payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و هشت تن از دانشجویان جهت بازدید به کشورهای نروژ، آلمان، ژاپن، چین و هندوستان سفر نموده که نتایج مثبت به بار داشته‌است و امیدواریم تا استادان دیگر جهت بازدید و ادامه تحصیلات عالی به خارج کشور اعزام گردند، دانشکده هنرهای زیبا در سال جاری یعنی ۱۳۸۲ دارای یک کتابخانه مجهز، یک نگارخانه برای حفظ آثار هنری پایان‌نامه‌های فارغان و پروژه‌های صنفی دانشجویان، تالار مشق وتمرین بخش تآتر و موسیقی، کارگاه‌های مجسمه‌سازی، نقاشی، گرافیک وهمچنان دارای صنوف درسی مضامین نظری و اتاق‌های استادان بخش تدریسی و اداری و تعداد
و اتاق‌های استادان بخش تدریسی و اداری و تعداد تحویلخانه‌ها می‌باشد و فعلاً دارای پنج بخش بوده که اینک با طرح‌های درسی آن معرفی می‌گردند. بخش نقاشی. این بخش در سال ۱۳۵۴ با بخش مجسمه‌سازی که ر شته گرافیک در جنب آن بود در تشکیل دانشکده ادبیات و علوم بشری ایجاد گردید. از جمله فعال‌ترین بخش این دانشکده می‌باشد و از این ر شته یک تعداد از هنرمندان چیر ه د ست و ماهر و معلمان متخصص فارغ‌التحصیل گردیده که اکثر در موسسات دولتی و نهادهای فرهنگی در مرکز و ولایات جذب گردیده‌اند که از آنجمله می‌توان از شمولیت‌شان در کادر
که از آنجمله می‌توان از شمولیت‌شان در کادر علمی دانشکده هنرها، مکتب هنرها، رادیو تلویزیون، نگارستان غلام محمد میمنگی، نگارستان ملی و غیره نهادهای فرهنگی یاد نمود. دروس نظری این دیپارتمنت زیادتر بالای شناخت هنر نقاشی، تاریخ هنر، نقد هنری، زیبایی‌شناسی، سبک‌هاوتکنیک‌های هنری اتکا دارد همچنان دروس عملی آن را آموزش اساسات هنررسامی، نقاشی روغنی، نقاشی آبرنگ ورنگ اکرلیک تشکیل می‌دهد که آثار نقاشی شده نگارخانه این دانشکده از جمله دست‌آوردهای این بخش می‌باشد که اکثراً موضوعات اجتماعی و فرهنگی کشور افغانستان در
اکثراً موضوعات اجتماعی و فرهنگی کشور افغانستان در آن‌ها انعکاس داده شده‌است. استادان فعلی این بخش: موصوف مدت چندی آمر بخش نقاشی بوده و ازتاریخ ۱۳۷۱ الی ۱۳۷۶ رئیس این دانشکده بودند. که فعلاً آمر دیپارتمنت نقاشی می‌باشند. البته از تاریخ ۱۳۷۰ الی ۱۳۸۱ درمهاجرت بودند. لست استادان اسبق بخش نقاشی که الی تاریخ‌های ذیل ایفای وظیفه نموده‌اند: لست استادان همکار بخش نقاشی که الی تاریخ‌های ذیل ایفای وظیفه می‌نمودند: بخش مجسمه‌سازی. این بخش در سال ۱۳۵۴ با مضمون نقاشی -که بخش گرافیک نیز در جنب آن‌ها بود- تأسیس گردید. از
بخش گرافیک نیز در جنب آن‌ها بود- تأسیس گردید. از جمله دیپارتمنت‌های فعال و با اهمیت این دانشکده بو ده و بخاطر احیای، انکشاف و حفظ ارزش‌های هنر اصیل کشور ما در عرصه‌ها مجسمه‌سازی، موزاییک، کاشی‌کاری و هنر سرامیک ایجاد گردیده‌است. تا حال یک تعداد از هنرمندان ماهر معلمین متخصص از این دیپار تمنت فارغ‌التحصیل گردیده‌اند که در موسسات فرهنگی کشور مصروف کاراند این بخش مدتی چندی به نام آفرینش‌های ظریف یاد می‌شد و در زمان طالبان برای پنج سال در حالت تعلیق قرار داشت. بعد از آمدن اداره موقت دوباره به نام مجسمه‌سازی
بعد از آمدن اداره موقت دوباره به نام مجسمه‌سازی شروع به فعالیت نمود. استادان فعلی این بخش: موصوف فعلاً آمر دیپارتمنت مجسمه‌سازی می‌باشد. لیست استادان اسبق دیپارتمنت مجسمه‌سازی که الی تاریخ‌های ذیل ایفای وظیفه می‌نمودند. بخش تیاتر. این رشته در سال ۱۳۵۹ در پهلوی بخش‌های دیگر عرض وجود نمود هدف اساسی از ایجاد این بخش پرورش کادرهای جوان و تحصیل یافته در رشته‌های نمایشی از قبیل تاتر، رادیو، تلویویون و سینما می‌باشد. از این رشته تعدادی زیادی از هنرمندان ورزیده به سطح کشور درخشیده و فعلاً در کادر علمی در دانشکده
