payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حال ساز را کمی سریع هل می‌دهد تا حلقه‌های کوچک داخلی همراه با صدای کوبیدن انگشتان صوتی زنگ‌وار نیز حاصل کنند. هیچ‌یک از اصوات ساز حائز ارتفاع معین نیستند. منابع. دایره در ویکی‌پدیای انگلیسی پیوند به بیرون. نمونه تکنوازی قاوال، استاد وحید اسداللهی
سروج:(عبری: שְׂרוּג به معنی شاخه)، نام نخست‌زاده رعو و جد بزرگ ابراهیم است که نام او در نسب‌نامه عیسی یاد شده است. هنگام تولد ناحور سی‌سال داشت. نام مادرش عورا و نام همسرش ملکاه بود.. سروج در دویست و سی‌سالگی مرد. شهر اکدی و محدوده‌ای به نام سروجی در غرب حران به نام او نامگذاری شده است. بر اساس یوبیل، نخست نام او سروح(عبری:סאראה) بوده است و پس از بنای شهر اور نامش به سروج تغییر یافته است. در تذکره‌های مسیحی یونانی از او با نام سروچ یاد شده است.
ارام یا رام(عبری:רם به معنی بلند و عالی) پسر حصرون و نواده فارص از سبط یهودا بود که پس از مهاجرت یعقوب به مصر، متولد شد. او از نیاکان عمیناداب، بوعز و داوود پادشاه است. نام او در نسب‌نامه‌های عیسی در عهد جدید ارام آمده است. نام او پس از کتاب راعوت در نسب‌نامه اول تواریخ ایام نیز ذکر شده است.
اِدلِب یکی از شهرهای کشور سوریه و مرکز استان ادلب است. این شهر در شمال باختری سوریه و در ۶۰ کیلومتری شهر حلب واقع شده‌است. شهر ادلب از دیدگاه تاریخی اهمیت دارد و در این منطقه، شمار زیادی «شهرهای مرده» و تپه‌های باستانی وجود دارد. شهر باستانی ابلا که زمانی پایتخت یک پادشاهی نیرومند بود نیز در این منطقه واقع شده‌است. جمعیت. در سال ۲۰۰۴ جمعیت این شهر ۹۸٬۷۹۱ نفر بوده است اما در سال ۲۰۱۰، جمعیت این شهر به ۱۶۵٬۰۰۰ نفر افزایش یافت که بیشتر آن‌ها عرب و شمار کمی نیز کُرد و ارمنی بودند. بیشتر مردم این شهر سنی‌مذهب
کُرد و ارمنی بودند. بیشتر مردم این شهر سنی‌مذهب هستند و اقلیتی از مسیحیان و دروزی‌ها نیز در آن ساکنند. اقتصاد. ادلب در منطقه‌ای بسیار حاصلخیز قرار دارد که در آن پنبه، حبوبات، زیتون، انجیر، انگور، گوجه‌فرنگی، کنجد، گندم و بادام تولید می‌شود. جنگ داخلی سوریه. با شروع جنگ داخلی سوریه، از سال ۲۰۱۱، ادلب کانون اعتراضات و نبردها در مراحل اولیه جنگ بود. مدتی بعد، ادلب قبل از حمله دولت در آوریل ۲۰۱۲، محور عملیات شورشیان قرار گرفت که به‌طور موقت شهر و فرمانداری را به تصرف خود درآوردند. اما نیروهای ارتش سوریه مناطق
تصرف خود درآوردند. اما نیروهای ارتش سوریه مناطق تحت کنترل شورشیان در ادلب را پس از یک ماه جنگ و قبل از اجرای آتش‌بس پیشنهاد شده توسط کوفی عنان، بازپس گرفتند. مناطق دیرالزور، درعا، ادلب و حومه آن مناطق عملیاتی مهمی هستند، که درگیریهایی در مناطقی از حومه حلب و ادلب در شمال سوریه میان کردها و داعش انجام شد که شدیدترین آنها در اطراف روستای آطمه در ریف ادلب روی داده و به جندیرس از توابع منطقه عفرین در ریف حلب نیز کشیده شد. در ۲۹ مارس ۲۰۱۵، پیکارجویان ائتلاف جیش الفتح به رهبری جبهه النصره و احرار الشام، ادلب را
الفتح به رهبری جبهه النصره و احرار الشام، ادلب را به‌طور کامل تصرف کرده و شهر را از تسلط ارتش سوریه خارج کردند. پس از آن، فوعه و کفریا تا آوریل ۲۰۱۷ به محاصره شورشیان درآمدند. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۷، تحریر الشام، نیروهای احرار الشام را از ادلب بیرون راند و کل شهر را به تصرف خود درآورد.
