payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمایش‌شناسان در بررسی گونه‌های مختلف نمایشی به همانندی‌هایی بین تعزیه و تئاتر روایی اشاره می‌کنند. مثل جنبهٔ استفاده از شیوهٔ فاصله‌گذاری یا بیگانه‌سازی که در جریان آن اگرچه بازیگر خود در نمایش ماجرا نقش می‌آفریند، اما شیوهٔ کار او طوری است که در تماشاگر می‌دمد تا بازیگر را با شخصیت مورد نظر یکی نگرفته و همسان نپندارد و بداند که او فقط نقش افراد را بازی می‌کند. برای رسیدن به این هدف، یا لحظه‌هایی بازی را قطع می‌کند یا آن‌که در برابر کامروایی‌ها یا رنج و شکنجه‌های رفته بر آن شخصیت واکنش نشان می‌دهد. نشانه و
رفته بر آن شخصیت واکنش نشان می‌دهد. نشانه و نماد در تعزیه کاربرد زیادی دارد چنان‌که گفته‌اند این نمایش باغی از نشانه و نماد است. انواع پرچم‌های سبز، سرخ و سیاه که نماد اهل بیت، شور و انقلاب و سوگواری‌اند، علم که نماد درفش سپاه حسین‌بن علی است، تشت آب به نشانهٔ شط فرات؛ شاخهٔ نخل یا هر نهالی به نشانهٔ نخلستان و درخت؛ چرخش به دور خود و راه رفتن به گرد صفحه به علامت گذشت زمان و همچنین مسافرت؛ چتر که وسیلهٔ القای تازه فرود آمدن هر ولی یا فرشته به‌ویژه جبرئیل از آسمان است؛ زدن عینک سفید برای نشان دادن روح بصیرت
آسمان است؛ زدن عینک سفید برای نشان دادن روح بصیرت و نیکدلی و عینک دودی برای جلوهٔ خباثت و بدسگالی؛ عصا که نشانگر تجربه و مصلحت‌اندیشی است؛ نگریستن گاه‌وبیگاه از میان دو انگشت بزرگ دست برای تأکید بر قدرت و فضیلت اولیاء در تجسم اوضاع آینده و همچنین پیش‌بینی؛ بر تن کردن نیم‌تنهٔ بلند سفید (کفنی) به نشانهٔ نزدیک شدن مرگ و اعلام جانبازی؛ زدن یا افشاندن اندکی کاه بر سر برای نشان دادن ماتم‌نشینی؛ اسب سپید بی‌سوار به نشانهٔ اسب حسین‌بن علی، ذوالجناح و کشته شدن صاحبش؛ گهوارهٔ آغشته به رنگ سرخ برای بیان مرگ
شدن صاحبش؛ گهوارهٔ آغشته به رنگ سرخ برای بیان مرگ علی‌اصغر؛ استفادهٔ گاه‌وبیگاه از کبوتری سفید برای آگاهانیدن تماشاگران از دریافت نامه یا خبر و همچنین القای حس معصومیت و همدردی در آن‌ها و کجاوه‌نشینی شبیه‌زنان برای نمایش به اسیری رفتن آن‌ها، از جمله این نمادهاست. نقش‌خوانی بر منبر، ویژهٔ اولیای نامدار است؛ بزرگی و کوچکی چهارپایه‌هایی که اولیاء برای سر دادن نقش‌های خود بر آن می‌ایستند وسیله‌ای برای مشخص کردن پایه و مرتبه آن‌هاست. دیگر. لوئیس پِلی مقدمه کتابش دربارهٔ مجالس تعزیه را با این جمله آغاز کرده است:
دربارهٔ مجالس تعزیه را با این جمله آغاز کرده است: «اگر موفقیت نمایش را با تأثیراتی که بر مخاطبانش برمی‌انگیزد ارزیابی کنیم هیچ‌گاه هیچ نمایشی از تراژدی‌ای که در عالَمِ اسلامی تحت عنوان تراژدی حسن و حسین شناخته می‌شود پیشی نگرفته است.» ایران‌پژوهِ آمریکایی پیتر چلکوفسکی دقیقاً همین جمله را برای شروع کتابش تحت عنوان «تعزیه: آیین و نمایش در ایران» برگزیده است. گستره. در میان شیعیان غیرایرانی (در عراق و شبه‌قارهٔ هند) لفظ تعزیه با وجود ارتباط با مصائب کشتگان کربلا، به معنای «شبیه‌خوانی» به کار نمی‌رود بلکه
کربلا، به معنای «شبیه‌خوانی» به کار نمی‌رود بلکه آنان تعزیه را مراسمی نمادین می‌دانند که در آن دسته‌های عزاداری در طول مراسم، شبیه ضریح یا تابوت حسین‌بن علی را بر دوش کشیده و در پایان روز عاشورا و همچنین اربعین آن را به خاک می‌سپارند. به نوشتهٔ آنه‌ماری شیمل (ص ۲۹۷)، در قرن سیزدهم ه‍.ق /نوزدهم م. در قلمرو سلطنت اَوَدْه در لکهنوی هند، تعزیه به منزلهٔ یکی از تماشایی‌ترین نمایش‌ها، در حضور سلاطین برگزار می‌شد. وی مشخص نمی‌کند که این نمایش تماشایی چه بوده و چه عناصری داشته است. در ناحیهٔ کارائیب، برای نمونه در
