payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او ازدواج کرد. در سال ۱۹۶۰ از گی شولر جدا شد و در سال ۱۹۶۲ با مجسمه‌ساز آمریکایی رابرت وستهوف ازدواج کرد و در همان سال صاحب فرزندی به نام آنری شد. ازدواج دوم فرانسواز ساگان نیز در سال ۱۹۷۲ به طلاق انجامید. پس از آن با زنی به نام پگی روش روابط دوستانه و عاشقانه‌ای برقرار کرد که تا پایان عمر روش ادامه یافت. فرانسواز ساگان در سالهای واپسین عمر خود شخصیتی بحث‌برانگیز بود و در سالهای ۱۹۸۸ و ۱۹۹۵ به حمل و استفاده از مواد مخدر محکوم شد و پس از محکومیتش به اتهام جرایم مالیاتی در سال ۲۰۰۱ در پرونده جنجالی الف،
جرایم مالیاتی در سال ۲۰۰۱ در پرونده جنجالی الف، ناچار به ترک آپارتمان خود و سکنی گزیدن در منزل یکی از دوستانش گردید. مرگ. فرانسواز ساگان پس از تصادف مهلکش در سال ۱۹۵۷ با بیماری، اعتیاد به مواد مخدر، دارو و الکل و معالجات متعدد دست به گریبان بود که حاصل آن کتابی است به نام سمی. ساگان پس از آنکه چند روز به دلیل نارسایی قلبی و ریوی در بیمارستانی در شهر آنفلور، واقع در شمال غرب فرانسه، بستری بود در ساعات اولیه بامداد روز شنبه، ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۴، در اثر شدت بیماری طولانی ریوی در ۶۹ سالگی، در حالیکه پسر و یکی از
طولانی ریوی در ۶۹ سالگی، در حالیکه پسر و یکی از دوستان نزدیک وی در کنارش بودند، در بیمارستان درگذشت و در زادگاهش کاژارک به خاک سپرده شد. با پخش خبر مرگ ساگان، ژاک شیراک، رئیس‌جمهور، و ژان-پیر رافارن، نخست‌وزیر فرانسه، با انتشار بیانیه‌هایی نسبت به وی ادای احترام کردند. ژاک شیراک گفت که ساگان «نمادی برجسته از نسل خویش بود» که به ارتقای موقعیت زنان در فرانسه کمک فراوان کرد و با درگذشت ساگان، فرانسه یکی از درخشانترین و حساسترین نویسندگان خود را از دست داده‌است. نخست‌وزیر فرانسه نیز در بیانیه خود ساگان را
نخست‌وزیر فرانسه نیز در بیانیه خود ساگان را «لبخندی که غمزده، پر رمز و راز، مهجور و در عین حال شادی آفرین بود» توصیف کرد.
لویی آراگون رمان‌نویس و شاعر سوررئالیست اهل فرانسه بود. او به همراه آندره برتون از بنیان‌گذاران مکتب ادبی سوررئالیسم بود. زندگی. لویی آندریو، معروف به لویی آراگون، در ۳ اکتبر ۱۸۹۷ در پاریس متولد شد. پدرش که از صاحب‌منصبان عالی‌رتبه جمهوری سوم فرانسه بود، پسر خود را به فرزندی نپذیرفت و او با مادر و مادربزرگش بزرگ شد. وی در ۱۹۱۶ به دانشکده پزشکی رفت، اما سه سال بعد به سربازی فراخوانده شد و همان‌جا بود که آشنایی‌اش با دانشجوی دیگری به نام آندره برتون مقدمه‌ای شد تا بعدها نهضت سوررئالیسم را با هم پایه‌گذاری
شد تا بعدها نهضت سوررئالیسم را با هم پایه‌گذاری کنند. آراگون در میانهٔ دههٔ ۱۹۲۰ از پزشکی دست کشید و در ۱۹۳۰ به کنگرهٔ نویسندگان انقلابی مسکو رفت. در اتحاد جماهیر شوروی، سوررئالیسم محکوم شد و آراگون هم هیچ مخالفتی با این محکومیت نکرد. این رفتار او رنجش برتون را به دنبال داشت و موجب اختلاف آن دو شد. این شاعر در اوایل دههٔ ۳۰ با الزا تریوله خواهر زن مایاکوفسکی، نویسندهٔ روس، ازدواج کرد و از این زمان به بعد، تقریباً تمام اشعار او دربارهٔ همسرش سروده شده‌است. آراگون در ۱۹۳۱ رسماً پیوند خود را با سوررئالیسم قطع
در ۱۹۳۱ رسماً پیوند خود را با سوررئالیسم قطع کرد و به فعالیت‌های سیاسی و اجتماعی پرداخت. کمون. لوئی آراگون علاوه بر روزنامه‌نگاری برای مجله‌ L'Humanité، به همراه پل نیزان، سردبیر مجله Commune (کمون) شد که توسط انجمن Écrivains et Artistes Révolutionnaires (انجمن نویسندگان و هنرمندان انقلابی) منتشر می‌شد. روشنفکران و هنرمندانی که در جبهه‌ای مشترک علیه فاشیسم کنار یکدیگر جمع شده بودند. آراگون در ژانویه 1937 به همراه آندره ژید، رومن رولان و پل ویلانت کوتوریر به عضویت کمیته کارگردانی مجله کمون درآمد. سپس این
به عضویت کمیته کارگردانی مجله کمون درآمد. سپس این مجله نام "بررسی ادبی فرانسوی برای دفاع از فرهنگ" (revue littéraire française pour la défense de la Culture) را گرفت. با کناره گیری ژید در اوت 1937، مرگ Vaillant-Couturier در پاییز 1937 و پیری رومن رولان، آراگون کارگردان مؤثر آن شد. در دسامبر 1938، او نویسنده جوان ژاک دکور را به عنوان سردبیر خواند. مجله کمون به شدت در بسیج روشنفکران فرانسوی به نفع جمهوری اسپانیا درگیر بود. درون‌مایه آثار. درون‌مایه اصلی آثار لویی آراگون را می‌توان عشق و میهن‌پرستی عنوان کرد.
