payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برج تیمز واتر در نزدیکی پیچ هلند پارک دیده شد. اعتقاد عمومی بر این بود که کار به بنکسی تعلق دارد. گرافیتی کودکی را نشان می‌داد که با رنگ نارنجی برچسب «» را رنگ می‌کند. سخنگوی شهرک‌های هامرسمیت و فولهام لندن، گرگ اسمیت از طرف شورای شهر کار را به وندالیسم تعبیر کرد و دستور اکید به پاک کردن اثر داد. ظرف سه روز کارگران شورای شهر دستور را اجرا کردند. بین سوم تا پنجم می ۲۰۰۸، بنکسی در لندن نمایشگاهی برپا کرد که جشنواره کن نامیده می‌شد. نمایشگاه در تونلی در خیابان لیک برگزار شد که سابقاً محل عبور و مرور قطار
لیک برگزار شد که سابقاً محل عبور و مرور قطار سریع‌السیر یورواستار، بود. از هنرمندان گرافیتی خواسته شده بود زیر ایستگاه واترلوی لندن در این تونل آثار خود را خلق کنند. آن‌ها در خلق آثار خود آزاد بودند، تنها محدودیت این بود که یک گرافیتی نباید گرافیتی دیگری را بپوشاند. هنرمندان از جمله بلک له رت، بروکن کرو، سی ۱۲۵، کارتیان، هیرو، پیورر ایول، دالک، داتمستر، جی. گلاور، بن این، فلوس، جف آئروسل، تام سیویل رودسورث و استن، مستر برینواش و لکس. [نیازمند منبع] در اواخر اوت ۲۰۰۸، در سومین سالگرد توفان کاترینا، بنکسی
اوت ۲۰۰۸، در سومین سالگرد توفان کاترینا، بنکسی مجموعه کاری در نیو اورلئان و لوئیزیانا ارائه داد. گرافیتی‌های او عمدتاً روی دیوار بناهایی خلق شدند که پس از توفان، متروک باقی‌مانده بودند. یکی از گرافیتی‌های که به بنکسی منسوب شد در یک پمپ بنزین، متروک در حوالی انسلی در بیرمنگامِ آلاباما در روز ۲۹ اوت، در حالی خلق شد که توفان گوستاو به محدوده نیواورلئان نزدیک می‌شد. نقاشی یک عضو شنل پوش گروه کوکلاکس کلان را نشان می‌دهد که به دار زده شده‌است. اثر خیلی زود ابتدا با اسپری مشکی پوشانده شد و بعد از آن کلاً حذف شد.
با اسپری مشکی پوشانده شد و بعد از آن کلاً حذف شد. اولین نمایشگاه رسمی بنکسی در نیویورک با عنوان «» در ۵ اکتبر ۲۰۰۸، آغاز به کار کرد. در ویترین گالری تعدادی حیوان انیماترونیک (به انگلیسی:animatronic) به نمایش درآمد از جمله خرگوشی که جلوی یک آینه مشغول آرایش است و یک مرغ مادر با جوجه‌هایی از جنس ناگت‌های مرغ مک دونالد که به یک پاکت سس باربکیو نوک می‌زنند. در اکتبر ۲۰۰۸، شورای شهر وست مینستر اعلام کرد، گرافیتی «»، حذف خواهد شد. شورا اعلام کرد که اساساً هر گونه گرافیتی صرف نظر از شهرت خالق آن پاک خواهد شد.
گرافیتی صرف نظر از شهرت خالق آن پاک خواهد شد. شورا حتی دقیقاً به بنکسی اشاره کرد: «حق بنکسی برای گرافیتی از یک کودک بیشتر نیست». رابرت دیویس رئیس کمیته برنامه‌ریزی شورای شهر به "روزنامه تایمز" چنین گفت: «اگر ما از این چشم پوشی کنیم، در واقع تأیید کرده‌ایم که هر بچه‌ای با یک قوطی اسپری، یک هنرمند است». گرافیتی مورد بحث در آوریل ۲۰۰۹ پاک شد. در دسامبر ۲۰۰۸ ، کاری از بنکسی در ملبورن استرالیا که راننده‌ای را در لباس سربازی نشان می‌داد، تخریب شد. تصویر با یک ورقه پرپلکس شفاف حفاظت می‌شد اما رنگ نقره‌ای از پشت
پرپلکس شفاف حفاظت می‌شد اما رنگ نقره‌ای از پشت ورق محافظ به تصویر نشت کرد. بعداً روی رنگ نقره‌ای نوشتند «بنکسی اینجا بود». این گرافیتی تقریباً به‌طور کامل محو شد. جشنواره کن. جشنواره کن یک جشنواره هنر شهری بود که از سوم تا پنجم می ۲۰۰۸ در لندن توسط بنکسی برگزار شد. نام جشنواره به نوعی بازی با نام جشنواره فیلم کن بود، از معتبرترین جوایز سینمایی که هر ساله در کن فرانسه برگزار می‌شود. محل برگزاری نمایشگاه یک تونل متروک در خیابان لیک بود. بنکسی از ۳۹ هنرمند از همه جای دنیا برای حضور در جشنواره دعوت کرد. از
