payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدل اغلب با رنگ‌های خاکستری دودی یا هایلایت‌های طلایی دیده می‌شود. آرایشگران معروف مانند ویدال ساسون آن را "نماد زن مدرن شهری" می‌نامند. مدل خامه‌ای یا پمپادور، یک سبک کلاسیک با حجم بالا در جلوی سر است که نام خود را از "مادام دو پمپادور"، معشوقه لوئی پانزدهم گرفته است. این مدل در قرن ۱۸ با موهای پف کرده و تزئینات پرزرق‌وبرق در دربار فرانسه محبوب شد. در دهه ۱۹۵۰، این مدل توسط ستاره‌های راک‌ان‌رول مانند الویس پریسلی احیا شد. نسخه مردانه آن با موهای کنار رفته و حجم زیاد در بالای سر، نماد یاغی‌گری جوانان بود.
و حجم زیاد در بالای سر، نماد یاغی‌گری جوانان بود. امروزه، پمپادور در دو سبک اجرا می‌شود: -کلاسیک: برای مراسم رسمی با خطوط صاف (مثل دیوید بکهام) -ادجی: با موهای رنگ‌شده و حالت نامرتب (مثل برونو مارس) این مدل نیاز به واکس یا ژل قوی برای تثبیت دارد. در فرهنگ آسیایی، به ویژه ژاپن و کره، پمپادور با نام "Regent Cut" شناخته می‌شود و در بین جوانان شهری محبوب است. اغلب با رنگ‌های غیرطبیعی مانند آبی یا صورتی ترکیب می‌شود. برای اجرای این مدل، آرایشگران از تکنیک "Blowout" با سشوار و برس گرد استفاده می‌کنند. محصولاتی
با سشوار و برس گرد استفاده می‌کنند. محصولاتی مانند "Pomade" برای ایجاد درخشش مات یا براق ضروری هستند. مدل سایه‌انداختن یا آندرکات، شامل تراشیدن موهای پشت و کنار سر با حفظ طول در بالاست. ریشه آن به جنگجویان وایکینگ و سامورایی‌ها بازمی‌گردد که برای راحتی در نبرد از این سبک استفاده می‌کردند. در دهه ۱۹۲۰، زنان "Flapper" این مدل را به عنوان نماد شورش علیه هنجارهای اجتماعی پذیرفتند. امروزه، نسخه زنانه آن با طرح‌های هندسی یا تراشیدن یک طرف سر (Side Undercut) دیده می‌شود. انواع آندرکات: -کلاسیک: تراشیدن کامل پشت
می‌شود. انواع آندرکات: -کلاسیک: تراشیدن کامل پشت سر (مثل دیوید بویی) -دیزاین‌دار: شامل الگوهای تراشیده شده (مثل خطوط یا نقوش) -نامرئی: زمانی که موهای بالای سر پوشانده می‌شود. این مدل در جامعه LGBTQ+ به ویژه در بین زنان کوییر محبوب است و اغلب به عنوان بیان هویت جنسیتی استفاده می‌شود. تراشیدن موها می‌تواند نماد رهایی از کلیشه‌های جنسیتی باشد. برای نگهداری، تراشیدن هر ۲-۳ هفته ضروری است. محصولاتی مانند ژل یا واکس می‌توانند موهای بالای سر را برای ایجاد کنتراست بیشتر فرم دهند. مدل بوکسوری یا پیکسی کات، یک مدل
بیشتر فرم دهند. مدل بوکسوری یا پیکسی کات، یک مدل کوتاه و زنانه است که در دهه ۱۹۵۰ توسط ستاره‌هایی مانند ادری هپبورن در فیلم "تعطیلات رومی" محبوب شد. این مدل نماد زنانگی مدرن و سادگی بود. در دهه ۱۹۶۰، مدل پیکسی با ترندهای فمینیستی پیوند خورد. زنان شاغل این مدل را به عنوان نماد استقلال و رهایی از آرایش وقت‌گیر پذیرفتند. تریدی براون، آرایشگر معروف، آن را "مدل زن قدرتمند" نامید. انواع پیکسی: -کلاسیک: کوتاه و یکدست (مثل جین سیبرگ) -لایه‌ای: با حجم در بالای سر (مثل زوئی کراویتز) -نامتقارن: با لبه‌های تیز (مثل
