payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سید عبدالعزیز حکیم (زاده ۱۹۵۰ (میلادی) در نجف - درگذشته ۲۶ اوت ۲۰۰۹ در تهران) سیاست‌مدار و فقیه شیعه عراقی بود. نسب. از سادات طباطبایی است که نَسَبِ ایشان به ابراهیم طباطبا پسر اسماعیل دیباج پسر ابراهیم غمر پسر حسن مثنی پسر حسن مجتبی می‌رسد. منصب ها. او رهبری مجلس اعلای اسلامی عراق را پس از مرگ برادرش محمدباقر حکیم در سال ۲۰۰۳ بر عهده گرفت و تا پایان عمر در اختیار داشت. حکیم یکی از اعضای حکومت انتقالی عراق پس از سقوط صدام بود و مدتی ریاست آن را در سال ۲۰۰۳ بر عهده داشت. حکیم از حامیان فهرست ائتلاف ملی عراق
عهده داشت. حکیم از حامیان فهرست ائتلاف ملی عراق در انتخابات مجلس عراق (ژانویه ۲۰۰۵) بود. درگذشت. وی در سال ۲۰۰۹ میلادی در مرکز سرطان ام دی اندرسون دانشگاه تگزاس مورد تشخیص قرار گرفت، و سرانجام پس از سه سال ابتلا به بیماری سرطان در یکی از بیمارستانهای تهران درگذشت. ادعای مکارم شیرازی. ناصرمکارم شیرازی هنگام درگذشت عبدالعزیز حکیم، این ادعا را مطرح کرد که وی در یکی از کشورهای عربی(اردن) مسموم شده است. خانواده. عبدالعزیز حکیم یکی از ۱۵ فرزند سید محسن حکیم مرجع تقلید عامه شیعیان بود که هفت برادرش در دوران حکومت
عامه شیعیان بود که هفت برادرش در دوران حکومت صدام کشته شدند. او با دختر محمدهادی صدر ازدواج کرد و دارای دو دختر و دو پسر به نام‌های محسن و عمار حکیم است.
پادشاه پیونگ‌وون ، (سلطنت: ۵۵۹~۵۹۰ میلادی)؛ بیست و پنجمین امپراتور گوگوریو شمالی‌ترین از میان سه پادشاهی کره و پسر بزرگ پادشاه یانگ‌وون بیست و چهارمین امپراتور گوگوریو بود.بر اساس گفته سامگوک ساگی او شجاع و دلیر بود و در اسب سواری و تیراندازی مهارت داشت. در مقایسه با دیگر پادشاهان گوگوریو، او توجه کمتری را به خود جلب کرده است و عموم مردم عمدتاً او را فقط به عنوان پدر شاهدخت پیونگگانگ و پدرزن ژنرال «اون دال» می‌شناسند، با این حال، او هنوز یک پادشاه بزرگ پنهان است که به عنوان پادشاهی که در بحبوحه تغییرات سریع
است که به عنوان پادشاهی که در بحبوحه تغییرات سریع در اوضاع بین‌المللی در شرق آسیا در اواخر قرن ششم، به دنبال اقدامات واکنشی چندجانبه بود بسیار مورد توجه قرار می‌گیرد زیرا گوگوریو را که به دلیل جنگ‌های داخلی میان اشراف پس از پایان سلطنت پادشاه پادشاه آن‌وون در حال فروپاشی بود، احیا کرد. در کتاب «دونگ گوک تونگگام» که کتابی از دوران پادشاهی چوسان است پادشاه پیونگ‌وون را پادشاهی بزرگ و خردمند توصیف می‌کند. حکومت. سال‌های حکومت پادشاه پیونگ‌وون به‌طور کلی مورد توافق مورخان است، اما سال تولد او با هیچ درجه‌ای از
مورخان است، اما سال تولد او با هیچ درجه‌ای از قطعیت مشخص نشده است. مشخص است که او پسر ارشد پادشاه یانگ‌وون بود و درسال ۵۵۷ میلادی، دو سال قبل از به دست گرفتن قدرت کامل، ولیعهد شد. گفته می‌شود که او شجاع بود و در اسب سواری و تیراندازی با کمان مهارت داشت. در این زمان، قدرت سلطنتی به‌طور قابل توجهی توسط اشراف از بین رفته بود. او که نگران مردم بود، به توسعه کشاورزی و کشاورزی دامن زد و غذاهای سلطنتی را کاهش داد. او روابط پرتنش اما نسبتاً صلح آمیزی با گوک‌ترک‌ها و دودمان‌های چینی برقرار کرد، و درسال ۵۷۷ میلادی
