payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نصر که کتاب زندگی سیاسی سیدجمال اسدآبادی تألیف ناطق را دیده بود، درخواست استخدام وی را در دانشگاه مطرح کرده بود و به این ترتیب هما ناطق از سال ۱۳۴۸ تا سال ۱۳۵۹ به تدریس در دانشکدهٔ تاریخ دانشگاه تهران پرداخت. در سال ۱۳۵۲ به دانشگاه پرینستون دعوت شد و یک سال در بخش تحقیقات خاورمیانهٔ آن دانشگاه تدریس کرد. ماشالله آجودانی بر این باور است که تمایلات سیاسی هما ناطق بر تحقیقات تاریخی او نیز سایه افکنده بود. هما ناطق قبل از انقلاب ۵۷ با سازمان چریک‌های فدایی خلق همکاری داشت. خود هما ناطق نیز دربارهٔ فعالیت
خلق همکاری داشت. خود هما ناطق نیز دربارهٔ فعالیت سیاسی‌اش در قبل از انقلاب ۵۷ می‌گوید: «با سازمان فداییان، از نظر تاریخی همکاری کردم؛ یعنی براشون جزوات تاریخی تهیه کردم دربارهٔ مالکیت، دربارهٔ جنبش دانشجویی، دو سه تا ترجمه کردم. ولی من هرگز در زندگی عضو یک گروه سیاسی نبودم». در جریان انقلاب، جهت بازگشایی کانون نویسندگان کوشش کرد و در اردیبهشت ۱۳۶۰ به عنوان عضوِ هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران انتخاب شد. پس از انقلاب در سال ۱۳۵۹ و به دنبال انقلاب فرهنگی، به اجبار به فرانسه بازگشت. پس از مهاجرت به فرانسه،
اجبار به فرانسه بازگشت. پس از مهاجرت به فرانسه، مدتی را به تشویق غلامحسین ساعدی به تحقیق دربارهٔ رابطه ایران و عثمانی و روسیه پرداخت. در سال ۱۳۶۳ به عنوان استاد تمام‌وقت در مؤسسهٔ پژوهش‌های ایرانی دانشگاه سوربن مشغول به کار شد. ناطق در این سال‌ها به نقد اندیشه‌ها و کرده‌های سیاسی خود به‌ویژه در دوران انقلاب پرداخت و از مشارکت خود در آن اظهار پشیمانی کرد. وی در این باره با بیان اینکه پروندهٔ او با توجه به اینکه هم مدرّس بود و هم محقّق نابخشودنی‌تر است، گفته بود: گه زدم. و به قول صادق هدایت اکنون آن گه را
بود: گه زدم. و به قول صادق هدایت اکنون آن گه را «قاشق قاشق» می‌خورم و پشیمان از خیانت به ایران، گوشه‌ای خزیده‌ام تا چه پیش آید. گرچه قرن‌ها پیش از این طالب آملی گفته بود: «پای ما کج، راهبر کج، قصد کج، گفتار کج!» بدا که شور چنان ورم داشت که اندوخته‌ها و دانسته‌ها را به زباله‌دانی ریختم و در هم‌رنگی با جهل جماعت به خیابان‌ها سرازیر شدم. هما ناطق به جهت تخصصی که دربارهٔ مشروطه داشت، نظراتی داشت که بعضاً با روایت غالب هم‌خوان نبوده است. ناطق در گفت‌وگویی دربارهٔ نقش پررنگ مذهب در سیاست دهه‌های اخیر در ایران به
نقش پررنگ مذهب در سیاست دهه‌های اخیر در ایران به نکته‌ای اشاره می‌کند و آن این‌که نفوذ مذهب و به تبع آن، روحانیت در جامعه، برخلاف تصور از دوران مشروطه و پس از آن پی‌ریزی شده بود: «هرچقدر که ما از انقلاب مشروطه به پیش‌تر میریم، مذهب در ایران بیش‌تر تقویت می‌شه و حتی من به شما نمونه‌ای را بگم که پیش از انقلاب مشروطیت، ایران پر بود از مدارس فرنگی … حتی مدرسهٔ آمریکایی در تبریز. چندین مدرسهٔ آمریکایی، روسی، چندین مدرسهٔ فرانسوی، چندین مدرسهٔ ایرانی که معلم فرانسوی داشتند، ایجاد شده بود. بعد از مشروطیت همهٔ
داشتند، ایجاد شده بود. بعد از مشروطیت همهٔ این‌ها برچیده شد به خاطر نفوذ بیش از پیش روحانیت». او همچنین معتقد بود این مهاجرین و تبعیدی‌ها بودند که گفتار و نوشتار مشروطه را شکل دادند و بر آن دمیدند و در راستای آن فعالیت کردند و نقشی برجسته و انکارناپذیر در جایگیرشدن و در نهایت پیروزی این جنبش داشتند. یکی از دلیل⁭‌هایی که کارهای هما ناطق را قابل استناد می‌⁭کند، شیوهٔ برخورد او به تاریخ است. او در مورد شیوهٔ برخوردش به تاریخ، در پیش‌⁭درآمدِ «روحانیت از پراکندگی تا قدرت» نوشته است: در راه‌ورسم پژوهش تاریخی،