داشته است. در ناحیهٔ کارائیب، برای نمونه در جزیرهٔ ترینیداد نیز تعزیه به مراسمی نمادین مربوط می‌شود که به آن «"تَجَه"» یا «هوسَی» (حسین) می‌گویند. عمده‌ترین بخش آن آداب مربوط به مراسم تابوت است تجه را در روزهای محرم ساخته و پس از نمایش، آن را در آب غرق می‌کنند. گفتنی است که این قبیل مراسم نمادین در نواحی دیگر جهان، از جمله در اندونزی با عنوان "تابوت"، نیز برگزار می‌شود. یکی از اصلی‌ترین مراسم سنتی مربوط به ماه محرم در اندونزی مراسم تابوت است. در یکی از نواحی اندونزی مردم تابوتی چوبی را که با کاغذهای
نواحی اندونزی مردم تابوتی چوبی را که با کاغذهای رنگارنگ تزئین شده و بر روی آن قبر حسین بن علی تصویر شده است بر دوش می‌کشند و این تابوت را تمام روز به حرکت درآورده و در شهر می‌گردانند و در عصر عاشورا آن را به دریا می‌اندازند.
پروتاگوراس، بروتاغورث (به یونانی: Πρωταγόρας) فرزند مایاندریوس، نخستین و مهم‌ترین فیلسوف سوفسطائی بود که در آبدرای یونان زاده شد و در حدود سال ۴۵۰ پیش از میلاد به شهرت رسید. پروتاگوراس معاصر با گرگیاس بود و با حاکم دانشمند یونان پریکلس روابطی دوستانه داشت، او نخستین کسی بود که در مقابل تعلیم مزد دریافت می‌کرد. شغل وی در جوانی باربری بود ولی عشق و علاقه به دانش سبب گردید در نزد خود خواندن و نوشتن فراگیرد و از دانشمندان بزرگ عصر خود شود. وی در جوانی به مسافرت‌های متعدد پرداخت و در طی یکی از مسافرت‌ها قایقش در
متعدد پرداخت و در طی یکی از مسافرت‌ها قایقش در اثر طوفان غرق شد و جان سپرد. آراء. پروتاگوراس شکّاکیّت نمایانی به امکان معرفت حقیقی ابراز می‌داشت. می‌گفت: «در برابر هر استدلالی، یک استدلال متقابل هم هست.» او عقیده داشت «آدمی نمی‌تواند بداند آیا خدایان وجود دارند یا نه؛ زیرا عمر بشر کوتاه و مسئلهٔ خدایان مبهم و تاریک است.» حقیقت مطلقی که شناسایی‌پذیر باشد وجود ندارد؛ چرا که سرشت هرکس در داوری‌هایش تأثیر می‌گذارد. این سخن معنای گفتهٔ مشهور اوست که «انسان معیار همه چیز است. معیار هستی آنچه هست و این که چگونه
همه چیز است. معیار هستی آنچه هست و این که چگونه است و معیار نیستی آنچه نیست و این که چگونه نیست.» پروتاگوراس به جرم کفر به خدایان در آتن محاکمه شد و به مرگ محکوم گشت. گروهی از شاگردانش وسیلهٔ فرار او را فراهم کردند و او را از زندان رهایی دادند؛ او نیز با یک کشتی به جزیره سیسیل رفت و در آن‌جا درگذشت. افلاطون، عقاید پروتاگوراس را مورد نقد قرار داد و دو رساله به نام‌های "تئت" و "پروتاگوراس" در ردّشان نوشت؛ با این حال بسیاری معتقدند که افلاطون در این رساله‌ها افکار پروتاگوراس را تعمّدأ ساده نشان داده تا
افکار پروتاگوراس را تعمّدأ ساده نشان داده تا آموزه‌های او را نفی کند. گفتگوی پروتاگوراس-افلاطون مشهور است. پروتاگوراس با توجه به سخن خود، که می‌گفت «انسان معیار همه چیز است» توضیح می‌داد که یعنی چون همگان نمی‌تواند در هیچ اصل مشترکی به نام حقیقت به وحدت نظر برسند پس حقیقت جنبه خصوصی و شخصی دارد و هر کس هر چه بپندارد و تخیل کند برای او حقیقت است. هر انسانی ادراکات خاص خود را دارد و هیچ شخص دیگری نمی‌تواند واقعاً بفهمد که کدامیک از این ادراکات «حقیقت» دارد. جهان هستی دارای اصولی غایی نیست که بتوان کشفشان
جهان هستی دارای اصولی غایی نیست که بتوان کشفشان کرد. حقایق اشیاء تابع اعتقادند؛ یعنی اگر حقیقتی را تصدیق کنی، آن نزد تو حق است و اگر منکر آن شوی، در نزد تو حق نیست. انسان میزان هر چیز است و حقایق در نفس‌الامر ثبوتی ندارند. او معتقد بود حقیقت یک چیز از فردی به فرد دیگر متغیر است یعنی واقعیت معیاری ثابت ندارد، او با این گفتار و افکار خود موجی از ناباوری و شکاکیت را در فضای فکری روزگار خود منتشر کرد و مبانی علم و حقیقت را متزلزل ساخت.
