسان‌دوستی میهن‌پرستانه بود. ادبیات. قائم‌مقام نثر فارسی را که در آن زمان پر از مبالغه و تملق و عبارت‌پردازی‌های عربیِ مسجع، پیچیده و دور از ذهن بود و روز به روز در فرمان‌ها و مراسلات رو به انحطاط می‌رفت به نثر فصیح و روان برگردانید و پس از او بسیاری از منشیان دورهٔ قاجار از سبک او پیروی کردند و به روش او به نگارش پرداختند. او در شعر نیز استعداد شگفت‌آور داشت اما اثر جاویدانش "منشآت" اوست. مجموعهٔ رسائل و منشآت قائم‌مقام، که حاوی چند رساله و
رسائل و منشآت قائم‌مقام، که حاوی چند رساله و نامه‌های دوستانه و عهدنامه‌ها و وقف‌نامه‌ها است و محمود ملک‌الشعرا مقدمه‌ای بر آن نوشته، به اهتمام شاهزاده فرهاد میرزا در سال ۱۲۴۲ ق در تهران چاپ شده‌است. کتاب «خداوندگار لحن»؛ نامه‌های تازه‌یاب از قائم‌مقام فراهانی است که به اهتمام محمدرضا بهزادی، محمد طلوعی و محمد میرزاخانی از سوی نشر پرنده در سال ۱۳۹۵ به چاپ رسیده‌است. این اثر شامل ۵۲ مرقع تازه‌یاب از قائم‌مقام فراهانی است که از کتابخانهٔ سلطنتی کاخ گلستان رونویسی و بعد از حدود ۱۵۰ سال منتشر شده‌است. نسخه‌های
و بعد از حدود ۱۵۰ سال منتشر شده‌است. نسخه‌های منحصر به فرد این مجموعه گنجینهٔ نثر فارسی را فربه‌تر می‌کند و دست‌افزار مناسبی برای نویسندگان و نوجویان نثر فارسی است. بیشتر آنچه از قائم‌مقام در کتاب خداوندگار لحن منتشر شده نامه‌های او خطاب به شاهزاده جان است. این شاهزاده به نظر می‌رسد که محمد میرزا پسر عباس میرزا است که در آینده شاه ایران شد. در یکی از نامه‌ها آمده‌است: «بر لوح مزارم بنویسید پس از مرگ ای وای ز محرومی دیدار و دگر هیچ شاهزاده جان، قربانت شوم منم که امروز ماتم‌زدهٔ روزگارم، از بالای آسمان هفتم
که امروز ماتم‌زدهٔ روزگارم، از بالای آسمان هفتم به طبقهٔ هفتمینِ زمین افتاده‌ام. بر هیچ‌کس مثل من ستم نشد چرا که وجود مسعود به هیچ‌کس مثل من فیض و شرف نمی‌بخشید. خدا مرا بکشد اگر به این زندگی راضی باشم. سگ که بی‌صاحب شد نبودنش به از بودن است. کاش من پیش از او به خاک می‌رفتم. این منم بر سر خاک تو که خاکم بر سر…» شعر ذیل منسوب به قائم‌مقام مربوط به دوران پس از عزل وی از مقام صدارت عظمایی است: روزگار است این که گه عزت دهد گه خوار دارد چرخ بازیگر از این بازیچه‌ها بسیار دارد مهر اگر آرد بسی بیجا و بی‌هنگام آرد
بسیار دارد مهر اگر آرد بسی بیجا و بی‌هنگام آرد قهر اگر آرد بسی ناساز و ناهنجار دارد لشکری را گه به کام گرگ مردم خوار خواهد کشوری را گه به دست مرد مردمدار دارد خوشنویسی. قائم‌مقام فراهانی همچنین از خوشنویسان صاحب‌نام و تأثیرگذاران در روند خط فارسی است. او در خط شکسته‌نستعلیق که در آن زمان به مانند نثر فارسی پیچیده و درهم بود به شیوهٔ خود اصلاحاتی کرد که دیگران از وی پیروی کردند. گرچه اهمیت کار خوشنویسی او به حد استادان طراز اول این هنر نیست اما کار او از این نظر مهم است که اصول خط شکسته را به نستعلیق
از این نظر مهم است که اصول خط شکسته را به نستعلیق نزدیک‌تر کرد و با ابداع اصولی جدید خدمتی شایسته به خط‌نویسی امروزی ایرانیان کرد. میرزا سلمان فراهانی ملقب به بیان‌السلطنه بیش از دیگران شیوهٔ قائم‌مقام را استادانه نوشته‌است. یادمان. خیابان قائم مقام فراهانی بلندترین خیابان اراک است. همچنین در تهران خیابان شاه عباس دورهٔ پهلوی، پس از انقلاب ۱۳۵۷ به قائم‌مقام فراهانی تغییر یافته‌است.