شکم‌پایان (Gastropoda) یکی از رده‌های جانوری از شاخهٔ نرم‌تنان هستند. ردهٔ شکم‌پایان، پس از حشرات، از نظر تنوع بزرگ‌ترین ردهٔ جانوری است. به آن‌ها به این خاطر شکم‌پا گفته می‌شود که قسمت زیرین و نسبتاً طولانی بدن آن‌ها ماهیچه‌هایی قوی دارد که «راه رفتن» آن‌ها با همین ماهیچه‌ها انجام می‌شود. شکم‌پایان تنها نرم‌تنانی هستند که در خشکی هم زندگی می‌کنند. حلزون‌ها، لیسه‌ها، حلزون‌های زمین، انواع صدف‌های دریایی، و خاره‌چسب‌ها از جانوران شناخته‌شده‌تر در ردهٔ شکم‌پایان هستند. جنس‌های نام‌برده هر یک هزاران گونه
هستند. جنس‌های نام‌برده هر یک هزاران گونه خاک‌زی و آب‌زی دارند. تاریخ سنگواره‌ایِ شکم‌پایان به کامبرین پسین می‌رسد. در ردهٔ شکم‌پایان ۶۱۱ خانواده وجود دارد که ۲۰۲ خانواده منقرض شده و تنها از طریق بازمانده‌های سنگواره‌ها شناخته شده‌اند. امروزه بین ۶۰هزار تا ۸۰هزار گونه حلزون و لیسهٔ زنده شناسایی شده‌اند. کالبدشناسی، رفتار، تغذیه، و تولید مثل شکم‌پایان، از گروه تا گروه، تفاوت‌های زیادی دارد و عمومیت دادن برخی ویژگی‌ها به همهٔ آن‌ها مقداری دشوار است. جانوران شکم‌پا به‌طورکلی در زیرِ تن خود دارای ماهیچه‌های
شکم‌پا به‌طورکلی در زیرِ تن خود دارای ماهیچه‌های دراز و نیرومندی هستند که به کمک آن‌ها به‌آرامی جابجا می‌شوند. صدف شکم‌پایان، مانند دیگر نرم‌تنان، دارای یک پوشش نازک پروتئینی و آلی در بیرون است که در زیر آن لایهٔ ستبری از کربنات کلسیم در شبکه‌ای نازک از پروتئین‌ها جا دارد. برپایهٔ چگونگی چرخش پوستهٔ شکم‌پایان به چپ یا راست، آن‌ها را می‌توان شناسایی و جدا نمود. به هر گونه بیشتر پوسته‌ها به‌سوی راست چرخش دارند. شکم‌پایان تنها نرم‌تنانی هستند که می‌توانند تن خود را درون پوسته ۱۸۰ درجه بچرخانند. کالبدشناسی. از
را درون پوسته ۱۸۰ درجه بچرخانند. کالبدشناسی. از ویژگی‌های مهم کالبدشناسی حلزون‌ها فرایندی به نام تابیدگی (torsion) است که در زمان رشد آن‌ها روی می‌دهد. در این فرایند، تودهٔ امعا و احشای آن‌ها به هنگام رشد، ۱۸۰ درجه به یک طرف می‌چرخد، به‌طوری‌که مقعد جانور کمابیش در بالای سر آن‌ها قرار می‌گیرد. این فرایند با روند پیچ‌خوردگی صدف حلزون تفاوت دارد و این دو پدیده‌هایی جداگانه هستند. تابیدگی در همهٔ شکم‌پایان دیده می‌شود، اما شکم‌پایان پشت‌آبشش (opisthobranch) در درجات مختلف مقداری واتابیدگی ثانویه از خود نشان
درجات مختلف مقداری واتابیدگی ثانویه از خود نشان می‌دهند. باور بر این است که علت وجود تابیدگی در بدن حلزون ایجاد توانایی برای به درون کشیده شدن بهتر بدن در صدف به هنگام احساس خطر است. شکم‌پایان سرهایی مشخص دارند که بر روی آن‌ها دو یا چهار شاخک حسی و چشم قرار دارد. شکم آن‌ها به‌عنوان پا استفاده می‌شود و به همین خاطر «شکم‌پا» نام دارند. جلویی‌ترین بخش پای آن‌ها «پیش‌پا» (propodium) نام دارد و کارکرد آن پس‌زدن رسوبات به هنگام خزیدن جانور بر روی زمین است. به صدفِ لارویِ شکم‌پا «پیشین‌صدف» (protoconch) گفته
صدفِ لارویِ شکم‌پا «پیشین‌صدف» (protoconch) گفته می‌شود. شکم‌پایان تک‌پایه (monoecious) یا دوپایه (dioecious) هستند و بازآوری جنسی دارند. دستگاه گوارش آن‌ها از دهان آغاز و بعد از چینه‌دان، معده، روده با مجرای دفعی پایان می‌یابد. آن‌ها همچنین دارای غده‌های بزاقی و گوارشی ویژه‌ای هستد که برخی آنزیم‌های گوارشی در آن‌ها ساخته می‌شوند. جانوران این رده درصورت داشتن پوسته، پوسته‌ای معمولاً پیچ‌خورده دارند. بر اثر پیچ‌خوردگی، بدن آن‌ها تقارن خود را از دست داده است. بعضی تک‌جنسی یا هرمافرودیت هستند. زیستگاه.
