payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سنت، پرستش «پیشرفت» و فناوری و فرهنگ توده ای خود، از تسخیر آمریکا فرار کرده‌اند. آنها توضیح دادند که کانادا به دلیل تعهد خود به دولت منظم و هماهنگی اجتماعی بسیار بهتر است. چند مدافع سرسخت ملت در جنوب وجود داشتند، به ویژه روشنفکران لیبرال و سوسیالیست مانند اف آر اسکات و ژان چارلز هاروی (۱۸۹۱–۱۹۶۷). برندون اوکانر و مارتین گریفیتس در کتاب خود "ضدآمریکایی" می‌گویند که در نگاه اول تصور می‌کنند که به نظر می‌رسد کانادایی‌ها به اندازه دیگران ویژگی‌هایی را که ضدآمریکایی هستند، بپذیرند. اوکانر و گریفیتس شامل
ضدآمریکایی هستند، بپذیرند. اوکانر و گریفیتس شامل اقداماتی مانند انتقاد از آمریکایی‌ها به عنوان یک ملت، یا ایالات متحده به عنوان کشوری به عنوان ضدآمریکایی هستند که اغلب شیطان‌پرست، تحقیر شده و به کلیشه‌ها متوسل می‌شوند. آنها همچنین نوشته‌اند که ضدآمریکایی که در کانادا یافت شد دارای ویژگی‌های منحصر به فردی بود: در هیچ‌کجای دیگر به این مدت طولانی اینقدر قوی نشده و به اندازه کانادا در فرهنگ سیاسی مرکزی نبوده‌است.&lt;ref name="Brendon O'Connor 2007 https://books.google.com/books?id=Jq4FMb47AnEC&amp;pg=PA71
71"&gt;&lt;/ref&gt; کیم ریچارد نوسال، مورخ، معتقد است که یک شکل ضعیف ضدامریکاییسم در فرهنگ سیاسی کانادا نفوذ می‌کند، اگرچه "اساساً به عنوان وسیله ای برای تمایز کانادایی‌ها از آمریکایی‌ها طراحی شده‌است". اگرچه جک گراناتشتاین پیشنهاد کرده‌است که ضدآمریکایی در کانادا مرده‌است، جان هرد تامپسون و استفان جی رندال در کتاب خود "کانادا و ایالات متحده" (۲۰۰۲) اظهار می‌کنند که شواهد حکایت کننده ای مبنی بر شکوفایی آن وجود دارد و به تغذیه احساس هویت کانادایی خود ادامه می‌دهد. مارگارت اتوود نویسنده برجسته کانادایی است.
مارگارت اتوود نویسنده برجسته کانادایی است. در رمان سرگذشت ندیمه (۱۹۸۶) همه تحولات وحشتناک در ایالات متحده در نزدیکی بوستون اتفاق می‌افتد، در حالی که کانادا تنها امید فرار است. این نشان دهنده وضعیت او در "پیشتاز ضدآمریکاییسم کانادایی در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰" است. منتقدان، گیلاد (ایالات متحده) را یک رژیم سرکوبگر و خدمتکار بدرفتاری را کانادا می‌دانند. در جریان بحث در سال ۱۹۸۷ بر سر توافق تجاری آزاد بین کانادا و ایالات متحده، اتوود مخالف این قرارداد بود و مقاله ای در مخالفت با این توافق‌نامه نوشت. نخست‌وزیر لیبرال
مخالفت با این توافق‌نامه نوشت. نخست‌وزیر لیبرال کانادا، ژان کریتین، مخالف جنگ عراق بود و اجازه نداد که کانادا در آن شرکت کند. نظرسنجی سال ۲۰۰۳ نشان داد که 71 of از مردم کانادا این تصمیم را تأیید کردند، در حالی که ۲۷ با آن موافق نبودند. استفان هارپر، نخست‌وزیر محافظه کار، در ابتدا در زمان انتخاب عراق در سال ۲۰۰۶ از جنگ عراق حمایت کرد، اما در سال ۲۰۰۸، نظر خود را تغییر داد و اظهار داشت که این جنگ «یک اشتباه» است. "به نوشته روزنامه آریزونا دیلی سان"، جورج دبلیو بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، توسط اکثریت مردم
بوش، رئیس‌جمهور ایالات متحده، توسط اکثریت مردم کانادا «اصلاً دوست نداشتند». نظرسنجی سال ۲۰۰۴ نشان داد که بیش از دو سوم کانادایی‌ها در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۰۴ جان کری دموکرات را بر بوش ترجیح دادند و کمترین میزان رای بوش در کانادا در استان کبک بود، جایی که فقط ۱۱ درصد مردم از او حمایت کردند. افکار عمومی کانادایی دربارهٔ باراک اوباما مثبت تر بود. نظرسنجی سال ۲۰۱۲ نشان داد که ۶۵ درصد از کانادایی‌ها "در صورت امکان" در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۲ به اوباما رای می‌دهند، در حالی که تنها ۹ درصد از کانادایی‌ها به