(مثل زوئی کراویتز) -نامتقارن: با لبه‌های تیز (مثل ریهانا) -تراشیده: ترکیب با آندرکات. این مدل برای صورت‌های قلب‌شکل یا بیضی ایده‌آل است. با این حال، با تکنیک‌های امروزی می‌توان آن را برای صورت‌های گرد یا مربعی نیز تطبیق داد. سلبریتی‌های معاصری مانند کارا دلوین و کری مولیگان این مدل را با رنگ‌های پاستلی یا هایلایت‌های بلوند دوباره ترند کرده‌اند. پیکسی کات نیاز به کوتاهی هر ۴-۶ هفته دارد تا فرم خود را حفظ کند. مدل قارچی یا "کاسه‌ای"، یکی از بحث‌برانگیزترین مدل‌های تاریخ است! این مدل در دهه ۱۹۶۰ توسط گروه
مدل‌های تاریخ است! این مدل در دهه ۱۹۶۰ توسط گروه بیتلز محبوب شد، اما ریشه آن به قرون وسطی و آرایش موهای راهبان بودایی بازمی‌گردد. در دهه ۱۹۹۰، این مدل در بین کودکان و نوجوانان به دلیل سادگی محبوب بود. معروف‌ترین نمونه‌ها شامل لوید از فیلم "دوم و نیم مرد" و شخصیت کارتونی "مینیون‌ها" است. امروزه، مدل قارچی به شکل مدرن‌تر اجرا می‌شود: -نسخه اغراق‌شده: با لبه‌های بسیار صاف (مثل ترندهای خیابانی کره‌ای) -ترکیب با آندرکات: برای اضافه کردن کنتراست -رنگ‌های جیغ: مانند نارنجی یا سبز. در ژاپن، این مدل با نام "Okappa"
نارنجی یا سبز. در ژاپن، این مدل با نام "Okappa" شناخته می‌شود و در بین دختران مدرسه‌ای محبوب است. در مقابل، در غرب اغلب به عنوان یک "اشتباه مد دهه ۹۰" مسخره می‌شود! برای اجرای این مدل، آرایشگران از یک کاسه واقعی (!) یا قیچی‌های مخصوص برای ایجاد خطوط دایره‌ای استفاده می‌کنند. این مدل برای موهای صاف و ضخیم بهترین نتیجه را دارد. مدل بافت یکی از قدیمی‌ترین روش‌های آرایش مو در تاریخ است که به حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد در آفریقا بازمی‌گردد. در مصر باستان، بافت‌های ظریف با مهره‌های تزئینی نماد статуس اجتماعی بود
ظریف با مهره‌های تزئینی نماد статуس اجتماعی بود و حتی مومیایی‌ها با موهای بافته شده کشف شده‌اند. انواع اصلی بافت شامل: -بافت سه‌تایی (کلاسیک) -بافت فرانسوی (با اضافه کردن موهای جدید) -بافت هلندی (معکوس فرانسوی) -بافت ماهی‌دم‌اسب (برای موهای نازک) -بافت باکس (مربعی، محبوب در جوامع آفریقایی-آمریکایی) هر کدام کاربرد و معنای فرهنگی خاص خود را دارند. در فرهنگ آفریقایی، بافت‌ها تنها یک مدل مو نیستند، بلکه: - نشانه قبیله و وضعیت تأهل - روشی برای انتقال داستان‌ها و تاریخ شفاهی - هنری مقدس که از مادر به دختر منتقل
تاریخ شفاهی - هنری مقدس که از مادر به دختر منتقل می‌شود امروزه این سنت در جنبش "موهای طبیعی" احیا شده است. در دنیای مد، بافت‌ها هر فصل با نوآوری‌هایی همراه می‌شوند: -بافت‌های آلی (ترکیب با گلها) در شانل -بافت‌های متالیک (با نخ طلایی) در دولچه اند گابانا -بافت‌های فضایی (با ژئومتری پیچیده) در ویوین وستوود این مدل‌ها گاهی ۸+ ساعت زمان برای اجرا نیاز دارند! برای مراقبت از موهای بافته شده: - استفاده از روغن نارگیل برای رطوبت‌رسانی - پوشیدن روسری ابریشمی هنگام خواب - شستشو هر ۲-۳ هفته با شامپوی ملایم - اجتناب
خواب - شستشو هر ۲-۳ هفته با شامپوی ملایم - اجتناب از کشیدن بیش از حد موها که باعث ریزش می‌شود. مدل دیزلی یا "موتورسواری" یک سبک خشن و نامرتب است که در دهه ۱۹۸۰ در بین راکرها و اعضای باندهای موتورسواران محبوب شد. این مدل معمولاً شامل موهای بلند، چرب و به هم ریخته است که حالتی "فرسوده" ایجاد می‌کند. ویژگی‌های کلیدی: -موهای چرب (با استفاده از واکس یا پماد سنگین) -حالت طبیعی (بدون سشوار یا اتو) -رنگ‌های تیره (مشکی، قهوه‌ای تیره) -ریش‌های نامرتب (برای کامل کردن لوک) این استایل عمداً ضد آرایشگاه‌های لوکس است! در
