payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تولید انبوه پروتئین‌های درمانی با بازده ۳۰ برابر روش‌های متعارف سیستم هدف‌یابی خودکار برای دارورسانی (دقت ۹۵٪ در آزمایش‌های حیوانی) فیلتراسیون انتخابی یون‌های سمی از خون رکوردهای شگفت‌انگیز. بزرگ‌ترین واکوئل طبیعی: در سلول‌های گیاه آبدار Welwitschia mirabils (حجم تا ۲ میلی‌لیتر) سریع‌ترین سیستم انتقال واکوئلی: در تک‌سلولی‌های دریایی (سرعت ۵ میکرومتر بر ثانیه) پیچیده‌ترین شبکه واکوئلی: در قارچ‌های میکوریزایی (شامل ۱۵ نوع واکوئل تخصص‌یافته) منابع. ۱−تارنمای رشد ۲−کتاب بیولوژی کمپبل -انتشارات خانه
۱−تارنمای رشد ۲−کتاب بیولوژی کمپبل -انتشارات خانه زیست‌شناسی-ترجمه گروه مترجم و ویراستاری بهرام میر حبیبی و مصطفی پویان ۳-Nature Nanotechnology (2024) - "Data storage in plant vacuoles" Cell Reports (2024) - "Gold 4-nanoparticles in human hepatocyte vacuoles" 5- Science Advances (2023) - "Artificial vacuoles for drug delivery" 6- Journal of Cell Biology (2024) - "Vacuolar systems in extremophiles"
المپیک تابستانی ۱۹۴۸ (در انگلیسی: Games of the XIV Olympiad) که به‌طور رسمی با نام «بازی‌های المپیاد چهاردهم» شناخته می‌شود، از ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۸ تا ۱۴ اوت ۱۹۴۸ میلادی در شهر لندن در کشور انگلستان و با حضور ۴٬۰۹۹ ورزشکار زن و مرد از ۵۹ کشور جهان و در ۱۷ رشته ورزشی برگزار شد. بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ لندن، آغازگر فصل جدیدی از رقابت‌های ورزشی در میدان المپیک پس از یک وقفه ۱۲ ساله به دلیل وقوع جنگ جهانی دوم و پس از بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ برلین برگزار شد. انتخاب میزبان. کاندیداها: انتخاب: لندن (برای
شد. انتخاب میزبان. کاندیداها: انتخاب: لندن (برای دومین بار) محل رای‌گیری: لوزان- سوییس تاریخچه. اگر جنگ جهانی دوم به وقوع نمی‌پیوست، لندن می‌بایست تا در سال ۱۹۴۴ میزبان بازی‌های المپیک می‌شد. در بازی‌های المپیاد چهاردهم، پنجاه و نه کشور در این دوره از بازی‌ها شرکت داشتند. در این دوره از کشورهای آلمان و ژاپن برای شرکت در بازی‌ها دعوت نشده بود. همچنین اتحاد جماهیر شوروی نیز از آن جهت در المپیک لندن شرکت نداشت که به عضویت کمیته بین‌المللی المپیک در نیامده بود. در لندن به دلیل مسایل پس از جنگ، دهکده المپیک
در لندن به دلیل مسایل پس از جنگ، دهکده المپیک ساخته نشد و در عوض ورزشکاران را در سربازخانه‌ها اسکان دادند. مسابقات در استادیوم ومبلی شهر لندن برگزار می‌شدند. ستاره این دوره از بازی‌ها فنی بلانکرس کون (Fanny Blankers-Koen) هلندی بود که توانست چهار مدال طلا کسب کند. او که مادر دو فرزند بود، «زن خانه‌دار پرنده» لقب گرفت. در این دوره نیز ایالات متحده آمریکا بیشترین تعداد مدال‌ها را به دست آورد و تیم‌های‌های سوئد و فرانسه در رده‌های بعدی جدول قهرمانی قرار گرفتند. کاروان ورزشی ایران با ۵۲ نفر که از ورزشکاران،
کاروان ورزشی ایران با ۵۲ نفر که از ورزشکاران، مربیان و سرپرستان تیم تشکیل شده بود، در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ شرکت کرد که حاصل آن یک مدال برنز جعفر سلماسی در رشته وزنه‌برداری بود. بودجه اردو و سفر و اقامت کاروان ورزشی ایران را محمدرضا شاه و مجلس شورای ملی پرداختند. شاه ایران نیز به دعوت پادشاه بریتانیا به لندن رفت و در برخی از بازی‌ها به تماشا نشست. در رده‌بندی تیمی، کاروان ورزشی ایران با کسب یک مدال برنز در رده سی و ششم بازی‌ها قرار گرفت. کشورهای شرکت کننده. در مجموع ۵۹ کشور ورزشکارانی را اعزام
