payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسید. سه سال پس از آن، در زمانی که نیکول شرزینگر خواننده اصلی گروه، دستیابی به خوانندگی تک حرفه‌ای را نشانه رفته بود، گروه دومین آلبوم با نام "دال دومینیشن" را در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۸ عرضه کرد که آهنگ "«وقتی که بزرگ شدم»" "(When I Grow Up)" از این آلبوم در میان ۱۰ آهنگ برتر دنیا قرار گرفت.
ابوالقاسم عبداللّه فرد (۱۲۹۳ – ۳ آبان ۱۳۷۲) متخلص به حالت، شاعر، مترجم و طنزپرداز ایرانی بود. وی، شاعر سرود «پاینده بادا ایران»، اوّلین سرود ملّی ایران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ (با آهنگ محمد بیگلری‌پور) است. زندگی. ابوالقاسم حالت در سال ۱۲۹۲ در تهران متولد شد. وی پس از تحصیلات مقدماتی و متوسطه به استخدام شرکت ملی نفت ایران درآمد و تا زمان بازنشستگی در خدمت این سازمان بود. حالت در جوانی به فراگیری زبان عربی پرداخت و از سال ۱۳۱۴ هجری شمسی به شعر و شاعری روی آورد و به سرایش شعر در قالب کهن و تذکره‌نویسی پرداخت.
و به سرایش شعر در قالب کهن و تذکره‌نویسی پرداخت. دیوان حالت مشتمل بر قطعات ادبی، مثنوی‌ها، قصاید، غزلیات و رباعیات است. وی از سال ۱۳۱۷ همکاری خود را با مجلّهٔ معروف فکاهی توفیق آغاز کرد و بحر طویل‌های خود را با امضای "هدهد میرزا" و اشعارش را با اسامی مستعار "گاو "، "شوخ"، "فاضل مآب" و "ابوالعینک" به چاپ می‌رساند. علاقه به مسائل دینی سبب شد که از سال ۱۳۲۳ هر هفته چند رباعی جدی که ترجمه‌ای از کلمات قصار علی بن ابی‌طالب بود، در مجلّهٔ «آئین اسلام» چاپ کند. حالت در ترانه‌سرایی نیز توانا بود و ترانه‌های وی که
در ترانه‌سرایی نیز توانا بود و ترانه‌های وی که مضامین فکاهی و انتقادی داشتند، عموماً در انتقاد از وضعیت سیاسی و اجتماعی آن زمان سروده شده بودند. حالت در آن سال‌ها با نشریات امید، تهران مصور و پیام ایرانی نیز همکاری داشت و ملک‌الشعرای بهار او را به کنگره نویسندگان سرزمین ایران دعوت کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، ابوالقاسم حالت از طرف انجمن ادبی ایران، نخستین شعر سرود ملّی بعد از انقلاب را تدوین کرد. درگذشت. حالت در زمینهٔ موسیقی اصیل ایرانی نیز فعالیت داشت و سراینده نخستین سرود جمهوری اسلامی بود. وی پس از انقلاب
نخستین سرود جمهوری اسلامی بود. وی پس از انقلاب ۵۷ نیز علی‌رغم کهولت سن مدّت زمانی نسبتاً طولانی با مجله گل آقا همکاری کرد. از ابوالقاسم حالت آثار ادبی و فرهنگی فراوانی در زمینه‌های طنز، شعر، ادبیات و ترجمه باقی مانده است. وی در سوم آبان سال ۱۳۷۲ بر اثر سکته قلبی درگذشت. نمونه شعر و طنز. شعر. چه کنم با دل خویش؟ طنز. خانهٔ آخرت موقعی که سوار اتوبوس شدم و می‌خواستم از اصفهان به تهران مراجعت کنم، زن جوان و خوشگلی با چادرنماز بته‌آبی، دوان‌دوان جلوی ماشین آمد و پرسید: «آقا ممکن است یک نفر را هم پهلوی دستتان
و پرسید: «آقا ممکن است یک نفر را هم پهلوی دستتان بنشانید؟!» من به تصور اینکه خانم خودشان می‌خواهند بغل دست بنده بنشینند، با اینکه خودم از تنگی جا در مضیقه بودم، معذلک در مقابل وجاهت او زبانم بند آمد و یک حس مرموزی وادارم کرد که بلااراده بگویم: «بله، بفرمایید!» امّا برخلاف انتظار، دیدم خانم رفت و دست یک پیرزن هفتادساله را گرفت و بالای ماشین کرد و با همان لهجهٔ نمکین که این مرتبه از صدای الاغ برایم گوشخراش‌تر بود، گفت: «آقا قربانت برم! این خانم به جای مادر شما هستند؛ خواهش می‌کنم ازش غافل نشین!» من که از
شما هستند؛ خواهش می‌کنم ازش غافل نشین!» من که از تنگی جا در فشار بودم و گمان می‌کردم عن‌قریب یک جنس لطیف این فشار را زیادتر می‌کند، از دیدن یک پیرزن که حقاً در آن موقع برای من حکم جنس کثیف! را داشت، راستی نزدیک بود دق کنم و بیم آن می‌رفت که تا تهران خودم هم از غصه پیر شوم و لیاقت شوهری او را پیدا کنم! بدتر از همه پیرزن به‌قدری پُرحرف بود که دقیقه‌ای مرا به حال خود نمی‌گذاشت و تا می‌خواستم لذّت یک بیت شعرهای حافظ بغلی را بفهمم، در میان راز و نیاز من و حافظ می‌دوید و رشتهٔ صحبت را قطع می‌کرد. چند فرسخی که از
