payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حیدر قلی‌خان غیایی شاملو (۳۰ مهر ۱۳۰۱ تهران – ۱۵ شهریور ۱۳۶۴ آنتیب) معمار ایرانی و استاد دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران بود. او از مشاهیر ایل شاملو و خاندان غیابی شاملو، و همچنین یکی از پیشگامان معماری نوین ایران است. حسین امانت و عبدالعزیز فرمانفرمائیان از شاگردان او بوده‌اند. زندگی. وی در سال ۱۳۰۱ در تهران و در خاندانی متمول و بانفوذ و با اصالت خان متولد گردید و رشد کرد. دبیرستان را در مدرسه‌ی آلمانی‌ها به پایان رساند و برای تحصیل در رشته‌ی معماری وارد دانشگاه تهران شد. او در سال ۱۹۴۷ میلادی از دانشگاه
تهران شد. او در سال ۱۹۴۷ میلادی از دانشگاه تهران در رشته معماری فارغ‌التحصیل گردید و در سال ۱۹۵۲ گواهی (DPLG) خود را از مدرسه هنرهای زیبای پاریس (بوزار) دریافت نمود. وی در همان سال، برنده جایزه "Prix de Vienne" گردید. پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۳۳۱ (۱۹۵۲ م) به تهران بازگشت و دفتر شخصی‌اش را راه‌اندازی کرد. از آن به بعد زندگی حرفه‌ای او آغاز شد و تا زمان مرگش در سال ۱۳۶۴ ادامه پیدا کرد. ابوالحسن میرعمادی که از شاگردان و همکاران غیایی بوده است، از او به عنوان فردی با اندیشه‌های مدرن و باسواد یاد می‌کند. او
فردی با اندیشه‌های مدرن و باسواد یاد می‌کند. او می‌گویذ امثال مهندس غیایی و مهندس محسن فروغی (که با یکدیگر شراکت داشته‌اند) انسان‌های بزرگی بودند؛ باسواد بودند و در عین حال به واسطه روابط و سمت‌هایی که از سوی حکومت و دولت داشتند، قدرتمند بودند. غیایی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، ابتدا به فرانسه مهاجرت کرد و چند سال بعد دفتر معماری جدیدش را به همراه فرزندان خود در شهر سانفرانسیسکو برپا نمود. او در ۱۵ شهریور سال ۱۳۶۴ در ویلای خانوادگی خود در آنتیب در جنوب فرانسه درگذشت. فعالیت‌های حرفه‌ای. غیایی در سال ۱۳۳۲ دفتر
فعالیت‌های حرفه‌ای. غیایی در سال ۱۳۳۲ دفتر معماری خود را در تهران تأسیس نمود و در خلال این سالها، پروژه‌های عمومی و خصوصی فراوانی را طراحی و اجرا کرد. در این بین عمده شهرت او به طراحی ساختمان مجلس سنا و تعدادی از مشهورترین سینماهای آن روزهای تهران از جمله سینما مولن‌روژ و سینما رادیوسیتی باز می‌گردد. غیایی به عنوان معمار و مجری طرح‌های عمرانی. از پروژه‌های اجرا شده و طرح‌های او می‌توان به سینما مولن‌روژ (۱۳۳۵)، ساختمان مجلس سنا با همکاری محسن فروغی (۱۳۳۲-۱۳۳۷)، هتل هیلتون تهران (۱۳۴۱)، ایستگاه قطار تبریز،
هتل هیلتون تهران (۱۳۴۱)، ایستگاه قطار تبریز، هتل دوسلدورف (هویزه)، خانه‌ی غیابی، ویلای دریاچه‌ی سوان، هتل رزیدانس (۱۳۴۴)، ساختمان بانک رهنی، سینما درایواین پارس (۱۳۳۹)، بیمارستان ارتش در لویزان، کازینو تهران‌پارس، بیمارستان دانشگاه مشهد، ایستگاه قطار مشهد (۱۳۳۴-۱۳۴۵)، سینما رادیوسیتی (۱۳۳۷)، و طرح کاخ‌های فرح‌آباد اشاره کرد. او در سال ۱۹۷۴ میلادی به عنوان معمار سلطنتی و مشاور معماری شاه ایران برگزیده شد. وی همچنین به عنوان استاد در دانشگاه تهران به تدریس معماری پرداخت (آتلیه غیایی) و چندین نسل از معماران
پرداخت (آتلیه غیایی) و چندین نسل از معماران را آموزش داد. غیایی به عنوان مشاور معماری دربار. موقعیت ویژه‌ی غیایی که او را در جایگاه «مشاور معماری دربار» قرار داده بود او را به معماری تاثیرگذار تبدیل می‌کرد که هیچ فرصتی را برای پیشبرد تمام‌وکمال پروژه‌هایش از دست نمی‌داد، به طوری‌که امیر اسدالله علم وزیر دربار وقت در مورد پروژه‌ی بیمارستان مشهد اجازه‌ی سپرده شدن کار به آستان قدس رضوی (موقوفه‌ی تحت تولیت او) را نمی‌دهد چرا که «مهندس غیایی که مشاور این کار است فوق‌العاده خام‌طبع است و آستانه را به افلاس
