payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برای گردآوری سپاه به کوفه گسیل داشت. همچنین، به تدریج افراد دیگری نظیر محمد بن ابی بکر، عبدالله بن عباس و محمد بن عون را نیز به کوفه فرستاد، تا سپاه گرد آورند. بهرامیان می‌نویسد، علی هشت روز پس از ترک مدینه به ذی قار رسید و در آنجا مستقر شد. ولیری می‌نویسد، در حالی که مذاکرات با عثمان بن حنیف به مدت ۲۶ روز به پیش می‌رفت، علی به ذی قار نزدیک شد. وی ترجیح داد به جای این که به بصره لشکر کشی کند، حمایت کوفه را جلب کند. ابوموسی اشعری والی کوفه پیش از جنگ جمل با علی بیعت نمود. اما وقتی که جنگ بین طلحه و زبیر و
علی بیعت نمود. اما وقتی که جنگ بین طلحه و زبیر و عایشه با علی بالا گرفت، ابوموسی موضعی بی‌طرف اتخاذ کرد و با وجود تحت فشار قرار گرفتن، از تصمیمش منصرف نشد. ابوموسی اشعری در کوفه، با اینکه علی را به عنوان خلیفه به رسمیت شناخته بود، مردم کوفه را بی‌طرفی در جنگ داخلی بین مسلمانان فرا می‌خواند. عایشه، نیز، در این هنگام نامه‌ای از بصره به ابوموسی اشعری نگاشت و از وی خواست کاری کند که مردم کوفه به یاری علی نروند. ابوموسی نیز، شاید متأثر از آن، مردم را از فتنه برحذر می‌داشت و به خودداری از جنگ فرامی خواند.
برحذر می‌داشت و به خودداری از جنگ فرامی خواند. همچنین، وی نامه‌ای به زید بن صوحان، که از بزرگان کوفه و یاران علی بود، نگاشت و از وی خواست تا به سپاه جمل بپیوندند یا دست کم مردم را از یاری علی بازدارد. اما زید اجابت نکرد. سرانجام حامیان علی وی را از کوفه بیرون کردند و علی نامه‌ای شدیدالحن به وی نوشت و از امارت کوفه عزلش کرد و قرظه بن کعب را به امارت کوفه گماشت. فرستادگان علی تلاش بسیاری برای جلب حمایت برای سپاه علی انجام دادند، تا بالاخره شش، هفت یا دوازده هزار نفر را به سپاه علی ملحق کردند. مادلونگ
هزار نفر را به سپاه علی ملحق کردند. مادلونگ می‌نویسد حسن توانست لشکر شش یا هفت هزار نفره فراهم کند و آنان را به ذی قار آورد و به علی ملحق شد. در نهایت، علی با سپاهی با حدود ۱۲۰۰۰ نفر متشکل از هفت گروه از قبایل گوناگون که از مدینه، کوفه و بصره به وی پیوسته بودند به بصره رسید. برخی روایات تاریخی نظیر طبری و ابن اعثم تعداد سپاه وی را تا ۲۰۰۰۰ تن نیز برآورد کرده‌اند. نبرد. علی با سپاهش به بصره رسید و در منطقه زاویه در شمال بصره اقامت کرد. وی طی سه روز کوشید باب مذاکرات با طلحه و زبیر و عایشه را باز کند و
باب مذاکرات با طلحه و زبیر و عایشه را باز کند و فرستادگانی نظیر عبدالله بن عباس و صعصعه بن صوحان را با نامه نزد آنان فرستاد. اما، آنان بر موضع خود پافشاری کردند. علی بهرامیان می‌گوید که عایشه بر وسعت بیشتر سرزمین‌های تحت تصرف مخالفان نسبت به آنچه علی بر آن حکومت دارد، تأکید می‌کند و به ابن‌عباس می‌گوید که میان آن‌ها و علی جز شمشیر داوری نخواهد بود. در روز نبرد یا پیش از آن، علی شخصاً با طلحه و زبیر گفت‌وگو کرد و آنان را از جنگ برحذر داشت. علی خاطره‌ای از محمد را به یاد زبیر آورد که پیش‌گویی کرده بود زبیر
را به یاد زبیر آورد که پیش‌گویی کرده بود زبیر به ناحق با علی خواهد جنگید و این موضوع باعث تزلزل زبیر شد. روایات در خصوص واکنش زبیر اختلاف دارند. برخی می‌گویند، وی سپس میدان جنگ را ترک کرد و برخی دیگر می‌گویند، عایشه و پسرش، عبدالله، او را به ادامه جنگ برانگیختند. طبق برخی اخبار، گویا، وی در ابتدای جنگ حاضر بوده و حتی با عمار یاسر نبردی تن به تن داشته که آن را نیمه کاره رها کرده‌است. منابع در مورد روز جنگ اتفاق نظر ندارند. برخی آن را در روز ۱۰ جمادی‌الاولی ۳۶ هجری قمری تقریباً مقارن با ۴ نوامبر ۶۵۶ میلادی