می‌دهند، در حالی که تنها ۹ درصد از کانادایی‌ها به میت رامنی، رقیب جمهوری‌خواه او رای می‌دهند. در همان مطالعه مشخص شد که ۶۱ درصد از کانادایی‌ها احساس کردند که دولت اوباما برای آمریکا "خوب" بوده‌است، در حالی که تنها ۱۲ درصد احساس کردند که "بد" بوده‌است. این مطالعه همچنین نشان داد که اکثریت اعضای هر سه حزب سیاسی اصلی کانادا از اوباما حمایت می‌کنند و اوباما در سال ۲۰۱۲ نسبت به سال ۲۰۰۸ در کانادا دارای رتبه کمی بالاتر بوده‌است. جان ایبیتسون از "روزنامه گلوب اند میل" در سال ۲۰۱۲ اظهار داشت که کانادایی‌ها به‌طور
میل" در سال ۲۰۱۲ اظهار داشت که کانادایی‌ها به‌طور کلی از روسای جمهور دموکرات در برابر نامزدهای جمهوری‌خواه حمایت می‌کردند و با اشاره به این که ریچارد نیکسون در کانادا "هرگز مورد پسند" قرار نگرفت و کانادایی‌ها عموماً دوستی برایان مولرونی، نخست‌وزیر، با پرزیدنت رونالد ریگان را تأیید نکردند. در جریان همه‌گیری کووید -۱۹ در سال ۲۰۲۰، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور ایالات متحده به‌طور مختصر از صادرات ماسک‌های N-95 به کانادا جلوگیری کرد. این امر اظهارات متقابل بسیاری از سیاستمداران استانی را برانگیخت. داگ فورد،
از سیاستمداران استانی را برانگیخت. داگ فورد، نخست‌وزیر انتاریو، آن را به اجازه دادن به یکی از اعضای خانواده در گرسنگی در حالی که دیگری جشن می‌دهد تشبیه کرد. جیسون کنی، نخست‌وزیر آلبرتا، ممنوعیت صادرات ماسک را با بی میلی ایالات متحده برای پیوستن به مبارزه با فاشیسم در جنگ جهانی دوم مقایسه کرد. استرالیا. ائتلاف کمپین ضد پایگاه‌های استرالیا (AABCC) بر اساس لابی گری و اعتراضاتی شکل گرفت که در طول سالها از دهه ۱۹۶۰ که اکثریت پایگاه‌های ایالات متحده در استرالیا ایجاد شد. این شعبه توسط شعبه PND نیو ساوت ولز (مردم
شد. این شعبه توسط شعبه PND نیو ساوت ولز (مردم برای خلع سلاح هسته ای) تأسیس شد. در سال ۱۹۷۴، چند صد نفر برای اعتراض و اشغال پایگاه از شمال استرالیا به شمال غربی کیپ رفتند. ظاهراً ضد آمریکایی در بین معلمان مدارس در استرالیا وجود دارد که توسط سیاستمداران محافظه کار مانند خزانه دار پیتر کاستلو، که تاریخ تدریس در مدارس استرالیا را مورد انتقاد قرار داد، محکوم شد. بر اساس مقاله منتشر شده توسط "مجله ماهانه"، استرالیایی‌ها داستان‌های جورج دبلیو بوش را بر سر لیوان‌های آبجو زمزمه کردند و از نومحافظه کاری در کافی
آبجو زمزمه کردند و از نومحافظه کاری در کافی شاپ‌ها ناامید شدند و از فعالیت‌های به اصطلاح زشت آمریکایی ابراز تاسف کردند. با توجه به همان مقاله، روپرت مرداک، یک آمریکایی بود که از دو دهه قبل کارت شهروندی استرالیایی خود را کنار گذاشته بود، در طول سفر نوامبر ۲۰۰۶ تا استرالیا گفت که «او در مورد احساسات، رقت بار ضد آمریکایی نگران بود» در نظرسنجی مجله آمریکایی ریدرز دایجست با ۱۰۰۰ استرالیایی، ۱۵ درصد از مردم استرالیا خود را «ضد آمریکایی» توصیف کردند. ۶۷ درصد دیگر نظرات بی طرفانه ای نسبت به آمریکا داشتند و ۱۷ درصد
بی طرفانه ای نسبت به آمریکا داشتند و ۱۷ درصد آنها «طرفدار آمریکا» بودند. در این نظرسنجی، ۷۱ درصد از استرالیایی‌ها گفتند که دوست ندارند در ایالات متحده زندگی کنند. در نظرسنجی دیگری که در سال ۲۰۱۲ توسط لیوینگ سوشال انجام شد، ۳۰ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی نظر منفی نسبت به گردشگران آمریکایی داشتند. در نظرسنجی مرکز پیو در سال ۲۰۱۶ نیز ۶۹ درصد از پاسخ دهندگان استرالیایی آمریکایی‌ها را با استکبار و ۶۸ درصد آنها را با خشونت مرتبط دانستند، درصدی که کمی بیشتر از اکثر کشورهای مورد بررسی بود.