است فوق‌العاده خام‌طبع است و آستانه را به افلاس می‌کشید». سخنی که ناشی از اهمیت موقعیت غیایی و تلاش او برای به ثمر رسیدن پروژه‌های بزرگ نیز هست. بی‌شک پروژه‌های مهمی که توسط غیایی پیش برده شدند بخش بااهمیتی از جریان معماری دهه‌های سی تا پنجاه را شکل داده‌‌اند. مکتب و نگرش معماری. به طور عمومی پروژه‌های غیایی را می‌توان مدرنیستی دانست. سبک بین‌الملل که در قالب سطوح بی‌تزئین سفید رنگ و الگوی هندسی منظم شبکه‌ها نمود پیدا می‌کرد، ویژگی بسیاری از کارهای وی هستند. با این‌حال در تعدادی از کارهایش از جمله ایستگاه
با این‌حال در تعدادی از کارهایش از جمله ایستگاه راه‌آهن تبریز می‌توان تمایلاتی به بومی‌سازی و اجتناب از تأکید صرف بر سبک بین‌الملل را مشاهده کرد که در استفاده‌ از عناصر تزئینی، هرچند به شکل محدود، و نوعی تندیس‌گرایی نمود پیدا می‌کنند. این تندیس‌گرایی در طرح بنای ایستگاه راه‌آهن مشهد نیز قابل مشاهده است هرچند که اولین حضور آن در کارهای غیائی را می‌توان در دو ستون ساختمان مجلس سنا مشاهده کرد که گویی درهم‌پیچشی هستند از احجام مکعبی شکل با یکدیگر.
رزمایش امنیت و آرامش به رزمایش نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران گفته می‌شود که در تاریخ ۲۰ آبان ۱۳۸۷ آغاز شد. و قرار است به مدت شش روز با حضور ۳۰ هزار مأمور پلیس انجام شود. اجرای مراسم رژه، رژه هوایی با حضور ۵۰ پرنده، انجام عملیات چترریزی، راهپیمایی تاکتیکی در ۱۰ مسیر تعیین شده، گسترش و استقرار واحدهای عملیاتی در مکان‌های از پیش تعیین شده و همچنین اجرای پدافند غیرعامل، بخشی از محورهای عملیاتی این رزمایش است.۳ روز اول رزمایش به انجام فعالیت‌های نظری، مباحث روانی و اطلاع‌رسانی در رسانه‌های کشور اختصاص
روانی و اطلاع‌رسانی در رسانه‌های کشور اختصاص یافته‌است. نمایش مانور یگان‌های عمل‌کننده رزمایش امنیت و آرامش نیروی انتظامی تهران بزرگ نیز از پنج‌شنبه ۲۳ آبان در سطح شهر تهران آغاز شد و تا روز شنبه ۲۶ آبان ادامه داشت. اهداف. اسماعیل احمدی مقدم فرمانده وقت نیروی انتظامی ایران هدف از برگزاری رزمایش را مقابله با تروریسم و آموزش شهروندان تهرانی برای هماهنگی هر چه بیشتر در مواقع بروز بحران‌های اجتماعی عنوان کرد. ولی برخی رسانه‌های خارجی از جمله لوس‌آنجلس تایمز، واشنگتون پست و هاآرتص این رزمایش را نشانه‌ای از
واشنگتون پست و هاآرتص این رزمایش را نشانه‌ای از نگرانی نیروی انتظامی ایران از شورش‌های اجتماعی به دلیل شرایط اقتصادی و سیاسی کشور خواندند. محدودیت‌های ترافیکی. برای اجرای مراسم ویژه که شامل چهار هزار دستگاه خودرو و موتورسیکلت یگان‌های موتوری می‌شود محدودیت‌های برای تردد خودروها در نظر گرفته شده‌است.
آتوم اگویان (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۹۶۰) کارگردان، فیلم‌نامه‌نویس، تهیه‌کننده و هنرپیشه ارمنی کانادایی است. زندگینامه. آتوم اگویان در قاهره، مصر و در خانواده‌ای ارمنی به دنیا آمد. پدر و مادرش به مناسبت پایان ساخت نخستین راکتور هسته‌ای مصر نام او را "آتوم" گذاشتند. خانواده‌اش وقتی او دو ساله بود در پی افزایش پان عربیسم در مصر به کانادا مهاجرت کردند و در شهر ویکتوریا مرکز استان بریتیش کلمبیا ساکن شدند. در دوره نوجوانی به نمایشنامه‌های ساموئل بکت و هارولد پینتر علاقه‌مند شد.