و رشتهٔ صحبت را قطع می‌کرد. چند فرسخی که از اصفهان دور شدیم، پیرزن چشمش به سنگ‌های کیلومترشماری که عمودی در کنار جاده نصب شده بود، افتاد و پرسید: «این‌ها سنگ قبر کیست؟!» من هم که به قول بعضی رفقا شوخی جزء خصائل ذاتی‌ام شده، گفتم: «این‌ها امامزاده راه هستند!» گفت: «امامزاده راه یعنی چه؟» گفتم: «یعنی امامزاده‌هایی که کنار جاده، مرحوم و در همان‌جا مدفون گشته‌اند!» پیرزن به شنیدن این حرف «یک بمیرم الهی» گفت و با چشم اشک‌آلود آهسته‌آهسته مشغول خواندن فاتحه شد! هنوز برای یکی از این امامزاده‌های موهوم سرگرم فاتحه
برای یکی از این امامزاده‌های موهوم سرگرم فاتحه خواندن بود که ماشین به سنگ دیگری می‌رسید و پیرزن را مجبور می‌کرد که «حمد و قل هو اللّه» را از سر بگیرد و حق امامزاده ثانوی را ادا کند. در عین حال که به سادگی و حماقت او تأسف می‌خوردم، از اینکه با یک دروغ شاخدار از شر پُرحرفی او خلاص شده بودم، خوشحال بودم و تا «دلیجان» که برای صرف ناهار از ماشین پیاده شدیم، گوشم از دست زبان او راحت بود. وقتی که به «دلیجان» رسیدیم، پیرزن به طرف یکی از سنگ‌های کیلومترشمار که در نزدیکی قهوه‌خانه قرار داشت، رفت و پس از اینکه سنگ
نزدیکی قهوه‌خانه قرار داشت، رفت و پس از اینکه سنگ پُر از خاک را با بوسه‌های آبدار خود پاک کرد، سلامی به عنوان خداحافظی داد و به حال تعظیم خود را عقب کشید و نشست و مقداری سنگ را مثل یک دایرهٔ غیرمنتظم! دور هم چید. پرسیدم: «این چیست؟» گفت: «این خانهٔ آخرت است!» گفتم: «مگر خانهٔ آخرت را در دنیا باید ساخت؟» گفت: «بله، هر کسی در این دنیا باید فکر اون دنیایش باشد.» گفتم: «خانهٔ آخرت را با این سنگ‌ها می‌سازند؟» گفت: «بله!» پیش خودم گفتم: «بیچارهٔ بدبخت! این سنگ‌ها به درد خانهٔ آخرت نمی‌خورد. این سنگ‌ها را باید به
به درد خانهٔ آخرت نمی‌خورد. این سنگ‌ها را باید به فرق ملّانماهایی کوبید که قرن‌هاست یک ملّت پانزده میلیونی را مثل تو در جهالت و نادانی باقی گذاشته‌اند و هنوز هم برای اینکه دکانشان تخته نشود، نمی‌خواهند از خرشان پایین بیایند.»
احمد گلچین مَعانی (۱۸ دی ۱۲۹۵ – ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۹) شاعر، نویسنده و پژوهشگر ایرانی بود. زندگی. احمد گلچین معانی در ۱۸ دی ۱۲۹۵ در تهران زاده شد. پس از طی تحصیلات، در ۱۳۱۳ به استخدام وزارت دادگستری درآمد و تا ۱۳۳۸ در آنجا مشغول به‌کار شد. او از ۱۳۳۰ در کتابخانهٔ ملی نیز خدمت می‌کرد و بعد از ۱۳۳۸ به‌طور تمام‌وقت در کتابخانهٔ مجلس مشغول شد. در ۱۳۴۲ به دعوت نایب‌التولیۀ آستان قدس رضوی برای تنظیم فهرست کتب خطی آنجا به مشهد مهاجرت کرد و در حین خدمت دولت، به تحصیل ادامه داد و از محضر استادان مختلف بهره برد. "احمد
ادامه داد و از محضر استادان مختلف بهره برد. "احمد گلچین معانی" در ۱۳۵۶ برای تدریس در دورهٔ فوق لیسانس و دکترای زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه مشهد دعوت شد. گلچین از سیزده‌سالگی شروع به سرودن شعر کرد و در پانزده‌سالگی رسماً به وادی شعر قدم نهاد و آثارش در روزنامه‌های نسیم شمال و توفیق انتشار یافت. "گلچین معانی" با امیری فیروزکوهی و رهی معیری معاشرت و مصاحبت داشت. وی در ۱۳۱۴ به انجمن ادبی حکیم‌نظامی پیوست و با وحید دستگردی همکاری نمود. در آن انجمن، علاوه بر شعرخوانی، خمسۀ نظامی، مقابله و تصحیح می‌شد. گلچین
شعرخوانی، خمسۀ نظامی، مقابله و تصحیح می‌شد. گلچین معانی، مقالات ادبی، تاریخی و کتاب‌شناسی زیادی در مجلات مختلف از جمله "ارمغان"، "مهر"، "دانش"، "یغما"، "سپاهان"، "راهنمای کتاب" و غیره نوشته است. درگذشت. گلچین معانی در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۹ در مشهد درگذشت. پیکر او در مقبرةالشعرای آرامگاه فردوسی به خاک سپرده شد. مجموعۀ اشعار. مجموعۀ اشعار گلچین معانی ۱۰،۰۰۰ بیت است. دیوان گلچین، شامل غزلیات، قصاید، ترکیبات، مقطعات، مثنویات، رباعیات، مراثی و تواریخ، اِخوانیات، مطایبات، فُکاهیات و متفرقات است.
