payamvha/North_RAG huggingface dataset:
روشن است آن است که در سال ۱۳۱۶ صفی علیشاه در گذشت و ظهیرالدوله جانشین او شد، و در سال ۱۳۱۷ انجمن اخوت توسط ظهیرالدوله علنی شد. نظام‌نامه انجمن. انجمن اخوت نظام‌نامه‌ای داشت که دستورکار و شرح‌وظایف اعضا بود و ظهیرالدوله شخصاً آن را تدوین کرد و در کتابچه‌ای با عنوان «دستور ظاهری انجمن اخوت»، در ۱۵ صفحه، در تهران به چاپ رساند. محتوای این نظام‌نامه چیزی جز دستورهای اخلاقی ساده نبود و از مسائل سیاسی و اجتماعی، مطلبی در آن به چشم نمی‌خورد. این دستور مشتمل بر ۵۲ ماده و ۶ فصل بود. فصل اول، حاوی مقصد انجمن با اصول
و ۶ فصل بود. فصل اول، حاوی مقصد انجمن با اصول ششگانۀ آن بود: 1_تعظیم امر الله. 2_شفقت خلق الله. 3_خدمت اهل الله. 4_بذل نفس فی سبیل الله. 5_کتمان سرّ الله. 6_اطاعت ولی الله. فصل دوم، شامل تشرف به انجمن؛ فصل سوم، ادارۀ انجمن و تکالیف آن؛ فصل چهارم، شعبه‌های انجمن بود و برحسب یکی از مواد این فصل، در هر شهری که ۱۱ نفر از پیروان اتفاق نمایند، انجمن مرکزی اخوت، اجازۀ تأسیس شعبه را در آن شهر خواهد داد. در فصل پنجم، حقوق انجمن؛ و در فصل ششم، تکالیف انجمن، مورد بحث قرار گرفته بود. براساس مفاد این دستورنامه، اعضای
قرار گرفته بود. براساس مفاد این دستورنامه، اعضای انجمن مکلف نبودند الزاماً اعانه‌ای بپردازند. این نظام‌نامه فقط به کسانی داده می‌شد که عضو انجمن باشند. از این‌رو، سال‌ها کسی از مفاد آن اطلاع دقیقی نداشت، تا اینکه در ۱۳۲۷ش مقارن با جشن ۵۰ سالگی انجمن، تجدید چاپ شد. غیر از آن، انجمن برای ادارۀ امور داخلی خود آیین‌نامه‌ای تنظیم کرد و برای اعضا مقررات سختی در نظر گرفت. همۀ اینها را ظهیرالدوله شخصاً تنظیم و تدوین می‌کرد. ظهیرالدوله انجمن اخوت را به صورت یک مکتب تعلیمات اخلاقی و کانون برادری یا سازمان اداری
تعلیمات اخلاقی و کانون برادری یا سازمان اداری منظمی درآورد. در انجمن همۀ طبقات اجتماع در یک صف جای می‌گرفتند. اسامی افرادی که با معرفی دو نفر به عضویت پذیرفته می‌شدند، در دفتری ثبت می‌شد و این دفتر که معرف اعضا و تعداد آنان بود، تا سال‌های اخیر، در دفتر انجمن موجود بود. شمار اشخاصی که ظهیر الدوله با امضای خود برای آنان ورقۀ عضویت صادر کرد، ۳۲۱‘۳۱ نفر در آخرین سال زندگی او بود. ظهیرالدوله همچنین مدرسه‌ای به نام «معرفت» نیز در کنار انجمن اخوت تأسیس کرد. انجمن اخوت در طول سلطنت شاهان قاجار و پهلوی مورد حمایت
اخوت در طول سلطنت شاهان قاجار و پهلوی مورد حمایت اغلب حاکمان و درباریان بود. از جمله آخرین پادشاه قاجار، احمد شاه که در حمایت از این نهاد، سخت کوشید و «حسن میرزا» ولیعهد را به آنجا فرستاد و او نیز در بین اعضای این انجمن رسما وارد سلسله صفی علیشاهی شده و اصطلاحا مشرف به فقر (صوفی‌گری) گردید. بسیاری از درباریان و اشراف‌زادگان پس از گذراندن مدت زمانی از عمر خود در این انجمن و تربیت و آموزش بر اساس اصول فراماسونری، به مناصب کشوری و لشکری مهمی منصوب می‌شدند. زمینه‌های شکل گیری. صفی علیشاه قطب متنفذ صوفیه نعمت
شکل گیری. صفی علیشاه قطب متنفذ صوفیه نعمت اللهی در دارالحکومه تهران، جلسات مرتبی تشکیل داد که در آن، گروه کثیری از رجال و مردم عادی شرکت می‌کردند. در این زمان، ظهیرالدوله، داماد و وزیر دربار شاه نیز در حلقۀ مریدان و پیروان صفی علیشاه درآمد و به زودی یکی از نزدیک‌ترین مریدان صفی علیشاه شد و از طرف او لقب صفا علیشاه یافت و بعدها از جانب صفی علیشاه به جانشینی وی منصوب شد. گروه برگزیده‌ای که در اطراف صفی علیشاه گرد آمده بودند و در خانۀ او جلسات خود را تشکیل می‌دادند، به ‌تدریج متشکل شده، هستۀ مرکزی انجمن اخوت