این استایل عمداً ضد آرایشگاه‌های لوکس است! در سینما، این مدل با شخصیت‌های یاغی پیوند خورده است: - مارلون براندو در "وحشی" (1953) - مل گیبسون در "ماد ماکس" - تام هاردی در "ماد ماکس: خشم جاده" این مدل نماد مردانگی خشن و غیرمتعارف است. امروزه نسخه‌های مدرن آن شامل: -دیزلی کوتاه (با پشت تراشیده و بالای سر بلند) -دیزلی زنانه (با موهای موجدار و هایلایت‌های مات) -دیزلی رنگ‌شده (سبز لجنی یا قرمز اکسید شده) این مدل در بین طراحان خیابانی برلین و بروکلین محبوب است. مدل فشن یا آوانگارد، مرز بین آرایش مو و هنر مفهومی
فشن یا آوانگارد، مرز بین آرایش مو و هنر مفهومی است! این سبک در دهه ۱۹۲۰ توسط سورئالیست‌ها آغاز شد و امروزه در شوهای طراحانی مانند الکساندر مک کوئین و ایریس فان هرپن دیده می‌شود. مشهورترین نمونه‌های تاریخ: -موهای براق ویوین وستوود (1990) -کلاه‌موهای فیلیپ تریسی (با اشکال هندسی) -موهای شیشه‌ای گارث پاوین (2018) -مجسمه‌های موی چادویک بوزمن در نمایشگاه بلک پنتر این آثار گاهی ارزشی بیش از ۱۰۰۰۰ دلار دارند! در فرهنگ عامه: -لیدی گاگا با موهای شعله‌ور -بیونسه با بافت‌های طلایی ۲۴ عیار -بیلی آیلیش با رنگ‌های
با بافت‌های طلایی ۲۴ عیار -بیلی آیلیش با رنگ‌های روان‌گردان این ستاره‌ها از مو به عنوان رسانه‌ای برای بیان هنری استفاده می‌کنند. رنگ‌های مو در انسان. موی بلوند. موی بلوند یکی از نادرترین رنگ‌های طبیعی مو است که تنها ۲٪ از جمعیت جهان را شامل می‌شود. این رنگ حاصل جهش ژنتیکی در کروموزوم ۱۶ است که منجر به کاهش تولید ملانین نوع یوملانین می‌شود. جالب اینجاست که این جهش ابتدا حدود ۱۱٬۰۰۰ سال پیش در منطقه بالتیک ظهور کرده و سپس در شمال اروپا گسترش یافته است. در اساطیر نورس، ایزدبانوی زیبایی فریگ نه تنها با موهای
نورس، ایزدبانوی زیبایی فریگ نه تنها با موهای بلوند طلایی به تصویر کشیده می‌شد، بلکه این رنگ مو نشانه ارتباط با خدایان نور و روشنایی محسوب می‌شد. وایکینگ‌ها معتقد بودند جنگجویانی که در میدان نبرد می‌مردند، در والهالا با موهایی بلوندتر از همیشه ظاهر می‌شدند. در روم باستان، زنان اشراف برای رسیدن به رنگ بلوند از روش‌های عجیبی استفاده می‌کردند. آنها موهای خود را با مخلوطی از خاکستر درخت راش و چربی بز می‌شستند، سپس ساعت‌ها در آفتاب می‌نشستند تا رنگ روشن شود. این فرآیند گاهی منجر به سوختگی شدید پوست سر می‌شد. در
فرآیند گاهی منجر به سوختگی شدید پوست سر می‌شد. در دوره رنسانس، هنرمندان فلورانسی از تکنیک‌های خاصی برای نمایش موی بلوند در نقاشی‌ها استفاده می‌کردند. آنها از پودر طلا در ترکیب رنگ‌های خود بهره می‌بردند و با قلم موهای بسیار نازک، تک تک تارهای مو را طراحی می‌کردند. این روش در آثار بوتیچلی به اوج خود رسید. در قرن بیستم، ظهور تکنولوژی رنگ‌موهای شیمیایی انقلابی در دسترسی به این رنگ ایجاد کرد. اولین رنگ‌موی تجاری بلوند در سال ۱۹۵۰ توسط شرکت کلرول معرفی شد و تا سال ۱۹۶۰، استفاده از آن در آمریکا ۳۰۰٪ افزایش یافت.
