payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دبیر ارشد کابینه ژاپن هیساتسونه ساکومیزو قبلاً از تویودا سوئه‌مو و ژنرال یوشیجیرو اومیزو امضا گرفته بود و از قول خود مبنی بر اطلاع‌رسانی به آنها در صورت برگزاری جلسه، عدول کرد. جلسه در ساعت ۲۳:۵۰ آغاز شد. تا ساعت ۲:۰۰ روز ۱۰ اوت هیچ اجماعی حاصل نشده بود، اما امپراتور «تصمیم مقدس» خود را اعلام کرد، که به وزارت امور خارجه (ژاپن)، شیگه‌نوری توگو، اجازه داد تا به متفقین اطلاع دهد که ژاپن شرایط آنها را با یک شرط می‌پذیرد، اینکه این اعلامیه «شامل هیچ خواسته‌ای نباشد که به حقوق اعلیحضرت به عنوان یک حاکم مستقل
نباشد که به حقوق اعلیحضرت به عنوان یک حاکم مستقل لطمه بزند.» در ۱۲ اوت، امپراتور خانواده امپراتوری را از تصمیم خود برای تسلیم مطلع کرد. یکی از عموهایش، شاهزاده یاسوهیتو آساکا، پرسید که آیا اگر «کوکوتای» حفظ نشود، جنگ ادامه خواهد یافت یا خیر. هیروهیتو به سادگی پاسخ داد: «البته.» از آنجایی که به نظر می‌رسید شرایط متفقین اصل حفظ تاج و تخت را دست نخورده باقی می‌گذارد، هیروهیتو در ۱۴ اوت پخش صدای جواهر خود را ضبط کرد که روز بعد با وجود حادثه کیوجو که توسط نظامیان مخالف تسلیم رخ داد، برای ملت ژاپن پخش شد.
نظامیان مخالف تسلیم رخ داد، برای ملت ژاپن پخش شد. هیروهیتو در بند پنجم اعلامیه خود صرفاً به مدت زمان درگیری اشاره می‌کند؛ و صریحاً از شوروی به عنوان عاملی برای تسلیم نام نبرده است: پاراگراف ششم نوشته هیروهیتو به‌طور خاص به استفاده از ادوات هسته‌ای، از جنبه خسارات بی‌سابقه‌ای که ایجاد کرده‌اند، اشاره می‌کند: بند هفتم دلیل پایان خصومت‌ها علیه متفقین را بیان می‌کند: در «دستورالعمل خطاب به سربازان و ملوانان» که در ۱۷ اوت ارائه شد، هیروهیتو به بمب‌های اتمی یا انقراض بشر احتمالی اشاره نکرد و در عوض اعلام جنگ
انقراض بشر احتمالی اشاره نکرد و در عوض اعلام جنگ شوروی را «به خطر انداختن بنیان وجود امپراتوری» توصیف کرد. سه هفته پس از بمباران‌ها، تیبتس تصمیم گرفت به همراه برخی از اعضای تیمش از هیروشیما بازدید کند، اما به دلیل قابل استفاده نبودن فرودگاه هیروشیما به جای آن هواپیمای آنها در ناگاساکی فرود آمد. آنها قبل از هر نیروی آمریکایی به آنجا رسیدند و با ماشین وارد شهر شدند، شهری که آن را وهم‌آور یافتند. آنها از تمام ویرانی‌های تنها یک بمب شگفت‌زده شدند - «این آدم را به شدت می‌ترساند». گزارش. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، روز پس
به شدت می‌ترساند». گزارش. در ۱۰ اوت ۱۹۴۵، روز پس از بمباران ناگاساکی، عکاس نظامی یوسوکه یاماهاتا، خبرنگار و هنرمند عکاس یامادا با دستورالعمل‌هایی با دستور ثبت تخریب برای اهداف پروپاگاندا وارد شهر شدند. یاماهاتا ده‌ها عکس گرفت و در ۲۱ اوت، آنها در "ماینیچی شینبون"، یک روزنامه محبوب ژاپنی، منتشر شدند. پس از تسلیم ژاپن و ورود نیروهای آمریکایی، نسخه‌هایی از عکس‌های او در بحبوحه سانسور متعاقب آن توقیف شد، اما برخی از اسناد باقی مانده‌اند. لسلی ناکاشیما، روزنامه‌نگار سابق یونایتد پرس اینترنشنال، اولین روایت شخصی
سابق یونایتد پرس اینترنشنال، اولین روایت شخصی از صحنه را که در روزنامه‌های آمریکایی منتشر شد، ثبت کرد. او مشاهده کرد که تعداد زیادی از بازماندگان همچنان بر اثر آنچه بعداً به عنوان مسمومیت با تشعشعات شناخته شد، جان خود را از دست می‌دهند. در ۳۱ اوت، "نیویورک تایمز" نسخه‌ای خلاصه‌شده از مقاله ۲۷ اوت خود در یونایتد پرس اینترنشنال را منتشر کرد. تقریباً تمام مطالب راجع به مسمومیت با اورانیوم حذف شده بود. یادداشتی از سردبیر اضافه شد که می‌گوید، به گفته دانشمندان آمریکایی، «بمب اتمی هیچ اثر ماندگاری نخواهد داشت.»