اروپامحوری یا اروپاکانونی به این مفهوم است که اروپا و اروپایی‌تباران به‌طور ماهوی از سایر ملل و قوم‌ها متمایز و برترند. منشأ این تمایز؛ تاریخ، ویژگی‌های فرهنگی، نهادهای ویژهٔ سیاسی، اقتصادی و اجتماعی این کشورهاست که منحصربه‌فردند. سمیر امین، نظریه‌پرداز مصری-فرانسوی، مفهوم اروپامحوری را برای نخستین بار در دهه ۱۹۷۰ بیان کرد. برخی این مفهوم را حاکی از وجود برخی گرایش‌های نژادپرستانه در میان اروپایی‌تباران، و برخی دیگر نیز آن را ناشی از برتری‌جویی و امپراتورمآبی قدرت‌های غربی در طی دوران استعمار انگاشته‌اند.
قدرت‌های غربی در طی دوران استعمار انگاشته‌اند. نادیده‌انگاری اصلیت چندفرهنگی مدرنیته. در تاریخ تمدن اسلامی ـ ایرانی، دانشمندانی چون محمد زکریای رازی، ابن‌سینا و ابوریحان بیرونی نقشی کلیدی در گسترش خردگرایی داشتند. این سه همگی ایرانی بودند، اما به زبان عربی می‌نوشتند؛ به همین دلیل در سنت اروپاییِ بعدی به‌اشتباه «عرب» معرفی شدند. آثار آنان اثر عمیقی بر اروپا گذاشت: کتاب قانون در طب ابن‌سینا برای چندین سده کتاب درسی پزشکی بود، رازی در پزشکی و داروشناسی مرجعیت یافت و بیرونی با اندازه‌گیری و مشاهده به روش علمی
یافت و بیرونی با اندازه‌گیری و مشاهده به روش علمی نزدیک شد. اندیشمندان دیگری نیز در این جریان نقش داشتند: ابن‌هیثم (الحسن بن هیثم) که با پژوهش‌هایش در نورشناسی و روش آزمایش را پایه‌گذاری کرد، خوارزمی که جبر و «الگوریتم» از نام او گرفته شده است، نصیرالدین طوسی با نوآوری‌هایش در اخترشناسی که بعدها در کار کوپرنیک اثر گذاشت، و عمر خیام با اصلاح تقویم جلالی و حل معادلات درجهٔ سوم. با این حال، کلیسای اروپایی با این آثار به‌طور گزینشی برخورد می‌کرد. شورای کلیسایی پاریس در سال ۱۲۱۰ میلادی تدریس آثار ارسطو در
پاریس در سال ۱۲۱۰ میلادی تدریس آثار ارسطو در فلسفهٔ طبیعی و شروح عربی آن (از جمله ابن‌سینا) را ممنوع کرد. در ۱۲۱۵ این ممنوعیت در آیین‌نامهٔ دانشگاه پاریس تأیید شد و تنها منطق و اخلاق مجاز شناخته شد. در ۱۲۷۰ و ۱۲۷۷، اسقف اتین تمپیه در پاریس ۲۱۹ گزاره را محکوم کرد که بخشی از آن متوجه ابن‌رشد و پیروان او بود. در طلیطله در سده‌های ۱۲ و ۱۳، صدها متن عربی به لاتین ترجمه شد. مترجمان (مانند جراردو دا کرمونا) اغلب هویت نویسندگان را پنهان یا تحریف می‌کردند و در اروپا به‌طور کلی از آنان به‌عنوان «فلاسفهٔ عرب» یاد