کریم فکور (۵ اسفند ۱۳۰۴ – ۷ شهریور ۱۳۷۵) حقوقدان، شاعر, ترانه سرا و روزنامه‌نگار ایرانی بود. زندگی‌نامه. کریم فکور یکی از ترانه‌سرایان معاصر ایران بود. وی فارغ‌التحصیل دانشگاه تهران در رشته حقوق با درجه لیسانس بود. وی بیش از ۷۰۰ ترانه سرود که تعداد زیادی از آن‌ها توسط خواننده‌های معروف آن دوران در رادیو ایران اجرا شدند. همچنین ترجمه اشعار برخی فیلم‌های موزیکال از جمله اشک‌ها و لبخندها توسط وی صورت گرفته‌است. همچنین وی در کار آهنگسازی و نویسندگی دست داشت که در این زمینه هم آثاری از وی به جای مانده‌است. هم
در این زمینه هم آثاری از وی به جای مانده‌است. هم چنین شعر غوغای ستارگان که به " اوج آسمان " نیز مشهور است سرودهٔ این ترانه سرای ایرانی است . الهه ناز. باز ای الهه‌ی ناز با دل من بساز کین غم جان گداز برود ز برم گر دل من نیاسود از گناه تو بود بیا تا ز سر گنهت گذرم باز می‌کنم دست یاری به سویت دراز بیا تا غم خود را با راز و نیاز ز خاطر ببرم گر نکند تیر خشمت دلم را هدف به خدا همچون مرغ پر شور و شعف به سویت بپرم آن‌که او به غمت دل بندد چون من کیست ناز تو بیش از این بهر چیست تو الهه نازی، در بزمم بنشین من تو را
این بهر چیست تو الهه نازی، در بزمم بنشین من تو را وفادارم، بیا که جز این نباشد هنرم این همه بی‌وفایی ندارد ثمر به خدا اگر از من نگیری خبر نیابی اثرم غوغای ستارگان (امشب در سر شوری دارم). امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم باز امشب در اوج آسمانم رازی باشد با ستارگانم امشب يک سر شوق و شورم از اين عالم گويی دورم از شادی پرگيرم که رسم به فلک سرود هستی خوانم در بر حور و ملک در آسمان ها غوغا فکنم سبو بريزم ساغر شکنم در آسمان ها غوغا فکنم سبو بریزم ساغر شکنم با ماه و پروين سخنی گويم از روی مه خود اثری جويم
با ماه و پروين سخنی گويم از روی مه خود اثری جويم جان يابم زين شب ها جان يابم زين شب ها ماه و زهره را به طرب آرم از خود بی خبرم ز شعف دارم نغمه ای بر لب ها نغمه ای بر لب ها امشب در سر شوری دارم امشب در دل نوری دارم باز امشب در اوج آسمانم رازی باشد با ستارگانم امشب يک سر شوق و شورم از اين عالم گويی دورم
صادق سرمد (۱۳۳۹-۱۲۸۶)، شاعر، روزنامه‌نگار، حقوق‌دان و سیاست‌مدار اهل ایران بود زندگی‌نامه. سید صادق سرمد، فرزند سید محمدعلی در سال ۱۲۸۶ خورشیدی در تهران متولد شد. تحصیلات خویش را در «رشته حقوق» به پایان رسانید، و مدت‌ها عضویت هیئت مدیره کانون وکلای دادگستری را عهده دار بود و در دوره هجدهم به نمایندگی مجلس شورای ملی از حوزه انتخابیه درگز برگزیده شد. وی به مدت ۷ سال روزنامه صدای ایران را به چاپ رسانید. صادق سرمد در ۲۸ تیر ۱۳۳۹ بر اثر بیماری سرطان در تهران درگذشت و در امامزاده عبدالله (شهرری) به خاک سپرده شد.