به ‌تدریج متشکل شده، هستۀ مرکزی انجمن اخوت را به‌طور پنهانی از ۱۳۰۵ق/۱۸۸۸م پدید آوردند. انجمن و فراماسونری. این انجمن یک محفل سیاسی-اجتماعی فراماسونری بود که سعی داشت محتوا و اصول فراماسونری را در پوشش اصطلاحات عرفانی و تعالیم صوفیانه و با شعار حمایت از جنبش مشروطه و آزادی‌خواهان، در جامعه منتشر سازد و در صدد جذب طبقه نوپای روشنفکری در ایران و صاحبان قدرت و وابستگان به سلطنت بود. ظهیرالدوله از جمله رجال عصر ناصری بود که از ایران خارج شده و ملل اروپایی را دیده بود و افکار ترقی خواهانه و تجددمآبانه را در سر
بود و افکار ترقی خواهانه و تجددمآبانه را در سر می‌پروراند. او در اروپا به مجمع فراماسونری وارد شد و در بازگشت به ایران با اجازۀ مظفرالدین شاه، انجمن اخوت را به سبک لژهای فراماسونری فرانسه ایجاد کرد. انجمن اخوت زیر مجموعه گراند لژ فرانسه بود. این انجمن بعدها به صورت مرکز لژ بیداری ایران درآمد چنانکه به روایت یک منبع منحصر در جریان حملۀ نیروهای قزاق، انجمن که قبلاً مطلع شده بود، کلیۀ دفاتر و اسناد خود را شبانه به سفارت فرانسه رساند. از میان اعضای اولیۀ انجمن، کسی که بیش از همه مظنون به همکاری با فراماسونرها
کسی که بیش از همه مظنون به همکاری با فراماسونرها بود، نصرالله دبیرالملک شخصیت سیاسی آن روز بود که گفته‌اند در فرانسه با فراماسون‌ها مرتبط شد و پس از عضویت در انجمن، رابط آن‌ها با گراند اوریان فرانسه شد. ظهیرالدوله نیز در تأسیس انجمن اخوت به انجمن‌های فراماسونری فرانسه نظر داشت. او که از تجربۀ ملکم‌خان و شکست وی در تأسیس و تشکیل محافل روشنفکری درس آموخته بود، از راهی دیگر دست به کار شد. نشانۀ انجمن اخوت نیز بی‌شباهت با علامت پرگار و گونیا که فراماسون‌ها گاه جدا و گاه با هم ترکیب می‌کنند، نبود. او با استفاده
و گاه با هم ترکیب می‌کنند، نبود. او با استفاده از علامات دراویش، طرح مزبور را به صورت مثلث و همانند علامات فراماسون‌ها اختراع کرد. پس از ظهیر الدوله، همچنان ارتباط انجمن با لژهای فراماسونری افزایش می‌یافت و محل انجمن رسماً دبیرخانۀ گراندلژ مستقل ملی بود. برنامه‌ها و فعالیت‌ها. پس از شکست «محمدعلی‌شاه قاجار» و فرار او، کار انجمن دیگربار رونق گرفت. «محمدحسن میرزا» ولیعهد به عضویت آن درآمد و در همان زمان، انجمن به مناسبت دوازدهمین سال تأسیس و فعالیت علنی خود، جشنی گرفت و ظهیرالدوله شادمانی خود را از کارهای
جشنی گرفت و ظهیرالدوله شادمانی خود را از کارهای انجام شده، بیان کرد. اهمیت انجمن در حقیقت از آن جهت بود که توانست صوفی‌گری را درخدمت مسائل اجتماعی و سیاسی درآورد و حتی درویش‌ها را از پوشیدن لباس درویشی باز می‌داشت. فعالیت دیگر انجمن، توجه به رشته‌های گوناگون هنری بود. در انجمن‌گاه نمایشنامه‌های سیاسی و اخلاقی به نمایش درمی‌آمد. ظهیرالدوله خود نمایشنامه‌ای نوشت که چند شب در انجمن روی صحنه آمد و ترتیب آن به این صورت بود که پیش از اجرا، نخست ارکستر انجمن سرود آزادی می‌نواخت. تشکیل ارکستر در ایران نیز از
سرود آزادی می‌نواخت. تشکیل ارکستر در ایران نیز از ابداعات انجمن بود و پیش از آن در مجامع دیگر معمول نشده بود. هر سال به مناسبت میلاد پیامبر صلی الله علیه واله و حضرت امیرالمومنین علی علیه‌السلام و به‌ویژه در عید غدیر، انجمن جشن‌هایی برپا می‌کرد. در فروردین هر سال نیز جشنی به نام «جشن گل» در شمیران ترتیب می‌یافت و سرود مخصوصی که توسط «علی‌اکبر شیدا» و ظهیرالدوله ساخته شده بود، خوانده می‌شد. انجمن در زمینۀ ترویج هنرها و صنایع مستظرفه نیز فعال بود، چنانکه ابریشم‌دوزی و مینیاتورسازی دختران صفی علیشاه و
