payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از اندازه آب مصرف شود. پیمان آخال همچنین به زیان ترکمن‌ها بود و با مصالح سنتی قوم ترکمن همخوانی نداشت. میان آنان مرز کشیده شده، در دو کشور قرار گرفته و یگانگی آنان به هم خورد. یموت‌های ایران که بر اساس موافقت‌نامه دو دولت، هر سال برای چراندن گله‌های خود به آن سوی مرز کوچ می‌کردند، باید به هر دو دولت مالیات می‌دادند و این موضوع مقامات روسی و ایرانی را در جمع‌آوری مالیات دچار مشکل کرده بود.ینگی قلعه تا دربند شرقی، یک فرسخ مسافت داشته و در این دره تقریباً در تمام مواقع سال زراعت می‌شده است ولی با استناد به
تمام مواقع سال زراعت می‌شده است ولی با استناد به تعهد بالا، نماینده روسیه زراعت در ناحیة مهمی از زمینها را که در دست کشاورزان ایرانی بود منع و محدود کرد، زیرا گسترش کشاورزی در این منطقه را باعث کمبود آب در منطقة متعلق به دولت روسیه می‌دانست. موضوع تجاوزات ترکمانان به مرزهای ایرانی نیز که همچنان تداوم داشت، در «کلات» چهار رود وجود داشت. این نهرها عبارت بودند از: «چهچهه»، «قراتیکان»، «کلات رود» و «لاین». یک ششم آب این چهار رود به مصرف کشاورزی «کلات» می‌رسید و بقیه به قلعه‌ها و مزرعه‌های اطراف کلات سرازیر
و بقیه به قلعه‌ها و مزرعه‌های اطراف کلات سرازیر می‌شد. «اتک کلات» بر روی ترکمانان مروی باز بود، چون آنان در زمانی نه چندان دور تبعه ایران بودند و با سکنه «اتک» پیوندهایی داشتند، از این‌رو به آسانی بیش از چهارصد خانوار ترکمان مروی که در قلعه‌های اتک سکونت داشتند و با آب چهار رودخانه یادشده زراعت می‌کردند، سالی بیست هزار خروار گندم و شلتوک به دست می‌آوردند و یک دهم آن را به عنوان مالیات به حاکم «اتک» می‌دادند که مأمور دولت ایران بود. در «اتک دره جز» هم چند قلعه معتبر وجود داشت که دهقانان دره‌جزی و کشاورزان
معتبر وجود داشت که دهقانان دره‌جزی و کشاورزان آخالی در آنجا به کشت و زرع می‌پرداختند و اینان نیز یک دهم محصول خود را به عنوان مالیات به دولت ایران و حاکم دره‌جز می‌پرداختند، لیک به تدریج کشاورزان مروی و آخالی و اتک دره‌جز و اتک کلات، وسیله و آلت فعل تجاوزات ترکمانان به داخل مرزهای ایران شدند و کمیسیون مشترک مرزی که تا سال ۱۳۱۴ق به عنوان ناظر بر امور مرزی و اجرای قرارداد وظیفه خود را انجام می‌داد، نتوانست کشاورزان مروی و آخالی مقیم اتک را به فرمانبرداری کامل دولت ایران درآورد. به دنبال قتل ناصرالدین شاه،
دولت ایران درآورد. به دنبال قتل ناصرالدین شاه، اوضاع ایران رو به وخامت بیشتر نهاد و ضعف حکومت مرکزی بیشتر نمایان شد که این امر خودسری ترکمانان مروی و آخالی مقیم اتک را باعث شد تا آنجا که از فرمانبرداری دولت ایران و پرداخت مالیات سرپیچی کردند. در سال ۱۳۱۴ق، قزاقهای روسی در «خان کران»، دو فرسنگی «سرخس ناصری» اقامت گزیده، مجرای آب سرخس ناصری را به سوی سرخس کهنه که در تصرف خودشان بود برگرداندند و سرخس ناصری رو به ویرانی نهاد و این‌گونه ناحیه حاصلخیزی از ایران از مدار و چرخه اقتصادی خارج شد.