۳۶ هجری قمری تقریباً مقارن با ۴ نوامبر ۶۵۶ میلادی برخی در روز ۱۵ جمادی‌الاولی، برخی ۱۰ جمادی‌الثانی ۳۶ هجری تقریباً مقارن با ۴ دسامبر ۶۵۶ میلادی و برخی روز جنگ را ۱۵ جمادی‌الثانی مقارن را با ۹ دسامبر می‌دانند. دو لشکر در ناحیه «خریبه» صف آرایی کردند. گویا، خریبه در شمال غرب بصره و بالای «مربد» قرار داشته و منطقه مسطح و مناسبی برای جنگ بوده‌است. در لشکر علی، مالک اشتر فرمانده جناح راست، عمار یاسر فرمانده جناح چپ، ابوقتاده انصاری فرمانده پیادگان و محمد بن حنفیه پرچمدار بوده‌است. در سپاه جمل نیز عایشه در یک
پرچمدار بوده‌است. در سپاه جمل نیز عایشه در یک کجاوه حفاظت شده با زره سوار بر شتری در میدان بود، زبیر فرمانده سپاه بود، طلحه، محمد بن طلحه، عبدالله بن زبیر و مروان بن حکم به ترتیب فرمانده پیادگان، سواران، میانه سپاه و جلوداران بودند. ولیری می‌گوید در حالی که همه فکر می‌کردند توافق بین طرفین حاصل شده‌است، جنگ بین دو سپاه ناگهان آغاز گردید. در منابع در مورد آغازگر جنگ روایاتی گوناگون داریم. بر طبق برخی روایات، علی به لشکریانش دستور داد که جنگی را آغاز نکنند، اما پس از آنکه برخی از حامیان علی کشته شدند، وی خود
پس از آنکه برخی از حامیان علی کشته شدند، وی خود را مستحق دانست که به جنگ علیه سپاه جمل اقدام کند. رسول جعفریان و مادلونگ در باب آغازگر معتقدند که چون گفتگوها بی‌اثر بود، علی یکی از مسلمانان را با مصحف در میان مخالفان فرستاد تا آن‌ها را از تفرقه بازدارد و به صلح و تسلیم دعوت نماید. آن‌ها شخص فرستاده‌شده را با تیرهایشان از پادرآوردند و سپس، علی فرمان جنگ داد. محمد بن جریر طبری روایتی دیگر دارد که حاکی است که از آن است که علی تمایل نداشت از جمعی از سپاهیانش که در قتل عثمان دخیل بودند، حفاظت کند. آنان سرنوشت
در قتل عثمان دخیل بودند، حفاظت کند. آنان سرنوشت خود را در خطر دیدند و جنگ را به‌طور مخفیانه از علی آغاز کردند. جنگ از صبح تا غروب آفتاب ادامه داشت. منابع در مورد جنگ جمل، حاکی از تعدادی نبردهای دو نفره، شجاعت جنگندگان و شعرها و رجزهای خوانده شده توسط آنان است. اما این روایات، روند ادامه جنگ را از لحاظ نظامی و تاکتیکی توضیح نمی‌دهند. آنچه از این روایات بر می‌آید این است که بنا به سنت عرب، جنگ بیشتر شامل نبردهای دو نفره و دوئل وار بوده و درگیری گروهی و گسترده در آن به چشم نمی‌خورد. مهم‌ترین بخش جنگ، حول هودج
در آن به چشم نمی‌خورد. مهم‌ترین بخش جنگ، حول هودج عایشه و شترش در جریان بود. طلحه توسط تیری که بسیاری از منابع آن را کار مروان می‌دانند، زخمی شد و پس از برده شدن به یک خانه در گذشت. البته برخی منابع نیز پرتاب تیر را کار شخصی ناشناس می‌دانند. روبرت گلیو می‌نویسد انگیزه مروان از این عمل، این بود که وی، طلحه را هیچگاه در قتل عثمان بی تقصیر نمی‌دانست. البته بهرامیان احتمال می‌دهد که مروان، بعدها برای توجیه مشارکتش در سپاه جمل این کار را به خود نسبت داده باشد. زبیر نیز پس از اینکه با علی دیدار کرد و علی وی را
زبیر نیز پس از اینکه با علی دیدار کرد و علی وی را به یاد سخنی از محمد در مورد خودش انداخته بود، در مشروعیت جنبشی که به راه انداخته بود، دچار تردید گشت و میدان جنگ را ترک نمود. شب هنگام، برخی از افراد قبیله بنی تمیم وی را تعقیب کردند و در جایی خلوت به نام وادی السباع به طرز توطئه آمیزی کشتند. احنف بن قیس را از محرکان قتل زبیر دانسته‌اند. قاتل وی را عمرو بن جرموز مجاشعی نام برده‌اند. مداخله احنف در قتل زبیر را به یقین نمیتوان تأیید کرد،چه احنف خود از راویان قتل زبیر به دست ابن‌جرموز بود و پس از کشته شدن زبیر
زبیر به دست ابن‌جرموز بود و پس از کشته شدن زبیر نیز مردد بود که عمرو بن جرموز کاری به صواب کرده باشد.و افزون بر آن اگر این داستان در زمان او مشهور بوده،شگفت است که عبدالله و مصعب پسران زبیر بعدها احنف را در میان خود پذیرفتند و او را بسیار پاس داشتند. افرادی که در مقابل هم می‌جنگیدند، بعضاً عضو یک قبیله، خاندان و حتی خانواده بودند. عایشه در هنگام جنگ سوار بر هودجش بر روی شتر بود. هودج را با فلز و دیگر اشیا پوشانیده بودند، تا به وی آسیبی نرسد و خود شتر را نیز مجهز به زره کرده بودند. در پایان جنگ، از بس تیر