ابریشم‌دوزی و مینیاتورسازی دختران صفی علیشاه و «نظم‌الدوله» شهرت بسیار یافت و نمونه‌های آن هم‌اکنون در موزه‌های معتبر جهان جای دارد. محمدناصر ظهیرالسلطان فرزند بزرگ ظهیرالدوله نیز نقاش زبردستی بود. وی این هنر را در فرانسه فرا گرفته بود. شعبه‌های انجمن. در هر شهری که شمار اعضا حداقل بیش از ۱۱ نفر بود، شعبه‌ای از انجمن اخوت می‌توانست تأسیس شود. نخستین شعبۀ انجمن در کرمانشاه در زمان حکمرانی ظهیرالدوله بر آن شهر تأسیس شد. سرپرستی انجمن کرمانشاه برعهدۀ «عبدالله نعمتی» معروف به « حاج داداش کرمانشاهی» ملقب به
نعمتی» معروف به « حاج داداش کرمانشاهی» ملقب به «مستشار علی» بود. انجمن اخوت کرمانشاه مجله‌ای با عنوان «اخوت» و نیز روزنامه‌ای با نام «کوکب غرب» منتشر کرد. پس از آن، انجمن اخوت در چند شهر دیگر چون سمنان، انزلی، سنگسر، شهمیرزاد، ساری، شاهی، شیراز، خرم‌آباد و اصفهان شعبه‌هایی دایر کرد. اما شعبه‌های انجمن در شاهی و کرمانشاه از اهمیت بیشتری برخوردار بود و ساختمان و تشکیلات مناسبی در اختیار داشت. در مشهد، و بغداد نیز شعبه‌ای داشت. نشریات انجمن. انجمن در تهران و چند شهر دیگر، مجله و روزنامه داشت و گاه کتاب‌هایی
چند شهر دیگر، مجله و روزنامه داشت و گاه کتاب‌هایی نیز منتشر می‌کرد. نخست در تهران در ۱۳۲۳ق/ ۱۹۰۵م مجلۀ «مجموعۀ اخلاق» زیر نظر ظهیر الدوله انتشار یافت. در کرمانشاه نیز مجلۀ «اخوت» سال‌ها منتشر شد و بیشتر اثار عرفانی ظهیرالدوله چون «مجمع‌الاطوار» و مجموعۀ شعر «واردات» در آن درج می‌شد. مجموعۀ «واردات» بعدها مستقلاً منتشر شد. در شیراز نیز شعبۀ انجمن روزنامۀ «اخوت» را به مدیری «عبدالکریم معروفعلی» به‌صورت هفتگی در ۱۳۲۶ق منتشر می‌کرد. پس از ظهیر الدوله. عواملی مثل مرگ ظهیرالدوله و قدرت‌‌یابی رضاخان سردار سپه و
مرگ ظهیرالدوله و قدرت‌‌یابی رضاخان سردار سپه و تعطیلی احزاب سیاسی، فعالیت انجمن را محدود کرد اما همچنان هفته‌ای یک‌بار جلسات آن برگذار می‌شد. پس از ظهیرالدوله، نایب سیاسی و فرقه‌ای او، یعنی «محمد انتظام‌السلطنه» ملقب به بینش علیشاه تا زمان مرگش ۱۳۱۰ش این سمت را عهده‌دار بود. پس از وی ریاست هیأت مشاورۀ انجمن به «اسماعیل مرزبان» ملقب به «امین الملک» محول شد، اما «صفاء الملک» یا فتح الله صفایی مرشد انجمن بود. افرادی مانند سپهبد آق اولی، سالار امجد و علیرضا خسروانی نیز به مناصبی چون شیخ انجمن رسیدند. از جمله
نیز به مناصبی چون شیخ انجمن رسیدند. از جمله اعضای برجستۀ انجمن در این دوره‌ها، شاعر و ادیب برجسته «وحید دستگردی» مؤسس «مجلۀ ارمغان» بود که پس از ورود به تهران در ۱۳۳۷ق/۱۹۱۹م به عضویت انجمن درآمد. در زمان ریاست طولانی اسماعیل مرزبان تغییرات اساسی در محل ساختمان انجمن انجام صورت گرفت. وی جشن پنجاهمین سال تأسیس انجمن اخوت را در ۱۳۲۷ش در «باغ سرلشکر فیروز» برگذار کرد و خود سخنرانی مبسوطی در زمینۀ فعالیت‌های انجمن بیان داشت. این سخنرانی بعدها در رساله‌ای به طبع رسید. در سال ۱۳۲۰ش و با روی کار آمدن احزاب جدید،
رسید. در سال ۱۳۲۰ش و با روی کار آمدن احزاب جدید، فعالیت انجمن کم فروغ‌تر شده بود که تا سال ۱۳۲۷ش مجدداً فعالیت آن گسترش یافت. در این دوره همکاری انجمن اخوت با «حزب عامیون» که معروف به عضویت در سازمان‌های فراماسونری بودند نیز تقویت گردید. انجمن اخوت در دوران پهلوی دوم نیز همچنان فعالیت‌هایش را دنبال کرد تا جایی که عبدالله انتظام فرزند انتظام‌السلطنه از افراد متنفذ دربار و رئیس شرکت ملی نفت و مشاور لژهای مهر، وفا و صفا، ریاست انجمن را بر عهده گرفت اما پس از انقلاب اسلامی ایران، فعالیت انجمن اخوت متوقف شد. با
اسلامی ایران، فعالیت انجمن اخوت متوقف شد. با مرگ عبدالله انتظام، درویش رضا صفایی قطب خانقاه شد و با درگذشت او در سال ۱۳۶۴ش این منصب به پسرش احمد صفایی (علم علی) رسید. وی نیز فعالیت‌های باغ و ساختمان ظهیرالدوله را که جلسات فرقه‌ای در آن برگزار می‌شد، از سال ۱۳۸۶ش متوقف کرد و در این سال‌ها هیچ موضعی در خصوص دلایل گوشه‌گیری‌اش نداشته است.