دایان کیتن (؛ ۵ ژانویهٔ ۱۹۴۶) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کنندهٔ اهل آمریکا برندهٔ جایزهٔ اسکار است. اولین نقش مهم او نقش «کی آدامز» در فیلم "پدرخوانده" بود. کیتون در سال ۱۹۷۷ جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول زن را برای فیلم "آنی هال" از آن خود کرد. زندگی‌نامه. دایان کیتن در سال ۱۹۴۶ در لس آنجلس زاده شد. او حرفه بازیگری را در سال ۱۹۶۶ آغاز کرد. وی در سال ۱۹۹۶ یک دختر و در سال ۲۰۰۱ یک پسر را به سرپرستی گرفت. فیلم‌شناسی. بازیگر. فهرست برخی از فیلم‌هایی که دایان کیتن در آن‌ها به ایفای نقش پرداخته‌است:
ایوو جیما نام یک جزیرهٔ آتشفشانی ژاپنی در اقیانوس آرام است که در ۱۲۰۰ کیلومتری توکیو واقع شده‌است. این جزیره در جنوب جزایر اوگاساوارا قرار دارد و جزئی از جزایر توکیو به‌شمار می‌آید. فاصلهٔ آن از شرق به غرب ۸ کیلومتر و از جنوب به شمال ۴ کیلومتر است. کوه سوریباچی در این جزیره واقع شده‌است. اکنون این جزیره خالی از سکنه است و تنها یک روز در سال بازدیدکنندگان اجازه ورود به آن را دارند. این جزیره به خاطر نبرد ایوو جیما که در اواخر جنگ جهانی دوم بین نیروی دریایی ایالات متحده و ژاپن روی داد، مشهور است. هم‌اکنون نام
متحده و ژاپن روی داد، مشهور است. هم‌اکنون نام جزیره به ایوتو (نام جزیره پیش از جنگ جهانی دوم) برگردانده شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "Iwo Jima," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Iwo_Jima&amp;oldid=210310542
کاپوچینو نوعی نوشیدنی قهوه است که با ترکیب اسپرسو با شیر بخارداده‌شده تهیه می‌شود.دستور متداول یک کاپوچینو ساده یک شات اسپرسو،سی cc شیر داغ،سی cc فوم شیر می باشد. نوع معمول کاپوچینو، اسپرسو با کف شیر بخار (میکروفوم) است.. انواع دیگر آن شامل ترکیب خامه به جای شیر، ترکیب جایگزین‌های شیر غیر لبنی و گاهی ترکیب دارچین یا پودر شکلات است.معمولاً از نظر حجم کمتر از کافه لاته است و لایه ضخیم‌تری از میکروفوم داردو در فنجان مخصوص، فنجان کاپوچینو سرو می‌شود. کلمه کاپوچینو اشاره به فرقه‌ای از راهبان مسیحی دارد که با
اشاره به فرقه‌ای از راهبان مسیحی دارد که با چهره‌های رنگ پریده ناشی از افراط در روزه‌داری، لباس پشمی قهوه‌ای می پوشیدند که آمیزشی از سفید و قهوه‌ای را تداعی می کند. تاریخچه و ریشه‌شناسی. کاپوچینو (, ; : "cappuccini"; از آلمانی "Kapuziner") از لاتین Caputium می‌آید که از کلمه کاپوش به معنی و ترگمان "کله پوش" گرفته شده است. نام کاپوچینو نه از کاپوش بلکه از رنگ قهوه ای لباس‌های کاپوشدار راهبان کاپوچین گرفته شده است. (فرقه ای از راهبان کاتولیک معمولاً چهرهٔ رنگ پریده‌ای دارند و کلاهی قهوه‌ای بر سر می‌گذارند که
پریده‌ای دارند و کلاهی قهوه‌ای بر سر می‌گذارند که در زبان عربی به راهبان این فرقه «کبوشی» گفته می‌شد که کلمه کشیش از آن مشتق شده است.) این رنگ کاملاً متمایز است و کاپوچینی توصیف رایج رنگ قرمز قهوه‌ای در قرن هفدهم اروپا بود. راهبان کاپوچین در قرن شانزدهم طرح خاصی را برای لباس‌های سفارشات خود در رنگ و شکل کاپوت با الهام از فرانسیس آسیزی انتخاب کردند. لباس‌های قرن سیزدهم حفظ شده است. کاپوت بلند و نوک تیز مشخصه بود و به زودی به برادران لقب «کاپوچین» (کلاه پوش) داد. با این حال، انتخاب رنگ قرمز-قهوه ای به عنوان
داد. با این حال، انتخاب رنگ قرمز-قهوه ای به عنوان رنگ جلیقه سفارش بود که در اوایل قرن هفدهم، «کاپوچین» نیز به عنوان یک اصطلاح برای یک رنگ خاص استفاده می‌شد. در حالی که فرانسیس آسیزی از پشم بی‌رنگ و سفید نشده برای لباس‌های خود استفاده می‌کرد، کاپوچین‌ها لباس‌های خود را به گونه ای رنگ آمیزی می‌کردند که با آگوستین‌ها، بندیکتین‌ها، فرانسیسکن‌ها و دیگر راسته‌ها متفاوت باشد. طبق یک افسانه محبوب اما تأیید نشده، نام آن را به داستان یک کاپوچین، پدر مارکو دوآویانو، یک پیشگوی فریولیایی پیوند می‌زند که در سپتامبر ۱۶۸۳