مجهز به زره کرده بودند. در پایان جنگ، از بس تیر به هودج خورده بود، هودج شبیه به خارپشت به نظر می‌آمد. عایشه در این جنگ آسیبی ندید و تنها یک خراش جزئی بر روی یکی از بازوانش به وجود آمد. جنگ حول شتر بسیار شدید بود. محافظان عایشه یکی پس از دیگری کشته می‌شدند و هر که کشته می‌شد، افسار شتر عایشه را یکی دیگر از لشکریانش می‌گرفت. بین ۴۰ تا ۲۷۰۰ نفر برای حفاظت از عایشه کشته شدند. سپاه علی پیروز شد و یاران علی زانوی شتر را قطع کردند و شتر به همراه عایشه به زمین نشست. محاسبه آمار دقیق رزمندگان در این جنگ و کشته
نشست. محاسبه آمار دقیق رزمندگان در این جنگ و کشته شدگان غیرممکن است؛ چرا که منابع در مورد تلفات جنگ، اعدادی بین ۶۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ تن گزارش می‌دهند؛ ولیری می‌نویسد عدد ۳۰۰۰۰ اغراق است، زیرا افرادی که از مدینه به همراه علی آمدند و افرادی که بعداً به وی پیوستند سر جمع به سختی به ۱۵۰۰۰ تن می‌رسد. در خصوص تعداد افراد سپاه جمل، عدد مشهور در منابع ۳۰۰۰۰ نفر است و تلفات آن حدود ۵۰۰۰ تن بوده‌است و در خصوص تعداد سپاه علی، منابع اعداد مختلفی بین ۱۲۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰ نفر را ذکر کرده‌اند و تلفات آن را بین ۵۰۰ تا ۱۷۰۰ نفر
را ذکر کرده‌اند و تلفات آن را بین ۵۰۰ تا ۱۷۰۰ نفر نوشته‌اند، که مشهور حدود ۱۰۰۰ نفر است. آنچه در برخی منابع در خصوص تلفات بیش از ده هزار نفری در این جنگ آمده‌است، اغراق‌آمیز بوده و با ابعاد سپاهیان و طول مدت جنگ تناسب ندارد. روبرت گلیو معتقد است که گرچه در مورد فرار و خیانت و حقارت در این جنگ، در منابع اغراق شده اما این دلایل به خوبی نشان دهندهٔ بی‌ثباتی مخالفان علی و حاکی از علت پیروزی آسان وی در این جنگ است. پس از جنگ. عایشه بازداشت گردید اما با احترام با وی رفتار شد و علی وی را تحت مراقبت به مدینه
با وی رفتار شد و علی وی را تحت مراقبت به مدینه فرستاد و در این تصمیم سر سخت بود. علی به سپاه شکست خورده عایشه امان داد و آن‌ها را پس از اخذ بیعت آزاد نمود. در خصوص بیعت برخی از سپاه جمل همچون مروان گزارش‌ها مختلف است و برخی مورخان گفته‌اند علی آن‌ها را بدون اخذ بیعت بخشید و وی به معاویه در شام پیوست. همچنین مانع تصاحب اموالشان توسط سپاهیانش به عنوان غنیمت جنگی شد. این عمل علی، باعث بروز ناآرامی‌هایی در سپاهش گردید. مطلبی مهم‌تر که باعث شد تندرویان سپاه علی وی را متهم به خروج از دین بکنند، این بود که علی
وی را متهم به خروج از دین بکنند، این بود که علی مانع از به کنیزی گرفتن زنان و فرزندان و گرفتن اموال کشته شدگان جنگ در سپاه عایشه گردید و تنها اسلحه‌هایی را که در میدان جنگ به دست می‌آمد را مجاز به گرفتن دانست. این موضوع باعث بروز ناآرامی‌هایی در سپاهش گردید. آنان از علی پرسیدند که چطور ریختن خون این افراد حلال بوده اما اموالشان حرام است و خوارج، بعداً، این مسئله را به عنوان یکی از اتهامات وارده بر علی مبنی بر خروج از دین به حساب می‌آوردند. با توجه به اینکه علی کسب غنیمت جنگی جز سلاح و مرکب جنگی لشکر جمل را
کسب غنیمت جنگی جز سلاح و مرکب جنگی لشکر جمل را منع کرده بود، وقتی وارد بصره شد، از پول‌هایی را که در بیت‌المال یافت، ۵۰۰ درهم به عنوان جبران میان سپاهش تقسیم کرد. تقسیم مساوی این مبلغ احتمالاً نشانهٔ این است که وی به کهنه‌مسلمانانی که از روزهای اول به اسلام خدمت کرده بودند و تازه‌مسلمانانی که در فتوحات نقش داشتند، یکسان مواجب می‌داد و سپس برای جلب حمایت کوفیان علیه معاویه، به آن شهر رفت. مردم بصره با علی بیعت کردند. علی، عبدالله بن عباس را والی بصره نمود. پس از آن، علی موفق به تشکیل ائتلافی گسترده شد که دو