شرکت کننده. در مجموع ۵۹ کشور ورزشکارانی را اعزام کرده‌اند. چهارده کشور اولین حضور رسمی خود را اعلام کردند: گویان انگلیسی (اکنون گویان)، برمه (اکنون میانمار)، ایران، عراق، جاماییکا، لبنان، پاکستان، پورتوریکو، سنگاپور، سوریه، ترینیداد و توباگو، و ونزوئلا هستند این نخستین بار بود که فیلیپین، هند و پاکستان به عنوان کشورهای مستقل در بازی‌های المپیک به رقابت می‌پرداختند. آلمان و ژاپن، هر دو تحت اشغال نظامی متفقین، مجاز به اعزام ورزش‌کاران به این بازی‌ها نبودند. برای ساخت تأسیسات مورد استفاده از کار اجباری
برای ساخت تأسیسات مورد استفاده از کار اجباری زندانیان آلمانی استفاده شد. ایتالیا، با وجود اینکه در اصل یک قدرت محور بود، در ۱۹۴۳ و پس از عزل بنیتو موسولینی به متفقین پیوست و به این کشور اجازه اعزام ورزش‌کار داده شد. اتحادیه جماهیر شوروی دعوت شد، اما آن‌ها تصمیم گرفتند تا هیچ ورزش‌کاری به این مسابقات اعزام نکنند، به جای آن ناظران را برای آمادگی المپیک سال ۱۹۵۲ بفرستند. جدول مدال‌ها. فهرست زیر شامل ده کشور برتری است که بیشترین امتیاز را در جدول مدال‌ها ازآن خود کردند. کشور انگلستان که میزبان مسابقات بود
خود کردند. کشور انگلستان که میزبان مسابقات بود نتوانست به مقامی بهتر از ۱۲هم در جدول شمارش مدال‌ها دست پیدا کند. تیم ورزشی بریتانیا در این مسابقات سه مدال طلا، چهارده نقره و شش برنز را از آن خود کرد.
اگر بتوانیم یک خانواده از توزیع‌های احتمالی را به کمک پارامتر k به شکل زیر بنویسیم: formula_1 آنگاه پارامتر k را پارامتر مکان گوییم.
سفره عقد یکی از سفره‌های سنتی ایرانی است که در مراسم عقد یا هنگام عروسی پهن می‌شود و عروس و داماد بر سر آن می‌نشینند و به خطبه عقد گوش فرا می‌دهند. سفره عقد در اکثر شهرهای ایران رواج دارد و در آن شش ظرف که هر کدام محتوی چیزی است که بیانگر آرزویی برای عروس داماد است، قرار دارد. این ظروف معمولاً شامل: گردو، بادام، فندق، نان و نبات و تخم‌مرغ می‌باشند. در میان اینها ظرف‌هایی از شیرینی و نان پنیر و سبزی، جام‌هایی از عسل و ماست که کنایه‌ای از شیرینی و ترشی در کنار هم در زندگی مشترک می‌باشند قرار دارد. تخم‌مرغ
هم در زندگی مشترک می‌باشند قرار دارد. تخم‌مرغ نمادی است برای باروری و زایش اولاد توسط عروس و نان نمادی برای برکت و رزق و روزی است. نبات برای شیرین کامی و… اجزای سفره عقد به گواهی تاریخ یکی از رسوم و گزینش‌های پیشینیان بی‌حکمت و بی‌دلیل نبود. در واقع گستردن بساط عقد پیش از عروس و داماد نوعی کارت تبریک گویا با آرزوی سعادت برای زوج جوان بود. با این هدف و به این مضمون هر ترکیب و ماده‌ای که در این سفره به کار می‌رفت، معنایی ویژه و زیبا در خود داشت. شاید امروز بیشتر عروس و دامادها و اطرافیان آن‌ها ندانند که
بیشتر عروس و دامادها و اطرافیان آن‌ها ندانند که معنای ترکیب سفره عقد چیست و در اساس به چه منظوری گسترده می‌شود. یعنی از یک رسم پر معنای دیرین فقط صورت ظاهری آن حفظ شده و به جا مانده‌است. در ادامه به معرفی اجزای سفره عقد می‌پردازیم: قرآن کتاب خدا به نشانهٔ مورد تأیید قرار داشتن وصلت از سوی خداوند و طلب یمن و برکات الهی جلو آینه و بالای جانماز قرار می‌گیرد. آینه همچنان که در خرید عروسی آینه در سرلوحه و پس از قرآن قرار دارد، در سفره عقد نیز در صدر سفره و رو به عروس و داماد قرار می‌گیرد تا با نگریستن در آن
به عروس و داماد قرار می‌گیرد تا با نگریستن در آن دلهایشان نسبت به هم مانند آینه صاف و زلال باشد و سعادتمند شوند. یک جفت شمعدان: شمعدان‌ها در دو سوی آینه جای دارند و شمع‌های فروزان درون آن‌ها هنگام جاری شدن صیغه عقد، نشانه آرزوی روشنایی و گرمی در پیوند عروس و داماد است. جنس شمعدان با قاب آینه یکی و معمولاً نقره، برنز یا بلورین می‌باشد. جانماز پیشاپیش آینه گسترده می‌شود و روی آن مهر و تسبیح زیبایی قرار می‌دهند تا گواهی بر پایبندی زوج نسبت به اصول دین اسلام باشد و تبرک آن شامل حال عروس و داماد شود. این سجاده