تا قدرت» نوشته است: در راه‌ورسم پژوهش تاریخی، بیشتر از روش مورّخان فرانسوی پیروی کرده‌ام. از آن میان از پل وین استاد تاریخ دانشگاه سوربن که «شیوهٔ نگارش تاریخ» را درجهت راهنماییِ شاگردان رشتهٔ تاریخ آراست و هنوز هم تدریس می‌⁭شود. من هم کوشیده‌ام دانشجووار از آن متن و پژوهش‌های دیگری از این دست بهره گیرم. ناطق در سال ۲۰۰۵ عنوان دکتری افتخاری مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی را کسب کرد. زندگی شخصی. هما ناطق در پاریس با ناصر پاکدامن ازدواج کرد که دو فرزند به نام‌های میشا و روشنک حاصل این ازدواج بود. پاکدامن
نام‌های میشا و روشنک حاصل این ازدواج بود. پاکدامن و ناطق پس از مهاجرت از یکدیگر جدا شدند. درگذشت. هما ناطق اول ژانویهٔ ۲۰۱۶ در آرو، روستایی در ۱۵۰ کیلومتری جنوب‌غربی پاریس درگذشت. کتابخانهٔ هما ناطق. در آستانهٔ دومین سال‌روزِ مرگ هما ناطق کتابخانه‌ای به نام او در دوشنبه پایتخت تاجیکستان افتتاح شد که دربردارندهٔ ۴۰۰۰ عنوان از کتاب‌های اوست و قرار است کتاب‌ها و اسناد دیگری از او، از پاریس به این کتابخانه منتقل شود.
ژنرال دیتریش فون شولتیتس (۹ نوامبر ۱۸۹۴، شلوس ویز - ۴ نوامبر ۱۹۶۶، بادن-بادن):فرمانده ارشد نظامی ارتش آلمان نازی در جنگ جهانی دوم و فرماندار نظامی پاریس در روزهای پایانی اشغال آن شهر بود. دوره خدمت. وی طی جنگ جهانی اول در قوای آلمانی سمت ستوانی را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۲۹ به سمت سروان سواره‌نظام برگزیده شد. بعد از آن وی به سمت فرمانده گردان سوم لشکر ۱۶ ارتش آلمان درآمد. وی در این سمت ابتدا درجه سرگردی داشت اما سپس در سال ۱۹۳۸ به درجه سرهنگ دومی رسید. در طی جنگ جهانی دوم گردان تحت فرماندهی فون شولتیتس در
جنگ جهانی دوم گردان تحت فرماندهی فون شولتیتس در فتح روتردام شرکت داشت که با پیروزی در این نبرد فون شولتیتس به نشان صلیب شوالیه مفتخر شد. در سپتامبر ۱۹۴۰ وی به فرماندهی کل هنگ با درجه سرهنگ تمامی منصوب شد. در طی درگیری‌های متحدین با نیروهای شوروی، هنگ تحت رهبری وی وظیفه محاصره شهر سواستوپول را در ژوئن ۱۹۴۲ برعهده داشت. در همان سال وی به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در سال ۱۹۴۳ به درجه سپهبدی رسید. وی نیابت فرماندهی لشکر ۲۶۰ پیاده‌نظام و فرماندهی لشکر ۴۸ زرهی آلمان را برعهده داشت. از مارس ۱۹۴۴ وی در جبهه
آلمان را برعهده داشت. از مارس ۱۹۴۴ وی در جبهه ایتالیا و از ژوئن همان سال در جبهه غرب می‌جنگید. فرمانداری نظامی پاریس. در تاریخ اول آگوست سال ۱۹۴۴ فون شولتیتس به سمت فرماندهی پیاده‌نظام ارتش آلمان ارتقا یافت. وی چند روز بعد در تاریخ ۷ آگوست همان سال به سمت فرماندار نظامی پاریس انتخاب شد. فون شولتیتس با درایت خود مانع از شورش ساکنان پاریس شد. وی با مذاکره مداوم با دشمنان، ارتباط مستقیم با مردم، تظاهر به قدرت و عدم آسیب به آثار معروف پاریس مانع از شورش پاریسی‌ها در روزهای آخر اشغال پاریس شد. وی در ۲۵ آگوست
در روزهای آخر اشغال پاریس شد. وی در ۲۵ آگوست ۱۹۴۴ به همراه ۱۷٬۰۰۰ نیروی تحت فرماندهی خود به ژنرال فرانسوی فیلیپ لوکلورک دواتکلوک و رهبر نیروهای مقاومت، هانری رول-تانگوی در ایستگاه قطار مون پارناس تسلیم شد. به خاطر عملکرد فون شولتیتس در پاریس و به ویژه در این قضیه و مانع‌شدن وی از شکل‌گیری استالینگراد دیگر بعضی وی را نجات‌دهنده پاریس می‌نامند. وی در فتح پاریس به دست متفقین به اسارت آنان درآمد و تا سال ۱۹۴۷ در زندان به سرمی‌برد. فون شولتیتس در نوامبر ۱۹۶۶ بر اثر صدمات مزمن حاصل از جنگ در بیمارستان اصلی شهر
اثر صدمات مزمن حاصل از جنگ در بیمارستان اصلی شهر بادن-بادن بدرود حیات گفت. مراسم خاکسپاری وی با حضور فرماندهان ارشد نظامی فرانسه در قبرستان بادن-بادن برگزار شد و وی در همان‌جا به خاک سپرده شد.
