payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زرد کوهی، روستایی است از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. زبان مردم این روستا کردی کرمانجی است. قنات و زمین های کشاورزی بایر در اطراف روستا وجود دارد.شغل اصلی مردم روستا دامپروری است میوه های انار ،انگور،انجیر،گردو،محصولات جو و گندم از جمله محصولاتی است که در ان کشت میشود. بسیاری از اهالی این روستا در سال‌های گذشته به شهرستان‌های سبزوار، تهران، مشهد و غیره به منظور تحصیل و اشتغال مهاجرت کرده ولی در ایام خاص خصوصاً نوروز باستانی، ایام عزاداری محرم و تعطیلات تابستان و سایر تعطیلات
عزاداری محرم و تعطیلات تابستان و سایر تعطیلات مناسبتی به این روستا مراجعه و با حضور در مراسم مختلف علاقه خود را به زادگاهشان به نمایش می‌گذارند. جمعیت. این روستا در دهستان باشتین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۷ نفر (۴۶ خانوار) بوده است.
تفنگ سرپر مجموعه‌ تلویزیونی ایرانی است که در فاصله سال‌های ۱۳۷۷ تا ۱۳۸۱ در گروه فیلم و مجموعه تلویزیونی شبکه یک به کارگردانی امرالله احمدجو ساخته شد و در سال ۱۳۸۱ پخش گردید. داستان. تفنگ سرپر داستان مرد جوانی به نام غیبیش (با بازی حمیدرضا پگاه) است که در زمان جنگ جهانی اول زندگی می‌کند. در این دوران به دلیل خودکامگی خان‌ها و شاهزادگان قاجار و به خصوص تجاوز اشغالگران روسیه به ایران، روزگار مردم به سختی و تیرگی می‌گذرد اما با این حال مردم تلاش می‌کنند آبرو و زندگی خود را حفظ کنند. محل فیلمبرداری. این مجموعه
زندگی خود را حفظ کنند. محل فیلمبرداری. این مجموعه تلویزیونی در شهرک سینمایی واقع در بخش میمه اصفهان و جوشقان و کامو فیلمبرداری شده‌است.
حسین‌آباد، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۳۴ نفر (۱۹۸ خانوار) بوده است.
مهرآباد، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۲۰ نفر (۱۱۰ خانوار) بوده‌است.
شهرآیین، روستایی است از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان باشتین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۲۸ نفر (۴۳ خانوار) بوده است.
فُشتَنق روستایی در دهستان باشتین بخش باشتین شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران است. این روستای کوه پایه ای در دهانه دره رودخانه ریوند واقع شده و جزعی از شهرستان ریوند است، و در زمان گذشته مسیر دسترسی به آتشکده آذر برزین مهر بوده است. امامزاده ای وجود دارد که به این مکان درقدرق می‌گویند جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۶۹ نفر (در ۶۸ خانوار) بوده است.
جمعیت کنونی ان ۷۰خانوار میباشد فیض‌آباد، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان باشتین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۳۲ نفر (۱۳۹ خانوار) بوده است.
باغشت، روستایی از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان باشتین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱ نفر (۴ خانوار) بوده است.
کلاته سادات بالا روستایی در دهستان مهر بخش باشتین شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۲۷ نفر (۴۹خانوار) بوده‌است.