مؤسسات فناوری هندوستان مشهور به آی‌آی‌تی (IITs) نام مجموعه‌ای از معتبرترین دانشگاه‌های کشور هند است. این مؤسسات آموزش عالی گروهی متشکل از ۱۸ دانشگاه مستقل معتبر و پنج دانشگاه در حال افتتاح است که به عنوان «مؤسسهٔ مهم ملی» توسط پارلمان هند اعلام و تأسیس شده‌اند. اعتبار. دانشگاه‌های آی‌آی‌تی به عنوان «مؤسسهٔ مهم ملی» توسط «شورای فراگیر هند برای آموزش‌های فنی» به رسمیت شناخته شده‌است. آزمون‌های ورودی IIT-JEE و GATE دو عامل مهم در موفقیت دانشگاه‌های آی‌آی‌تی محسوب می‌شود و دانشگاه‌های آی‌آی‌تی را قادر می‌سازد
می‌شود و دانشگاه‌های آی‌آی‌تی را قادر می‌سازد تا فقط دانشجویان شایسته را بپذیرید؛ و به اعتبار نام آی‌آی‌تی منجر شده‌است. از عوامل دیگری که به موفقیت دانشگاه‌های آی‌آی‌تی کمک کرده روش‌های علمی دقیق استخدام و همکاری با صنایع می‌باشد. این روش برای انتخاب اعضای هیئت علمی در دانشگاه‌های آی‌آی‌تی در مقایسه با دیگر موسسات آموزشی با درجه مشابه، سختگیرانه‌تر است. دارا بودن مدرک دکترا پیش شرط قرار ملاقات برای استخدام اعضای هیئت علمی است. فارغ التحصیلان دانشگاه‌های آی‌آی‌تی مورد احترام همسالان، دانشگاه‌ها و صنعت قرار
مورد احترام همسالان، دانشگاه‌ها و صنعت قرار دارند. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا طی قطعنامه‌ای بر نقش آمریکایی‌های هندی‌تبار به خصوص فارغ التحصیلان دانشگاه‌های آی‌آی‌تی در کمک به جامعه آمریکا تأکید مجدد کرده و بر آن ارج نهاده‌است. چین نیز به‌طور مشابه، بر ارزش و نقش مؤثر فارغ التحصیلان دانشگاه‌های آی‌آی‌تی تأکید کرده. پذیرش دانشجو. روند عمومی پذیرش دانشجو در این دانشگاه‌ها در مقطع کارشناسی از طریق «آزمون ورودی مشترک» انجام می‌شود که با نام IIT-JEE مشهور است. ظرفیت پذیرش در مقطع کارشناسی در سال حدود
است. ظرفیت پذیرش در مقطع کارشناسی در سال حدود ۸٬۰۰۰ نفر از داوطلبان پذیرفته‌شده در این آزمون است. همچنین از طریق آزمون‌های JAM ,JMET ,GATE و CEED پذیرش دانشجو صادر می‌شود که حدود ۱۵٬۵۰۰ نفر برای مقطع کارشناسی، ۱۲٬۰۰۰ نفر کارشناسی ارشد به‌علاوهٔ تعدادی پژوهشگر در مقطع دکتری در مجموعهٔ IITها پذیرفته می‌شوند. رتبه‌بندی و سطح علمی. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های هند، همواره آی‌آی‌تی‌ها با توجه به کیفیت علمی، آموزش استاندارد، نحوهٔ پذیرش دانشجو، امکانات و تجهیزات پژوهشی و محوطهٔ دانشگاه بالاتر از دانشکده‌های مهندسی و