از همه جای دنیا برای حضور در جشنواره دعوت کرد. از جمله کسانی که آثارشان را در جشنواره کن در معرض نمایش گذاشتند استن لکس، بساس استنسیل، فِیل، پریسم، بلک، سی ۱۲۵، ویلز، وکستا، جان گریدر، داتمستر، بی توی و لوگان هیکس بودند. ۲۰۰۹. در می ۲۰۰۹، بنکسی استیو لازاریدس مدیر برنامه‌هایش را کنار گذاشت و اعلام کرد از این پس پِست کنترل (به انگلیسی: ) تنها مرجع فروش آثار جدید او خواهد بود. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۹، نمایشگاهی با عنوان در موزه و گالری هنری شهر بریستول افتتاح شد که بیش از ۱۰۰ کار هنری از بنکسی را در معرض نمایش
که بیش از ۱۰۰ کار هنری از بنکسی را در معرض نمایش می‌گذاشت از جمله انیماترونیک و چیدمان. تا این سال، این بزرگترین نمایشگاه بنکسی بود که ۷۸ کار جدید از او را به نمایش می‌گذاشت. واکنش به نمایشگاه در کل مثبت بود و بیش از ۸۵۰۰ نفر در اولین هفته از نمایشگاه بازدید کردند. طی یک دوره ۱۲ هفته‌ای، نمایشگاه بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ بازدیدکننده داشت. در سپتامبر ۲۰۰۹، کاری از بنکسی که هجویه‌ای از خانواده سلطنتی انگلیس بود توسط شورای شهر هاکنی تخریب شد. این اقدام پس از آن صورت گرفت که شورای شهر اخطاری مبنی بر لزوم حذف گرافیتی به
که شورای شهر اخطاری مبنی بر لزوم حذف گرافیتی به آدرس پیشین صاحب ملک فرستاد. این نقاشی دیواری در سال ۲۰۰۳ برای روی جلد تک آهنگ از گروه کشیده شده بود. گزارش شد که خانم صاحب ملک که اجازه کار را به بنکسی داده بود با گریه شاهد رنگ کردن روی نقاشی بود. در دسامبر ۲۰۰۹، در پایان کنفرانس تغییرات اقلیمی سال ۲۰۰۹ سازمان ملل متحد بنکسی نگرانی خود در این زمینه را با چهار دیوارنگاره به نمایش گذاشت. یکی از آن‌ها دربردارنده عبارت «من به گرمایش زمین اعتقاد ندارم» بود. حروف این جمله در حال آب شدن بودند. بین بنکسی و کینگ روبو
جمله در حال آب شدن بودند. بین بنکسی و کینگ روبو همیشه خصومتی قدیمی و نوعی جنگ گرافیتی در جریان بود. این دشمنی کهنه زمانی به اوج رسید که شایع شد که گرافیتی کشیده شده روی یکی از کارهای روبو، متعلق به بنکسی بوده‌است. نتیجه این کشمکش جدید گرافیتی نویسی‌های متعدد از افراد گوناگون روی کارهای بنکسی بود. خروج از مغازه کادو فروشی (۲۰۱۰). در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۰ فیلم خروج از مغازه کادو فروشی برای اولین بار در چهارچوب جشنواره ساندنس در پارک سیتی واقع در یوتا پخش عمومی شد. بنکسی به منظور ایجاد ارتباط با اکران فیلمش ۱۰ نمونه
به منظور ایجاد ارتباط با اکران فیلمش ۱۰ نمونه گرافیتی در قسمت‌های مختلفی از پارک سیتی و سالت لیک سیتی خلق کرد. در فوریه همان سال بنای تاریخی «» واقع در لیورپول که در فهرست میراث تاریخی و معماری انگلیس ثبت شده بود، در یک حراج به قیمت ۱۱۴٬۰۰۰ پوند به فروش رسید. روی دیوار جنبی ساختمان طرح یک موش عظیم از بنکسی وجود داشت. در مارس ۲۰۱۰، «» در مسیر زیرزمین لندن عرضه شد. طرح می‌بایست بدون هاله دور سر پسرک به نمایش درمی‌آمد، چند روز بعد هاله اضافه شد و بعدتر مسئولین تبلیغات مترو اقدام به حذف آن کردند. عرضه این کار
تبلیغات مترو اقدام به حذف آن کردند. عرضه این کار از سوی آرت بیلو (به انگلیسی: ) برنامه‌ریزی شد که یک سازمان عمومی هنری واقع در لندن است. در آوریل ۲۰۱۰، شورای شهر ملبورن در استرالیا اعلام کرد که ناخواسته آخرین کار باقی‌مانده از بنکسی در ملبورن را نیز با رنگ پوشانده‌اند. این آخرین کار با عنوان «» زینت بخش دیوار یکی از ساختمان‌های قدیمی شورای شهر بود. این در حال بود که در ۲۰۰۸، وقتی عده‌ای به قصد خرابکاری روی کاری از بنکسی رنگ خالی کرده بودند، سخنگوی شورای شهر اعلام کرد که تدابیر پیش گیرانه‌ای برای حفظ «سایر