است. بعضی تک‌جنسی یا هرمافرودیت هستند. زیستگاه. شکم‌پایان طیف وسیعی از زیستگاه‌های آبی و خشکی را برای زندگی انتخاب می‌کنند، از گودال‌های عمیق اقیانوس‌ها گرفته تا بیابان‌ها. برخی از شناخته‌شده‌ترین شکم‌پایان، حلزون‌ها و راب‌های خشکی‌زی هستند. تعدادی هم در آب‌های شیرین زندگی می‌کنند، اما بیشتر گونه‌های نام‌گذاری‌شده در محیط‌های دریایی زندگی می‌کنند. پراکندگی شکم‌پایان در سراسر جهان است، از مناطق نزدیک به قطب شمال و جنوب تا مناطق گرمسیری. آنها تقریباً به هر نوع زیستگاهی روی زمین سازگار شده‌اند و تقریباً در هر
زیستگاهی روی زمین سازگار شده‌اند و تقریباً در هر محیط ممکن ساکن شده‌اند. در زیستگاه‌هایی که کلسیم کربنات کافی برای ساختن یک صدف محکم وجود ندارد، مانند برخی از خاک‌های اسیدی در خشکی، گونه‌های مختلفی از راب‌ها و همچنین برخی حلزون‌ها با صدف‌های نازک و شفاف، که بیشتر یا به‌طور کامل از پروتئین کونچیولین تشکیل شده‌اند، یافت می‌شوند. حلزون‌هایی مانند Sphincterochila boissieri و Xerocrassa seetzeni با شرایط بیابانی سازگار شده‌اند. برخی دیگر از حلزون‌ها در گودال‌ها، نزدیک منافذ گرمابی اعماق دریا، در درازگودال‌های
نزدیک منافذ گرمابی اعماق دریا، در درازگودال‌های اقیانوسی در عمق ۱۰ هزار متری زیر سطح دریا، در موج‌های کوبنده سواحل سنگی، غارها و بسیاری از مناطق متنوع دیگر زندگی می‌کنند. شکم‌پایان می‌توانند به‌طور تصادفی توسط سایر حیوانات، مثلاً پرندگان، از یک زیستگاه به زیستگاه دیگر منتقل شوند. تبارشاخه‌نما. تبارشاخه‌نمای شکم‌پایان که روابط تبارزایی آن‌ها را نشان می‌دهد. تصویری از نمونه‌های گونه‌های هر مورد اضافه شده است: صدفک‌واران، نوناف‌واران و دگرآب‌ششان سفلی در تبارشاخه‌نمای بالا گنجانده نشده‌اند.
خاره‌چسب‌ها جز نرم‌تنان شکم‌پای دریایی هستند و در راسته شکم‌پایان کشککی Patellogastropoda قرار دارند. در خاره‌چسب‌ها پوسته‌ها مخروطی شکل و مسطح هستند. آنها در سرتاسر ناحیه ساحلی زندگی می‌کنند و از منطقه بالای جزر و مدی تا قسمت‌های کم عمق ناحیه پایین جزر و مدی سواحل سنگی یافت می‌شوند، خاره‌چسب‌ها به طور معمول متصل به صخره‌ها هستند و در این گونه محلها یافت می‌شوند(سواحل سنگی). خاره‌چسب‌ها به صورت یک صفحه‌هایی یا یک برآمدگی بر روی سطح صخره‌ها دیده می‌شوند و خودشان را به صخره‌ها متصل می‌کنند. اینها از یک ماده
را به صخره‌ها متصل می‌کنند. اینها از یک ماده لزج پدالی و یک پای عضلانی استفاده می‌کنند که به اینها اجازه می‌دهد تا در برابر امواج شدید و همچنین در زمان جزر خودشان را در برابر خشک شدگی محافظت کنند. خاره‌چسب‌ها از جلبک‌های موجود بر روی سطح صخره‌ها تغذیه می‌کنند و برای این کار از یک سوهانک Radula (بخشی نوارمانند و کیتینی در دهان نرم‌تنان که دارای چندین ردیف دندان می‌باشد و برای جذب و خرد کردن غذا به کار می‌رود) استفاده می‌کنند. اغلب خاره‌چسب‌ها ۸ سانتیمتر طول دارند اما یک نوع خاره‌چسب در غرب مکزیک تا ۲۰
طول دارند اما یک نوع خاره‌چسب در غرب مکزیک تا ۲۰ سانتیمتر رشد می‌کند. خاره‌چسب در هاوایی به «اُپیهی» معروف بوده و به عنوان یک غذای لذیذ مورد توجه هستند. خاره‌چسب‌ها از جمله معدود بی‌مهرگانی هستند که رفتار قلمروگرایی از خودشان نشان می‌دهند و میل به تجاوز دارند و دیگر موجودات را به‌وسیله گسترش خودشان به زور از قلمروشان به خارج می‌رانند. در نتیجه اینها این آزادی عمل را دارند که جلبک‌های اطراف قلمروشان را مورد چرا قرار دهند، همچنین جایی که خاره‌چسب‌ها از جلبک‌ها استفاده تغذیه می‌کنند آن صخره یک حالت لخت به خود
استفاده تغذیه می‌کنند آن صخره یک حالت لخت به خود می‌گیرد که علت آن رشد دیگر موجودات نیز می‌تواند باشد. عوامل شکارچی و تهدیدکننده. خاره‌چسب‌ها توسط موجودات مختلفی شکار می‌شوند از جمله ستاره دریایی، پرندگان ساحلی، ماهیان، انسان‌ها و... خاره‌چسب‌ها سازوکارهای دفاعی مختلفی از خود نشان می‌دهند از جمله فرار یا محکم کردن پوسته‌شان.