به‌طور کلی از آنان به‌عنوان «فلاسفهٔ عرب» یاد می‌شد. پس از سقوط غرناطه، بسیاری از کتابخانه‌های عربی نابود شد. در سال‌های ۱۴۹۹ تا ۱۵۰۱، اسقف سیسنروس در میدان بیب-رامبلا در غرناطه دستور داد هزاران کتاب عربی سوزانده شود؛ تنها بخش اندکی از متون پزشکی حفظ شد. پیامد چنین سیاست‌هایی ـ یعنی ممنوعیت‌ها، ترجمه‌های گزینشی، بی‌نام‌کردن نویسندگان و سوزاندن کتاب‌ها ـ این بود که در تاریخ‌نگاری اروپای رنسانس، روایت اروپامحور شکل گرفت: «یونان باستان ← قرون تاریک ← رنسانس ← اروپای مدرن». بدین ترتیب نقش اندیشمندان مسلمان و
اروپای مدرن». بدین ترتیب نقش اندیشمندان مسلمان و ایرانی به «واسطه» تقلیل یافت، نه نوآور. این روایت در پژوهش‌های دانشگاهی سدهٔ بیستم و بیست‌ویکم تا حدودی اصلاح شد، اما در برنامه‌های درسی مدارس اروپا و آمریکا همچنان الگوی قدیمی غالب است: شاید نام ابن‌سینا به‌طور گذرا بیاید، اما نام‌هایی چون بیرونی، رازی، خوارزمی یا خواجه نصیرالدین طوسی اغلب غایب‌اند. به همین دلیل تصور یک‌سویه‌ای شکل گرفته که مدرنیته محصولی صرفاً اروپایی است، در حالی که تاریخ واقعی علم چندلایه و بین‌المللی بوده است. دیدگاه‌ها. ابراهیم متقی
و بین‌المللی بوده است. دیدگاه‌ها. ابراهیم متقی استاد علوم سیاسی و روابط بین‌الملل دانشگاه تهران گفتمان اروپامداری را تلاشی در جهت مرکز قرار دادن جهان غرب در الگوی عام نظام جهانی دانسته و معتقد است ارزیابی انتقادی دربارهٔ مفاهیمی همانند خاور دور، خاور نزدیک و خاورمیانه را باید به‌عنوان یکی از نشانه‌های نقد اروپامداری در نظام جهانی دانست.
لقب‌های قاجاری در دورهٔ قاجار، جدا از القابِ شغلی، اعطای لقب‌های توصیفی و امتیازی هم معمول شد و زیاده‌روی در دادنِ القاب در روزگارِ ناصرالدین‌شاه کار را به جایی رساند که به‌ناچار، آوردنِ القاب را در مکتوبات (نامه‌های) اداری و رسمی ممنوع ساختند پس از سقوطِ قاجاریه و روی کار آمدنِ پهلوی، القابِ رسمی و احترامی، با مصوّبِهٔ ۱۵ اردیبهشتِ ۱۳۰۴ ه‍. ش، (مصوبهٔ مربوط به القاب و مناصبِ مخصوصِ نظام و القابِ کشوری) ملغیٰ شد. برابرِ این قانون، مناصبِ مخصوصِ نظام (سپه‌سالاری، سپهداری، سرداری، سپهبدی، امیریِ مطلق و
سپهداری، سرداری، سپهبدی، امیریِ مطلق و مُضاعف، امیرنویانی، امیرتومانی، امیرپنجی (میرپنجی) و سایرِ القابی که در آن مضاف یا مضافٌ‌الیهِ سپاه، لشکر، جنگ، سالار و نظام بود)، ملغیٰ و اعطای این القاب منسوخ و استفاده از آن‌ها ممنوع شد. نیز این قانون مقرّر داشت که همهٔ القابِ کشوری هم پس از سه ماه ملغیٰ خواهند بود. در همین سال‌ها بود که اختیار کردنِ نام خانوادگی نیز الزامی شد، و در نتیجه بسیاری از کسانی که لقب داشتند، جزء اصلی یا مضافِ آن را، عیناً یا با افزودنِ پسوندی مانند یای نسبت، برای نام خانوادگی خود