کلباد پسر ویسه یکی از پهلوانان توران در شاهنامه است. او در جنگ دوازده رخ به دست فریبرز کشته شد. کلباد از جمله کسانی بود که در بازی چوگان سیاوش شرکت داشت او در زمین افراسیاب بود. کلباد در شاهنامه. در جنگ دوازده‌رخ چون پیکار به مبارزهٔ تن به تن رسید، یازده نفر از سپاه ایران و یازده نفر از سپاه توران قرار شد با یکدیگر نبرد کنند، نخستین افراد از طرفین، فریبرز از لشکر گودرز و کلباد از لشکر پیران آماده پیکار گشتند. زمین پستی برای نبرد انتخاب شد که تپه‌ای مشرف بر آن بود تا هر کدام از جنگاوران بر حریف غلبه یافته او
بود تا هر کدام از جنگاوران بر حریف غلبه یافته او را کشتند بالای تپه آیند تا سپاهیان دو طرف نتیجه را مشاهد نمایند. این تپه را تپه‌ٔنشان نامیدند. فریبرز چون شیر از لشکر بیرون شد کمان را بزه کرد اما تیر همراه نداشت ناچار دست به شمشیر برد. مبارزه چندان ادامه نیافت کلباد با ضربه‌ای به دو نیم گشت و از اسب فرو افتاد. فریبرز نیز پیاده شد با کمند او را محکم بست به بالای تپه آمد فریاد پیروز باد شاه پیروزگر (کیخسرو) سر داد:
ملامین یک ترکیب آلی با فرمول C3H6N6 است. این جامد سفید یک سه‌تایی از سیانامید با اسکلت ۵٬۳٬۱-تری‌آزین است. مانند سیانامید، ۶۶٪ نیتروژن بر پایه جرم دارد و مشتقات آن به‌دلیل آزاد کردن گاز نیتروژن هنگام سوختن یا زغال شدن، خاصیت کندسوزی دارند. ملامین می‌تواند با فرمالدهید و دیگر مواد ترکیب شود تا رزین ملامین تولید کند. این رزین‌ها به‌طور شاخص پلاستیک گرماسخت بادوامی هستند که در لمینت تزئینی پرفشار مانند فرمیکا، ظروف ملامین شامل لوازم آشپزی، بشقاب و محصولات پلاستیکی، کف‌پوش لمینت و تخته‌سفید استفاده می‌شوند. فوم
کف‌پوش لمینت و تخته‌سفید استفاده می‌شوند. فوم ملامین نیز به‌عنوان عایق، مادهٔ عایق صدا و در محصولات تمیزکنندهٔ پلیمری مانند مجیک ایریزر به‌کار می‌رود. ملامین یک نوع رزین سینتیک بر پایهٔ فنولیک است. ملامین به دلیل گرماسخت بودن و مقاومت زیاد در برابر مواد شیمیایی و ضربه کاربرد فراوانی در صنایع مختلف از جمله صنعت هواپیما و خودروسازی، ساخت وسایل ورزشی، تهیهٔ ظروف، صنایع چوب، الکترونیک و … دارد. بیشترین کاربرد ملامین که با نام رزین فرمالدهید هم شناخته می‌شود، صنعت پلاستیک است. از تراکم آن با متانول و سایر
صنعت پلاستیک است. از تراکم آن با متانول و سایر ترکیبات، رزین‌های گرماسخت تهیه می‌شوند که پایداری چشمگیر در برابر گرما و نور دارند. ظروف رزینی ملامین–فرمالدهید توسط بنیاد حمایت از مصرف‌کنندگان تایوان بررسی شد و مشخص شد که ۲۰ هزار قسمت در میلیارد ملامین آزاد دارند که می‌تواند در صورت تماس با خوراک اسیدی در دمای برای دو ساعت (مانند نگه‌داشتن غذا در فر)، از پلاستیک به خوراک نفوذ کند. برای تهیهٔ ملامین از رزین فنولیک ابتدا رزین فنولیک به همراه فرمالدهید و کاتالیست‌های مختلف با هم ترکیب می‌شوند. سپس این ترکیب در
مختلف با هم ترکیب می‌شوند. سپس این ترکیب در دمای بالا و تحت فشار قرار می‌گیرد تا با هم واکنش دهند و محصول ملامین تولید شود. ملامین زمانی بدنام شد که تولیدکنندگان خوراک چین در گروه سانلو آن را به شیر خشک نوزاد افزودند تا محتوای پروتئین ظاهری را افزایش دهند، که موجب رسوایی شیر چینی ۲۰۰۸ شد. بلع ملامین می‌تواند موجب آسیب‌های تولیدمثلی، سنگ مثانه یا سنگ کلیه و سرطان مثانه شود. همچنین در صورت استنشاق یا تماس با پوست و چشم محرک است. نهاد استانداردهای غذایی سازمان ملل، کمیسیون کدکس آلیمنتاریوس، میزان حداکثر