نسبی‌گرایی اخلاقی، اصطلاحی است که برای توصیف چندین موضع فلسفی در رابطه با تفاوت قضاوت های اخلاقی در بین اقشار مختلف و فرهنگ های خاص خود به کار می‌رود. مدافع چنین ایده هایی اغلب به عنوان یک نسبی‌گرای ساده شناخته می‌شود. به طور تفصیلی، نسبی‌گرایی اخلاقی توصیفی، فقط معتقد است کاری که مردم انجام می‌دهند، داشتن اختلاف نظر بنیادین درباره‌ی چیزی است که اخلاق نامیده می‌شود، بدون هیچ قضاوتی درباره‌ی مطلوب بودن این امر. انواع نسبی‌گرایی اخلاقی. نسبی‌گرایی اخلاقی فرااخلاقی ("Meta-ethical" moral relativism) معتقد است
("Meta-ethical" moral relativism) معتقد است که در چنین اختلاف نظرهایی، هیچ کس از نظر عینی درست یا غلط نیست. نسبی‌گرایی اخلاقی هنجاری ("Normative" moral relativism) معتقد است که چون هیچ کس درست یا غلط نیست، هر کس باید رفتار دیگران را تحمل کند؛ حتی اگر اختلاف نظرهای زیادی در مورد اخلاقی بودن چیزهای خاص وجود داشته باشد. مفاهیم گفته شده در مورد جنبش های مختلف فکری، حاوی تفاوت های چشمگیری است و نمی‌توان به عنوان توصیف مطلق با آن‌ها برخورد کرد. نسبی‌گرایان توصیفی لزوماً نسبی‌گرایی فرا اخلاقی را اتخاذ نمی‌کنند.
لزوماً نسبی‌گرایی فرا اخلاقی را اتخاذ نمی‌کنند. علاوه بر این، همه‌ی نسبی‌گرایان فرا اخلاقی، نسبی‌گرایی هنجاری را اتخاذ نمی‌کنند. نسبی‌گرایان اخلاقی معتقدند که هیچ اخلاق ثابت و تغییرناپذیری وجود ندارد و از این‌جهت وابسته به میل و سلیقه افراد یا قراردادهای خود آن‌ها است. یکی از ادله نسبی‌گرایان اخلاقی، تمسک به اختلاف ارزش‌های اخلاقی افراد و جوامع مختلف است؛ مثلاً در جوامعی اجساد مردگان را می‌سوزانند و آن را کار خوبی می‌دانند ولی برخی جوامع این نوع رفتار با اجساد مردگان را بسیار بد و نادرست می‌دانند.
با اجساد مردگان را بسیار بد و نادرست می‌دانند. نسبی‌گرایان این تنوع موجود در ارزش‌های خوب و بد جوامع را دلیل بر نسبی بودن احکام اخلاقی می‌دانند و معتقدند که خوبی و بدی و درستی و نادرستی و بایدها و نبایدهای اخلاقی تماماً به سلیقه‌های فردی و گروهی وابسته است و هیچ بنیان واقعی و ثابتی ندارد. یکی دیگر از ادله نسبی‌گرایان اخلاقی این است که: گزاره‌های اخلاقی از نوع گزاره‌های انشایی‌اند که در این‌صورت هیچ خبری از واقعیتی نمی‌دهند و تنها بیانگر خواست افراد و گروه‌های جوامع مختلف هستند. این‌که چیزی خوب یا بد به
جوامع مختلف هستند. این‌که چیزی خوب یا بد به حساب می‌آید تنها بستگی به نوع نگرش‌ها، امیال، احساسات و سلایق شخصی یا گروهی دارد. در این‌صورت خوبی و بدی و باید و نباید اخلاقی اموری ذهنی، احساسی و شخصی یا قراردادی است و از این‌جهت کاملاً اموری نسبی می‌باشند.
بوف‌تاج (Gnaphalium) نام نوعی گیاه است. جنس بوف‌تاج ۱۲۰ گونه دارد و متعلق به تیرهٔ گل‌ستاره‌ای‌ها و تبار بوف‌تاجان است. گیاه بوف‌تاج در ایران (تالش)، قفقاز، کوه‌های اروپا و شمال آمریکا می‌روید. این جنس در ایران ۳ گونه دارد: بوف‌تاج غذای مهمی برای نوعی پروانه به نام بانوی آراسته است. منابع و پانویس‌ها. مظفریان، ولی‌الله، فرهنگ نام‌های گیاهان ایران: لاتینی، انگلیسی، فارسی تهران: فرهنگ معاصر ۱۳۷۵، ص۲۵۰.