ارفکشاد یا ارفخشذ یا فارک (عبری:אַרְפַּכְשָׁד به معنی رهاکننده) یکی از پنج پسر سام و نواده نوح است. ارفکشاد دو سال پس از طوفان نوح ولادت یافت. برادرانش عیلام، آشور، لود و آرام بودند. پسر نخست ارفکشاد شالح یا صالح و دومین پسر او قینان و پسر دیگر او مکران نام داشت. در کتاب یوبیل، از ارفکشاد به عنوان نیای بزرگ اقوام اور و کشان نام برده شده است. ارفکشاد قلعه اور کلدانیان را در کرانه جنوبی فرات بنا نهاد. ارفکشاد چهارصد و سی و هشت سال زندگی کرد. نام او در نسب‌نامه ابراهیم خلیل، داوود، نسب‌نامه عیسی و نسب‌نامه
ابراهیم خلیل، داوود، نسب‌نامه عیسی و نسب‌نامه محمد ذکر شده است. شهر ارفکشاد در میانرودان سال‌ها محل زندگی ایزدیان، مسلمانان و یهودیان بوده است. شهر ارفکشاد هم‌اکنون در کشور عراق واقع است.
فالج (عبری:פָּלֶג/פֶּלֶג به معنی شکاف) از شخصیت‌های اساطیر سامی، یکی از دو پسر عابر از نوادگان سام و از نیاکان عبرانیان است. در زمان او در زمین جدایی و شکاف برقرار گشت و زبان‌های گوناگونی بین مردم به وجود آمد. نام او در کتاب یوبیل نیز ذکر گشته‌است. فالج در دویست و سی و نه سالگی درگذشت.
ماهی مرکب یا سَرپاوَر یا نُقْلییا اِنکاس، برخلاف اسم آن ماهی نبوده، بلکه یکی از بی‌مهرگان است. ماهی مرکب از راسته هشت پایان و تیره سرپایان با نام علمی Sepia pharaonis دارای ده عدد پا (هشت عدد کوتاه و ۲ عدد بلند) یک جفت چشم، یک دهان با دو دندان غیرفکی، بدن کیسه مانند به شکل اتو می‌باشد که در قسمت پشتی این ماهی استخوان کف دریا (Cuttle Bone) قرار دارد که استخوانی بیضوی شکل و اسفنجی فرم است؛ که علاوه بر تثبیت شکل جانور باعث محافظت از ارگان‌ها و احشاء داخلی می‌شود. این ماهی در زمان احساس خطر ماده‌ای چون مرکب
این ماهی در زمان احساس خطر ماده‌ای چون مرکب مشکی را در آب پخش می‌کند. سرپاوران (Teuthida) در کل گروه بزرگی از جانوران دریایی از ردهٔ سرپایان در زیرردهٔ نیام‌داران (Coleoidea) هستند. ویژگی سرپاورها سر ایشان است که به صورت دوشاخه‌ای قرینه است. آن‌ها نرم تنانی از خانواده اختاپوسها هستند، که هنگام روز در اعماق آب به سر برده و شب هنگام، برای تغذیه به سطح آب می‌آیند. سرپاورها با استفاده از ۱۰ بازوی خود، ماهیها را به درون دهان منقار مانند خود می‌کشند. طول انواع غول پیکر آن‌ها به ۱۳ متر می‌رسد. این جانور با کمک
غول پیکر آن‌ها به ۱۳ متر می‌رسد. این جانور با کمک میلیون‌ها سلول رنگی، می‌تواند به راحتی رنگ پوستش را در تطابق با محیط تغییر دهد؛ بنابراین، سرپاورها قادرند در کف دریا کاملاً محو شوند. هر ساله صدها تن از این ماهی ارزشمند توسط صیادان صید و بعد از عمل آوری در شرکت‌های فرآوری به‌صورت کامل یا فیله شده به کشورهای دور یا نزدیک صادر می‌شود. در استان بوشهر فصل صید این ماهی از بهمن ماه هر سال شروع و تا اردیبهشت ماه سال بعد ادامه دارد و به عنوان یکی از محصولات غیرنفتی علاوه بر اشتغال زایی، فرآوری و صادرات آن باعث ارز