سطح کشور درخشیده و فعلاً در کادر علمی در دانشکده هنرها رادیو تلویزیون کابل تیاتر افغان فیلم و نهادهای دیگر هنری جذب گردیده‌اند که بهترین ممثلین رادیو تلویزیون و سینما در جمله آن‌ها شامل می‌باشند. استادان فعلی این دیپار تمنت عبارت‌اند از: موصوف از ۱۳۷۱ الی ۱۳۷۳ و از۱۳۷۶ الی میزان ۱۳۸۰ معاون دانشکده و از آن به بعد الی اخیر ۱۳۸۰ سرپرست دانشکده بودند و فعلاً آمر بخش تآتر و موسیقی می‌باشند. استادان اسبق بخش تاترکه الی تاریخ‌های ذیل ایفای وظیفه می‌نمودند: موصوف از سال ۱۳۶۳ الی ۱۳۷۱ اولین رئیس پوهحی بودند. بخش
از سال ۱۳۶۳ الی ۱۳۷۱ اولین رئیس پوهحی بودند. بخش گرافیگ. رشته گرافیک در سال ۱۳۵۴ به قسم یک مضمون در جنب بخش نقاشی و مجسمه‌سازی مدغم بود و در سال ۱۳۵۹ ر سماً در پهلوی دیگر بخش‌ها ایجاد شد این رشته هنری از جمله هنرهای می‌باشد که در سطح جهان مورد پذیرش بوده از اهمیت خاصی بر خوردار می‌باشد خصوصا در این اواخر با دنیای کاریکاتور، کارتون‌های سینمایی، پوسترهای تبلیغاتی، کامپیوتر و عرصه نشرات و مطبوعات ارتباط مستقیم دارد از رشته گرافیک این دانشکده تعدادی از هنرمندان و معملین متخصص در مکاتب مرکز و ولایات به جامعه
و معملین متخصص در مکاتب مرکز و ولایات به جامعه تقدیم گردیده که ساحه جذب ایشان در کادر علمی دانشکده هنرها، آرت و گرافیک رادیو تلویزیون، نگارستان مینمگی، لیسه هنرها و وزارت معارف می‌باشد و مصروف کار و فعالیت‌اند. استادان فعلی این بخش. از تاریخ ۱۳۶۳ برای مدت بیش از ۶ سال معاون دانشکده بوده و از ۱۵ حمل ۱۳۸۱ الی اکنون رئیس دانشکده می‌باشند. البته ارتاریخ ۷۹الی۸۰ در مهاجرت بودند. موصوف فعلاً معاون این پوهنحی می‌باشند. البته از تاریخ۱۳۷۱ الی ۱۳۸۱ در مهاجرت بودند. لست استادان اسبق دیپارمنت گرافیک که الی تاریخ‌های
لست استادان اسبق دیپارمنت گرافیک که الی تاریخ‌های ذیل ایفای وظیفه می‌نمودند. استادان همکار دیپارتمنت گرافیک: دیپارتمنت مو سیقی این بخش در سال ۱۳۴۵ به شکل کورس در پهلوی رشته‌های نقاشی و مجسمه‌سازی ایجاد شد ولی به زودی به رکود مواجه شد بالاخره در سال ۱۳۵۹ مجدداً در پهلوی بخش‌های دیگر ایجاد گردید و به صورت علمی و آکادمیک دروس آن به قسم عادی جریآن داشت در جریان حکومت طالبان برای مدت پنج سال در حالت تعلیق قرار گرفت با تحولات سیاسی که در سال ۱۳۸۰ به وقوع پیوست دوباره به شکل علمی و آکادمیک به فعالیت خود آغاز
دوباره به شکل علمی و آکادمیک به فعالیت خود آغاز نمود. این دیپارتمنت تعداد چندی از فارغ التحصیلان را به جامعه تقدیم نموده‌است. که اکثر فارغان آن در دانشکده هنرها، لیسه هنرها، رادیو-تلویزیون و نهادهای دیگری موسیقی جذب گردیده‌اند. هدف از ایجاد آن این است تا هنر موسیقی به شکل علمی و آکادمیک به میان آید و با حفظ ارزش‌های فرهنگ ملی و هنر اصیل این مرز و بوم بتواند دانشجویان را به شیوه‌های جدید موسیقی علمی آشنا بسازد. استادان سابق این دیپارتمنت :
مغالطه علت شمردن مقدم یا تسبیب ماتقدم از مغالطات رایج در استدلال است که از پیش‌فرض نادرست ناشی می‌شود. این مغالطه ناشی از این فرض خطاست که هرگاه دو حادثه، متعاقباً و پس از یک‌دیگر رخ دهند، صرفاً به خاطر تقدم و تأخر می‌توان حادثه اول را علت و حادثه دوم را معلول دانست، و بدین‌وسیله بین آن‌دو رابطه علیت برقرار کرد. در مواردی که علت چیزی شناخته شده نباشد یا در شناخت آن تردید وجود داشته باشد، معمولاً افراد در پی علت‌های موهوم برمی‌آیند و صرفاً با توجه به این‌که معلول مورد نظر پس از چه امری واقع شده، آن معلول را
مورد نظر پس از چه امری واقع شده، آن معلول را به آن امر نسبت می‌دهند. مغالطه علت شمردن مقدم با مراحل استدلال چنین است: اگر ب ناخوش‌آیند باشد، استدلال مغالطه‌ای چنین نتیجه خواهد داد: اجتناب از "الف" جلوی "ب" را می‌گیرد که غلط است.