پیشگوی فریولیایی پیوند می‌زند که در سپتامبر ۱۶۸۳ توسط پاپ اینوسنت یازدهم به وین فرستاده شد، با هدف متقاعد کردن قدرت‌های اروپایی برای تشکیل ائتلافی علیه عثمانی‌های مسلمان که آن را محاصره کرده بودند در یک کافه وینی، او برای اولین بار طعم بیش از حد تند قهوه را با شیر اصلاح کرد و نوشیدنی جدید به ایتالیایی کاپوچینو و به آلمانی کاپوزینر لقب گرفت. وینی‌ها نام «کاپوزینر» را احتمالاً در قرن ۱۸ بر روی نسخه اولیه آن که شامل خامه فرم گرفته و ادویه‌هایی با منشأ ناشناخته بود، دادند. کاپوچینوی ایتالیایی تا دهه ۱۹۳۰ در
بود، دادند. کاپوچینوی ایتالیایی تا دهه ۱۹۳۰ در خارج از ایتالیا ناشناخته بود. اگرچه درست‌تر است که نوشیدنی آن زمان را یک لاته ساده بنامیم، اما معلوم نیست واقعاً اوضاع چگونه پیش رفت. به نظر می‌رسد که شخصی یوهانس تئودات، صاحب یکی از اولین کافی شاپ‌های وینی، قبلاً با ترکیب‌های جدیدی از نوشیدنی‌های قهوه آزمایش کرده بود. فرضیه دیگر در واقع، ردیابی اختراع را به قهوه‌ساز دیگری به نام فرانسیسک یرزی کولکزیکی بازمی‌دارد، که در سال ۱۶۸۵، هنوز در وین، مقادیر زیادی قهوه را که مسلمانان رها کرده بودند در اختیار گرفت و
را که مسلمانان رها کرده بودند در اختیار گرفت و برای شیرین‌تر کردن آن، آن را با شیر و شیر آغشته کرد. عسل؛ همیشه طبق افسانه، همان نوع کیپفرل، دسری که قدمت آن به قرن سیزدهم برمی‌گردد و اجداد آن نیز می‌خورد. کیپفرل‌ها (کروسان ایتالیایی استادانه تر و کروسان فرانسوی جدیدتر را می‌توان فرزندان کیپفرل دانست) و شکل آنها شبیه به هلال است، بنابراین در تحقیر عثمانی‌های مهاجم گاهی اوقات گفته می‌شود که در قهوه‌خانه‌های تریست و سایر مناطق ایتالیایی امپراتوری اتریش-مجارستان در اوایل قرن بیستم متولد شده است، پس از جنگ جهانی
در اوایل قرن بیستم متولد شده است، پس از جنگ جهانی اول در سراسر ایتالیا و بعداً در سراسر جهان گسترش یافت. با این حال، وجود نوشیدنی قهوه مخلوط با شیر با نام کاپوچینو در ایتالیای مرکزی در قرن نوزدهم ثبت شده است. خاستگاه آن، در واقع، ارتباط نزدیکی با انتشار خود قهوه در اروپا و به ویژه در امپراتوری اتریش قرن هفدهم تا هجدهم دارد. در طول قرن هجدهم، به اصطلاح کاپوزینر با رایحه‌های جدید، ادویه‌ها و خامه زده شده در بالای آن غنی شد و بیش از همه در Friuli Venezia Giulia و در سراسر امپراتوری اتریش-مجارستان پخش شد. در
و در سراسر امپراتوری اتریش-مجارستان پخش شد. در پایان همان قرن، مد کاپوچینو عمدتاً بر تهیه دستی کف شیر روی آن متمرکز بود. اما تنها در آغاز قرن بیستم و با معرفی اولین دستگاه‌های قهوه اسپرسو در بازار بود که این نوشیدنی به لطف تهیه کف شیر از طریق خروجی بخار، شکل فعلی خود را به خود گرفت. کلمه کاپوچینو، به شکل ایتالیایی خود، در نوشته‌های ایتالیایی در قرن نوزدهم آمده است و به عنوان قهوه سیاه با چند قطره شیر یا خامه توصیف می‌شود که به آن رنگ تن‌پوش کاپوچینی‌ها را می‌دهد که نام آن را از آن گرفته است. ایتالیایی‌ها
می‌دهد که نام آن را از آن گرفته است. ایتالیایی‌ها کف شیر و قهوهٔ پاشیده شده روی آن را شبیه پشت سر راهبان کاپوچینو می‌دانند؛ به همین دلیل این نام را بر آن نهاده‌اند. زبان آلمانی Kapuziner به عنوان یک نوشیدنی قهوه در قرن ۱۸ در اتریش ذکر شده است و در مدخل‌های فرهنگ لغت از سال ۱۸۰۰ به بعد به عنوان «قهوه با شکر، زرده تخم مرغ و خامه» توصیف شده است. استفاده از شیر تازه در قهوه در کافه‌ها و رستوران‌ها یک پدیده جدیدتر (از قرن بیستم) است که زمانی که سرد کردن رایج شد، معرفی شد. استفاده از خامه کامل در گذشته بسیار