بانوی آراسته نام نوعی پروانه است که در سراسر آمریکای شمالی زندگی می‌کند. بانوی آراسته به راستهٔ پولک‌بالان، خانوادهٔ پروانه‌های فرچه‌پا (Nymphalidae) تعلق دارد. منابع وپانویس‌ها. Wikipedia contributors, "American Painted Lady," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=American_Painted_Lady&amp;oldid=196062518 (accessed March 5, 2008).
سرود ملی روسیه با نام رسمی سرود ملی فدراسیون روسیه ، نام رسمی سرود ملی کشور روسیه است. این سرود با متن فعلی از سال ۲۰۰۰ میلادی به عنوان سرود ملی روسیه انتخاب شده است. متن سرود. متن سرود ملی روسیه به زبان روسی، تلفظ آن به الفبای فارسی و ترجمه آن در جدول زیر آمده است: تاریخچه. سرود ملی اتحاد شوروی. سرود فعلی گونه‌ای تغییر یافته از سرود ملی اتحاد جماهیر شوروی است که موسیقی حماسی آن در سال ۱۹۴۴ توسط الکساندر واسیلیویچ الکساندروف تصنیف شده است. متن سرود ملی شوروی توسط سرگئی میخائیلوف در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۷۷ نوشته
توسط سرگئی میخائیلوف در سال‌های ۱۹۴۳ و ۱۹۷۷ نوشته شده بوده است. پس از فروپاشی شوروی. پس از فروپاشی اتحاد شوروی و در دوره ریاست جمهوری بوریس یلتسین، سرود ملی دوره شوروی بازنشسته و موسیقی ملی جدیدی جایگزین آن شد که توسط میخائیل گلینکا تصنیف شده بود. این سرود از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۰ میلادی سرود رسمی روسیه قلمداد می‌شد. اشکال بزرگ این سرود، بی‌کلام بودن آن بود. دولت یلتسین تلاش زیادی کرد که متن یا شعر مناسبی برای این موسیقی بسازد. در طول این سال‌ها ورزشکاران روسیه هنگام اجرای موسیقی ملی‌شان آوازی برای خواندن و
هنگام اجرای موسیقی ملی‌شان آوازی برای خواندن و همراهی با موسیقی نداشتند، و این موضوع در مواردی باعث سرخوردگی آنها نیز می‌شده است. سرود ملی فدراسیون روسیه. در سال ۲۰۰۰ میلادی و به درخواست ولادیمیر پوتین و پشتیبانی عمومی، سرود ملی دوباره تغییر داده شد. موسیقی حماسی قبلی که توسط الکساندر واسیلیویچ الکساندروف تصنیف شده بود دوباره به عنوان موسیقی سرود ملی انتخاب شد. پوتین از سرگئی میخائیلوف، نویسنده متن سرود شوروی، درخواست کرد که متنی جدید برای سرودی جدید بر اساس موسیقی الکساندروف به رشته تحریر درآورد. در متن
موسیقی الکساندروف به رشته تحریر درآورد. در متن جدید، تمجید از افکار لنین و تأکید بر اتحاد جمهوری‌های شوروی به چشم نمی‌خورند. در عوض، این متن به پهناوری کشور و غنای فرهنگ روسیه تأکید، و نگاهی به آینده دارد. مجلس دومای روسیه در روز ۸ دسامبر سال ۲۰۰۰ میلادی، رسمیت سرود جدید را با اکثریت آرا تصویب کرد، و این سرود برای نخستین بار در روز ۳۰ دسامبر همان سال در مراسمی در کاخ کرملین به اجرا درآمد. طبق قانون روسیه، سرود و نمادها و نشانه‌های دولتی توسط قانون کپی رایت محافظت نمی‌شوند، بنابراین اشعار و موسیقی سرود
محافظت نمی‌شوند، بنابراین اشعار و موسیقی سرود می‌توانند آزادانه مورد استفاده قرار گیرند یا اصلاح شوند. موسیقی سرود. موسیقی سرود ملی روسیه توسط الکساندر الکساندروف تصنیف شده است، و قبل از انتخاب به عنوان موسیقی ملی در چندین سرود دیگر، از جمله سرود بلشویک در سال ۱۹۳۸ میلادی، بکار رفته بوده است. پس از تغییر در ساختار حکومت شوروی، این موسیقی پس از تأیید ژوزف استالین در سال ۱۹۴۴ برای سرود ملی شوروی انتخاب شد.