اعلام کرد که تدابیر پیش گیرانه‌ای برای حفظ «سایر آثار هنری مشهور یا مهم» اتخاذ خواهد کرد. در آوریل ۲۰۱۰، هم‌زمان با اکران خروج از مغازه کادو فروشی در سانفرانسیسکو، ۵ کار مختلف از بنکسی در نقاط مختلف شهر ظاهر شد. گفته شد بنکسی برای اجازه گرافیتی روی دیوار بنایی در چایناتاون سانفرانسیسکو ۵۰ دلار به صاحب ملک پرداخت کرده‌است. در اوایل می ۲۰۱۰، هفت کار جدید از بنکسی در تورنتو کانادا، دیده شد. هر چند که بیشتر این گرافیتی‌ها خیلی زود از محل منتقل شدند یا رویشان پوشانده شد. در می ۲۰۱۰، هم‌زمان با اکران فیلمش در
پوشانده شد. در می ۲۰۱۰، هم‌زمان با اکران فیلمش در رویال اوک بنکسی از دیترویت دیدن کرد و ردپایش را در نقاط مختلف دیترویت و وارن باقی گذاشت. اندکی پس از ظهور گرافیتی‌های دیترویت، یکی از آن‌ها که پسری را با قوطی رنگ قرمز در کنار عبارت «» نشان می‌داد توسط نگارخانه و کارگاه هنر غیرانتفاعی ۵۵۵ از محل منتقل شد. ۵۵۵ اعلام کرد قصد فروش اثر را ندارد اما تصمیم دارد آن را حفظ کند و در نگارخانه‌اش واقع در دیترویت به نمایش بگذارد. غیر از این تلاشی هم برای منتقل کردن «»، یکی از گرافیتی‌های بنکسی در وارن صورت گرفته بود.
یکی از گرافیتی‌های بنکسی در وارن صورت گرفته بود. در ژانویه ۲۰۱۱، مستند بنکسی نامزد اسکار بهترین فیلم مستند شد. به این مناسبت بنکسی بیانیه‌ای صادر کرد: «این خبر واقعاً مایه غافلگیری است… من با ایده پشت برگزاری مراسم اهدای جوایز موافق نیستم ولی حاضرم که برای این نامزدی خاص استثناء قایل شوم، آخرین مرد لختی که با رنگ طلایی پوشیده شده باشد و در خانه من حضور داشته باشد، خودم بوده‌ام.» در حالی که زمان اهدای جوایز نزدیک می‌شد، بنکسی در سراسر لوس آنجلس گرافیتی‌های متعددی خلق کرد. عده زیادی گمان می‌بردند بنکسی با
متعددی خلق کرد. عده زیادی گمان می‌بردند بنکسی با لباس مبدل و به صورت ناشناس در مراسم حضور پیدا می‌کند و در صورت برنده شدن، با حضور ناگهانیش همه را غافلگیر می‌کند اما اسکار بهترین مستند آن سال به «» رسید. در اوایل مارس ۲۰۱۱، با یک گرافیتی در وستون در انگلستان به اسکار واکنش نشان داد: دختر کوچکی با قیافه‌ای ناراضی که مجسمه اسکار را به دست گرفته‌است. تصور بر این بود که کار به لارای پانزده‌ماهه اشاره دارد که مجسمه اسکار پدرش -سیمون ایگان، به عنوان تهیه‌کننده فیلم سخنرانی پادشاه- را به زمین انداخته بود. خروج از
سخنرانی پادشاه- را به زمین انداخته بود. خروج از مغازه کادو فروشی، در سیزدهم اوت ۲۰۱۱، از شبکه چهار تلویزیون عمومی بریتانیا پخش شد. ۲۰۱۱. در می ۲۰۱۱، لیتوگرافی از بنکسی منتشر شد که یک بمب بنزینی -کوکتل مولوتف- روشن را نشان می‌داد. این بمب با یک بطری مارک تسکو ولیو ساخته شده بود. اثر بنکسی در ادامه اعتراض‌های گسترده‌ای منتشر شد که علیه افتتاح شعبه جدیدی از تسکو اکسپرس در بریستول صورت گرفتند. در منطقه استوکس کرافت برخوردهای خشونت‌آمیزی بین پلیس و معترضان صورت گرفت. ظاهراً بنکسی پوسترش را برای جمع‌آوری پول در
گرفت. ظاهراً بنکسی پوسترش را برای جمع‌آوری پول در جهت حمایت از گروه‌های محلی در استوکس کرافت و پرداخت هزینه‌های دادگاه دستگیرشدگان طراحی کرده بود. پوسترها به صورت انحصاری در نمایشگاه کتاب آنارشیستهای استوکس کرافتف به فروش رسیدند. در ماه دسامبر، بنکسی از مجسمه اش به نام در گالری هنری واکر در لیورپول پرده برداری کرد. اثر مجسمه بالاتنه‌ای از یک کشیش را نشان می‌داد که صورتش شطرنجی شده بود. این مجسمه در واکنش به رسوایی آزار جنسی کودکان در کلیسای کاتولیک بود. ۲۰۱۵ کلیپ «بنکسی در غزه». در فوریهٔ ۲۰۱۵ بنکسی کلیپی