و تبرک آن شامل حال عروس و داماد شود. این سجاده و زیر مهری کوچک روی آن یا از جنس ترمه قدیمی به جا مانده در خانواده با آستر ساتن خوش رنگی مانند زرشکی و غیره می‌باشد یا آن را مخصوص عروس از مخمل سفید می‌دوزند و رویش را با نخ براق نقره‌ای سوزن‌دوزی می‌کنند. مهر این جانماز به شکل قلب یا گل یا اشکال زیبا و استثنایی دیگر انتخاب می‌شود. کاسه نبات در یک سوی بالای سفره عقد توده‌ای از نبات را به شکل زیبای قالبی خاص که گاه در چندین طبقه تهیه شده‌است، قرار می‌دهند. نبات نماد آرزوی شیرینی پیوند عروس و داماد است که
نبات نماد آرزوی شیرینی پیوند عروس و داماد است که معمولاً آن را از نبات اعلای زعفرانی تدارک می‌بینند. نقل و سکه: نقل به نشانهٔ شیرین کامی و سکه برای افزایش روزی عروس و داماد سر سفرهٔ عقد گذاشته می‌شود. امروزه مخلوطی از نقل سه مروارید و پولک را در بسته‌بندی‌های کوچک یا اشکال ابتکاری دیگر قرار می‌دهند و این تورها را با شکوفه و روبان تزیین می‌کنند. تخم‌مرغ: از دیرباز تاکنون تخم‌مرغ نماد تولد و تداوم نسل است، از این رو پیداست که نهادن آن بر سفرهٔ عقد به نیت ادامه نسل زن و مرد و باروری ازدواج آن دو می‌باشد.
ادامه نسل زن و مرد و باروری ازدواج آن دو می‌باشد. فندق، گردو و بادام: این خوراکی‌های مقوی را نیز به نشان گسترده بودن سفره خوراک عروس و داماد و توانمندی آن‌ها سر سفره عقد می‌گذارند. نان و پنیر: نان را به نشانهٔ برکت خداوند و پنیر را با نیت وسعت روزی و سپید بختی بر سر سفره عقد می‌نشانند. امروز نان و پنیر را به صورت لقمه‌های کوچک درمی‌آورند و با نایلون محافظ غذا می‌پوشانند. سبزی را به نشانهٔ سلامتی سرسبزی و خرمی در سفره عقد می‌گذارند. سبزی عقد، سبزی خوردن است که از تره، ریحان، شاهی، نعناع، تربچه و پیازچه
است که از تره، ریحان، شاهی، نعناع، تربچه و پیازچه تشکیل می‌شود. گل: به نشانه شادابی و طراوت و به عنوان نمادی از زیبایی این پیوند سبدی از گل بر سفره عقد می‌نشانند. همچنین برای آراستن اجزای دیگر سفره عقد نیز از شاخه‌های گل و گلبرگ‌های رنگین استفاده می‌کنند. گل سرخ یا رز نماد شناخته شده عشق در سراسر جهان است. شیرینی آشکار است که شیرینی به نشانه به ارمغان آوردن شهد خوشبختی بر سر سفره عقد می‌نشیند. معمولاً هر دو نوع شیرینی خشک و تر را به این منظور به کار می‌برند شیرینی سفره عقد باید خوش‌ریخت کوچک و تازه باشد.
شیرینی سفره عقد باید خوش‌ریخت کوچک و تازه باشد. میوه: نهادن میوه‌های رنگین بر سر سفره عقد به منزله برخورداری عروس و داماد از مواهب رنگارنگ الهی و نعمت‌های طبیعی زندگی است. عسل: مراسم عسل در دهان همدیگر گذاشتن پس از جاری شدن صیغه عقد به منظور آن که عروس و داماد در آینده مایهٔ شیرین کامی و دلارامی هم باشند. جاحلقه‌ای: حلقهٔ ازدواج زوج معمول مشابه هم است و در جعبه مخصوصی از طلا فروشی خریداری می‌گردد. این حلقه را بر جایگاه خاص و زیبایی پیش پای عروس و داماد می‌گذارند. تا پس از جاری شدن صیغه عقد آن را در انگشت
تا پس از جاری شدن صیغه عقد آن را در انگشت هم جای دهند. خونچه نان و اسپند به مفهوم سفره کوچک است و در اصطلاح به طبق‌هایی چوبی گفته می‌شد که در آن وسایل عقد را قرار می‌دادند. نان: در گذشته نان سر سفره عقد سنگک بود اما امروزه هر نوع نانی را می‌توان به این منظور مورد استفاده قرار داد. اسپند علاوه بر دود کردن اسپند در آغاز هر یک از مراسم و جشن‌های مربوط به ازدواج از جمله عقد به نیت دور داشتن چشم بد از وصلت جدید و از جان عروس و داماد. کله قند ساییدن: یک جفت کله قند هم شکل و هم اندازه روی پارچه‌ای بر سر عروس و