و دودمان‌های چینی برقرار کرد، و درسال ۵۷۷ میلادی برای مدت کوتاهی با ژو شمالی در شبه‌جزیره لیائودونگ نبرد کرد. او بارها برای سلسله چین، چی شمالی، ژو شمالی و دودمان سوئی ادای احترام می‌کرد. هنگامی که سلسله سوئی چین را متحد کرد، پادشاه پیونگ‌وون برای جنگ قریب‌الوقوع آماده شد. مرز جنوبی با دو پادشاهی کره دیگر نسبتاً صلح آمیز بود زیرا اتحاد شیلا و بکجه از هم پاشید بود. درسال ۵۸۶ میلادی پایتخت را به قلعه پیونگ‌یانگ منتقل کرد. در سال ۵۹۰ (سال سی و دوم سلطنت)، پادشاه این خبر را دریافت کرد که ایالت چن سقوط کرده است
این خبر را دریافت کرد که ایالت چن سقوط کرده است و به شدت نگران شد. او برای اهداف دفاعی دستور داد تا سربازان آموزش ببینند و تدارکات نظامی را افزایش دهند. حکومت پادشاه پیونگ‌وون درسال ۵۹۰ میلادی به پایان رسید که به گفته سامگوک ساگی سال مرگ وی است، اما هیچ سند خاصی برای تأیید شرایط وجود ندارد. به او لقب سلطنتی پس از مرگ پادشاه پیونگ‌وون داده شد. در کتاب نیهون شوکی، ثبت شده است که پدرش، پادشاه یانگ‌وون، در سن ۸ سالگی (۷ سال به سن کره‌ای) پس از یک جنگ داخلی به تخت سلطنت نشست. بر اساس این گزارش، از آنجایی که
تخت سلطنت نشست. بر اساس این گزارش، از آنجایی که پادشاه یانگ وون در اوایل دهه بیست سالگی خود درگذشت، می‌توان فرض کرد که پادشاه پیونگ وون نیز در سنین جوانی به سلطنت رسیده است. در سالنامه‌های پادشاه یانگون از سلسله سامگوک ساگی، ثبت شده است که پادشاه پیونگ وون در سال ۵۵۷ به عنوان ولیعهد تاجگذاری کرد، بنابراین می‌توان فرض کرد که او حداقل قبل از آن متولد شده است، اما از آنجایی که سن پادشاه یانگ وون با هیچ چیز دیگری غیر از نیهون شوکی مطابقت داده نشده است، جزئیات ناشناخته است. به‌طور خاص، سن پادشاه یانگ وون با
ناشناخته است. به‌طور خاص، سن پادشاه یانگ وون با سوابق موجود در سامگوک ساگی در تضاد است، بنابراین بسیار محتمل است که او حداقل از سوابق موجود در نیهون شوکی مسن‌تر بوده باشد. با این حال، حتی با در نظر گرفتن این موضوع، از آنجایی که فرض بر این است که پادشاه یانگ وون در سنین جوانی درگذشته است، می‌توان فرض کرد که پادشاه پیونگ وون نیز در سنین جوانی به سلطنت رسیده است. با این حال، یک استدلال مخالف قابل توجه نیز وجود دارد. پادشاه یونگ یانگ، پسر پادشاه پیونگ وون، در هفتمین سال سلطنت پادشاه پیونگ وون (سال ۵۶۵) به
در هفتمین سال سلطنت پادشاه پیونگ وون (سال ۵۶۵) به عنوان ولیعهد تاجگذاری کرد. با این حال، بر اساس شرایط، به نظر می‌رسد که پادشاه یونگ یانگ در سن بسیار کمی به عنوان ولیعهد تاجگذاری کرد. بر اساس سوابق موجود در نیهون شوکی، پادشاه پیونگ وون پسرش، پادشاه یونگ یانگ، را حداکثر در اوایل نوجوانی به دنیا آورد. علاوه بر این، در گزارش اوندال در سامگوک ساگی، گفته شده است که دامادش اوندال سهم بزرگی در جنگ علیه امپراتور وو از سلسله ژو شمالی، یوون یونگ، داشته است. این حدود نوزدهمین سال سلطنت پادشاه پیونگ وون (۵۷۷) بود.