آراگون را می‌توان عشق و میهن‌پرستی عنوان کرد. او در اشعارش بارها عشق خود به الزا و فرانسه را توامان بیان کرده‌است. همچنین اشاره به عناصر طبیعت در اشعار او به فراوانی دیده می‌شود. مرگ. وی در ۲۳ دسامبر ۱۹۸۲ در سن ۸۵ سالگی، درگذشت. کتاب‌شناسی. در ایران کتاب‌های: «نامه‌های تیرباران شده»، «هفته مقدس» و «یادگار شهیدان»، از جمله آثار این نویسنده، به فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند. همچنین دو اثر سوررئال از او یعنی مهبل ایرن (۱۹۲۷) و ماجراهای ژانِ کُس‌کُن توسط علی طباخیان به فارسی ترجمه شده است. همچنین برخی از
طباخیان به فارسی ترجمه شده است. همچنین برخی از سروده‌های آراگون به صورت پراکنده، در مجموعه‌هایی که به شعر فرانسه می‌پردازند یا در نشریات ادبی، ترجمه و منتشر شده‌اند.
پرتره اثری است از نقاش فراواقع‌گرا (سوررئال ِ) بلژیکی، رنه ماگریت (۱۸۹۸ - ۱۹۶۷ میلادی) که در سال ۱۹۳۵ میلادی در بروکسل خلق شد. در این طبیعت بی‌جان یک بطری، لیوان، چاقو، چنگال و بشقابی با یک برش کالباس و یک چشم بر روی آن نمایش داده شده‌است. این اثر نمونه‌ای کلاسیک از تکنیکی است که ماگریت را از سوررئالیست‌های دیگر جدا می‌کرد. نقاشانی مانند دالی و مکس ارنست معمولاً نمایشی رویایی و تحریف شده از اشکالی واقعی در ترکیب با اجسامی انتزاعی را ثبت می‌کردند اما ماگریت، بیشتر تصویری رئال از اشیایی معمولی را به وسیله
بیشتر تصویری رئال از اشیایی معمولی را به وسیله مفهوم یا رابطه‌شان با یکدیگر، فرا واقعی می‌آفرید. در اینجا وجود یک چشم در میانه بشقاب که مستقیماً به بیننده خیره شده‌است، کار را در چهارچوب تعریف شده سوررئال قرار می‌دهد. این اثر هم‌اکنون در اختیار «موزه هنرهای مدرن» نیویورک است. پیوند به بیرون. «پرتره» در موزه هنرهای مدرن نیویورک
پیر اُگوست رنوآر (۲۵ فوریه ۱۸۴۱ – ۳ دسامبر ۱۹۱۹) نقاش فرانسوی است. زندگی. او در لیموژ فرانسه به دنیا آمد و از جوانی نقاشی را آغاز کرد. او بعدها به پاریس آمد و در آنجا نقاش‌خانه‌ای دایر کرد و به ترسیم صورت اشخاص اشتغال ورزید. حیات هنری او نخست تحت تأثیر هنر چینی بود. او سپس به سبک نقاشانی همچون آلفرد سیسلی و کلود مونه که از بنیانگذاران مکتب امپرسیونیسم در نقاشی بودند پیوست. این نقاشان هم مانند دیگر امپرسیونیست‌ها در خلق آثار خود مناظر و سوژه‌های طبیعی و فضای آزاد را با توجه بر نور و رنگ طبیعی انتخاب نمودند.