۱۹۶۰، استفاده از آن در آمریکا ۳۰۰٪ افزایش یافت. امروزه آلمان با مصرف سالانه ۸۰۰ تن رنگ‌موی بلوند، پایتخت بلوندهای جهان محسوب می‌شود. موی قرمز. موی قرمز طبیعی حاصل جهش در ژن MC1R است که باعث تولید فئوملانین می‌شود. این رنگ نه تنها در مو، بلکه در پوست و حتی سیستم عصبی افراد موقرمز تأثیر می‌گذارد. مطالعات نشان داده‌اند افراد موقرمز ۲۰٪ بیشتر به درد حساس هستند اما ۴۰٪ بهتر ویتامین D تولید می‌کنند. در مصر باستان، فرعون رمسس دوم موقرمز بود و این ویژگی در بسیاری از مجسمه‌های او به تصویر کشیده شده است. مصریان
از مجسمه‌های او به تصویر کشیده شده است. مصریان باستان معتقد بودند موقرمزها انرژی خورشید را در خود دارند، اما پس از شورش هیكسوس (که رهبران موقرمز داشتند)، این رنگ به نماد شورش تبدیل شد. در قرون وسطی، تفکر "نفرین قرمزها" به اوج خود رسید. کلیسای کاتولیک در دادگاه‌های تفتیش عقاید، موقرمز بودن را نشانه ارتباط با شیطان می‌دانست. در اسکاتلند قرن شانزدهم، زنی به نام آگنس سامپسون فقط به دلیل موقرمز بودن به جرم جادوگری سوزانده شد. در هنر معاصر، ون گوگ با رنگ‌های تند و تیز خود، موقرمزها را به نماد احساسات شدید تبدیل
و تیز خود، موقرمزها را به نماد احساسات شدید تبدیل کرد. تحلیل‌های جدید نشان می‌دهد او در خودنگاره‌هایش از ترکیب سرب قرمز و زردکروم استفاده می‌کرد که امروزه به عنوان رنگ‌های سمی شناخته می‌شوند. امروزه جامعه موقرمزها (Ginger Pride) به یک جنبش اجتماعی تبدیل شده است. هر ساله در سپتامبر، جشنواره‌های "روز جهانی موقرمزها" در هلند و اسکاتلند برگزار می‌شود. تحقیقات نشان داده‌اند موقرمزها در کشورهای اسکاندیناوی ۳۵٪ بیشتر از سایر نقاط جهان مورد پذیرش اجتماعی قرار می‌گیرند. موی مشکی. موی مشکی تیره‌ترین حالت رنگ مو است
موی مشکی. موی مشکی تیره‌ترین حالت رنگ مو است که به دلیل تراکم بالای ملانین ایجاد می‌شود. جالب است که این رنگ در واقع عدم انعکاس نور است و از نظر فیزیکی "رنگ" محسوب نمی‌شود. در ژنتیک، حداقل ۱۶ ژن مختلف در تعیین شدت رنگ مشکی مو نقش دارند. در ژاپن دوره هیآن (۷۹۴-۱۱۸۵ میلادی)، زنان اشراف موهای مشکی خود را تا کف زمین رشد می‌دادند. آنها از روغن کاملیا برای درخشندگی مو استفاده می‌کردند و شب‌ها موهای خود را روی چهارپایه‌های مخصوص می‌گذاشتند تا هنگام خواب آسیب نبیند. طول این موها گاهی به بیش از ۲ متر می‌رسید. در
طول این موها گاهی به بیش از ۲ متر می‌رسید. در فرهنگ مایاها، موی مشکی نماد ارتباط با جهان زیرین بود. کاهنان مایا قبل از انجام مراسم مذهبی، موهای خود را با مخلوطی از زغال و صمغ درخت رنگ می‌کردند. آنها معتقد بودند این کار به آنها قدرت پیشگویی می‌دهد. در هنر اسلامی، موی مشکی زنانه در شعرهای حافظ و سعدی به "شب هجران" تشبیه شده است. در مینیاتورهای ایرانی، هنرمندان از دوده چراغ برای نمایش این رنگ استفاده می‌کردند که به آن عمق و غنای خاصی می‌داد. امروزه در صنعت مد، مشکی همچنان پرطرفدارترین رنگ است. تحقیقات نشان
مشکی همچنان پرطرفدارترین رنگ است. تحقیقات نشان داده‌اند ۶۸٪ زنان در سراسر جهان حداقل یک بار در زندگی موهای خود را مشکی رنگ کرده‌اند. جدیدترین تکنولوژی در این زمینه، رنگ‌های "مشکی ابریشمی" هستند که حاوی نانوذرات ابریشم برای درخشندگی طبیعی هستند. موی قهوه‌ای. موی قهوه‌ای متداول‌ترین رنگ مو در جهان است که تنوع شگفت‌انگیزی از روشن تا تیره دارد. از نظر ژنتیکی، این رنگ نتیجه تعادل بین یوملانین و فئوملانین است. جالب اینجاست که موی قهوه‌ای در واقع ترکیبی از رنگ‌های قرمز، زرد و مشکی در مقیاس میکروسکوپی است. در دوره
قرمز، زرد و مشکی در مقیاس میکروسکوپی است. در دوره باروک، نقاشانی مانند رامبراند از تکنیک "امبروآز" برای نمایش موی قهوه‌ای استفاده می‌کردند. آنها لایه‌های نازک رنگ قهوه‌ای را روی هم قرار می‌دادند تا عمق و گرمای خاصی ایجاد کنند. این تکنیک در نقاشی "دختر با گوشواره مروارید" به اوج خود رسید. در قرن نوزدهم، شیمیدانان آلمانی اولین رنگ‌موهای قهوه‌ای مبتنی بر پارافنیلن دی آمین (PPD) را توسعه دادند. این انقلاب باعث شد زنان بتوانند برای اولین بار رنگ موی خود را در خانه تغییر دهند. جالب است که این ماده شیمیایی ابتدا