از آن، علی موفق به تشکیل ائتلافی گسترده شد که دو گروه جدید را به حامیانش افزود. اولی قاریان که آخرین امیدشان در بازیابی نفوذ خود را در علی می‌دیدند و دومی رهبران قبائل سنتی که مجذوب مساوات وی در تقسیم غنائم شده بودند. شکل‌گیری موفقیت‌آمیز این ائتلاف که افراد گوناگونی چون عمار بن یاسر (مهاجر)، قیس بن سعد عباده (انصار)، مالک اشتر (قاریان)، و اشعث بن قیس (رهبر سابق جنگ‌های رده و رئیس قبیله کنده) را در بر می‌گرفت، را می‌توان به پای شخصیت برجستهٔ علی گذاشت. بازتاب جنگ جمل در فقه و عقاید مسلمانان. فتنه اول
بازتاب جنگ جمل در فقه و عقاید مسلمانان. فتنه اول نخستین تجربه جنگ میان گروه‌های مسلمان بود. سیره حکومتی علی در جنگ میان حاکم و شورشیان مسلمان از مبانی تدوین احکام مواجهه با شورشیان درون جامعه اسلامی و تدوین «احکام بغات» بوده‌است، که در پاسخ به خلفای عباسی، به‌خصوص هارون الرشید، تدوین شده‌است. علی در نبرد جمل حکم کرد که زخمیان و اسیران نباید کشته شوند. با آنان که سلاح می‌اندازند نباید جنگیده شود و آنان که از میدان نبرد می‌گریزند، نباید تعقیب شوند. فقط سلاح‌ها و مرکب‌های جنگی غنیمت گرفته شود. همچنین پس از
و مرکب‌های جنگی غنیمت گرفته شود. همچنین پس از نبرد دستور داد هیچ زندانی جنگی، زن یا کودکی نباید به بردگی گرفته شود و اموال کشتگان سپاه دشمن به وراث قانونی‌شان می‌رسد. نزد شیعه نیز برای استنباط احکام بغی علیه امام عادل به جنگ جمل پرداخته شده‌است. جنگ جمل، بعداً به موضوع مناقشات کلامی میان شیعه و سنی تبدیل شد و طرفین در مباحث مربوط به جانشینی محمد و شأن صحابه وی به این جنگ استناد می‌جستند. شیخ مفید در «کتاب جمل» و ابوالحسن اشعری در مقالات الاسلامیین آرا و عقاید دربارهٔ جمل را دسته‌بندی کرده‌اند. از این جهت
دربارهٔ جمل را دسته‌بندی کرده‌اند. از این جهت که شخصیت علی برای مسلمانان (اعم از شیعه و سنی) دارای اهمیت مذهبی، سیاسی، فقهی و روحانی است، زندگی او به طرق مختلف تحلیل و تفسیر شده و اسناد تاریخی موجود نیز تحت تأثیر ملاحظات فرقه‌ای قرار گرفته‌است. در منابع شیعی، ادعاهای خونخواهی عثمان و اخبار مربوط به پشیمانی و توبه سران سپاه جمل نقد و رد شده‌است. اما، منابع اهل سنت در مقابل بر توبه و پشیمانی طلحه، زبیر و عایشه تأکید کرده‌اند. شیخ مفید می‌گوید جمعی زیادی از اهل سنت نگارش، خواندن و روایت کردن اخبار جنگ جمل و
سنت نگارش، خواندن و روایت کردن اخبار جنگ جمل و جنگ صفین را روا نمی‌دانستند. از جمله موضوعاتی که بعداً محل بحث در میان اهل حدیث شد، درستی شرکت یا کناره‌گیری اصحاب در این جنگ بوده‌است. از یک سو علی خلیفه بود و طلحه، زبیر و عایشه از صحابه بزرگ در برابرش بودند و از سوی دیگر جمعی از صحابه بزرگ نظیر سعد بن ابی وقاص، اسامه بن زید و عبدالله بن عمر از نزاع دوری جستند. اشاعره، مرجئه و اهل حدیث با توجه منزلتی که برای صحابه محمد قائل بوده‌اند، معتقدند علی، طلحه، زبیر و عایشه، که همگی از اصحاب بزرگ هستند، بر اساس
و عایشه، که همگی از اصحاب بزرگ هستند، بر اساس اجتهاد خود عمل کرده‌اند و بر خطا نبوده‌اند. معتزله آرای مختلفی دربارهٔ جمل دارند. واصل بن عطا و عمرو بن عبید یکی از طرفین جنگ را، به هر حال، گمراه می‌دانستند. اما، از بیان صریح آن طرف مورد نظرشان اجتناب کردند. برخی در تعیین هدایت یا ضلالت یکی از طرفین، توقف کردند و موضعی اتخاذ نکردند. برخی نظیر اسماعیل بستی، سپاه جمل را گمراه و بلکه اهل فسق (خروج از شریعت) دانستند. برخی نظیر قاضی عبدالجبار، شورش سپاه جمل را با هدف مشروع خونخواهی عثمان تلقی کردند و نه برای کسب
هدف مشروع خونخواهی عثمان تلقی کردند و نه برای کسب حکومت. ماتریدیه نظیر عمر بن محمد نسفی هرچند بر حقانیت علی تأکید کردند، اما خطای سپاه جمل را مایه تنزل آن‌ها از مرتبه اجتهاد نمی‌دانسته‌اند. اباضیه از طلحه و زبیر را به دلیل نقض بیعت و بغی بیزاری می‌جستند، اما توبه عایشه را پذیرفته می‌دانستند. حنابله و حشویه نظیر تفتازانی و عضدالدین ایجی حکم به توقف دربارهٔ قضاوت در خصوص صحت شرعی عمل صحابه داده‌اند و روایات تاریخی مرتبط با جنگ جمل را بی‌اعتبار می‌دانستند.
