payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کوه رود. الاغ پس از اندکی حرکت سینه‌اش را بر زمین می‌نهاد و برنمی‌خاست و حرکت نمی‌کرد، بَلْعم پیاده می‌شد و آنقدر به الاغ می‌زد تا اندکی حرکت می‌نمود. بار سوم همان الاغ به اذن الهی به سخن آمد و به بَلْعم گفت: «وای بر تو ای بَلْعم کجا می‌روی؟ آیا نمی‌دانی فرشتگان از حرکت من جلوگیری می‌کنند.» بَلْعم در عین حال از تصمیم خود منصرف نشد، الاغ را رها کرد و پیاده به بالای کوه رفت، و در آنجا همین که خواست اسم اعظم را به زبان بیاورد و بنی‌اسرائیل را نفرین کند اسم اعظم را فراموش کرد و زبانش وارونه می‌شد به‌طوری‌که
را فراموش کرد و زبانش وارونه می‌شد به‌طوری‌که قوم دشمن را نفرین می‌کرد و برای بنی‌اسرائیل دعا می‌نمود. به او گفتند: چرا چنین می‌کنی؟ گفت: «خداوند بر اراده من غالب شده‌است و زبانم را زیر و رو می‌کند.» در این هنگام بَلْعم باعورا به حاکمان ظالم گفت: اکنون دنیا و آخرت من از من گرفته شد، و جز حیله و نیرنگ باقی نمانده‌است. آنگاه چنین دستور داد: «زنان را آراسته و آرایش کنید و کالاهای مختلف به دست آن‌ها بدهید تا به میان بنی‌اسرائیل برای خرید و فروش ببرند، و به زنان سفارش کنید که اگر افراد لشکر موسی خواستند از
زنان سفارش کنید که اگر افراد لشکر موسی خواستند از آن‌ها کامجویی کنند و عمل منافی عفّت انجام دهند، خود را در اختیار آن‌ها بگذارند، اگر یک نفر از لشکر موسی زنا کند، ما بر آن‌ها پیروز خواهیم شد.» آن‌ها دستور بلعم باعورا را اجرا نمودند، زنان آرایش کرده به عنوان خرید و فروش وارد لشکر بنی‌اسرائیل شدند، کار به جایی رسید که «زمری بن شلوم» رئیس قبیله شمعون دست یکی از آن زنان را گرفت و نزد موسی آورد و گفت: «گمان می‌کنم که می‌گویی این زن بر من حرام است، سوگند به خدا از دستور تو اطاعت نمی‌کنم.» آنگاه آن زن را به خیمه
دستور تو اطاعت نمی‌کنم.» آنگاه آن زن را به خیمه خود برد و با او زنا کرد، و این چنین بود که بیماری واگیر طاعون به سراغ بنی‌اسرائیل آمد و همه آن‌ها در خطر مرگ قرار گرفتند. در این هنگام «فنحاص بن عیزار» نوه برادر موسی که رادمردی قوی‌پنجه از امرای لشکر موسی بود از سفر سررسید، به میان قوم آمد و از ماجرای طاعون و علّت آن باخبر شد، به سراغ زمری بن شلوم رفت. هنگامی که او را با زن ناپاک دید، به آن‌ها حمله نموده هر دو را کشت، در این هنگام بیماری طاعون برطرف گردید. در عین حال همین بیماری طاعون بیست هزار نفر از لشکر
عین حال همین بیماری طاعون بیست هزار نفر از لشکر موسی را کشت. موسی بقیه لشکر را به فرماندهی یوشع بازسازی کرد و به جبهه فرستاد و سرانجام شهرها را یکی پس از دیگری فتح کردند. کتیبه دیرعلا و بلعم باعور کتیبه دیرعلا یکی از مهم‌ترین کشفیات باستان‌شناسی در زمینه مطالعات تاریخی و دینی خاورمیانه است. این کتیبه که به حدود ۸۴۰–۷۶۰ پیش از میلاد بازمی‌گردد، در منطقه دیرعلا (واقع در اردن امروزی) کشف شده و حاوی متنی با ماهیت پیشگویی و هشدارهای مذهبی است. اهمیت این کتیبه در ارتباط آن با شخصیت بلعام، پسر بعور است، که در
در ارتباط آن با شخصیت بلعام، پسر بعور است، که در کتاب مقدس عبری نیز به عنوان پیامبری غیر اسرائیلی معرفی شده است. کشف و موقعیت جغرافیایی کتیبه دیرعلا در سال ۱۹۶۷ میلادی توسط یک تیم باستان‌شناسی هلندی در محلی به همین نام در شرق اردن کشف شد. این مکان در نزدیکی رودخانه زرقا، که شاخه‌ای از رود اردن است، قرار دارد. شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهند که این منطقه در دوران باستان یکی از مراکز تمدنی مهم بوده و احتمالاً معبدی در آن وجود داشته است. مشخصات کتیبه کتیبه دیرعلا روی دیوار گچی یک ساختمان تخریب‌شده نوشته شده و