زیست‌شناسی مولکولی مطالعهٔ زیست‌شناسی در سطح مولکولی و مولکول‌ها و نیز سلول‌ها است که ریزترین مواد زنجیره جانداران هستند. این گرایش از علم پایه مهم زیست شناسی به صورت یک رشته دانشگاهی نیز وجود دارد. این حوزه دارای وجوه مشترکی با به خصوص زیست‌شناسی و علوم بسیار مرتبط دیگری همچون شیمی و به‌طور خاص، با علم ژنتیک و بیوشیمی است. زیست‌شناسی مولکولی، علم شناخت برهم‌کنش‌های مولکولیِ فعالیت‌های زیستی در بین سامانه‌های مختلف درون‌سلولی است که شامل ارتباطات میان دی‌ان‌ای، آران‌ای، پروتئین و بیوسنتز آن‌ها می‌باشد.اصلی
آران‌ای، پروتئین و بیوسنتز آن‌ها می‌باشد.اصلی ترین دانش بررسی زمینه دی ان ای موجودات همین دانش تقریبا میان رشته ای است. به‌علاوه چگونگی تنظیم آن برهم‌کش‌ها نیز مورد بررسی قرار می‌گیرد. این رشته به ساختار سلول ها و مولکول ها و اندام آنها و به ویژه تمام دستورالعمل های آنان می پردازد و در این رشته همچنین با انواع سلول ها و مولکول ها آشنا می شوید البته زیر شاخه رشته زیست شناسی سلولی و مولکولی هم می باشد این دو رشته شباهت های زیادی با همدیگر دارند هر دو با سلول ها و مولکول ها سر و کار داشته و آنها را زیر
سلول ها و مولکول ها سر و کار داشته و آنها را زیر ذره‌بین می کروسکوپ بردار می دهند در این رشته یعنی زیست شناسی مولکولی با انواع و اقسام سلول ها و مولکول های گیاهی و جانوری بالاخص انسانی اشنا می شویم در این رشته همچنان با دی آن ای و از آن ای هم سر و کار داریم یا به عبارت این رشته دیگر با ژنتیک هم رابطه ی مستقیم دارد در کل اگر بخواهیم به دنیای زیست شناسی نگاهی بیادازیم خواهیم دید که پر از موجودات مختلف است و همچنین گرایش های دانشگاهی مختلف مانند : زیست شناسی سلولی و مولکولی زیست شناسی مولکولی زیست فناوری
سلولی و مولکولی زیست شناسی مولکولی زیست فناوری دریایی زیست شناسی جانوری زیست شناسی گیاهی و غیره تاریخچه. در حالی که زیست‌شناسی مولکولی در دهه ۱۹۳۰ پایه‌گذاری شد، اصطلاح زیست‌شناسی مولکولی به وسیله Warren Weaver در سال ۱۹۳۸ ابداع گردید. او باور داشت که زیست‌شناسی به دلیل پیشرفت‌های اخیر در زمینه‌هایی همچون کریستالوگرافی اشعهٔ x در حال رسیدن به مرحلهٔ مهمی از تغییرات می‌باشد. پژوهش‌های بالینی و درمان‌های پزشکی که بر پایهٔ زیست‌شناسی مولکولی هستند تا حدودی به وسیلهٔ ژن درمانی پوشش داده شده‌اند. اکنون،
به وسیلهٔ ژن درمانی پوشش داده شده‌اند. اکنون، به‌کارگیری زیست‌شناسی مولکولی یا روش‌ها و ابزارهای زیست‌شناسی سلولی مولکولی در پزشکی به عنوان پزشکی مولکولی شناخته می‌شود. همچنین زیست‌شناسی مولکولی نقش مهمی در درک شکل‌گیری، فعالیت و تنظیم بخش‌های مختلف یک سلول ایفا می‌کند که می‌تواند برای تعیین دقیق اهداف داروهای جدید، تشخیص بیماری‌ها و درک فیزیولوژی سلول مورد استفاده قرار گیرد. ارتباط با دیگر علوم زیستیِ در سطح مولکولی. اگرچه پژوهشگران در این حوزه از فنون ذاتاً مختص به زیست‌شناسی مولکولی بهره می‌برند، امروزه
مختص به زیست‌شناسی مولکولی بهره می‌برند، امروزه این فنون را به‌طور روزافزونی با روش‌ها و طرح‌های علوم ژنتیک و بیوشیمی ترکیب می‌کند. از آنجا که هیچ مرز تعریف‌شده و مشخصی بین این مباحث وجود ندارد، آنچه که در ادامه می‌آید، تنها یک دیدگاه ازمیان الگوهای قابل تصور برای ارتباط بین مباحث فوق است. بسیاری از داده‌های زیست‌شناسی مولکولی کمی می‌باشند و به تازگی کارهای زیادی در رابطه با ارتباط زیست‌شناسی مولکولی با علم رایانه در بیوانفورماتیک و آمار زیستی انجام گرفته‌است. در آغاز دهه ۲۰۰۰ مطالعه ساختار و عملکرد ژن و
در آغاز دهه ۲۰۰۰ مطالعه ساختار و عملکرد ژن و ژنتیک مولکولی، در میان برجسته‌ترین زیررشته‌های زیست‌شناسی مولکولی بوده‌است. بسیاری از گرایش‌های زیست‌شناسی به صورت مستقیم یا غیرمستقیم بر روی مولکول متمرکز هستند. ارتباطات ماکرومولکول‌ها در زیست‌شناسی تکوینی و زیست‌شناسی سلولی مورد مطالعه قرار می‌گیرند و در گرایش‌های زیست‌شناسی تکاملی مانند ژنتیک جمعیت و فیلوژنتیک به منظور استنباط ویژگی‌های تاریخی جمعیت یا گونه از تکنیک‌های مولکولی استفاده می‌شود. ارتباط این علم با داروسازی و شیمی الی به گونه ای گسترده‌است.