آزاد را با توجه بر نور و رنگ طبیعی انتخاب نمودند. آثار رنوار به آثار تابستانی معروف است و از شفافیت و نور و سایه‌روشن‌های روزهای تابستان برخوردار است. برخی از آثار اگوست رنوآر عبارت بودند از: ضیافت در شب، که از بهترین آثار امپرسیونیسم به‌شمار می‌رود، و همچنین آسیای گالِت، تاب، و لوژ. رنوآر بیش از خود اشیا به انعکاسات نور در اشیاء توجه داشت. او همچنین نخستین هنرمندی بود که رنگ مشکی را از آثار خود حذف کرد. رنوآر ابتدا به عنوان هنرمند تجاری و سپس چندین سال به عنوان نگهبان موزهٔ لوور پاریس کار کرد. در سال ۱۸۶۲
نگهبان موزهٔ لوور پاریس کار کرد. در سال ۱۸۶۲ برای تحصیل نزد شارل گلیر رفت و در استودیو شخصی او با بازیل، کلود مونه و سیسلی آشنا شد و به عضویت گروه آن‌ها درآمد. در سال ۱۸۷۰ اولین طرح خود را کشید و از آن پس اغلب با کلود مونه کار کرد. وی در دومین، سومین و هفتمین دور نمایشگاه امپرسیونیسم همراه کلود مونه و دیگر پیشگامان این مکتب نقاشی شرکت کرد و در طی سال‌های ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۳ نمایشگاه‌هایی را به صورت انفرادی برپا کرد. در سال ۱۸۷۵، مشکلات مالی هنرمندان سبک امپرسیونیسم آن‌ها را وادار به حراج آثار خود کرد. در سال ۱۸۹۰
آن‌ها را وادار به حراج آثار خود کرد. در سال ۱۸۹۰ برای آخرین بار در یک نمایشگاه گروهی همراه دیگر امپرسیونیستها شرکت کرد و مدال لژیون را نصیب خود کرد. رنوآر با وجود ناراحتی‌های جسمانی که داشت تا آخر عمر به نقاشی کشیدن ادامه داد. این نقاش بزرگ فرانسوی پس از ۷۸ سال زندگی که ۹ سال آخر آن به گوشه نشینی بر اثر بیماری رماتیسم سپری شد، در ۱۷ دسامبر ۱۹۱۹ در فرانسه درگذشت.
مسئله سه کارت یکی از مسائل معروف نظریه احتمالات است که صورت آن به شرح زیر است: فرض کنید سه کارت در اختیار داریم: سه کارت را داخل کلاهی می‌اندازیم و تصادفا یکی از آنها را انتخاب می‌کنیم. رویی از آن که بالاست سیاه رنگ است. احتمال اینکه روی دیگر نیز سیاه رنگ باشد چه قدر است؟ جواب درست این مسئله ۲/۳ ولی جواب شهودی آن ۱/۲ است. در نگاه اول به نظر می‌رسد که اگر یک روی کارت سیاه باشد دو حالت برای طرف دیگر وجود دارد. یا کارت ما کارت سیاه است و طرف دیگر نیز سیاه رنگ است یا کارت ما سیاه و سفید است و طرف دیگر سفید است.
یا کارت ما سیاه و سفید است و طرف دیگر سفید است. اشکال اصلی این راه حل این است که در این مسئله نه تنها یک روی کارت سیاه است بلکه رویی از آن که بالاست سیاه رنگ است. راه حل‌ها. شهود. شهود به شما می‌گوید که شما کارتی را به صورت تصادفی انتخاب می‌کنید. ولی در واقع شما یک رو از یک کارت را به صورت تصادفی انتخاب کرده‌اید. این سه کارت ۶ رو دارند که ۳ تا از آنها سفید و ۳ تای دیگر سیاه است. از این ۳ روی سیاه دو رو دارای روی دیگر سیاه و دیگری دارای روی سفید است. بنابراین شانس اینکه روی دیگر نیز سیاه باشد ۲/۳ است. شماره
شانس اینکه روی دیگر نیز سیاه باشد ۲/۳ است. شماره گذاری. روی کارت‌ها را با اعداد ۱ تا ۶ شماره گذاری می‌کنیم. کارت سیاه شماره‌های ۱ و۲. روی سیاه کارت سیاه و سفید روی سیاه آن ۳ و روی سفید آن ۴ و کارت سفید ۵ و ۶. احتمال اینکه هر کدام از این اعداد در انتخاب تصادفی ما ظاهر شوند برابر است. اگر روی ظاهر شده سیاه باشد احتمال اینکه هر کدام از اعداد ۱، ۲ یا ۳ ظاهر شده باشند برابر است. در دو حالت از این سه حالت روی دیگر کارت سیاه خواهد بود بنابراین احتمال برابر ۲/۳ است. روش بیس. احتمال اینکه کارت انتخابی، کارت سیاه
روش بیس. احتمال اینکه کارت انتخابی، کارت سیاه باشد ۱/۳ و احتمال اینکه روی کارت ظاهر شده سیاه باشد ۱/۲ است. formula_1 روش بیس (حذف کارت سفید). با توجه به اینکه می‌دانیم کارت انتخاب شده کارت سفید نیست؛ احتمال بالا بودن روی سیاه ۳/۴ و احتمال اینکه کارت انتخاب شده کارت سیاه باشد ۱/۲ است. formula_2
مسجد بزرگ پاریس مسجدی در شهر پاریس است که بعد از جنگ جهانی اول جهت قدردانی از مسلمانان که علیه آلمان‌ها جنگیده بودند بنا نهاده شد. مسجد همه روزه از ساعت 9 صبح تا 6 بعد از ظهر و تا نماز عشا باز است.