تغییر دهند. جالب است که این ماده شیمیایی ابتدا برای رنگ کردن چرم اسب‌ها استفاده می‌شد! در روانشناسی رنگ، موی قهوه‌ای متوسط با ویژگی‌هایی مانند قابلیت اعتماد، سخت‌کوشی و زمینی بودن مرتبط است. تحقیقات نشان داده‌اند افراد با این رنگ مو در مصاحبه‌های شغلی ۲۵٪ بیشتر مورد اعتماد قرار می‌گیرند. امروزه تکنیک‌های جدیدی مانند "قهوه‌ای شکلاتی سایه‌دار" در سالن‌های آرایشی محبوب شده‌اند. این روش شامل استفاده از ۳-۴ سایه مختلف قهوه‌ای برای ایجاد عمق و بعد است. برخی از این تکنیک‌ها تا ۶ ساعت زمان می‌برند اما نتیجه تا ۳
تکنیک‌ها تا ۶ ساعت زمان می‌برند اما نتیجه تا ۳ ماه ماندگاری دارد. موی سفید. موی سفید نتیجه توقف کامل تولید ملانین در فولیکول‌های مو است. برخلاف تصور عامه، موها "خاکستری" نمی‌شوند - این توهم ناشی از ترکیب موهای سفید و رنگ‌دار در کنار هم است. فرآیند سفید شدن مو از دهه سوم زندگی آغاز می‌شود و به طور متوسط هر دهه ۱۰-۲۰٪ افزایش می‌یابد. در چین باستان، موی سفید نماد طول عمر و حکمت بود. امپراتوران اغلب ریش خود را سفید رنگ می‌کردند تا خردمندتر به نظر برسند. جالب اینجاست که در طب سنتی چین، سفیدی زودرس مو نشانه
اینجاست که در طب سنتی چین، سفیدی زودرس مو نشانه "گرمای بیش از حد کبد" در نظر گرفته می‌شد. در قرن هجدهم اروپا، پودر موی سفید در میان اشراف مد شد. این پودر از آرد گندم، نشاسته و گاهی سرب سفید ساخته می‌شد. لوئی شانزدهم معروف بود که روزانه نیم کیلو از این پودر استفاده می‌کرد. متأسفانه این مد باعث مسمومیت سرب در بسیاری از درباریان شد. در هنر معاصر، دیوید هاکنی در پرتره‌های خود از موی سفید به عنوان نماد گذر زمان استفاده کرده است. او با تکنیک خاصی از آبرنگ، جلوه‌های نوری منحصر به فردی روی موهای سفید ایجاد می‌کرد.
نوری منحصر به فردی روی موهای سفید ایجاد می‌کرد. امروزه موی سفید به نماد پست‌مدرنیسم در مد تبدیل شده است. طراحانی مانند ویرژیل آبلو در نمایش‌های خود از مدل‌های جوان با موهای سفید مصنوعی استفاده می‌کنند. تحقیقات نشان داده‌اند ۳۵٪ از زنان زیر ۳۰ سال در نیویورک حداقل یک بار موهای خود را سفید رنگ کرده‌اند. در تاریخ. در دین هندوئیسم، زنی که بیوه می‌شد باید موهایش را می‌تراشید. در دین اسلام همواره به زنان بر پوشاندن موهایشان اشاره شده که تاکنون نیز در کشورهای مختلف زنان مسلمان موی خود را می‌پوشانند. در تاریخ،
زنان مسلمان موی خود را می‌پوشانند. در تاریخ، تراشیدن موی سر بیوه‌ها در بسیاری از تمدن‌های باستانی به عنوان نماد قطع ارتباط با زندگی گذشته و ورود به دوره‌ای جدید دیده می‌شد. در هندوئیسم، این رسم نه تنها برای بیوه‌ها، بلکه در برخی فرقه‌ها به عنوان بخشی از آیین‌های توبه و ریاضت نیز انجام می‌گرفت. متون باستانی مانند مانوسمرتی به صراحت به این موضوع اشاره کرده‌اند. در اسلام، پوشش موی سر برای زنان از احکام مسلم شریعت محسوب می‌شود. آیات قرآنی مانند نور/31 و احزاب/59 به صراحت بر این امر تأکید دارند. فقهای تمام
به صراحت بر این امر تأکید دارند. فقهای تمام مذاهب اسلامی اجماع دارند که پوشش مو از واجبات حجاب شرعی است. در میان راهبه‌های بودایی، تراشیدن موها سمبل رهایی کامل از تعلقات دنیوی است. این عمل در مراسم خاصی به نام "پاببجیا" انجام می‌شود و نشانه‌ای از قطع رابطه با زندگی گذشته محسوب می‌گردد. در کلیسای ارتدکس شرقی، پوشش مو برای زنان متأهل الزامی است. این سنت که به "پیرامیدونا" معروف است، ریشه در رساله‌های پولس رسول دارد و تا امروز در جوامع مذهبی ارتدکس حفظ شده است. در ژاپن دوره‌ی ادو، زنان اشراف پس از فوت شوهر،
در ژاپن دوره‌ی ادو، زنان اشراف پس از فوت شوهر، موهای خود را به نشانه‌ی سوگ می‌تراشیدند و تا پایان عمر از آرایش و زیورآلات دوری می‌کردند. این رسم در نمایش‌های کابوکی به خوبی به تصویر کشیده شده است. در یهودیت ارتدکس، پوشش موی سر زنان پس از ازدواج با استفاده از "تیشل" یا کلاه‌گیس انجام می‌شود. این حکم بر اساس تفسیر تلمود از آیات تورات درباره‌ی "سوتاه" (زنان متهم به زنا) شکل گرفته است. در آیین سیک، مو به عنوان هدیه‌ی الهی محترم شمرده می‌شود و نباید تراشیده شود. به همین دلیل زنان و مردان سیک موهای خود را با