علم با داروسازی و شیمی الی به گونه ای گسترده‌است. روش‌های آزمایشگاهی مورد استفاده در زیست‌شناسی مولکولی. یکی از پایه‌ای‌ترین فنون زیست‌شناسی مولکولی به منظور مطالعه عملکرد پروتئین، کلونینگ مولکولی است. در این روش DNAی کدکنندهٔ پروتئین مورد نظر، از طریق PCR یا آنزیم‌های محدودکننده (Restriction enzyme)، در یک پلاسمید (وکتور بیانی) کلون می‌شود. یک وکتور، واجد ۳ مشخصه است: دارای یک ناحیه آغاز رونویسی (origin of replication) است. دارای یک ناحیه کلونینگ چند گانه (multiple cloning site یا به اختصارmcs) است.
گانه (multiple cloning site یا به اختصارmcs) است. همچنین واجد یک مارکر انتخابی (selection marker) است. (مارکر انتخابی معمولاً ژن مقاوم به یک آنتی‌بیوتیک است) ناحیه آغاز رونویسی دارای نواحی پروموتری در بالادست ناحیه آغاز رونویسی و ترجمه است. این پلاسمید قادر است به داخل باکتری یا سلول حیوانی وارد شود. ورود DNA به درون سلول‌های باکتری می‌تواند از طریق جذب DNAی عریان در ترانسفورماسیون (transformation)، هم‌یوغی از طریق تماس سلول به سلول (conjugation) یا انتقال وکتور ویروسی (transduction) انجام گیرد. به ورود
وکتور ویروسی (transduction) انجام گیرد. به ورود DNA به سلول‌های یوکاریوتی (همچون سلول‌های حیوانی) از راه روش‌های فیزیکی یا شیمیایی، ترانسفکشن (transfection) گفته می‌شود. پس از اینکه DNAی کدکننده مورد نظر ما در داخل یک سلول قرار گرفت، پروتئین آن می‌تواند بیان شود. سپس می‌توان از طریق کشت سلول‌های باکتریایی یا یوکاریوتی، مقادیر بالای پروتئین را از آن‌ها استخراج کرد. PCR یک روش کارآمد به منظور کپی کردن DNA است. با این تکنیک، امکان تکثیر یک توالی خاص از DNA امکان‌پذیر می‌شود.
روبرت اکهارت (؛ ؛ زاده ۱۹۳۵ – در گذشته ۱۹۹۴) کارگردان فیلم ارمنی-آلمانی‌تبار اهل ایران بود. زندگی‌نامه. در سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) از پدری آلمانی و مادری ارمنی در تبریز زاده شد. پدرش در تبریز کارخانه داشت و در جریان اشغال ایران در اوت ۱۹۴۱ (شهریور ۱۳۲۰) و تعقیب آلمانی‌ها توسط قوای متفقین ابتدا ناپدید و سپس کشته شد. در جوانی همراه مادرش به تهران مهاجرت کرد در ۱۹۵۲ (۱۳۳۱) هنگامی که هفده سال داشت نامش در میان خوانندگان نشریه جهان سینما دیده شد و از همان زمان خواننده نشریات سینمایی و پی گیر انتشارشان بود. چندی بعد به
سینمایی و پی گیر انتشارشان بود. چندی بعد به جرگه نویسندگان نشریه ستاره سینما پیوست و در سردبیری این نشریه را به عهده گرفت با مرگ مادرش این نشریه را ترک کرد و در ۱۹۵۸ (۱۳۳۷) به آلمان رفت. پس از آن که در رشته کارگردانی تحصیل کرد و در استودیوهای باواریا فیلم تجربیاتی اندوخت در به تهران بازگشت و استودیوی ویلا فیلم را تأسیس کرد نخستین فیلم اش را با نام "شهر بزرگ" در (۱۳۴۱) کارگردانی کرد که تهیه‌کننده‌اش بابکن آویدیسیان بود. وی فیلم‌های "بازو طلایی"، "قدرت عشق"، وحشی جنگل، "شیربها" و "تعقیب تا جهنم" را نیز
وحشی جنگل، "شیربها" و "تعقیب تا جهنم" را نیز کارگردانی کرد. او سپس به کار واردات فیلم‌های خارجی و توزیع فیلم در شهرستان‌ها متمرکز شد. اکهارت در سال ۱۹۷۷ (۱۳۵۶) به ایالات متحده مهاجرت کرد و در ۱۹۹۴ (بهار ۱۳۷۳) درگذشت.