نوزدهمین سال سلطنت پادشاه پیونگ وون (۵۷۷) بود. البته، تفسیرهای زیادی از داستان اوندال وجود دارد، اما درست است که پادشاه پیونگ وون در همین زمان یک دختر متأهل داشت، بنابراین این ادعا که پادشاه پیونگ وون در سنین جوانی به سلطنت رسیده است، فاقد اعتبار است و بخشی که مربوط به داماد کردن اوندال و ارتقای او است، به طرق مختلف در رابطه با ریشه‌های واقعی اوندال و نیات پادشاه پیونگ وون تفسیر می‌شود. برای اطلاع از هویت واقعی اوندال، به سند مربوطه مراجعه کنید. از سوی دیگر، او پادشاهی خردمند بود که در کتاب‌های تاریخ
دیگر، او پادشاهی خردمند بود که در کتاب‌های تاریخ به‌طور خاص به عنوان فردی «باتقوا» توصیف شده است. برای تسکین مردم گرسنه، او میزان مصرف غذای خود را کاهش داد، کشاورزی و تجارت را تشویق کرد و ساخت قلعه چانگ‌آن را که توسط پادشاه قبلی ساخته شده بود، موقتاً متوقف کرد تا مردم را آرام کند. در بیست و هشتمین سال سلطنت پادشاه پیونگ وون (۵۸۶)، پایتخت از پیونگ یانگ به چانگ آن منتقل شد. او تهاجم سلسله ژو شمالی چین را در سال ۵۷۷ در مزارع بائشان دفع کرد. شخصی که در این زمان فعال بود، اوندال بود. با این حال، در نبرد با شیلا
فعال بود، اوندال بود. با این حال، در نبرد با شیلا در جنوب، به دلیل مصالحه، این حمله موفقیت‌آمیز نبود. با این حال، سلسله سوئی که در سال ۵۸۱ پس از سلسله ژو شمالی تأسیس شد، سلسله جین از سلسله جنوبی را در سال ۵۸۹ نابود کرد و چین را متحد ساخت. علاوه بر این، برخی از خیتان‌هایی که بخشی از گوگوریو بودند، تسلیم سلسله سویی شدند و وضعیت تاریکی بر شمال غربی سایه افکند. این به دیپلماسی دو جانبه که از زمان پادشاه جانگسو ادامه داشته است، پایان می‌دهد. به همین دلیل، پادشاه پیونگ وون به رویارویی با شیلا در جنوب پایان داد و
پیونگ وون به رویارویی با شیلا در جنوب پایان داد و بر تثبیت شمال غربی تمرکز کرد. در این دوره، شیلا تحت رهبری پادشاه جین‌هونگ از شیلا، که پادشاه سونگ از بکجه را در سال ۵۵۴ شکست داد، در اوج قدرت خود بود. با توجه به ستون یادبود هوانگ‌چوریونگ و ستون یادبود ماون‌ریونگ که در سال ۵۶۸ ساخته شدند، گوگوریو توسط شیلا فتح شده بود، از جمله بخش مرکزی شبه جزیره کره و منطقه هامگیونگ‌دو. این تنها دوره در تاریخ گوگوریو است که منطقه هامهونگ توسط شیلا فتح شد. با این حال، بر اساس محتوای ستون یادبود هوانگچوریونگ، گوگوریو رویکردی
محتوای ستون یادبود هوانگچوریونگ، گوگوریو رویکردی مبنی بر عدم جنگ دیگر با شیلا نشان می‌دهد و تصرفات ارضی شیلا را به رسمیت می‌شناسد، که به نظر می‌رسد تلاشی برای تمرکز بر تثبیت جبهه شمالی، همان‌طور که در بالا ذکر شد، باشد. تعداد صنعتگران در تای‌فو کم نیست، بنابراین اگر پادشاه کاملاً به آنها نیاز داشته باشد، می‌تواند خودش آنها را سفارش دهد. با این حال، چند سال پیش، او مخفیانه آمد و از ثروت و سود خود برای نفوذ در افراد خرده‌پا استفاده کرد و به‌طور خصوصی کمانداران را برداشت و به گوگوریو فرار کرد. از آنجایی که
را برداشت و به گوگوریو فرار کرد. از آنجایی که نیت او برای تعمیر سلاح خیر نبود، آیا از ترس شایعات آن را ندزدیده بود؟ (حذف شده) او همچنین مرتباً سواره نظام برای کشتن مردم در مناطق مرزی می‌فرستاد و نقشه‌های فریبنده زیادی برای ایجاد شایعات دروغین اجرا می‌کرد، که البته این رویکرد، رویکرد یک فرد عادی نبود. - «کتاب سویی» جلد ۸۱، زندگینامه پادشاه پیونگ‌وون علاوه بر این، سابقه‌ای در نیهون شوکی، امپراتور کین‌مئی وجود دارد که نشان می‌دهد در سال ۵۷۰ میلادی، فرستاده‌ای به وا فرستاده شد تا رسماً یک مسیر دیپلماتیک بین