آوای موسیقی ، (که در ایران با عنوان اشک‌ها و لبخندها شناخته شده‌است) فیلم موزیکال سال ۱۹۶۵ به کارگردانی رابرت وایز و با بازی جولی اندروز و کریستوفر پلامر است. ترانه‌های این فیلم را راجرز و هامرستاین، زوج آهنگساز آمریکایی ساخته‌اند و فیلمبرداری آن در زالتسبورگ اتریش و باواریا در آلمان غربی و همچنین در استودیوی فاکس قرن بیستم در کالیفرنیا انجام شده‌است. فیلم در تاریخ ۲ مارس ۱۹۶۵ در آمریکا منتشر شد. با توجه به محدودیت‌هایی که در اکران وجود داشت این فیلم توانست با موفقیت بزرگی در گیشه مواجه شود و به عنوان
با موفقیت بزرگی در گیشه مواجه شود و به عنوان پرفروشترین فیلم تاریخ در زمان خود دست یافت و تا پنج سال این مقام را حفظ کرد. این فیلم به شدت پرطرفدار بود و توانست رکورد فروش گیشه را در ۲۹ کشور بشکند. همچنین این فیلم توانست پنج جایزه اسکار را نیز از آن خود کند. در سال ۱۹۹۸ نیز بنیاد سینمای آمریکا این فیلم را به عنوان چهارمین فیلم برتر موزیکال تاریخ انتخاب کرد. داستان فیلم. بخش بزرگی از داستان و فیلم‌نامه برگرفته از وقایع حقیقی هستند که در سال ۱۹۳۸ میلادی در شهر سالزبورگ اتریش اتفاق افتاده‌اند. ماریا دختر جوانی
سالزبورگ اتریش اتفاق افتاده‌اند. ماریا دختر جوانی که در صومعه زندگی می‌کند و داوطلب راهبه شدن است، عاشق رقص و آواز است. راهبه مسئول او وی را برای سرپرستی فرزندان کاپیتان بیوه «فون تراپ» انتخاب کرده و او را به منزل ایشان می‌فرستد… ماریای سبک بال در مدت کوتاهی بچه هارا تشویق به آواز خواندن کرده و دل آن‌ها را زود به‌دست میاورد. کاپیتان فون تراپ که مردیست جدی و خشک، در ابتدا از کارهای ماریا خوشش نمی‌آید و بدبین است… او در این زمان با خانمی اشرافی که از بچه‌ها بدش می‌آمد، در شهر وین رابطه دوستی داشت… ولی عاقبت
می‌آمد، در شهر وین رابطه دوستی داشت… ولی عاقبت کاپیتان عاشق ماریا شد. در این بین موضوع الحاق کشور اتریش به آلمان پیش‌آمد و ارتش آلمان فون تراپ را به خدمت فراخواند ولی او مخالفت خود را اعلام کرد و ارتش آلمان نازی او را تحت تعقیب قرار داد… فون تراپ تصمیم گرفت با بچه‌ها و ماریا از راه سوئیس به ایالات متحد آمریکا فرار کند… جوایز. اشک‌ها و لبخندها در سال نمایش خود موفق شد رکورد فروش تاریخ سینما را تا زمان خودش بشکند و نامزد ده جایزه اسکار شود و پنج جایزه اسکار را به دست آورد. همچنین بنیاد فیلم آمریکا، در سال
را به دست آورد. همچنین بنیاد فیلم آمریکا، در سال ۲۰۰۶ میلادی، این فیلم را در رتبه ششم لیست بهترین فیلم‌های موزیکال، قرار داد. دوبله فارسی. ۳۸ منتقد و نویسنده سینمایی، در یک نظرخواهی برای انتخاب بهترین‌های تاریخ دوبله ایران که توسط ماهنامه سینمایی فیلم در اسفندماه ۱۳۸۴ انجام شد، دوبله این فیلم را به عنوان برترین دوبله فارسی برای یک فیلم خارجی انتخاب نمودند. دوبله فارسی این فیلم با مدیریت دوبلاژ علی کسمایی در سال ۱۳۴۵ در استودیو دماوند به مدیریت «روبیک گریگوریانس» انجام شد. اجرا و ضبط ترانه‌های فارسی نیز در