موشق سروری ( زاده ۱۵ فوریهٔ ۱۹۱۰ - درگذشته ۱۳ اوت ۱۹۸۱) کارگردان، طراح صحنه، تهیه‌کننده و نویسنده ارمنی‌تبار اهل ایران بود. وی برادر ناپلئون سروری بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۶ میلادی (۱۳۳۴ تا ۱۳۴۵) فعالیت می‌کرد. زندگی. وی با نام موشق سارواریان در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۱۰ (۲۵ بهمن ۱۲۸۹)در تهران زاده شد. تحصیلات ابتدایی و متوسطه را در مدارس ارمنیان و روسی تهران گذراند. سپس در ۱۹۲۷ (۱۳۰۶) عازم ارمنستان شد و تحصیلات عالی خود را در رشته علوم اجتماعی و سیاسی به پایان برد. از سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) به مدت یک سال و نیم سردبیری
از سال ۱۹۳۵ (۱۳۱۴) به مدت یک سال و نیم سردبیری دو هفته‌نامه‌ای به نام نورهاسکرد را با صاحب امتیازی مادرش به عهده داشت. او تعدادی نمایش نامه کودکان را کارگردانی کرد که نویسندگی برخی از آن‌ها را نیز بر عهده داشت. علاقه اش به امور گرافیکی و تبلیغاتی موجب شد تا همراه برادرش، ناپلئون سروری، آتلیه‌ای تأسیس کند و علاوه بر تهیه تصاویر، اعلان‌ها و آگهی‌ها، برای تئاتر و سپس سینما دکور بسازد. طراحی و نقاشی اعلان‌های بزرگ سر در سینماها از جمله کارهای موشق سروری و برادرش است. از سال ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) به سینما روی آورد و
است. از سال ۱۹۵۵ (۱۳۳۴) به سینما روی آورد و نخستین فیلمش را با نام مهتاب خونین برای استودیو میثاقیه کارگردانی کرد. دو سال بعد "شب‌نشینی در جهنم" را آغاز کرد که ساموئل خاچیکیان آن را به پایان رساند. شب‌نشینی در جهنم با توجه به سال تولیدش، از نظر بداعت‌های فنی و استفاده بدیع از دکور (کار خود سروری) نمونه‌ای مثال زدنی در تاریخ سینمای ایران است. "حاجی جبار در پاریس" (۱۳۳۹) و "شاهنامه آخرش خوشه" (۱۳۴۰) دو فیلم دیگر موشق سروری به عنوان کارگردان، فیلمنامه‌نویس و دکوراتور هستند؛ که فیلم دوم ناتمام ماند. ساخت دکور
هستند؛ که فیلم دوم ناتمام ماند. ساخت دکور فیلم‌هایی مثل "زندانی امیر" (اسماعیل کوشان، ۱۳۲۷) و "رستم و سهراب" (شاهرخ رفیع، ۱۳۳۶) از جمله دیگر کارهای سروری در زمینه ساخت دکور هستند وی در ۱۳ اوت ۱۹۸۱ (۲۲ مرداد ۱۳۶۰) بر اثر بیماری دیابت در تهران درگذشت.
هنریک استپانیان (زاده ۱۸۹۱ در تبریز - درگذشته ۱۹۵۹ در تهران) کارگردان تئاتر و سینما ارمنی‌تبار اهل ایران بود. زندگی‌نامه. در سال ۱۸۹۱ میلادی (۱۲۷۰ خورشیدی) با نام اصلی هراند استپانیان در تبریز به دنیا آمد. در سال ۱۸۹۴ (۱۲۷۳) به همراه خانواده اش به کنستانتینوپل در امپراتوری عثمانی مهاجرت کرد. در سال ۱۹۱۵ (۱۲۹۴) از «کنسرواتوار کنستانتینوپل» فارغ‌التحصیل شد. سپس بین سال‌های ۱۹۱۹-۱۹۲۲ (۱۲۹۸ تا ۱۳۰۱) با گروه تئاتر دراماتیک ارمنیان همکاری می‌کرد که واهرام پاپازیان نیز عضو این گروه بود. در سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۱) همراه با
نیز عضو این گروه بود. در سال ۱۹۲۲ (۱۳۰۱) همراه با واهرام پاپازیان به ارمنستان رفت و پس از چندی نیز به باکو، سمرقند و عشق‌آباد مسافرت کرد و سرانجام به ایران بازگشت و به تهران آمد و مقیم تهران شد. در سال ۱۹۳۳ (۱۳۱۲) در نمایش‌هایی که واهرام پاپازیان به دعوت «جمعیت شیر و خورشید» به زبان ارمنی در تالار «سینما پالاس» تهران اجرا می‌کرد به ایفای نقش می‌پرداخت که از جمله آنها می‌توان به نمایش‌های «اتللو»، «دون ژوان» و «کین» را نام برد. از نمایش‌هایش در مقام کارگردان می‌توان به نمایش‌های ذیل اشاره کرد: «طلا و
می‌توان به نمایش‌های ذیل اشاره کرد: «طلا و خاکستر»، «آنا کریستین»، «پاکباخته»، «مزاحم زندگی»، «دختر شکلات‌فروش»، «زورق بی صاحب»، «ریشارد دارلینگتون»، «بچهٔ حلال‌زاده»، «پرتگاه و «روزنامه‌نگاران» وی همچنین تعدادی نمایشنامه به فارسی ترجمه کرده که عبارتنداز: «خانهٔ چارلی»، «زنده باد دائی جان»، «طلاق»، «ماری مادلن و «وکیل قلابی» در ۱۹۵۹ (آذر ۱۳۳۸) در تهران درگذشت.