ملل، کمیسیون کدکس آلیمنتاریوس، میزان حداکثر ملامین مجاز در شیر خشک نوزاد را ۱ میلی‌گرم در هر کیلوگرم و میزان مجاز در دیگر خوراک‌ها و خوراک دام را ۲٫۵ میلی‌گرم در هر کیلوگرم تعیین کرده است. این حدود الزام‌آور قانونی نیستند، اما به کشورها اجازه می‌دهند واردات محصولات با سطح بالای ملامین را ممنوع کنند. ریشه‌شناسی. واژهٔ آلمانی "ملامین" با ترکیب واژه‌های ملام (مشتق تیوسیانات آمونیوم) و آمین ساخته شد. بنابراین، ملامین از نظر ریشه‌شناسی هیچ پیوندی با ریشهٔ یونانی (melas، به معنی «سیاه») ندارد که واژه‌های ملانین
(melas، به معنی «سیاه») ندارد که واژه‌های ملانین (رنگدانه) و ملاتونین (هورمون) از آن ساخته شده‌اند. کاربردها. پلاستیک‌ها و مصالح ساختمانی. در یک کاربرد بزرگ صنعتی، ملامین با فرمالدهید و مواد دیگر ترکیب می‌شود تا رزین ملامین تولید کند. این رزین‌ها به‌طور شاخص پلاستیک گرماسخت بادوامی هستند که در لمینت تزئینی پرفشار مانند ویلسون‌آرت، ظروف ملامین، کف‌پوش لمینت و تخته‌سفید به‌کار می‌روند. ظروف ملامین برای استفاده در مایکروویو ایمن نیستند، و می‌توان آن‌ها را از این تشخیص داد که «اندکی سنگین‌تر و آشکارا ضخیم‌تر
این تشخیص داد که «اندکی سنگین‌تر و آشکارا ضخیم‌تر از ظروف پلاستیکی مشابه هستند.» فوم ملامین به‌عنوان عایق، مادهٔ عایق صدا و در محصولات تمیزکنندهٔ پلیمری مانند مجیک ایریزر به‌کار می‌رود. ملامین یکی از اجزای اصلی پیگمنت زرد ۱۵۰ است که در جوهرها و پلاستیک‌ها کاربرد دارد. ملامین همچنین برای ساخت پلی‌سولفونات ملامین استفاده می‌شود که به‌عنوان افزودنی فوق‌روان‌کننده بتن به‌کار می‌رود. ملامین فرمالدهید سولفوناته (SMF) یک بسپار است که به‌عنوان کاهنده آب سیمان استفاده می‌شود تا آب بتن را کاهش دهد و در عین حال روانی
می‌شود تا آب بتن را کاهش دهد و در عین حال روانی و قابلیت کارپذیری مخلوط را در هنگام حمل و ریختن افزایش دهد. این امر به تولید بتنی با تخلخل کمتر و استحکام مکانیکی بالاتر منجر می‌شود که در برابر محیط‌های خورنده مقاوم‌تر است و طول عمر بیشتری دارد. کودهای شیمیایی. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ ملامین به‌دلیل محتوای بالای نیتروژن (۶۶٪ بر پایه جرم) به‌عنوان کود شیمیایی برای محصولات زراعی پیشنهاد شد. با این حال، تولید ملامین بسیار پرهزینه‌تر از دیگر کودهای متداول نیتروژنی مانند اوره است. همچنین معدنی‌شدن (تجزیه به
مانند اوره است. همچنین معدنی‌شدن (تجزیه به آمونیاک) در ملامین کند است، و این محصول را هم از نظر اقتصادی و هم علمی برای استفاده به‌عنوان کود نامناسب می‌سازد. افزودنی‌های کندسوز. ملامین و نمک‌های آن به‌عنوان افزودنی‌های کندسوز در رنگ‌ها، پلاستیک‌ها و کاغذ به‌کار می‌روند. یک فیبر ملامینی به نام باسوفیل رسانایی حرارتی پایین، مقاومت عالی در برابر شعله و خاصیت خودخاموش‌شوندگی دارد؛ این ویژگی‌ها آن را برای لباس‌های محافظ مقاوم در برابر شعله سودمند می‌کند، چه به‌تنهایی و چه در ترکیب با الیاف دیگر. جستارهای وابسته.