کیف، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. مردم این روستا به زبان کردی کرمانجی صحبت می کنند. جمعیت. این روستا در دهستان باشتین قرار داشته،کردنشین بوده و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۹ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
ووی‌تک (۱۹۴۲ – ۲ دسامبر ۱۹۶۳) یک خرس قهوه‌ای بود که در جریان جنگ جهانی دوم توسط ارتش دوم لهستان به‌عنوان سرباز پذیرفته شد. او همراه با نیروهای لهستانی به ایتالیا رفت و در واحد پشتیبانی مهمات توپخانه بیست و دوم خدمت کرد. ووی‌تک در نبرد مونته کاسینو در سال ۱۹۴۴ رفتار سربازان را تقلید می‌کرد و جعبه‌های مهمات آنان را جابه‌جا می‌نمود. این عملکرد باعث شد که درجه‌اش از سرباز به سرجوخه ارتقاء یابد و به چهره‌ای محبوب میان فرماندهان و سیاستمداران نیروهای متفقین تبدیل شود. پس از پایان جنگ، ووی‌تک از ارتش لهستان مرخص
شود. پس از پایان جنگ، ووی‌تک از ارتش لهستان مرخص شد و باقی عمر خود را در باغ‌وحش ادینبرو در اسکاتلند سپری کرد. نام ووی‌تک از زبان اسلاوی باستان گرفته شده و به معنای «کسی که جنگ را دوست دارد» یا «جنگجوی خندان» است. تاریخچه. زمانی‌که ارتش تازه‌تشکیل‌شدهٔ آندرس در تاریخ ۸ آوریل ۱۹۴۲ از اتحاد جماهیر شوروی راهی ایران شد، هزاران غیرنظامی لهستانی را به همراه آورد. این غیرنظامیان افرادی بودند که پس از اشغال شرق لهستان در سال ۱۹۳۹ توسط شوروی، تبعید شده بودند. در مسیر حرکت ارتش از بندر پهلوی به تهران، سربازان
در مسیر حرکت ارتش از بندر پهلوی به تهران، سربازان لهستانی با پسری صاحب توله‌خرس روبه‌رو شدند که مادرش توسط شکارچیان کشته شده بود. یکی از پناه‌جویان غیرنظامی حاضر در جمع، ایرنا (ایِنکا) بوکیِویچ ۱۸ ساله (دخترعموی ژنرال بولسواف وینیافا-دووگوشوفسکی) به‌شدت به این توله‌خرس علاقه‌مند شد. او ستوان آناطول تارنوویتسکی را ترغیب کرد تا توله را خریداری کند. این خرس کوچک سه ماه را در اردوگاه پناه‌جویان لهستانی در نزدیکی تهران گذراند و عمدتاً تحت مراقبت ایرنا بود. در ماه اوت، توله‌خرس به واحد دوم حمل‌ونقل ارتش اهدا شد.
اوت، توله‌خرس به واحد دوم حمل‌ونقل ارتش اهدا شد. این واحد بعدها به «گروه پشتیبانی مهمات توپخانه بیست‌ودوم» تغییر نام داد. سربازان نام «ووی‌تک» را برای توله‌خرس انتخاب کردند. تغذیه و رشد. ووی‌تک در ابتدا با مشکل بلع غذا مواجه بود و سربازان برای تغذیه او از شیرعسلی درون بطری خالی ودکا استفاده می‌کردند. پس از آن، با میوه، مربا، عسل و شربت تغذیه شد و اغلب برای جایزه، آبجو دریافت می‌کرد که نوشیدنی مورد علاقه وی به‌شمار می‌آمد. ووی‌تک همچنین به سیگار علاقه‌مند شد و گاهی آن را می‌کشید یا می‌خورد. او صبح‌ها نیز از
و گاهی آن را می‌کشید یا می‌خورد. او صبح‌ها نیز از نوشیدن قهوه لذت می‌برد. ووی‌تک در شب‌هایی که هوا سرد بود، کنار سربازان می‌خوابید تا آن‌ها را گرم نگه دارد. ووی‌تک علاقه زیادی به کشتی گرفتن با سربازان داشت و یاد گرفته بود هنگام سلام دادن، دستش را بالا ببرد. او به‌تدریج به چهره‌ای شگون‌آور میان نیروهای نظامی و غیرنظامی تبدیل شد و به‌صورت غیررسمی، نماد تمام واحدهای مستقر در اطراف شد. او مدتی همراه با واحد بیست و دوم به عراق، سوریه، فلسطین رهسپار شد. وجتک رفتار سربازان را تقلید می‌کرد: آبجو می‌نوشید، سیگار
سربازان را تقلید می‌کرد: آبجو می‌نوشید، سیگار می‌کشید، روی پاهای عقبش راه می‌رفت و حتی در صف رژه کنار آن‌ها قدم می‌زد. یک مسئول ویژه برای مراقبت از او تعیین شده بود. ووی‌تک در طول مأموریت‌ها رشد کرد و تا زمان نبرد مونته کاسینو، وزنش به ۹۰ کیلوگرم رسیده بود. سرباز ووی‌تک. ووی‌تک، به‌عنوان یک سرباز رسمی با دفترچه حقوق، درجه نظامی و شماره شناسایی مخصوص به خود، مثل سایر نیروها در چادر زندگی می‌کرد یا در یک جعبه چوبی ویژه که با کامیون جابه‌جا می‌شد، اقامت داشت. در جریان نبرد مونته کاسینو، او به واحد خود در حمل