کلیپ «بنکسی در غزه». در فوریهٔ ۲۰۱۵ بنکسی کلیپی به نام «امسال را سالی کن که مقصدی جدید کشف می‌کنی» دربارهٔ سفرش به نوار غزه منتشر کرد. بنکسی طی سفرش به غزه چند اثر هنری خلق کرد که یکی از آن‌ها گربه‌ای بود روی خرابه‌های خانه‌ای که اسرائیل ویرانش کرده بود («می‌خواستم عکس‌های تخریب غره را در وب‌گاهم نشان دهم، اما در اینترنت مردم فقط به تصاویر گربه‌ها نگاه می‌کنند») و دیگری چند کودک که تاب‌بازی می‌کنند و تاب‌ها از یک برج دیدبانی آویزان‌اند. تبلیغاتچی او به نیویورک تایمز گفته بود: منابع اسرائیلی از چند بی‌دقتی
تایمز گفته بود: منابع اسرائیلی از چند بی‌دقتی در روایت ویدئو خبر داده‌اند. بنا بر ویدئو «از زمان بمباران، اجازه نداده‌اند هیچ سیمانی وارد غزه شود» اما در حال حاضر اسرائیل اجازه مقادیر محدودی از سیمان وارد غزه شود. همچنین ویدئو می‌گوید هیچ راهی جز تونل‌های غیرقانونی برای رفتن به منطقه وجود ندارد اما هم‌اکنون گذرگاه بیت حانون بر روی ساکنان عرب باز است. اما گذرگاه رفح با مصر، بسته‌است. آثار هنری قابل توجه. در واکنش به موضوع شهرت شخصی، بنکسی نظرش را چنین بیان کرده‌است «ما دیگر قهرمان لازم نداریم؛ چیزی که
کرده‌است «ما دیگر قهرمان لازم نداریم؛ چیزی که می‌خواهیم کسی است که آشغال‌ها را دم در بگذارد». به هر حال، علاوه بر آثار شناخته شده اش، بنکسی برخی دیگر از آثار مهم را نیز به خودش نسبت داده‌است: تکنیک. گرده برداری به‌طور سنتی عبارت است از چاپ کردن یا ترسیم دستی طرحی روی ورقه‌هایی از جنس استات -به انگلیس acetate- یا مقوا است. این طرح‌ها بعداً بریده می‌شوند تا رنگی که روی ورقه پاشیده می‌شود از فضاهای منفی عبور کرده و طرح مورد نظر را روی سطح نهایی کار که زیر ورق بریده شده قرار می‌گیرد ایجاد کند. به جهت طبیعت
بریده شده قرار می‌گیرد ایجاد کند. به جهت طبیعت رمزآلود کارها و هویت بنکسی، دقیقاً معلوم نیست تکنیک مورد استفاده او در خلق آثاری که به شیوه گرده برداری ایجاد می‌شوند، چیست. هرچند احتمال می‌رود که او از کامپیوتر برای اجرایی کردن طرح‌هایش استفاده می‌کند. بنکسی در کتابش دیوار و صلح -به انگلیسی Wall and Piece- اشاره کرده‌است که در آغاز کار، سرعتش به قدری پایین بوده که یا حین کار گیر می‌افتاد یا مجبور می‌شد کار را در چند نوبت به اتمام برساند. به این ترتیب او مجموعه‌ای از الگوهای پیچیده گرده برداری آماده کرد تا
از الگوهای پیچیده گرده برداری آماده کرد تا در زمان صرفه جویی کند و در عین حال مانع از آمیخته شدن رنگ‌ها در هم شود. در دنیای هنر خیابانی حق استفاده از گرده برداری یکی از بحث‌های معمول است. بسیاری از هنرمندان گرافیتی گرده برداری را تقلب می‌دانند. درونمایه‌های سیاسی و اجتماعی. کارهای بنکسی جهت‌گیری‌های مشخص سیاسی و اجتماعی دارد. درونمایه بسیاری از کارهای او را مفاهیم ضد جنگ، ضدسرمایه‌داری، ضد فاشیسم، ضد امپریالیسم، آنارشیسم، نهیلیسم و اگزیستانسیالیسم تشکیل می‌دهد. به علاوه او برخی خصوصیات انسانی را نیز به نقد
به علاوه او برخی خصوصیات انسانی را نیز به نقد می‌کشد؛ طمع، بی‌چیزی، دورویی، ملال، بیهودگی، ناامیدی و از خود بیگانگی. هر چند کارهای بنکسی بر تصویرسازی‌های بصری و پیکرسازی برای به نمایش گذاشتن پیامهایش تکیه دارد، اما در برخی کتاب‌هایش نظرات صریح سیاسی نیز مطرح کرده‌است. می‌توان لیست «به چه کسانی می‌توان شلیک کرد» او را چنین خلاصه کرد: «اراذل فاشیست، بنیادگراهای مذهبی و آدم‌هایی که لیستی از کسانی درست می‌کنند که شلیک به آنها مجاز است» بنکسی که همواره دیدگاه‌های سیاسیش را در لفافه‌ای از طنز بیان می‌کند