و چه در ترکیب با الیاف دیگر. جستارهای وابسته. رسوایی شیر چینی ۲۰۰۸ منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Melamine https://mrshimmy.ir/رزین-فنولیک،-آچار-فرانسه-پلیمرها/ متانول
عاموس (به عبری:עָמוֹס به معنی "یار") یکی از دوازده پیامبر کوچک در عهد عتیق و نویسنده کتاب عاموس بود. عاموس در تقوع یهودا بین بیت‌لحم و اورشلیم زاده شد. او دو سال قبل از وقوع زمین‌لرزه، در دوران سلطنت یربعام دوم بر قبایل اسرائیل و سلطنت عزیا بر یهودیه به پیامبری رسید. آغاز پیامبری او را در سال ۷۶۳ قبل از میلاد دانسته‌اند؛ و بنا به روایات پیش از آن چوپانی می‌کرده، گله‌ها را می‌چرانیده و انجیر مصری می‌فروخته است. عاموس در بیت‌ئیل عبادت‌گاه مذهبی بنی‌اسرائیل خدمت می‌کرد. او بعدها به دسیسه در مقابل یربعام متهم
می‌کرد. او بعدها به دسیسه در مقابل یربعام متهم شد و امصیا، کاهن اعظم یهود او را تهدید کرد. عاموس داوری امت‌های ارام، فلسطین، صور، ادوم، عمون، موآب، یهودا و اسرائیل را اعلام کرد. و بت پرستی، تجمل‌پرستی، گناه و رشوه‌خواری را محکوم نمود. عاموس پس از انجام مأموریتش به یهودیه بازگشت و در همانجا درگذشت.
اِشَعیا (به عبری: יְשַׁעְיָהוּ، در یونانی: Ἠσαίας، در انگلیسی: Isaiah، در عربی: اشعیاء؛ به معنی «نجات خداوند»؛ تلفظ صحیح این نام در زبان عبری، و همچنین عربی، «یِشَع‌یاهو» است) از پیامبران عهد عتیق و نویسنده کتاب اشعیا است. اشعیا پسر آموص بود و در اورشلیم در نزدیکی هیکل سلیمان زندگی می‌کرد. او با زنی به نام نبیه (در عبری: נאביה) ازدواج کرد که به اعتقاد بعضی از مفسرین تورات، به مانند دبوره و هولده پیامبری داشته است. اشعیا دو پسر به نام‌های مَهیر شَلال حاش بَز و شاریاشوب داشت. اشعیا در زمان پادشاهی عزیا، ٱحاز
و شاریاشوب داشت. اشعیا در زمان پادشاهی عزیا، ٱحاز و حزقیا، در یهودیه به مدت شصت و چهار سال پیامبری می‌کرده است. اولین دوره خدمت او در آخرین دوران فرمان‌روایی عزیا و در حدود ۷۴۰ قبل از میلاد بود. او تا سال چهاردهم سلطنت حزقیا مشاور روحانی او بود و در نزد وی مقامی به دست آورد؛ در این زمان او در مجامع عمومی شرکت کرد و در زمان منسی به حبس محکوم شد و از او شهادت خواستند. اشعیا تا سال ۶۸۱ قبل از میلاد، زیسته است.او به پیامبر بشارت و شاهزاده پیامبران عهد عتیق شهرت یافته است. زندگی‌نامه. آیه اول کتاب اشعیا بیان
یافته است. زندگی‌نامه. آیه اول کتاب اشعیا بیان می‌کند که اشعیا در دوران سلطنت حزقیا، یوثام، آحاز، پادشاهی یهودا، زندگی می‌کرده است. سلطنت حزقیا در اواسط قرن هشتم پیش از میلاد حدود ۵۲ سال ادامه داشت و اشعیا باید چند سال قبل از مرگ حزقیا، احتمالاً در دهه ۷۴۰ پیش از میلاد، خدمت خود را آغاز کرده باشد. ممکن است اشعیا برای چند سال با مناسه هم‌دوره بوده باشد؛ بنابراین، اشعیا ممکن است به مدت ۶۴ سال پیامبری کرده باشد. بر اساس برخی تفسیرهای مدرن، همسر اشعیا «نبیه» نامیده می‌شد، یا به این دلیل که او دارای هدیه نبوت
می‌شد، یا به این دلیل که او دارای هدیه نبوت بود، مانند دبوره و ، یا به سادگی به دلیل اینکه او «همسر پیامبر» بود. آنها دو پسر داشتند، که پسر بزرگتر را شآر-یاشوب نامیدند، به معنی «باقی‌مانده باز خواهد گشت»، و پسر کوچکتر را ماهر-شلال-هاش-باز، به معنی «سریع به غنیمت برنده، سریع تاراج کننده». کتاب اشعیاء. اشعیاء پیامبر، بر حسب نقل هاکس در قاموس مقدس به ترتیب ذیل از کتاب المقدس استفاده کرده:"به‌معنی نجات خداوند است. با عزیا، یوثام، احاز و حزقیا معاصر بوده و از انبیاء بزرگ بنی‌اسرائیل است. برخی از کتب تاریخی از
بزرگ بنی‌اسرائیل است. برخی از کتب تاریخی از جمله حیات عزیا تصنیف او است. وی با هوشیع، یوئیل و عاموص نبی نیز معاصر بوده است. کتاب اشعیاء شامل نبوات و اشاراتی است که یک قسمت از آن‌ها نبوات اعلی و اشارات دقیق از آمدن مسیح است و از این رو او را به نبیّ انجیلی ملقب ساخته‌اند. ۲۹ باب از نبوات این کتاب شامل حوادث و وقایع متفرقه است. در برخی از آن‌ها به صلح کلی در زمان مسیح اشاره شده است و مابقی کتاب ایشان، اشاره به دو حادثه عظیم است. بعضی از نقّادین می‌گویند که فصول ۶۶–۴۰ دو قرن بعد از اشعیاء نوشته شده است. برخی
۶۶–۴۰ دو قرن بعد از اشعیاء نوشته شده است. برخی از دانشمندان دلائلی آورده‌اند که آن‌ها نیز مانند سایر فصول کتاب توسط خود ایشان نگارش یافته است.