در جریان نبرد مونته کاسینو، او به واحد خود در حمل مهمات کمک می‌کرد و جعبه‌هایی به وزن ۴۵ کیلوگرم حاوی گلوله‌های ۲۵ پوندی توپ کیواف ۲۵-پوندر را جابه‌جا می‌نمود؛ بی‌آنکه حتی یکی از آن‌ها را بیندازد. هرچند درباره صحت این روایت بحث‌هایی مطرح شده، دست‌کم یک سرباز بریتانیایی گزارش داده که خرسی دیده که جعبه‌های مهمات را حمل می‌کرد. ووی‌تک از سربازان تقلید می‌کرد؛ وقتی می‌دید آن‌ها جعبه‌ها را بلند می‌کنند، او نیز همان کار را انجام می‌داد. جعبه‌هایی را که معمولاً به چهار نفر برای حملشان نیاز بود، خودش به‌تنهایی
به چهار نفر برای حملشان نیاز بود، خودش به‌تنهایی بلند می‌کرد و روی کامیون یا سایر جعبه‌های مهمات قرار می‌داد. پس از پیروزی نیروهای لهستانی، ووی‌تک به چهره‌ای محبوب میان فرماندهان و سیاستمداران نیروهای متفقین تبدیل شد. این خدمت باعث شد که به درجه سرجوخه ارتقاء یابد. به‌پاس محبوبیت وی، تصویر خرسی که گلوله توپ حمل می‌کند، به‌عنوان نشان رسمی واحد بیست و دوم انتخاب شد. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعدادی از سربازان این واحد و ووی‌تک به اسکاتلند منتقل شده و در روستای هوتون مستقر شدند. ووی‌تک خیلی زود
شده و در روستای هوتون مستقر شدند. ووی‌تک خیلی زود نظر مردم محلی و مطبوعات را به خود جلب نمود. پس از ترک خاک اسکاتلند توسط سربازان لهستانی، ووی‌تک در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۷ به باغ وحش ادینبرگ سپرده شد. او باقی عمر خود را آنجا گذراند جایی که روزنامه‌نگاران و همرزمانش که گاهی برای او سیگار پرتاب می‌کردند، به ملاقات وی می‌آمدند. ووی‌تک در دسامبر ۱۹۶۳ درگذشت درحالی‌که ۵۰۰ کیلوگرم وزن و ۱۸۰ سانتیمتر قد داشت. توجه مطبوعات به وی بر محبوبیت او افزود و وی چندین بار مهمان بی‌بی‌سی شد. از میان نشان‌های گرامی‌داشت وی، می‌توان
شد. از میان نشان‌های گرامی‌داشت وی، می‌توان به لوح نشان او در موزه سلطنتی جنگ و موزه جنگ کاناداییان در اتاوا اشاره نمود. گفته می‌شود که پرنس چارلز در هنگام بازدید از موزه سلطنتی به همراه دو پسرش، از راهنما خواسته است که داستان ووی‌تک را بازگو نکند چرا که هر سه آن‌ها او را می‌شناسند.
باقرآباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۱۱ نفر (۷۶ خانوار) بوده است.
چوبین، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۲ نفر (۶۶ خانوار) بوده است.
بُروغَن، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۸ نفر (۶۶ خانوار) بوده‌است. نقاط دیدنی. امامزاده علی بن زید ( سلطان سید علی )
چشام، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. در زبان محلی تیشون نیز به این روستا گفته می‌شود. تاریخ نگار اتریشی"آلفونس گابریل" در کتاب: "عبور از صحاری ایران" نیز از آن به نام: "تیشون" نام برده است. جمعیت. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت آن ۱۳۹۵ نفر (۴۳۰خانوار) بوده‌است. مناطق دیدنی. مسجدجامع فاخر (قدمت این بنا به دوران سلجوقیان برمیگردد) تپه کلرون و تپه فاریاب (متعلق به دوران هخامنشیان وساسانیان) امامزاده سید ناصر بن محمد حمام قدیمی معروف به حمام کهنه (قدمت 300
بن محمد حمام قدیمی معروف به حمام کهنه (قدمت 300 سال) یخدان روستای قدیمی حنط آباد تپه باستانی خواجه حسین کال شور و مناظر دیدنی کویر نمک و تپه های شنی و رمل
خسروآباد، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا توسط رسانه خسروآباد ویلیج به سرپرستی سجاد خسروآبادی پوشش تصویری و ویدئویی می‌شود. جمعیت. این روستا در دهستان کاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۴۶ نفر (۱۰۲ خانوار) بوده است.