«بمب اتمی هیچ اثر ماندگاری نخواهد داشت.» ویلفرد بورچت همچنین یکی از اولین روزنامه‌نگاران غربی بود که پس از بمباران از هیروشیما دیدن کرد. او در ۲ سپتامبر به تنهایی با قطار از توکیو به هیروشیما رسید و ممنوعیت سفر خبرنگاران غربی را نادیده گرفت. گزارش بورچت با عنوان «طاعون اتمی» در ۵ سپتامبر ۱۹۴۵ توسط روزنامه "دیلی اکسپرس" در لندن چاپ شد. گزارش‌های ناکاشیما و بورچت برای اولین بار مردم را از اثرات وحشتناک تابش و بارش هسته‌ای—سوختگی ناشی از تشعشع و مسمومیت پرتوی که گاهی بیش از سی روز پس از انفجار ادامه داشت،
که گاهی بیش از سی روز پس از انفجار ادامه داشت، آگاه کرد. بورچت به ویژه خاطرنشان کرد که مردم پس از خونریزی از سوراخ‌های بدنشان «به طرز وحشتناکی» می‌مردند و گوشت آنها از سوراخ‌های تزریق که ویتامین آ به آنها تزریق می‌شد، می‌پوسید، که البته فایده‌ای نداشت. ظاهراً "نیویورک تایمز" مسیر خود را تغییر داد و داستانی را در صفحه اول خود به قلم بیل لارنس منتشر کرد که وجود یک بیماری وحشتناک در هیروشیما را تأیید می‌کرد، جایی که بسیاری از مردم قبل از مرگ علائمی مانند ریزش مو و استفراغ خون داشتند. لارنس به عنوان بخشی از یک
و استفراغ خون داشتند. لارنس به عنوان بخشی از یک سفر مطبوعاتی برای تبلیغ نیروی هوایی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به شهر دسترسی پیدا کرده بود. با این حال، برخی از خبرنگاران از این صحنه وحشت زده شدند و از آنچه که آنها به عنوان یک «آزمایشگاه مرگ» پر از «خوکچه‌های هندی انسانی» می‌دیدند، یاد کردند. ژنرال مک آرتور متوجه شد که این گزارش از روابط عمومی خوب به روابط عمومی بد تبدیل شده است و کل گروه را تهدید به محاکمه نظامی کرد. او اعتبارنامه مطبوعاتی بورچت را لغو کرد و این روزنامه‌نگار را از مناطق اشغالی اخراج
کرد و این روزنامه‌نگار را از مناطق اشغالی اخراج کرد. مقام‌ها همچنین او را به تحت تأثیر تبلیغات ژاپنی بودن متهم کردند و بعداً داستان دیگری در مورد بمباران ناگاساکی، نوشته جورج ولر را از "شیکاگو دیلی نیوز" حذف کردند. کمتر از یک هفته پس از انتشار داستان «نیویورک تایمز»، لارنس نیز عقب‌نشینی کرد و گزارش‌های مربوط به بیماری ناشی از تشعشعات را به عنوان تلاش‌های ژاپنی‌ها برای تضعیف روحیه آمریکایی‌ها رد کرد. دانیل ای. مک‌گاورن، عضو بررسی بمباران استراتژیک ایالات متحده، در سپتامبر ۱۹۴۵ برای مستندسازی اثرات بمباران
در سپتامبر ۱۹۴۵ برای مستندسازی اثرات بمباران به ژاپن وارد شد. او از یک گروه فیلمبرداری برای مستندسازی اثرات بمباران در اوایل سال ۱۹۴۶ استفاده کرد. گروه فیلمبرداری ۲۷٬۰۰۰ متر فیلم گرفتند که نتیجه آن یک مستند سه ساعته با عنوان فیلم مستند اثرات بمب اتمی بر هیروشیما و ناگاساکی بود. این مستند شامل تصاویری از بیمارستان‌ها، ساختمان‌ها و ماشین‌های سوخته و ردیف‌هایی از جمجمه‌ها و استخوان‌های روی زمین بود. این فیلم برای ۲۲ سال بعدی به صورت «محرمانه» طبقه‌بندی شد. شرکت فیلمسازی ژاپنی نیپون ائیگاشا در سپتامبر ۱۹۴۵
شرکت فیلمسازی ژاپنی نیپون ائیگاشا در سپتامبر ۱۹۴۵ شروع به اعزام فیلمبرداران به ناگاساکی و هیروشیما کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۹۴۵، یک سپاه پلیس نظامی مانع از ادامه فیلمبرداری یک فیلمبردار نیپون ائیگاشا در ناگاساکی شد. تمام حلقه‌های فیلم نیپون ائیگاشا توسط مقام‌های آمریکایی مصادره شد، اما دولت ژاپن درخواست آنها را کرد و از طبقه‌بندی خارج شدند. انتشار عمومی فیلم‌های شهر پس از حمله و برخی تحقیقات در مورد اثرات حمله، در طول اشغال ژاپن، محدود شد، اما مجله مستقر در هیروشیما، "چوگوکو بونکا"، در اولین شماره خود که در ۱۰