شد، معرفی شد. استفاده از خامه کامل در گذشته بسیار دورتر شناخته شده است (اما نه در استفاده به عنوان خامه فرم گرفته [chantilly])، زیرا این محصولی بود که به راحتی ذخیره می‌شد و همچنین در پخت و پز و پخت و پز اغلب استفاده می‌شد؛ بنابراین، یک کاپوزینر با مقدار بسیار کمی خامه برای گرفتن رنگ کاپوچینی آماده شد. امروزه، کاپوزینر هنوز در کافه‌های سنتی وین سرو می‌شود، که قهوه سیاه را تنها با چند قطره خامه تشکیل می‌دهد (در برخی از مؤسسه‌ها به شکل یک بسته خامه فرم گرفته شده است). در گذشته این نام به شباهت با رنگ قهوه ای
است). در گذشته این نام به شباهت با رنگ قهوه ای که عادت کاپوچینها بود اشاره داشت.و در این زمینه به رنگ نوشیدنی اشاره دارد که شیر در بخش کوچکی به قهوه تیره و دم کرده (امروزه بیشتر قهوه مخصوص کاپچینو) اضافه می‌شود. ظاهر فیزیکی یک کاپوچینوی مدرن با کرم قهوه (غیر اسپرسو تلخ) و شیر بخارپز نتیجه تکامل طولانی این نوشیدنی است. تاریخ تکامل. افزودن شیر به قهوه توسط اروپاییان در دهه ۱۷۰۰ ذکر شده بود و گاهی اوقات توصیه می‌شد. کاپوزینر در اواخر دهه ۱۷۰۰ در منوهای قهوه‌خانه‌ها در سراسر سلطنت هابسبورگ ظاهر شد و در سال
در سراسر سلطنت هابسبورگ ظاهر شد و در سال ۱۸۰۵ در فرهنگ لغت Wörterbuch به عنوان «قهوه با خامه و شکر» توصیف شده است (اگرچه نحوه ترکیب آن را بیان نمی‌کند). از کاپوزینر در نوشته‌های دهه ۱۸۵۰ دوباره نام برده شده است که به عنوان «قهوه با خامه، ادویه و شکر» توصیف شده است. تقریباً در همان زمان، مخلوط نوشیدنی قهوه در نوشته‌هایی ذکر شده است که به عنوان ترکیبی از قهوه و شیر توضیح داده شده است که احتمالاً شبیه به کافه لاته مدرن یا وینر ملانژ است. سایر قهوه‌های حاوی خامه در وین و در خارج از اتریش به‌عنوان «قهوه وین» یا
در وین و در خارج از اتریش به‌عنوان «قهوه وین» یا «کافه وینوا»، قهوه با خامه زده‌شده شناخته می‌شوند. قهوه ایرلندی، قهوه شیرین شده با الکل‌های مختلف، روی آن خامه زده شده نیز از وین پخش شده است. کاپوزینر نام خود را از رنگ قهوه با چند قطره خامه گرفته است، به این دلیل که راهبان کاپوچین در وین و جاهای دیگر جلیقه‌هایی با این رنگ می‌پوشیدند. یکی دیگر از قهوه‌های محبوب، Franziskaner بود، با کرم بیشتر، که به رنگ قهوه ای روشن‌تر لباس راهبان دستور فرانسیسکن اشاره دارد. قهوه کاپوزینر در سراسر اروپای مرکزی و در نتیجه در
قهوه کاپوزینر در سراسر اروپای مرکزی و در نتیجه در بخش‌های ایتالیایی زبان سلطنت هابسبورگ نیز گسترش یافت. بندر اصلی امپراتوری شهر تریست، قبلاً قهوه‌خانه‌های وینی زیادی در آن زمان داشت. «کاپوچینو» که امروزه نوشته می‌شود (به زبان ایتالیایی) اولین بار در قرن نوزدهم ذکر شده است و به عنوان «قهوه سیاه با چند قطره شیر یا خامه» توصیف می‌شود. کاپوچینوی مدرن ایتالیایی در دهه‌های بعد تکامل و توسعه یافت: شیر بخارپز شده در بالای آن بعداً افزوده شد، و در ایالات متحده یک سوء تفاهم جزئی منجر به نامگذاری این «کلاه» کف شیر به
تفاهم جزئی منجر به نامگذاری این «کلاه» کف شیر به «سر راهب» شد. در اصل هیچ ربطی به نام نوشیدنی نداشت. اگرچه قهوه بعد از جنگ جهانی دوم در سرتاسر اروپا به‌طور متفاوتی دم می‌کرد، اما در ایتالیا، دستگاه‌های اسپرسوساز تنها در دهه ۱۹۵۰ رواج یافتند و «کاپوچینو» دوباره تعریف شد، که اکنون از اسپرسو و شیر کف شده (اگرچه با کیفیت «میکروفوم» فاصله دارد. شیر بخارپز امروز). با بهبود دستگاه‌های اسپرسوساز، دوز قهوه و حرارت دادن شیر نیز بهبود یافت. در خارج از ایتالیا، کاپوچینو پخش شد، اما به‌طور کلی از قهوه تیره با خامه فرم
پخش شد، اما به‌طور کلی از قهوه تیره با خامه فرم گرفته تهیه می‌شد، همان‌طور که هنوز در بخش‌های بزرگی از اروپا حتی در سال ۲۰۱۴ وجود دارد. Kapuziner در منوی قهوه اتریش و در براتیسلاوا ،بوداپست ،پراگ و دیگر شهرهای امپراتوری سابق بدون تغییر باقی ماند. دستگاه‌های اسپرسوساز در آغاز قرن بیستم، پس از ثبت اختراع لوئیجی بزرا از میلان در سال ۱۹۰۱، معرفی شدند، اگرچه نسل‌های اول دستگاه‌ها مطمئناً اسپرسو را به شکلی که ما امروز تعریف می‌کنیم تولید نکردند. قهوه‌سازی در کافه‌ها در دهه‌های اول قرن بیستم تغییر کرد. این اولین