شهرآباد، روستایی از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی در ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۴۸ نفر (۷۰ خانوار) بوده است.
طزر، روستایی از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. جمعیت این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۴ نفر (۵۰ خانوار) بوده‌است.
کوشک باغ، روستایی است از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۴۹ نفر (۸۱ خانوار) بوده است.
مقیسه، روستایی است از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۵۷۶ نفر (۲۱۹ خانوار) بوده است. شغل عمده مردم کشاورزی دامداری و باغداری میباشد. دارای قنوات مقیسه و ساسان کاریز با قدمت چند هزار سال و همچنین چاه های عمیق و نیمه عمیق میباشد. دارای جاذبه گردشگری نظیر کوه قومی و باغات انگور می باشد منابع. لقب ها:کاهی،کاظمی،گندمی و...
بهنگر، روستایی است از توابع بخش باشتین شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۱۲۰ نفر (۴۰ خانوار) بوده‌است.
مِهر روستایی از توابع بخش باشتین و در شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در فاصله ۴۵ کیلومتری غرب شهر سبزوار و در ۱۵ کیلومتری شرق شهر داورزن در مسیر جاده سبزوار به تهران قرار دارد. این روستا ۵۷ درجه و ۸ دقیقه طول شرقی و ۳۶ درجه و ۱۷ دقیقه عرض شمالی و در ارتفاع ۱۰۴۱ متری از سطح دریا قرار گرفته است. مهر: ده بخش داورزن*، دهستان کاه. این روستای باستانی در مسیر جاده اصلی تهران قرار دارد. از غرب به صَدخَرو، از شرق به ریوَند، از جنوب به کوشکباغ و طَزَز و از شمال به کوه‌های بُهُنگر محدود می‌شود.
طَزَز و از شمال به کوه‌های بُهُنگر محدود می‌شود. درکتاب فرهنگ جغرافیای ایران، رودخانهٔ مهر یکی از رودهای ییلاقی سبزوار معرفی شده است. اسناد موجود دراداره کُلّ صنایع و معادن خراسان بیانگر این است که جنس کوه‌های شمال مِهر، از مارن‌های سبز ماسه سنگ است یا از باندهای ژیپسی پوشیده شده است. دارای معادن مس با رگه‌های ۹٪ و کرومیت می‌باشد. بیهقی آن را از توابع رَبع مزینان خوانده است و به خامهِ آن اشاره کرده و می‌نویسد: «از قلم تحریر در خراسان و مازندران، بهترین آن در دیه مِهر بیهق خیزد و آنگاه آنکه دردیه ششتمد باشد
دیه مِهر بیهق خیزد و آنگاه آنکه دردیه ششتمد باشد و …» مِهر در لغت معانی گوناگون دارد، از جمله نام دیگر خورشید، یکی از ماه‌های ایرانی، و به معنی عشق و محبّت و نیز الهه عشق و دوستی است که به آن میترا نیز گفته می‌شود. از آثار باستانی این روستا آتشکدهٔ آذربُرزین مِهر است. فردوسی به نقل از دقیقی برپایی آن را به گشتاسپ نسبت داده است و آن را نخستین آتشکده معرفی می‌کند. این آتشکده به نام کشاورزان در شرق مملکت ودر کوه‌های ریوَند بنا شده و به خانه دیو معروف است. ردپای اهمیت تاریخی روستای مهر را در شواهد و قراین