پروانه‌سانان (Lepidoptera) راسته‌ای از حشرات بالدار هستند که پروانه‌ها و شب‌پره‌ها را شامل می‌شود. حدود ۱۸۰ هزار گونه از پروانه‌سانان تاکنون شناخته شده‌اند که این رقم، ۱۰ درصد از کل گونه‌های توصیف‌شده موجودات زنده را تشکیل می‌دهد. این موضوع، پروانه‌سانان را به دومین راسته بزرگ حشرات (پس از قاب‌بالان) تبدیل می‌کند. پروانه‌سانان با ۱۲۶ خانواده و ۴۶ بالاخانواده، یکی از گسترده‌ترین و شناخته‌شده‌ترین راسته‌های حشرات در جهان هستند. پیش‌بینی می‌شود که این راسته گونه‌های ناشناخته بیشتری داشته باشد و به همراه
گونه‌های ناشناخته بیشتری داشته باشد و به همراه پرده‌بالان و قاب‌بالان جزء ۳ راسته بزرگ جانوری باشد. ویژگی بارز پروانه‌سانان، وجود پولک‌هایی است که بدن، بال‌های بزرگ و خرطوم آن‌ها را می‌پوشاند. این پولک‌ها در واقع موهای تغییرشکل‌یافته و صاف‌شده هستند و به پروانه‌ها و شب‌پره‌ها رنگ‌ها و طرح‌های متنوعی می‌بخشند. تقریباً همه گونه‌های پروانه‌سان بال دارند، به جز چند گونه که بال‌های کوچک یا بدون بال دارند. جفت‌گیری و تخم‌گذاری معمولاً در نزدیکی یا روی گیاهان میزبان لاروها انجام می‌شود. این راسته از حشرات، زبان
لاروها انجام می‌شود. این راسته از حشرات، زبان مارپیچی و بال‌های پهن و رنگین و چشم‌های مرکب دارند. نام‌ها. نام‌های دیگری که برای راستهٔ پروانه‌سانان استفاده شده عبارت است از: بال‌پولک‌داران، بال‌پولک‌سانان، پولک‌بالان، بال‌پولکیان، فلس‌داران، پروانه‌ها و پروانگان. توضیح. مانند بسیاری از حشرات دیگر، پروانه‌سانان دگردیسی کامل دارند؛ یعنی از تخم به لارو (کرم پیله‌ساز)، سپس به شفیره و در نهایت به حشره بالغ تبدیل می‌شوند. لاروها با بدن استوانه‌ای، سر مشخص، آرواره‌ها و پاهای سینه‌ای، کاملاً با شکل بالغ پروانه یا
و پاهای سینه‌ای، کاملاً با شکل بالغ پروانه یا شب‌پره متفاوت هستند. لاروها در حین رشد، مراحل مختلفی به نام سن لاروی را طی می‌کنند. پس از بلوغ کامل، لارو به شفیره تبدیل می‌شود. برخی از پروانه‌ها و شب‌پره‌ها قبل از شفیره شدن، پیله‌ای ابریشمی می‌سازند تا از خود محافظت کنند، درحالی‌که برخی دیگر این کار را نمی‌کنند و به زیر زمین می‌روند. شفیره پروانه دارای پوستی سخت است و معمولاً پیله ندارد. پس از تکمیل دگردیسی، حشره بالغ از شفیره خارج می‌شود. پروانه‌سانان برای اولین بار در مرز بین دوره‌های تریاس و ژوراسیک در
اولین بار در مرز بین دوره‌های تریاس و ژوراسیک در کره زمین ظاهر شدند و از زمان گسترش گیاهان گلدار در اواسط تا اواخر دوره کرتاسه، با آن‌ها تکامل مشترک داشته‌اند. آنها تنوع زیادی در ساختار بدن خود نشان می‌دهند که به آن‌ها کمک می‌کند تا با محیط‌های مختلف سازگار شوند و در مناطق گوناگون زندگی کنند. تخمین‌های اخیر نشان می‌دهد که تعداد گونه‌های پروانه‌سانان ممکن است بیشتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد باشد و در میان پنج راسته حشرات با بیشترین تعداد گونه (هر کدام با بیش از ۱۰۰ هزار گونه) قرار دارند. پروانه‌سانان در طی
از ۱۰۰ هزار گونه) قرار دارند. پروانه‌سانان در طی میلیون‌ها سال، الگوها و رنگ‌های بال بسیار متنوعی را به وجود آورده‌اند، از شب‌پره‌های ساده و بی‌رنگ گرفته تا پروانه‌های رنگارنگ و با طرح‌های پیچیده. به همین دلیل، این راسته از حشرات بسیار شناخته‌شده و محبوب هستند و افراد زیادی به مشاهده، مطالعه، جمع‌آوری، پرورش و تجارت آن‌ها می‌پردازند. پروانه‌ها و شب‌پره‌ها در مرحله لاروی (کرم پیله‌ساز) گیاه‌خوار هستند و در مرحله بالغ از شهد گل‌ها تغذیه می‌کنند. آن‌ها نقش مهمی در گرده‌افشانی گیاهان دارند و به عنوان
نقش مهمی در گرده‌افشانی گیاهان دارند و به عنوان مصرف‌کنندگان اولیه در زنجیره غذایی عمل می‌کنند. با این حال، لاروهای آن‌ها (کرم‌های پیله‌ساز) می‌توانند با خوردن برگ گیاهان، به محصولات کشاورزی آسیب برسانند. پراکندگی و تنوع. پروانه‌سانان از موفق‌ترین گروه‌های حشرات هستند و در تمام قاره‌ها به جز جنوبگان یافت می‌شوند. این حشرات در زیستگاه‌های مختلفی از بیابان گرفته تا جنگل‌های بارانی و از علفزارهای پست تا فلات‌های کوهستانی زندگی می‌کنند. آن‌ها تقریباً همیشه با گیاهان عالی، به ویژه گیاهان گلدار در ارتباط هستند.