علاوه بر اشتغال زایی، فرآوری و صادرات آن باعث ارز آوری می‌شود. کالاماری منبع بسیار خوبی از مواد مغذی است و به ویژه در غذاهای ژاپنی از این ارزش برخوردار است. در ژاپن، رستوران‌ها کالاماری را به انواع مختلفی سرو می‌کنند. این سبک‌های سرو شامل ساشیمی‌، سوشی، تمپورا (سرخ شده)، کالاماری کبابی و … است. کالاماری خشک در کره نیز بسیار محبوب می‌باشد. در آمریکای شمالی و اروپای غربی، حلقه های سرخ شده کالاماری محبوب‌ترین راه برای سرو این غذاهای دریایی مقوی است. کالاماری طعم و مزه قوی ندارد. معمولا طعم های مختلفی را که در
و مزه قوی ندارد. معمولا طعم های مختلفی را که در کنار آن طبخ می‌شود جذب می‌نماید. به عنوان مثال، کالاماری به سرعت طعم دهنده های قوی را از موادی مانند سیر، زنجبیل، گوجه فرنگی و … جذب می‌کند. کالاماری دارای بافتی سفت و منسجم ‌است، اما زمان زیادی برای پختن نیاز ندارد. دقت کنید بعد از پختن خیلی طولانی، کالاماری ممکن است بافتی سخت و لاستیکی به خود بگیرد. منابع. Wikipedia contributors, "Squid," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Squid&amp;oldid=195716854 (accessed March 6,
(accessed March 6, 2008). دائرةالمعارف کودکان و نوجوانان (جلد دوم)
یِهودا (عبری: יְהוּדָה به معنی خداوند پرستش می‌شود) پسر چهارم یعقوب و لیه و برادر کوچک‌تر رئوبن، شمعون و لاوی؛ و برادر بزرگ‌تر یساکار و زبولون بود. یهودا از نیاکان بوعز، داوود و عیسی است. او با دختری از کنعان به نام شوعه ازدواج کرد. یهودا که پدرشوهر تامار بود، با تامار که عروسش نیز بود، همبستر شد که این عمل وی بعدها در شریعت موسی ممنوع شد، یهودا از تامار صاحب دو پسر به نام‌های فارص و زارح گردید (طبق کتاب مقدس داود از نسل فارص است). یهودا پس از آن‌که از حامله شدن تامار آگاهی یافت، دستور داد او را زندان کنند
شدن تامار آگاهی یافت، دستور داد او را زندان کنند و سپس به گناه زنا در آتش بسوزانند، اما وقتی فهمید که از خود او حامله شده است گفت تامار از من بیگناه‌تر است و او را رها کرد. قوم یهود از نسل یهودا است.
لیه (عبری: לֵאָה [لِئا] به معنی خسته، به انگلیسی: Leah) نام بزرگ‌ترین دختر لابان است، که بنا به روایت تورات با فریب و حقه پس از هفت سال کاری که یعقوب در ازای مهر خواهرش راحیل انجام داد، با یعقوب ازدواج نمود. لیه یکی از چهار شه‌مادر بنی اسرائیل است. لیه برای یعقوب شش پسر به نام‌های رئوبن، شمعون، لاوی، یهودا، یساکار و زبولون و یک دختر به نام دینه زایید. لیه پس از مرگ، قبل از مهاجرت به مصر در مقبره خانوادگی که در غار پدرسالاران (غار مخپلا, מערכת המכפלה) در حبرون بود، دفن شد.