"چوگوکو بونکا"، در اولین شماره خود که در ۱۰ مارس ۱۹۴۶ منتشر شد، مجله را به جزئیات خسارات ناشی از بمباران اختصاص داد. کتاب "هیروشیما"، نوشته شده توسط جان هرسی، برندهٔ جایزه پولیتزر که در ابتدا به صورت مقاله در "نیویورکر" منتشر شده است، گزارش شده است که نسخه انگلیسی آن تا ژانویه ۱۹۴۷ به توکیو رسیده و نسخه ترجمه شده آن در سال ۱۹۴۹ در ژاپن منتشر شد.&lt; این کتاب داستان زندگی شش بازمانده بمب را از بلافاصله قبل و ماه‌ها پس از پرتاب بمب پسر کوچک روایت می‌کرد. از سال ۱۹۷۴، گردآوری مجموعه‌ای از نقاشی‌ها و آثار هنری
۱۹۷۴، گردآوری مجموعه‌ای از نقاشی‌ها و آثار هنری ساخته شده توسط بازماندگان بمباران آغاز شد و در سال ۱۹۷۷ تکمیل شد و در قالب کتاب و نمایشگاه با عنوان «آتش فراموش‌نشدنی» منتشر شد. این بمباران اتو هان و دیگر دانشمندان اتمی آلمانی را که بریتانیایی‌ها در عملیات اِپسیلون در فارم هال نگه داشته بودند، شگفت‌زده کرد. اتو هان اظهار داشت که او باور نداشت که سلاح اتمی «تا بیست سال دیگر امکان‌پذیر باشد»؛ ورنر هایزنبرگ در ابتدا این خبر را باور نکرد. کارل فریدریش فون وایتسزکر گفت: «به نظر من انجام این کار توسط آمریکایی‌ها
گفت: «به نظر من انجام این کار توسط آمریکایی‌ها وحشتناک است. فکر می‌کنم این دیوانگی از جانب آنهاست.»، اما هایزنبرگ پاسخ داد: «به همین ترتیب می‌توان گفت این سریع‌ترین راه برای پایان دادن به جنگ است.» هان سپاسگزار بود که پروژه آلمان در توسعه «چنین سلاح غیرانسانی» موفق نشده بود؛ کارل ویرتس اظهار داشت که حتی اگر موفق شده بود، «ما لندن را نابود می‌کردیم اما هنوز جهان را فتح نمی‌کردیم، و سپس آنها را روی ما بمب اتمی می‌انداختند.» هان به دیگران گفت: «یک بار می‌خواستم پیشنهاد کنم که تمام اورانیوم باید به کف اقیانوس
پیشنهاد کنم که تمام اورانیوم باید به کف اقیانوس فرو برده شود.» واتیکان با او موافقت کرد؛ روزنامه واتیکان، "آبزرور رومی" ابراز تاسف کرد که مخترعان بمب، این سلاح را به نفع بشریت نابود نکرده‌اند. کشیش کاتبرت تیکنس، رئیس کلیسای جامع سنت آلبنز، استفاده از کلیسای جامع سنت آلبنز را برای مراسم شکرگزاری پایان جنگ ممنوع کرد و استفاده از سلاح‌های اتمی را «عملی از کشتار جمعی و بی‌هدف» خواند. اخبار بمباران اتمی در ایالات متحده با استقبال مثبت‌تری روبرو شد؛ یک نظرسنجی در مجله فرچون در اواخر سال ۱۹۴۵ نشان داد که اقلیت
در مجله فرچون در اواخر سال ۱۹۴۵ نشان داد که اقلیت قابل توجهی از آمریکایی‌ها (۲۳ درصد) آرزو می‌کردند که ای کاش بمب‌های اتمی بیشتری بر سر ژاپن ریخته می‌شد. واکنش مثبت اولیه توسط تصاویری که به عموم ارائه شد (عمدتاً تصاویر قدرتمند ابر قارچی) پشتیبانی می‌شد. در این زمان، در ایالات متحده معمول بود که از تصاویری که نشاندهندهٔ مرگ بودند، استفاده نشود. تلفات پس از حمله. تخمین زده می‌شود ۹۰٬۰۰۰ تا ۱۶۶٬۰۰۰ نفر در هیروشیما (بین ۲۶ تا ۴۹ درصد از جمعیت آن) و ۶۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی (بین ۲۲ تا ۳۲ درصد از جمعیت
نفر در ناگاساکی (بین ۲۲ تا ۳۲ درصد از جمعیت آن) در سال ۱۹۴۵ جان خود را از دست دادند که در هر مورد، اکثریت آنها در روزهای بمباران، به دلیل قدرت و گرمای خود انفجارها، کشته شدند. تقریباً تمام قربانیان باقی‌مانده در عرض دو تا چهار ماه به دلیل قرار گرفتن در معرض تشعشعات و عوارض ناشی از آن جان باختند. یک گزارش کمیسیون تلفات بمب اتمی در مورد ۶٬۸۸۲ نفر معاینه شده در هیروشیما و ۶٬۶۲۱ نفر معاینه شده در ناگاساکی بحث می‌کند که عمدتاً در محدوده از مرکز انفجار بودند که از انفجار و گرما آسیب دیده بودند، اما در اثر عوارضی