فرناز ناظرزاده کرمانی (زاده ۱۳۳۳) پژوهشگر، نویسنده و استاد دانشگاه در رشته‌های جامعه‌شناسی سیاسی، فلسفه و اصول علم است. زندگی‌نامه. ناظرزاده کرمانی در ۱۳۳۳ در تهران زاده شد و در رشته حقوق قضایی در دانشگاه تهران به تحصیل پرداخت و کارشناسی ارشد خود را در روابط بین‌المللی از دانشگاه داکوتای شمالی گرفت و دکترایش را در علوم سیاسی در دانشگاه تربیت مدرس اخذ کرد. همچنین دوره ۴ ساله فلسفه کلاسیک یونان را در دانشگاه آتن گذرانید. کتاب‌شناسی. مقاله‌ها. از مقالات او می‌توان به آثار زیر اشاره کرد :
لیموزن نام یکی از ۲۶ ناحیه کشور فرانسه است که شامل ۳ منطقه کورز، کروز و اوت-وین می‌شود. این ناحیه شامل ۷۵۰٬۰۰۰ نفر از ساکنین است که پس از جزیره کرس کمترین جمعیت را در بین نواحی فرانسه دارد. مساحت این ناحیه بالغ بر ۱۶٬۹۴۲ کیلومتر مربع است. نژادی از گاوهای گوشتی بسیار بزرگ جثه در این منطقه زندگی می‌کنند که به همین اسم نامیده می‌شوند. خودروهای لیموزین را به این نام نامگذاری کرده‌اند.
رؤیا صدر (زادهٔ ۴ مرداد ۱۳۳۹ در تهران) پژوهشگر و نویسندهٔ طنزپرداز معاصر ایرانی است. رؤیا صدر در شاخه «طنز مکتوب» جشنواره مطبوعات در سال ۱۳۷۶ عنوان نفر برگزیده را کسب کرده‌است و برنده جایزه شعر طنز جشنواره سوره سال ۱۳۷۴ است. او نفر دوم جشنواره مطبوعات در سال ۱۳۷۸ بوده‌است. همچنین به خاطر کتاب «بیست سال با طنز»، به عنوان پژوهشگر برتر در اولین جشنوارهٔ جایزهٔ پروین اعتصامی انتخاب شده‌است. زندگی‌نامه. رؤیا صدر در ۴ مرداد ۱۳۳۹ در تهران زاده شد و کارشناسی‌اش را در رشته ریاضیات کاربردی از دانشگاه تهران گرفت. او
در رشته ریاضیات کاربردی از دانشگاه تهران گرفت. او مدتی در شورای سردبیری مجله زن روز فعالیت می‌کرد و به تدریج کارهای طنز خود را در نشریه گل آقا و برنامه‌های رادیویی منتشر کرد و وارد حوزه طنز شد. او همچنین چند اثر پژوهشی و فرهنگی چاپ کرده‌است. وی در نوشته‌هایش در نشریه گل آقا به «بی‌بی‌گُل» شهرت داشت. رؤیا صدر در سال ۱۳۸۸ کتابی به نام «طنز دات کام» را روانه دریافت مجوز کرد که بررسی تحلیلی طنز در وبلاگ‌ها با نمونه طنزها بود که مجوز نشر نگرفت و صدر آن را در وبلاگ خود با عنوان طنز وبلاگی منتشر کرد. این کتاب از
خود با عنوان طنز وبلاگی منتشر کرد. این کتاب از سوی نشر چشمه ارائه شده بود. این طنز پرداز اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ نیز کتاب «شکرستان» را که به تحقیق و بررسی تحلیلی آثار زنان طنزنویس در مجله‌ها و نشریه‌های طنز می‌پردازد، از سوی نشر گل‌آذین منتشر کرده‌است. از او همچنین با نام مستعار «م. مالمیرآبادی» در سال ۱۳۹۵ رمان طنز «شب‌های کوش‌آداسی» منتشر شده‌است.
۱۴۹۳ (میلادی)، هزار و چهارصد و نود و سومین سال تقویم میلادی است.