عالی، به ویژه گیاهان گلدار در ارتباط هستند. در میان شمالی‌ترین گونه‌های پروانه‌ها و شب‌پره‌ها، آپولوی قطبی (Parnassius arcticus) است که در مدار قطب شمال در شمال شرقی یاقوتستان، در ارتفاع ۱۵۰۰ متری از سطح دریا یافت می‌شود. [۱۶] در هیمالیا، گونه‌های مختلف آپولو مانند Parnassius epaphus تا ارتفاع ۶۰۰۰ متری از سطح دریا ثبت شده‌اند. برخی از گونه‌های پروانه‌سان سبک زندگی همزیستی، همسفرگی یا انگلی دارند و به جای محیط، در بدن موجودات دیگر زندگی می‌کنند. گونه‌های شب‌پره پیلید مدفوع‌خواری، به نام شب‌پره‌های تنبل،
شب‌پره پیلید مدفوع‌خواری، به نام شب‌پره‌های تنبل، مانند Bradipodicola hahneli و Cryptoses choloepi، غیرمعمول هستند زیرا منحصراً در خز تنبل‌ها (پستاندارانی که در آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی یافت می‌شوند) زندگی می‌کنند. تا سال ۲۰۰۷، تقریباً ۱۷۴۲۵۰ گونه پروانه‌سان توصیف شده بود که پروانه‌ها و پشیزبالان حدود ۱۷۹۵۰ گونه را تشکیل می‌دادند و بقیه را شب‌پره‌ها تشکیل می‌دادند. اکثریت قریب به اتفاق پروانه‌سانان در مناطق گرمسیری یافت می‌شوند، اما تنوع قابل توجهی در بیشتر قاره‌ها وجود دارد. آمریکای شمالی بیش از ۷۰۰
بیشتر قاره‌ها وجود دارد. آمریکای شمالی بیش از ۷۰۰ گونه پروانه و بیش از ۱۱۰۰۰ گونه شب‌پره دارد، [۲۱][۲۲] در حالی که حدود ۴۰۰ گونه پروانه و ۱۴۰۰۰ گونه شب‌پره از استرالیا گزارش شده است. [۲۳] جان هپنر در سال ۱۹۹۱ گونه‌گونی پروانه‌سانان را در هر قلمرو جانوری تخمین زد: ریخت‌شناسی بیرونی. بدن پروانه‌سانان از جمله بال‌ها، سر، بخش‌هایی از سینه و شکم، با پولک‌های ریزی پوشیده شده است. این پولک‌ها که نام این راسته از حشرات نیز از آن‌ها گرفته شده، اشکال مختلفی دارند: برخی تیغه‌ای و برخی دیگر مو مانند هستند. پولک‌ها
برخی تیغه‌ای و برخی دیگر مو مانند هستند. پولک‌ها علاوه بر ایجاد رنگ‌ها و طرح‌های متنوع در پروانه‌ها و شب‌پره‌ها، به عایق‌بندی، تنظیم دما و تولید فرومون (در نرها) کمک می‌کنند و در پرواز نیز نقش دارند. پروانه‌سانان از نظر ریخت‌شناسی، عمدتاً با وجود پولک‌ها روی قسمت‌های خارجی بدن و زائده‌ها، به ویژه بال‌ها، از سایر راسته‌های حشرات متمایز می‌شوند. پروانه‌ها و شب‌پره‌ها از نظر اندازه متفاوت هستند، از ریزپروانههایی که تنها چند میلی‌متر طول دارند تا جانوران بزرگ با بال‌های بزرگ‌تر از ۲۵ سانتی‌متر (۹٫۸ اینچ)،
با بال‌های بزرگ‌تر از ۲۵ سانتی‌متر (۹٫۸ اینچ)، مانند پرنده‌بال شهبانو الکساندرا و شاپرک اطلس. پروانه‌سانان یک چرخه زندگی چهار مرحله‌ای را طی می‌کنند: تخم، لارو یا کرم، شفیره یا پیله و ایماگو / بالغ و تغییرات زیادی را در ساختار بدن اصلی نشان می‌دهند، که به این جانوران مزیت‌هایی را برای سبک‌های زندگی و محیط‌های متنوع می‌دهد. سر. سر جایی است که بسیاری از اندام‌های حسی و قطعات دهان در آن قرار دارند. مانند حشره بالغ، لارو نیز دارای یک کپسول سر سخت یا سخت‌شده است. در اینجا، دو چشم مرکب و چشم ساده (chaetosema)،
در اینجا، دو چشم مرکب و چشم ساده (chaetosema)، نقاط برجسته یا خوشه‌هایی از موهای حسی که منحصر به پروانه‌سانان هستند، وجود دارد، اگرچه بسیاری از گونه‌ها یک یا هر دو این نقاط را از دست داده‌اند. شاخک‌ها در بین گونه‌ها و حتی بین جنس‌های مختلف از نظر شکل تنوع زیادی دارند. شاخک‌های پروانه‌ها معمولاً رشته‌ای و به شکل چماق هستند، شاخک‌های پشیزبالان قلاب‌دار هستند، در حالی که شاخک‌های شب‌پره‌ها دارای بخش‌های مختلفی هستند که به‌طور متفاوتی بزرگ یا منشعب شده‌اند. برخی از شب‌پره‌ها شاخک‌های بزرگ‌شده یا شاخک‌هایی