به وا فرستاده شد تا رسماً یک مسیر دیپلماتیک بین گوگوریو و وا برقرار کند. در گذشته، گوگوریو و وا رابطه خصمانه‌ای داشتند. به عنوان مثال می‌توان به زمانی اشاره کرد که پادشاه گوانگتو کبیر نیروهای متحد بکجه، وا و گایا را که در سال ۴۰۰ میلادی به شیلا حمله کرده بودند، دفع کرد و سپس چهار سال بعد دوباره آنها را در پیونگ یانگ و دِه بانگ نابود کرد. در طول سلطنت پادشاه جانگسو، فرستادگان گوگوریو به وائه رفتند، اما موفق به برقراری روابط دیپلماتیک نشدند. اگرچه تبادلات پس از آن ادامه یافت، اما دیپلماسی تمام عیار با ژاپن
از آن ادامه یافت، اما دیپلماسی تمام عیار با ژاپن در زمان سلطنت پادشاه پیونگ وون آغاز شد. در این زمان، مسیر اعزام فرستادگان، عبور از دریای شرقی برای اجتناب از شیلا و رفتن به منطقه کاگا در هوکوریکو بود. بعدها، بالهه نیز هنگام اعزام فرستادگان به ژاپن از این مسیر استفاده کرد. البته این سفر طولانی و طاقت‌فرسا بود، و حتی در سال ۵۷۳، زمانی که فرستاده‌ای به ژاپن فرستاده شد، بسیاری از مردم غرق شدند. آنها در عرض پنج سال، سه بار هیئت دیپلماتیک اعزام کردند. دلیل تلاش برای برقراری روابط دیپلماتیک با وا به این سرعت و به
برقراری روابط دیپلماتیک با وا به این سرعت و به زور این بود که گایا برای آخرین بار در سال ۵۶۲ به‌طور کامل توسط شیلا فتح شد و ته گایا آخرین فتح بود. همان‌طور که در سوابق ستون یادبود پادشاه جین‌هیونگ دیده می‌شود، در سال ۵۶۸، ساحل هامگیونگ-دو در شرق پیونگ‌یانگ توسط پادشاه جین‌هیونگ تصرف شد و پادشاه جین‌هیونگ شخصاً به همراه وزرایش از منطقه بازدید کرد تا ساکنان را آموزش دهد و حتی چندین ستون یادبود برای نشان دادن حضور خود برپا کرد؛ بنابراین، به نظر می‌رسد که پادشاه پیونگ وون به یک متحد جدید نیاز داشت تا شیلا را
پیونگ وون به یک متحد جدید نیاز داشت تا شیلا را که مانند خورشیدی در حال طلوع بود، از پشت سر مهار کند. جالب اینجاست که در نیهون شوکی، یک سند تبلیغاتی وجود دارد که نشان می‌دهد در این دوره، قلعه پیونگ یانگ گوگوریو مورد حمله قرار گرفته و حتی کاخ سلطنتی نیز غارت شده است. به نظر می‌رسد این متن برای اغراق در تبلیغات بکجه علیه گوگوریو یا دستاوردهای بکجه در حمله به گوگوریو با کمک وا نوشته شده است، به طوری که به نظر برسد وا کشور اصلی بوده است. نظریه غالب این است که سنت‌ها و افسانه‌های شفاهی که نسل به نسل توسط اشراف
و افسانه‌های شفاهی که نسل به نسل توسط اشراف باکجه که بعدها به ژاپن گریختند، منتقل شده بودند، هنگام تدوین نیهون شوکی گردآوری و شاخ و برگ یافتند. در ماه اوت، امپراتور ژنرال اوهتومو نو موراجی سادهیکو را برای رهبری ده‌ها هزار سرباز برای حمله به گوگوریو اعزام کرد. اوهوتومونو موراجی سادهیکو با استفاده از استراتژی باکجه گوگوریو را شکست داد. پادشاه از دیوار بالا رفت و فرار کرد. اوهوتومونو موراجی سادِهیکو سرانجام بر موج پیروزی خود سوار شد و وارد قصر شد و تمام گنجینه‌های گرانبها، هفت کتاب و خانه آهنین را با خود برد.
گرانبها، هفت کتاب و خانه آهنین را با خود برد. (طبق کتاب‌های قدیمی، خانه آهنین بر فراز برجی بلند در غرب گوگوریو قرار داشت و خانه آهنین در اتاق خواب کاخ داخلی پادشاه گوگوریو قرار داشت) چیلجی‌کجانگ خود را به امپراتور معرفی کرد و دو دست زره، دو شمشیر مزین به طلا، سه زنگوله مسی، دو میله پرچم پنج رنگ، زن زیبا وون (وون نام دارد) و کنیزش اوجونجا را برای وزیر کشاورزی، غذا و امور روستایی سوگا فرستاد. در آن زمان، پادشاه آن دو زن را به همسری خود درآورد و آنها را در گوکجون گیونگ (کارو) ساکن کرد. چئول اوک در جانگانسا
گیونگ (کارو) ساکن کرد. چئول اوک در جانگانسا است. من نمی‌دانم این معبد در کدام کشور است. در برخی کتاب‌ها گفته شده است که «در سال یازدهم، دائه‌بانیوپ‌سویون‌ریون به همراه باکجه، گوگوریو و یانگ‌هیانگ را از بیجین‌ریودو بیرون راندند.» _جلد ۱۸ از کتاب نیهون‌شوکی در قصر جمع می‌شوند.