در دهه‌های اول قرن بیستم تغییر کرد. این اولین دستگاه‌ها امکان سرو قهوه اسپرسو را به‌طور خاص برای هر مشتری فراهم کردند. فنجان‌ها هنوز هم اندازه بودند و دوز لوبیا مثل قبل درشت بود. دمای بسیار بالای دیگ‌ها قهوه را داغ می‌کرد و چندین تلاش برای بهبود آن در سال‌های پس از جنگ جهانی اول انجام شد. پس از جنگ جهانی دوم، ایتالیایی‌ها «عصر کرم» را راه‌اندازی کردند، زیرا دستگاه‌های قهوه جدید می‌توانستند فشار بالاتری ایجاد کنند که منجر به آسیاب ریزتر و کرمای کلاسیک می‌شود. اولین فنجان‌های کوچک در دهه ۱۹۵۰ ظاهر شدند و
اولین فنجان‌های کوچک در دهه ۱۹۵۰ ظاهر شدند و دستگاه‌ها تا آن زمان می‌توانستند شیر را نیز گرم کنند، بنابراین کاپوچینوی مدرن متولد شد. در وین، اسپرسو بارها در دهه ۱۹۵۰ معرفی شدند، که منجر به کاپوزینر و کاپوچینوی ایتالیایی تازه متولد شده به عنوان دو نوشیدنی متفاوت در کنار یکدیگر شد. در بریتانیا، قهوه اسپرسو در ابتدا به شکل کاپوچینو محبوبیت پیدا کرد، که تحت تأثیر عرف بریتانیایی نوشیدن قهوه با شیر، تمایل به نوشیدنی طولانی‌تر برای حفظ کافه به عنوان مقصد و بافت عجیب و غریب نوشیدنی بود. در ایالات متحده، کاپوچینو
و غریب نوشیدنی بود. در ایالات متحده، کاپوچینو در کنار اسپرسو در محله‌های ایتالیایی آمریکایی، مانند North End بوستون، ایتالیا کوچک نیویورک و ساحل شمالی سانفرانسیسکو گسترش یافت. کافه رجیو شهر نیویورک (تأسیس ۱۹۲۷) ادعا می‌کند که کاپوچینو را به ایالات متحده معرفی کرده است، در حالی که کافه تریست سانفرانسیسکو (تأسیس ۱۹۵۶) ادعا می‌کند که آن را به سواحل غربی معرفی کرده است. کافه قبلی توسکا در سانفرانسیسکو (تأسیس ۱۹۱۹) قبلاً یک «کاپوچینو» سرو می‌کرد، اما این کافه بدون قهوه بود و در عوض شامل شکلات، شیر بخارپز و
بدون قهوه بود و در عوض شامل شکلات، شیر بخارپز و براندی بود. آماده‌سازی. مهم‌ترین فاکتور در تهیه کاپوچینو، بافت و دمای شیر است. هنگامی که شیر را برای تهیه یک کاپوچینو بخار می‌شود، میکروفوم با وارد کردن حباب‌های بسیار ریز هوا به شیر ایجاد می‌شود و به شیر بافتی مخملی می‌دهد. کاپوچینوی سنتی از یک اسپرسو تشکیل شده است که شیر کف داغ را روی آن می‌ریزند و در نتیجه کف شیر ضخیم ۲ سانتی‌متری (۳ / ۴ اینچ) روی آن ایجاد می‌شود. می‌توان با افزودن یک شات دیگر اسپرسو که منجر به یک کاپوچینوی دوتایی می‌شود، تغییراتی ایجاد
به یک کاپوچینوی دوتایی می‌شود، تغییراتی ایجاد کرد. دستیابی به نسبت صحیح کف نیاز به توجه دقیق در هنگام بخارپز کردن شیر دارد، بنابراین کاپوچینو را به یکی از سخت ترین‌ها تبدیل می‌کند. اگرچه اندازه آن چیزی است که در بین کاپوچینوهای مختلف متفاوت است، اما دو روش اصلی برای تهیه کاپوچینو وجود دارد: یکی روش سنتی یا کلاسیک با درپوش کف شیر. دیگری روش «لاته آرت» است. اولی از ایده سنتی تهیه کاپوچینو پیروی می‌کند۱/۳ اسپرسو، _۱/۳ شیر بخارپز وکف شیر ۱/۳. دومی از همان دستور العمل پیروی می‌کند، اما بیشتر در فنجان‌های کوچکتر
العمل پیروی می‌کند، اما بیشتر در فنجان‌های کوچکتر سرو می‌شود، و شیر بافت دار به آرامی در آن ریخته می‌شود و با طرحی در کرم سطحی به پایان می‌رسد. Cappuccino Freddo نسخه سرد کاپوچینو است و این نوشیدنی معمولاً مقدار کمی شیر کف سرد در بالای آن دارد. این نوشیدنی در یونان، قبرس و بخش‌هایی از ایتالیا موجود است. در رم کافه‌ها نوشیدنی را از قبل آماده و خنک می‌کنند. در شهرهای شمالی ایتالیا مانند میلان، کاپوچینو فردو کمتر رایج است. در عوض، gelato da bere (ترکیب غلیظی از ژلاتو و اسپرسو) یا shakerato (اسپرسو و یخ که با