ردپای اهمیت تاریخی روستای مهر را در شواهد و قراین تاریخی دیگری نیز می‌توان مشاهده کرد؛ مثلاً احداث آتشکده آذربرزین مهر یکی از سه آتشکده با اهمیت ایران در دوران ساسانیان در نزدیکی این روستای سبزوار، نشانه ای همیشگی درتاریخ روستای مهر است تا همگان بدانند اهمیت فرهنگی و اجتماعی این منطقه حتی به قرن‌ها پیش از اسلام بازمی‌گردد. روستای مهر در دوره اسلامی نیز ادامه حیات داد که از این دوره نیز کاروانسرای زیبای این روستا نشانه دیگری است که هرچند این بنا در سالهای گذشته مورد بی‌توجهی مسئولین و بسیاری از مردم منطقه
مورد بی‌توجهی مسئولین و بسیاری از مردم منطقه قرار گرفته است، لیکن امیدمی رود با فعالیت‌های رسانه ای وتلاش گروه‌های مردمی که اخیراً در حال شکل‌گیری است، این کاروانسرای تاریخی به زودی به یک مرکز تفریحی و اقامتگاهی زیبا و گردشگرپذیر در مسیر جاده آسیایی تهران – سبزوار – مشهد تبدیل شود. هردو بنای زیبای نامبرده در روستای مهر تنها بخشی از جاذبه‌های گردشگری این منطقه هستند. حال آنکه روستای مهر که در دامنه کوه‌های بُهُنگر و ریوند قرار دارد، به نسبت مناطق حاشیه کویر، از جاذبه‌های طبیعی مناسبی نیز برخوردار است به
از جاذبه‌های طبیعی مناسبی نیز برخوردار است به عنوان مثال وجود یک رودخانه فصلی زیبا دراین روستا به جذابیت گردشگری آن یاری رسانده است. جمعیت. این روستا در دهستان مهر قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸٬۳۶۱ نفر (۳۹۴ خانوار) بوده است. آتار تاریخی. از آثار تاریخی این روستا می‌توان به رباط شاه عباسی اشاره کرد که دارای معماری خاص می‌باشد. همچنین می‌توان از چهارتاقی خانه دیو به عنوان یکی از جاهای احتمالی آتشکدهٔ آذربرزین مهر نام برد که یکی از سه آتشکدهٔ مهم ایران در دوره ساسانی بوده است. از جمله آثار
مهم ایران در دوره ساسانی بوده است. از جمله آثار باستانی این روستا می‌توان به میل خسرو مهر اشاره کرد. از جمله مشاهیر این روستا می‌توان به حاج شیخ شهید اشاره کرد. منابع. فرهنگ اماکن و جغرافیای تاریخی بیهق (سبزوار) / نویسنده: محمود محمّدی (کارشناس ارشد در زمینه تاریخ و تمدن ملل اسلامی)، نشرآژند، ۸۱ فرهنگ جغرافیایی ایران، ۲۰۸/۹ ابن فُندُق، تاریخ بیهق، صص ۳۹ – ۲۷۹ زنجانی، محمود، فرهنگ جامع شاهنامه، ص ۹
بنگ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. این روستا دارای چشمه اب گوارای معدنی بوده و هست. متاسفانه به دلیل نبود مدریت چاه ها ودر نتیجه قنات های ان ریزش کرده اند. این روستا آب و هوای بسیار پاک وسالمی دارد و درختان کهنسال گردوی ان روستا را به وجود خود مزیین کرده اند. جمعیت. این روستا در دهستان کاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱ نفر (۵ خانوار) بوده است.
کمیز، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن استان خراسان رضوی ایران. جاذبه گردشگری=سد خاکی ، اصحاب کهف ، دلبر ، باغستان و آتش آباد(در زبان محلی اِتشُبا) جمعیت. این روستا در دهستان کاه قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۸۷ نفر (۲۳۳ خانوار) بوده‌است.
غنی‌آباد روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان مزینان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۰۹ نفر (۹۷ خانوار) بوده‌است.