قند هم شکل و هم اندازه روی پارچه‌ای بر سر عروس و داماد به نیت فروباریدن شادی و شیرینی بر سر آن‌ها طی زندگی مشترک صورت می‌گیرد. تور قند ساییدن حریر تور با پارچه نازک سپید رنگی را به شکل مربع یا مستطیل تهیه می‌کنند تا کله قندها روی آن بر سر عروس و داماد ساییده شود. برای سفره‌ی قند می‌توان از پارچه‌ی ساتن یا حریر به رنگ‌های سفید، نباتی یا سبز استفاده کرد. قند را اغلب دختران دم بخت یا زن‌های تازه عروس شده روی سر عروس و داماد می‌سابند. این سفره باید حین خواندن خطبه‌ی عقد روی سر عروس و داماد قرار بگیرد و قندهای
عقد روی سر عروس و داماد قرار بگیرد و قندهای تزئین شده بالای سر آن‌ها سابیده شود. پارچه‌ی ساتن را به طول تقریبی ۱۲۰ سانتیمتر و عرض ۹۰ سانتیمتر برش می‌دهند. آن را دور تا دور سفره قرار می‌دهند و به عرض یک سانتی‌متر داخل گذاشته چرخ می‌کنند. برای تزئین دور سفره می‌توان از تور یا یراق‌های زیبا استفاده کرد که با رنگ سفره هماهنگ باشد یا تور حاشیه‌دار به عرض شش سانتیمتر را ساده یا چین‌دار به لبه‌ی سفره وصل کرد.
نماد المپیک. نمادهای المپیک، (پرچم‌ها، نشانه‌ها یا حلقه‌ها) سمبلهایی هستند که کمیته بین‌المللی المپیک در هنگام تأسیس این بازی‌ها از آن استفاده کرده‌است. چیزهایی مانند مشعل و بعضی تم‌ها تنها در هنگام برگزاری رایج است اما پرچم المپیک در طول سال نیز استفاده می‌شود و یک شخص سرشناس و معروف پیشکسوت ورزشی مشعل را حمل می‌کند. شعار المپیک. شعار المپیک شامل سه لغت به زبان لاتین: Citius, Altius, Fortius و به معنای سریعتر، بالاتر، قوی تر است. این سه لغت توسط پیر دی کوبرتین پایه‌گذار کمیته بین‌المللی المپیک در سال ۱۹۸۴
پایه‌گذار کمیته بین‌المللی المپیک در سال ۱۹۸۴ میلادی پیشنهاد داده شده‌است. یک شعار غیررسمی اما مشهور تر نیز وجود دارد که می‌گوید: «مهم نیست که برنده شوی، مهم شرکت کردن است.» نشان المپیک. نشان اصلی المپیک از ۵ حلقه تشکیل شده‌است که در هم دیگر قفل شده‌اند و به ترتیب به رنگهای آبی، زرد، مشکی، سبز و قرمز می‌باشند که در زمینه‌ای سفید قرار گرفته‌اند. این تصویر در سال ۱۹۱۴ توسط پیر دی کوبرتین طراحی شد، نشانگر ۵ بخش از دنیاست که شرکت سالم در این رقابت‌ها را پذیرفته‌اند. رنگ این حلقه‌ها عبارت است از قرمز، سبز،
رنگ این حلقه‌ها عبارت است از قرمز، سبز، سیاه، زرد و آبی که به ترتیب نماد پنج قاره جهان می‌باشند. ترتیب قرارگیری آن‌ها هم معکوس ترتیب قرارگیری این قاره‌ها بر روی کره زمین می‌باشد. از راست قرمز نماد قاره آمریکا، سبز نماد قاره اروپا، سیاه نماد قاره آفریقا، زرد نماد قاره آسیا و آبی نماد قاره اقیانوسیه است. در هم تنیدگی این حلقه‌ها نیز نمادی از هم‌بستگی و پیوند ملت‌های این قاره‌ها است که هدف اصلی برگزاری این مسابقات است. نکته دیگر راجع به رنگ‌بندی حلقه‌های پرچم المپیک این است که پرچم تمامی کشورهای دنیا حداقل
المپیک این است که پرچم تمامی کشورهای دنیا حداقل یکی از این پنج رنگ را درخود دارند. و نشان دهنده این موضوع است که همه کشورها می‌توانند با یکدیگر در شرایطی عادلانه به رقابت بپردازند. مشعل. چند ماه قبل از برگزاری المپیک، مشعل المپیک توسط بازتاب‌کننده‌ای که نور خورشید را متمرکز می‌کند، روشن می‌شود و در جایگاه باستانی المپیک در یونان نهاده می‌شود. سپس مشعل از یونان خارج شده و به سمت قاره یا کشوری که قرار است بازیها در آن برگزار شود حمل می‌گردد. مشعل غالباً توسط قهرمانان، رهبران، بازیگران مشهور و حتی مردم عادی
قهرمانان، رهبران، بازیگران مشهور و حتی مردم عادی حمل می‌شود. این مشعل از راه‌های غیرعادی نیز حمل شده‌است: انتقال الکترونیکی توسط ماهواره برای بازیهای مونترآل در سال ۱۹۷۶، حمل در زیر آب بدون خاموش شدن برای بازی‌های سیدنی ۲۰۰۰. در بازی‌های آتن ۲۰۰۴ و پکن ۲۰۰۸ این مشعل از چندین قاره عبور کرده‌است. تاج زیتون. تاج زیتون، شاخه‌ای از درخت زیتون است که به‌دور حلقه‌ای پیچیده شده و در بازی‌های باستانی المپیک یونان به قهرمان اعطا می‌شده. در سال ۲۰۰۴ سنت تاج زیتون تجدید شد و به همراه مدال طلا به قهرمانان اعطا گردید.