بر طبق سرشماری سال ۲۰۲۲ در کانادا جمعیت مسلمانان این کشور ۱٬۱۴۸٬۲۱۳ نفر است. اکثریت مسلمانان کانادا پیرو اسلام سنی و اقلیتی از اسلام شیعه و اسلام احمدیه هستند. بر طبق سرشماری سال ۲۰۰۱ در کانادا، جمعیت مسلمانان این کشور ۵۷۹٬۶۴۰ (کمتر از ۲٪)است بر طبق تخمین در سال ۲۰۰۶ ۷۸۳٬۷۰۰ نفر یا حدود ٪۲٫۵ است پیشینه جمعیتی. براساس سرشماری سال ۱۸۷۱، در مجموع دوازده نفر مسلمان در کانادا زندگی می‌کرده‌اند. این رقم در سال ۱۹۰۱ به ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر که متشکل از ترک‌ها و اعراب بودند رسید. بعدها دولت‌های حاکم بر کانادا از افزایش
رسید. بعدها دولت‌های حاکم بر کانادا از افزایش تعداد مهاجران که بواسطه مهاجرت‌های جدید صورت می‌گرفت، جلوگیری کردند. به همین جهت، رقم مسلمانان در سال‌های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۵ بسیار کاهش یافت. تعداد مسلمانان در سال ۱۹۵۱، ۱۸۰۰ نفر، در سال ۱۹۶۱، ۵۸۰۰ نفر، در سال ۱۹۷۱، ۳۴۴۳۰ نفر، و در سال ۱۹۸۲، ۱۲۰۰۰۰ نفر بوده‌است. بر طبق گفته انستیتوی آمار کانادا، در سال ۱۹۸۱ تعداد مسلمانان ۱۶۵٬۹۵ بوده که این رقم کمتراز ٪۵٫۰ جمعیت کانادا را تشکیل می‌داده‌است که ٪۵۳٫۱ از این مسلمانان در ایالت انتاریو زندگی می‌کردند. مساجد و مراکز
در ایالت انتاریو زندگی می‌کردند. مساجد و مراکز اسلامی. در کانادا حدود پنجاه مسجد وجود دارد که هر یک از آن‌ها به عنوان یک مرکز اسلامی و محلی برای آموزش قرآن شناخته می‌شوند. مهم‌ترین مساجد در شهرهای: ادمونتون (۱۹۸۳ مسجد الرشید)، لاک لابیش (۱۹۸۵)، لوندن (۱۹۶۵)، ویندسور (۱۹۶۹)، تورنتو (۱۹۷۰)، مونترال (۱۹۷۲)، اوتاوا (۱۹۷۸)، واقع شده‌است. در مدارس کانادا دروس دینی آموزش داده نمی‌شود. نخستین انجمن اسلامی در سال ۱۹۲۰ در ادمونتون تأسیس شد و در همان‌جا مسجدی نیز بنا گردید. پس از جنگ جهانی دوم نیز انجمنهای اسلامی
گردید. پس از جنگ جهانی دوم نیز انجمنهای اسلامی متعددی در ویندوسور، لوندن، تورنتو، و لاک لابیش و مناطق دیگر به ترتیب در سال‌های ۱۹۵۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۶، ۱۹۵۷ تأسیس گردید. در حال حاضر، حداقل ۵۰ انجمن و جمعیت اسلامی در کانادا مشغول فعالیت می‌باشد. بعدها انجمن‌های منطقه‌ای نیاز به همکاری و تعاون را در سراسر کشور بیش از پیش حس کرده، در سال ۱۹۷۳ اقدام به تأسیس شورای انجمن‌های اسلامی کانادا نمودند. در سال ۱۹۵۳ در دانشگاه مک گیل و پس از آن در دانشگاه تورنتو «انیستیتوی تحقیقاتی اسلام» تأسیس گردید. جمعیت شناسی، و زندگی.
اسلام» تأسیس گردید. جمعیت شناسی، و زندگی. اکثریت مسلمانان کانادا در استان های انتاریو و کبک زندگی می کنند. بر اساس نظرسنجی ملی در سال 2011، 424925 مسلمان در کلان شهر تورنتو زندگی می کردند که معادل 7.7 درصد از کل جمعیت کلان شهر است. این آمار شامل تعداد زیادی از مسلمانان پاکستانی ، بنگلادشی ، هندی ، ایرانی و مصری / عرب تبار است. جامعه مسلمانان کلان شهر مونترال در سال 2011 221040 نفر بود یا تقریباً 6 درصد از کل جمعیت کلان شهر که شامل جمعیت مسلمان از غرب/جنوب اروپا، کارائیب، شمال آفریقا، خاورمیانه و شبه قاره
اروپا، کارائیب، شمال آفریقا، خاورمیانه و شبه قاره هند است. اتاوا پایتخت ملی کانادا میزبان بسیاری از مسلمانان لبنانی ، آسیای جنوبی و سومالیایی است، جایی که جامعه مسلمانان در سال 2011 تقریباً 65880 نفر یا 5.5 درصد بودند. علاوه بر تورنتو ، اتاوا و مونترال ، تقریباً تمام کلان‌شهرهای اصلی کانادا دارای یک جامعه مسلمان هستند، از جمله ونکوور (73215) که بیش از یک سوم آن ایرانی تبار هستند، کلگری (58310)، ادمونتون (46125)، ویندزور (15575) ، وینیپگ (11265) و هالیفاکس (7540). در سال ‌های اخیر، به دلیل رشد اقتصادی در
(7540). در سال ‌های اخیر، به دلیل رشد اقتصادی در کلگری و ادمونتون، رشد سریع جمعیت وجود داشت. اکثر مسلمانان کانادا افرادی هستند که مسلمان بزرگ شده اند. [ "" ] مانند مهاجران به‌طور کلی، مهاجران مسلمان به دلایل مختلف به کانادا آمده اند. اینها شامل آموزش عالی، امنیت، اشتغال و خانواده است. برخی دیگر برای آزادی مذهبی و سیاسی و امنیت آمده اند و جنگ های داخلی، آزار و اذیت و دیگر درگیری های داخلی و نژادی را پشت سر گذاشته اند. در دهه 1980، کانادا به پناهگاه امنی برای کسانی تبدیل شد که از جنگ داخلی لبنان فرار کردند.