روی دیوار گچی یک ساختمان تخریب‌شده نوشته شده و به زبان آموری یا موآبی نگاشته شده است. متن این کتیبه از مجموعه‌ای از پیشگویی‌ها تشکیل شده که به بلعام، پسر بعور نسبت داده شده‌اند. برخی از ویژگی‌های آن عبارت‌اند از: نوشته‌ها به زبان شمال غربی سامی، که نزدیکی‌هایی با عبری و آرامی دارد، ثبت شده‌اند. متن شامل چندین قطعه است که در اثر زلزله یا تخریب آسیب دیده‌اند. بلعام در این متن به عنوان یک غیب‌گو و بینا معرفی شده که پیام‌هایی از خدایان دریافت می‌کند. محتوای کتیبه در متن این کتیبه، بلعام هشدارهایی درباره یک
کتیبه در متن این کتیبه، بلعام هشدارهایی درباره یک فاجعه قریب‌الوقوع ارائه می‌دهد. او در رؤیاهای خود می‌بیند که خدایان جمع می‌شوند و بر سر سرنوشت زمین و مردم بحث می‌کنند. این روایت، با تصویر او در کتاب مقدس تفاوت دارد؛ زیرا در متون دینی یهودی و مسیحی، بلعام به عنوان شخصیتی شناخته می‌شود که ابتدا قصد نفرین کردن بنی‌اسرائیل را داشت اما در نهایت، بر خلاف خواست خود، آنان را برکت داد. برخی از نکات کلیدی کتیبه دیرعلا عبارت‌اند از: 1. بلعام به عنوان یک پیشگو و فرد مقدس معرفی شده است، نه شخصی منفور یا خائن. 2. در
مقدس معرفی شده است، نه شخصی منفور یا خائن. 2. در این متن، چندین خدا حضور دارند که نشان می‌دهد این کتیبه متعلق به سنتی چندخدایی بوده است. 3. بر خلاف روایت کتاب مقدس، بلعام در اینجا به یهوه (خدای اسرائیل) ارتباطی ندارد و بیشتر با باورهای مردم منطقه مرتبط است. اهمیت تاریخی و دینی کتیبه دیرعلا از چند جهت دارای اهمیت است: این اولین ذکر تاریخی از بلعام خارج از کتاب مقدس است که نشان می‌دهد او شخصیتی واقعی بوده و در فرهنگ‌های مختلف خاورمیانه شناخته شده بوده است. نشان می‌دهد که سنت‌های مذهبی و پیشگویی در میان اقوام
می‌دهد که سنت‌های مذهبی و پیشگویی در میان اقوام مختلف (نه فقط بنی‌اسرائیل) وجود داشته‌اند. ارتباط این متن با زبان‌های سامی شمال غربی اطلاعات ارزشمندی درباره تاریخ زبان‌های باستانی منطقه ارائه می‌دهد. کتیبه دیرعلا سندی مهم از دوران باستان است که به درک ما از شخصیت بلعام و باورهای دینی مردم خاورمیانه در قرن نهم و هشتم پیش از میلاد کمک می‌کند. این کتیبه نشان می‌دهد که بلعام نه تنها در سنت‌های یهودی و مسیحی، بلکه در فرهنگ‌های همسایه نیز مورد احترام بوده است. تفاوت روایت این کتیبه با متون دینی یهودی نشان می‌دهد
روایت این کتیبه با متون دینی یهودی نشان می‌دهد که شخصیت‌های تاریخی ممکن است در سنت‌های مختلف، تعابیر متفاوتی داشته باشند. در قرآن. نام بلعم باعورا صریحاً در قرآن نیامده است لکن بسیاری از مفسران مضمون آیات ١٧۵ و ١٧۶ سوره اعراف را دربارهٔ او دانسته‌اند: وَ اتْلُ عَلَیْهِمْ نَبَأَ الَّذی آتَیْناهُ آیاتِنا فَانْسَلَخَ مِنْها فَأَتْبَعَهُ الشَّیْطانُ فَکانَ مِنَ الْغاوین و بر آن‌ها بخوان سرگذشت آن کس را که آیات خود را به او دادیم ولی خود را از آن تهی ساخت و شیطان در پی او افتاد و از گمراهان شد. وَ لَوْ شِئْنا
در پی او افتاد و از گمراهان شد. وَ لَوْ شِئْنا لَرَفَعْناهُ بِها وَ لکِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَی الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواهُ فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَیْهِ یَلْهَثْ أَوْ تَتْرُکْهُ یَلْهَثْ ذلِکَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذینَ کَذَّبُوا بِآیاتِنا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ یَتَفَکَّرُون و اگر می‌خواستیم او را با این آیات بالا می‌بردیم ولی او به زمین دل بست و از هوای نفس پیروی کرد، مَثَل او همچون مثل سگ است که اگر به او حمله کنی زبانش را بیرون دهانش قرار می‌دهد و اگر او را ترک کنی زبانش را
دهانش قرار می‌دهد و اگر او را ترک کنی زبانش را بیرون دهانش قرار می‌دهد این مَثَل قومی است که آیات ما را تکذیب کردند، پس داستان‌ها را بازگو کن شاید بیندیشند.