انجام شد. اجرا و ضبط ترانه‌های فارسی نیز در استودیوی وزارت فرهنگ و هنر صورت پذیرفت. صداگذاری نهایی فیلم که به صورت استریوفونیک ۶ بانده بود، در کشور آلمان انجام شد. در نسخه دوبله شده فیلم اشکها و لبخندها، سه نوع آواز وجود دارد: شعرهای فارسی که برای ترانه‌های فیلم اجرا شد، توسط «کریم فکور» سروده شده بود. او که از ترانه سرایان موفق آن دوران بود، ترانه‌های فارسی را بر اساس شعرهای اصلی و ریتم موسیقی و لحن و حالتِ آوازهایِ اصلی فیلم نوشت و این ترانه‌ها، توسط هنرجویان هنرستان عالی موسیقی و زیر نظر «تورج نگهبان»
هنرستان عالی موسیقی و زیر نظر «تورج نگهبان» اجرا شد. اعضای این گروه موسیقی که توسط «عنایت رضایی» رئیسِ وقتِ اپرای تهران برای این منظور انتخاب شده بودند به این شرح است: دوبلورهای صحنه‌های غیر آوازی خوانندگان صحنه‌های آوازی سایر عوامل دوبله. حواشی دوبله نام‌های فیلم. نام اصلی فیلم به انگلیسی یا (The Sound of Music)، به معنی آوای موسیقی است؛ اما در کشورهای مختلف با عنوان‌های گوناگونی به نمایش درآمده‌است.
قبایل ایلیری. آلبانی. آلبانی‌ها (یونانی‌باستان:Ἀλβανοί، لاتین:Albanoi)یک قبیله ایلیری بودند که اولین‌بار بطلمیوس از آنها نام برده‌است. آنها شهروندان آلبانوپولیس، واقع در مرکز آلبانی مدرن، در قلعه تپه Zgërdhesh، نزدیک شهر کرویه بودند. نام آلبانیایی‌ها از این قبیله گرفته شده‌است. آمانت‌. آمانت‌ها قبیله‌ای از ایلیری‌ها بودند که در جنوب غربی آلبانی امروزی زندگی میکردند قلمرو آنها با محوطه باستانی آمانتیا تطابق دارد. آردیایی. آردیایی‌ها یکی از قبایل ایلیری ساکن در سواحل دریای آدریاتیک بودند. استرابون آنها را یکی
سواحل دریای آدریاتیک بودند. استرابون آنها را یکی از سه قبیله قوی ایلیری توصیف می‌کند که دو قبیله دیگر اوتاریاتا و داردانی هستند. در قرن سوم پیش از میلاد موجودیت سیاسی آردیایی‌ها که در جنوب شرقی دریای آدریاتیک ساکن بودند با عنوان پادشاهی ایلیری شناخته شد. در زمان پادشاه آردیایی آگرون و همسرش تئوتا، پادشاهی ایلیری به اوج خود رسید. آنها با گردآوری ارتش و ناوگان بزرگ و فرمانروایی مستقیم بر منطقه وسیعی متشکل از قبایل و شهرهای مختلف ایلیری که از رودخانه نرتوا در شمال تا مرزهای اپیروس در جنوب امتداد داشت، به
در شمال تا مرزهای اپیروس در جنوب امتداد داشت، به قدرتی مهیب در خشکی و دریا تبدیل شدند. در حالی که نفوذ آن در سراسر اپیروس و تا آکارنانیا گسترش یافت. به یکی از دشمنان اصلی روم و تهدید اصلی آنها در دریای آدریاتیک تبدیل شدند. قدرت غالب پادشاهی ایلیری در منطقه پس از شکست آن در جنگ های ایلیریا و روم (۲۲۹–۱۶۸ قبل از میلاد) متوقف شد. آوتاریاته. آوتاریاته یک قبیله ایلیری بودند که بین قرن‌های ششم و چهارم قبل از میلاد برجسته شدند. استرابون آنها را به عنوان یکی از سه قبیله قوی ایلیری توصیف می‌کند که دو قبیله دیگر
سه قبیله قوی ایلیری توصیف می‌کند که دو قبیله دیگر آردیایی و داردانی هستند. پس از شکست آنها در طول تهاجمات سلت ها به بالکان در قرن چهارم، بخشی از آوتاریاته که در بوسنی باقی ماندند به تدریج فرهنگ سلتیک را پذیرفتند، در حالی که بخشی دیگر به سمت جنوب نقل مکان کردند و پس از توافق با پادشاهی مقدونیه، ۲۰۰۰۰ نفر در مون‌پارتین‌بلین ساکن شدند. باتیاتَه. باتیاتَه یکی از قبایل ایلیری بودند. بیلیون. بیلیون‌ها یک قبیله ایلیری بودند. آنها تحت تاثیر یک یونانی شدن نسبی فرهنگی قرار گرفتند. بیلیس و نیکایا مراکز اصلی آنها بود.