انفجار و گرما آسیب دیده بودند، اما در اثر عوارضی که اغلب با سندرم پرتوی حاد (نام دیگر مسمومیت پرتوی) همراه بود، درگذشتند، که همهٔ اینها در حدود ۲۰ تا ۳۰ روز طول کشید. بسیاری از افرادی که در اثر انفجار آسیب ندیده بودند، سرانجام در همان بازه زمانی پس از ابتلا به سندرم پرتوی حاد جان خود را از دست دادند. در آن زمان، پزشکان هیچ ایده‌ای از علت آن نداشتند و قادر به درمان مؤثر این بیماری نبودند. میدوری ناکا اولین مرگی بود که رسماً به عنوان نتیجه مسمومیت با پرتو یا همان‌طور که بسیاری از آن به آن اشاره می‌کردند،
یا همان‌طور که بسیاری از آن به آن اشاره می‌کردند، «بیماری بمب اتمی» تأیید شد. او حدود از مرکز انفجار در هیروشیما فاصله داشت و در ۲۴ اوت ۱۹۴۵ پس از سفر به توکیو درگذشت. در آن زمان این موضوع مورد توجه قرار نگرفت، اما میانگین دوز تشعشع که تقریباً ۵۰ درصد از بزرگسالان را می‌کشد (میانگین دوز کشنده) تقریباً به نصف کاهش یافت؛ یعنی، دوزهای کمتر، زمانی که فرد دچار جراحات انفجار یا سوختگی همزمان پلی تروما می‌شد، کشنده‌تر می‌شدند. آسیب‌های پوستی مرسوم که ناحیه وسیعی را می‌پوشانند، اغلب منجر به عفونت باکتریایی
وسیعی را می‌پوشانند، اغلب منجر به عفونت باکتریایی می‌شوند؛ خطر سپتیسمی (عفونت خونی) و مرگ زمانی افزایش می‌یابد که دوز تابش معمولاً غیرکشنده به‌طور متوسط تعداد گلبول‌های سفید خون را سرکوب می‌کند. در بهار ۱۹۴۸، کمیسیون تلفات بمب اتمی مطابق با دستورالعمل ریاست جمهوری از ترومن به آکادمی ملی علوم–آکادمی‌های ملی علوم، مهندسی و پزشکی برای انجام تحقیقات در مورد اثرات دیررس تشعشعات در میان بازماندگان هیروشیما و ناگاساکی تأسیس شد. در سال ۱۹۵۶، کمیسیون تلفات بمب اتمی «تأثیر قرار گرفتن در معرض بمب‌های اتمی بر سقط جنین
قرار گرفتن در معرض بمب‌های اتمی بر سقط جنین در هیروشیما و ناگاساکی» را منتشر کرد. ABCC کمیسیون تلفات بمب اتمی در ۱ آوریل ۱۹۷۵ به بنیاد تحقیقات اثرات تابش تبدیل شد. بنیاد تحقیقات اثرات تابش سازمانی دو ملیتی است که توسط ایالات متحده و ژاپن اداره می‌شود و امروزه نیز در حال فعالیت است. افزایش سرطان. سرطان‌ها بلافاصله پس از قرار گرفتن در معرض تشعشع ظاهر نمی‌شوند؛ بلکه، سرطان ناشی از تشعشع حداقل دوره نهفتگی حدود پنج سال و بالاتر و سرطان خون حدود دو سال و بالاتر دارد و حدود شش تا هشت سال بعد سرطان‌ها به اوج خود
دارد و حدود شش تا هشت سال بعد سرطان‌ها به اوج خود می‌رسد. جارت فولی اولین گزارش‌های مهم در مورد افزایش قابل توجه شیوع مورد دوم در بین بازماندگان را منتشر کرد. تقریباً تمام موارد سرطان خون در ۵۰ سال بعد در افرادی بود که در معرض بیش از یک گری (یکا) در معرض آن قرار داشتند. در مطالعه طول عمر ۱۹۸۷ که توسط بنیاد تحقیقات اثرات تابش انجام شد، به شیوه‌ای کاملاً وابسته به فاصله آنها از مرکز تشعشع (مدل بدون آستانه خطی)، بیش از ۵۰۷ سرطان با مرگ و میر نامشخص در ۷۹٬۹۷۲ نفر از هیباکوشاها که هنوز بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۷
از هیباکوشاها که هنوز بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۷ زنده بودند و در این مطالعه شرکت کردند، مشاهده شد. همان‌طور که با ادامهٔ این مطالعه در طول زمان، بنیاد تحقیقات اثرات تابش تخمین می‌زند که از سال ۱۹۵۰ تا سال ۲۰۰۰، ۴۶ درصد از مرگ و میرهای ناشی از سرطان خون که ممکن است شامل مرگ ساداکو ساساکی و ۱۱ درصد از غده‌های سرطانی با مرگ و میر نامشخص باشد، احتمالاً به دلیل تشعشعات ناشی از بمب‌ها یا برخی دیگر از اثرات شهری پس از حمله بوده است، که این میزان اضافی آماری ۲۰۰ مورد مرگ و میر ناشی از سرطان خون و ۱۷۰۰ مورد غدهٔ