کلاته مزینان، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مزینان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن 769 نفر (175
مزینان، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران است. این روستا در جاده ترانزیت تهران _مشهد (امام رضا ۴۴)قرار دارد. روستا مزینان از روستا های قدیمی است که از دوره شاهان صفوی و حتی پیش تر وجود داشته است. مزینان دارای کاروانسرای متعلق به زمان شاه عباس صفوی که درحال حاضر یک مکان گردشگری است. مزینان زادگاه دکتر علی شریعتی روشنفکر و جامعه شناس معاصر و محمدتقی شریعتی اسلام شناس معاصر است. مزینان دارای آیین های مذهبی مانند نخل گردانی، تعزیه خوانی و... می باشد آب و هوا مزینان در فصل های
خوانی و... می باشد آب و هوا مزینان در فصل های سال بسیار متفاوت است. این تفاوت در تابستان به صورت بسیار گرم و در زمستان به صورت بسیار سرد و خشک می باشد . سوغات روستا مزینان کلوچه محلی، نان روغنی محلی، آش محلی ( آش علفی )، فلفل و... می باشد. موقعیت مزینان. مزینان در ۶ کیلومتری جنوب غربی داورزن و در ۲۹۵ کیلومتری شهر مقدس مشهد قرار دارد. مزینان با ارتفاع ۸۱۰ متر از سطح دریا و اقلیم نیمه بیابانی، تابستان‌های گرم و خشک و زمستان‌های سرد دارد. مزینان از شمال غربی به روستای بهمن‌آباد، از جنوب به روستای غنی آباد و
به روستای بهمن‌آباد، از جنوب به روستای غنی آباد و از شرق به ارتفاعات پیرامون محدود می‌شود. پیشینه. مزینان شهری باستانی در ولایت بیهق، ربع نیشابور خراسان بوده‌است. براساس لغت نامه دهخدا : در کتاب تاریخ بیهق آمده است: مزینان از دیرباز دارالحُکم یا دادگاهی محلی داشته و بزرگان آنجا مورد وثاق منطقه بوده، برای حلّ و فصل دعاوی خود به آن مراجعه می‌نموده‌اند. آثار تاریخی. بافت قدیمی این روستا که در چهارچوب باروی قدیمی دوره قاجار قرار گرفته، به وسیله سازمان میراث فرهنگی به ثبت رسیده‌است. این روستا دارای یک مجموعه
به ثبت رسیده‌است. این روستا دارای یک مجموعه تاریخی شامل: کاروانسرا، دو مسجد تاریخی، مدرسه علمیه، باروی قدیمی و دو تپه باستانی می‌باشد. کاروانسرا مزینان مکانی گردشگری در زمان فعلی می باشد. این کاروانسرا در زمان شاه عباس صفوی ساخته شده و محل استراحت مسافران در مسیر جاده ابریشم بوده است. زبان و مذهب. مردم مزینان به زبان فارسی سخن می‌گویند، مسلمان و پیرو مذهب شیعه جعفری هستند؛ که می‌توان از آن به عنوان دروازه ورودی فرهنگی و مذهبی خراسان رضوی نام برد. جمعیت. براساس نتایج سرشماری سال ۱۳۷۵، مزینان ۱۷۹۴ نفر جمعیت
نتایج سرشماری سال ۱۳۷۵، مزینان ۱۷۹۴ نفر جمعیت داشته‌است که سال ۱۳۸۵، به حدود ۱۸۳۵ نفر افزایش یافته‌است. جمعیت مزینان بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰، ۱۸۰۸ نفر (۴۸۳ خانوار) و با احتساب دهستان مزینان ۵۵۴۲ نفر بوده‌است. مشاهیر و فرهنگیان. ابوالحسن علی بن زید بیهقی معروف بابن فندق، مزینانی‌ها را مردمانی هنرمند و با مروت می‌داند و در معرفی بیت حکام مزینان می‌گوید: جاده ابریشم. جاده ابریشم یا راه ابریشم شبکه راه‌های متصل شده‌ای به منظور بازرگانی در قاره آسیا بود که شرق و غرب و جنوب آسیا را بهم و به شمال آفریقا و شرق
و غرب و جنوب آسیا را بهم و به شمال آفریقا و شرق اروپا متصل می‌کرد. این راه از شهرستان توان هوانگ در چین به ولایت کانسو می‌آمد و از آنجا داخل ترکستان شرقی امروزی می‌شد و از طریق بیش‌بالیغ و آلمالیغ و اترار به سمرقند و بخارا می‌رسید. در بخارا قسمت اصلی آن از راه مرو، سرخس، نیشابور، سبزوار، گرگان به ری می‌آمد و از ری به قزوین و زنجان و تبریز و ایروان می‌رفت و از ایروان به طرابوزانیا به یکی از بنادر شام منتهی می‌گردید. مزینان در مسیر این راه تاریخی قرار دارد و گفته‌اند امام هشتم شیعیان از این مسیر به سمت
و گفته‌اند امام هشتم شیعیان از این مسیر به سمت نیشابور و توس عزیمت نمود به همین خاطر در چند سال اخیر هم‌زمان با ولادت با سعادت این امام همام مراسم استقبال با هنرمندی تعزیه خوانان مزینانی و حضور مسئولین فرهنگی و محلی شهرستان‌های سبزوار و داورزن برگزار می‌شود. کاریز. کاریز مزینان در جنوب غربی مزینان واقع شده و مشهور است که به دست طاهر آبشناس از سرداران مأمون عباسی ساخته شده‌است. طول این کاریز ۱۷ کیلومتر می‌باشد که یکی از طولانی‌ترین کاریزهای موجود در کشور است و دارای ۳۱۷ عدد چاه می‌باشد که به وسیله نقب‌های
و دارای ۳۱۷ عدد چاه می‌باشد که به وسیله نقب‌های زیر زمینی به هم متصل شده‌اند. عمق مادر چاه کاریز ۱۳۰متر می‌باشد؛ با توجه به اینکه متوسط عمیقترین مادر چاه‌های کاریزهای موجود در کشور ۱۲۰ متر است؛ از این حیث نیز کاریز مزینان از کاریزهای استثنایی کشور است.