سیاسیش را در لفافه‌ای از طنز بیان می‌کند می‌گوید: «گاهی وضع موجود جهان آنقدر حالم را بد می‌کند که نمی‌توانم بقیه پای سیبم را بخورم.» هویت. شایعات و نظریات گوناگونی در مورد هویت بنکسی وجود دارد. طبق بیشترین شایعات اسم بنکسی شاید رابین بنکس یا رابین گانینگهام باشد. در سال ۲۰۰۴، عکسی منتسب به بنکسی در جامائیکا و در زمان انجام پروژه تصادم فرهنگ‌ها منتشر شد. در اکتبر سال ۲۰۰۷، وبسایت بی‌بی‌سی در پرونده‌ای مخصوص به بنکسی تصویری را به نمایش گذاشت که ظاهراً او را نشان می‌داد. این عکس توسط عابری در بثنال گرین در
نشان می‌داد. این عکس توسط عابری در بثنال گرین در لندن گرفته شد. ادعا شده بود که عکس بنکسی را به همراه دستیاری نشان می‌دهد که در حال کار کردن روی یک داربست است. در این پرونده بی‌بی‌سی تأیید می‌کند که شورای شهر تاور هملتس تصمیم گرفته‌است تمام آثار بنکسی را به عنوان نمونه‌هایی از وندالیسم تخریب کند. با این عکس‌ها بنکسی به عنوان رابین گانینگهام شناسایی شد. مردی متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۷۳. گانینگهام در کاتدرال اسکول بریستول تحصیل کرده‌است -این آکادمی به صورت تخصصی به موسیقی می‌پردازد- و به گفته یکی از دوستان سابقش در
می‌پردازد- و به گفته یکی از دوستان سابقش در هنرهای تجسمی بینهایت با استعداد بود. گانینگهام مدتی با هنرمندی به نام لوک ایگان زندگی می‌کرد. در حدود سال ۲۰۰۰، گانینگهام به لندن مهاجرت کرد تا در آپارتمانی در هکنی زندگی کند، تعدادی از مهم‌ترین کارهای بنکسی در حوالی همین مکان ظاهر شدند. در آن دوران گانینگهام با جیمی ایستمن زندگی می‌کرد. ایستمن در یک کمپانی ضبط موسیقی کار می‌کرد که از تصویرسازی‌های بنکسی استفاده می‌کرد. پژوهشگران در دانشگاه کویین مری لندن با استفاده از تکنیک آماری «هویت‌یابی مبتنی بر مکان»
استفاده از تکنیک آماری «هویت‌یابی مبتنی بر مکان» (geographical profiling) و با بررسی شیوه توزیع گرافیتی‌های معروف بنکسی، هنرمند بریتانیایی، حدسی را که پیشتر دربارهٔ هویت این هنرمند زده شده بود، تأیید کرده‌اند. بر اساس این تحقیقات، بنکسی ممکن است فردی به نام رابین گانینگهام باشد. در می ۲۰۰۹، نشریه میل آن ساندی یک بار دیگر بحث گانینگهام و بنکسی را پیش کشید. این بحث با انتشار عکسی مجدداً آغاز شد که در سال ۲۰۰۴ در شرق لندن گرفته شده بود. این عکس گرافیتی موشی را نشان می‌داد که پرتره‌ای از خودش را روی تابلویی در
نشان می‌داد که پرتره‌ای از خودش را روی تابلویی در دست گرفته بود. پرتره گانینگهام را نشان می‌داد. تایمز و ایونینگ استاندارد نیز به این داستان پرداختند. در واکنش به این گمانه زنی‌ها، کارگزار بنکسی نپذیرفت که ادعای گانینگهام بودن بنکسی را رد یا تأیید کند. در می ۲۰۰۷، مقاله مفصلی به قلم لورن کالینز در نیویورکر به چاپ رسید که مناقشه هویت بنکسی را دوباره به میان می‌کشید. در این مقاله عکس منسوب به بنکسی در جامائیکا که پیش از آن در ایونینگ استاندارد به چاپ رسیده بود، دوباره چاپ شد. سایمون هاتستون از گاردین
بود، دوباره چاپ شد. سایمون هاتستون از گاردین آنلیمیتد از معدود کسانی است که شخصاً با بنکسی مصاحبه کرده‌است. او ظاهر بنکسی را ترکیبی از جیمی نیل و مایک اسکینر -رپر انگلیسی- توصیف می‌کند؛ مرد ۲۸ ساله‌ای با شلوار جین که یک دندان نقره، زنجیر و یک گوشواره نقره داشت. در همین مقاله بنکسی گفته بود که والدینش فکر می‌کنند او نقاش و دکوراتور است. بنکسی خود در وبسایتش، چنین می‌گوید: «من قادر نیستم نظر بدهم بنکسی ممکن است کی باشد و کی نباشد؛ ولی هر کسی که بقیه می‌گویند خوب نقاشی می‌کشد به نظر من نمی‌تواند بنکسی باشد.»