برخی از شب‌پره‌ها شاخک‌های بزرگ‌شده یا شاخک‌هایی دارند که در انتها باریک و قلاب‌دار هستند. گاله‌های ماگزیلاری (maxillary galeae، بخشی از قطعات دهانی حشرات) تغییر شکل یافته و خرطوم درازی را تشکیل می‌دهند. خرطوم از یک تا پنج بخش تشکیل شده است که معمولاً در مواقعی که برای مکیدن شهد گل‌ها یا مایعات دیگر استفاده نمی‌شود، توسط ماهیچه‌های کوچک زیر سر جمع می‌شود. برخی از شب‌پره‌های ابتدایی هنوز آرواره‌های پایین جداگانه و متحرک دارند، مانند اجداد خود، و این‌ها خانواده کهن‌شاپرکانMicropterigidae را تشکیل می‌دهند.
کهن‌شاپرکانMicropterigidae را تشکیل می‌دهند. لاروهایی که به نام کرم پیله‌ساز شناخته می‌شوند، دارای کپسول سر سخت هستند. کرم‌های پیله‌ساز خرطوم ندارند و قطعات دهانی جونده جداگانه‌ای دارند. این قطعات دهانی، آرواره‌های پایین نامیده می‌شوند و برای جویدن مواد گیاهی که لاروها می‌خورند استفاده می‌شوند. فک پایین یا لب پایینی ضعیف است، اما ممکن است یک تارریس داشته باشد، عضوی که برای ایجاد ابریشم استفاده می‌شود. سر از لوب‌های جانبی بزرگ ساخته شده است که هر کدام دارای یک بیضی از حداکثر شش چشم ساده هستند. سینه. سینه
یک بیضی از حداکثر شش چشم ساده هستند. سینه. سینه پروانه‌سانان از سه بخش تشکیل شده است که هر کدام یک جفت پا دارند. در برخی پروانه‌های نر، پاهای جلویی کوچک شده و برای راه رفتن استفاده نمی‌شوند. بال‌ها به بخش‌های میانی و عقبی سینه متصل هستند و با پولک‌های رنگارنگ پوشیده شده‌اند. ماهیچه‌های قوی در بخش میانی سینه، نیروی لازم برای پرواز را فراهم می‌کنند. در برخی شب‌پره‌ها، بال‌ها به اندام‌های شنوایی تبدیل شده‌اند. سیه آن‌ها از سه بخش به هم پیوسته، پیش‌قفس سینه، میان‌قفس سینه و پس‌قفس سینه تشکیل شده است که هر کدام
سینه و پس‌قفس سینه تشکیل شده است که هر کدام یک جفت پا دارند. اولین بخش شامل اولین جفت پا است. در برخی از پروانه‌های نر خانواده دوشیزه‌پروانگانNymphalidae، پاهای جلویی بسیار کاهش یافته و برای راه رفتن یا نشستن استفاده نمی‌شوند. سه جفت پا با پولک پوشیده شده است. پروانه‌سانان همچنین دارای اندام‌های بویایی روی پاهای خود هستند که به پروانه کمک می‌کند غذای خود را «بچشد» یا «بو» کند. در شکل لاروی، ۳ جفت پای واقعی وجود دارد، با حداکثر ۱۱ جفت پای شکمی (معمولاً هشت جفت) و قلاب‌هایی به نام کروشه‌های آپیکال. دو جفت
جفت) و قلاب‌هایی به نام کروشه‌های آپیکال. دو جفت بال به ترتیب در بخش‌های میانی و سوم یا میان‌قفس سینه و پس‌قفس سینه یافت می‌شوند. در جنس‌های جدیدتر، بال‌های بخش دوم بسیار برجسته‌تر هستند، اگرچه برخی از اشکال ابتدایی‌تر دارای بال‌های هم‌اندازه در هر دو بخش هستند. بال‌ها با پولک‌هایی پوشیده شده‌اند که مانند زونا چیده شده‌اند و تنوع خارق‌العاده‌ای از رنگ‌ها و الگوها را تشکیل می‌دهند. میان‌قفس سینه دارای ماهیچه‌های قوی‌تری برای به حرکت درآوردن پروانه یا شب‌پره در هوا است، و بال‌های این بخش (بال‌های جلویی)