مورد مرگ و میر ناشی از سرطان خون و ۱۷۰۰ مورد غدهٔ سرطانی با میزان کشندگی اعلام نشده است. هر دوی این آمارها از مشاهده تقریباً نیمی از کل بازماندگان، دقیقاً کسانی که در این مطالعه شرکت کردند، به دست آمده است. یک فرا تحلیل از سال ۲۰۱۶ نشان داد که قرار گرفتن در معرض تابش، خطر ابتلا به سرطان را افزایش می‌دهد، اما همچنین میانگین طول عمر بازماندگان در مقایسه با افرادی که در معرض تابش قرار نگرفته‌اند، تنها چند ماه کاهش یافته است. بررسی نقص مادرزادی. در حالی که در طول دوره قبل از لانه‌گزینی، یعنی یک تا ده روز پس از
دوره قبل از لانه‌گزینی، یعنی یک تا ده روز پس از لقاح، قرار گرفتن در معرض تابش داخل رحمی حداقل ۰٫۲ گری (یکا) می‌تواند باعث عوارض تکوین رویان انسان و مرگ جنین شود. تعداد سقط خودبه‌خودی ناشی از تشعشعات ناشی از بمب‌گذاری‌ها، در طول این دوره رادیواکتیو، مشخص نیست. یکی از مطالعات اولیه انجام شده توسط کمیسیون تلفات بمب اتمی در مورد پیامد بارداری‌های رخ داده در هیروشیما و ناگاساکی، مطالعه در یک شهر کنترل، به نام شهر کوره، واقع در در جنوب هیروشیما، برای تشخیص شرایط و پیامدهای مربوط به قرار گرفتن در معرض تشعشع بود.
و پیامدهای مربوط به قرار گرفتن در معرض تشعشع بود. جیمز وی. نیل رهبری این مطالعه را بر عهده داشت که نشان داد تعداد کلی ناهنجاری مادرزادی در بین فرزندان بازماندگانی که در زمان بمباران باردار بودند، به‌طور قابل توجهی بیشتر نبود. او همچنین طول عمر کودکانی را که از بمباران هیروشیما و ناگاساکی جان سالم به در بردند، مطالعه کرد و گزارش داد که بین ۹۰ تا ۹۵ درصد آنها هنوز ۵۰ سال بعد زنده هستند. در حالی که آکادمی ملی علوم این احتمال را مطرح کرد که روش نیل، جمعیت کوره، هیروشیما را از نظر احتمال قرار گرفتن در معرض
هیروشیما را از نظر احتمال قرار گرفتن در معرض تشعشعات فیلتر نکرده است که می‌تواند نتایج را تحت تأثیر قرار دهد. در مجموع، افزایش معنی‌داری آماری ناچیزی در نقص‌های مادرزادی بلافاصله پس از بمباران‌های ناگاساکی و هیروشیما، زمانی که شهرها به‌طور کلی، از نظر فاصله از کانون‌های انفجار، در نظر گرفته شدند، رخ داد. با این حال، نیل و دیگران خاطرنشان کردند که در تقریباً ۵۰ انسانی که در زمان بمباران در مراحل اولیه سن بارداری بودند و همگی در فاصله حدود ۱ کیلومتر از مرکز انفجار قرار داشتند، افزایش میکروسفالی و آنانسفالی
انفجار قرار داشتند، افزایش میکروسفالی و آنانسفالی در بدو تولد مشاهده شد، به طوری که میزان بروز این دو ناهنجاری خاص تقریباً سه برابر در مقایسه با گروه کنترل در شهر کوره بود. در سال ۱۹۸۵، دانشگاه جانز هاپکینز متخصص ژنتیک جیمز اف. کرو تحقیقات نیل را بررسی و تأیید کرد که تعداد نقص‌های مادرزادی در هیروشیما و ناگاساکی به‌طور قابل توجهی بیشتر نبوده است. بسیاری از اعضای کمیسیون تلفات بمب اتمی و جانشین آن بنیاد تحقیقات اثرات تابش هنوز دهه‌ها بعد به دنبال نقص‌های مادرزادی احتمالی در بین بازماندگان بودند، اما هیچ
مادرزادی احتمالی در بین بازماندگان بودند، اما هیچ مدرکی مبنی بر شیوع قابل توجه آنها در بین بازماندگان یا وراثت‌پذیری در فرزندان بازماندگان پیدا نکردند. تحقیقات در مورد رشد مغز. علیرغم حجم نمونه کوچک ۱۶۰۰ تا ۱۸۰۰ نفری که در زمان بمباران‌ها در معرض تشعشعات پیش از تولد قرار گرفتند، که هر دو گروه در نزدیکی دو کانون انفجار بودند، به دلیل جذب دوز قابل توجهی از تشعشع در رحم و سپس قرار گرفتن در معرض سوء تغذیه در محیط پس از حمله، داده‌های این دو گروه از افزایش خطر کم‌توانی ذهنی که در حدود ۳۰ نفر مشاهده شد، پشتیبانی