پیرانیا (؛ ؛ ؛ ) یک گروه از ماهیان آب شیرین است که در رودهای آمریکای جنوبی زندگی می‌کنند. پیرانیا یکی از گروه‌های ماهیان گوشت‌خوار است. در صورتی که به آن غذا داده نشود، هم‌نوع‌خواری نیز در بین آنها مشاهده شده‌است. پیرانیا یکی از ماهیان خانوادهٔ کاراسیده‌ها (کاراسین‌ها) است که خود شامل انواع مختلفی از ماهیان پیرانا می‌باشد (بیش از۳۰ گونه). بعضی از انواع پیراناها مهاجم و خطرناک هستند اما در مجموع، این ماهی‌ها آنقدرها که در فیلم‌ها و فرهنگ عامه، تهاجمی و مرگبار جلوه داده می‌شوند، خطرناک نیستند. پیرانیا در گروه
جلوه داده می‌شوند، خطرناک نیستند. پیرانیا در گروه ماهی‌های گوشت‌خوار است که در آبهای شیرین به ویژه در رودهای آمریکای جنوبی زندگی می‌کند.
سلطان غیاث‌الدین مسعود بن محمد بن ملکشاه سلجوقی دهمین پادشاه سلسله سلجوقیان ایران بود. وی پسر محمد بن ملکشاه سلجوقی دیگر شاه این سلسله بود. مسعود از ابتدای پادشاهی‌اش روابط خوبی با المسترشد خلیفه عباسی نداشت. در نبردی نزدیک همدان مسعود، خلیفه را شکست داد و نهایتاً خلیفه به دست اسماعیلیان گندامی کشته شد.
آربی اُوانسیان (؛ زادهٔ ۱ اسفند ۱۳۲۰) کارگردان سینما و تئاتر، استاد دانشگاه، طراح صحنه و مترجم ارمنی‌تبار اهل ایران است. اوانسیان در سال ۱۳۴۰ در دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه ادبیات تهران تحصیل کرد و در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ الی ۱۳۴۳ به تحصیل در رشتهٔ کارگردانی در مدرسه عالی فن فیلم لندن پرداخت. سپس به ایالات متحده آمریکا رفت و در رشتهٔ تئاتر فارغ‌التحصیل شد. پس از تحصیل سینما در مدرسه عالی فن فیلم لندن و تئاتر در آمریکا، در سال ۱۳۴۵ به ایران بازگشت. بین سال‌های ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۳ در مدرسه عالی رادیو و تلویزیون ملی
۱۳۴۸ تا ۱۳۵۳ در مدرسه عالی رادیو و تلویزیون ملی ایران به تدریس تجزیه و تحلیل فیلم و زیبایی‌شناسی فیلم و در سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۲ در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران کارگردانی و بازیگری تئاتر تدریس کرد. اوانسیان در سال ۱۳۵۷ به دعوت انستیتو گوته و به عنوان میهمان دولت آلمان برای آشنایی با تئاترها و کارگردان‌های شهرهای اشتوتگارت، برلین و مونیخ به آلمان دعوت شد. آربی اوانسیان پس از انقلاب به فرانسه مهاجرت کرد و به فعالیت‌های خود در اشکالی چون تدریس، کارگاه‌های کوچک نمایشی، اجرای نمایش به زبان فرانسه و ارمنی و
کوچک نمایشی، اجرای نمایش به زبان فرانسه و ارمنی و ساخت فیلم ادامه داد. اوانسیان از سال ۱۳۴۴ تاکنون ده‌ها نمایش را کارگردانی کرده و طراحی لباس چندین نمایش را برعهده داشته‌است. او و چند نفر از همکلاسی‌هایش در دوران دبیرستان گروه تئاتر آرمن را تشکیل دادند و شاهین سرکیسیان را به عنوان مشاور گروه دعوت کردند. اوانسیان طی سال‌ها نمایش‌هایی مدرن در تئاترشهر تهران و جشن هنر شیراز اجرا کرد. اکثر نمایش‌های وی در جشنواره‌های بین‌المللی از جمله جشن هنر شیراز و جشنواره‌های رویان و بلگراد روی صحنه رفته‌اند. از کارهای
رویان و بلگراد روی صحنه رفته‌اند. از کارهای معروف وی می‌توان به کارگردانی نمایشنامه‌های "کالیگولا"، "باغ آلبالو"، "ناگهان «هذا حبیب‌الله مات فی حب الله قتیل الله مات بسیف الله»"، "هدا گابلر" (به زبان انگلیسی)، "گدایان بزرگوار"، "در راه"، "برای دیگری" و "خانمی با سگ کوچولو" (به زبان ارمنی)، "پژوهشی ژرف و سترگ …" و "خلوت خفتگان" اشاره کرد. او در ۱۳۴۷ به خاطر کارگردانی نمایش "پژوهشی ژرف و سترگ …" برندهٔ جایزه تلویزیون ملی ایران و جشن هنر شیراز شد. از دیگر فعالیت‌های او می‌توان به تأسیس کارگاه نمایش اشاره کرد.