در هوا است، و بال‌های این بخش (بال‌های جلویی) دارای ساختار رگبرگ قوی‌تری هستند. بزرگ‌ترین بالاخانواده، جغدی‌وارانNoctuoidea، بال‌های خود را تغییر داده‌اند تا به عنوان اندام‌های آوازساز یا شنوایی عمل کنند. کرم پیله‌ساز دارای بدنی دراز و نرم است که ممکن است دارای برآمدگی‌های مو مانند یا سایر برجستگی‌ها، سه جفت پای واقعی، بدون پاچه یا ۱۱ جفت پای شکمی (معمولاً هشت جفت) و قلاب‌هایی به نام کروچه‌های آپیکال باشد. سینه معمولاً در هر بخش یک جفت پا دارد. سینه همچنین با بسیاری از منافذ تنفسی در هر دو میان‌قفس سینه و
با بسیاری از منافذ تنفسی در هر دو میان‌قفس سینه و پس‌قفس سینه پوشیده شده است، به جز چند گونه آبزی که به جای آن شکلی از آبشش دارند. دهان و دستگاه گوارش. دستگاه گوارش پروانه‌سانان برای تغذیه از مایعات سازگار شده است. این دستگاه شامل یک پمپ مکنده در ابتدای مری، مری، چینه دان (در برخی گونه‌ها)، روده میانی کوتاه و روده عقبی بلند و پیچ‌خورده است. برخلاف اجدادشان، پروانه‌سانان امروزی فاقد سکوم (زائده‌های کوچک) در روده میانی هستند و آنزیم‌های گوارشی آن‌ها روی سطح سلول‌های روده میانی قرار دارند. دهان پروانه‌سانان
سلول‌های روده میانی قرار دارند. دهان پروانه‌سانان به شکل یک خرطوم بلند است که از چند بخش تشکیل شده و در زمان عدم استفاده، زیر سر جمع می‌شود. این خرطوم برای مکیدن شهد گل‌ها و مایعات دیگر به کار می‌رود. البته برخی از شب‌پره‌های ابتدایی‌تر، هنوز آرواره‌های جداگانه و متحرکی دارند که برای جویدن استفاده می‌شوند. شکم پروانه‌سانان از ۱۰ بخش تشکیل شده و انعطاف‌پذیر است. اندام‌های جنسی در انتهای شکم قرار دارند و شکل آن‌ها در گونه‌های مختلف، بسیار متفاوت است. در بیشتر گونه‌ها، اندام تناسلی ماده شامل سه بخش مجزا است.
گونه‌ها، اندام تناسلی ماده شامل سه بخش مجزا است. شکم که کمتر از سینه سخت شده است، از ۱۰ بخش با غشاهای بین آنها تشکیل شده است که امکان حرکت مفصلی را فراهم می‌کند. جناغ سینه در بخش اول در برخی از خانواده‌ها کوچک است و در برخی دیگر کاملاً وجود ندارد. دو یا سه بخش آخر قسمت‌های خارجی اندام‌های جنسی گونه را تشکیل می‌دهند. اندام تناسلی پروانه‌سانان بسیار متنوع است و اغلب تنها وسیله تمایز بین گونه‌ها است. اندام تناسلی نر شامل یک دریچه است که معمولاً بزرگ است، زیرا برای گرفتن ماده در حین جفت‌گیری استفاده می‌شود.
برای گرفتن ماده در حین جفت‌گیری استفاده می‌شود. اندام تناسلی ماده شامل سه بخش مجزا است. ماده‌های شب‌پره‌های ابتدایی تنها یک اندام جنسی دارند که برای جفت‌گیری و به عنوان تخم‌ریز یا اندام تخم‌گذاری استفاده می‌شود. حدود ۹۸ درصد از گونه‌های شب‌پره دارای یک اندام جداگانه برای جفت‌گیری و یک مجرای خارجی هستند که اسپرم را از نر حمل می‌کند. لارو پروانه‌سانان که کرم پیله‌ساز نامیده می‌شود، سری سخت و بدنی نرم و دراز دارد. این لاروها به جای خرطوم، آرواره‌هایی برای جویدن مواد گیاهی دارند. همچنین، برخی از لاروها دارای
مواد گیاهی دارند. همچنین، برخی از لاروها دارای پاهای کاذب در شکم خود هستند که به آن‌ها در حرکت و چسبیدن به سطوح کمک می‌کند. شکم کرم پیله‌ساز دارای چهار جفت پای کاذب است که معمولاً در قسمت‌های سوم تا ششم شکم قرار دارند و یک جفت پای کاذب جداگانه در کنار مقعد که دارای یک جفت قلاب کوچک به نام کروچه هستند. اینها به گرفتن و راه رفتن کمک می‌کنند، به خصوص در گونه‌هایی که پاهای کاذب زیادی ندارند (مثلاً لاروهای زمین‌سنجانGeometridae). در برخی از شب‌پره‌های ابتدایی، این پاهای کاذب ممکن است در هر بخش از بدن وجود داشته