شورای انقلاب اسلامی مهمترین نهاد انقلابی جمهوری اسلامی ایران در آغاز انقلاب بود که مسئولیت قوهٔ قانون‌گذار و اجرایی را بر عهده داشت. شورا با اعلام سید روح‌الله خمینی برای مدیریت انقلاب در ایران در ۲۲ دی‌ماه ۱۳۵۷ تشکیل شد. وجود این شورا پیش از وقوع انقلاب در ۲۲ بهمن ۱۳۵۷ و در ماه‌های آغازین پس از آن به جهت مسائل امنیتی فاش نشد و این شورا در ابتدا به صورت محرمانه و غیر علنی فعالیت می‌کرد. پس از پیروزی انقلاب، شورا نهاد قانون‌گذار در ایران به‌شمار می‌آمد. شورا در تیرماه ۱۳۵۸ در دولت موقت ادغام شد، و پس از
در تیرماه ۱۳۵۸ در دولت موقت ادغام شد، و پس از استعفای مهدی بازرگان (که با پیشنهاد شورا و تأیید سید روح‌الله خمینی به نخست‌وزیری رسیده‌بود)، ادارهٔ کشور و تشکیل هیئت وزیران را نیز بر عهده گرفت. با روی کار آمدن مجلس شورای اسلامی و تعیین نخست‌وزیر و شورای نگهبان، شورا در ۲۶ تیرماه ۱۳۵۹ به کار خود پایان داد. تشکیل. با اوج‌گیری تظاهرات مردم، در سال ۱۳۵۷ خورشیدی، اندیشه تأسیس «شورای انقلاب اسلامی» مطرح شد که با سفر مرتضی مطهری به پاریس، این اندیشه، با روح‌الله خمینی در میان گذاشته شد. اکبر هاشمی رفسنجانی، در
خمینی در میان گذاشته شد. اکبر هاشمی رفسنجانی، در اینباره چنین نوشته‌است: آقای مطهری، در مراجعت از سفر پاریس، دستور رهبر عظیم الشأن انقلاب ایران (۱۳۵۷) را مبنی بر تشکیل شورای انقلاب اسلامی، آوردند. امام خمینی، آقایان شهید مطهری، شهید بهشتی، شهید باهنر، هاشمی رفسنجانی و موسوی اردبیلی را به عنوان هسته اولیه شورای انقلاب اسلامی تعیین و اجازه داده بودند که افراد دیگر، با اتفاق نظر این پنج نفر، اضافه شوند و در جلسات ابتدایی، تصمیم بر این شد که حتی الامکان، ترکیب شورا، از اعضای روحانی و غیر روحانی، به نسبت مساوی
شورا، از اعضای روحانی و غیر روحانی، به نسبت مساوی و نزدیک به هم باشد. ترتیب انتخاب اعضای دیگر و تکمیل آن شورا، چنین بود: پیش از پیروزی انقلاب اسلامی، آقایان سید محمود طالقانی، سید علی خامنه‌ای، محمد رضا مهدوی کنی، احمد صدر حاج سید جوادی، مهندس مهدی بازرگان، یدالله سحابی، سرلشکر محمدولی قرنی، مهندس مصطفی کتیرایی، سرتیپ علی‌اصغر مسعودی، به اتفاق آراء، به عضویت انتخاب شدند. پس از پیروزی انقلاب ایران (۱۳۵۷) و تشکیل دولت موقت، آقایان بازرگان، سحابی، کتیرایی، حاج سید جوادی و قرنی، به دولت و ارتش منتقل شدند و به
سید جوادی و قرنی، به دولت و ارتش منتقل شدند و به جای آن‌ها، آقایان حسن حبیبی، مهندس عزت‌الله سحابی، عباس شیبانی، ابوالحسن بنی صدر و صادق قطب زاده انتخاب گردیدند و در مرحلهٔ بعد، پس از شهادت استاد مطهری، آقایان مهندس میر حسین موسوی، احمد جلالی و حبیب‌الله پیمان انتخاب شدند و آقای مسعودی، به کار اجرایی رفت. وی در رابطه با نقش مرتضی مطهری چنین می‌نویسد: طبعاً چون امام حرف‌ها را برای ایشان زده بودند، مرجع برای ما ایشان بودند. بیشتر نص امام را از ایشان بایست می‌شنیدیم… ایشان، بیشتر از ما، مسائل فکری برایشان