گانسو یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در شمال این کشور قرار گرفته و دارای مرز کوتاهی با کشور مغولستان نیز می‌باشد. مرکز این استان شهر لانژو است. جمعیت آن بالغ بر ۲۶ میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۴۵۴٬۰۰۰ کیلومتر مربع است.
مردم هوئی (هویی، خویی یا خویی‌زو)، دونگان، یا تونگان (در آسیای مرکزی)، یا خوتون (به مغولی)، نام یک گروه قومی-مذهبی بزرگ در کشور چین است. هویی‌ها در شمال چین زندگی می‌کنند و در واقع مسلمانان چینی-زبان هستند. تعداد آن‌ها در سال ۲۰۱۸ میلادی حدود ۱۵ میلیون نفر تخمین زده می‌شود. هوئی‌ها، با جمعیتی کمی بیشتر از ترک‌های اویغور، بزرگترین قوم مسلمان کشور چین را تشکیل می‌دهند. قوم هوئی نقش مهمی در فرهنگ غنی چینی قدیم داشته‌اند و هم‌اکنون نیز هنرهای بسیاری در چین از این قوم سر منشأ گرفته‌اند. در میان این مردم صوفی گری
قوم سر منشأ گرفته‌اند. در میان این مردم صوفی گری رواج بسیاری دارد و تأثیرپذیری از فرهنگ ایرانی نیز در ادبیات، نمایش، قالی بافی و معماری این مردمان دیده می‌شود. در واقع اسلام در میان این مردم از طریق بازرگانان ایرانی مسلمان رواج یافته‌است، و بسیاری از اصطلاحات و کتب اسلامی تاریخی رایج در میان هوئی‌ها، به زبان فارسی بوده است. تاریخ. مردم هوئی بزرگ‌ترین قوم مسلمان در چین هستند و اویغورها دومین گروه قومی مسلمان در چین هستند. خویی‌زو یا هوئی قوم مسلمان ایرانی‌تبار هستند که حدود ۵۰۰ سال پیش برای ترویج دین اسلام
هستند که حدود ۵۰۰ سال پیش برای ترویج دین اسلام به چین رفتند، با قوم خَن (هان) ازدواج کردند و در آن جا ماندگار شدند. در این میان اقوام چینی، قوم «خویی‌زو» بسیار به بهداشت فردی و نوع خوراک خود اهمیت داده و به آموزه‌های اسلام پایبند هستند. این قوم اغلب در غرب چین و شمال غربی چین ساکن هستند. در طول حاکمیت دودمان مغولی یوان، حکومت مغولی برای تحمیل و تضمین حاکمیت خویش بر روی اکثریت هان، از سیاست «تفرقه بینداز و حکومت کن» استفاده کرده و بر اقلیت‌های قومی و مذهبی استفاده کرده و منجمله بر روی مسلمانان هوئی. برای
استفاده کرده و منجمله بر روی مسلمانان هوئی. برای مردم هوئی حاکمیت مغول دورانی بود بطور کلی مثبت و پرثمر، و در نتیجهٔ آن، حضور و نقش و پایداری آنان در جاها و مناطق مختلف چین تضمین شد. بطور مثال، در طول حاکمیت مغولی یوان، پایه و اساسِ حضور و رشد و تبلور مردم هوئی در استان جنوب‌غربی یون‌نان بنا نهاده شد. در طول حاکمیت دودمان چینی مینگ، اولا اینکه مسلمانان هوئی به حاشیهٔ جامعه و ملت چین رانده شده و در فقر، محرومیت، عدم فرصت تحصیلی و اقتصادی، و در تبعیض نسبی به سر کردند. دوما که، با محدود شدن ارتباطات چین با
سر کردند. دوما که، با محدود شدن ارتباطات چین با دنیای خارج، منجمله قطع ارتباط دریایی گوانگ‌دونگ با خاورمیانه و ارتباط زمینی شمال‌غرب چین با آسیای میانه، جامعهٔ مسلمان هوئی نیز از جهان اسلام جدا افتادند. در نتیجه، در طول حاکمیت مینگ، فرصتی برای جامعهٔ هوئی پیش آمد که خود را هرچه بیشتر با جامعه و فرهنگ و سنن چینی پیوند زده، و به بخشی جدانشدنی از ملت چین تبدیل شود. در این دوران علماء و آخوندهای شهیری دست به نوشتن «هان‌کتاب» زدند، که در آن، به زبان چینی، حقیقت توحید و اسلام را با تکیه بر سنت و ادبیات کنفوسیوسی
و اسلام را با تکیه بر سنت و ادبیات کنفوسیوسی توضیح داده و ارائه کردند. نتیجهٔ این اتفاق این بود که مردم هوئی، با وجود اینکه در طول قرن‌ها، دست به قیام‌ها و شورشهای متعددی زده‌اند، اما هیچ‌کدام از این شورشها نه تجزیه‌طلب بوده، و نه خواهان تحمیل حاکمیت اسلامی (مانند گورکانیان در هندوستان). در طول حاکمیت دودمان چینگ، با باز شدن مجدد ارتباطات با آسیای مرکزی و با حجاز، ایده‌ها و تفکرات جدید اسلامی وارد چین شده و میان مردم هوئی ترویج یافت. از جملهٔ این تفکرات، طرق صوفیت، مانند «خفیه» توسط خواجه هدایت اللّه معروف
صوفیت، مانند «خفیه» توسط خواجه هدایت اللّه معروف به آفاق، و «جهریه» توسط «ما مینگ‌شین» (هر دو از شاخه‌های تصوف نقشبندی). این طرق، و گروه‌های جدید التاسیس مرتبط با آنان نقش مهمی در گروه‌بندی اجتماعی، اقتصادی،و سیاسی مردم هوئی داشت. در دوران حاکمیت چینگ، مخصوصا در دهه‌های پایانی آن که این دودمان رو به زوال بود، شورش‌ها و قیام‌های متعددی، منجمله توسط بخشی از جامعهٔ هوئی به وقوع پیوست. گسترده‌ترین آن، در دههٔ ۱۸۶۰ میلادی بود، که در طول آن، میلیون‌ها هوئی (و البته هان و مردمان ساید اقوام) کشته و آواره شدند.