خوب نقاشی می‌کشد به نظر من نمی‌تواند بنکسی باشد.» نقد. پیتر گیبسون سخنگوی سازمان، کارهای بنکسی را وندالیسم محض می‌خواند، از دایان شکسپیر، از مسئولین همین مجموعه، ابراز نگرانی شده که کارهای بنکسی چیزی را ارزشمند نشان می‌دهد که در ذات صرفاً خرابکاری است. طنزنویس چارلی بروکر در ستونش در نشریه گاردین کارهای بنکسی را برای احمق‌ها، هوشمندانه می‌داند. بنکسی به صورت مدام به خاطر تقلید از بلک له رت مورد انتقاد قرار گرفته‌است. له رت در اوایل دهه هشتاد در پاریس آثاری در سایز واقعی و با تکنیک گرده برداری خلق می‌کرد.
در سایز واقعی و با تکنیک گرده برداری خلق می‌کرد. له رت این دسته از نقدها را قبول ندارد. او تصریح کرده‌است که مایه افتخار اوست که منبع الهام «هنرمندی به این خوبی» باشد. در اوایل سال ۲۰۱۱ له رت در حال تکمیل نقاشی دیواری که بنکسی در سانفرانسیسکو کشیده بود دیده شده‌است. به هر صورت بعدتر در همان سال، در مستند جنگ گرافیتی، له رت موضع دیگری اتخاذ کرد، او چنین گفت: «وقتی مریم و نوزاد یا موش‌های بنکسی را می‌بینم، برای من واضح است که ایده کار از کجا می‌آید. این عصبانی‌ام می‌کند. وقتی هنرمند باشی باید از تکنیک‌های
می‌کند. وقتی هنرمند باشی باید از تکنیک‌های خودت استفاده کنی. سخت است که تکنیک و سبکی پیدا کرده باشی و وقتی کسی را می‌بینی که کس دیگر دارد از این تکنیک استفاده می‌کند و بازتولیدش می‌کند، طبعاً خوشت نمی‌آید. من در مورد درستکاری و شخصیتش نظری ندارم. شاید وقتش باشد که بنکسی خودش را به ما نشان بدهد تا ببینیم چه طور آدمی است.» کتابشناسی. بنکسی شخصاً تعدادی کتاب منتشر کرده‌است که شامل تصاویر کارهایش در کشورهای مختلف جهان، تابلوها و نمایشگاه‌هایش به همراه نوشته‌هایی از خودش می‌شود: انتشارات رندم هاوس دیوار و صلح
از خودش می‌شود: انتشارات رندم هاوس دیوار و صلح را منتشر کرد که مشتمل بر تصاویر کتاب‌های قبلی به علاوه برخی آثار جدید از او است. (این کتاب برای چندین سال جز پرفروش‌ترین کتاب‌های رده کتاب‌های هنری بود) سه کتاب در مورد او توسط نویسندگان دیگر طی سال‌های ۲۰۰۶، ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ منتشر شدند: منابع. این مدخل به تمامی ترجمه مقاله Banksy در ویکی انگلیسی است. در تهیه ویکی انگلیسی از منابع زیر استفاده شده‌است: پیوند به بیرون. نویسنده اصلی ویکی انگلیسی و تهیه‌کننده اولیه ویکی فارسی مطالعه پیوندهای زیر را توصیه می‌کنند:
برکیان، یکی از روستاهای شهرستان سرخه در استان سمنان ایران است. این روستا در بخش مرکزی شهرستان سرخه، دهستان لاسگرد و در ۱۳ کیلومتری شمال غربی شهر سرخه جای گرفته است. این روستا بر دامنه کوه سیاه‌کمر در کوهستان البرز واقع است. ناحیه صنعتی برکیان سرخه در این روستا قرار دارد. جمعیت روستای برکیان بر پایه نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵، برابر با ۱۸ نفر (۶ خانوار) بوده است.