درگیری فتح و حماس یک درگیری سیاسی و استراتژیک مداوم بین فتح و حماس، دو حزب سیاسی اصلی فلسطینی در سرزمین‌های فلسطینی است که به تسلط حماس بر نوار غزه در ژوئن ۲۰۰۷ منجر شد. این درگیری از هنگام پیروزی حماس در انتخابات ۲۰۰۶ مجلس فلسطین آغاز شد. در نیم‌روز ۵ مه ۲۰۰۷ به شکل یک درگیری مسلحانه درآمد و اوج آن از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ در غزه بود که طی نبرد ۲۰۰۷ غزه با موفقیت حماس و اشغال سازمان‌های امنیتی تشکیلات خودگردان فلسطین توسط گردان‌های عزالدین قسام به پایان رسید. از آن پس فلسطین در عمل به دو دولت مجزا در نوار غزه
آن پس فلسطین در عمل به دو دولت مجزا در نوار غزه و کرانه باختری تجزیه شده است. روند آشتی و اتحاد دولت‌های حماس و فتح، نهایی نشده و وضعیت فعلی به عنوان یک درگیری منجمد تلقی می‌شود. در طول این نبردها آسیب‌های شدیدی به فلسطینیان به‌ویژه در نوار غزه وارد آمده و گزارش‌های متعددی از نقض فاحش حقوق بین‌الملل بشردوستانه وجود دارد. برخی از مقامات از جمله وزیر خارجه مصر، احمد ابوالغیط، ایران را متهم به تشویق و تجهیز حماس برای آغاز این نبرد می‌کنند زمینه. حماس پس از مرگ یاسر عرفات در سال ۲۰۰۴ حضور خود را در نهادهای
مرگ یاسر عرفات در سال ۲۰۰۴ حضور خود را در نهادهای وابسته به تشکیلات خودگردان فلسطین پررنگ‌تر کرد. آن‌ها در انتخابات شوراهای شهر و شهرداری‌های سال ۲۰۰۵ فلسطین شرکت کرده و به موفقیت نسبی نیز دست یافتند. حماس با وجود اینکه انتخابات ریاست‌جمهوری فلسطین (که با پیروزی محمود عباس رهبر جنبش فتح، پایان یافت) را تحریم کرده بود، در انتخابات سال ۲۰۰۶ مجلس قانون‌گذاری فلسطین شرکت کرد. این مجلس نهاد قانون‌گذاری تشکیلات خودگردان فلسطین به‌شمار می‌رود و بر اساس قراردادهای سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت اسرائیل موسوم به
سازمان آزادی‌بخش فلسطین و دولت اسرائیل موسوم به پیمان‌های اسلو تشکیل شده است. حماس با وجود این‌که این پیمان‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد وارد نهادهای وابسته به این حکومت شده و معتقد است که حضور در این دولت لزوماً به معنای پذیرش پیمان‌های موجب ایجاد آن نیست. پیروزی غیرمنتظره حماس در این انتخابات که آنان را صاحب ۷۴ نماینده از مجموع ۱۳۲ نماینده این مجلس کرد و انتخاب اسماعیل هنیه عضو شاخص حماس و نفر اول فهرست انتخاباتی این جریان به نخست‌وزیری، وضعیت تازه‌ای را در حیات سیاسی این سازمان رقم زد. اسرائیل، ایالات متحده
سیاسی این سازمان رقم زد. اسرائیل، ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا، اتحادیه عرب و بسیاری از کشورهای دیگر که عمده بودجه این دولت را تأمین می‌کنند، ادامه کمک‌های خود را به تغییر بندهایی از منشور ۱۹۸۸ حماس که در آن خواهان نابودی کشور اسرائیل شده و شناسایی این کشور از سوی این سازمان موکول کردند. حماس این درخواست‌ها را نپذیرفت و منابع مالی مورد نیاز برای اداره دولت را با کمک متحدان سنتی خود تأمین می‌کرد. ایالات متحده آمریکا در مقابل با ارسال مهمات، اسلحه و آموزش‌های فنی به جنگجویان فتح و تشویق کشورهای عربی به
فنی به جنگجویان فتح و تشویق کشورهای عربی به کمک به این جریان امیدوار به شکست حماس و موفقیت فتح در بازگرداندن قدرت بود. در این راستا اردن و مصر، دو اردوگاه نظامی برای جنگجویان فتح در خاک خود برپا کردند.