و در امامزاده عبدالله (شهرری) به خاک سپرده شد. نمونه‌ای از اشعار. سروده‌ای از صادق سرمد:
غلامعلی رعدی (۱ مهر ۱۲۸۸ – ۱۷ مرداد ۱۳۷۸) ادیب شاعر و نویسنده معاصر اهل ایران بود. زندگی. غلامعلی رعدی در مهر ۱۲۸۸ شمسی در محله ششگلان تبریز به دنیا آمد. پدرش محمدعلی افتخار لشکر، مستوفی و دیوانی بود و خاندان پدری پشت در پشت نظامی و دیوانی بودند. نیاکان پدری و مادری از مستوفیان آشتیان برخاسته و بعداً به تبریز کوچ کرده بودند. تحصیلات متوسطه را در دبیرستان فردوسی تبریز به پایان برد. در سال ۱۳۰۶ به تهران رفت و به تحصیل در دانشکده حقوق و علوم سیاسی پرداخت. پس از اخذ لیسانس حقوق، در آبان سال ۱۳۱۵ برای ادامهٔ
از اخذ لیسانس حقوق، در آبان سال ۱۳۱۵ برای ادامهٔ تحصیل عازم پاریس شد. مدتی نیز در ژنو تحصیل کرد و سرانجام در رشتهٔ حقوق بین‌الملل و ادبیات تطبیقی دکترا گرفت. پس از بازگشت به ایران در سال ۱۳۲۰ در وزارت فرهنگ مشغول کار شد و در سال ۱۳۲۰ مدیریت کتابخانه فنی وزارت فرهنگ و ریاست ادارهٔ کل نگارش را به عهده گرفت. رعدی در امر ایجاد فرهنگستان ایران با محمدعلی فروغی و علی‌اصغر حکمت همکاری کرد و مدتی نیز عهده‌دار ریاست دبیرخانهٔ فرهنگستان ایران بود. غلامعلی رعدی در سال ۱۳۲۴ برای شرکت در یونسکو نامزد شد و به اتفاق
سال ۱۳۲۴ برای شرکت در یونسکو نامزد شد و به اتفاق علی‌اصغر حکمت به انگلستان رفت. سپس به نمایندگی ایران در کمیسیون مقدماتی آن سازمان انتخاب و به نیابت ریاست سازمان منصوب شد و پس از یک سال با سمت ریاست هیئت نمایندگی ایران در کنفرانس یونسکو در پاریس شرکت کرد و تا سال ۱۳۴۲ با داشتن عنوان وزیرمختاری و بعد سفیرکبیری، به سمت نمایندهٔ دایمی ایران در سازمان یونسکو به خدمت اشتغال داشت. در سال ۱۳۴۷ اقدام به تأسیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه ملی ایرانی کرد. غلامعلی رعدی در روز ۱۷ مرداد ۱۳۷۸ در تهران درگذشت.
رعدی در روز ۱۷ مرداد ۱۳۷۸ در تهران درگذشت. غلامعلی رعدی مدتی نیز سرپرستی مجلهٔ آموزش و پرورش و ریاست هیئت تحریریهٔ روزنامهٔ ایران را بر عهده داشت. از او علاوه بر کتاب‌هایی چون پنج آینه و جهان‌بینی فردوسی، شمار زیادی از مقالات و سخنرانی‌ها و اشعار فراوانی در روزنامه‌ها و مجلات ادبی و علمی مهم نیم قرن اخیر به چاپ رسیده است. شعر معروف او «نگاه» از شاهکارهای معاصر ادبی ایران است. این بیت مطلع ان شعر است:
گیتی خوشدل (زاده ۱۳۲۶ در تهران) شاعر و مترجم ایرانی است. زندگی‌نامه. گیتی خوشدل لیسانس ادبیات انگلیسی خود را از دانشگاه تهران گرفت و برای ادامه تحصیل در رشته جامعه‌شناسی به ایالات متحده رفت اما آن را ناتمام گذاشت و به ایران بازگشت. پس از آن به کار ترجمه مشغول شد. خوشدل پس از سفری که به هند داشت به عرفان و روان‌شناسی علاقه‌مند شد و بیشتر ترجمه‌ها و شعرهایش در همین راستا است. نام وی با کتاب «چهار اثر از فلورانس اسکاول شین» نوشته خانم فلورانس اسکاول شین هنرمند نقاش و خطیب آمریکایی سر زبان‌ها افتاد. این اثر
نقاش و خطیب آمریکایی سر زبان‌ها افتاد. این اثر تلفیق چهار کتاب زیر است: کتابی که در فاصله سال‌های ۱۳۸۱ تا ۱۳۸۶ شصت بار تجدید چاپ شد و از آن زمان در ردیف کتاب‌های غیرمجاز قرار گرفت. علاوه بر این «راه هنرمند» نوشته جولیا کامرون فیلمنامه‌نویس و کارگردان آمریکایی نیز با ترجمه خوشدل، دوازده بار تجدید چاپ شد. گیتی خوشدل علاوه بر ترجمه، به کار سرودن شعر نیز می‌پردازد و هشت دفتر از وی به چاپ رسید است. کتاب‌شناسی. ترجمه. برخی از ترجمه‌های او عبارتند از:
بهرام اردبیلی (زاده ۱۳۲۱ اردبیل - درگذشته ۱۳۸۴ تهران) شاعر ایرانی بود. وی یکی از شاعران گروه شعر دیگر در دهه ۱۳۴۰ و از امضاکنندگان بیانیه شعر حجم بود. زندگی. نوجوانی. بهرام اردبیلی، با نام پیشین طاهر علفی اردبیلی، در روز ۲۴ اسفند ماه سال ۱۳۲۱ در اردبیل زاده شد. او در سن چهارده سالگی به تهران رفت و در دفتر ثبت و اسناد رسمی مشغول به کار شد. در این زمان بهرام اردبیلی بی‌سواد بود اما شمایل کتاب‌هایی که در قفسه‌های این دفتر اسناد رسمی می‌دید، مجذوبش کرده بودند. آن‌ها را برمی‌داشت و ورق می‌زد بی‌آن‌که توان خواندن