باشو، غریبه‌ی کوچک فیلمی است به کارگردانی و نویسندگیِ بهرام بیضایی، ساختهٔ سالِ ۱۳۶۴. این فیلم، پس از چند سال توقیف، نخستین بار در ۲۳ بهمنِ ۱۳۶۸ به نمایشِ عمومی درآمد. "باشو، غریبه‌ی کوچک" در رأی‌گیری‌های گوناگونی از سینماگران و ناقدانِ سینمایی بهترین فیلمِ تاریخِ سینمای ایران شناخته شده است. خلاصهٔ داستان. در یک بمباران (در جنوبِ ایران در جریانِ جنگِ ایران و عراق) پسرکی به نامِ باشو، که ویرانیِ خانه و خانواده‌اش را به چشم دیده، خود را پشتِ یک باری می‌اندازد و خوابش می‌برد و هنگامی که چشم می‌گشاید به جایی
و خوابش می‌برد و هنگامی که چشم می‌گشاید به جایی جنگلی (در شمالِ ایران) رسیده است. از ترسِ انفجارهای عملیاتِ راه‌سازی می‌گریزد و در آن سوی بیشه به شالیزارِ زنی به نامِ نایی می‌رسد که با دو فرزندِ خردسال و در غیابِ شوهرش زندگی و کار می‌کند. نایی به باشو نان و آب می‌دهد و می‌کوشد بداند کیست و زبانش را بفهمد. امّا زبانِ پسرک برای او قابلِ فهم نیست؛ همچنان که باشو هم نمی‌تواند زبانِ محلّیِ او را دریابد. باشو در عوضِ محبت‌های نایی می‌کوشد به او در کارها کمک کند و گمان می‌کند این خواستِ شویِ در سفرِ نایی هم هست؛
گمان می‌کند این خواستِ شویِ در سفرِ نایی هم هست؛ غافل از آن که شوهرِ نایی با حضورِ این غریبه در خانه‌شان مخالف است. باشو، با کشفِ این موضوع در نامه‌ای، از خانه می‌رود؛ ولی نایی او را زیرِ باران می‌یابد و با کتک بازمی‌آورد. کمی بعد نایی بیمار می‌شود و باشو به‌جایش خانه را می‌گرداند و چون از بهبودش نگران است برایش به شیوهٔ جنوبی خود تشت می‌زند. نایی در نامه‌ای به شوهرش می‌گوید باشو را به جای پسر پذیرفته و نان او را از غذای خود خواهد داد. روزی سرانجام شوهر بازمی‌گردد و باشو با او روبرو می‌شود. پدر، که دست
بازمی‌گردد و باشو با او روبرو می‌شود. پدر، که دست راستش را در سفر از دست داده، می‌پذیرد که باشو به جای دست او باشد و همهٔ خانواده یک‌صدا می‌روند که گراز را از مزرعه بتارانند. ساخت. «. . . "باشو غریبه‌ی کوچک" در زمانی ساخته شد که فیلمسازان شاخص به جا مانده از زمان پیش از انقلاب برای ادامه‌ی بقا در سینمای پس از انقلاب به ساخت فیلم‌هایی با محوریت کودکان روی می‌آورند تا از گزند احتمالی تیغ سانسور ایمن‌تر باشند . . . .» بیضایی در گفتگویی با ماهنامهٔ "فیلم" دربارهٔ چگونگی شکل‌گیری ایده اولیه فیلم می‌گوید که در
چگونگی شکل‌گیری ایده اولیه فیلم می‌گوید که در سال‌های جنگِ ایران و عراق، هرگاه به شمال کشور سفر می‌کرده و پناهندگان و مهاجران جنگی را که از جنوب کشور بدان‌جا مهاجرت کرده بودند، می‌دیده؛ از خود می‌پرسیده که اولین جنوبی که به شمال آمده، چه احساسی داشته، چه افکاری در ذهن او گذشته، چگونه حرف‌هایش را به دیگران منتقل کرده و چطور با آن محیط سازش پیدا کرده است؟ وی در همان مصاحبه می‌گوید که ایده اصلی فیلم از سوسن تسلیمی است که مضمون اولیه را در طرح کوتاهی، با بیضایی در میان می‌گذارد و بیضایی از او می‌خواهد که خودش
در میان می‌گذارد و بیضایی از او می‌خواهد که خودش داستان آن را بنویسد. سوسن تسلیمی داستانِ کوتاهی می‌نویسد که تفاوت‌هایی با فیلم‌نامه فعلی داشته و از جمله، تأکید بیشتری بر وقایع جنگ جنوب داشت. بیضایی که گمان می‌کرده در آن برهه، نیازی به چنین داستانی نیست، بر اساس همان طرح اولیه، داستان دیگری می‌نویسد و به کانون پرورش فکری می‌دهد که تصویب می‌شود. فیلم‌برداری در پاییزِ ۱۳۶۴ تمام شد و مجلّهٔ "فیلم"ِ آذر ماه خبر داد که «بیضایی مشغول تدوین این فیلم در کانون است.» محمّدرضا سرشار داستانِ فیلم را برگرفته از "مهاجر
محمّدرضا سرشار داستانِ فیلم را برگرفته از "مهاجر کوچک"ِ خودش دانسته، و مسعود فراستی برگرفته از "مادر"ِ لیوبا ورونکوا. و این داستان پیشینیان و پیروانِ فراوانِ دیگر هم دارد: مثلاً "پرواز را به خاطر بسپار" (۱۹۶۵ میلادی، فیلم‌شده به سالِ ۲۰۱۹ میلادی) یرژی کوشینسکی شباهت دارد با داستانِ باشو. (و کوشینسکی خود متّهم به دزدیدنِ این داستان بود.) از همانندهای هم‌زمان و دیرتر هم می‌شود "آشیانه مهر" و "بهار" (۱۳۶۴) و "گل پامچال" و "شیر" (۲۰۱۶ میلادی) و "یَدو" را نام برد. با این همه، سوسن تسلیمی گفته: «باشو غریبه کوچک