ام کلثوم، دختر علی بن ابی‌طالب و فاطمه زهرا؛ خواهر زینب، حسن بن علی و حسین بن علی است. او در واقعه کربلا از آغاز تا پایان حضور داشت. زادروزش در سال ششم هجری و مرگش چهار ماه و ده روز پس از بازگشت از شام و در مدینه اتفاق افتاد. ازدواج. عمر بن خطاب به‌دنبال این بود که علی، پسر عموی پیامبر را به خود نزدیکتر کند. او به‌طور منظم با علی به همراه سایر صحابه اولیه پیامبر مشورت می‌کرد و بر ازدواج با ام کلثوم دختر علی و نوه پیامبر اصرار می‌کرد. ام کلثوم، که در آن زمان طفلی بود با این ازدواج مخالفت کرده بود که دلیل آن
طفلی بود با این ازدواج مخالفت کرده بود که دلیل آن محتملاً، شهرت عمر در برخورد خشن و بی‌ادبانه با زنان خود بود. علی خودش نسبت به این ازدواج بی علاقه بود اما سرانجام بعد از حمایت علنی مهاجرین و انصار از این ازدواج، علی تسلیم شد. در ازای این ازدواج علی از عمر خواست تا اراضی ینبع در نزدیک کوه رضواء را به او ببخشد. عمر اراضی ینبع را به علی بخشید و این زمین‌ها بعدها به فرزندان حسن بن علی رسید. ویلفرد مادلونگ از دلایل دیگر علاقه عمر به ازدواج با ام کلثوم، نوه محمد را، رسیدن به سطح اجتماعی کسانی مانند عثمان
محمد را، رسیدن به سطح اجتماعی کسانی مانند عثمان می‌دانست؛ زیرا برخلاف عثمان که با دو دختر محمد ازدواج کرد. محمد هیچ‌کدام از دخترانش را به ازدواج عمر و ابوبکر درنیاورده بود. هرچند دختران آن‌ها را به همسری گرفته بود. آلفرد گیوم می‌گوید که فرزندان حاصل ازدواج عمر و ام کلثوم، زید و دختری (که نامش برای ما ناشناخته است) است. در منابعی مانند تاریخ طبری نیز ازدواج عمر بن خطاب با ام کلثوم دختر علی ذکر شده است. همچنین شیخ مفید در الارشاد به این ازدواج تصریح داشته است. سید حسین نصر نیز در دانشنامه بریتانیکا ازدواج
سید حسین نصر نیز در دانشنامه بریتانیکا ازدواج عمر بن خطاب و ام کلثوم را تأیید می‌کند. و ادعا می‌کند ام‌کلثوم پس از مرگ عمر با عون بن جعفر پسر جعفر بن ابی‌طالب ازدواج کرد اما وی زود درگذشت و ام‌کلثوم با محمد بن جعفر طیار پسر دیگر جعفر ازدواج کرد. با تمام این تفاسیر برخی از علمای شیعیان ازدواج ام‌کلثوم با عمر را رد می‌کنند. موضوع ازدواج را شیخ مفید با تکیه بر اینکه راوی ماجرا، یعنی زبیر بن بکار با آل علی دشمنی داشته است رد می‌کند و ذکر می‌کند آن کسی که عمر با او ازدواج کرده بوده است ام‌کلثوم بنت ابوبکر بوده
او ازدواج کرده بوده است ام‌کلثوم بنت ابوبکر بوده است که پس از مرگ عمر به خانه علی آورده می‌شود. درگذشت. پیرامون تاریخ وفات وی اختلاف است. برخی وفات وی رادر حدود سال ۵۰ هجری دانسته‌اند و برخی مانند سید محسن امین درگذشت وی را قبل از سال ۵۴ هجری در مدینه دانسته و مؤلف اعلام النسا درگذشت وی را چهار ماه پس از بازگشت کاروان اسرای کربلا از شام دانسته است.
متغیر تصادفی X زمانی بی‌حافظه است که توزیع شرطی احتمال زیر در مورد آن صدق کند: خاصیت بی‌حافظگی بیانگر آن است که در بازه‌ای از زمان، احتمال اینکه متغیر تصادفی X دارای توزیعی حداقل برابر s+t باشد، به شرطی که تا لحظهٔ t از این بازهٔ زمانی دارای توزیعی حداقل برابر t بوده باشد، حداقل برابر s خواهد بود، یعنی مقدار توزیع احتمال پیشین تا این لحظه هیچ‌گونه تأثیری روی توزیع احتمال ندارد. بهترین مثال برای خاصیت بی‌حافظگی، طول عمر یک دستگاه (برای نمونه لامپ) است. اگر یک لامپ t ساعت کار کرده باشد، احتمال اینکه s ساعت
یک لامپ t ساعت کار کرده باشد، احتمال اینکه s ساعت دیگر نیز (یعنی s+t ساعت از آغاز) کار کند، برابر با احتمال اولیه آن است که لامپ حداقل s ساعت کار کند. به عبارت بهتر، توزیع طول عمر باقی‌ماندهٔ دستگاه برابر توزیع طول عمر اولیهٔ آن است. متغیر تصادفی گسستهٔ هندسی و متغیر تصادفی پیوستهٔ نمایی دارای خاصیت عدم حافظه هستند.