توسل به نادانی یا توسل به جهل مغالطه‌ای است که در آن شخص ادعا می‌کند که یک گزاره درست است به این دلیل که نقیض آن ثابت نشده‌است. از نظر منطق، هر قضیه در گام نخست نه درست است و نه نادرست و در گام دوم، باید درستی یا نادرستی آن تعیین شود. بی‌اطلاعی دربارهٔ درستی یک گزاره، نمی‌تواند درستی نقیض آن را نتیجه دهد. ممکن است مغالطه‌گر در توسل به نادانی، از دلیل‌های پنهان استفاده کند؛ مانند این که چیزی که دلیل‌های کافی درباره‌اش وجود ندارد، نادرست است یا اگر دلیل‌های کافی برای اثبات قضیه‌ای وجود نداشته باشد، قضیهٔ
کافی برای اثبات قضیه‌ای وجود نداشته باشد، قضیهٔ دیگری درست انگاشته می‌شود. الگوی منطقی این مغلطه. X صحیح است، چون نمی‌توان ثابت کرد X اشتباه است. X اشتباه است، چون نمی‌توان ثابت کرد X صحیح است. این مغالطه با نام‌های دیگری هم شناخته می‌شود مانند مغالطه طلب برهان از مخالف یا انتقال بار اثبات (به انگلیسی:) که در آن مغالطه‌کار ادعایی را بدون استدلال مطرح می‌کند و از دیگران می‌خواهد که اگر کسی مخالف است، آن را ابطال نماید و دلیلی بر ضد آن ارائه دهد. مثال معروف آن زمانی است که "از ملانصرالدین پرسیدند مرکز زمین
آن زمانی است که "از ملانصرالدین پرسیدند مرکز زمین کجاست. ملانصرالدین گفت: «همین‌جا که ایستاده‌ام». مردم گفتند: «چرا؟» گفت: «اگر باور ندارید، اندازه بگیرید!»"
مغالطه طلب برهان از مخالفین یا انتقال بار اثبات (به انگلیسی:) نوعی مغالطه است که در آن مغالطه‌کار ادعایی را بدون استدلال مطرح می‌کند و از دیگران می‌خواهد که اگر کسی مخالف است، آن را ابطال نماید و دلیلی بر ضد آن ارائه دهد. پیش‌فرض این مغالطه آن است که هرچیز را می‌توان پذیرفت مگر این که مخالف آن ثابت شود؛ در حالی‌که درست آن است که هیچ چیزی را نمی‌توان پذیرفت مگر آن که خود آن اثبات شود. برخی گمان می‌کنند که کسی که می‌گوید «ثابت کن این‌طور است» با کسی که می‌گوید «ثابت کن این‌طور نیست» فرقی ندارد؛ در حالی که
«ثابت کن این‌طور نیست» فرقی ندارد؛ در حالی که اولی در حقیقت می‌گوید «اگر ادعایی می‌کنی، دلیلی بیاور» در حالی که دومی انتظار دارد مدعایش بدون دلیل پذیرفته شود و فقط اگر دلیل ردی بر آن پیدا شد، آن را کنار بگذارد. جمله بالا، مغالطه است؛ زیرا طبق منطق، بار اثبات بر دوش مدعی است و ادعای وجود هر چیزی نیاز به اثبات دارد. و ادعای وجود خدا نیز از این قاعده مستثنی نیست. اگر کسی مدعی وجود خدا شود، باید این دعوی را ثابت کند. لازم است بدانیم که اگر کسی نتوانست قضیه‌ای را مدلل گرداند، بی‌شک حق دارد آن را محتمل نشمارد،
را مدلل گرداند، بی‌شک حق دارد آن را محتمل نشمارد، ولی منطقاً حق ندارد، از مخالفان طلب برهان کند.
مغالطه تعمیم ناروا یا (به انگلیسی: Faulty generalization) هنگامی رخ می‌دهد که شخصی از یک یا چند مثال و تجربهٔ جزئی یا از چند نمونهٔ محدود، مطلبی را استنباط کند و آن حکم را تعمیم دهد، در حالی که آن مثال‌ها و نمونه‌ها برای اثبات آن حکم کلّی بسیار کم، کوچک و غیرمتعارف باشند. در این حالت، شخص با توسل به نمونه‌ای کوچک و ناکافی نتیجه‌گیری می‌کند و داده‌هایی را که به موقعیت عادی یا معمول ارتباط نزدیک‌تری دارند، نادیده می‌گیرد. الگوی منطقی. نمونهٔ S از جمعیت P گرفته شده است. نمونهٔ S بخش بسیار کوچکی از جمعیت P است.