با این همه، سوسن تسلیمی گفته: «باشو غریبه کوچک طرح اولیه‌ای بود که من به بیضایی پیشنهاد کردم . . . این که فیلمنامه باشو اقتباسی است از یک داستان روسی، در تصور من نمی‌گنجد، چون در جریان نوشتن آن خودم حضور داشتم.» گزینشِ بازیگر نیز از مراحلِ حسّاسِ ساختِ این فیلم بود. غیر از سوسن تسلیمی، که از آغاز در جریانِ کار بود، عدنان عفراویان و پرویز پورحسینی بازیگرانِ مهمِّ این فیلم بودند. عفراویان در اهواز کشف شد و پورحسینی نیز برگزیدهٔ بیضایی بود. تسلیمی سپس‌تر هر دوی این انتخاب‌ها را ستود. نمایش. "باشو غریبه‌ی
دوی این انتخاب‌ها را ستود. نمایش. "باشو غریبه‌ی کوچک"، پس از چند سال توقیف، با میانجی‌گریِ رضا براهنی آزاد شد و در ایران (نخست در حاشیهٔ جشنوارهٔ فیلمِ فجرِ ۱۳۶۷) و چند مملکتِ دیگر به نمایش درآمد. احمد کامیابی مسک به یاد آورده که در نمایشش در پاریس تماشاکنان با چشمانِ اشکبار از تالار بیرون می‌آمده‌اند چندان که مسئولانِ سینما برای تماشاکنانِ این فیلم دستمال اختصاص داده بودند. "باشو" در هفتهٔ اوّلِ نمایش در رم (با زیرنویسِ ایتالیایی) پرفروش‌ترین فیلم شد. تلویزیون‌های معتبری چون آرته و ZDF و شبکهٔ اوّلِ توکیو
معتبری چون آرته و ZDF و شبکهٔ اوّلِ توکیو و نیز تلویزیونِ ایران هم بارها نشانش دادند. این فیلم بارها در جشنواره‌های گوناگونی نیز به نمایش درآمده − مثلاً باری در آستانهٔ بهارِ ۱۳۸۸ در جشنواره‌ای در ماینِ فرانسه و باری در جشنوارهٔ فیلمِ تورنتوی ۲۰۲۵. در نظرِ دیگران. "باشو، غریبه‌ی کوچک" از ستوده‌ترین فیلم‌های ایرانی بوده است. فرّخ غفّاری و والتر شوبرت و آرونا واسودف و محمّدرضا شجریان و آیدین آغداشلو و هوشنگ طاهری و بهاءالدّین خرّمشاهی و جمال امید و ابراهیم حاتمی‌کیا فیلم را ستوده‌اند، و مسعود فراستی تسلّطِ
فیلم را ستوده‌اند، و مسعود فراستی تسلّطِ فنّی بیضایی را در انتقالِ حسِّ مِهر آفرین کرده. لورا مالوی مسئلهٔ فیلم را از ورای مانعِ زبان فهمیدنی یافته و به نظرِ خسرو دهقان «فیلم در حد قابلیت سینمای ناطق معنی و مفهوم دارد». و حمید دبّاشی آن را گویاترین نمونهٔ سینماییِ نوزاییِ فرهنگیِ ایرانی دانسته است. حتّی سال‌ها بعد علی صمدپور دربارهٔ این فیلم گفت: «من هر چه ندانم این را می‌دانم که نوشته شدن چنین فیلمنامه‌ای در آن لمحه‌ی عجیب، یعنی پیروزی ایران . . . .» دیگرانی هم بوده‌اند که این فیلم را نپسندیده‌اند، مانند
هم بوده‌اند که این فیلم را نپسندیده‌اند، مانند هوشنگ کاووسی و فریدون گله و سیّد مرتضی آوینی. عبّاس امانت قسمت شنبه‌سرایی را سربازِ جنگ می‌داند که به خاطرِ فشارِ سانسور به صورتِ مسافری تصویر شده که نتوانسته در شهر کار بیابد. ولی، چنان‌که از تصوّرِ دیگرانی چون سیروس غنی و غزاله علیزاده پیداست، «پدر خانواده» آشکارا «در جبهه است»، هرچند در دیالوگ‌های فیلم چیزی در این معنی گفته نمی‌شود. از گفتگوی بیضایی در سالِ ۱۴۰۰ با مجلّهٔ "فیلم امروز" هر دو معنیِ جبهه و کار برمی‌آید. در فرهنگِ عامّه. دامون نوردین ترانه‌ای
برمی‌آید. در فرهنگِ عامّه. دامون نوردین ترانه‌ای به نامِ «رگبار» خوانده که در آن به فیلم‌های بیضایی، از جمله "باشو، غریبه‌ی کوچک"، اشاره می‌شود. جنجال‌ها. این فیلم تا نزدیکِ چهار سال پس از ساخت در توقیف بود و سالِ ۱۳۶۸ به نمایش درآمد. سرگذشتِ عدنان عفراویان بارها در رسانه‌هایی علیهِ کارگردانِ فیلم استفاده شد و پاسخ‌هایی از بیضایی را هم در پی داشت. فرهاد حسن‌زاده نیز رمانی به نامِ "آهنگی برای چهارشنبه‌ها" (۱۳۷۷) در این باره نوشته و کامران نجف‌زاده نیز فیلمِ مستندِ کوتاهی به نامِ "باشو غریبه بزرگ" (۱۳۹۰)
مستندِ کوتاهی به نامِ "باشو غریبه بزرگ" (۱۳۹۰) ساخته است.