اتو هان (زاده ۸ مارس ۱۸۷۹ – درگذشته ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۸) شیمی‌دان آلمانی بود که به خاطر کشف شکافت هسته‌ای جایزه نوبل شیمی در سال ۱۹۴۴ را به‌دست آورد. او در ایجاد اولین نیروگاه هسته‌ای نقشی مؤثر داشت.
در فیزیک، قانون پاسکال می‌گوید: «در حالت تعادل یک سیال تراکم ناپذیر که در محیط بسته قرار دارد فشار وارد بر خود را بدون کاهش به تمام دیگر نقاط سیال انتقال می‌دهد.» تفاوت فشار بر اثر تغییر ارتفاع یک سیال تراکم‌ناپذیر از فرمول زیر بدست می‌آید اگر یک لوله U شکل از آب پر شود و پیستون‌ها در هر انتهای آن قرار گیرند، فشار وارد شده به پیستون سمت چپ به سراسر مایع و در مقابل پیستون سمت راست منتقل می‌شود (پیستون‌ها به سادگی «شاخه هایی» هستند که می‌توانند به‌طور آزاد و درون لوله به‌صورت آزاد بکشنند). فشاری که پیستون چپ
لوله به‌صورت آزاد بکشنند). فشاری که پیستون چپ بر روی آب وارد می‌کند دقیقاً برابر با فشاری است که آب بر روی پیستون راست اعمال می‌کند. فرض کنید لوله در سمت راست گسترده‌تر شده و از پیستون مساحت بزرگتر استفاده می‌شود. به عنوان مثال، پیستون در سمت راست ۵۰ برابر مساحت پیستون در سمت چپ است. اگر یک بار ۱ نیوتنی بر روی پیستون سمت چپ قرار گیرد، فشار اضافی به دلیل وزن بار در کل مایع و در مقابل پیستون بزرگتر منتقل می‌شود. تفاوت بین نیرو و فشار مهم است: فشار اضافی بر روی کل ناحیه پیستون بزرگتر اعمال می‌شود. از آنجا که
کل ناحیه پیستون بزرگتر اعمال می‌شود. از آنجا که ۵۰ برابر مساحت وجود دارد، ۵۰ برابر نیروی بیشتر روی پیستون بزرگتر اعمال می‌شود؛ بنابراین، پیستون بزرگتر از بار ۵۰ نیوتن پشتیبانی می‌کند و پنجاه برابر بار روی پیستون کوچکتر فشار وارد می‌آید: که در آن، این قانون در جک هیدرولیک کاربرد دارد.
محمد صدیق کبودوند فعال حقوق بشر و روزنامه‌نگار کرد ایرانی و رئیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان است. او در سال ۱۳۸۶ در دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق تأسیس سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به ۱۰ سال زندان و به اتهام تبلیغ علیه نظام از طریق ارتباط با سازمان‌های بین‌المللی و نوشتن نامه به کوفی عنان، دبیرکل پیشین سازمان ملل به یک سال حبس محکوم شد؛ و پس از تحمل ۱۰ سال حبس در ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۶ آزاد شد. کبودوند مدیرمسئول و سردبیر هفته‌نامه پیام مردم بود که به دو زبان کردی و فارسی
پیام مردم بود که به دو زبان کردی و فارسی در تهران و مناطق کردنشین منتشر می‌شد. این هفته‌نامه در سال ۱۳۸۳ توقیف و او به دلیل فعالیت در آن به تحمل شش ماه حبس و لغو پروانه انتشار محکوم شد. او همچنین به اتهام تشویش اذهان عمومی به ۵ سال محرومیت از روزنامه‌نگاری و مدیریت نشریه محکوم شد. سازمان دیده‌بان حقوق بشر جایزه هلمن/همت "نویسندگان تحت آزار" خود سال ۲۰۰۹ را به این نویسنده اهدا کرده‌است. زندگی. محمدصدیق کبودوند در ۲۲ مارس ۱۹۶۳ در دیواندره در استان کردستان به دنیا آمده‌است. او فرزند چهارم خانواده است و دو
به دنیا آمده‌است. او فرزند چهارم خانواده است و دو برادر و سه خواهر دارد. کبودوند در ۱۴ سالگی پدرش را از دست داد و تا ۲۰ سالگی به همراه خانواده‌اش در سنندج زندگی می‌کرد. او پس از ازدواج در تهران سکونت گزید. وی ۲ پسر و ۱ دختر دارد. کبودوند در مقاطع کارشناسی مدیریت بازرگانی و کارشناسی ارشد مالی تحصیل نموده و تحصیل وی در مقطع کارشناسی ارشد حقوق بین‌الملل ناتمام مانده‌است. فعالیت‌های مدنی و اجتماعی. محمدصدیق کبودوند در تابستان ۱۹۹۷ همراه با تعدادی از فعالان ایرانی سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران را تأسیس
سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران را تأسیس کرد. پس از آن کبودوند تلاش کرد تا مجوز و امکان انتشار نشریه‌ای را فراهم آورد که سرانجام پس از پنج سال در دسامبر ۲۰۰۳ موفق به انتشار هفته‌نامه پیام مردم شد که در زمینه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و اقتصادی اجازه انتشار یافته بود. گستره انتشار آن تهران و استان‌های کردنشین بود و به دو زبان فارسی و کردی انتشار می‌یافت. پیام مردم به جهت عدم پیروی از سانسورهای دستوری و دولتی و به دلیل صراحت لهجه در بیان مطالب، خیلی سریع در میان مردم محبوبیت پیدا کرد و به عنوان
سریع در میان مردم محبوبیت پیدا کرد و به عنوان نشریه‌ای ایرانی که گروه حقوق بشری داشت بخش عمده‌ای از مطالب را به موضوعات حقوق بشری آموزش و آشنایی با این حقوق، دموکراسی، حقوق زنان، حقوق اقلیتها و مردم کرد و حقوق مدنی و شهروندی اختصاص می‌داد. سرانجام با فشار وزارت اطلاعات محمدصدیق کبودوند مدیرمسئول و سردبیر پیام مردم در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۴ بازداشت و دادگستری کردستان دستور توقیف پیام مردم را صادر کرد. پس از توقیف پیام مردم کبودوند با تودیع وثیقه آزاد شد و این بار با راه‌اندازی سایت اینترنتی پیام مردم و ایجاد
بار با راه‌اندازی سایت اینترنتی پیام مردم و ایجاد وبلاگ‌هایی به نام رنج مردم، روزگار، روز کرد و روزنامه‌نگار کرد به فعالیت‌های خود به ویژه در زمینه حقوق بشر ادامه داد. او در ادامه فعالیت‌های روزنامه‌نگاری برای اجرایی کردن ایده خود در خصوص ضرورت تأسیس انجمن‌های مدنی و سازمان حقوق بشری که پیشتر در هفته‌نامه پیام مردم و سایتها و وبلاگهای خود به طرح آن پرداخته بود، در ۹ آوریل ۲۰۰۵ موجودیت سازمان حقوق بشر کردستان را در تهران اعلام کرد. سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان که به همراهی و همکاری تعدادی از فعالان منطقه
که به همراهی و همکاری تعدادی از فعالان منطقه و همفکران کبودوند شکل گرفته بود، خیلی سریع با استقبال مردم روبرو شد بطوری که بزودی ۲ بخش عمده آن به نام «گزارشگران حقوق بشر کردستان» و «دیده بانان حقوق بشر کردستان» فعالیت گسترده‌ای در سرتاسر کردستان و حتی در درون زندان‌ها آغاز کرند. تا آنجا که وزارت اطلاعات در گزارشی به دادستانی به این امر معترف است و می‌گوید: «سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان از ماکو در شمالی‌ترین نقطه مناطق کردنشین تا ایلام در جنوبی‌ترین منطقه کردستان در تمام شهرها و روستاها، گزارشگر،
منطقه کردستان در تمام شهرها و روستاها، گزارشگر، دیده‌بان، عضو فعال و نماینده دارد. بطوریکه اگر در کوره دهاتی، کوزهٔ آبی از دست یک زن روستایی بیفتد و بشکند این سازمان از آن مطلع می‌گردد.» طی سال‌های فعالیت به ویژه در دوران پیش از دستگیری، بازداشت، صدور حکم حبس و اعدام، زندانی شدن فعالان مدنی، سیاسی، روزنامه نگاران و شهروندان به دار آویختن و قتل و گشودن آتش به روی تجمعات اعتراضی شهروندان در شهرها و روستاهای کردستان، تعقیب و قتل کول‌بران و رنجبران در مناطق مرزی کشته شدن مردم در اثر انفجار تله‌های مین، خشونت
کشته شدن مردم در اثر انفجار تله‌های مین، خشونت علیه زنان در شهر و روستا و خودکشی و خودسازی و آزار آنان و دیگر شهروندان، تهیه و تنظیم و به سازمان‌های حقوق بشری و رسانه‌های عمومی ارسال و با انجام صدها مورد مصاحبه و گفتگو با رسانه‌های مختلف و عمومی موارد نقض حقوق بشر را افشا و به اطلاع عموم رسانیده‌است. علاوه بر این صدها بیانیه، اطلاعیه، مناسبت نامه، درخواست نامه، نامه سرگشاده و پیام صادر نموده و در اغلب آن‌ها مقام‌های قضایی، دولتی و کشوری را به بهبود وضعیت حقوق بشر فراخوانده‌است. وضعیت قضایی. محمدصدیق