ژلاتو و اسپرسو) یا shakerato (اسپرسو و یخ که با هم تکان می‌خورند) محبوب‌تر هستند. این اصطلاح همچنین در سراسر منطقه مدیترانه گسترش یافته است، جایی که فوم درست قبل از سرو به نوشیدنی اضافه می‌شود، که اغلب با اصل ایتالیایی متفاوت است. کافه فردو یا اسپرسو فردو یک نسخه سرد از یک اسپرسو (بدون شیر) است. در یونان و قبرس، یک کاپوچینوی سرد به‌طور گسترده به نام فردو کاپوچینو، در مقابل کاپوچینو فردو، رایج است. علیرغم نام ایتالیایی، این نوشیدنی هم طعم و هم متفاوت از همتای ایتالیایی خود تهیه می‌شود و در ایتالیا و خارج از
ایتالیایی خود تهیه می‌شود و در ایتالیا و خارج از یونان غیر معمول است. کاپوچینو Freddo با یک فوم بر پایه شیر سرد معروف به afrógala (به یونانی: αφρόγαλα) پوشانده می‌شود که از مخلوط کردن شیر سرد با استفاده از یک کف کن برقی ایجاد می‌شود. این کف کننده‌ها به دلیل استفاده از آنها در هنگام تهیه قهوه فراپه در کافی شاپ‌های یونانی رایج هستند. سپس کف به اسپرسویی که روی یخ ریخته شده اضافه می‌شود. همراه با Freddo Espresso، آنها در یونان در سال ۱۹۹۱ تصور شدند و در تابستان تقاضای بیشتری دارند. هنر لاته، لاته آرت. لاته آرت
تقاضای بیشتری دارند. هنر لاته، لاته آرت. لاته آرت یا هنر لاته، ایجاد طرح یا هنر روی سطح لاته است، همچنین می‌توان آن را در شکل ساده با " کشیدن " در لایه بالایی فوم ایجاد یا تزئین کرد. به دلیل شرایط سختی که هم برای شات اسپرسو و هم شیر مورد نیاز است، ایجاد پیوسته هنر لاته دشوار است. این اصطلاح در مورد سایر نوشیدنی‌های حاوی کف شیر مانند کاپوچینو و شکلات داغ نیز صدق می‌کند. لاته آرت مخلوطی از دو کلوئید است کرما کهامولسیونروغن قهوه و قهوه دم شده است. میکروفوم که کف هوا در شیر است. شیر خود امولسیونی از چربی کره
کف هوا در شیر است. شیر خود امولسیونی از چربی کره در آب است، در حالی که قهوه مخلوطی از مواد جامد قهوه در آب است. هیچ‌یک از این کلوئیدها پایدار نیستند - کرم از اسپرسو متلاشی می‌شود، در حالی که میکروفوم به فوم خشک‌تر و شیر مایع جدا می‌شود - هر دو به‌طور قابل توجهی در عرض چند ثانیه تجزیه می‌شوند، و بنابراین هنر لاته فقط برای مدت کوتاهی دوام می‌آورد. قبل از افزودن شیر، شات اسپرسو باید سطحی قهوه ای مایل به کرم داشته باشد، امولسیونی که به عنوان کرما شناخته می‌شود. همان‌طور که فوم سفید از شیر بالا می‌رود تا با سطح
همان‌طور که فوم سفید از شیر بالا می‌رود تا با سطح قرمز/قهوه ای عکس برخورد کند، کنتراست ایجاد می‌شود و طرح ظاهر می‌شود. با ریختن شیر، کف از مایع جدا شده و به سمت بالا بالا می‌رود. اگر شات شیر و اسپرسو «درست» باشد، و پارچ در حین ریختن حرکت داده شود، کف بالا می‌آید تا طرحی روی سطح ایجاد کند. روش دیگر، ممکن است یک الگوی پس از ریختن شیر، نه در حین ریختن، با چوب حک شود. مهم‌ترین چیز در هنر آرت لاته حفظ طعم و کیفیت نوشیدنی است. لاته آرت به‌طور مستقل در کشورهای مختلف توسعه یافته است، به دنبال معرفی اسپرسو و توسعه
توسعه یافته است، به دنبال معرفی اسپرسو و توسعه میکروفوم، ترکیب کرم (که امولسیون روغن قهوه و قهوه دم شده است) و میکروفوم اجازه می‌دهد تا الگوی ایجاد شود. احتمالاً ابتدا در ایتالیا توسعه داده شد. در ایالات متحده، لاته آرت در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ در سیاتل توسعه یافت و به ویژه توسط دیوید شومر محبوبیت یافت. همزمان، در ایتالیا، لوئیجی لوپی تأثیر بسزایی در رواج هنر لاته داشت.لوئیجی لوپی و دیوید شومر پس ملاقات اواخر دهه ۱۹۹۰، روی لاته آرت برای بهبود تکنیک خود همکاری کردند. خواص. کاپوچینو نوشیدنی کافئین داری است که
کردند. خواص. کاپوچینو نوشیدنی کافئین داری است که آنتی‌اکسیدان می‌باشد و به همین دلیل خواص بی‌شماری از جمله بهبود سلولیت و جلوگیری از پیری زودرس، پیشگیری از سرطان و آلزایمر، تقویت حافظه و سلامتی کبد می‌شود.