را برمی‌داشت و ورق می‌زد بی‌آن‌که توان خواندن این اوراق را داشته باشد. بهرام برای این‌ که بتواند همین کتاب‌ها را بخواند، به خود زبان فارسی آموخت. به مرور به خواندن اشعار شاعران پارسی‌گوی نشست و هرچند به گفته‌ی خود، بسیاری از این اشعار را نمی‌فهمید اما ذهن شاعرش داشت از این متون کلمه می‌چید. شعر دیگر و شعر حجم. وی در سن ۲۲ سالگی اولین شعرش را در مجله فردوسی چاپ کرد. در این دوران بود که اردبیلی با شاعران شعر دیگر و آنانی که بعدها به گروه شعر حجم معروف شدند آشنا شد. اولین دوستان او شاعران جنوبی این طیف از شعر
شد. اولین دوستان او شاعران جنوبی این طیف از شعر آزاد فارسی بودند. هوشنگ چالنگی از نخستین معاشرین او بود و از طریق هم‌ او بود که بهرام اندک اندک دیگر شاعران هم‌سوی خود را یافت. این شاعران همگی به نحوی اطرافیان فریدون رهنما به حساب می‌آمدند و بیشترشان،از جمله بهرام اردبیلی، زیر مدیریت او در اداره‌ی رادیو و تلویزیون مشغول به کار بودند. در همین سال‌های میانی دهه‌ی چهل شمسی بود که بهرام اردبیلی مسئولیت انتشار دفتر‌های «شعر دیگر» را به عهده گرفت و با انتشار دو شماره اثری انکارناپذیر بر جریان شعر آوانگارد فارسی
اثری انکارناپذیر بر جریان شعر آوانگارد فارسی گذاشت. در این دو دفتر تعدادی از سرآمدان شعر آوانگارد فارسی همکاری داشتند، من جمله بیژن الهی، هوشنگ آزادی‌ور، فیروز ناجی، پرویز اسلام‌پور، و ... . اما انتشار این جُنگ شعر به دلیل مشکلات مالی و همچنین مهاجرت بسیاری از شاعران اصلی این‌گروه از ایران، متوقف شد. بعد از توقف انتشار شعر دیگر بود که بیانیه‌ی شعر حجم منتشر شد. بهرام اردبیلی یکی از امضاکنندگان این بیانیه است اما در سال‌های بعد به وضوح از این‌که این بیانیه را امضا کرده بود ناخرسند بود و حتی از این بیانیه‌
را امضا کرده بود ناخرسند بود و حتی از این بیانیه‌ به عنوان «دام حجم» یاد می‌کند که یدالله رویایی برای دیگران پهن کرده بود. اردبیلی معتقد بود که آن دسته‌ای از شاعران پیشروی دهه‌ی چهل بیانیه‌ی شعر حجم را امضا کردند که به لحاظ مالی فقیر بودند. به گفته‌ی او این شاعران، من جمله خود او، این بیانیه را امضاء کردند تا بتوانند همچنان به خانه‌ی یدالله رویایی بروند و «شام بخورند.» ازدواج و سفر به هند. بهرام پیش از ازدواج با همسرش، مهری فروتن، نامش را، که طاهر علفی بود، به بهرام اردبیلی تغییر داد. او چند سالی بعد از
به بهرام اردبیلی تغییر داد. او چند سالی بعد از ازدواجش و در اواسط دهه‌ چهل شمسی به هند مسافرت کرد و مدتی را در آن دیار زیست. او دلیل این هجرت چند ساله را یکی تب هیپی‌گری می‌دانست که آن روزها جهان را در نوردیده بود و دیگر آن‌که تمام دوستانش به جایی از جهان مهاجرت کرده بودند. با این‌حال بر این باور هم بود که می‌خواست از زندگی با همسرش دل بکند. او در هند به یوگا و طبّالی روی آورد و گرایشش به عرفان بیش از پیش شد. در بازگشت از این سفر بود که در مرز افغانستان با ایران به دلیل حمل حشیش بازداشت و به دوسال زندان
ایران به دلیل حمل حشیش بازداشت و به دوسال زندان محکوم شد. شعرهایی که در مدت زندان و یک سال بعد از آن نوشته بود را به همراه نزدیک‌ترین دوستش، بیژن الهی، تایپ کرد و در چمدانی در خانه‌ی برادرش باقی گذاشت تا به موقع برای انتشارشان اقدام کند و بعد از ایران خارج شد. این سفر دوم که باز هم به مقصد هند بود چندان طولانی شد که تا سالیان دراز به ایران بازنگشت. در این حین انقلاب ۱۳۵۷ اتفاق افتاد و خانواده‌ی بهرام از ترس آن‌که محتویات آن چمدان سیاسی باشد چمدان را از بین بردند.اردبیلی این بار مدتی طولانی‌تر در هند ماند.