بهمن‌آباد، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران. پیشینه. بهمن آباد شهری باستانی در ولایت بیهق، ربع نیشابور خراسان بوده است. جمعیت. این روستا در دهستان مزینان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۳۸ نفر (۷۷ خانوار) بوده است.
سویز، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان داورزن در استان خراسان رضوی ایران.این روستا دارای امکانات معمولی و هر ساله در عید روستا بسیار شلوغ می شود. جمعیت. این روستا در دهستان مزینان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۷۲ نفر (۹۷ خانوار) بوده‌است.
محمد اعظم عبیدی (زاده ۳ اردیبهشت ۱۳۰۶– درگذشت ۱۰ آذر ۱۳۸۷) یکی از نویسندگان نامی کشور افغانستان است. زندگی‌نامه. محمد اعظم عبیدی به روز ۳ اردیبهشت سال ۱۳۰۶ هجری خورشیدی (۱۹۲۷) در شهر کابل چشم به جهان گشود. پدرش حاجی عبیدالله خان برای زمان خودش از شخصیت‌های تعلیم‌یافته و سختکوش بود که در نقاط مختلف افغانستان عهده‌دار مکلفیت‌های دولتی بود. مادرش بی بی فاطمه که بانوی تعلیم‌یافته و دختر قاضی عبدالله خان از شخصیت‌های سرشناس دهه‌های نخست سدهٔ بیستم افغانستان بود، هنوز یگانه فرزندش به عنفوان جوانی نرسیده بود که
هنوز یگانه فرزندش به عنفوان جوانی نرسیده بود که چشم از جهان بست. اعظم عبیدی در سال ۱۳۳۳ در رشته ادبیات دری و پشتو از دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه کابل فارغ‌التحصیل شد. در سال ۱۳۴۵ در رشته اداره و نظارت تعلیم و تربیه از کولمبیا یونورستی (نیویارک) ماستری و در سال ۱۳۵۱ از همین یونورستی در رشته تحقیقات تعلیمی و کار عملی در همین ساحه تخصص اخذ نمود. فعالیت‌ها. عبیدی کار را به عنوان معلم در لیسه استقلال آغاز کرد. مدتی هم کارمند موزیم ملی افغانستان بود و در کار پژوهش‌های باستانشناسی از جمله با تیم باستانشناسان فرانسه
باستانشناسی از جمله با تیم باستانشناسان فرانسه یی در افغانستان سهم گرفت. محمد اعظم عبیدی و چهار دهه در عرصه معارف و فرهنگ در پست‌های تدریسی، اداری، علمی و ریسرچ تعلیمی کار نمود. استاد عبیدی در سال۱۳۵۲ به حیث معاون ریاست تدریسات ابتدایی و سپس به حیث مدیر عمومی امداد خارجی وزارت معارف مقرر شد. در سال ۱۳۵۵ در اثر اختلاف با وزیر وقت، از کار اداری دست کشید و تصمیم گرفت تا به حیث استاد در مؤسسه عالی تربیه معلم سید جمال الدین افغانی- مؤسسه یی که زمانی آن جا متعلم و بعدها معاون و مدیر بود - به خدمت ادامه دهد. وی
و بعدها معاون و مدیر بود - به خدمت ادامه دهد. وی تا تابستان سال ۱۹۹۲ که ناگزیر از ترک افغانستان شد، به حیث استاد مضمون روانشناسی تعلیم و تربیه در انستیتوت تربیه معلم سید جمال الدین افغانی، ایفای وظیفه نمود. زندگی ادبی. عبیدی نویسندگی را از زمان تحصیل در دانشگاه آغاز کرد و نخستین داستان‌های کوتاه او در همین سالیان در روزنامه‌ها و مجلات منتشر شدند. شایق افندی و عبدالرحمان پژواک از شمار مشوقین او در عرصهٔ نویسندگی بودند. در دهه‌های سی و چهل هجری شمسی به اثر استقبال خوانندگان و تقاضای ناشران، چند صد اثر