گئورگ لودویگ ویرت (زاده ۱۷ فوریه ۱۸۲۲ - درگذشته ۳۱ ژوئیه ۱۸۵۵) شاعر، طنزنویس، روزنامه‌نگار و سوسیالیست آلمانی بود. زندگی. گئورگ ویرت در سال ۱۸۲۲ در خانواده یک روحانی بلندپایه پروتستان در شهر دتمولد در غرب آلمان به دنیا آمد. از ۱۸۳۶ تا ۱۸۴۰ یک دوره آموزشی بازرگانی را گذراند و سپس به عنوان حسابدار و دفتردار در تجارت‌خانه‌هایی در شهرهای کلن و بن به کار پرداخت. در بن با مجامع ادبی ارتباط پیدا کرد و استعداد ادبی خود را کشف کرد. در این سالها اشعاری به سبک موسوم به رمانتیک راین سرود. در همین دوران تمایلات سیاسی او
رمانتیک راین سرود. در همین دوران تمایلات سیاسی او برانگیخته شد. اواخر ۱۸۴۳ نخستین داستان خود را نوشت و در روزنامه کلن به چاپ رساند. این داستان نیز به سبک رمانتیک بود. وی پس از آشنایی با مسائل اجتماعی و مشاهده فقر عمومی، سبک رمانتیک را آگاهانه کنار گذاشت. ویرت در دسامبر ۱۸۴۳ به برادفورد در انگلستان نقل مکان کرد که در کانون سرمایه‌داری صنعتی آن زمان قرار داشت. در آنجا با سوسیالیست‌ها و چارتیست‌های انگلیسی آشنا شد. در سالهای ۱۸۴۴ و ۱۸۴۵ آثار لودویک فوئرباخ را مطالعه کرد که انقلابی در او به وجود آورد و نتیجه
مطالعه کرد که انقلابی در او به وجود آورد و نتیجه آن سرودن یک دوره اشعار فلسفی بود. او همچنین در همین دوران به مطالعه علم اقتصاد پرداخت. مهمترین شعرهایش را در همان دوره اقامت در انگلستان سرود. ویرت از دوران نوجوانی فریدریش انگلس را می‌شناخت. در سالهای ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ در بروکسل در نزدیکی محل اقامت کارل مارکس و فریدریش انگلس کار می‌کرد و با آنها دوستی برقرار کرد. سپس در شهر کلن آلمان امتیاز انتشار "روزنامه نوین راینی" (neue Rheinische Zeitung) را برای مارکس گرفت و خود تا آخرین شماره مسئولیت بخش ادبی آن را بر
و خود تا آخرین شماره مسئولیت بخش ادبی آن را بر عهده داشت. او علاوه بر شعرهایش، دو رمان خود را نیز به تدریج در همین نشریه به چاپ رساند. در همین زمان، چند ماه به اتهام توهین به یک نمایندهٔ محافظه‌کار مجلس در یکی از همین رمان‌ها به زندان افتاد. پس از شکست انقلاب ۱۸۴۸، انتشار روزنامه نوین راینی ممنوع شد. ویرت در آن سالهای حاکمیت ارتجاع از نوشتن و کار ادبی ناامید و سرخورده شد و برای کار به سفری طولانی رفت که به قاره آمریکا انجامید. گئورگ ویرت در سال ۱۸۵۵ در هاوانا در اثر ابتلاء به بیماری تب زرد درگذشت. منابع.
در اثر ابتلاء به بیماری تب زرد درگذشت. منابع. در کتاب یادشده
شیر نیمیایی ، در اسطوره‌شناسی یونانی هیولای بدسگالی بود که در نیمیا می‌زیست و سرانجام به دست هراکلس (هرکول) به عنوان یکی از دوازده‌خانش کشته شد. این جانور بزرگ جثه فرزند تایفون (دارای ۱۰۰ سر) و اکیدنا (هیولای مؤنث نیمه پری و نیمه مار) و برادر اسفینکس بود. در بعضی از تفسیرهای گفته شده توسط آلیان (نویسندهٔ رومی) و یولیوس هیگینوس آمده است که "شیر نیمیایی" زادهٔ سلنه الههٔ ماه می‌باشد و در تفاسیر دیگر او توسط هرا پرستاری می‌شود. همچنین هزیود این جانور را زادهٔ ارثروس خوانده است. به دلیل پوستی سختی که از جنس طلا
خوانده است. به دلیل پوستی سختی که از جنس طلا بود هیچ سلاحی در آن نفوذ نمی‌کرد و دارای پنجه‌هایی تیزتر از هر شمشیری بود که از هر زرهی عبور می‌کرد. اولین شاهکار هراکلس. اولین شاهکار از دوازده‌خان هرکول که توسط شاه ائوروستئوس (پسرعمویش) ترتیب داده شده بود، خلاص شدن از دست جانوری بزرگ و بی‌نهایت وحشی به نام "شیر نیمیایی" بود. هراکلس در منطقه‌های اطراف پرسه زد تا اینکه به شهر کلونای رسید. در آنجا، او با پسری آشنا شد که گفت اگر هراکلس شیر نیمیایی را ظرف ۳۰ روز بکشد و زنده برگردد، شهر شیری را برای زئوس قربانی