شد و به همراه مدال طلا به قهرمانان اعطا گردید. سلام مخصوص المپیک. درود نمادین المپیک از سلام رومی‌ها برگرفته شده‌است، بازوی راست و دست راست به صورت کشیده و به سمت بالا گرفته می‌شوند کف دست به سمت بیرون یا به سمت پایین است. این درود شبیه سلام هیتلری است اگرچه دستها به سمت بالاتر گرفته می‌شوند. یکی از موارد مشهور این نوع سلام دادن وارد شدن دو تیم فرانسه و کانادا در استادیوم برلین در سال ۱۹۳۶ بود که دست‌هایشان به این شکل به بالا گرفته شده بود. البته بعد از جنگ جهانی این نوع سلام دادن به دلیل شباهت به نازی‌ها
جهانی این نوع سلام دادن به دلیل شباهت به نازی‌ها ممنوع شد! عروسک شانس. از المپیک زمستانی سال ۱۹۶۸ در گرنوبل فرانسه، این بازی‌ها دارای یک عروسک شانس نیز شد. این عروسک‌ها غالباً حیوانی بومی مربوط به منطقه برگزاری یا گهگاه چهره‌ای انسانی است که نشان دهنده میراث فرهنگی آن سرزمین باشد. اولین و مهم‌ترین این عروسک‌ها، میشا است که در سال ۱۹۸۰ و در مسکو استفاده شد. میشا به دفعات بسیار زیادی در افتتاحیه‌ها و اختتامیه‌ها و جشن‌ها استفاده شد و یک سریال انیمیشن تلویزیونی نیز داشت که به اشکال زیادی ساخته و فروخته شد.
نیز داشت که به اشکال زیادی ساخته و فروخته شد. تازه‌ترین این عروسکها، عروسکهای المپیک ۲۰۱۲ هستند. دو عروسک تک‌چشم به نامهای ولناک و مندویل. این عروسک‌ها نماد رهبر مخفی فراماسونری و انقلابی صنعتی ایدئولوژیکی هستند. - جنبش المپیک نسبت به نمادهای المپیک حساسیت به خرج می‌دهد و کپی رایت شدیدی را نسبت به هر نوع چیدمان حلقه‌ها، رنگ‌ها یا نبود رنگ‌ها و حتی خود واژه المپیک اجرا می‌کند. آنها در برابر گروه‌های بی‌شماری که از این نشان برای مقاصد تجاری استفاده کردند، اقدام قانونی به عمل آوردند.
منطقهٔ ۱۴ شهرداری تهران یکی از مناطق شرقی-جنوب شرقی شهر تهران است.منطقه ۱۴ شهرداری از شمال، به خیابان پیروزی، حد فاصل میدان شهدا تا میدان شهید کلاهدوز و امتداد آن به سمت حوزه آبریز قصر فیروزه، از غرب؛ به خیابان ۱۷ شهریور، حد فاصل میدان خراسان تا میدان شهدا، از جنوب؛ به خیابان خاوران، حد فاصل میدان خراسان تا تقاطع میثم و ۴۵ متری آهنگ، از شرق؛ به بزرگراه بسیج مستضعفین، حد فاصل میدان شهید کلاهدوز تا تقاطع آهنگ با بزرگراه بسیج مستضعفین، حوزه آبریز و قصر فیروزه محدود می‌شود. این منطقه از جهت غرب با منطقه دوازده،
می‌شود. این منطقه از جهت غرب با منطقه دوازده، از شمال با منطقه سیزده و از جهت جنوب با منطقه پانزده همجوار و همسایه است. از محله‌های معروف این منطقه می‌توان دولاب، سلیمانیه، چهارصد دستگاه، کوی بانک رهنی، صد دستگاه، سرآسیاب ، اصفهانک و قصرفیروزه را نام برد. دروازه دولاب، یکی از ۱۲ دروازه تهران در این منطقه قرار داشته‌است. باغ وثوق‌الدوله، قبرستان مسیحیان، بقعه چهل تن و زمین‌های کشاورزی و باغ‌های گل از جاذبه‌های منطقه ۱۴ است. این منطقه دارای شش ناحیه و بیست و یک محله است که بیشترین محله‌ها را در بین مناطق