قرار گرفتند. بیلیس و نیکایا مراکز اصلی آنها بود. کاوی. کاوی‌ها یک قبیله ایلیری بودند. آنها در نزدیکی دریاچه اشکودر زندگی می‌کردند. سکونتگاه اصلی آنها اپیکاریا بود. نویسندگان باستان به ندرت از آنها نام برده‌اند. داردانی. داردانی‌ها از مردمان مرکزی بالکان بودند که از قدیمی‌ترین مردم منطقه بودند. آنها باثبات‌ترین و محافظه کارترین قبیله در میان مردمان بالکان مرکزی بودند و برای چندین قرن حضوری پایدار در این منطقه داشتند. سنت باستان، داردانی‌ها را یک قوم ایلیری می‌دانست، و به ویژه استرابون آنها را یکی از سه
می‌دانست، و به ویژه استرابون آنها را یکی از سه قبیله قوی ایلیری توصیف می کند که دو قبیله دیگر آردیایی و آوتاریاته هستند. در دوران پیش از روم، داردانی‌ها پادشاهی خود را تشکیل دادند که اغلب با همسایه جنوب شرقی خود - مقدونیه در تضاد بود. داسارِتی. داسارتی‌ها یک قبیله ایلیری بودند که در قسمت‌های داخلی ایلیریای جنوبی، بین جنوب‌شرقی آلبانی امروزی و جنوب‌غربی مقدونیه شمالی زندگی می‌کردند. آنها مستقیما با مناطق اورستیس و لونکستیس مقدونیه در تماس بودند. داسارتی‌ها یکی از برجسته‌ترین مردم ایلیری جنوبی بودند که یک
یکی از برجسته‌ترین مردم ایلیری جنوبی بودند که یک دولت قومی تشکیل دادند. دِرِتینی. درتینی یکی از قبایل ایلیری در نارونا بودند. دیوری. دیوری یا دِربانیو یک قبیله ایلیری بودند. دایستِس. دایستس یک قبیله ایلیری بودند. فقط استرابون به طور گذرا از این قبیله یاد کرده‌است. اِنچلی. انچلی یک قبیله ایلیری بودند. چندین مکان به عنوان سکونتگاه آنها فرض شده‌است؛ در اطراف دریاچه اهرید یا در منطقه لونکستیس در جنوب تاولانتی. کینامبروی. کینامبروی یک قبیله ایلیری بودند. آنها در در سال ۳۳ قبل از میلاد تسلیم آگوستوس شدند.
در در سال ۳۳ قبل از میلاد تسلیم آگوستوس شدند. لابیاته. لابیاته یک قبیله ایلیری بودند که در سواحل آدریاتیک در جنوب ایلیریا، در اطراف دریاچه اشکودر زندگی می‌کردند. آخرین پادشاهان ایلیری از این قبیله بودند. ممکن است افول سلسله آردیایی‌ پس از شکست ملکه تئوتا در جنگ اول ایلیری‌ها علیه روم باعث ظهور سلسله لابیاته در صحنه سیاسی شده‌باشد. آخرین پادشاه شناخته شده ایلیری، جنتوس، در جنگ سوم ایلیری-رومی در سال ۱۶۸ شکست خورد. در زمان رومیان، لابیاته سکه‌هایی ضرب میکردند که نشان قومیت خود را روی آن ضرب میکردند.
میکردند که نشان قومیت خود را روی آن ضرب میکردند. سلپیتانی. سلپیتانی (به لاتین:Selepitani) یک قبیله ایلیری بودند که در پایین دریاچه اشکودر زندگی می‌کردند. ساردِات. ساردات‌ها یک قبیله ایلیری نزدیک به یایسه بودند. آنها بعداً در داکیه ساکن شدند. ساسایی. ساسایی نام یک قبیله ایلیری بود. دوکلیاتایه. دوکلیاتایه یک قبیله ایلیری بودند که در مونته‌نگرو امروزی زندگی میکردند.