کسانی تبدیل شد که از جنگ داخلی لبنان فرار کردند. در دهه 1990 مسلمانان سومالی در پی جنگ داخلی سومالی و همچنین بوسنیایی هایی که از تجزیه یوگسلاوی سابق فرار کردند، وارد شدند. با این حال کانادا هنوز تعداد قابل توجهی از عراقی های فراری از جنگ عراق را دریافت نکرده است. دیدگاه سیاسی. نظریات مسلمانان. در نظرسنجی Environics در سال 2016، 83 درصد از مسلمانان به کانادایی بودن «بسیار افتخار می‌کنند» در حالی که 73 درصد از کانادایی‌‌ های غیرمسلمان هم همین را می‌گویند. مسلمانان کانادایی "آزادی و دموکراسی کانادا" را به
مسلمانان کانادایی "آزادی و دموکراسی کانادا" را به عنوان بزرگترین منبع غرور و "چندفرهنگی و تنوع" را به عنوان دومین منبع بزرگ گزارش کردند. 94 درصد از مسلمانان کانادا احساس "قوی" یا "بسیار قوی" تعلق به کانادا را گزارش کردند. 78 درصد از مسلمانان کانادا حداقل یک بار در هفته به مسجد می روند. 73 درصد از زنان در اماکن عمومی از نوعی پوشش سر استفاده می کنند (58 درصد حجاب ، 13 درصد چادر و 2 درصد نقاب دارند). هم غرور به کانادایی بودن و هم داشتن حس تعلق قوی در مسلمانان کانادا در مقایسه با نظرسنجی سال 2006 افزایش یافته
کانادا در مقایسه با نظرسنجی سال 2006 افزایش یافته است. حضور در مسجد و پوشاندن سر در اماکن عمومی نیز از سال 2006 افزایش یافته است. یک نظرسنجی در سال 2016 نشان داد که 36٪ از مسلمانان کانادا (47٪ از افراد 18 تا 34 ساله) موافق بودند که همجنسگرایی باید به‌طور کلی توسط جامعه پذیرفته شود، در حالی که 43٪ مخالف بودند. مسلمانان مسن تر (55%) و کسانی که کمترین درآمد را داشتند (56%) احتمال بیشتری داشت که با هم مخالفت کنند. پذیرش همجنسگرایی در میان مسلمانان متولد شده در کانادا (52%)، آفریقای جنوبی (42%) و خاورمیانه (0%)
(52%)، آفریقای جنوبی (42%) و خاورمیانه (0%) بیشتر از مسلمانان متولد پاکستان (0%) و آفریقا (0%) بود ]. نظر در مورد مسلمانان. بر اساس بررسی های انجام شده توسط موسسه انگوس رید (ARI)، 24 درصد از کانادایی ها در سال 2013 نظر مساعدی نسبت به اسلام داشتند که در نظرسنجی سال 2016 به 34 درصد و در کبک از 16 درصد در سال 2013 به 32 درصد افزایش یافت. در سال 2016 رای دهندگان حزب لیبرال (45%) و رای دهندگان حزب دموکراتیک نوین (42%) نسبت به رای دهندگان حزب محافظه کار (24%) نظر مساعدتری نسبت به مسلمانان دارند. اکثریت (75 درصد)
مساعدتری نسبت به مسلمانان دارند. اکثریت (75 درصد) کانادایی ها به شدت از زنان مسلمان با حجاب در اماکن عمومی حمایت می کنند. اما با پوشیدن نقاب و برقع تمام صورت و بدن به شدت مخالفت می شود. از هر ده کانادایی فقط سه نفر از آن حمایت می کنند.