و یک محله است که بیشترین محله‌ها را در بین مناطق تهران به خود اختصاص داده‌است. این منطقه ۲/۳ درصد از کل مساحت شهر تهران را به خود اختصاص داده‌است؛ بنابراین در شمار مناطق کم وسعت تهران محسوب می‌شود.برخی از چهره‌های مطرح ورزشی و فرهنگی در این منطقه در دروه‌ای از زندگی و کودکی‌شان در محله‌های مختلف منطقه چهارده زیستند. از آن جمله می‌توان اشاره کرد به عبدالمحمد آیتی، محمد معین، فضل‌الله محلاتی، نواب صفوی، محمود استادمحمد، حسن حبیبی، سید مهدی طباطبائی، علی پروین، همایون شاهرخی، هادی نراقی، گودرز حبیبی، فرامرز
همایون شاهرخی، هادی نراقی، گودرز حبیبی، فرامرز ظلی، رسول صدرعاملی، جعفر کاشانی، بهزاد فراهانی، آرین نصیری و اصغر شرفی تاریخچه. سابقه سکونتگاهی شهری این منطقه به دوره پهلوی بازمی‌گردد. اطلاعات عمومی. منطقه ۱۴ شهرداری از شمال، به خیابان پیروزی، حد فاصل میدان شهدا تا میدان شهید کلاهدوز و امتداد آن به سمت حوزه آبریز قصر فیروزه، از غرب؛ به خیابان ۱۷ شهریور، حد فاصل میدان خراسان تا میدان شهدا، از جنوب؛ به خیابان خاوران، حد فاصل میدان خراسان تا تقاطع میثم و ۴۵ متری آهنگ، از شرق؛ به بزرگراه بسیج مستضعفین، حد فاصل
آهنگ، از شرق؛ به بزرگراه بسیج مستضعفین، حد فاصل میدان شهید کلاهدوز تا تقاطع آهنگ با بزرگراه بسیج مستضعفین، حوزه آبریز و قصر فیروزه محدود می‌شود. این منطقه از جهت غرب با منطقه دوازده، از شمال با منطقه سیزده و از جهت جنوب با منطقه پانزده همجوار و همسایه است. منطقه در حدود طول شرقی ۵۱ درجه و ۲۶ دقیقه و ۵۰ ثانیه تا ۵۱ درجه و ۳۰ دقیقه و ۴۶ ثانیه و عرض شمالی ۳۵ درجه و ۴۱ دقیقه و ۳۴ ثانیه تا ۳۵ درجه و ۳۹ دقیقه و ۲۳ثانیه قرار گرفته‌است. منطقه چهارده شهرداری تهران بدون احتساب حریم قصرفیروزه دارای ۱۴/۵۴ کیلومتر مربع
احتساب حریم قصرفیروزه دارای ۱۴/۵۴ کیلومتر مربع مساحت و با احتساب حریم قصرفیروزه مساحت آن بالغ بر ۲۲/۰۲ کیلومتر مربع است. این منطقه ۲/۳ درصد از کل مساحت شهر تهران را به خود اختصاص داده‌است؛ بنابراین در شمار مناطق کم وسعت تهران محسوب می‌شود. جمعیت این منطقه براساس سرشماری سال ۱۳۹۰ ایران، ۴۸۴٬۳۳۳ نفر (۱۵۳٬۶۴۹ خانوار) شامل ۲۴۴٬۱۲۲ مرد و ۲۴۰٬۲۱۱ زن می‌باشد. مراکز مهم. در این منطقه مراکز متعدد تاریخی و فرهنگی وجود دارد. همچنین محل زندگی شمار قابل توجهی از چهره‌های ماندگار علمی و فرهنگی و ورزشی بوده‌است. برخی از
ماندگار علمی و فرهنگی و ورزشی بوده‌است. برخی از چهره‌های مطرح ورزشی و فرهنگی در این منطقه در دروه‌ای از زندگی و کودکی‌شان در محله‌های مختلف منطقه چهارده زیستند. محله. این منطقه دارای شش ناحیه و بیست و یک محله است که بیشترین محله‌ها را در بین مناطق تهران به خود اختصاص داده‌است. حمل و نقل عمومی. منطقه چهارده از طریق برخی ایستگاه‌های مترو تهران به شبکه حمل و نقل ریلی درون‌شهری دسترسی دارد. همچنین از طریق بزرگراه شهید محلاتی به شبکه بزرگراهی تهران دسترسی دارد. همچنین در ضلع شرق منطقه ۱۴ بزرگراه بسیج قرار دارد
همچنین در ضلع شرق منطقه ۱۴ بزرگراه بسیج قرار دارد و در جنوب به بزرگراه‌های آزادگان، بعثت و از شمال به ۴۵ متری تهرانپارس و از غرب خیابان به دماوند متصل می‌شود.