کاترین هوتن هپبورن (؛ ۱۲ مهٔ ۱۹۰۷ – ۲۹ ژوئن ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی بود. او بیش از ۶۰ سال به‌صورت حرفه‌ای در زمینهٔ بازیگری فعالیت داشت و در طول این مدت، بانوی اول هالیوود بود. هپبورن برای روحیه‌ای همراه با استقلال سرسختانه و شخصیت پرشور و شوقی که داشت، معروف بود. او شخصیتی سینمایی از خود پرورش داد که با تصویر عمومی خود مطابق بود و مرتباً نقش زنان بااراده و پیچیده را ایفا می‌کرد. آثارش طیفی از ژانرها، از کمدی اسکروبال گرفته تا درام ادبی را در بر می‌گرفت و برایش افتخارات گوناگونی از جمله چهار جایزهٔ اسکار در
افتخارات گوناگونی از جمله چهار جایزهٔ اسکار در رشتهٔ بهترین بازیگر زن کسب کرد—بیش از هر بازیگری. انستیتوی فیلم آمریکایی در سال ۱۹۹۹ از هپبورن به‌عنوان بزرگ‌ترین ستارهٔ زن در سینمای کلاسیک هالیوود یاد کرد. فعالیت بازیگری هپبورن هنگام تحصیل در کالج برین مار آغاز شد. نقدهای مثبت برای فعالیت در برادوی باعث شد مورد توجه هالیوود قرار بگیرد. سال‌های اولیهٔ حضور او در سینما و کسب جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن برای "شکوه صبح" (۱۹۳۳)، برایش شهرت بین‌المللی را در پی داشت. این روند با مجموعه‌ای از شکست‌های تجاری تداوم
این روند با مجموعه‌ای از شکست‌های تجاری تداوم یافت که در کمدی تحسین‌شدهٔ "پرورش بیبی" (۱۹۳۸) به اوج خود رسیده بود. او برنامهٔ بازگشتی را برای خودش طرح کرد و در ادامه قراردادی را با آر.ک. ئو ردیو پیکچرز خرید و امتیاز انتشار سینمایی نمایش‌نامهٔ "داستان فیلادلفیا" را کسب کرد. مدتی بعد این امتیاز را به شرط آنکه یک ستاره باشد فروخت. او برای فیلم کمدی "داستان فیلادلفیا" (۱۹۴۰) برای سومین بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. هپبورن در دههٔ ۱۹۴۰ با مترو گلدوین مایر قرارداد بست. حرفه‌اش در آن‌جا بر رابطه‌اش با اسپنسر
بست. حرفه‌اش در آن‌جا بر رابطه‌اش با اسپنسر تریسی متمرکز بود. این رابطه به‌مدت ۲۶ سال و با ساخت ۹ فیلم به طول انجامید. هپبورن در نیمهٔ دوم زندگی خودش را به چالش کشید. او به بازی در نمایش‌های تئاتر ویلیام شکسپیر و طیفی از نقش‌های ادبی پرداخت و در آن زمان جایگاهی را یافت که در آن نقش پیردختران میانسال را ایفا می‌کرد؛ مانند "ملکه آفریقایی" (۱۹۵۱) که با این نقش مورد پذیرش عموم مردم قرار گرفت. هپبورن سه جایزهٔ اسکار دیگر برای نقش‌آفرینی‌هایش در "حدس بزن چه‌کسی برای شام می‌آید" (۱۹۶۷)، "شیر در زمستان" (۱۹۶۸) و
برای شام می‌آید" (۱۹۶۷)، "شیر در زمستان" (۱۹۶۸) و "کنار برکه طلایی" (۱۹۸۱) کسب کرد. او در دههٔ ۱۹۷۰ شروع به حضور در فیلم‌های تلویزیونی کرد که بعدها به کانون حرفهٔ او تبدیل شد. آخرین حضور او بر روی پردهٔ سینما در ۸۷ سالگی بود. در پی گذراندن دوره‌ای از بیماری و عدم فعالیت، هپبورن در سال ۲۰۰۳ و در ۹۶ سالگی درگذشت. هپبورن به‌طور آشکار از استفاده‌شدن خود برای ماشین تبلیغاتی هالیوود اجتناب می‌کرد و از انتظاراتی که مردم از سبک زنان در نظام اجتماعی داشتند، پیروی نمی‌کرد. او رک‌گو، قاطع و چابک بود و پیش از اینکه