بکشد و زنده برگردد، شهر شیری را برای زئوس قربانی خواهد کرد؛ اما اگر او ظرف ۳۰ روز برنگردد یا بمیرد، آن پسر خودش را برای زئوس قربانی خواهد کرد. در روایت دیگری آمده که او با مولورکوس، چوپانی که پسرش را در حمله شیر از دست داده بود، ملاقات کرد و به او گفت که اگر ظرف ۳۰ روز بازگردد، قوچی را برای زئوس قربانی خواهد کرد. اگر او ظرف ۳۰ روز بر نمی‌گشت، قوچ را به عنوان قربانی سوگواری برای کشته شده هراکلس پیشکش می‌کرد. هراکلس مجهز به تیر و کمان (در برخی از تفاسیر معمولاً در دورهٔ کلاسیک او همچنین دارای یک شمشیر برنزی
در دورهٔ کلاسیک او همچنین دارای یک شمشیر برنزی نیز بود) و گرز او (ساخته شده از چوب درخت زیتونی که او آن را از ریشه کنده بود) شروع به جستجوی هیولا کرد، که در سرزمین آرگولیس پرسه می‌زد. با جستجو در جنگل‌های نیمیا سعی در پیدا کردن لانهٔ شیر را داشت که ناگهان با شنیدن غرش ترسناکی جستجویش را متوقف کرد. هرکول برگشت و شیر بزرگی را دید که به سمت او در حال یورش است. مانند برق کمان خود را کشید و تیری رها کرد اما به شیر آسیبی نرسید. هیولا بر روی هراکلس افتاد، او به سرعت تیر دیگری رها کرد و دوباره به شیر آسیبی نرسید،
تیر دیگری رها کرد و دوباره به شیر آسیبی نرسید، سر از جنس برنز آن را خم کرد تا بتواند با سنگ سفتی به او ضربه بزند؛ تیزترین سلاح قادر به نفوذ در پوست این جانور نبود. شیر با چنگال خود حمله کرد، اما هراکلس با گرز سنگین خود ضربه‌ای به او وارد، و او را گیج کرد. با دانستن اینکه هیچ سلاحی قادر به کشتن هیولا نیست، تمام سلاح‌های خود را کنار گذاشت و با دست‌های خالی به جنگ هیولا رفت. با قدرت باورنکردنی ای که داشت، بازوهایش را به دور گردن شیر پیچاند و گلویش را فشرد و او را کشت. بعد از اینکه هیولای بزرگ‌مرد، هراکلس شروع
را کشت. بعد از اینکه هیولای بزرگ‌مرد، هراکلس شروع به کندن پوستش کرد، اما پوست بسیار محکم بود و او نمی‌توانست آن را ببرد یا پاره کند. در این هنگام او پنجه‌های بزرگ که بسیار تیز بودند را امتحان کرد، و این بار به داخل پوست نفوذ کرد و هرکول غنیمت و نشان ظفر خود را برداشت. با دانستن اینکه پوست آن غیرقابل رسوخ است آن را به عنوان جامه‌ای بر تن کرد، سر آن را به عنوان کلاه‌خود بر روی سر خود انداخت و حتی از پوست آن به عنوان زرهی استفاده کرد که آن را قدرتمندتر ساخت. از آن موقع به بعد پوست "شیر نیمیایی" به همراه گرز
از آن موقع به بعد پوست "شیر نیمیایی" به همراه گرز از جنس چوب زیتون یکی از نمادهای هراکلس شدند. ائوروستئوس سپس هراکلس را برای انجام مأموریت بعدی خود، یعنی از بین بردن هیدرا لرنایی راهی دریاچه لرنا نمود. در هنر معمولاً پهلوانان پوست "شیر نیمیایی" را به تن می‌کنند، آروارهٔ او نوک کلاه خود را تشکیل می‌دهد، در حالی که چنگال‌های او بر روی سینه آمده و مانند روپوشی عمل می‌کند.
قارچ دُنبَلان ( در زبان‌های غربی: Truffle) نوعی قارچ خوراکی است. این قارچ در گونه‌های مختلف به رنگ‌های قرمز تیره، خاکستری، سفید، بنفش و سیاه صورتی یافت می‌شود؛ ولی لذیذترین نوع آن دارای پوستهٔ سیاه رنگ است. دو نوع سیاه و سفید این قارچ گران‌قیمت‌ترین قارچ‌های زیرزمینی هستند. بیش‌ترین میزان مصرف آن در رستوران‌ها، صنایع غذایی، تهیهٔ انواع سس‌ها و روغن‌های معطر و نیز داروسازی است. قارچ دنبلان، که در عمق تقریباً ۳۰ سانتیمتری و در مجاورت ریشهٔ گیاهان رشد می‌کند، شکلی شبیه به سیب‌زمینی دارد و اندازهٔ آن از یک فندق
شبیه به سیب‌زمینی دارد و اندازهٔ آن از یک فندق تا اندازهٔ یک پرتقال است. قارچ دنبلان به حالت طبیعی در بسیاری از مناطق معتدل دیده می‌شوند و آن‌ها را به وسیلهٔ سگ یا خوک تربیت‌شده پیدا می‌کنند. قارچ دنبلان سفید در سال ۲۰۰۱ به قیمت هر کیلو بین ۲۰۰۰–۴۵۰۰ دلار آمریکا بفروش رفته است. در دسامبر ۲۰۰۹ این قارچ به قیمت ۱۴٬۲۰۳ دلار بر کیلوگرم فروخته می‌شد. رکورد قیمت یک قارچ دنبلان سفید در دسامبر ۲۰۰۷ زده شد؛ کازینو داری به نام استانلی هو مبلغ ۳۳۰٬۰۰۰ دلار برای خرید یک ترافل ۱٫۵ کیلویی پرداخت کرد. تاریخچه. زمان