ذهنی که در حدود ۳۰ نفر مشاهده شد، پشتیبانی می‌کند، و کم‌توانی ذهنی نتیجه مشترک میکروسفالی مذکور است. اگرچه کمبود داده‌های آماری، با تنها ۳۰ نفر از ۱۸۰۰ نفر، مانع از تعیین قطعی نقطه آستانه می‌شود، داده‌های جمع‌آوری‌شده نشان می‌دهد که آستانه دوز داخل رحمی یا «جنینی» برای کم‌توانی ذهنی، در حساس‌ترین دوره رشد شناختی به پرتو، زمانی که بیشترین تعداد سلول‌های عصبی تمایز سلولی وجود دارد (۸ تا ۱۵ هفته پس از لقاح)، که با دوز آستانه تقریباً "۰٫۰۹" تا "۰٫۱۵" گری (یکا) شروع می‌شوند، و سپس خطر به صورت خطی به میزان ۴۳
شروع می‌شوند، و سپس خطر به صورت خطی به میزان ۴۳ درصد کم‌توانی ذهنی در هنگام قرار گرفتن در معرض دوز جنینی ۱ گری در هر نقطه‌ای در طول این هفته‌های عصب زایی افزایش می‌یابد. با این حال، در هر دو طرف سن (۸ تا ۱۵ هفته پس از لقاح) که به پرتو حساس است، هیچ‌یک از افرادی که قبل از تولد در سن کمتر از ۸ هفته، یعنی قبل از سیناپتوژنز یا در سن حاملگی بیش از ۲۶ هفته در معرض بمباران قرار گرفته بودند، «عقب‌ماندگی ذهنی» مشاهده نشد، بنابراین این وضعیت منحصر به افرادی بود که ۸ تا ۲۶ هفته سن داشتند و بیش از تقریباً «۰٫۰۹» تا
۸ تا ۲۶ هفته سن داشتند و بیش از تقریباً «۰٫۰۹» تا «۰٫۱۵» گری انرژی پرتو فوری جذب می‌کردند. بررسی عملکرد ضریب هوشی و سوابق تحصیلی کودکانی که قبل از تولد در معرض این اشعه قرار گرفته بودند، نشان داد که در هر دو گروه، زمانی که در معرض بیش از ۰٫۱ تا ۰٫۵ خاکستری در طول دوره بارداری ۸ تا ۲۵ هفته قرار گرفته بودند، کاهش آماری معنی‌داری مشاهده شد. با این حال، در خارج از این دوره، در کمتر از ۸ هفته و بیشتر از ۲۶ هفته پس از لقاح، «هیچ مدرکی دال بر تأثیر مرتبط با تشعشع بر عملکرد تحصیلی وجود ندارد.» گزارش دوزها بر حسب
بر عملکرد تحصیلی وجود ندارد.» گزارش دوزها بر حسب انرژی جذب شده در واحدهای گری (یکا) و راد (یکا) — به جای سیورت که از نظر بیولوژیکی قابل توجه است و هم در هر دو داده کم‌توانی ذهنی و عملکرد شناختی محاسبه می‌شود — امری معمول است. پیشنهاد می‌شود که واریانس دوز آستانه گزارش شده بین دو شهر، نمودی از درمان با نوترون سریع باشد، به طوری که پسر کوچک به‌طور قابل توجهی ریزش نوترون بیشتری ساطع می‌کند، در حالی که مرد چاق که هسته مرد چاق را احاطه کرده است، پروفایل تابش نوترون جذب شده را فیلتر یا تغییر می‌دهد، به طوری که
جذب شده را فیلتر یا تغییر می‌دهد، به طوری که دوز انرژی تابشی دریافتی در ناگاساکی عمدتاً از قرار گرفتن در معرض اشعه ایکس/پرتوهای گاما بود. این را با محیط در فاصله ۱۵۰۰ متری از کانون انفجار در هیروشیما مقایسه کنید، جایی که دوز داخل رحمی بیشتر به جذب نوترون‌هایی که اثر بیولوژیکی نسبی دارند بستگی داشت. از کار بازسازی دوز تابش، دوزیمتری تخمینی در هیروشیما هنوز بیشترین عدم قطعیت را دارد زیرا طراحی بمب پسر کوچک هرگز قبل از استقرار یا پس از آن آزمایش نشد؛ به همین ترتیب، تاریخچه تابش تخمینی جذب شده توسط افراد در
ترتیب، تاریخچه تابش تخمینی جذب شده توسط افراد در هیروشیما نیاز به اتکای بیشتری به محاسبات نسبت به اندازه‌گیری‌های خاک، بتن و کاشی‌های سقف ژاپنی داشت که در دهه ۱۹۹۰ به سطوح دقیقی رسیدند و از این طریق به محققان اطلاع دادند. بسیاری از تحقیقات دیگر در مورد پیامدهای شناختی، مانند اسکیزوفرنی در نتیجه مواجهه قبل از تولد، بدون «هیچ رابطه خطی آماری معنی‌داری مشاهده نشده است». این پیشنهاد وجود دارد که در افراد بسیار در معرض خطر، کسانی که در فاصله حدود یک کیلومتری از کانون‌های انفجار زنده مانده‌اند، روندی مشابه آنچه