شده است. نمونهٔ S بخش بسیار کوچکی از جمعیت P است. نتیجهٔ C بر اساس نمونهٔ S به دست آمده و به جمعیت P نسبت داده شده است. تعمیم شتاب‌زده. تعمیم شتاب‌زده یک مغالطهٔ بی‌قاعده است که بدون در نظر گرفتن تمام داده‌های ارائه شده نتیجه‌گیری انجام می‌شود. این نتیجه‌گیری اشتباه به دلیل توجه نداشتن به تمام داده‌ها در اثر شتاب بیش از حد است. تعمیم شتاب‌زده معمولاً از این الگو پیروی می‌کند: برای مثال، اگر شخصی برای نخستین بار به شهری سفر کند و ۱۰ نفر را ببیند که اتفاقاً همهٔ آنان کودک باشند، ممکن است به اشتباه به این
همهٔ آنان کودک باشند، ممکن است به اشتباه به این نتیجه برسد که هیچ ساکن بزرگسالی در این شهر وجود ندارد. از طرف دیگر، ممکن است شخصی به یک دنبالهٔ اعداد نگاه کند و متوجه شود که عدد ۱ یک عدد مربع است، ۳ یک عدد اوّل است، ۵ یک عدد اوّل است و ۷ نیز یک عدد اوّل است، ۹ یک عدد مربع است، ۱۱ یک عدد اوّل است و ۱۳ نیز یک عدد اوّل است. بر اساس این مشاهدات، فرد ممکن است ادعا کند که همهٔ اعداد فرد یا اوّل هستند یا مربع؛ در حالی که عدد ۱۵ مثالی است که این ادعا را رد می‌کند. نام‌های جایگزین. این مغالطه با نام‌های دیگری نیز
نام‌های جایگزین. این مغالطه با نام‌های دیگری نیز شناخته می‌شود: هنگام ارجاع به تعمیم ساخته‌شده از یک مثال، ممکن است از اصطلاحات «مغالطه واقعیت تنها» یا «مغالطه اثبات با مثال» استفاده شود. هنگامی که شواهد عمداً برای سوگیری نتیجه کنار گذاشته می‌شوند، گفته می‌شود که مغالطه حذف برقرار است.
داستان زندگی با نام اصلی هانیکو (ژاپنی: はね駒 روماجی: Hanekonma) از مجموعه سریال‌های صبحگاهی (آسادورا) شبکهٔ ان اچ کی ژاپن با محوریت زنان است که در سال ۱۹۸۶ و در ۱۵۶ قسمت ۱۵ دقیقه‌ای از ساعت ۸٫۱۵ تا ۸٫۳۰ صبح از همین شبکه پخش گردیده است. این مجموعه از زندگی هاروکی ایزومورا (۱۹۱۸–۱۸۷۷)، پیشگام خبرنگاری روزنامه در دوران میجی و تایشو و گذار از دوران سنت به مدرنیته در ژاپن الهام گرفته شده است. این سریال داستان زندگی دختری را به تصویر می‌کشد که علیرغم وضعیت مالی ضعیف خانواده اش به کمک مادرش به سختی موفق می‌شود پولی
خانواده اش به کمک مادرش به سختی موفق می‌شود پولی پس‌انداز کند و به مدرسه مسیحیان برود و زبان انگلیسی بخواند. پدرش به خاطر این کار، با او قهر می‌کند ولی هانیکو ناامید نمی‌شود و پس از گذراندن مراحل دشواری به عنوان اولین روزنامه‌نگار زن در ژاپن مشغول به کار می‌شود. این سریال مانند سریال اوشین در دهه‌های شصت و هفتاد شمسی در میان مخاطبان ایرانی بسیار محبوب شد و مونولوگ تیتراژ آغازین آن که با عبارت (زندگی منشوری است در حرکت دوار) شروع می‌شود تا مدت‌ها در خاطرات نوستالژیک بینندگان آن دوران باقی ماند.
عدم تکرار حد وسط یا مغالطهٔ چهارحدی از مغالطه‌های ساختاری است. ازنظر منطق‌دانان؛ محور اصلی قیاس همان حد وسط است که در صغرا و کبرا وجود دارد و در نتیجه حذف می‌شود و کوچک‌ترین اخلال در آن، موجب اخلال در کل قیاس اقترانی خواهد شد. حد وسط باید در مقدمهٔ اول و دوم قیاس عیناً و بتمامِه تکرار شود تا نتیجه معتبر و قابل اطمینان باشد. تکرار نشدن حد وسط دو حالت دارد: نخست این‌که حد وسط مشترک لفظی باشد و در یک مقدمه به معنای اول و در مقدمه دوم به معنای دیگر به‌کار رود که خود این حالت مصادیق گوناگونی دارد.