به همین دلیل زنان و مردان سیک موهای خود را با داستار (دستار) می‌پوشانند تا از آلودگی‌ها محافظت کنند. در مصر باستان، تراشیدن موی سر هم برای مردان و هم زنان در طبقات بالای جامعه مرسوم بود. آنها سپس از کلاه‌گیس‌های مصنوعی که با طلا و سنگ‌های قیمتی تزئین می‌شد استفاده می‌کردند. در روم باستان، زنان متأهل موهای خود را با "ستولا" (نوعی روسری) می‌پوشاندند. بیوه‌ها نیز به مدت 10 ماه موهای خود را نمی‌آراستند و از لباس‌های تیره استفاده می‌کردند. در قبیله‌ی ماسای کنیا، زنان موهای خود را بسیار کوتاه نگه می‌دارند در
زنان موهای خود را بسیار کوتاه نگه می‌دارند در حالی که مردان موهای بلند دارند. این تفاوت نشانه‌ای از تقسیم کار جنسیتی در جامعه‌ی ماسایی است. در ایران باستان، پوشش موی سر زنان در دوره‌ی ساسانیان اجباری بود. این سنت در سنگ‌نگاره‌های طاق بستان به وضوح دیده می‌شود. پس از اسلام، این رسم با احکام شرعی تلفیق شد. در تمدن مایا، زنان اشراف موهای خود را با پارچه‌های رنگارنگ می‌پوشاندند و از سنجاق‌های طلایی برای آرایش مو استفاده می‌کردند. این سنت در نقاشی‌های دیواری باستانی به تصویر کشیده شده است. در کلیسای قبطی مصر،
به تصویر کشیده شده است. در کلیسای قبطی مصر، زنان در هنگام عبادت موهای خود را با روسری می‌پوشانند. این سنت که به دوران مسیحیان اولیه بازمی‌گردد، تا امروز در کلیساهای قبطی حفظ شده است. در هندویسم مدرن، اگرچه رسم تراشیدن موی بیوه‌ها کمتر دیده می‌شود، اما در معابد بزرگ مانند واراناسی هنوز هم زنان بیوه‌ای را می‌توان دید که این سنت را رعایت می‌کنند. در اسلام شیعی، علاوه بر پوشش مو، رنگ روسری نیز دارای اهمیت است. زنان متدین معمولاً از رنگ‌های تیره استفاده می‌کنند که نشانه‌ای از تقوا و پرهیز از خودنمایی است. در
که نشانه‌ای از تقوا و پرهیز از خودنمایی است. در میان راهبه‌های کاتولیک، پوشش مو با پارچه‌ای سفید به نام "کورنت" انجام می‌شود. این پوشش نشانه‌ای از ازدواج روحانی با مسیح محسوب می‌شود. در فرهنگ مغول‌ها، زنان اشراف موهای خود را با کلاه‌های بلند می‌پوشاندند. این کلاه‌ها که "بوقتا" نام داشتند، نشانه‌ای از جایگاه اجتماعی آنان بود. در یونان باستان، زنان متأهل موهای خود را با "کره‌مبوس" (نوعی شبکه‌ی مو) می‌پوشاندند. بیوه‌ها نیز موهای خود را کوتاه می‌کردند و از لباس‌های سیاه استفاده می‌کردند. در آیین زرتشتی، پوشش
سیاه استفاده می‌کردند. در آیین زرتشتی، پوشش مو برای زنان در هنگام عبادت الزامی بود. این سنت در متون پهلوی مانند "شایست ناشایست" به آن اشاره شده است. در فرهنگ اینکاها، زنان اشراف موهای خود را با پارچه‌های بافته شده از الیاف لاما می‌پوشاندند. این پارچه‌ها اغلب با نقوش نمادین تزئین می‌شدند. در مسیحیت ارمنی، زنان در کلیسا موهای خود را با روسری سفید می‌پوشانند. این سنت که "ورارک" نام دارد، نشانه‌ای از پاکدامنی محسوب می‌شود. در شینتوئیسم ژاپن، زنان در معابد موهای خود را با نوارهای سفید می‌بندند. این عمل بخشی از
خود را با نوارهای سفید می‌بندند. این عمل بخشی از آیین‌های تطهیر در شینتو محسوب می‌شود. در فرهنگ وایکینگ‌ها، زنان متأهل موهای خود را با بندهایی از جنس چرم می‌پوشاندند. این بندها اغلب با مهره‌های تزئینی همراه بود. در آیین بهایی، پوشش مو الزامی نیست اما رعایت حجاب در حد متعارف توصیه شده است. این رویکرد بر اساس نوشته‌های بهاءالله و عبدالبهاء شکل گرفته است. در تمدن آشور، زنان موهای خود را با نقاب می‌پوشاندند. قوانین آشوری مجازات‌های سختی برای زنان بی‌حجاب در نظر گرفته بود. در کلیسای اتیوپی، زنان موهای خود را با
گرفته بود. در کلیسای اتیوپی، زنان موهای خود را با پارچه‌های سفید می‌پوشانند. این سنت که "نتبلا" نام دارد، ریشه در سنت‌های مسیحیان اولیه دارد. در فرهنگ سلتی، زنان موهای خود را با گیره‌های فلزی تزئینی می‌بستند. این گیره‌ها که "تارا" نام داشتند، نشانه‌ای از وضعیت تأهل بود. در آیین جین، راهبه‌ها موهای خود را می‌تراشند تا از وابستگی‌های دنیوی رها شوند. این عمل بخشی از مراسم "دیکشا" (تشرف) محسوب می‌شود. در فرهنگ پرویی پیش از کلمب، زنان موهای خود را با نوارهای رنگارنگ می‌بستند. این نوارها نشانه‌ای از قبیله و