می‌شنیدیم… ایشان، بیشتر از ما، مسائل فکری برایشان مطرح بود تا عملی و در گذشته هم این‌طوری بود. در شورای انقلاب اسلامی هم این‌طوری بود. خیلی مواظب بود که خطوط انحرافی فکری که آن روز در جامعه ما وجود داشت و سر و صدا هم زیاد داشت. این‌ها در شورای انقلاب راه پیدا نکنند. در ۲۲ دی ۱۳۵۷ خمینی تشکیل شورای انقلاب را اعلام نمود. وی در بخشی از اطلاعیه خویش گفت: ... به موجب حق شرعی و براساس رأی اعتماد اکثریت قاطع مردم ایران که نسبت به این جانب ابراز شده‌است در جهت تحقق اهداف اسلامی ملت، شورایی به نام شورای انقلاب
تحقق اهداف اسلامی ملت، شورایی به نام شورای انقلاب اسلامی مرکب از افراد با صلاحیت و مسلمان و متعهد و مورد وثوق، موقتاً تعیین شده و شروع به کار خواهند کرد. اعضای این شورا در اولین فرصت مناسب معرفی خواهند شد. این شورا موظف به انجام امور معین و مشخصی شده‌است از آن جمله مأموریت دارد تا شرایط تأسیس دولت انتقالی را مورد بررسی و مطالعه قرار داده و مقدمات اولیه آن را فراهم سازد. همچنین خمینی در مصاحبه با خبرنگار کانال یک تلویزیون فرانسه در رابطه با اهداف شورای انقلاب گفت: هدف این است که «شورای انقلاب» یک حکومت
گفت: هدف این است که «شورای انقلاب» یک حکومت موقتی ایجاد کند که آن حکومت موقت، مجلس مؤسسان را تأسیس کند برای تصویب قانون اساسی و بعد بقیه کارها… عزت‌الله سحابی از اعضای شورای انقلاب دربارهٔ این شورا می‌گوید: شورای انقلاب آینهٔ تمام نمای ملت ایران و انقلاب بزرگ و فراگیر آن نبود، طرفداران شریعتی و نمایندگان احزاب سیاسی و ملی قدیم در آن‌جا نبودند، از نمایندگان جوانان و دانشجویان فعال هم هیچ‌کس نبود، از چپ‌ها و مارکسیست‌ها هم هیچ‌کس در آنجا نماینده نداشت، مجاهدین نماینده نداشتند، ولی آقایان روحانیون شورای
نماینده نداشتند، ولی آقایان روحانیون شورای انقلاب در سال ۵۸ تا ۵۹ مرا به‌عنوان نماینده مجاهدین و اصحاب شریعتی تلقی می‌کردند، مِلّیون هم به‌طور اخص نماینده نداشتند. اعضای شورای انقلاب. در آغاز، هسته‌ای مرکزی شورای انقلاب را تشکیل می‌داد، شامل: بهشتی، مطهری، هاشمی رفسنجانی، باهنر، موسوی اردبیلی (طالقانی و منتظری چون احتمال آزادی شان از زندان نمی‌رفت شامل نشدند، منتظری بعداً نیز این مسئولیت را نپذیرفت). به تدریج و تا پیروزی انقلاب و پس از آن نیز افرادی به شورا افزوده شدند. با تشکیل دولت موقت، از آنجا که شورا
افزوده شدند. با تشکیل دولت موقت، از آنجا که شورا نقش قوهٔ قانون‌گذار را داشت، به منظور حفظ استقلال قوا، اعضای دولت موقت از شورای انقلاب خارج شدند و کسان دیگری جایگزین ایشان گردیدند. به علت موازی‌کاری‌ها، تصمیم بر این شد که شورا و دولت موقت رابطهٔ نزدیک‌تری داشته‌باشند، در نتیجه در تیرماه ۱۳۵۹ برخی اعضای شورا به عضویت دولت درآمدند و برخی دولتی‌ها به شورا پیوستند و افرادی که قبل‌تر جایگزین شده‌بودند از شورا خارج شدند. با استعفای دولت موقت و واگذاری ادارهٔ کشور به شورای انقلاب، دورهٔ جدیدی در شورا آغاز گشت و
به شورای انقلاب، دورهٔ جدیدی در شورا آغاز گشت و برخی عضوها جابه‌جا شدند. تعدادی از اعضای شورا همچون مرتضی مطهری، سید محمود طالقانی، محمدجواد باهنر، سید محمد بهشتی و ولی‌الله قرنی در ماه‌های آغازین پیروزی انقلاب کشته شدند یا درگذشتند. برخی اعضای شورا که اعضای نهضت آزادی بودند (مهدی بازرگان، احمد صدر حاج سید جوادی، یدالله سحابی، عزت‌الله سحابی، ابراهیم یزدی، علی‌اکبر معین‌فر، صادق قطب‌زاده) و همچنین حبیب‌الله پیمان و ابوالحسن بنی‌صدر در سال‌های بعد از حکومت جمهوری اسلامی فاصله گرفتند و برخی مغضوب آن واقع