بردند.اردبیلی این بار مدتی طولانی‌تر در هند ماند. البته، هر شش ماه باید از هند خارج می‌شد و به جایی دیگر می‌رفت و دوباره به هند باز می‌گشت چون هند ویزای بیش از شش ماه صادر نمی‌کرد. او در این دوران با زنی آمریکایی ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک فرزند پسر بود. پس از این دوره مدتی را در یونان و دو سال را در هلند گذراند.اندک زمانی هم در فرانسه زیست اما از این کشور و مردمانش دل خوشی نداشت. این بود که در نهایت به اسپانیا رفت و بیست سال پایانی عمر خود را در جزایر قناری سکنی گزید.البته در تمام این سال های سفر
قناری سکنی گزید.البته در تمام این سال های سفر هیچ چیز ننوشت و چند سالی را در روزه‌ی سکوتی طولانی گذراند. مرگ. اردبیلی چند روزی پس از سومین سفرش به ایران در ۳۰ بهمن ۱۳۸۴ به علت ایست قلبی در گذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. وی مدت‌ها بود از بیماری رنج می‌برد و حتی مقدمات خاکسپاریش را در جزایر قناری فراهم کرده بود. یکی از نکات بسیار جالب این شاعر خودآگاهی او از مرگش است. ویژگی‌های شعر. بهرام اردبیلی تا اواسط نوجوانی بی‌سواد بود و فارسی را خودش و بی‌هیچ کمکی آموخته‌ بود. برای تمرین فارسی آن‌چه می‌خواند
کمکی آموخته‌ بود. برای تمرین فارسی آن‌چه می‌خواند کتاب‌های دشواری بود که در محل کارش در دست داشت و این‌ها عبارت بودند از اشعار نظامی، مولوی، ابوسعید ابوالخیر و دیگران. تاثیر این شاعران و مفاهیم آثارشان در شعر بهرام اردبیلی بارز است. اشاره‌ به نظامی و خاقانی را می‌توان در جای جای اشعار اردبیلی جست. نمونه‌ی بارز این تاثیر را می‌توان در شعر «هفت پیکر» او دید. در همین راستا می‌توان گفت که شعر اردبیلی لبریز است از ارجاعات به سنت‌ها و فولکلورهای ایرانی. مثلاً: یا در جایی دیگر که می‌نویسد: چنان که در شعر فوق
یا در جایی دیگر که می‌نویسد: چنان که در شعر فوق می‌بینیم، حتی شکلی که طبیعت در شعر اردبیلی بازنموده می‌شود در خود روحی دارد که خواننده را مدام با پس‌زمینه‌ای ایرانی مواجه می‌کند. در عین حال شعر اردبیلی خصایصی اشراقی یا عرفانی هم دارد.به عبارتی شعر او بسیار شهودی و گاهی مطلقاً عارفانه‌ست. اما در این‌جا دیگر خواننده با عرفان آشنای ایرانی-اسلامی مواجه نیست. عرفان اردبیلی عرفانی شخصی‌ست، اما اگر قرار بر یافتن خط و ربط این عرفان باشیم شاید بتوان آن را عرفان‌های هندی یافت. بهرام اردبیلی عمیقاً درگیر مفاهیم و
هندی یافت. بهرام اردبیلی عمیقاً درگیر مفاهیم و باورهای بودایی و دیگر آیین‌های شرقی بود و اثر این ساخت‌های فرهنگی در شعر او به وضوح نمایان است. برای مثال: کتاب‌شناسی. «متأسّفانه عمده­‌یِ اشعارِ اردبیلی که گویا حدودِ ششصد صفحه­‌یِ تایپ­‌شده بوده، به گفته‌­ی خودش در یک بحرانِ سیاسی یکسره از میان رفته است و تنها چند قطعه از او در نشریه‌­ها و جزوات باز مانده... این شعرها که بعدها یک بار به کوششِ داریوشِ کیارس (گزیده) و بارِ دیگر به وسیله­‌یِ میثم ریاحی (ظاهراً مجموعه) به صورت کتاب چاپ شده است، مربوط به سال­‌های
به صورت کتاب چاپ شده است، مربوط به سال­‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۶ است... سال‌­هایی که شاید پُربازده­‌ترین ده­ه‌یِ شعر معاصر فارسی باشد.»