من‍طقه ۱۷ ش‍هرداری ت‍هران در جن‍وب غربی ش‍هر ت‍هران واق‍ع‌شده‌است. منطقه هفده با مناطق شش‌گانه نوزده، هیجده، شانزده، یازده، ده، نه همسایه است. این منطقه از شمال به خیابان قزوین، از شرق به بزرگراه نواب، از جنوب به بزرگراه چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی محدود است. از این منطقه به عنوان یکی از متراکم‌ترین مناطق شهر تهران یاد می‌شود. این منطقه از سه ناحیه و چهارده محله تشکیل شده‌است. از جمله محله‌های قدیمی و مطرح آن می‌توان اشاره کرد به آذری، امامزاده حسن، باغ خزانه، بلورسازی، ابوذر، یافت‌آباد و
حسن، باغ خزانه، بلورسازی، ابوذر، یافت‌آباد و وصفنارد. محدوده آن تحت تأثیر دوگسل مخاطره‌آمیز زلزله تهران قرار دارد. در نتیجه در مقابله با بروز سوانح ناشی‌از وقوع زلزله، یکی از آسیب‌پذیرترین مناطق تهران محسوب می‌گردد. چهره‌های متعدد فرهنگی، ورزشی، هنری در محله‌های این منطقه به متولد شده و بزرگ شدند. تاریخچه. بر اساس گزارش‌های تاریخی منطقه هفده کنونی شهرداری تهران، از دوره خلافت اموی بر ایران و زمامداری عبدالملک بن مروان سابقه سکونتگاهی دارد. بقعه امامزده حسن به عنوان یکی از اهالی این محدوده همچنان در منطقه
به عنوان یکی از اهالی این محدوده همچنان در منطقه هفده تهران برجای است. این بقعه از قدیمی‌ترین مکان‌های منطقه یاد شده‌است، ساختمان بقعه در شمار آثار ملی به ثبت رسیده‌است. مستند به روایت‌های تاریخی در آن دوره زمانی از این محدوده به عنوان قریه جی اولیا یاد می‌شده‌است بخشی از ولایت ری قدیم به‌شمار می‌آمده‌است. این قریه را حاصلخیز و دارای کشت و زرع توصیف کردند. با درگذشت امامزاده حسن، آرامگاه او به عنوان زیارتگاه‌ها محل رجوع و توسل مردمان آن روزگار بوده‌است، در همان دوران است که هسته‌های اولیه سکونت گزینی در
همان دوران است که هسته‌های اولیه سکونت گزینی در این محدوده شکل گرفت. اطلاعات عمومی. در این بخش اطلاعات جمعیتی، وسعت و محدوده و دیگر ویژگی‌های منطقه ارائه می‌شود. منطقه هفده با مناطق شش‌گانه نوزده، هیجده، شانزده، یازده، ده، نه همسایه است. این منطقه از شمال به خیابان قزوین، از شرق به بزرگراه نواب، از جنوب به بزرگراه چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی محدود است. از این منطقه به عنوان یکی از متراکم‌ترین مناطق شهر تهران یاد می‌شود. منطقه هفده ۸۲۴/۳۶ هکتار وسعت و مجموعاً ۸٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. این
وسعت و مجموعاً ۸٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت دارد. این منطقه ۱/۱۵ درصد از کل اراضی محدوده قانونی تهران را در اختیار دارد. از مجموعه مساحت آن، ۲٫۴ کیلومتر مربع آن بافت فرسوده تشخیص داده شده‌است. مجموعاً ۲۹ درصد مساحت منطقه بافت فرسوده‌است. قریب ۵۰ درصد هم به عنوان بافت ناپایدار توصیف شده‌است. مستند به گزارش سایت شهرداری منطقه در سال ۱۴۰۰ جمعیت کل ۲۷۸۳۵۴ نفر است که از این میزان شمار جمعیت زن‌ها ۱۳۸۲۲۳ نفر و جمعیت مردان ۱۴۰۱۳۱ نفر اعلام شده‌است. مجموعاً ۹۰۰۳۲ خانوار در منطقه هفده زندگی می‌کنند. همچنین بر اساس
در منطقه هفده زندگی می‌کنند. همچنین بر اساس گزارشی دیگر جمعیت این منطقه براساس سرشماری سال۱۳۹۵ ایران، ۳۴۸٬۵۸۹ نفر (۷۵٬۸۷۲ خانوار) شامل ۲۰۳٬۳۶۴ مرد و ۱۳۵٬۲۲۵ زن می‌باشد. منطقه هفده به عنوان یکی از مناطق محدوده قانونی حوزه جنوب غربی شهر تهران بر بستر دشت آبرفتی آن قرار دارد. از نظر شکل ظاهری زمین عاری از هرگونه عوارض طبیعی بوده و با ارتفاع متوسط بین ۱۰۰۰ تا ۱۰۲۰ متر به سمت جنوب و جنوب شرقی امتداد یافته‌است. سطح ایستایی آب‌های زیرزمینی این منطقه به‌طور نسبی بالا و میزان رطوبت خاک در عمق ۱۰ متری بستر آن بین ۲
و میزان رطوبت خاک در عمق ۱۰ متری بستر آن بین ۲ تا ۹ درصد در نوسان است. محدوده آن تحت تأثیر دوگسل مخاطره‌آمیز زلزله تهران قرار دارد. در نتیجه در مقابله با بروز سوانح ناشی‌از وقوع زلزله، یکی از آسیب‌پذیرترین مناطق تهران محسوب می‌گردد. در مقاطعی نیز دربارهٔ این دست چالش‌های منطقه گزارش‌هایی در رسانه‌ها منتشر شده‌است. مراکز مهم. در منطقه هفده مراکز متعدد فرهنگی و تفریحی و تجاری و کارگاهی قرار دارد. مشاهیر. چهره‌های متعدد فرهنگی هنری ورزشی در محله‌های این منطقه به دنیا آمده و بزرگ شدند یا ساکن هستند. محله‌ها.