پسوندی مانند یای نسبت، برای نام خانوادگی خود برگزیدند؛ مانندِ علاء، قوام و قوامی (به‌جایِ علاءالسّلطنه، قوام‌السّلطنه، قوام‌المُلک). کریم شیره‌ای انتقادهای بسیار تندی از شاه و درباریان می‌کرد؛ ازجمله، لقب‌های درباریان را به‌شدت و با کلمات زشت مسخره می‌کرد. واژه‌هایی که در ترکیب ساخت القاب قاجاری با بیش از یک پسوند (ـ سلطنه، ـ دوله، ...) استفاده شده‌اند عبارتند از: آصف، اختر، ادیب، ارفع، اعتضاد، اعتماد، اعلم، اقبال، اکرم، امین، بدیع، بهادر، جلال، حسام، حشمت، حکیم، ذُکاء، رکن، ساعد، سالار، سدید، سراج، سعد،
حکیم، ذُکاء، رکن، ساعد، سالار، سدید، سراج، سعد، سیف، شجاع، شمس، شهاب، صارم، صدر، صمصام، صنیع، صولت، ضیاء، ضیغم، ظهیر، عاصم، عضد، علاء، عماد، عین، فخر، قوام، قویم، کمال، لسان، لقمان، مجد، مجلل، مُحاسب، محتشم، مخبر، مستشار، مستوفی، مُشار، مشیر، مصباح، مصدق، مصور، معاون، معتمَد، معین، مکرّم، منصور، مؤتمن، مورخ، مهندس، ناصر، نجم، ندیم، نصرت، نصیر، نظام، وکیل، یمین. معنی لقب‌ها. در جدول زیر معانی بخش‌هایی از القاب قاجاری که در جلوی پیشوندهایی مانند ـ سلطنه (ـ السّلطنه)، ـ دوله (ـ الدّوله)ـ ملک (ـ المُلک)، و
السّلطنه)، ـ دوله (ـ الدّوله)ـ ملک (ـ المُلک)، و غیره آمده درج شده‌است: منابع. "فصل‌نامهٔ فرهنگستانِ زبان و ادبِ فارسی"، تابستانِ ۱۳۷۴، سالِ اول، شمارهٔ دوم (شمارهٔ مسلسل: ۲)، تابستانِ ۱۳۷۴ [www.persianacademy.ir/UserFiles/image/naame02.pdf]
اسماعیل کوهسرخی ترشیزی (۱۲۴۰–۱۳۱۳ ه‍. ق) در روستای تولا از توابع شهرستان کوهسرخ ترشیز زاده شد. وی از روحانیون عصر خود و از شاگردان میرزای شیرازی در سامرا بود. وی در مشهد کرسی تدریس داشت و در مسجد گوهرشاد اقامهٔ نماز جماعت می‌نمود، همچنین ریاست حوزه علیمه مشهد در آن وقت منحصر و متوجه به او بوده است. وی در ربیع‌الاول سال ۱۳۱۳ قمری درگذشت و در دارالسیاده دفن گردید.
آبراههٔ وَخش (به فارسی تاجیکی: Канали магистралии Вахш، تلفظ: "کانالی ماگیسترالی وخش" به معنای کانال شاه‌راهی وَخش) کانال آب بزرگی در جنوب غربی کشور تاجیکستان است. این کانال که در ولایت ختلان واقع شده بخش از سامانهٔ آبیاری دشت وخش است و آب آن از رودخانه وخش تأمین می‌شود. درازای این کانال ۲۸٫۷ کیلومتر، میانگین پهنای آن ۳۶ متر و ژرفای آن ۴٫۵ متر است. این کانال پنبه‌زارهای ناحیه‌های کورگان‌تپه، وخش، کلخوزآباد و قوم‌سنگیر را آبیاری می‌کند. این کانال در ۱۳ سپتامبر ۱۹۳۳ (۲۲ شهریور ۱۳۱۲) افتتاح شد. مهندسان و
۱۹۳۳ (۲۲ شهریور ۱۳۱۲) افتتاح شد. مهندسان و کارشناسان زیادی از شهرهای مسکو، لنینگراد، تاشکند و دیگر شهرها در ساخت آن شرکت کردند.