مسجد بزرگ اوری بزرگ‌ترین مسجد اروپا در فرانسه، پس از مسجد رم و مسجد احمد در لندن است. تصمیم برای ساخت این مسجد در دهه ۱۹۸۰ گرفته شد و در ۱۹۸۵ ساخته شد. اگرچه بازگشایی این مسجد تا ۱۰ سال بعد، یعنی ۱۹۹۵، همزمان با افتتاح «کلیسای کاتولیک اوری» به تأخیر افتاد.
حملهٔ شخصی یا شخص‌ستیزی مغالطه‌ای است که در آن از خصوصیات یک فرد، نتیجه گرفته می‌شود که استدلالی که او مطرح کرده‌است نادرست است. در پشت این مغالطه، تصور خطایی نهفته‌است که بر اساس آن امکان ندارد یک عقیدهٔ درست از سوی کسی که موقعیت اجتماعی، سیاسی یا علمی مناسبی ندارد یا انگیزه‌های بدی دارد، ارائه شود و برعکس امکان ندارد یک عقیدهٔ نادرست و غیرمستدل از سوی یک شخصیت مهم که دارای موقعیت مناسب علمی است، ارائه شود. مغالطه توسل به کس: این مغالطه‌ زمانی رُخ میدهد که شخصی استدلالش برای درستی یک ادعا، ملزم به کس بودن
شخصی استدلالش برای درستی یک ادعا، ملزم به کس بودن فرد مدعی باشد. انواع حمله شخصی. توهین. این مغالطه زمانی رخ می‌دهد که شخص استدلال معینی اقامه می‌کند و دربارهٔ موضوعی سخن می‌گوید و دیگری که از پیش با او خصومت داشته، به جای نقد با گفتن ناسزا دربارهٔ شخصیت وی، می‌کوشد با مخدوش کردن شخصیت او و منفور ساختن وی، استدلالش را باطل نماید. جنبه مغالطی توهین در آن است که اصل استدلال کنار نهاده شده و معیار دیگری برای نقد ادعا به کار گرفته شده‌است که منطقاً هیچ ارتباطی به ادعا ندارد: مغالطه از طریق منشأ. این مغالطه
به ادعا ندارد: مغالطه از طریق منشأ. این مغالطه زمانی رخ می‌دهد که شخصی برای رد یک سخن، آن را به یک شخصیت مذموم تاریخی نسبت دهد و بگوید «اولین بار او این سخن را گفته‌است» و بکوشد تا از منفی بودن آن شخصیت تاریخی، خطا بودن آن سخن را نتیجه بگیرد. پیش‌فرض نادرست این مغالطه آن است که سرمنشأ یک عقیده و رأی در درستی آن مؤثر است؛ در حالی که گاه افراد عادی و بی‌سواد عقاید عالی اظهار کرده‌اند و دانشمندان بزرگ دچار خطاهای بزرگ شده‌اند. تو هم چنینی. در این مغالطه، به جای توجه به سخن و ادله موافق و مخالف آن، به گوینده
توجه به سخن و ادله موافق و مخالف آن، به گوینده توجه شده و سعی می‌شود مورد نقضی در اعمال و رفتار گوینده یافت شود تا بدین‌سان هم خود گوینده و هم گفتارش تخطئه شود. این مغالطه به دو شکل رخ می‌دهد: یکی، بیشتر در جایی به کار می‌رود که کسی خطایی را به انسان تذکر می‌دهد و شخص در جواب او می‌گوید: «خودت هم مرتکب این خطا شده‌ای»؛ در حالی که جمع دو نادرست هرگز یک درست نمی‌شود. دیگر آن که سعی می‌کند برای نقد سخن کنونی شخص، مورد ناسازگاری از گفتار پیشین او بیابد و به او بگوید خودت هم این حرف را قبول نداری؛ زیرا موضع
او بگوید خودت هم این حرف را قبول نداری؛ زیرا موضع قبلی تو چیز دیگری بوده است؛ در حالی که باید دانست که موضع‌گیری‌های پیشین فرد هیچ تأثیر منطقی در درستی عقیده‌های امروزش ندارند، زیرا اولاً ممکن است شخص در عقیده‌های پیشینش تجدیدنظر کرده باشد. برای فهم درستی یک گزاره، باید آن گزاره را بررسی کرد، نه بیان‌کنندهٔ آن را. تقصیر عضو پیوسته. در این مورد نقدکننده به دلیل شباهت گفتار شخصی به دیگر طرفداران آن استدلال، به شخص حمله می‌کند. حالت کلی این استدلال چنین است: توسل به شخصیت تحسین‌شده. گاهی نیز به‌جای این که
توسل به شخصیت تحسین‌شده. گاهی نیز به‌جای این که ادعای کسی ثابت شود، خود شخص تحسین می‌شود. چنین گفتاوردی از اشخاص هرگز نمی‌تواند جایگزین استدلال برای درستی مطلبی باشد، حتی اگر آن شخص متخصص و کارشناس یا معتبر و موثق باشد. این مغالطه بسیار معمول است. یک مثال در این نمونه:
اسلام دومین دین بزرگ سوئیس به‌شمار می‌رود و مسلمانان این کشور بیش از هشت درصد از جمعیت این کشور را تشکیل می‌دهند. مسلمانان در تمامی شهرهای سوئیس پراکنده‌اند. مراکز مراسم مذهبی مسلمانان به حدود ۹۰ مرکز می‌رسد. در سال ۲۰۱۰ ساختن مناره برای مساجد در سوییس ممنوع اعلام شد که با واکنش مسلمانان، مخالفت دولت سوئیس، سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا وسازمان‌های حقوق بشر همراه شد. مناره‌ها. در طی نظرسنجی که در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۰ به درخواست حزب مردم از احزاب دست راستی سوئیس و اتحادیه فدرال دموکراتیک انجام شد، ۵۸٪ از رأی
و اتحادیه فدرال دموکراتیک انجام شد، ۵۸٪ از رأی دهنگان به ممنوعیت ساخت مناره جدید برای مساجد رأی مثبت دادند.