به دنیا آمده و بزرگ شدند یا ساکن هستند. محله‌ها. منطقه هفده از سه ناحیه و چهارده محله تشکیل شده‌است. حمل و نقل عمومی. منطقه هفده شهرداری تهران دسترسی نسبتاً خوبی به شبکه بزرگراهی و نیز سامانه اتوبوس تندرو و مترو دارد. استخوان‌بندی اصلی شریانی منطقه را دو خیابان ابوذر و سجاد به عهده دارند. خیابان ابوذر توسط میدان مقدم با خیابان قلعه مرغی در ارتباط است. همچنین در راستای شرقی- غربی تا بزرگراه آیت‌الله سعیدی (جاده ساوه) امتداد پیدا می‌کند. این معبر به عنوان یک محور شریانی اصلی، ارتباط بین شرق و غرب منطقه را به
شریانی اصلی، ارتباط بین شرق و غرب منطقه را به وجود می‌آورد. همچنین بلوار سجاد به عنوان یک دسترسی شریانی ارتباط بین شمال و جنوب منطقه را میسر می‌سازد. این خیابان در بخش غربی منطقه با خیابان ابوذر تلاقی کرده و حلقه ارتباطی درون منطقه را فراهم می‌کند. گذر دو خط مترو، با چهار ایستگاه، شصت و هفت ایستگاه اتوبوس و گذر دو خط سامانه اتوبوس تندرو از منطقه هفده، مأموریت حمل و نقل شهروندان را بر عهده دارند. شهروندان این منطقه از شرق به بزرگراه نواب، از جنوب به بزرگراه چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی دسترسی
چراغی و از غرب به بزرگراه آیت‌الله سعیدی دسترسی دارند. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی منطقه ۱۷ تهران
منطقه ۱۹ شهرداری تهران یکی از مناطق شهری جنوب غربی تهران است. منطقه نوزده از سمت غرب به تقاطع بزرگراه آزادگان و ساوه، از سمت شمال و شمال غرب با محورهای جوانه، بزرگراه آیت‌الله سعیدی و جاده ساوه، از سمت جنوب به بزرگراه آزادگان و حریم جنوب شهر تهران و از سمت شرق نیز به بزرگراه نواب خیابان بهمنیار و بزرگراه تندگویان محدود می‌شود. منطقه نوزده با مناطق شانزده، هفده، هیجده و بیست همجوار است. منطقه ب‍ا وس‍عت‍ی برابر ۹۲ کی‍لومت‍ر مرب‍ع منطقه دارای ۵ ناحیه است؛ سه ناحیه یک، دو و سه در حوزه بافت شهری است و در شمال
ناحیه یک، دو و سه در حوزه بافت شهری است و در شمال بزرگراه آزادگان قرار دارند. نواحی ۴ و ۵ خارج از محدوده قانونی شهر تهران قرار دارند و جزء حریم منطقه نوزده به حساب می‌آیند. ناحیه ۴ دارای ۱۳ روستا و ناحیه ۵ نیز دارای ۱۳ روستا است. این دو ناحیه در جنوب بزرگراه آزادگان قرار دارند. سه ناحیه داخل محدوده شهری منطقه نیز دارای ۱۳ محله است.منطقه نوزده شهرداری تهران مراکز متعددی وجود دارد. وجود آرامگاه سید روح‌الله خمینی، بهشت زهرا، فرودگاه بین‌المللی امام خمینی، مجموعه نمایشگاهی شهر آفتاب، بوستان ولایت، مبل فروشان
نمایشگاهی شهر آفتاب، بوستان ولایت، مبل فروشان نعمت‌آباد و پارچه فروشان عبدل‌آباد، میدان مرکزی میوه و تره‌بار تهران آن را از دیگر مناطق تهران متمایز کرده‌است. شاه‌راه‌های بزرگراهی بزرگراه آزادگان، بزرگراه آیت‌الله سعیدی، بزرگراه شهید تندگویان و بزرگراه کاظمی منطقه را به لحاظ عبور و مرور در موقعیتی پراهمیتی قرار داده‌است. تاریخچه. اطلاعات دقیقی تاریخی از وضعیت سکونتگاهی شهری منطقه نوزده شهرداری تهران در دسترس نیست. بر اساس برخی از گزارش‌ها منطقه نوزده تهران از سال‌های بعد انقلاب به عنوان منطقه شهری و بخشی