و محوطهٔ دانشگاه بالاتر از دانشکده‌های مهندسی و فنی دیگر هند قرار داشته‌اند. در بررسی دانشگاه‌های مهندسی و فنی هند از نظر کیفیت علمی، استاندارد آموزش، نحوهٔ پذیرش دانشجو، امکانات و تجهیزات پژوهشی و محوطهٔ دانشگاه همواره آی‌آی‌تی‌ها بالاتر از دانشکده‌های دیگر هند قرار داشته‌اند. در بررسی‌های بین‌المللی نیز آی‌آی‌تی‌ها موفق به دستیابی به بالاترین رتبه‌بندی شده‌اند و اکثر آن‌ها در بالای فهرست مؤسسات مهندسی قرار می‌گیرند. آی‌آی‌تی بمبئی در سال ۲۰۰۹ به عنوان سی‌امین دانشگاه برتر جهان در میان دانشگاه‌های مهندسی
دانشگاه برتر جهان در میان دانشگاه‌های مهندسی و فناوری و رتبهٔ ۱۶۳ در میان کل دانشگاه‌های جهان شناخته شده‌است. در رتبه‌بندی جهانی سال ۲۰۱۵ تنها شش مؤسسه آموزشی در هند در ۳۰۰ رتبه بالا ارزیابی شدند که ۵ دانشگاه آی‌آی‌تی از آن جمله‌اند. آی‌آی‌تی دهلی در رتبه ۱۷۹، آی‌آی‌تی بمبئی در رتبه ۲۰۲، آی‌آی‌تی مدرس در رتبه ۲۵۴، آی‌آی‌تی کانپور در رتبه ۲۷۱ و آی‌آی‌تی کاراگپور در رتبه ۲۸۶. در رتبه‌بندی آموزش عالی تایمز تنها مؤسسه که در ۴۰۰ رتبه بالا ذکر شده بود آی‌آی‌تی بمبئی در رده ۳۵۱–۴۰۰ بود. در رتبه‌بندی تایمز آسیا
بمبئی در رده ۳۵۱–۴۰۰ بود. در رتبه‌بندی تایمز آسیا آی‌آی‌تی رورکی، آی‌آی‌تی بمبئی، آی‌آی‌تی دهلی، آی‌آی‌تی خاراگپور و آی‌آی‌تی مدرس به ترتیب در رتبه‌های ۵۵، ۵۷، ۶۵، ۶۹ و ۷۸ قرار داشتند. دانشگاه‌ها. به دنبال مصوبهٔ مجلس هند، دانشگاه‌های آی‌آی‌تی در شهرهای مختلف هند به این ترتیب افتتاح شدند: برخی از آی‌آی‌تی‌ها با کمک‌های مالی یا استفاده از مهارت‌های فنیِ ارائه‌شده از طرف سازمان یونسکو، آلمان، ایالات متحده، ژاپن و اتحاد جماهیر شوروی تأسیس شده‌اند. هر آی‌آی‌تی دانشگاهی خودمختار است که از طریق یک شورای مشترک که
خودمختار است که از طریق یک شورای مشترک که نظارت عالی بر ادارهٔ آن‌ها را عهده‌دار است با یکدیگر ارتباط پیدا می‌کنند. دانش‌آموختگان. بسیاری از دانش‌آموختگان آی‌آی‌تی‌ها در تخصص‌های مختلفی موفقیت‌های چشم‌گیر داشته‌اند. از جمله وینود کسلا از بنیان‌گذاران اصلی شرکت سان مایکروسیستمز از جمله دانش‌آموختگان آی‌آی‌تی می‌باشد. ساندار پیچای، مدیرعامل اجرایی گوگل نیز دانش‌آموختهٔ مؤسسه فناوری هند کاراگپور است.