بانو یوها یا یوهوا با نام کامل ها یوها (زاده ۷۳ سال ق.م – درگذشته ۲۴ یا ۲۸ سال ق.م)؛ دختر ارشد رئیس قبیلهٔ هابک و همسر ژنرال هه‌موسو رهبر گروه دامول بود. او پس از کشته شدن هه‌موسو، به عنوان یکی از همسران سلطنتی پادشاه گوموا انتخاب شد. وی همچنین مادر جومونگ، بنیان‌گذار امپراتوری گوگوریو بود. زندگی‌نامه. اصل و نسب. "بانو ها یوها"؛ دختر "ها بیک"، رئیس قبیلهٔ هابک و زنی بنام "بوک‌ بی" بود که در سال ۷۳ قبل از میلاد متولد شد. نام یوها به معنای "فرزند رودخانه هابک" بود. گفته می‌شود رئیس قبیلهٔ هابک سه دختر زیبا
بود. گفته می‌شود رئیس قبیلهٔ هابک سه دختر زیبا داشت بنام های: "یوهوا (یوها)"، "هوی‌هوا" و "هون‌هوا"، که یوها دختر بزرگتر بود. آشنایی یوها و هه‌موسو. در مورد چگونگی آشنایی یوها و ژنرال هه‌موسو نظریه‌های بسیاری وجود دارد که سه مورد از آنها در تاریخ کره معروف‌تر هستند. قتل عام قبیلهٔ هابک و مرگ هه‌موسو. ارتش امپراتوری هان در سال ۶۱ قبل از میلاد قبیلهٔ هابک را به دلایل نامعلوم قتل عام کرد و چون یوها در آن زمان در اوبال‌سو تبعید بود توانست زنده بماند. چندی بعد هه‌موسو هم در یکی از نبردها توسط سواره نظام آهنین
هه‌موسو هم در یکی از نبردها توسط سواره نظام آهنین ارتش امپراتوری هان کشته‌شد. ازدواج یوها با گوموا و تولد جومونگ. پس از کشته شدن هه‌موسو، یوها که همسر سلطنتی دوم امپراتور گوموا شده‌بود، در قصر بویوی شرقی ساکن شد. اما ملکه وون‌هو (همسر اول گوموا از "قبیلهٔ ساچل‌دو") با همسران سلطنتی امپراتور رفتار مناسبی نداشت و گفته می‌شود وی از دشمنان سرسخت بانو یوها بود و بارها او را آزار می‌داد.یوها که از قبل توسط هه‌موسو باردار شده بود این موضوع را به گوموا اطلاع داد. گوموا در ابتدا سعی کرد تا کودک را در درون رحم مادرش
در ابتدا سعی کرد تا کودک را در درون رحم مادرش نابود کند اما موفق نشد. سرانجام در سال ۵۸ قبل از میلاد، فرزند یوها متولد شد. او یک پسر بود که نامش را جومونگ (در زبان کره‌ای به معنی کمان‌دار ماهر) گذاشتند. گوموا سپس دوباره قصد کرد تا کودک را از بین ببرد. او شبی جومونگ را از مادرش ربود و او را نزد حیوانات وحشی گذاشت تا او را بخورند. اما حیوانات به جای خوردن آن، از جومونگ محافظت می‌کردند تا صدمه نبیند. در نهایت گوموا، جومونگ را به یوها برگرداند و او را به فرزندی خویش قبول کرد. مرگ و آرامگاه. در مورد مرگ بانو
خویش قبول کرد. مرگ و آرامگاه. در مورد مرگ بانو یوها دو نظریه متفاوت وجود دارد. مقبرهٔ بانو یوها ابتدا در بویو قرار داشت، اما در دوره امپراتور گوانگ‌گه‌تو(نوزدهمین امپراتور گوگوریو) مقبرهٔ او از بویو به پیونگ‌یانگ و در کنار پسرش جومونگ منتقل شد.
بیریو پسر اول سوسانو و برادر بزرگتر اونجو بود. پیشینه بنیانگذاری بکجه. سامگوک ساگی، نوشته باستانی تاریخ کره، دو افسانه مختلف از تاسیس باکجه را معرفی می‌کند، یکی از این افسانه‌ها بنیانگذاری باکجه را به اونجو و افسانه دیگری بنیانگذاری را به بیریو نسبت داده‌ است. سامگوک ساگی تنها فرزندان اونجو و نه فرزندان بیریو را به عنوان خاندان سلطنتی باکجه نقل می‌کند. بر اساس متون اصلی نقل شده در سامگوک ساگی، اونجو در هانام و بیریو در میچوهول، که تصور می شود اینچئون، کره جنوبی امروزی باشد، ساکن شد. او از تصمیمش مبنی بر
جنوبی امروزی باشد، ساکن شد. او از تصمیمش مبنی بر استقرار در این منطقه احساس شرم می‌کرد، زمانی که ثابت شد سرزمین میچوهول غیرقابل سکونت است، بیریو و مردمانش به پیش اونجو رفته و خواستار پادشاه شدن بیریو برای حکومت در آنجا شدند. پس از رد درخواست توسط اونجو، بیریو اعلام جنگ نمود و به هانام حمله کرد. اما در فتح آن شکست خورد و پس از آن اقدام به خودکشی کرد. پس از مرگ بیریو، تمامی مردم او برای تبعیت از اونجو به دژ ویریه رفتند و پادشاهی اونجو که سیپجه نام داشت؛ به باکجه یعنی «صدها خانواده که از دریا گذشتند» تغییر