هاجَر (به عبری: הָגָר؛ به معنی «غیرمطمئن»؛ به یونانی: Ἄγαρ Agar) زنی مصری است که در کتاب مقدس و در قرآن به او اشاره شده‌است. در کتاب مقدس فصل ۱۶، او کنیز ساره همسر ابراهیم است که ساره به او می‌بخشد تا ساره به واسطهٔ هاجر فرزنددار شود. اولین فرزند ابراهیم به نام اسماعیل از او زاده شد. نام هاجر در قرآن ذکر نشده‌است، لیک به داستان او در سوره ابراهیم اشاره شده. او در اسلام زنی بزرگ‌داشته است که او را به‌عنوان مادر اعراب می‌شناسند و محمد از نسل وی است. اولین منابعی که به پیروان محمد اشاره کرده‌اند (منابع مسیحی
که به پیروان محمد اشاره کرده‌اند (منابع مسیحی سریانی و یونانی)، آنان را نه «مسلمان»، که «هاجری» نامیده‌اند. قسمتی از مراسم حج در اسلام داستان تلاش هاجر برای نجات فرزند خود را می‌نماید. معنی نام. ها-جر:(ها) به زبان هیروگلیف مصری گل لوتوس، گیاه افسانه‌ای در اساطیر یونان، و کلمه (جر) معنی‌اش در تورات اشاره به سرزمین مصر دارد. این نام در مجموع به معنی گل لوتوس مصری است. داستان هاجر. بعضی از یهودیان می‌گویند که هاجر اسیر جنگی بوده ولی در بعضی کتب یهودی آمده‌است که او از خانواده شاهان بوده‌است؛ ولیز ترابلسی و
که او از خانواده شاهان بوده‌است؛ ولیز ترابلسی و لیتی راسل در صفحه ۱۰۶ کتاب «هاجر و ساره و فرزندان آن‌ها» می‌نویسد: او شاهزاده و یکی از فرزندان فراعنه مصر بوده‌است. همچنین گفته‌اند که او اهل کنعان و شاهزاده‌ای بوده که پدرانش قبل از فراعنه بر این سرزمین حکومت می‌کردند. در روایات آمده‌است که: «ساره با حضرت ابراهیم ازدواج کرده بود چرا که می‌دانست او می‌خواهد که ذریه‌ای داشته باشد ولی چون یائسه بود نمی‌توانست فرزندی نزاد. ابراهیم به درگاه خدا دعا کرد و خواهان ذریه شد. بدین گونه خداوند دعای حضرت ابراهیم را
ذریه شد. بدین گونه خداوند دعای حضرت ابراهیم را پذیرفت و هاجر از او حامله شد و اسماعیل را به دنیا آورد. هاجر اسماعیل را در زمانی به دنیا آورد که ابراهیم هشتاد و شش ساله و ساره در سن یائسگی بود. بعد از گذشت پنج سال از تولد اسماعیل ساره اسحاق را به دنیا آورد و بدین ترتیب ابراهیم دارای دو فرزند شد. اسماعیل از هاجر و اسحاق از ساره.» در کتاب مقدس. اخراج هاجر. وقتی اسحاق از ساره دنیا آمد رابطه بین هاجر و ساره به بدترین حالت خود رسید. در جشن تولد اسحاق ساره مشاهده کرد که اسماعیل فرزند او را مسخره می‌کند. او بسیار
کرد که اسماعیل فرزند او را مسخره می‌کند. او بسیار عصبانی شد و از شوهر خود ابرام، که از این به بعد به عنوان ابراهیم شناخته می‌شود، درخواست کرد که هاجر و فرزندش را اخراج کند. او اعلام کرد که اسماعیل نباید از ارث ابراهیم برخوردار شود. ابراهیم از سخنان همسر خود بسیار ناراحت شد و از یهوه درخواست کمک کرد. یهوه به ابراهیم آرامش داد و به او گفت همانگونه که همسرش می‌خواهد رفتار کند زیرا یهوه نه تنها به اسحاق اجازه می‌دهد که نسل ابراهیم را داشته باشد بلکه از اسماعیل نیز ملتی بزرگ ایجاد خواهد کرد. صبح روز بعد
نیز ملتی بزرگ ایجاد خواهد کرد. صبح روز بعد ابراهیم، اسماعیل و هاجر را بیرون از اردوگاه خود آورد. در بیرون اردوگاه او به آن‌ها نان و آب داد و آن‌ها را به سمت بیرشبا روانه کرد. هاجر و پسرش بی‌هدف در بیابان رفتند تا اینکه تمامی آب و غذای آن‌ها به پایان رسید. در زمانی که او بسیار درمانده شده بود، شروع به گریستن کرد و خداوند صدای او را شنید و به کمک آنان آمد. فرشته خداوند چشمان هاجر را باز کرد و او چاهی از آب دید. فرشته به هاجر گفت که خداوند وعده داده‌است که از اسماعیل «ملتی بزرگ خواهد ساخت». هاجر و اسماعیل
از اسماعیل «ملتی بزرگ خواهد ساخت». هاجر و اسماعیل نجات داده می‌شوند. هاجر برای پسر خود همسری از سرزمین مادری خود مصر پیدا می‌کند و آن دو در بیابان پاران ساکن می‌شوند. در مسیحیت. پولس در نامه‌ای که به غلاطیان نوشت، هاجر را با عنوان مادر شریعت ذکر کرد. در اسلام. هاجر در اسلام به عنوان همسر ابراهیم و مادر فرزند او اسماعیل که خود نیز پیامبر بود شناخته می‌شود. با اینکه نام او در قرآن ذکر نشده‌است ولیکن در داستان ابراهیم به او اشاره می‌شود. در قرآن نام ساره و هاجر ذکر نشده‌است و تنها داستان آن‌ها در داستان