البته هان و مردمان ساید اقوام) کشته و آواره شدند. بطور مثال، پیش از این شورشها، در استان شنسی بیش از ۴ میلیون مسلمان هوئی ساکن بود، اما پس از آن، تعداد آنان به زیر ۲۰ هزار نفر کاهش یافته، و بسیاری از آنان به غرب و به گانسو اخراج شدند. در طول جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲)، برای اولین بار، متفکرین و علمای هوئی، در چهارچوب چینِ جدید، سازمان‌ها و احزاب فراگیری را تأسیس کردند که قوم هوئی در کل چین را نمایندگی کند. برای اولین بار، قوم هوئی، خود را به عنوان یک قوم واحد و متحد در نظام چین دید. در همین دوران، تفکرات سلفی
متحد در نظام چین دید. در همین دوران، تفکرات سلفی گری، با نام «اخوان»، در چین شروع به رواج یافتن گردید. این تفکرات، با خیلی از سنن و رسوم تصوف مخالف بود و آنان را کنار زد. تفکرات سلفی گری همین‌طور توسط جنگ‌سالاران ترویج و متحول گشته و ارتباط هوئی‌ها با حاکمیت چین را تقویت بخشید (به موازات با تضعیف و تخریب ارتباط‌های طرق و گروه‌های تصوف). در این دوران، جنگ‌سالاران و فرماندهان تظامی مسلمان هوئی نقش کلیدی در اتحاد خود با چیانگ کای شک و «چینِ ملی» ایفا کردند.‌این جنگ‌سالاران، حاکمیت چین در اراضی شمال‌غربی خود
جنگ‌سالاران، حاکمیت چین در اراضی شمال‌غربی خود را تحکیم بخشیدند، قیام‌ها و احساسات تجزیه‌طلبی ترک‌های اویغور و قزاق در شین‌جیانگ را سرکوب نموده، و البته بر علیه مائو تسه‌دونگ مبارزه کردند. در دوران جمهوری خلق چین، رابطه مردم هوئی با حکومت پیچیده بوده. هوئی‌ها از اویغورها و قزاق‌ها از آزادی مذهبی و اجتماعی بیشتری‌برخوردار بوده‌اند، و در استیطان و تغییر ترکیب قومیتی شین‌جیانگ حضور پررنگی داشته‌اند، بطوری که حدود یک میلیون هوئی (معادل ۵٪ جمعیت شین‌جیانگ) در این منطقه زندگی می‌کنند. در طول انقلاب فرهنگی چین،
منطقه زندگی می‌کنند. در طول انقلاب فرهنگی چین، هوئی‌ها متحمل سرکوب و کشتار و فشار گسترده‌ای شدند، منجمله بطور مثال هوئی‌های ساکن یون‌نان، که در طول قیام آنان، حدود ۱۶۰۰ نفر هوئی به دست حزب کمونیست کشته شدند. منابع. Dru C. Gladney, "Ethnic Identity in China: The Making of a Muslim Minority Nationality (Case Studies in Cultural Anthropology)", 1997, .
گوی‌ژوو یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است. مرکز این استان شهر گوئیانگ است. جمعیت آن بالغ بر ۳۹ میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۱۷۶،۱۰۰ کیلومتر مربع است .
هاینان یا هائینان یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در جنوب این کشور قرار گرفته است و کوچکترین استان جمهوری خلق چین به شمار می‌آید. مرکز این استان شهر هائیکو است. جمعیت آن بالغ بر هشت میلیون نفر است. هاینان خارج از سرزمین اصلی چین قرار گرفته و مشتمل بر چند جزیره است. مساحت این استان برابر ۳۳،۹۲۰ کیلومتر مربع است.