حقوق بشر فراخوانده‌است. وضعیت قضایی. محمدصدیق کبودوند در دهم تیر ماه سال ۱۳۸۶ بازداشت و زندانی شد. در دادگاه انقلاب اسلامی تهران به اتهام اقدام علیه امنیت ملی از طریق تشکیل و اداره سازمان دفاع از حقوق بشر کردستان به ده سال حبس و از بابت تبلیغ علیه نظام جمهوری اسلامی از طریق ارتباط و مراوده با سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر و ارتباط و مکاتبه با شخص کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل متحد و گفتگو با رسانه‌های عمومی به یک سال حبس و جمعاً به یازده سال حبس محکوم شده‌است که در شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ده سال
که در شعبه ۵۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ده سال حبس از بابت تأسیس سازمان، مورد تأیید قرار گرفت و قطعی شد. پرونده مربوط به فعالیت روزنامه‌نگاری که به اتهام تشویش اذهان عمومی از طریق درج مطالب در هفته‌نامه پیام مردم توسط دادگاه عمومی و انقلاب سنندج به یکسال حبس تعزیری، ۵ سال محرومیت از روزنامه‌نگاری و مدیریت نشریه و ابطال پرونده انتشار پیام مردم محکوم شد که پس از تأیید در دادگاه تجدیدنظر استان تهران میزان محکومیت حبس در دیوان عالی کشور به ۶ ماه تقلیل یافته‌است. پرونده‌ای نیز مربوط به انتشار کتابچه‌ای در
پرونده‌ای نیز مربوط به انتشار کتابچه‌ای در مورد زنان و نقض حقوق آنان در ایران که در دادگاه انقلاب آذربایجان غربی مطرح و مفتوح گردیده که فعلاً در مرحله بازپرسی و پیش از دادگاهی است و بلاتکلیف است. با توجه به مراتب فوق محمدصدیق کبودوند ده سال و نیم حبس قطعی شده و یک پرونده در جریان و بلاتکلیف دارد. به گفته خانواده کبودوند وی که تا پیش از بازداشت هیچگونه سابقه بیماری نداشت، در جریان نگهداری ۷ ماهه وی در شرایط سخت سلول انفرادی، به بیماری‌های ریوی، کلیوی و پوستی دچار شد و حتی سکته خفیف مغزی نیز داشته‌است.
پوستی دچار شد و حتی سکته خفیف مغزی نیز داشته‌است. کبودوند در دوران حبس چند بار برای اعتراض به شرایطش اعتصاب غذا کرد. کبودوند در طی چند سال حبس، هیچگاه اجازه مرخصی نیافت و تنها در سال ۹۳ و پس از یک اعتصاب غذای طولانی، چندروزی فرصت یافت تا به دیدار فرزند بیمار خود بیاید که از بیماری سرطان رنج می‌برد و نیاز به حضور پدر داشت. در نهایت از آنجایی که مطابق قوانین جاری ایران هر گاه یک نفر به دلیل ارتکاب جرایم مختلف چند حکم مجازات دریافت کند، فقط شدیدترین مجازات قابل اجراست. محمد صدیق کبودوند پس از تحمل ۱۰ سال حبس،
اجراست. محمد صدیق کبودوند پس از تحمل ۱۰ سال حبس، در روز جمعه ۲۲ اردیبهشت ۱۳۹۶ از زندان اوین آزاد شد. کتاب‌شناسی. کبودوند سه کتاب در مورد جنبش حقوق مدنی نوشته‌است که دولت ایران اجازه چاپ آن‌ها را نمی‌دهد:
جمیله بوپاشا (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۳۸) از اعضای مهم جبهه آزادیبخش ملی الجزایر بود که برای آزادی الجزایر تلاش می‌کرد. زندگی‌نامه. وی فرزند عبدالعزیز بن محمد انقلابی الجزایری است و در سنت لوژن الجزیره متولد شد. او عضو و چریک مبارز جبهه آزادیبخش ملی الجزایر بود که در سال ۱۹۶۰ دستگیر و در فرانسه زندانی و شکنجه شد. در زندان حسین دی به وسیله آتش سیگار، شوک الکتریکی و … شکنجه و با بطری به وی تجاوز شد؛ لذا او و وکلایش ادعای حیثیت نمودند و دادگاه اعاده حیثیت جمیله بوپاشا به یکی از جنجالی‌ترین محاکمات فرانسه و الجزایر
به یکی از جنجالی‌ترین محاکمات فرانسه و الجزایر تبدیل شد. وی با استقلال الجزایر آزاد شد. حضور در ایران. جمیله بوپاشا، به دعوت عزت‌الله ضرغامی، رئیس رادیو و تلویزیون، به ایران سفر کرد و در صحنه فیلمبرداری آوازهای سرزمین من در رباط کریم حاضر شد.