و هاجر ذکر نشده‌است و تنها داستان آن‌ها در داستان ابراهیم مورد اشاره قرار می‌گیرد. همچنین در قرآن ساخت خانه کعبه توسط ابراهیم و اسماعیل پسر هاجر انجام می‌شود. در قصص الانبیا که مجموعه‌ای از داستان‌های پیامبران است هاجر دختر پادشاه مغرب و از نسل صالح نبی است. پدر او توسط فرعون کشته می‌شود و او به عنوان برده قرار می‌گیرد؛ ولیکن بعداً به دلیل نسل پادشاهی او، او رئیس تمامی کنیزان می‌شود و به ثروت فرعون دسترسی میابد. بعد از اینکه هاجر به دین ابراهیم می‌گرود، فرعون او را به ابراهیم می‌بخشد. بر اساس یک داستان
فرعون او را به ابراهیم می‌بخشد. بر اساس یک داستان اسلامی دیگر، هاجر دختر پادشاه مصر بود. بر اساس نوشته ابن‌عباس، فرزنددار شدن هاجر باعث شد که اختلاف بین او و ساره بیشتر شود زیرا ساره هنوز نازا بود. ابراهیم هاجر و فرزندش را به سرزمینی به نام فاران (مکه امروزی) می‌برد. هدف این مسافرت ساکن کردن او و پسرش در فاران بود. مسلمانان اعتقاد دارند تصمیم خداوند برای اخراج هاجر، آزمایش الهی برای میزان اعتماد ابراهیم به خداوند است. هاجر به سرعت ذخیره آب خود را از دست می‌دهد. اسماعیل که در این زمان کودکی بیش نیست حال
می‌دهد. اسماعیل که در این زمان کودکی بیش نیست حال بسیار بدی پیدا می‌کند و نزدیک به مرگ می‌شود. هاجر بسیار آشفته می‌شود و بین دو کوه صفا و مروه هفت مرتبه رفت‌وآمد می‌کند تا بتواند برای اسماعیل آب پیدا کند. بعد از مرتبه هفتم، اسماعیل با پاشنه پای خود به زمین می‌زند و چاهی از آب زیر پای او ظاهر می‌شود. این چاه امروزه، چاه زمزم نامیده می‌شود و در کنار خانه کعبه قرار دارد. این داستان هر سال در مراسم حج توسط مسلمانان تکرار می‌شود و آنان هفت مرتبه بین صفا و مروه حرکت می‌کنند. بسیاری مسلمانان اعتقاد دارند که هاجر
می‌کنند. بسیاری مسلمانان اعتقاد دارند که هاجر و فرزندش اسماعیل درون خانه کعبه دفن شده‌اند. در تلمود. بر اساس نوشتارهای ربانی، هاجر دختر فرعون مصر بود. در میدراش آمده‌است که هنگامی که ساره در حرم فرعون مصر بود، فرعون دختر خود را به عنوان برده به او داد و گفت: «بهتر است دختر من برده خانه زنی مانند ساره شود تا اینکه ارباب خانه دیگری باشد.» ساره هاجر را قبول کرده و با او خوشرفتاری می‌کرد؛ ولیکن وقتی هاجر از ابراهیم باردار شد رفتار او با ساره تغییر کرد که باعث شد او با هاجر بسیار بدبرخورد کرده و به او کارهای
شد او با هاجر بسیار بدبرخورد کرده و به او کارهای سنگین دهد و او را تنبیه بدنی کند. بعضی متون یهودی اعتقاد دارد که هاجر و قطوره (کتوراه)، زنی که ابراهیم بعد از مرگ ساره با او ازدواج کرد، یک نفر هستند. بر اساس این نوشتارها، قطوره نام او و هاجر لقب او به معنی غریبه (ها-جر) است. این توصیف در میدراش ذکر شده‌است و توسط رشی، گور آریه، یلی یاکار و عبیدیا برتینوره مورد حمایت قرار گرفته‌است. رشی اشاره می‌کند که قطوره نام هاجر بود زیرا اعمال او مانند عود خوشبو بود و او از زمانی که از ابراهیم جدا شد تنها ماند. نظر
و او از زمانی که از ابراهیم جدا شد تنها ماند. نظر مخالف که قطوره و هاجر دو نفر مختلف هستند توسط رشبام، ابراهیم ابن عزرا، رداک و رمبان مورد تأیید قرار گرفته‌است. نظر مخالف بر پایه آن است که در تورات قطوره و هاجر به عنوان دو نفر مختلف مورد اشاره قرار گرفتند.
الیصر(عبری:אֱלִיעֶזֶר به معنی خداوند یار من است) پسر موسی از صفورا است که در زمان تبعید به مدین و پس از تولد گرشوم متولد شد. موسی علت نامگذاری وی را کمک و مساعدت خداوند دانست و این که یهوه او را از شمشیر فرعون رهانیده است. او همراه با برادر و مادرش تحت مراقبت یثرون باقی ماند و موسی به مصر بازگشت. یثرون بعد از خروج، وی را به همراه برادر و مادرش به نزد موسی بازآورد. الیصر پسری به نام رحبیا داشت و او نیز با موسی خروج کرد.. شلومیت که در زمان سلطنت داوود و شائول از معبد یهوه نگهداری می‌کرد از فرزندان الیصر بوده
از معبد یهوه نگهداری می‌کرد از فرزندان الیصر بوده است.