هه‌بئی (نیز هِبئی) با تلفظ دقیقتر «خه‌بِی» (به چینی: 河北省،‌ به پین‌یین: Héběi Shěng) یکی از استان‌های کشور چین است. این استان در شرق این کشور قرار گرفته‌است و مرکز آن شهر شیجیاژُوانگ می‌باشد. جمعیت آن طبق آخرین سرشماری در سال ۲۰۱۹ نزدیک به ۷۶ میلیون نفر است. مساحت این استان برابر ۱۸۸٬۸۰۰ کیلومتر مربع است. نام. نام این استان‌، «هه‌بئی»، در زبان چینی به معنی «شمال رودخانه» می باشد. نام این استان اشاره به موقعیت آن در شمال رود زرد دارد. نام استان هنان، استان همسایهٔ جنوبی هه‌بئی، به معنی «جنوب رودخانه» و اشاره
جنوبی هه‌بئی، به معنی «جنوب رودخانه» و اشاره به موقعیت آن استان در جنوب رود زرد دارد. موقعیت جغرافیایی. این استان دو کلان‌شهر پکن و تیانجین را از سه طرف محاصره کرده و حتی قسمتی از آن به صورت جزیره ای و جداگانه بین دو این دو شهر قرار گرفته‌است. بیشتر شهرهای مهم این استان از جمله شهرستان شیجیاژُوانگ (مرکز استان) در بخش جنوبی آن می‌باشد. ارتفاع متوسط از سطح دریا بین ۱۲۰۰تا ۱۵۰۰ متر بوده و اکثر مناطق آن دارای آب و هوای چهار فصل می‌باشد.
هئی‌لونگ‌جیانگ یا هیلونگ‌جیانگ ، یکی از استان‌های جمهوری خلق چین است که در شمال شرقی این کشور قرار گرفته است و با کشور روسیه هم مرز است. مرکز استان آن شهر هاربین است. وجه تسمیه نام. رود آمور مرز شمالی این استان، و سرحد بین‌المللی بین جمهوری خلق چین و فدراسیون روسیه را تشکیل می‌دهد. نام این استان از نام چینی این رودخانه گرفته شده است. نام این رودخانه به چینی «هئی‌لونگ‌جیانگ» (黑龙江، به پین‌یین: Hēi-lóng-jiāng) می‌باشد. این نام سه بخشی به معنای «رود اژدهای سیاه» بوده و متشکل از بخش «هئی» (黑) به معنای سیاه،‌
بوده و متشکل از بخش «هئی» (黑) به معنای سیاه،‌ «لوْنگ» (龙) به معنای اژدها، و «جیانگ» (یا کیانگ) (江) به معنای رود بزرگ می‌باشد (و به عنوان پسوند برای رود یانگ‌تسه نیز بکار رفته است.) جمعیت. جمعیت آن بالغ بر ۳۱٬۸۵۰٬۰۸۸ میلیون نفر است. یک سوم از جمعیت این استان در مرکز آن، «شهر در سطح ولایت» هاربین زندگی می‌کنند. 31,850,088 مساحت. مساحت این استان برابر ۴۵۲٬۵۳۸٫۴۳ کیلومتر مربع است . کد پلاک خودرو. در چین، رنگ، اندازه، شمایل، فونت، و سایر جزئیات پلاک خودروها تابع استاندارد ملی می‌باشد. پلاک‌ها در چین، متشکل از
استاندارد ملی می‌باشد. پلاک‌ها در چین، متشکل از یک کد دوحرفی بوده، یه نقطه، و چهار عدد (یا ترکیبی از حرف و عدد، بسته نیاز) دارد. هر استان یک کاراکتر چینی منحصر به‌فرد به عنوان کد دارد. در کنار این کاراکتر، یک حرف لاتین نیز، به عنوان کد هر ولایت (یا هر نوع تقسیم‌بندی زیر-استانی دیگر، بسته به تصمیم پلیس هر استان) تعیین شده است. رنگ پیش‌زمینه هر پلاک و رنگ حروف آن، بسته به نوع ماشین و طبقه‌بندی آن، متفاوت است. رایج‌ترین نوع پلاک، پلاک‌های آبی رنگ با حروف سفید می‌باشند که مختص خودروهای شخصی‌اند. پلاک‌های زرد
می‌باشند که مختص خودروهای شخصی‌اند. پلاک‌های زرد رنگ با حروف سیاه، مختص خودروهای سنگین بوده، و رنگ‌های دیگری چون سیاه با حروف سفید، سبز با حروف سیاه، و غیره، مخصوص انواع دیگر خودروها می‌باشند. کد یا کاراکتر استانی هئی‌لونگ‌جیانگ، حرف «» می‌باشد (با تلفظ «هئٰی/ Hēi»). کدهای زیر-استانی پلاک‌های هئی‌لونگ‌جیانگ شامل حروف زیر می‌باشد:
استان هوبئی (به چینی:湖北省؛ به پین‌یین: Húběi Shěng، به شیائو جینگ:خُ‌بُوِ شْ، معادل لاتین قدیمی: Hupeh) یک استان محصور در خشکی در جمهوری خلق چین است و بخشی از منطقه مرکزی چین است. نام این استان به معنای «شمال دریاچه» است که اشاره به موقعیت آن در شمال دریاچه دانگتینگ است. مرکز استان، ووهان، به عنوان یک مرکز حمل و نقل بزرگ و قطب سیاسی، فرهنگی و اقتصادی مرکز چین عمل می‌کند. نام هوبی رسماً به اختصار «هوبئی» (È)، نامی باستانی مرتبط با بخش شرقی این استان از زمان ایالت E از سلسله ژو غربی در سال می‌باشد. ۱۰۴۵–۷۷۱
ایالت E از سلسله ژو غربی در سال می‌باشد. ۱۰۴۵–۷۷۱ پ.م. نام محبوب هوبی "楚" (فقط) است (پیشنهاد شده توسط ایالت قدرتمند چو، که در زمان سلسله ژو شرقی ۷۷۰–۲۵۶ قبل از میلاد در این منطقه وجود داشت). هوبی از شمال با استان‌های هنان، از شرق به آن هوئی، از جنوب شرقی به جیانگشی، از جنوب با هونان، از غرب چونگ کینگ و از شمال غربی با شانشی همسایه است. سد معروف سه دره در فیلد Y i، در غرب استان واقع شده‌است. تاریخچه. منطقه هوبئی خانه فرهنگ‌های پیچیده نوسنگی بود. در دوره بهار و پاییز (۷۷۰–۴۷۶ قبل از میلاد)، قلمرو هوبئی
بهار و پاییز (۷۷۰–۴۷۶ قبل از میلاد)، قلمرو هوبئی امروزی بخشی از ایالت قدرتمند چو بود. چو اسماً یکی از ایالت‌های خراجی خاندان ژو بود و خود گسترش تمدن چینی بود که چند قرن پیش در شمال ظهور کرده بود. اما همچنین از نظر فرهنگی ترکیبی منحصر به فرد از فرهنگ شمالی و جنوبی بود، و ایالتی قدرتمند بود که بخش زیادی از رودخانه یانگ تسه میانی و پایینی را حفظ می‌کرد و قدرت آن به سمت شمال تا دشت چین شمالی گسترش می‌یافت. در طول دوره کشورهای متخاصم (۴۷۵–۲۲۱ قبل از میلاد) چو به دشمن اصلی ایالت تازه‌کار شین در شمال غربی (در
به دشمن اصلی ایالت تازه‌کار شین در شمال غربی (در منطقه فعلی گوانژونگ، استان شانشی) تبدیل شد، که با توسعه‌طلبی بیرونی شروع به دفاع از خود کرد. با شروع جنگ‌های بین کین و چو، چو سرزمین‌های بیشتری را از دست داد: ابتدا تسلط خود بر حوضه سیچوان، سپس (در سال ۲۷۸ قبل از میلاد) قلب خود را که مطابق با هوبی مدرن است. در سال ۲۲۳ قبل از میلاد، کوین بقایای رژیم چو را که به سمت شرق گریخته بودند، به عنوان بخشی از جنگ‌های چین برای متحد کردن چین تعقیب کرد. کین سلسله کین را در سال ۲۲۱ قبل از میلاد تأسیس کرد، اولین سلسله‌های
سال ۲۲۱ قبل از میلاد تأسیس کرد، اولین سلسله‌های متحد در چین. سپس سلسله هان در سال ۲۰۶ قبل از میلاد شین جانشین آن شد که استان (ژو) جینگژو را در هوبی و هونان امروزی تأسیس کرد. قین و هان نقش فعالی در استعمار کشاورزی هوبی ایفا کردند و سیستمی از دایک‌های رودخانه را برای محافظت از زمین‌های کشاورزی از سیل‌های تابستانی حفظ کردند. در اواخر قرن سوم سلسله هان شرقی، جینگژو توسط جنگ سالار منطقه ای لیو بیائو اداره می‌شد. پس از مرگ او، قلمرو لیو بیائو توسط جانشینانش به کائو کائو، یک جنگ سالار قدرتمند که تقریباً تمام شمال
کائو، یک جنگ سالار قدرتمند که تقریباً تمام شمال چین را تسخیر کرده بود، تسلیم شد. اما در نبرد صخره‌های سرخ، جنگ سالاران لیو بی و سان جون، سائو سائو را از جینگژو بیرون کردند. سپس لیو بی کنترل جین گوانگژو را به دست گرفت و Guan Yu را به عنوان مدیر برتر (در برتر مدرن، هوبئی) برای محافظت از استان جی ایننگ منصوب کرد. او در ادامه محور (حوضه سیچوان) را فتح کرد، اما جینگژو را به خورشید Q u فشار دهید از دست داد. برای چند دهه بعد، جینگژو تحت کنترل پادشاهی وو بود که توسط سان کوان و جانشینانش اداره می‌شد. هجوم مردم