خیبری یکی از روستاهای شهرستان گناباد در استان خراسان رضوی است. این روستا در شمال شهر گناباد واقع شده و با آن ۵ کیلومتر فاصله دارد. از جنوب به روستای دلویی متصل است ولی با وجود وصل بودن این دو روستا، اهالی آن دو لهجه متفاوت دارند. قنات‌های سه روستای دلویی و خیبری و مند یک مادرچاه مشترک دارند. میوه‌جات خیبری به داشتن کیفیتی بالا مشهورند. نام این روستا در کتاب «تاریخ حافظ آبرو» (۸۲۳ قمری) ذکر شده‌است. وجه‌تسمیه روستای خیبری؛ روایت زنده‌ای از آب نام‌ها، تنها نشانه‌هایی بر نقشه نیستند؛ آن‌ها حافظه‌ی زنده‌ی
نشانه‌هایی بر نقشه نیستند؛ آن‌ها حافظه‌ی زنده‌ی مردمان‌اند، روایت‌گر آنچه بر سرزمینی گذشته، و بازتابی از پیوند انسان با زیست‌بوم خویش. در سرزمین کم‌آب و خشک ایران، که هر قطره آب چون دانه‌ای از طلا ارزشمند است، بسیاری از شهرها و روستاها با الهام از آب، این مایه‌ی حیات، نام‌گذاری شده‌اند. روستای خیبری نیز از دل همین سنت برخاسته است؛ نامی که نه‌فقط یک نشانی جغرافیایی، بلکه سندی است از زندگی، تلاش و خلاقیت مردمانی که قرن‌ها با طبیعت دست‌وپنجه نرم کرده‌اند. ریشه‌ی واژه‌ی «خیبری» در ترکیب دو واژه‌ قرار دارد
ریشه‌ی واژه‌ی «خیبری» در ترکیب دو واژه‌ قرار دارد «خی»، به معنای مشک آب ظرفی سنتی از چرم که برای نگهداری و جابجایی آب به‌کار می‌رفته، و «بری»، برگرفته از «بردن»؛ به معنای حامل یا منتقل‌کننده. در کنار هم، «خیبری» به معنای آورنده‌ی مشک آب، یا جایی که از آنجا آب با مشک حمل می‌شده است شکل می‌گیرد. این نام، از روزگاری می گوید که مردم با مشک‌، از قنات‌ یا گودال‌های آب باران، آب را حمل می کردند. آن روزها، آب نه با لوله و پمپ، بلکه با گام‌های پیوسته، شانه‌های خسته و دستان حمل می‌شد. خیبری، این نام، بازمانده‌ی
و دستان حمل می‌شد. خیبری، این نام، بازمانده‌ی زمانی ست که در آن، آب، در مشک‌ها ذخیره می‌گردید و با عبور از پیچ‌وخم کوچه‌ها، به جان خانه‌ها می‌نشست. در عصر وفور لوله‌کشی و فراموشی ریشه‌ها، چنین نام‌هایی هشداری‌اند: مبادا قدر آب را ندانیم؛ مبادا فراموش کنیم که آب در گذشته، نه‌تنها یک نیاز، بلکه مایه‌ی هویت و پایه‌ی نام‌گذاری بوده است. خیبری، یادآور این حقیقت است که فرهنگ ایرانی، بر پایه‌ی عقل زیستی شکل گرفته فرهنگی که در آن حتی ابزار حمل آب، چنان ارزشمند بوده که نام یک روستا را به خود اختصاص داده است. پس
که نام یک روستا را به خود اختصاص داده است. پس خیبری، تنها یک روستا نیست؛ یک پیام است. پیامی از گذشته به آینده، از نیاکان به فرزندان، از دشواری به امید. پیامی که می‌گوید: زندگی، حتی با یک مشک ساده، در دل کویر ممکن بود اگر همت باشد، اگر باور به بقا باشد، اگر قدر آب دانسته شود. بیایید وقتی نام خیبری را می‌شنویم، تنها به جغرافیا نیندیشیم؛ بلکه خیبری، نشانگر فرهنگی است که هنوز هم می‌تواند ما را به پایداری، صرفه‌جویی و احترام به طبیعت فرا بخواند. عکس هوایی
پیش از طلوع فیلمی به کارگردانی ریچارد لینکلیتر و محصول سال ۱۹۹۵ آمریکا می‌باشد. این فیلم اثری درام با داستانی به قلم ریچارد لینکلیتر و کیم کریزان می‌باشد. قسمت‌های دوم و سوم این فیلم به ترتیب در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۳ به نام‌های "پیش از غروب" و "پیش از نیمه شب" ساخته شدند. داستان. داستان از قطاری که به سمت پاریس حرکت می‌کند آغاز می‌شود و دختری به نام سلین در کنار یک خانواده آلمانی نشسته‌است (سلین پس از ملاقات با مادربزرگش از مجارستان به سمت پاریس برای بازگشتن به دانشگاه در راه است). که به سروصدای خانواده
به دانشگاه در راه است). که به سروصدای خانواده آلمانی از آن ردیف جدا شده و به چند ردیف عقب‌تر در ردیف کنار پسری به نام جسی (جیمز) که برای تفریح به اروپا آمده و قرار است روز بعد از وین به آمریکا محل زندگی خود پرواز کند، آغاز می‌شود. در این میان این دو شروع به گفتگو می‌کنند که سر آغاز یک رابطه می‌شود. جسی به سلین پیشنهاد می‌دهد برای صحبت بیشتر با یکدیگر در میان راه در وین پیاده شوند. بیشتر فیلم به صحبت این دو در خیابان‌های وین می‌انجامد تا اینکه زمان جدایی سلین و جسی فرا می‌رسد… زمینه فیلم. داستان این فیلم
و جسی فرا می‌رسد… زمینه فیلم. داستان این فیلم زمانی به فکر ریچارد لینکلیتر افتاد که در فیلادلفیا خودش همانند فیلم با دختری به نام امی ساعت‌ها به صحبت با یکدیگر پرداخته بودند.