او می‌توان به تأسیس کارگاه نمایش اشاره کرد. این کارگاه در ۱۴ خرداد ۱۳۴۸ به پیشنهاد رضا قطبی و با همیاری ایرج انور، بیژن صفاری، آربی اوانسیان، داوود رشیدی و عباس نعلبندیان تأسیس شد. در سال ۱۳۵۶ آربی اوانسیان فعالیت خود را در مقام کارگردان در کارگاه نمایش محدود دید، به همین علت از فعالیت در کارگاه دست کشید و همراه سه نفر از اعضای کارگاه، سوسن تسلیمی، فردوس کاویانی، و صدرالدین زاهد در محلی که سابقاً پارکینگ تئاتر شهر بود، گروه چهارسو را تأسیس کرد. اوانسیان در سال ۱۳۶۳ نمایش "چگونه پیش‌بند سوزن‌دوزی‌شده مادرم
سال ۱۳۶۳ نمایش "چگونه پیش‌بند سوزن‌دوزی‌شده مادرم در زندگی‌ام گسترده می‌شود" را براساس نوشته‌هایی از لوون شانت، وازگن شوشانیان و نقاش آبستره امپرسیونیسم، آرشیل گورکی کار کرد و در یکی از کلیساهای بزرگ پاریس به روی صحنه برد. این نمایش حاصل سه سال ملاقات و تبادل نظر با دانشجویان ارمنی پاریس بود و اجرای آن باعث تأسیس «انجمن تئاتر ارمنیان پاریس» شد که تا امروز به کارش ادامه می‌دهد. او در ۱۳۶۴ فیلم بلند "پیش‌بند سوزن دوزی شدهٔ مادرم در زندگی‌ام گسترده می‌شود" را براساس این نمایش ساخت. فیلم در «جشنواره مونترال» و
این نمایش ساخت. فیلم در «جشنواره مونترال» و «جشنواره پیزارو» به نمایش درآمد و بسیار مورد استقبال قرار گرفت. او فیلم‌های کوتاه "نقاب" (بر اساس نوشتهٔ گریگور ظهراب) و پویانمایی "پاروانا"، براساس شعری از هوهانس تومانیان، را در دوران تحصیلش در لندن ساخته‌است. آربی اوانسیان تجربیات تئاتری خویش را در زمینهٔ سینما نیز به کار گرفته‌است که حاصل آن در اوایل دهه ۱۳۵۰ فیلم مستند "لبئوس به نام تادئوس" (در خصوص مراسم زیارت قره کلیسا است که آن را در شهرستان ماکو ساخت. نخستین فیلم بلند او "چشمه" در سال‌های ۵۱–۱۳۴۹ با
نخستین فیلم بلند او "چشمه" در سال‌های ۵۱–۱۳۴۹ با همکاری تلویزیون ملی ایران ساخته شد. فیلم به صورت سیاه‌وسفید، در قطع ۳۵ میلی‌متری، مدت نمایش ۱۰۰ دقیقه و با بازی آرمان هوسپیان، جمشید مشایخی، مهتاج نجومی و پرویز پورحسینی ساخته شد. این بازیگران بازی‌هایی به‌یادماندنی از خود به یادگار گذاشتند و به این ترتیب یکی از پایه‌های سینمای موج نو ایران بنا نهاده شد. این فیلم براساس داستان "چشمه هغنار" نوشته مگردیچ آرمن، نویسنده مشهور ارمنی ساخته شد. او از چهره‌های شاخص و صاحب سبک تئاتر ایران بوده و در معرفی بسیاری از
و صاحب سبک تئاتر ایران بوده و در معرفی بسیاری از شگردها و فرم‌های تازه در تئاتر معاصر ایران آغازگر بود. نقشی را که آربی آوانسیان توانست در دهه‌های شصت و هفتاد میلادی در تئاتر ایران ایفا نماید، همانند نقشی است که قبل از او شاهین سرکیسیان توانسته بود در اوایل دههٔ پنجاه تا سال ۱۹۶۶ میلادی، ایفا کند. هر دو توانستند نظم کاملاً جدیدی به تئاتر ایران ببخشند و تلاش‌های شایان توجه‌ای در به ثمر رساندن تئاتر نوین ایران داشته باشند. توسط آنها بود که تئاتر ایران شروع به رشد نمود و در صحنهٔ جهانی مطرح شد. نمایش‌های
به رشد نمود و در صحنهٔ جهانی مطرح شد. نمایش‌های آوانسیان در اقصی نقاط دنیا بر روی صحنه آمده‌اند و از این رو می‌توان او را یکی از پرکارترین کارگردان ایرانی در عرصهٔ جهانی به‌شمار آورد. زندگی. آربی اوانسیان در اول اسفندماه ۱۳۲۰ (۲۰ فوریه ۱۹۴۲) در جلفای اصفهان به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی را در «دبستان کوشش-داوتیان» تهران و تحصیلات متوسطه را در «دبیرستان کوشش» تهران در رشته ریاضی گذراند. نخستین برخوردش با تئاتر در سه یا چهارسالگی در مهد کودک بود که نقشِ یک خرگوش را در جشنِ آخرِ سال بازی کرد. در سال‌های
یک خرگوش را در جشنِ آخرِ سال بازی کرد. در سال‌های مدرسه، کنجکاوی‌هایش او را به سوی تئاتر عروسکی برد. شروع جدی فعالیت‌های تئاتری‌اش از سال آخر دبیرستان بود که با چند نفر از همکلاسی‌هایش در گروه تئاتر نوجوانان واچه آدومیان در «باشگاه آرارات» شرکت داشتند و تصمیم گرفتند گروه تئاتر جدیدی تأسیس کنند تا برای بزرگترها بازی کنند. آن‌ها شاهین سرکیسیان را به عنوان مشاور گروه دعوت کردند. به این ترتیب گروه تئاتر آرمن در روز ۱۳ آذر ۱۳۳۹ (۴ دسامبر ۱۹۶۰) تشکیل شد. آربی اوانسیان از کودکی شیفتهٔ کارگردانی تئاتر و سینما بود.