کانون‌های انفجار زنده مانده‌اند، روندی مشابه آنچه در کم‌توانی ذهنی دیده می‌شود، ظاهر می‌شود، اگرچه اندازه نمونه برای تعیین اهمیت بسیار کوچک است. هیباکوشا. بازماندگان بمب‌گذاری‌ها «هیباکوشا» به معنی «افراد آسیب دیده از انفجار» نامیده می‌شوند. دولت ژاپن حدود ۶۵۰٬۰۰۰ نفر را به عنوان «هیباکوشا» به رسمیت شناخته است. ، ۱۰۶٬۸۲۵ نفر عمدتاً در ژاپن هنوز زنده بودند، دولت ژاپن حدود یک درصد از این افراد را به عنوان افرادی که بیماری‌های ناشی از تشعشعات دارند، شناسایی کرده است. یادبودها در هیروشیما و ناگاساکی حاوی
کرده است. یادبودها در هیروشیما و ناگاساکی حاوی فهرستی از اسامی «هیباکوشا» هایی هستند که مشخص شده از زمان بمباران‌ها جان خود را از دست داده‌اند. این یادبودها که سالانه در سالگردهای بمباران به‌روزرسانی می‌شوند ،، نام بیش از ۵۵۰٬۰۰۰ هیباکوشا را ثبت کرده‌اند؛ ۳۴۹٬۲۴۶ نفر در هیروشیما و ۲۰۱٬۹۴۲ نفر در ناگاساکی. اگر آنها در مورد پیشینه خود صحبت کنند، «هیباکوشا» و فرزندانشان قربانیان تبعیض مبتنی بر ترس و محرومیت برای ازدواج یا کار بودند (و هنوز هم هستند) به دلیل اشعه‌هراسی؛ بسیاری از مردم بر این باور اصرار دارند
بسیاری از مردم بر این باور اصرار دارند که «هیباکوشاها» حامل نوعی بیماری ارثی یا حتی مسری هستند. این در حالی است که هیچ افزایش آماری قابل اثباتی در ناهنجاری‌های مادرزادی در بین کودکان «بعداً متولد شده» از بازماندگان سلاح‌های هسته‌ای مورد استفاده در هیروشیما و ناگاساکی، یا در کودکان بعد از متولد شده از بازماندگان سرطانی که قبلاً پرتودرمانی دریافت کرده بودند، یافت نشده است. زنان بازمانده از هیروشیما و ناگاساکی که می‌توانستند باردار شوند و در معرض مقادیر قابل توجهی از تشعشعات قرار گرفته بودند، فرزندانی داشتند
از تشعشعات قرار گرفته بودند، فرزندانی داشتند که میزان ناهنجاری‌های مادرزادی آنها بالاتر از میزان مشاهده شده در میانگین ژاپن‌ها نبود. مطالعه‌ای در مورد اثرات روانی بلندمدت بمب‌گذاری‌ها بر بازماندگان نشان داد که حتی ۱۷ تا ۲۰ سال پس از وقوع بمب‌گذاری، بازماندگان شیوع بیشتری از علائم اضطراب و سرایت پریشانی روانی به علائم جسمی را نشان دادند. بازماندگان مضاعف. شاید حدود ۲۰۰ نفر از هیروشیما به ناگاساکی پناه برده باشند. مستند "دو بار زنده ماندند: بمباران اتمی دوگانه هیروشیما و ناگاساکی" محصول ۲۰۰۶، ۱۶۵ نفر از
هیروشیما و ناگاساکی" محصول ۲۰۰۶، ۱۶۵ نفر از «نیجو هیباکوشا» (به معنای واقعی کلمه «افراد بازمانده هر دو بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی») را مستند کرد که نه نفر از آنها ادعا می‌کردند در منطقه انفجار، در هر دو شهر بوده‌اند. در ۲۴ مارس ۲۰۰۹، دولت ژاپن رسماً تسوتوما یاماگوچی را به عنوان یک «نیجو هیباکوشا» (هیباکوشای دوگانه) به رسمیت شناخت. تأیید شد که او از نقطه انفجار در هیروشیما در یک سفر کاری هنگام انفجار بمب فاصله داشته است. او از ناحیه چپ بدن به شدت دچار سوختگی شد و شب را در هیروشیما گذراند. او در ۸ اوت،
شد و شب را در هیروشیما گذراند. او در ۸ اوت، یک روز قبل از بمباران، به شهر زادگاهش ناگاساکی رسید و در حالی که به دنبال بستگانش می‌گشت، در معرض تشعشعات باقی مانده قرار گرفت. او اولین بازمانده رسمی هر دو بمب‌گذاری اتمی بود. او در سال ۲۰۱۰ بر اثر سرطان معده درگذشت. بازماندگان کره‌ای. در طول جنگ، ژاپن حدود ۶۷۰٬۰۰۰ سرباز وظیفه کره‌ای را برای انجام کار اجباری به ژاپن آورد. حدود ۵٬۰۰۰ تا ۸٬۰۰۰ کره‌ای در هیروشیما و ۱٬۵۰۰ تا ۲٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی کشته شدند. طبق گزارش انجمن قربانیان بمب اتمی کره جنوبی، حدود ۷۰ هزار