ایثن گرین هاک (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۷۰) بازیگر و فیلم‌ساز آمریکایی است. او چند جایزه برنده شده و نامزد دریافت چهار جایزهٔ اسکار و یک جایزهٔ تونی بوده است. او سه فیلم بلند، سه نمایش‌نامهٔ آف برادوی و یک مستند را کارگردانی کرده است و همچنین سه رمان و یک رمان گرافیکی نوشته است. هاک فعالیت خود در سینما را با فیلم علمی تخیلی "کاوشگران" (۱۹۸۵) آغاز کرد و بعدها برای بازی در درام "انجمن شاعران مرده" (۱۹۸۹) به شهرت رسید. او برای بازی در "نیش واقعی" (۱۹۹۴) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. هاک در سه‌گانهٔ "پیش" متشکل از
منتقدان قرار گرفت. هاک در سه‌گانهٔ "پیش" متشکل از "پیش از طلوع" (۱۹۹۵), "پیش از غروب" (۲۰۰۴) و "پیش از نیمه‌شب" (۲۰۱۳) ایفای نقش کرد و برای نوشتن فیلم‌نامهٔ دو فیلم دوم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. همچنین برای بازی در نقش مکمل "روز تعلیم" (۲۰۰۱) و "پسرانگی" (۲۰۱۴) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شد. هاک فعالیت در زمینهٔ کارگردانی را با "دیوارهای چلسی" (۲۰۰۱) آغاز کرد. او در سال ۲۰۱۸ برای بازی در درام "نخستین اصلاح‌شده" و کارگردانی درام "بلیز" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. او در سال ۲۰۲۱ برای بازی در مینی‌سریال
قرار گرفت. او در سال ۲۰۲۱ برای بازی در مینی‌سریال تاریخی "پرنده ارباب خوب" نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب شد، و در سال ۲۰۲۲ در مجموعهٔ تلویزیونی "شوالیه ماه" از دنیای سینمایی مارول ایفای نقش کرد. زندگی. کودکی و نوجوانی. ایثن هاوک در آستین در تگزاس متولد شد او فرزند لزلی کارون و جیمز استیون هاک، ایثن نزد پدربزرگش هاوارد لموئل گرین زندگی کرد. ایثن بازیکن تیم بیس بال لگیزلیچر تگزاس بود. زمانی که ایثن به دنیا آمد پدر و مادرش وارد دانشگاه تگزاس شدند و درست زمانی که خود ایثن وارد این دانشگاه شد پدر و مادرش از
که خود ایثن وارد این دانشگاه شد پدر و مادرش از یکدیگر جدا شدند. سپس او با مادرش از آتلانتا به نیویورک رفت؛ و پس از مدتی به وستویندسور نیوجرسی نقل مکان کرد در سال ۱۹۸۸ او به مدرسه بازیگری مک کارتر رفت. دورانِ کاری. ایثن در سن ۱۴ سالگی اولین فیلمش با نام کاوشگران را بازی کرد. سپس به مدرسه بازیگری بریتیش تئاتر در انگلستان رفت. ایثن در سال ۱۹۸۹ در فیلم انجمن شاعران مرده بازی کرد. پس از این فیلم هاک در فیلم‌های دیگری مانند: غار شیر، پدر، پیش از طلوع، پیش از غروب و روز تعلیم بازی کرد که برای بازی در فیلم روز
و روز تعلیم بازی کرد که برای بازی در فیلم روز تعلیم نامزد جایزه اسکار نیز شد. (فیلم‌های نامبرده شده خلاصه‌ای از فیلم‌های ایثن هاک می‌باشد). هاک فیلمی به نام دیوارهای چلسی را کارگردانی کرد. زندگیِ خصوصی. ایثن هاوک در سال ۱۹۹۸ با اوما تورمن، بازیگر فیلم‌هایی همچون پالپ فیکشن و بیل را بکش ازدواج کرد. حاصل این ازدواج یک دختر به نام مایا ری تورمن هاوک (متولد ۸ ژوئیه ۱۹۹۸) و یک پسر به نام لوون روآن تورمن هاوک (متولد ۱۵ ژانویه ۲۰۰۲) است. هاوک در ژوئیه سال ۲۰۰۴ از اوما تورمن جدا شد. او در شهر منهتن زندگی می‌کند و
اوما تورمن جدا شد. او در شهر منهتن زندگی می‌کند و حامی دموکرات‌ها نیز می‌باشد.