از کودکی شیفتهٔ کارگردانی تئاتر و سینما بود. در آغاز جوانی در روزنامه آلیک نقد و تحلیل می‌نوشت. او در اکتبر ۲۰۰۱ در ایروان در مصاحبه‌ای با «فصلنامه هاندس» در تهران گفت: «من در سن ۱۲ سالگی تصمیم گرفتم تحصیلات خود را در رشته سینما ادامه دهم … .» اوانسیان ابتدا در سال ۱۳۴۰ (۱۹۶۱) در دانشکده زبان‌های خارجی دانشگاه ادبیات تهران تحصیل نمود. و سپس در فاصله سال‌های ۱۳۴۲ الی ۱۳۴۶ (۶۶–۱۹۶۳) به تحصیل در رشتهٔ کارگردانی در مدرسه عالی فن فیلم لندن پرداخت. وی در سال ۱۳۴۲ (۱۹۶۵) موفق به دریافت دیپلم کارگردانی فیلم و در
(۱۹۶۵) موفق به دریافت دیپلم کارگردانی فیلم و در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۶) دیپلم تخصصی انیمیشن از آموزشگاه فیلم لندن شد. سپس به ایالات متحده آمریکا رفت و در آنجا نیز در رشتهٔ تئاتر فارغ‌التحصیل شد. آربی اوانسیان در روز یکشنبه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۴۵ (۸ مه ۱۹۶۶) به ایران بازگشت. و خود را وقف فعالیت هنری کرد و چندین نمایش شاخص را به زبان‌های فارسی، ارمنی، و انگلیسی روی صحنه آورد. چهارمین دوره جشنواره سینمای آزاد در مهرماه ۱۳۵۱ و در محل دانشگاه آریامهر برپا شد. داوران این جشنواره هوشنگ طاهری، پرویز کیمیاوی، هوشنگ کاووسی،
جشنواره هوشنگ طاهری، پرویز کیمیاوی، هوشنگ کاووسی، فریدون رهنما، آربی اوانسیان و بیژن صفاری بودند. اوانسیان در سال ۱۳۵۷ (ژانویه ۱۹۷۹) به دعوت انستیتو گوته و به عنوان میهمان دولت آلمان برای آشنایی با تئاترها و کارگردان‌های شهرهای اشتوتگارت، برلین و مونیخ به آلمان دعوت شد. از سوی دیگر پائیز همان سال قرار بود در «جشنواره پائیزی پاریس»، نمایش "بانویی با سگ ملوسش" را با بازی ساشا پیتویف به زبان فرانسه کارگردانی کند و چون به خاطر وقایع سیاسی، تئاترهای تهران تعطیل شده بود، تصمیم گرفت به پاریس برود که تا امروز هم
شده بود، تصمیم گرفت به پاریس برود که تا امروز هم در آنجا مقیم است. آربی اوانسیان از سال ۱۳۵۸ (۱۹۷۹) که مقیم فرانسه شد، فعالیت‌هایش در رشتهٔ تئاتر را در اشکالی چون تدریس، کارگاه‌های کوچک نمایشی، اجرای نمایش به زبان فرانسه و ارمنی و ساخت فیلم پی‌گرفت. اوانسیان همچنین نمایشنامه‌های "ایلف کوچولو" (هنریک ایبسن)، "همانطوری‌که بوده‌ایم" (آرتور آدامف) و "خلوت خفتگان" (پیتر گیل) را کارگردانی کرده‌است. وی از سال ۱۳۵۹ (۱۹۸۰) مدیر هنری انجمن تئاتر ارمنی در پاریس است. وی در سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳) نمایش "چگونه پیش‌بند
است. وی در سال ۱۳۶۲ (۱۹۸۳) نمایش "چگونه پیش‌بند سوزن‌دوزی‌شده مادرم در زندگی‌ام گسترده می‌شود" را در این کشور اجرا کرد و در ۱۳۶۴ (۱۹۸۵) فیلم بلند "پیش‌بند سوزن دوزی شدهٔ مادرم در زندگی‌ام گسترده می‌شود" را براساس این نمایش ساخت. وی در جهت معرفی جایگاه واقعی سینمای ارمنی اقدام به برپایی چندین جشنواره کرده‌است. در آخرین جشنواره فیلم ارمنی که در «مرکز ژرژ پمپیدو» ی پاریس در سال ۱۹۹۳ با ارائه ۱۲۰ فیلم ساخته شده توسط کارگردان‌های ارمنی در ارمنستان و دیگر نقاط جهانی برگزار شد و در نوع خود کم‌نظیر بود، دو فیلم