رنگارنگ می‌بستند. این نوارها نشانه‌ای از قبیله و وضعیت اجتماعی آنان بود. در مسیحیت سوریانی، زنان در کلیسا موهای خود را با روسری سیاه می‌پوشانند. این سنت که به "فراگی" معروف است، از قرون اولیه مسیحیت حفظ شده است. در فرهنگ هاوایی باستانی، زنان عادی موهای خود را آزاد می‌گذاشتند، اما زنان اشراف موهای خود را با گل و پر می‌آراستند. این تفاوت نشانه‌ای از طبقه اجتماعی بود. در آیین تائوئیسم، مو به عنوان نمادی از انرژی حیاتی "چی" محسوب می‌شود. برخی راهبه‌های تائوئیست موهای خود را می‌بستند تا این انرژی حفظ شود. در
موهای خود را می‌بستند تا این انرژی حفظ شود. در فرهنگ بربرهای شمال آفریقا، زنان موهای خود را با پارچه‌های آبی می‌پوشاندند. این رنگ نشانه‌ای از محافظت در برابر چشم‌زخم بود. در کلیسای ارتدکس روسی، زنان با پوشش موی سر به کلیسا می‌روند. این سنت که "پلاتوک" نام دارد، بخشی ضروری از حضور در مراسم مذهبی محسوب می‌شود. در تمدن اکد، زنان موهای خود را با نقاب می‌پوشاندند. قوانین حمورابی مجازات‌هایی برای زنان بی‌حجاب در نظر گرفته بود. در آیین دروز، زنان مسن موهای خود را با روسری سفید می‌پوشانند. این پوشش نشانه‌ای از خرد
روسری سفید می‌پوشانند. این پوشش نشانه‌ای از خرد و تجربه محسوب می‌شود. در فرهنگ سامورایی‌ها، زنان اشراف موهای خود را به شیوه‌ای خاص می‌بستند که "تاماگوشی" نام داشت. این آرایش نشانه‌ای از وفاداری به همسر بود. در مسیحیت آشوری، زنان موهای خود را با روسری‌های توری می‌پوشانند. این سنت که "داشتا" نام دارد، در مراسم مذهبی کاملاً رعایت می‌شود. در فرهنگ پولینزی، زنان موهای خود را با گل و صدف تزئین می‌کردند. این آرایش نشانه‌ای از وضعیت تأهل و سن فرد بود. در آیین مندائی، زنان در مراسم مذهبی موهای خود را می‌پوشانند.
زنان در مراسم مذهبی موهای خود را می‌پوشانند. این عمل بخشی از آیین‌های تطهیر در این دین کهن است. در هنر. مو در هنر مخصوصاً در عصر کلاسیک و رنسانس نقش بسیار مهمی داشته‌است. برای مثال، موهای مونا لیزا تقریباً قهوه‌ای و نماد پاکی است. البته در دوره‌های مختلف، نظراتی مختلف بر مو مخصوصاً ابرو وجود داشته‌است. دردورهٔ رنساس، ابرو را نشانهٔ نجاست زن می‌دانستند. در مجموع موی سر در هنر نماد پاکی از گناه است. مو در طول تاریخ نه تنها به عنوان بخشی از زیبایی‌شناسی، بلکه به عنوان نماد هویت، قدرت و اعتقادات در هنر ظاهر
به عنوان نماد هویت، قدرت و اعتقادات در هنر ظاهر شده است. در نقاشی‌های دیواری مصر باستان (۱۵۰۰ ق.م)، موهای آراسته‌ی کلئوپاترا با طلا و مهره‌های لاجوردی، نشانه‌ای از جایگاه الهی او بود. در رنسانس، هنرمندانی مانند لئوناردو داوینچی از مو برای نمایش احساسات استفاده می‌کردند: - موهای پرپشت و موجدار ونوس نماد باروری - موهای بافته‌ی مونالیزا نشانه پاکدامنی - موهای آشفته‌ی مدوسا در آثار کاراواجو، نماد هراس. از دهه ۱۹۶۰، مو از قالب سنتی خارج شد: -ربکا هورن در اثر "پرده‌های مو" (1972) از موی انسان به عنوان ماده‌ی
"پرده‌های مو" (1972) از موی انسان به عنوان ماده‌ی مجسمه‌سازی استفاده کرد. -انیس کاپور در نصب‌های خود، مو را به عنوان نماد مرگ و زوال به کار گرفت. -مدل‌های زنده‌ی ژان پل گوتیه در دهه ۱۹۹۰، با موهای بافته‌شده به شکل آثار معماری، مرز بین مد و هنر را محو کردند. هنرمندان فمینیست از مو به عنوان ابزار اعتراض استفاده کرده‌اند: -آنا مندییتا در *"Imagen de Yagul"* (1973) با موهایش طرح صلیب ایجاد کرد تا بدن زنانه را مقدس نشان دهد. -مارینا آبراموویچ در اجرای *"Art Must Be Beautiful"* (1975) با شانه‌زدن خشن موهایش،
Be Beautiful"* (1975) با شانه‌زدن خشن موهایش، کلیشه‌های زیبایی را به چالش کشید. هنرمندان NFT مانند کریستا کیم از موهای مجازی به عنوان عنصری متحول‌شونده در آثار خود استفاده می‌کنند. در پروژه‌ای به نام "Hair Universe"، هر تار مو به صورت الگوریتمی رشد می‌کند و واکنش به داده‌های زیستمحیطی را نشان می‌دهد!