انجمن قربانیان بمب اتمی کره جنوبی، حدود ۷۰ هزار کره‌ای در معرض این بمب قرار گرفتند. تا پایان سال ۱۹۴۵، حدود ۴۰ هزار نفر (۵۷٫۱٪) جان خود را از دست دادند. میزان کلی مرگ و میر حدود ۳۳٫۷٪ بود. طبق مطالعه‌ای که توسط بنیاد رفاه گیونگی انجام شد، برخی از بازماندگان مجبور به پاکسازی آوار و جمع‌آوری اجساد شدند (که همگی آغشته به رادیواکتیو بودند). در حالی که شهروندان ژاپنی تخلیه‌شده به نزد خویشاوندان خود پناه می‌بردند، کره‌ای‌هایی که هیچ ارتباط محلی نداشتند، در شهر باقی ماندند و در معرض تشعشعات رادیواکتیو قرار گرفتند
ماندند و در معرض تشعشعات رادیواکتیو قرار گرفتند و دسترسی محدودی به مراقبت‌های پزشکی داشتند. بازماندگان کره‌ای برای مبارزه جهت کسب همان به رسمیت شناخته شدن به عنوان هیباکوشا که به همه بازماندگان ژاپنی اعطا می‌شود، دوران سختی را پشت سر گذاشتند، وضعیتی که منجر به محرومیت آنها از مزایای درمانی رایگان در ژاپن شد. اکثر مسائل در نهایت در سال ۲۰۰۸ از طریق دعاوی حقوقی مورد بررسی قرار گرفت. هیروشیما. هیروشیما متعاقباً در ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۵ مورد صدمات ناشی توفان آیدا قرار گرفت. بیش از نیمی از پل‌ها تخریب شدند و جاده‌ها
گرفت. بیش از نیمی از پل‌ها تخریب شدند و جاده‌ها و راه‌آهن‌ها آسیب دیدند و شهر بیشتر ویران شد. جمعیت از ۸۳٬۰۰۰ نفر بلافاصله پس از بمباران، به ۱۴۶٬۰۰۰ نفر در فوریه ۱۹۴۶ افزایش یافت. این شهر پس از جنگ، با کمک دولت ملی از طریق قانون ساخت و ساز شهر یادبود صلح هیروشیما که در سال ۱۹۴۹ تصویب شد، بازسازی شد. این قانون، کمک‌های مالی برای بازسازی، به همراه زمینی که قبلاً متعلق به دولت ملی بود و برای اهداف نظامی استفاده می‌شد، اهدا کرد. در سال ۱۹۴۹، طرحی برای پارک یادبود صلح هیروشیما انتخاب شد. تالار توسعه صنعتی استان
صلح هیروشیما انتخاب شد. تالار توسعه صنعتی استان هیروشیما، نزدیک‌ترین ساختمان باقی‌مانده به محل انفجار بمب، به عنوان یادمان صلح هیروشیما تعیین شد. موزه صلح هیروشیما در سال ۱۹۵۵ در پارک صلح افتتاح شد. هیروشیما همچنین شامل یک استوپای صلح، ساخته شده در سال ۱۹۶۶ توسط نیپونزان-میوهوجی-دایسانگا است. در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۱، کمیته انتخاب آثار بمباران اتمی هیروشیما اعلام کرد که در ۹ مکان تاریخی مرتبط با بمباران در آن سال، پلاک‌های یادبود خواهد ساخت. ناگاساکی. ناگاساکی پس از جنگ بازسازی شد و به طرز چشمگیری تغییر شکل داد.
از جنگ بازسازی شد و به طرز چشمگیری تغییر شکل داد. سرعت بازسازی در ابتدا کند بود و اولین خانه‌های اضطراری ساده تا سال ۱۹۴۶ ارائه نشدند. تمرکز بر توسعه مجدد، جایگزینی صنایع جنگی با تجارت خارجی، کشتی‌سازی و ماهیگیری بود. این امر رسماً با تصویب قانون بازسازی شهر فرهنگی بین‌المللی ناگاساکی در ماه مه ۱۹۴۹ اعلام شد. به دلیل افزایش حضور مسیحیت، معابد جدید و همچنین کلیساهای جدید ساخته شدند. موزه بمب اتمی ناگاساکی در اواسط دهه ۱۹۹۰ افتتاح شد. برخی از آوارها به عنوان یادبود، مانند یک "توریئی" در معبد ساننو و یک طاق
یادبود، مانند یک "توریئی" در معبد ساننو و یک طاق در نزدیکی محل انفجار، باقی مانده‌اند. در سال ۲۰۱۳، چهار مکان به عنوان بناهای تاریخی ثبت شده تعیین شدند تا از توسعه‌های آینده محافظت قانونی شود. این چهار سایت به همراه «زمین صفر» (مرکز انفجار بمب اتمی) در سال ۲۰۱۶ در مجموع به عنوان یادمان‌های ژاپن شناخته شدند. این سایت‌ها عبارتند از: بحث در مورد بمباران‌ها. نقش بمباران‌ها در تسلیم ژاپن، و جنجال‌های اخلاقی، حقوقی و نظامی پیرامون توجیه ایالات متحده برای آنها، موضوع بحث‌های علمی و عمومی بوده است. از یک سو،