آذربایجان، جزء لاینفک ایران نخستین روزنامه‌ای بود که توسط ایرانیان مقیم قفقاز، در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ توسط فرقه دموکرات ایران (شاخه باکو) منتشر می‌شد. داخل حرف «ن» کلمه «آذربایجان» در صفحه اول روزنامه، عبارت «جزء جدایی‌ناپذیر» برای تأکید بر «وحدت، همبستگی و انسجام بین ایرانی‌های قفقاز و سرزمین ایران» جای گرفته بود. مدیر این روزنامه ف. علیقلی زاده از ایرانیان عشق آباد بود و نویسندگانی هم چون حسن محسن زاده، ع. عبدالله زاده، ع. جلیل‌زاده سلماسی، سید جعفر پیشه‌وری، غلام حسین تقی‌زاده، حسن ضیا، ر. عباس‌زاده مراغة،
غلام حسین تقی‌زاده، حسن ضیا، ر. عباس‌زاده مراغة، تقی آقازاده، رحیم زاده عاصی، عبدالرحیم یوسف زاده قرباغی، میرزا علی آخوند زاده، سید ش. غلام حسین‌زاده، غ. تبریزی، حسن صادقی، یوسف حاجی زاده از نویسندگان آن بودند. مجموعه کامل این روزنامه در پژوهشکده بین‌المللی تاریخ اجتماعی موجود است.
بخارای شریف نخستین روزنامه به زبان فارسی بود که در آسیای میانه منتشر شد. انتشار این روزنامه در روز دوشنبه ۲۰ اسفند ۱۲۹۰ (۱۱ مارس ۱۹۱۲ میلادی) در بخارا آغاز شد. بعد از تجزیه شوروی و استقلال جمهوری تاجیکستان، سالروز تأسیس این روزنامه به عنوان روز مطبوعات تاجیکستان اعلام شده‌است. تأسیس روزنامه. میرزا محیاالدین و میرزا سراج‌الدین که هر دو از پیشگامان جنبش تجـددخواهی بودند و به نقش روزنامه در امر بیداری و تشکل جـوانان بخارا و امر پیشبرد اصلاحات و تجـدد به خوبی آگاه بودند، برای به دست آوردن روزنامه برنامه‌ای دقیق
بودند، برای به دست آوردن روزنامه برنامه‌ای دقیق طرح‌ریزی کردند. ق. ل. لیوین، بازرگان شناخته شدهٔ پنبه به نمایندگی روسیه تزاری در بخارا برای دریافت امتیاز نشر روزنامه مراجـعه و ادعا کرد که برای آشنا ساختن مردم بخارا با سیاست روسیه و نیز افزایش محصول پنبه، که صنایع بافندگی روسیه به آن نیاز جدی داشت، تأسیس یک روزنامه ضروری است. تجددخواهان بخارا برای اطمینان خاطر نمایندگی روسیه، حیدر خواجه میربدل، مترجم سفارت روسیه در بخارا را به عنوان مدیر روزنامه تعیین کردند و میرزاجلال یوسف‌زاده را که با روزنامه‌نگاری
و میرزاجلال یوسف‌زاده را که با روزنامه‌نگاری آشنایی نزدیک داشت، از قفقاز دعوت کردند. امیر عالم خان، امیر بخارا براساس درخواست سفارت روسیه به ق. ل. لیوین و حیدر خواجه میر بدل اجازه نشر روزنامه را داد و به این ترتیب روزنامهٔ بخارای شـریف، نخستین نشریه بخارایی به کوشش جدیدی‌ها به زبان فارسی در ۲۰ اسفند ۱۲۹۰ در بخارا چاب شـد. نقش فعالان جـنبش جـوان‌بخارائیان (جدیدی‌ها) در نوشتن مقاله‌ها برجسته است، اما بنا بر جو حاکم سانسور و استبدادزدگی جامعه، تعداد زیادی از مقاله‌ها به نام مستعار نشر می‌گردید. روزنامه در قطع
به نام مستعار نشر می‌گردید. روزنامه در قطع ۲۶ در ۴۳ سانتی‌متر، در چهار صفحه و در هر هفته شش شماره منتشر می‌شد. «بخـارای شـریف» در نخستین شماره‌اش نوشته است: «... به همت ملت‌پسندانه چند نفر معـارف‌پرور و ترقی‌خواهان، روزنـامـه‌ٔ بخـارای شـریف بـه زبان رسمی بـخـارا کـه فـارسی است، تأسیس شـده... برای ۹–۱۰ میلیون نفر... همین یک روزنـامـه است و فقط.» موضوعات روزنامه. در بخارای شریف بیشتر دربارهٔ این موضوعات، مطلب نگاشته می‌شده است: تعمـیم عـلوم، ترویج معـارف، گشایش و اصلاح مکاتب و مدارس، بـهبـود امور کشاورزی،