ویلیام پیت جوان‌تر (به انگلیسی: William Pitt the Younger؛ زاده ۲۸ مه ۱۷۵۹ – درگذشته ۲۳ ژانویه ۱۸۰۶) سیاستمدار بریتانیایی و نخست‌وزیر بریتانیا به‌مدت ۱۷ سال بود. از او به‌عنوان جوان‌ترین نخست‌وزیر بریتانیا یاد می‌شود. وی هنگامی که به کاخ نخست‌وزیری رفت، تنها ۲۴ سال داشت. او در تاریخ ۱۷۸۳ جوان‌ترین نخست‌وزیر تاریخ بریتانیا شد و تا این تاریخ نیز در همین رتبه قرار دارد. برای تشخیص او از نام پدرش، او را ویلیام پیت جوان‌تر و پدرش را ویلیام پیت بزرگ‌تر می‌نامند. او با یک دستگاه سیاسی کاملاً حزب‌بندی‌شده مخالفت
او با یک دستگاه سیاسی کاملاً حزب‌بندی‌شده مخالفت داشت. وی از قوی‌ترین نخست‌وزیران تاریخ بریتانیا بود و با زمانه خویش پیش رفت و موفق شد بریتانیا را از امپراتوری ورشکسته به ابرقدرت جهانی تبدیل کند. همچنین اقتصاد بریتانیا را احیا کرد و انگلیس را در جنگ‌های ناپلئونی رهبری کرد. او با این که زنده نماند تا پیروزی بریتانیا را ببیند اما توانست با نیروی دریایی خویش مقدمه شکست ناپلئون را به‌وجود آورد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
اتحادیه اقتصادی اوراسیا (EAEU یا EEU) [یادداشت 1] اتحادیه اقتصادی برخی از کشورهای پس از فروپاشی شوروی واقع در اوراسیا است. معاهده اتحادیه اقتصادی اوراسیا در 29 می 2014 توسط رهبران بلاروس، قزاقستان و روسیه امضا شد و در 1 ژانویه 2015 لازم الاجرا شد.[5] معاهدات با هدف الحاق ارمنستان و قرقیزستان به اتحادیه اقتصادی اوراسیا به ترتیب در 9 اکتبر و 23 دسامبر 2014 امضا شد. معاهده الحاق ارمنستان در 2 ژانویه 2015 لازم الاجرا شد. معاهده الحاق قرقیزستان در 6 اوت 2015 لازم الاجرا شد.[6] قرقیزستان از روز تأسیس EAEU به
لازم الاجرا شد.[6] قرقیزستان از روز تأسیس EAEU به عنوان یک کشور ملحق در EAEU شرکت کرد.[7][8]
واچرخند یا پادچَرخَند منطقه پرفشار دایره‌ای غیر منظم را که در آن جهت حرکت هوا مخالف جهتی است که در مراکز کم فشار موجود است را گویند. پادچرخندی اصولاً به عنوان یک اصطلاح در نظام هواشناسی کشور ایران به کار می‌رود که بررسی مستقیم جهت حرکتی یک توده هوا است که خود نیز بستگی مستقیم به منطقه جغرافیائی و محدوده انتقالی توده هوا دارد به گونه‌ای که جهت حرکتی یک توده هوا در نیم‌کره شمالی با جهت حرکتی یک توده هوا در نیم کره جنوبی دقیقاً برعکس یکدیگر و برخلاف هم است. با توجه به خصوصیات اقلیمی، گردش هوا در اطراف یک
بولو (با تلفظ ترکی Bolu) شهری است در ترکیه. این شهر مرکز استان بولی است. بولی در سال ۲۰۰۰ پ.م. بخشی از امپراتوری هیتی بود.