زبان فارسی اولین و قدیمی‌ترین زبانی است که قرآن به آن ترجمه شد. نخستین ترجمه را ترجمه آیاتی از قرآن در نامه پیامبر اسلام به خسرو پرویز می‌دانند و قدیمی‌ترین مترجم را سلمان فارسی. گفته‌اند که سلمان فارسی «بسم الله الرحمن الرحیم» را به «به نام یزدان بخشاینده» ترجمه کرده و به اعتقاد برخی، او برای نخستین بار سوره حمد را به فارسی ترجمه کرد. از مهمترین مترجمان قرآن به زبان فارسی، شیخ عباس مصباح زاده ، ، ابوالقاسم پاینده ،الهی قمشه‌ای ، محمدمهدی فولادوند، نعمت الله صالحی نجف آبادی ، ابوالقاسم امامی ، بهاالدین
الله صالحی نجف آبادی ، ابوالقاسم امامی ، بهاالدین خرمشاهی ، محمدعلی کوشا ، محمود صلواتی ، ناصر مکارم شیرازی ، حسین استادولی و سید علی موسوی گرمارودی بوده‌اند. از جمله ترجمه‌های سبک نوین قرآن که محتوای آن با دید تفسیری است، ترجمه قرآن محمد صادقی تهرانی است. وی نام آنرا "ترجمان وحی" گذارده و بر خلاف روش دیگران «بسم الله الرحمن الرحیم» را «به نام خدای رحمتگر بر آفریدگان، رحمتگر بر ویژگان» ترجمه کرده‌است. از بین ۱۷۵ ترجمه قرآن به فارسی، تنها ۱۰۰ ترجمه کامل بوده و از بین این ۱۰۰ ترجمه نیز ۵۰ ترجمه مربوط به ۷۰
و از بین این ۱۰۰ ترجمه نیز ۵۰ ترجمه مربوط به ۷۰ سال اخیر (تا سال ۱۳۹۶) است. ترجمه «تفسیر طبری» به‌عنوان نخستین ترجمه از قرآن که به‌صورت کامل باقی مانده‌است، «تفسیر سورآبادی» به‌عنوان فصیح‌ترین و استوارترین ترجمه کهن قرآن، «ترجمه ابوالفتوح رازی» به‌عنوان نخستین ترجمه شیعی قرآن و «ترجمه کشف‌الاسرار و عده الابرار » به‌عنوان مهم‌ترین ترجمه عرفانی قرآن به فارسی شناخته می‌شود. البته استاد در گذشته خانم طاهره صفارزاده سیرجانی هم ترجمه ای از قرآن کریم به یادگار گذاشته اند.
مصادره به مطلوب یا استدلال توشه‌خوشه‌ای یا پنداشت پرسش یا «بیان تکراری» نوعی مغالطه منطقی است که در آن حکم استدلال، از پیش در فرض‌های استدلال درست در نظر گرفته شده است. این مغالطه همچنین زمانی رخ می‌دهد که در یک استدلال، آشکارا یا پنهانی گزاره‌ای بدون ارائه شواهد کافی درست پنداشته شده باشد. در ترجمۀ کتاب فلسفه علم، نوشته الکساندر برد، مترجم کتاب (ساسان مژده) به جای «مصادره به مطلوب» اصطلاح «توشه‌خوشه‌ای» یا «توشه‌خوشه» را پیشنهاد کرده و چنین گفته است: «اگر کسی در توشه‌ای که ارزانی داشته است همان خوشۀ خود را
در توشه‌ای که ارزانی داشته است همان خوشۀ خود را پیدا یا پنهان گنجانده باشد، «توشه‌خوشه‌ای» کار کرده است، و در فلسفه چنین باید گفت که استدلالش توشه‌خوشه‌ای است.» انواع. پنداشت پرسش یا استدلال توشه‌خوشه‌ای بر دو نوع است: نوع اول. گاهی پیدا کردن این مغلطه در یک استدلال بسیار دشوار است. دلیل این دشواری نیز آن است که P در بسیاری از مواقع دقیقاً با همان واژه‌هایی که C با آن‌ها بیان شده است بیان نمی‌شود. به عبارت دیگر لازم است که تجزیه و تحلیل دقیقی روی فرض‌های استدلال انجام شود تا مشخص شود که این استدلال فرضی
استدلال انجام شود تا مشخص شود که این استدلال فرضی مانند P را درون خود دارند که C را به‌طور پنهانی درست فرض می‌کند یا نه. تنها کسی می‌تواند P را قبول داشته باشد که C را قبول داشته باشد. فرم دیگری هم برای مغلطه مصادره به مطلوب قابل تصور است و آن هنگامی شکل می‌گیرد که در استدلالی فرضی آشکارا یا نهانی مطرح می‌شود که خود نیاز به اثبات دارد ولی بدون ارائه هیچ‌گونه شواهدی درست پنداشته می‌شود این سبک استدلال‌ها نیز آلوده به مغلطه مصادره به مطلوب هستند، الگوی این سبک مغالطه را می‌توان به صورت زیر فرمولیزه کرد: نوع