بهرام آباد روستایی است در استان قزوین است. مردمش همچون دیگر روستاهای الموت به زبان تاتی تکلم می‌کنند. بهرام آباد در طول جغرافیایی ۵۰٫۱۷۹ درجه شرقی و عرض ۳۶٫۵۹۴ درجه شمالی قرار دارد و دارای ۹۵۲ متر ارتفاع از سطح دریا است. بهرام آباد در فاصله ۴۳ کیلومتری شمال شرق قزوین و در کنار رود شاهرود قرار گرفته‌است. از شمال شرق با روستای سالارکیا، از شرق با رازمیان و روستای شهرستان علیا، از جنوب شرق با روستای تاجدره، از جنوب با روستای فلار، از جنوب غرب با روستای انگورازوج و از شمال غرب با روستای دهدوشاب همسایه‌است و
و از شمال غرب با روستای دهدوشاب همسایه‌است و وسعت آن ۴۰۷ هکتار است. جمعیت بهرام آباد همچون سایر روستاهای مناطق رودبار الموت شرقی و غربی در گذر زمان به‌طور چشمگیری کاهش یافته و در حال حاضر جمعیت ثابت آن به کمتر از ۵۰ خانوار رسیده‌است. شغل اغلب مردم آن کشاورزی و دامداری است. جاذبه‌های طبیعی و تاریخی. مجاور بودن با رود شاهرود سبب شده علاوه بر وجود چشم‌اندازهای طبیعی زیبا، بخش قابل توجهی از اراضی نیز زیر پوشش محصولات زراعی و باغی قرار گیرد. ارتباط بیشتر روستاهای منطقه رودبارالموت غربی به واسطه پل بهرام آباد که
منطقه رودبارالموت غربی به واسطه پل بهرام آباد که بر روی شاهرود قرار دارد برقرار می‌باشد. «تپه باستانی کوشک» در پنج کیلومتری شمال غربی بهرام آباد و در کنار رود شاهرود قرار گرفته‌است. تپه کوشک دارای دو ورودی، یکی از سمت شمال و دیگری سمت شرق می‌باشد. پس از ورود از بخش شمالی سه اتاق وجود دارد که ورودی آن‌ها منحنی شکل می‌باشد. جنس دیوارهای تپه از سنگ و ساروج است. قدمت دقیق این تپه باستانی مشخص نیست، ولی وجود تکه‌های سفال شکسته شده و دیوارهای اطراف تپه گویای این حقیقت است که روزگاری مردمانی در آن می‌زیسته‌اند.
حقیقت است که روزگاری مردمانی در آن می‌زیسته‌اند. «درهٔ تنگ» دره در چهار کیلومتری غرب بهرام آباد قرار گرفته‌است. در اطراف این دره چندین چشمه وجود دارد و این امر باعث به وجود آمدن منطقه‌ای سرسبز در نزدیکی آن شده‌است، اما آنچه که در تنگ دره خود را بیشتر نمایان می‌کند، وجود حفره‌هایی کاملا˝ طبیعی همچون ردپای اسب، محل نشیمن و تکیه گاه و محل قرار گرفتن عصا است. دیگر اثر طبیعی در یک کیلومتری غرب بهرام آباد درخت چنارکهنسال است که نزد مردمان به «امام درخت» شهرت یافته‌است. قطر این چنارکهنسال ۲ متر می‌باشد و تقریبا˝
قطر این چنارکهنسال ۲ متر می‌باشد و تقریبا˝ نیمی از درخت در گذر زمان از بین رفته‌است. برخی از مردم عقیده دارند یکی از بزرگان دینی در کنار این درخت آرمیده‌است. در دشت کنار این درخت هر ساله مراسم دعای زیارت عاشورا و عزاداری برگزار می‌شود. از دیگر جاذبه‌های طبیعی و تاریخی بهرام آباد می‌توان به میل چان، حمام قدیمی، کُله رود، چشمه چنارک، چشمه زرین گیس، تپه اسب تاز، گورستان قدیمی، باغستان‌ها و شالیزارها اشاره نمود. پوشش گیاهی وجانوری. بخش‌های وسیعی از اراضی بهرام آباد زیر پوشش انواع محصولات باغی و زراعی قرار
آباد زیر پوشش انواع محصولات باغی و زراعی قرار دارد. مهم‌ترین محصولات زراعی بهرام آباد عبارتند از برنج، گندم و جو. قرار داشتن بهرام آباد در کنار رود شاهرود و وجود پمپاژ برای فرستادن آب به مناطق مرتفع موجب شده در حدود ۱۰۰ هکتار از اراضی زیر پوشش محصولات باغی قرار گیرد. ارتفاعات بهرام آباد زیستگاه حیوانات وحشی چون پلنگ، بزکوهی، گرگ، کفتار، گراز، روباه، شغال، جوجه تیغی و انواع خزندگان است.