ایل سن لویی (به فرانسوی:Île Saint-Louis): نام یکی از دو جزیره طبیعی واقع بر رود سن در شهر پاریس است (نام جزیره دیگر ایل دولاسیته است) اسم این جزیره را به افتخار لویی نهم پادشاه فرانسه نامگذاری کرده‌اند. این جزیره به وسیله پل‌های متعددی از سوی دو سمت به شهر پاریس و به وسیله پل سن لویی به ایل دولاسیته مرتبط است. این جزیره در گذشته به عنوان چراگاه و انبار چوب مورد بهره‌برداری قرار می‌گرفت. پیشینه استفاده از این جزیره به عنوان بخشی از شهر پاریس به قرن هفدهم و از زمان هانری چهارم و لویی سیزدهم می‌رسد. با اینکه
زمان هانری چهارم و لویی سیزدهم می‌رسد. با اینکه این جزیره در مرکز شهر پاریس قرار دارد اما فضایی ساکت و آرام دارد. این جزیره تنها دارای یک خیابان یک‌طرفه و دو ایستگاه اتوبوس است و ایستگاه مترو ندارد. البته علاوه بر مناطق مسکونی که عمده فضای جزیره را تشکیل می‌دهد، چند رستوران، فروشگاه، کافه و بستنی‌فروشی نیز در خیابان اصلی این جزیره موجود است. کلیسای بزرگی نیز به نام کلیسای سن لویی-آنیل نیز در این جزیره قرار دارد. پل‌های جزیره. پنج پل ایل سن لویی را به پاریس و ایل دولاسیته مرتبط می‌کنند:
طاهر دبیر از جمله درباریان و دیوان‌سالاران در دستگاه امیر مسعود غزنوی بود که مدتی از طرف او بر ری و نواحی اطراف حکومت کرد. در زمانی که هنوز امیر محمود زنده بود، طاهر در دستگاه پسرش مسعود، صاحب دیوان برید بود. بیهقی نقل می‌کند که پس از به تخت نشستن مسعود، طاهر امید داشت تا ریاست دیوان رسالت به او داده شود، اما بونصر مشکان که در زمان امیر پیشین صاحب این دیوان بود به مسعود پیوست و مسعود دیوان رسالت را بدو سپرد. با این حال اندکی بعد، طاهر به کدخدایی ری و نواحی اطراف منصوب شد. گویا طاهر در دوران حکومت بر ری،
اطراف منصوب شد. گویا طاهر در دوران حکومت بر ری، علاقۀ بسیاری به بزم، پایکوبی و شراب داشته‌است، چنان‌که بیهقی در وقایع سال ۴۲۴ هجری قمری از برپایی چنین بزمی توسط وی خبر داده است: «یک روز وقت گل، طاهر گل‌افشانی کرد که هیچ ملک بر آن گونه نکند، چنان‌که میانِ برگ گل، دینار و درم بود که برانداختند، و تاش و همه مقدمان نزدیک بودند، و همگان را دندان مزد داد. چون بازگشتند مستان، وی با غلامان و خاصگان خویش خلع عذار کرد و تا بدان جایگاه سخف رفت که فرمود تا مشربه‌های زرین و سیمین آوردند و آن را در علاقه ابریشمین کشید و
و سیمین آوردند و آن را در علاقه ابریشمین کشید و بر میان بست چون کمری، و تاجی از مورد بافته و با گل سوری بیاراسته بر سر نهاد و پای کوفت و ندیمان و غلامانش پای کوفتند با گرزن‌ها بر سر؛ و پس دیگر روز، این حدیث فاش شد و همهٔ مردم شهر، غریب و شهری از این گفتند.» روزهای خوش طاهر در ری دیری نپایید. به زودی خبرها به مسعود در غزنین رسید. مسعود تصمیم به عزل طاهر گرفت و بوسهل حمدوی را جانشین او ساخت. پس از این ماجرا طاهر دبیر جایگاه خود را در نزد مسعود از دست داد و به هندوستان تبعید گشت. در زمان حاکمیت طاهر بر ری،
به هندوستان تبعید گشت. در زمان حاکمیت طاهر بر ری، منوچهری دامغانی شاعر نام‌آور پارسی به شکوفایی رسید. منوچهری اشعار و قصایدی نیز در مدح وی سروده است.
میلو پراکسیداز این آنزیم با تولید اسید هیپوکلروس در دفاع بدن در مقابل میکروارگانیسم‌ها نقش دارد. نارسایی در این آنزیم. نقص در این آنزیم می‌تواند اولیه یا ثانویه باشد. ۱-اولیه: ۲-ثانویه: علت‌های نقص ثانویه در آنزیم میلو پراکسیداز. در نارسایی اولیه ممکن بیماری کامل یا ناقص باشد یعنی تنها بخشی از سلول‌ها درگیر باشند. پیش آگهی. معمولاً با افزایش ریسک عفونت همراه نیست.