مغالطه را می‌توان به صورت زیر فرمولیزه کرد: نوع دوم. لازم به ذکر است که گاهی یک شخص می‌خواهد منظورش را با کلمات دیگر برساند، این کار را نمی‌توان مغالطه مصادره به مطلوب نامید، این است که هنگام مقابله با یک استدلال لازم است که ابتدا درک شود آیا آن استدلال یک استدلال قیاسی یا استقرایی است که مصادره به مطلوب می‌کند یا اینکه تنها یک تمثیل است برای مطرح کردن یک موضوع به زبانی دیگر جهت روشن شدن موضوع و گوینده مدعی این نیست که در حال استدلال کردن و اثبات کردن ادعایش است. دلیل مغالطه بودن. نام دیگر این مغلطه که
است. دلیل مغالطه بودن. نام دیگر این مغلطه که «تحصیل حاصل» است به گونه‌ای گویاتر مغالطه آمیز بودن این نوع «استدلال» را نشان می‌دهد. هر استدلالی با هدف اثبات یک حکم (که مطلوب نیز خوانده می‌شود) انجام می‌شود. استدلال قیاسی این‌گونه کار می‌کند که سعی می‌کند نادانسته‌ها را با ارتباط منطقی دادن آن‌ها به یکدیگر از دانسته‌ها (که فرض نامیده می‌شوند) آن نادانسته (حکم) را به دانسته تبدیل کند (یا آن را تحصیل کند)، بعبارت فنی‌تر حکم را از مفروضات تحصیل کند، یا مجهول را از معلومات به‌واسطه منطق تحصیل کند. حال وقتی
را از معلومات به‌واسطه منطق تحصیل کند. حال وقتی استدلالی به جای اینکه این کار را انجام دهد، بیاید و آنچه قرار است اثبات کند را ثابت و درست فرض کند در واقع یک استدلال نیست، بلکه چیزی که نادانسته است و قرار است اثبات شود را دانسته فرض می‌کند (یا تحصیل حاصل می‌کند) و هیچ کار مفیدی نکرده است. یا بعبارت دیگر این نوع استدلال کردن خطا است به دلیل اینکه به‌طور مستقیم یا غیر مستقیم حکمی را که قرار است درستی آن اثبات شود بدون ارائه شواهد صحیح فرض می‌کند. بنابر این استدلالی که مصادره به مطلوب می‌کند اساساً یک استدلال
که مصادره به مطلوب می‌کند اساساً یک استدلال نیست چون کاری که قرار است یک استدلال انجام دهد را در واقع انجام نمی‌دهد. از جانب دیگر روشن است که گزاره‌های زیر غلط هستند و اگر دقت کنیم خواهیم دید که مصادره به مطلوب دقیقاً همین کار را انجام می‌دهد: بنابر این یک شخص نمی‌تواند با تکرار ادعای خود آن را اثبات کند، بلکه فرایند اثبات کردن باید تنها شامل ارائه شواهد شود نه تکرار ادعا. شاید وجه تسمیه این مغلطه در انگلیسی نیز آن باشد که استدلال‌کننده به جای استدلال کردن در پشتیبانی از ادعای خود، درستی آن را از طرف
کردن در پشتیبانی از ادعای خود، درستی آن را از طرف مقابلش گدایی (Begging) می‌کند. در مورد الگوی شماره ۲ نیز این نام بسیار مناسب است زیرا مغالط، پرسشی که بخاطر نامسلم بودن فرض پیش می‌آید را نادیده می‌گیرد و از مخاطب خود می‌خواهد که او نیز آن پرسش را نادیده بگیرد. دلیل اینکه افراد سفسطه گر و مغالط از این مغالطه بسیار سود می‌جویند این است که همان‌طور که گفته شد این استدلال برای کسانی که حکم آن را از پیش قبول داردن معتبر به نظر می‌رسد و آن‌ها ایرادی بر آن نمی‌گیرند. چگونه با این مغالطه روبرو شویم؟. در مورد
چگونه با این مغالطه روبرو شویم؟. در مورد الگوی نخست شاید بهترین شیوه برخورد با این مغالطه آن باشد که برای شخص مغالط توضیح دهیم، او چیزی را اثبات نکرده است بلکه تنها ادعایش را تکرار کرده است و به همین دلیل در واقع استدلالی نکرده است و به جای تکرار بهتر است که استدلال کند. یا اینکه فرضی که در استدلال نهان است و خود به اثبات نیاز دارد را مطرح کنیم و از مغالط برای آن استدلال بخواهیم. در مورد الگوی دوم نیز بهتر است اعتراض کنیم که فرض مطرح شده مورد قبول ما نیست و خود نیاز به اثبات دارد. مثال. کاوه – شرط پایداری