باکجه یعنی «صدها خانواده که از دریا گذشتند» تغییر نام یافت. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
حسینیهٔ جماران حسینیه‌ای در تهران است که در کنار خانهٔ سید روح‌الله خمینی در جماران واقع شده است. سید روح‌الله خمینی سخنرانی‌های خود را از ۲۸ اردیبهشت ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۸ در این حسینیه ایراد می‌کرد. پیشینه و تاریخچه. حسینیه جماران، یک بنای دو طبقه و به مساحت ۸۰۰ مترمربع است. تاریخ اولیه ساخت آن به سال ۱۲۳۲ خورشیدی بر می‌گردد. ابتدا سید ابراهیم جمارانی آن را وقف دهکده می‌کند و سپس در سال ۱۳۵۵ توسط اهالی بازسازی می‌شود. این حسینیه در سال ۱۳۵۸، از طرف سید مهدی امام‌جمارانی در اختیار سید روح‌الله خمینی قرار داده
در اختیار سید روح‌الله خمینی قرار داده می‌شود. در تاریخ ۲۸ اردیبهشت ۱۳۵۹ سید روح‌الله خمینی از منطقهٔ دربند به جماران نقل مکان کرد و در مجاورت این حسینیه، اقامت گزید. منزل سید روح‌الله خمینی و همچنین منزل دیگری در شرق آن حدود سال ۱۳۵۰ متعلق به "صدیقه هاشمی علیا" بود که بعداً به مالکیت "سیداحمد مصطفوی" و سپس برای استفاده سید روح‌الله خمینی به مالکیت سید احمد خمینی درآمد. موقعیت جغرافیایی. این منزل در منطقه‌ای کوهپایه‌ای با آب و هوای معتدل و مرطوب در دامنه کوه‌های البرز در ارتفاع ۱۷۰۰ متر از سطح دریا واقع
کوه‌های البرز در ارتفاع ۱۷۰۰ متر از سطح دریا واقع شده‌ است. این منزل در محله جماران و از شمال به کوه‌های البرز، از جنوب به خیابان شهید باهنر (نیاوران)، از غرب به خیابان یاسر و از شرق به خیابان جماران محدود است. این منزل با شیب ۱۰ و به علت چند اشکوبه بودن در طبقه بالا چشم‌انداز خوبی به شهر تهران دارد. حسینیه جماران واقع در میدان قدس، خیابان شهید دکتر باهنر (نیاوران)، خیابان یاسر، کوچه حسنی‌کیا است. کودتای نوژه. در جریان «عملیات نقاب» که به کودتای نوژه معروف شد، نخستین و مهمترین هدف، حملهٔ هوایی به منزل
شد، نخستین و مهمترین هدف، حملهٔ هوایی به منزل روح‌الله خمینی در حسینیه جماران و کشتن او بود. سرگرد خلبان فرخزاد جهانگیری و سروان خلبان حمید نعمتی با توجه به پدافند هوایی و شیب کوه جماران، داوطلب شده بودند تا در یک حمله انتحاری، جنگنده‌ها‌شان را به حسینیهٔ جماران بکوبند.
سونیا گاندی (، تولد: با نام Edvige Antonia Albina Maino در لوسیانا در ایتالیا، ۹ دسامبر ۱۹۴۶) رهبر ایتالیایی‌تبار حزب کنگره ملی هند و بیوه نخست‌وزیر سابق هند راجیو گاندی است. او همچنین ریاست جبهه سیاسی‌ای با نام ائتلاف متحد پیشرفتخواه هندوستان و ائتلاف پارلمانی کنگره را در پارلمان هند بر عهده دارد. نشریه فوربس، این سیاستمدار پرنفوذ در سیاست هند را به عنوان سومین زن قدرتمند جهان در سال ۲۰۰۴ نام نهاد. در سال ۲۰۰۷ رتبه او ششم بود. نام او همچنین در سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ در فهرست ۱۰۰ شخص تأثیرگذار دنیا قرار داشت.
و ۲۰۰۸ در فهرست ۱۰۰ شخص تأثیرگذار دنیا قرار داشت. در سال ۲۰۲۵ و به دنبال حمله اسراییل به ایران سونیا گاندی تاکید کرد که سکوت دولت هند در قبال حملات اسراییل علیه ایران، کنار گذاشتن «سنت‌های اخلاقی و راهبردی» است. رهبر حزب کنگره ملی هند با انتشار سرمقاله ای در روزنامه «هیندو» نوشت: حملات سیزدهم ژوئن اسراییل علیه ایران «غیر قانونی» و «نقض حاکمیت» ایران است.
این مقاله به برخی از نقدهایی که بر بهائیت وارد شده‌است، می‌پردازد. نفی خاتمیت. پایان نبوت با پیامبر اسلام که او را خاتم‌الانبیا نامند از اعتقادات صریح همه مسلمانان است. بر این اساس، مسلمانان معتقدند که اسلام آخرین دین و محمد آخرین پیامبر خداست و بعد از او پیامبری نخواهد آمد. با این حال بهائیان سیر ادیان را تکاملی می‌دانند.به اعتقاد بهائیان پیامبران در طی فرآیندی مستمر، تدریجی و همیشگی، به تناسب ظرفیت درک و فهم بشر و نیازها و شرایط هر زمان، تعالیم و هدایت لازم را برای تکامل اجتماعی و معنوی انسان فراهم