اثر استقبال خوانندگان و تقاضای ناشران، چند صد اثر داستانی استاد عبیدی در نشریات گوناگون افغانستان به چاپ رسیدند. پژوهش در مورد مراسم ویساک و آیین سکه و نیز پژوهش در مورد آیین برافراشتن جهندهٔ سخی در مزار شریف از شمار کارهای پژوهشی جالب استاد عبیدی به‌شمار می‌رود. عبیدی از زمان آغاز نشر برنامه‌های اطفال در رادیو، کار تهیه متن این برنامه‌ها را بر عهده داشت. در چهارچوب همکاری با همین برنامه‌ها صدها افسانه و مطالب معلوماتی و پرورشی برای کودکان نوشت و تهیه نمود. وی همکاری با رادیو و تلویزیون را پس از کودتای هفت
وی همکاری با رادیو و تلویزیون را پس از کودتای هفت ثور ۱۳۵۷ قطع نمود. از این پس او دیگر اثر داستانی نه نوشت. نظرات سیاسی. عبیدی هیچ‌گاه در هیچ حزب و گروه سیاسی عضویت نداشته‌است. وی از مخالفین تجاوز شوروی بر افغانستان و از منتقدین رژیم‌های محصول این مداخله و تجاوز بود و به همین سبب از مقاومت ملی ضد تجاوز پشتیبانی می‌نمود؛ و امّا، پس از مشاهده اعمال تنظیم‌ها و حکومت تنظیمی، باز هم در صف منتقدین قرار گرفت. عبیدی از سال ۱۹۹۴ در آلمان اقامت دارد. او از بدو تأسیس مجله آسمایی (ژانویه ۱۹۹۷) مدیریت مسؤول آن را
مجله آسمایی (ژانویه ۱۹۹۷) مدیریت مسؤول آن را پذیرفت و پنج شماره نخست آسمایی تحت نظر ایشان به چاپ رسید. تا این زمان مطالب منتشره بیشتر نیازمندی‌های کودکان، نوجوانان و جوانان افغان را مد نظر داشت؛ و امّا به اثر تغییر اوضاع در افغانستان و خواست شمار زیادی از هموطنان افغان مسئله بازبینی در اهداف و خطوط نشراتی آسمایی روز به روز مبرم تر می‌گردید. چون استاد عبیدی پیشبرد این اهداف و خطوط نشراتی نو را خارج از تخصص خود می‌دانست، در سال ۱۹۹۸ از مدیریت مسؤول آسمایی استعفا نمود. عبیدی مسلمان متدین، و شخصیت پاکدامن و
نمود. عبیدی مسلمان متدین، و شخصیت پاکدامن و صریح اللهجه بود. او افغانستان را با تمام وجودش دوست داشت. او از هرگونه تعصب مذهبی، قومی، زبانی و سمتی مبری بود و هرگوشهٔ افغانستان را وطن و هر فرزند آن سرزمین را یک برابر هموطن خویش می‌دانست. وی از وضع ناگوار افغانستان، و جو بدگمانی و دشمنی میان افغان‌ها، سخت رنج می‌کشید. وی تا به آخر به آن ارزش‌هایی که وی به آن‌ها اعتقاد داشت وفادار باقی ماند. استاد محمد اعظم عبیدی به روز یکشنبه مورخ دهم آذر ۱۳۸۷ (۳۰ نوامبر سال ۲۰۰۸) در شهر مونشن‌گلادباخ در کشور آلمان، چشم از
۲۰۰۸) در شهر مونشن‌گلادباخ در کشور آلمان، چشم از جهان بست و با آن که با تمام وجود افغانستان را دوست داشت؛ ولی بنابر ملاحظاتی در شهر مونشنگلادباخ به خاک سپرده شد. بازتاب‌ها. استاد رهنورد زریاب، استاد محمد اعظم عبیدی را یکی از بنیادگذاران داستاننویسی کوتاه در افغانستان دانسته و وفات وی را برای تمام خانواده ادبیات افغانستان غم‌انگیز دانست. دکتر اکرم عثمان، نویسنده و دانشمند سرشناس افغان - یکی از شاگردان این خدمتگزار سابقه دار معارف و فرهنگ - وفات عبیدی را برای همه اهل معارف و فرهنگ افغانستان ضایعهٔ بزرگ