دانشگاه پاریس ۲ یا پانتئون-آسا یکی از شعب سیزده‌گانه دانشگاه پاریس محسوب می‌شود. عمده دانشجویان این واحد، دانشجوی رشته حقوق هستند؛ اما علاوه بر حقوق رشته‌های مدیریت بازرگانی، اقتصاد، مدیریت، علوم اجتماعی و علوم سیاسی نیز در این واحد دانشگاهی آموزش داده می‌شود. واحد مرکزی این دانشگاه در محله لاتن پاریس قرار دارد.وزارت علوم این دانشگاه را به عنوان دانشگاه ممتاز ارزیابی نموده است.
دیانا آناهیت آبکار () (یا دیانا آبگار یا آناهیت آقابگیان) (زاده ۱۷ اکتبر ۱۸۵۹ - درگذشته ۸ ژوئیه ۱۹۳۷ نخستین زنی است که نامش در جهان به عنوان سیاست‌مدار به ثبت رسیده‌است او سفیر دولت ارمنستان در ژاپن بود. زندگی. وی در ۱۷ اکتبر ۱۸۵۹م، در یک خانوادهٔ ارمنی، در رانگون، متولد شد. پدرش هوُانس آقابِک از ارمنیان ایران بود که پس از ازدواج با زمروخت آوِتومیان، دختری از ارمنیان شیراز، برای گسترش فعالیت‌های بازرگانی خود اصفهان را ترک و تجارتخانهٔ خود را در برمه تأسیس کرد. دیانا، که هفتمین و آخرین فرزند خانوادهٔ آقابک
دیانا، که هفتمین و آخرین فرزند خانوادهٔ آقابک بود، تحصیلات خود را در مدارس ارمنیان کلکته به پایان رساند و پس از بازگشت به خانه در ۲۹ سالگی با یک جوان ارمنی اهل جلفا به نام میکائیل آبکار، از بازرگانان جلفای اصفهان، که به کار تجارت ابریشم بین هندوستان و ژاپن اشتغال داشت، ازدواج کرد. آبکار نیز، در ۱۸۹۱م، به همراه دیانا و دختر چند ماهه‌شان، یانگون را ترک گفتند و در کوبه ژاپن مستقر شدند و تجارتخانهٔ جدید خود را به همراه مهمانخانه‌ای در این شهر بندری تأسیس کردند. دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود
دیانا یک سال پس از اقامت در کوبه نخستین رمان خود را با نام ("سوزان") منتشر ساخت. چندی بعد نیز رمان دوم خود را به نام ("داستان‌های خانگی جنگ")، در مورد مردم ژاپن، به چاپ رساند. میکائیل و دیانا صاحب چهار فرزند دیگر شدند که دو فرزندشان به علت بیماری فوت کردند، به غیر از فرزند اول خانوادهٔ آبکار مابقی فرزندان و حتی نوه‌های آن‌ها در ژاپن متولد شدند. در ۱۹۰۶م میکائیل آبکار به علت بیماری درگذشت. با کشتار ارمنیان آدانا به دست دولت عثمانی، دیانا، که نمی‌توانست بی‌تفاوت از کنار این موضوع بگذرد، مطالبی در این خصوص در
از کنار این موضوع بگذرد، مطالبی در این خصوص در روزنامه‌های ژاپن منتشر ساخت و برای جلب حمایت مردم ژاپن سخنرانی‌هایی کرد که انعکاسی گسترده در روزنامه‌های ژاپن داشت. پس از کشتار ارمنیان به دست حکومت عثمانی، حدود پانصد تن از ارمنیان، که توانسته بودند با گذشتن از سیبری در پایان ۱۹۱۰م خود را به شهر بندری ولادی وستوک برسانند، در شرایط بسیار وخیمی به سر می‌بردند. این گروه از ارمنیان زندگی خود را مدیون این زن نیکوکارند، او با استفاده از نفوذ خود در بین دولتمردان ژاپن توانست با جلب کمک‌های دولتی به یاری آنان بشتابد،
توانست با جلب کمک‌های دولتی به یاری آنان بشتابد، شماری را به ژاپن منتقل سازد و تحت سرپرستی خود قرار دهد و برای مابقی نیز امکانات زندگی فراهم آورد. دیانا آبکار که به غیر از زبان مادری خود ارمنی، به زبان‌های انگلیسی، هندی و ژاپنی تسلط کامل داشت. پس از استقلال ارمنستان دیانا آبکار، که نفوذ بسیاری در بین دولتمردان ژاپن داشت، آنان را ترغیب به شناسایی استقلال ارمنستان کرد و سرانجام در ۷ مارس ۱۹۲۰م ژاپن استقلال ارمنستان را به رسمیت شناخت و طی نامه‌ای رسمی این موضوع را به کشورهای شرکت‌کننده در کنفرانس صلح پاریس