توسط سان کوان و جانشینانش اداره می‌شد. هجوم مردم عشایر شمالی به منطقه در آغاز قرن چهارم (قیام پنج بربر و فاجعه یونگجیا (شورش یونگ جیا)) تقریباً سه قرن تقسیم به شمال تحت حاکمیت عشایر (اما به‌طور فزاینده ای سینیزه شده) آغاز شد. هان بر جنوب حکومت می‌کرد. هوبی، در جنوب، برای تمام این دوره تحت فرمانروایی جنوب باقی ماند، تا زمانی که چین توسط سلسله سوئی در سال ۵۸۹ متحد شد. در سال ۶۱۷ سلسله تانگ جایگزین سوئی شد، و بعداً سلسله تانگ، آنچه را که اکنون هوبئی نامیده می‌شود تحت چندین مدار قرار داد. حوزه قضایی: مدار
می‌شود تحت چندین مدار قرار داد. حوزه قضایی: مدار جیانگ نانسی در جنوب. پیست شاناندونگ (شانان دونگدائو) در غرب و پیست هوانان در شرق. پس از فروپاشی سلسله تانگ در اوایل قرن دهم، هوبی تحت کنترل چندین رژیم منطقه ای قرار گرفت: جینگ نان در مرکز، یانگ وو و جانشین آن تانگ جنوبی در شرق، پنج سلسله در شمال و شو تا شیژو (شنگ ژو). ، در انشی مدرن، انشی توجیا و استان خودمختار میائو). سلسله سونگ در سال ۹۸۲ منطقه را دوباره متحد کرد و بیشتر شهر هوبی را در مدارجین در هوبئی قرار داد که نسخه طولانی‌تر نام فعلی هوبئی است. مغول‌ها
داد که نسخه طولانی‌تر نام فعلی هوبئی است. مغول‌ها این منطقه را در سال ۱۲۷۹ فتح کردند و تحت حکومت آنها استان هوگوانگ ایجاد شد که هوبی، هونان و بخش‌هایی از گوانگدونگ و گوانگشی را در بر می‌گرفت. در زمان حکومت مغول‌ها، در سال ۱۳۳۱، هوبی در اثر شیوع مرگ سیاه ویران شد، انگلستان، بلژیک و ایتالیا تا ژوئن ۱۳۴۸ حمله کرد، که طبق منابع چینی طی سه قرن بعد گسترش یافت و جمعیت‌ها را در سراسر اوراسیا از بین برد. سلسله مینگ مغول‌ها را در سال ۱۳۶۸ بیرون راند. نسخه آنها از استان هوگوانگ کوچکتر بود و تقریباً به‌طور کامل با
استان هوگوانگ کوچکتر بود و تقریباً به‌طور کامل با استان‌های مدرن هوبی و هونان مطابقت داشت. در حالی که هوبی از نظر جغرافیایی از مراکز قدرت مینگ حذف شد. در سالهای آخر مینگ، هوبی امروزی چندین بار توسط ارتش شورشی ژانگ شیانژونگ و لی زیچنگ ویران شد. سلسله مانچو چینگ که در سال ۱۶۴۴ بیشتر منطقه را در اختیار داشت، به زودی هوگوانگ را به استان‌های مدرن هوبی و هونان تقسیم کرد. با این حال، سلسله چینگ به حفظ نایب السلطنه هوگوانگ ادامه داد، یکی از مشهورترین آنها ژانگ ژیدونگ بود، که اصلاحات نوسازی او هوبی (به ویژه ووهان)
بود، که اصلاحات نوسازی او هوبی (به ویژه ووهان) را به مرکز تجارت و صنعت پررونق تبدیل کرد. منطقه هوانگ است/Daye، در جنوب شرقی ووهان، به مرکز مهم معدن و متالورژی تبدیل شد. [نیازمند منبع] در سال ۱۹۱۱ قیام ووچانگ در ووهان امروزی رخ داد و سلسله چینگ را سرنگون کرد و جمهوری چین را تأسیس کرد. در سال ۱۹۲۷ ووهان مقر حکومتی شد که توسط عناصر چپ‌گرای کومینتانگ به رهبری وانگ جینگ‌وی تأسیس شد. این دولت بعداً در دولت چیانگ کای شک در نانجینگ ادغام شد. در طول جنگ جهانی دوم بخش‌های شرقی هوبی توسط ژاپن فتح و اشغال شد در حالی
شرقی هوبی توسط ژاپن فتح و اشغال شد در حالی که بخش‌های غربی تحت کنترل چین باقی ماند. در طول انقلاب فرهنگی در دهه ۱۹۶۰، ووهان شاهد درگیری بین گروه‌های رقیب گارد سرخ بود. در ژوئیه ۱۹۶۷، درگیری‌های داخلی شهر را در حادثه ووهان ("حادثه ۲۰ ژوئیه")، درگیری مسلحانه بین دو گروه متخاصم که در اوج انقلاب فرهنگی برای کنترل شهر می‌جنگیدند، درگیر شد. با افزایش ترس از جنگ هسته ای در طول درگیری‌های مرزی چین و شوروی در اواخر دهه ۱۹۶۰، استان شیانینگ هوبی به عنوان محل پروژه ۱۳۱، یک ستاد فرماندهی نظامی زیرزمینی انتخاب شد. این