بازگشت روح به بدن در زمان خواب و هنگام رؤیا دیدن بر خلاف نظریه‌هایی که محققان دارند بر اینکه در کسری از ثانیه اتفاق می‌افتد، میان ۲ تا ۳ ثانیه می‌باشد. موارد بازگشت روح به ادعای کتاب سفر روح. در این کتاب آمده روانشناسان نوین موارد بسیار متعددی از بازگشت روح پس از مرگ به زندگی را ثبت کرده‌اند که برخی از آن‌ها از این قرار است: ۱. بازگشت به جسم و انتخاب اختیاری زندگی زمینی. ۲. کلاس رفتن و امکان رشد در برزخ ۳. نتیجهٔ اعمال زشت در زندگی‌های بعدی و در برزخ ۴. طبقه‌بندی شش‌گانهٔ ارواح ۵. بازنگری کتاب‌های زندگی در
شش‌گانهٔ ارواح ۵. بازنگری کتاب‌های زندگی در برزخ ۶. امکان خلق به اذن الهی برای ارواح رشد یافته ۷. دکتر برایان ال وایس همچنین در کتاب خود استادان بسیار زندگی‌های بسیار مدعی است: ۸. برخی از مطالب مربوط به بازگشت روح در زمان مسیحیت اولیه از اناجیل رسمی حذف شده‌اند ۹. در صورتی که دیونی داشته باشید در زندگی بعدی باید آن را بپردازید. ۱۰. شناختن افرادی که در زندگی‌های پیشین شما بودند. صفحهٔ ۴۰–۵۶ بازگشت روح در یهودیت. بازگشت روح در آئین عرفانی یهود، کابالا، کاملاً به رسمیت شناخته شده است. همچنین در حال حاضر
به رسمیت شناخته شده است. همچنین در حال حاضر یهودیان رسماً تا سه‌بار بازگشت روح را امکان‌پذیر می‌دانند. بازگشت روح در مسحیت. مسیحیان اولیه به بازگشت روح اعتقاد داشته‌اند و در اناجیل اولیه این اعتقاد کاملاً منتشر شده بوده است، ولی بعداً این موارد از اناجیل حذف گردید و تنها رد پای کمی از آن به جای مانده است. مانند بازگشت روح الیاس در کالبد یحیی و بازگشت روح ملکصدق در کالبد عیسی. همچنین در اناجیل گنوسی هنوز این اعتقاد موجود است و در اناجیل کشف شده در نجع حمادی نیز مفصلاً به آن اشاره شده است. بازگشت روح در
نیز مفصلاً به آن اشاره شده است. بازگشت روح در اسلام. شیعیان به دلیل باور به رجعت و کرّت؛ در واقع به بازگشت روح تا اندازه‌ای باور دارند. اما رجعت با آنچه در کتاب سفر روح آمده متفاوت است. در کتاب مایکل نیوتن بحث از تناسخ است که در مقدمهٔ کتاب (۱۳۸۴) ناشر در پیش گفتار آن را از نظر اسلامی مردود دانسته است. به نظر می‌رسد بعضی از دیدگاه‌های مؤلف بر مدیوم‌ها مؤثر بوده است.
مری پاپینز یک فیلم موزیکال محصول سال ۱۹۶۴ کمپانی والت دیزنی است. به کارگردانی رابرت استیونسون و تهیه‌کنندگی والت دیزنی و با شرکت جولی اندروز و دیک ون دایک. مری پاپینز یکی از مشهورترین فیلم‌های کودکان تاریخ سینماست. نقش آفرینی جولی اندروز در نقش مری پاپینز در سال ۱۹۶۴ اسکار بهترین بازیگر زن نقش اصلی را برای وی به ارمغان آورد و همچنین با این ایفای نقش، وی به انتخاب مجله پریمیر جزو یکصد شخصیت برتر تاریخ سینما قرار گرفت. داستان فیلم. آقای بنکس به دنبال پرستار جدیدی برای فرزندانش، جین و مایکل، می‌گردد و یک آگهی
برای فرزندانش، جین و مایکل، می‌گردد و یک آگهی می‌نویسد که در آن مشخصات یک پرستار جدی قید شده‌است. جین و مایکل نیز آگهی پرستار رؤیایی خودشان را که باید فردی مهربان و دوستدار بازی با آن‌ها باشد را می‌نویسند اما پدرشان آگهی آن‌ها را پاره کرده و در شومینه می‌اندازد. تکه‌های کاغذ از فراز دودکش به پرواز درآمده و به دست مری پاپینز که در روی ابرها زندگی می‌کند می‌رسد. مری پاپینز به خانه آقای بنکس می‌رود و پرستاری بچه‌ها را می‌پذیرد. آقای بنکس به شدت درگیر کار است و دیگر وقتی برای فرزندانش ندارد. خانم بنکس هم برای
دیگر وقتی برای فرزندانش ندارد. خانم بنکس هم برای احقاق حقوق زنان تلاش می‌کند. در این میان بچه‌ها با مری پاپینز و دودکش‌پاک کن همه‌فن‌حریفی به‌نام برت، دوران خوش و پرماجرایی را می‌گذارنند، شعر می‌خوانند و به دنیای نقاشی‌ها سفر می‌کنند. ترانه‌ها. ریچارد ام. شرمن و رابرت بی. شرمن ترانه‌های فیلم موزیکال مری پاپینز را نوشته‌اند و جولی اندروز، دیک ون دایک، گلینیس جونز، دیوید تاملینسون، کارن داتریس، متیو گاربر و اد وین آن‌ها را در طول فیلم خوانده‌اند: جوایز. اسکار (۱۹۶۵) گلدن گلوب (۱۹۶۵) سایر