منتظر الزیدی (متولد ۱۹۷۹) خبرنگار شیعه مذهب عراقی تلویزیون البغدادیه است که پس از پرتاب کفش‌هایش به سمت جرج بوش رئیس‌جمهور آمریکا معروف شد. پرتاب کفش به سوی جرج بوش. در غروب یکشنبه ۱۴ دسامبر ۲۰۰۸ (۲۴ آذر ۱۳۸۷) در جریان مصاحبه مشترک مطبوعاتی جرج بوش، رئیس‌جمهور آمریکا و نوری مالکی با خبرنگاران در بغداد، توسط منتظر الزیدی خبرنگار عراقی تلویزیون البغدادیه رخ داد. در حالیکه منتظر الزیدی کفش‌های خود را یکی پس از دیگری به سمت بوش پرتاب کرد، او با عکس‌العمل به موقع از برخورد کفش‌ها با سرش جلوگیری کرد. الزیدی پس از
از برخورد کفش‌ها با سرش جلوگیری کرد. الزیدی پس از پرتاب اولین کفش به بوش وی را «سگ» خطاب کرد. او کفش‌های خود را «بوسه خداحافظی» از طرف مردم عراق نامید.چند ثانیه پس از حمله الزیدی، محافظان امنیتی نوری المالکی وی را دستگیر کردند و وی را به مکانی نامعلوم منتقل نمودند. خبرگزاری ایرنا مدعی شد که از وی آزمایش الکل و اعتیاد گرفته شده‌است. تعدادی از خبرنگاران عراقی که شاهد این رویداد بودند از بابت کار همکارشان از جورج بوش عذرخواهی کردند. واکنش دولت عراق. مقامات عراقی حادثه اخیر را شرم‌آور توصیف کرده‌اند. در
عراقی حادثه اخیر را شرم‌آور توصیف کرده‌اند. در بیانیه‌ای که دولت عراق انتشار داده، گفته شده که «اقدام منتظر الزیدی به شهرت خبرنگاران عراقی و حرفه خبرنگاری در عراق آسیب زده‌است». پرتاب کفش به سمت میهمان، در کشورهای عربی نهایت توهین و بی‌احترامی محسوب می‌شود. اتهام زیدی «تهاجم علیه یک رئیس حکومت خارجی» است. جرمی که بر پایه قوانین عراق می‌تواند به ۵ تا ۱۵ سال زندان برای او بینجامد. با این‌حال ممکن است دادگاه او را به «تلاش برای تهاجم» محکوم کند. جرم خفیف‌تری که مجازات آن ۱ تا ۵ سال زندان است. الزیدی پس از
که مجازات آن ۱ تا ۵ سال زندان است. الزیدی پس از آزادی از مدعی شد که در زندان مورد شکنجه قرارگرفته و به خاطر شکستگی استخوان، دندان و دیگر آسیب‌های شکنجه درخواست غرامت کرد. واکنش‌ها در ایران. رسانه‌های دولتی و اصولگرا در ایران به شدت از این اقدام حمایت کردند. ایران در کنار ونزوئلا و لیبی تنها حامیان پرتاب کفش به سمت بوش بودند. تلویزیون دولتی ایران صحنه پرتاب کفش به سمت بوش را صدها بار در بخش‌های مختلف خبری پخش کرده و به تفسیر و تحلیل آن پرداخت. یکی از خبرنگاران صدا و سیما نیز کفش به دست به خیابانها رفت و از
صدا و سیما نیز کفش به دست به خیابانها رفت و از مردم خواست که درختی را به عنوان بوش در نظر گرفته و به سمت وی کفش پرتاب کنند. این اقدام صدا و سیما با انتقاد سایر رسانه‌ها مواجه شد. انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان ضمن صدور بیانیه در حمایت از این اقدام اعلام کرد در تلاشند تا به جمع‌بندی برای اقدامات بعدی برسند. احمد جنتی دبیر شورای نگهبان و امام جمعه موقت تهران نیز گفت که نباید از آنچه وی «انتفاضه کفش» نامید به سادگی گذشت. وی توصیه کرد که از این پس هر تظاهراتی در ایران یا عراق انجام می‌شود حتماً همراه با کفش باشد.
یا عراق انجام می‌شود حتماً همراه با کفش باشد. خبرنگاران خبرگزاری موج نیز اعلام کردند در حمایت از منتظر الزیدی کفش‌هایشان را برای سفارت سوئیس در تهران (حافظ منافع آمریکا در ایران) ارسال خواهند کرد. خبرنگاران خبرگزاری فارس نیز در بیانیه‌ای از وی حمایت کردند. عذرخواهی و محاکمه. منتظر الزیدی در نامه‌ای به نوری المالکی نخست‌وزیر عراق، خواستار بخشودگی خود به خاطر ارتکاب این «حرکت زشت» شده‌است. در این زمینه، رئیس دادگاه رسیدگی‌کننده به این موضوع، درخواست منتظر الزیدی برای آزادی موقت را به خاطر ادامه تحقیقات و