نمی‌کرد. او رک‌گو، قاطع و چابک بود و پیش از اینکه برای زنان مد روز شود، شلوار می‌پوشید. او در دوران جوانی مدت کوتاهی ازدواج کرد اما پس از آن به‌صورت مستقل زندگی می‌کرد. هپبورن با سبک زندگی نامتعارفش و شخصیت‌های مستقلی که به روی پردهٔ سینما آورد، مظهر «زن مدرن» در قرن بیستم ایالات متحده بود و از او به عنوان یک چهرهٔ فرهنگی بانفوذ یاد می‌شود. اوایل زندگی و تحصیلات. کاترین هوتن هپبورن ۱۲ مهٔ ۱۹۰۷ در هارتفورد، کنتیکت به دنیا آمد. او دومین فرزند از شش فرزند خانواده بود. پدرش، تامس نوروال هپبورن (۱۸۷۹–۱۹۶۲)
خانواده بود. پدرش، تامس نوروال هپبورن (۱۸۷۹–۱۹۶۲) متخصص مجاری ادراری در بیمارستان هارتفورد، و مادرش، کاترین مارتا هوتن هپبورن (۱۸۷۸–۱۹۵۱) فعالِ فمینیست بود. پدر و مادر او برای تغییر اجتماعی در ایالات متحده تلاش بسیار کردند: تامس هپبورن در تأسیس انجمن بهداشت اجتماعی نیوانگلند که به مردم در خصوص بیماری‌های آمیزشی آموزش می‌داد نقش داشت. مادر او ریاست انجمن حق رأی زنان کنتیکت را بر عهده داشت و بعداً به‌همراه مارگارت سنگر در کارزار کنترل بارداری شرکت کرد. هپبورن در کودکی به‌همراه مادرش در چند تظاهراتِ حق رأی
در کودکی به‌همراه مادرش در چند تظاهراتِ حق رأی زنان حضور داشت. فرزندان هپبورن به گونه‌ای تربیت شدند که آزادی بیان داشته باشند و تشویق شدند تا دربارهٔ هر موضوعی که می‌خواهند فکر و بحث کنند. والدین او به‌دلیل دیدگاه مدرنی که داشتند، از سوی جامعه مورد انتقاد قرار گرفتند؛ این موضوع هپبورن را به مبارزه با موانعی که آن‌ها با آن مواجه می‌شد تحریک کرد. هپبورن گفت از دوران جوانی فهمید که محصول «دو پدر و مادر بسیار استثنایی» است و تربیت «به‌شدت خوش‌اقبال» خود را دلیل فراهم‌شدن پایه و اساس موفقیتش دانست. او در طول
فراهم‌شدن پایه و اساس موفقیتش دانست. او در طول دوران زندگی رابطه‌ای صمیمی با خانواده‌اش داشت. هپبورنِ جوان، تام‌بویی بود که دوست داشت خود را جیمی صدا بزند و موهایش را کوتاه کرد. تامس هپبورن مشتاق بود که فرزندانش از ذهن و بدن خود تا حد امکان استفاده کنند و به آن‌ها شنا، دویدن، شیرجه رفتن، سوارکاری، کشتی و گلف و تنیس را آموزش داد. هپبورن به گلف علاقه نشان داد؛ او دروس روزانه را آموزش دید و بسیار ماهر شد و به نیمه‌نهایی مسابقات قهرمانی گلف زنان جوان کنتیکت رسید. او مشتاق شنا در لانگ آیلند سوند بود و هر روز
او مشتاق شنا در لانگ آیلند سوند بود و هر روز صبح حمام بسیار سرد می‌گرفت با این باور که «هرچه که دارو تلخ‌تر باشد، برای شما بهتر است». هپبورن از سنین جوانی طرفدار سینما بود و هر شنبه شب فیلم می‌دید. او به ازای ۵۰ سنت بلیت به‌منظور جمع‌آوری پول برای مردم ناواهو، به‌همراه دوستان و خواهران و برادرانش برای همسایه‌ها نمایش‌هایی اجرا می‌کرد. در مارس ۱۹۲۱، هپبورن ۱۳ ساله و برادر ۱۵ ساله‌اش تام در حال بازدید از نیویورک بودند. آن‌ها در تعطیلات عید پاک با یکی از دوستان مادرشان در گرینیچ ویلج ماندند. در ۳۰ مارس،
دوستان مادرشان در گرینیچ ویلج ماندند. در ۳۰ مارس، هپبورن جسد برادر بزرگترش را کشف کرد که در اثر خودکشی مشهود مرده بود. او کراوات پرده را به تیری بسته بود و خود را حلق‌آویز کرد. خانوادهٔ هپبورن خودکشی را انکار کردند و معتقد بودند که مرگ تام باید آزمایشی بوده باشد که اشتباه پیش رفته‌است. این حادثه هپبورن نوجوان را عصبی، دمدمی‌مزاج و نسبت به مردم مشکوک کرد. او از دیگر کودکان دوری می‌کرد، مدرسهٔ آکسفورد را ترک کرد و به‌وسیلهٔ معلم خصوصی آموزش دید. او برای سال‌ها از تاریخ تولد تام (۸ نوامبر) به‌عنوان تاریخ تولد