خود نیاز به اثبات دارد. مثال. کاوه – شرط پایداری پیوند زناشویی این است که طرفین هنگام عقد قرارداد ازدواج باکره باشند. سودابه – چطور می‌توانی چنین چیزی را اثبات کنی؟ کاوه – چون وقتی زن و مرد باکره باشند ازدواجشان پایدار می‌ماند. سودابه – من به دادگاه دروغ گفتم، به دلیل اینکه اگر راست می‌گفتم منافع ملی به خطر می‌افتاد. کاوه – بر چه اساسی فکر می‌کنی اینکار درست است؟ سودابه – بخاطر اینکه یک میهن دوست برای اینکه منافع کشورش به خطر نیافتند باید حتی به دادگاه هم دروغ بگوید. کاوه – به نظر من مجازات اعدام عادلانه و
بگوید. کاوه – به نظر من مجازات اعدام عادلانه و کار آمد است. سودابه – چرا؟ کاوه – زیرا مجازات اعدام از لحاظ عقلی قابل دفاع و برای اجتماع سودمند است.
موسسه انتشارات امیرکبیر نام یکی از بزرگ‌ترین و معتبرترین مؤسسه‌های انتشاراتیِ ایران است که عبدالرحیم جعفری در سال ۱۳۲۸ آن را تأسیس کرد. گروه انتشاراتی امیرکبیر، بزرگ‌ترین واحد انتشاراتی خصوصی در ایران بود. در سال ۱۳۵۸ در جریان مصادره‌های ابتدای انقلاب، به حکم دادگاه انقلاب اسلامی، انتشارات امیرکبیر مصادره شد و سازمان تبلیغات اسلامی مدیریت مؤسسه انتشارات امیرکبیر را به عهده گرفت.از جمله فعالیت‌های این مؤسسه می‌توان به انتشار فرهنگ فارسی ۶جلدی معین، دائرةالمعارف مصاحب و فرهنگ انگلیسی و فارسی آریان‌پور اشاره
مصاحب و فرهنگ انگلیسی و فارسی آریان‌پور اشاره کرد. تاریخچه. تأسیس و تبدیل به بزرگ‌ترین بنگاه انتشاراتی خاورمیانه. این انتشارات کار خود را در ۱۲ آبان ۱۳۲۸ با خرید سرقفلی نخستین فروشگاه خود در خیابان ناصرخسرو تهران آغاز کرد. نخستین اثر منتشرشده جزوه‌ای با نام «نماز» بود که با نظر حاج میرزا خلیل کمره‌ای تهیه شده‌بود. در دههٔ ۱۳۵۰ (خورشیدی) بر اساس حجم تولیدات که بالغ بر ۲۸۰۰ عنوان بود امیرکبیر به بزرگ‌ترین بنگاه انتشاراتی خاورمیانه تبدیل شد. به علاوه، کیفیت و تنوع تولیدات این انتشاراتی هم اعتبار و منزلتی خاص
تنوع تولیدات این انتشاراتی هم اعتبار و منزلتی خاص برای آن تدارک دیده بود. گردآوردن مترجمان و نویسندگان و پژوهشگران شاخص از یک سو، و در دیگر سو شکل دهی و تعریف ساختاری علمی برای کار نشر که منظومه‌ای از ویراستاران حرفه‌ای، تا چاپخانه و کتابفروشی و توزیع و بقیه مراحل نشر در آن انجام بگیرد از دیگر ابداعاتی بود که در امیرکبیر بنا گذاشته شد و این انتشارات را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین ناشران تاریخ نشر ایران معرفی شد. عبدالرحیم جعفری، مالک پیشین موسسه در خاطرات خود می‌نویسد: «سال ۱۳۵۵ چون سه موسسه انتشاراتی
خود می‌نویسد: «سال ۱۳۵۵ چون سه موسسه انتشاراتی شركت كتاب‌های جیبی، خوارزمی، و ابن سینا به علل مختلف دچار بحران مالی شدند با خرید سهام آنها گروه انتشاراتی امیركبیر پایه گذاری شد و بزرگ‌ترین واحد انتشاراتی خصوصی ایران به‌وجود آمد كه تعداد كارمندان و كارگران آن به هفتصد نفر می‌رسید». انقلاب اسلامی و تصرف توسط سازمان تبلیغات اسلامی. مدیریت و مالکیت مؤسسه در زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ در دست عبدالرحیم جعفری بود. پس از انقلاب، در سال ۱۳۵۸، جعفری به دلیل مرگ اسماعیل رائین در دفتر انتشارات مدتی را در زندان گذراند. در