را به کشورهای شرکت‌کننده در کنفرانس صلح پاریس اعلان داشت. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۲۰م، هامو اوهانجانیان، وزیر امور خارجهٔ وقت ارمنستان، طی حکمی دیانا آبکار را به سمت سفیر ارمنستان در ژاپن منصوب کرد. آبکار نخستین زنی است که به این سمت منصوب شد. در اول سپتامبر ۱۹۲۳م زلزله‌ای مهیب شهر یوکوهاما را با خاک یکسان کرد و بیش از ۱۴۳ هزار کشته بر جای گذاشت. هر چند دیانا و خانواده اش از این حادثه جان سالم به در بردند خانه و تجارتخانهٔ آنان ویران شد و در آتش سوخت. در پی این واقعه دیانا به همراه خانواده‌اش به کوبه مهاجرت کردند و
دیانا به همراه خانواده‌اش به کوبه مهاجرت کردند و با امکانات بسیار محدودی که داشت، بار دیگر کار تجارت را از سر گرفت. در همین ایام بود که یکی از دختران وی به همراه خانوادهاش از دیانا جدا شد و به آمریکا مهاجرت کرد. از ۶۵ سالگی بیماری و ضعف بینایی و شنوایی مانع از فعالیت دیانا شد و او به ناچار مسئولیت ادارهٔ تجارتخانه را به پسرش سپرد. او در ۸ ژوئیهٔ ۱۹۳۷م درگذشت و در قبرستان مسیحیان شهر یوکوهاما، در کنار همسرش، با حضور ارمنیان ژاپن و شماری از دولتمردان این کشور به خاک سپرده شد. پس از مرگ دیانا و به علت به وجود
به خاک سپرده شد. پس از مرگ دیانا و به علت به وجود آمدن شرایط جنگی در ژاپن دختر دوم دیانا نیز به همراه خانواده نزد خواهرش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد.
له‌ال این محله جایگاه قبلی بازارهای عرضه محصولات پروتئینی پاریس است. تا سال ۱۹۷۰ این بازار در این مکان قرار داشت. در کنار این بازار ایستگاه مرکزی متروی پاریس با نام ایستگاه شاتل له‌ال قرار دارد.این ایستگاه بزرگترین ایستگاه مترو در جهان است. در سال ۱۹۷۱ این بازار تخریب و به مکان جدیدی تحت عنوان «Rungis» در حومه پاریس منتقل شد. این مرکز هم‌اکنون بزرگترین مرکز ارائه محصولات پروتئینی در جهان است.
جسیکا مری آلبا (به ؛ زادهٔ ۲۸ آوریل ۱۹۸۱) بازیگر، تاجر و کارآفرین آمریکایی است. او حضور در سینما و تلویزیون را در سن ۱۳ سالگی با بازی در فیلم "کمپ ناکجاآباد" و "دنیای مخفی الکس مک" آغاز کرد و در ۱۹ سالگی با بازی به عنوان بازیگر نقش اول سریال تلویزیونی "فرشته تاریکی" (۲۰۰۰–۲۰۰۲) به شهرت رسید و برای آن نامزد گلدن گلوب شد. جسیکا با بازی در فیلم "هانی" به موفقیت چشمگیری دست یافت. او خیلی زود جایگاه خود را به عنوان یک بازیگر هالیوودی تثبیت کرد و تا به امروز در فیلم‌هایی به ایفای نقش پرداخته که از رتبه‌های بالایی
به ایفای نقش پرداخته که از رتبه‌های بالایی در باکس آفیس برخوردار بوده‌اند، از جمله "چهار شگفت‌انگیز" (۲۰۰۵)، ' (۲۰۰۷)، "موفق باشی چاک" (۲۰۰۷)، "چشم" (۲۰۰۸)، "روز والنتاین" (۲۰۱۰)، "فاکرهای کوچک" (۲۰۱۰)، و ' (۲۰۱۶). مجلاتی از جمله "منز هلث"، "ونتی فر" و "اف‌اچ‌ام" او را در فهرست زیباترین زنان جهان قرار داده‌اند. آلبا همچنین به‌طور پی در پی در بخش "مجله ماکسیم" ظاهر شده‌است.با این وجود او بازیگری نیست که در فیلم برهنه شود و به گفته خودش خط‌قرمزهایی دارد که از آنها عبور نمی‌کند. او در سال ۲۰۰۷ توسط مجله FHM
آنها عبور نمی‌کند. او در سال ۲۰۰۷ توسط مجله FHM به عنوان جذاب‌ترین زن جهان شناخته شد.
یوسِین بولت (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۹۸۶) دوندهٔ جامائیکایی دو سرعت و سریع‌ترین انسان جهان است. او رکورددار کنونی و قهرمان المپیک دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر دنیاست و به همراه هم‌تیمی‌های جامائیکایی‌اش رکورد دو ۴ در ۱۰۰ متر امدادی جهان را نیز در اختیار دارد. بولت نخستین دوندهٔ سرعتی است که نُه مدال طلای المپیک را کسب کرده و از سال ۱۹۷۷، که ثبت اتوماتیک زمان دو اجباری شد، تا کنون، نخستین شخصی است که به‌طور هم‌زمان رکورد دو ۱۰۰ متر و ۲۰۰ متر را در اختیار دارد. بولت، نخستین بار رکورد دو ۱۰۰ متر را در ۳۱ مهٔ ۲۰۰۸ در مسابقات