نقاشی بدن یکی از اقسام هنر بر بدن است که بر روی پوست انسان، نقاشی می‌شود و کاربردهای گوناگونی دارد. برخلاف تاتو که مدتی طولانی بر بدن می‌ماند، این نقاشی بر روی پوست انجام می‌شود و ممکن است چند ساعت یا نهایتاً چند هفته با توجه به نوع رنگ‌های بکار رفته در نقاشی، بر روی بدن باقی بماند. این هنر از زمان‌های گذشته نیز بوده و جنگجویان قدیمی نیز از آن استفاده می‌کردند مانند سرخ‌پوست هان آمریکایی یا مراسم مذهبی در آفریقا. هر چند از این هنر امروزه هم در عملیات‌های نظامی استفاده می‌شود برای استتار بیشتر سربازان. این
استفاده می‌شود برای استتار بیشتر سربازان. این سبک نه تنها یک هنر است بلکه جنبه‌های آموزشی هم دارد مانند استفاده از نقاشی اعضا داخلی بدن در آناتومی و موارد مشابه. نقاشی بدن که محدود به صورت است به «نقاشی صورت» معروف است. از نقاشی بدن به عنوان (نوعی) «خال کوبی موقت» نیز یاد می‌شود. نقاشی در ابعاد بزرگ یا تمام بدن معمولاً به عنوان نقاشی بدن شناخته می‌شود، در حالی که کارهای کوچکتر یا با جزئیات بیشتر گاهی می‌توانند به عنوان خال کوبی موقت شناخته شوند. نقاشی بدن بومیان. نقاشی بدن با یک رنگ خاکستری یا سفید ساخته
بومیان. نقاشی بدن با یک رنگ خاکستری یا سفید ساخته شده از رنگدانه‌های طبیعی از جمله خاک رس، گچ، خاکستر و کود گاو در بسیاری از فرهنگ‌های قبیله ای سنتی است. اعتقاد بر این است که اغلب در طول مراسم فرهنگی استفاده می‌شود، به کاهش گرمای بدن کمک می‌کند و استفاده از الگوهای راه راه می‌تواند باعث کاهش حشرات گزنده شود. هنوز هم به این شکل باستانی در بین استرالیایی‌های بومی و در مناطقی از آفریقا و آسیای جنوب شرقی، و همچنین در نیوزیلند و جزایر اقیانوس آرام زنده مانده‌است. یک شکل نیمه دائمی از نقاشی بدن معروف به Mehndi،
یک شکل نیمه دائمی از نقاشی بدن معروف به Mehndi، با استفاده از رنگهای ساخته شده از برگ حنا (از این رو به اشتباه «تاتوی حنا» نیز شناخته می‌شود)، در هند، به ویژه در عروس، انجام می‌شود. از اواخر دهه ۱۹۹۰، مهندی در میان زنان جوان در جهان غرب محبوب شد. بسیاری از بومیان آمریکای مرکزی و جنوبی خال کوبی‌های جاگوا یا طرح‌هایی را با آب جنیپاپو بر روی بدن خود نقاشی می‌کنند. بومی‌های آمریکای جنوبی به‌طور سنتی از زغال سنگ آناتو، هویتو یا زغال مرطوب برای تزئین صورت و بدن خود استفاده می‌کنند. Huito نیمه دائمی است و به‌طور
استفاده می‌کنند. Huito نیمه دائمی است و به‌طور کلی هفته‌ها طول می‌کشد تا این رنگ سیاه کم شود. در جهان غرب. نقاشی روی بدن همیشه قطعات بزرگ بر روی بدن کاملاً برهنه نیست، بلکه می‌تواند قطعات کوچکتری را در نواحی نمایش داده شده از اجسام غیر لباس پوشیده داشته باشد. از دهه ۱۹۶۰ میلادی، احیای نقاشی بدن در جامعه غربی رخ داده‌است، بخشی از آن ناشی از آزادسازی اخلاقیات اجتماعی در مورد برهنگی است و اغلب به شکل‌های شورانگیز یا نمایشگاهگرایانه ظاهر می‌شود. حتی امروز نیز یک بحث دائمی در مورد مشروعیت نقاشی بدن به عنوان یک
بحث دائمی در مورد مشروعیت نقاشی بدن به عنوان یک نوع هنر وجود دارد. می‌توان گفت احیای مدرن فعلی مربوط به نمایشگاه جهانی ۱۹۳۳ در شیکاگو است که ماکس فاکتور، پدر و مدل او سالی رند به دلیل ایجاد اغتشاش عمومی دستگیر شدند وقتی که او با آرایش جدید خود را برای هالیوود رنگ آمیزی کرد. فیلم‌ها. هنر بدن امروزه به آثاری تبدیل می‌شود که بیشتر به سمت اسطوره‌های شخصی هدایت می‌شوند، مانند جانا استرباک، ربکا هورن، میشل پلاتنیک، یوری مسن-جاسچین یا خاویر پرز. نقاشی بدن گاهی به عنوان روشی برای جلب توجه در اعتراضات سیاسی، مثلاً