شیعه در زبان عربی به معنای «پیرو» است. در تاریخ صدر اسلام، اصطلاحاتی مانند «شیعهٔ علی» و «شیعهٔ معاویه» در معنای پیروان اینان به کار رفته‌است اما امروزه این اصطلاح به یکی از مذاهب اسلامی اطلاق می‌شود. تمایز «شیعیان علی» از سایر مسلمانان، تا زمان جعفر صادق صرفاً در هواخواهی از خلافت علی و فرزندان او بوده‌است. از زمان جعفر صادق و به دلیل پرهیز او از تلاش برای دستیابی به قدرت سیاسی در سایه جدال بین امویان و عباسیان در بین غالب پیروان او اعتقاد چنین بود که تا زمان قیام قائم آل محمد (که شناخته شده نبود) تغییری
قیام قائم آل محمد (که شناخته شده نبود) تغییری در وضعیت سیاسی شیعیان ایجاد نخواهد شد و به همین دلیل شیعیان دوازده امامی تا سال‌ها بعد همواره از امامان بعدی در مورد اینکه قائم هستند یا نه پرس و جو می‌کردند. اکنون «شیعه» در اصطلاح به آن عده از مسلمانان گفته می‌شود که به خلافت و امامت بلافصل علی معتقدند، و بر این عقیده‌اند که امام و جانشین محمد از طریق نصّ شرعی تعیین می‌شود، و امامت علی و دیگر امامان شیعه نیز از طریق نص شرعی ثابت شده‌است. بعد از انقلابِ عباسیان، شیعیان بر آن شدند که «اهل بیت» را دقیق‌تر تعریف
شیعیان بر آن شدند که «اهل بیت» را دقیق‌تر تعریف کنند تا تنها علویانِ فاطمی — هم حسنی و هم حسینی — را دربرگیرد. تا پیش از انقلاب عباسی، تشیع در دو شاخه یا جریانِ اصلیِ کِیْسانیّه و امامیّه توسعه یافت که هر کدام تقسیماتِ درونیِ خود را دارند؛ و سپس‌تر، جنبشِ شیعیِ دیگری به بنیان‌گذاریِ زِیْدیّه منجر شد. غُلاتِ شیعه و نظریه‌پردازانِ شخصی با گروه‌های کوچکِ پیروان نیز بودند، که در میانه یا حاشیهٔ جوامعِ مهمِ شیعه وجود داشتند. شاخه یا جناحِ اصلیِ امامیه که بعدها به این نام نامگذاری شد، مانندِ سایرِ شیعیانِ دورهٔ
این نام نامگذاری شد، مانندِ سایرِ شیعیانِ دورهٔ امویان در کوفه مستقر بودند، و درحالی‌که سیاستی خاموش در حوزهٔ سیاسی اتخاذ کرده بود، بااین‌حال بر بعضی از دیدگاه‌های کیسانیه از جمله محکومیتِ سه خلیفهٔ پیش از علی بن ابی‌طالب صحّه می‌گذاشت. در این شرایطْ امامیه، امامت را از طریقِ تنها پسرِ بازماندهٔ حسین بن علی، علی بن حسین زَیْنُ‌الْعابِدین دنبال کرد. پیروزیِ عباسیان — که با شعار «الرضا من آل محمد» به میدان آمده بودند — سببِ سرخوردگیِ شیعیان شد که همه انتظار داشتند تا یک علوی به‌جای یک عباسی موفق به خلافت
داشتند تا یک علوی به‌جای یک عباسی موفق به خلافت شود. دشمنی میانِ عباسیان و علویان هنگامی برجسته شد که عباسیان بلافاصله پس از به قدرت رسیدن‌شان، شروع به آزار و اذیتِ بسیاری از حامیانِ سابقِ علوی‌شان کردند و متعاقباً، سخنگویانِ تفسیری سنی از اسلام شدند. خلیفهٔ سوم عباسی، مهدی، اعلام کرد که پیامبر عملاً عمویش، عبّاس بن عَبدُالْمُطَّلِب را به جای علی بن ابی‌طالب به‌عنوانِ جانشین منصوب کرده‌است. در آغاز خلافت عباسی، اکثر پیروانِ جعفر صادق در ابتدا فرزندِ ارشدش، عبداللهِ اَفْطَح را به‌عنوانِ جانشینش شناخته
عبداللهِ اَفْطَح را به‌عنوانِ جانشینش شناخته بودند. پس از درگذشتِ عبدالله، آن‌ها به برادرِ کوچک‌ترش، موسی کاظم روی آوردند. این شیعیانِ امامی که عبدالله را به‌عنوانِ امامِ برحق پیش از موسی کاظم به‌رسمیت می‌شناختند، به اَفطَحیّه شناخته شدند. موسی کاظم، که بعدها به‌عنوانِ هفتمین امامِ شیعیان در نظر گرفته شد، به‌زودی با بیعتِ اکثریتِ شیعیانِ امامی از جمله برجسته‌ترین دانشمندان از اصحابِ جعفر صادق مواجه شد. پس از قتلِ او، بسیاری از هوادارانش او را امامِ هفتم و آخرِ خود دانستند که به‌عنوانِ مَهدی باز خواهد گشت.