عنوان روشی برای جلب توجه در اعتراضات سیاسی، مثلاً اعتراضات PETA علیه باربری مورد استفاده قرار می‌گیرد. نقاشی بدن منجر به یک حرکت هنری جایگزین جزئی در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ شد، که شامل پوشاندن مدل در رنگ و سپس لمس یا غلتاندن مدل روی بوم یا محیط دیگر برای انتقال رنگ بود. ایو کلاین، هنرمند فرانسوی، با مجموعه نقاشی‌های «انسان سنجی» شاید مشهورترین فرد برای این امر باشد. افکت تولید شده توسط این تکنیک باعث ایجاد انتقال تصویر از بدنه مدل به محیط می‌شود. این شامل تمام منحنی‌های بدن مدل (به‌طور معمول زنانه) است که در رئوس
بدن مدل (به‌طور معمول زنانه) است که در رئوس مطالب تصویر منعکس می‌شود. این تکنیک لزوماً یکنواخت نبود. چندین رنگ در قسمت‌های مختلف بدن گاهی جلوه‌های جالبی ایجاد می‌کند. Joanne Gair یک هنرمند رنگ آمیزی بدن است که آثارش برای دهمین سال متوالی در نسخه لباس شنای اسپورتس ایلاستریتد ظاهر شد. او با آراسته لباس تولد دمی ونتی فر در اوت ۱۹۹۲ از دمی مور به شهرت رسید. مدل پنهان او بخشی از اپیزودهای Ripley بود. در عرصه تجاری. بسیاری از هنرمندان به‌طور حرفه ای به عنوان نقاش بدن برای تبلیغات تلویزیونی کار می‌کنند، مانند
بدن برای تبلیغات تلویزیونی کار می‌کنند، مانند کمپین Natrel Plus با مدلهای استتار شده به عنوان درخت. تبلیغات Stills همچنین هر سال از نقاشی بدن با صدها جلوه نقاشی بدن در صفحات مجلات جهان استفاده می‌کرد. نقاشان بدن نیز مرتباً در صحنه فیلم به ویژه در داستان‌های علمی با تعداد بیشتری از خلاقیت‌های بیگانه پیچیده که روی بدن نقاشی می‌شوند، کار می‌کنند. نقاشی صورت. نقاشی روی صورت کاربرد هنری رنگ غیر سمی در صورت فرد است. این عمل مربوط به دوران پارینه سنگی است و برای اهداف آیینی، مانند مراسم بزرگسالی و مراسم تشییع
اهداف آیینی، مانند مراسم بزرگسالی و مراسم تشییع جنازه و همچنین شکار استفاده می‌شده‌است. از موادی مانند رس، گچ یا حنا استفاده شده‌است که به‌طور معمول با رنگدانه‌هایی که از برگ، میوه یا توت استخراج می‌شود و گاهی اوقات با روغن یا چربی مخلوط می‌شود. بسیاری از مردم در سراسر جهان نقاشی با چهره را در دوران مدرن انجام می‌دهند. این شامل بومیان در مناطقی مانند استرالیا، پاپوآ گینه نو، پلی نزی و ملانیسی است. برخی از قبایل در صحرای آفریقا از این روش در هنگام تشریفات و اعیاد استفاده می‌کنند و بسیاری از مردم بومی سواحل
اعیاد استفاده می‌کنند و بسیاری از مردم بومی سواحل شمال غربی اقیانوس آرام آمریکای شمالی اکنون از آن برای مراسم استفاده می‌کنند، زیرا قبلاً از آن برای شکار و جنگ نیز استفاده می‌کردند. در هند از آن در رقص‌های محلی و جشن‌های معبد، مانند نمایش‌های کاتاکالی، و طرح‌های مهندی در عروسی‌ها استفاده می‌شود. همچنین توسط خوانندگان ژاپنی گیشا و اپرای چینی استفاده می‌شود. در برخی از اشکال رقص محلی غربی، مانند Border Morris، چهره رقاصان با رنگدانه ای سیاه و سفید نقاشی شده‌است که به قرون وسطی برمی گردد. در قرن هجدهم نقاشی
که به قرون وسطی برمی گردد. در قرن هجدهم نقاشی صورت آرایشی و بهداشتی نزد زنان و مردان اشراف و نوپا محبوب شد، اما پس از سقوط اشراف فرانسه در فرهنگ غربی از بین رفت. در طول قرن ۱۹ آرایش نمایشی blackface هنگامی محبوبیت پیدا کرد که توسط مجریان غیر سیاه‌پوست برای نشان دادن افراد سیاه‌پوست، به‌طور معمول در یک نمایش منسترل مورد استفاده قرار گرفت. استفاده از آن در ایالات متحده با جنبش حقوق مدنی دهه 1960 پایان یافت، تقریباً در همان زمان که نقاشی چهره دوباره به عنوان بخشی از جنبش هیپی در اواخر دهه ۱۹۶۰ وارد فرهنگ عامه