آتشدان یک پیکر آسمانی جنوبی است. خصوصیات ویژه. درخشانترین ستاره آن بتا آتشدان است و گاما آتشدان یک ستاره دوتایی است میو آتشدان چهار سیاره در کنار خود دارد آلفا آتشدان نام خاصی در زبان چینی به نام چو دارد.
مرد عوضی محصول سال ۱۹۵۶ میلادی، فیلمی دکودراما و نوآر به کارگردانی آلفرد هیچکاک با بازی هنری فوندا است. این فیلم یکی از معدود فیلم‌های هیچکاک است که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده‌است و طرح آن وقایع زندگی واقعی را از نزدیک دنبال می‌کند. فیلم ساختاری مستند دارد و فارغ از سایر مشخصات ویژهٔ سایر فیلم‌های هیچکاک است. هیچکاک در این فیلم به روایت‌کردن یک داستان واقعی در مکان‌های واقعی و با اشخاص واقعی (بجز شخصیت‌های اصلی فیلم نظیر بالسترو و زنش) می‌پردازد. این فیلم یک سکانس مثال زدنی از سینمای دینی دارد که
فیلم یک سکانس مثال زدنی از سینمای دینی دارد که مورد توجه بسیاری از منتقدان سینما است. دوبلهٔ فارسی این فیلم از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده‌است. به گفته برخی محققان "مرد عوضی" از فیلم هایی است ارزش چند بار دیدن دارد. خلاصه داستان. «بالستررو» (فاندا)، معروف به «مانی»، نوازندهٔ یکی از کلوب‌های شبانه، به دلیل شباهت زیادش با یک خلافکار، به‌اشتباه دستگیر می‌شود….
کانِ بادام شهری است در استان سغد کشور تاجیکستان که در شمال تاجیکستان و در غرب دره فرغانه جای گرفته است. این شهر با بادام‌های خود مشهور است و نام آن نیز به معنی «معدن بادام» است. جمعیت این شهر در سال ۲۰۱۶ میلادی ۵۰ هزار و ۴۰۰ نفر بوده‌است که از نظر جمعیت در ولایت سغد پس از شهرهای خجند و استروشن در رتبه سوم فرار دارد. در سمت شمال غربی شهر کان بادام دریاچه سد قیروق‌قوم (Кайроккум) قرار گرفته و در جنوب شرق آن شهر اسفره واقع شده‌است. در شرق کان بادام منطقه فرغانه جمهوری ازبکستان و در غرب نیز شهر غفوروف قرار
جمهوری ازبکستان و در غرب نیز شهر غفوروف قرار دارد. قدمت این شهر حداقل به قرن پانزدهم بازمی‌گردد. اقتصاد آن بر فرآوری محصولات کشاورزی محلی، ازجمله پنبه، ابریشم و میوه، به‌ویژه زردآلو استوار است. کانال بزرگ فرغانه از امتداد حومه جنوبی شهر کان بادام می‌گذرد که آب مورد نیاز مردم شهرستان و مزارع آن را تأمین می‌کند. پیشینه. شهر کانِ بادام را در قدیم کَند می‌نامیدند که در زبان‌های ایرانی به معنی شهر است. قدیمی‌ترین سندی که نام کند در آن ضبط شده، نامه‌ای است که در سال ۷۱۲–۷۱۳ به هنگام لشکرکشی عرب‌ها، قتیبه بن مسلم
۷۱۲–۷۱۳ به هنگام لشکرکشی عرب‌ها، قتیبه بن مسلم به دیوشتیج پادشاه سغد نوشته‌است. «کند» به دلیل موقعیت جغرافیایی خود، تمام شرایط لازم برای زندگی متمرکز انسان‌ها در دوران باستان را دارا بود. کاوش‌های باستان‌شناسی در منطقهٔ کان بادام نشان می‌دهد که سکونتگاه‌های انسانی در این ناحیه در هزاره دوم پیش از میلاد وجود داشته‌اند. شرایط طبیعی آن، یعنی قرار گرفتن در پایین‌دست رود اسفره، به پیدایش و توسعهٔ کشاورزی، افزایش جمعیت و همچنین ظهور و پیشرفت صنایع دستی گوناگون کمک کرد. نام کند در کتاب اشکال‌العالم کتاب جغرافیایی
کرد. نام کند در کتاب اشکال‌العالم کتاب جغرافیایی معروفی نوشتهٔ ابوالقاسم بن احمد جیهانی، از روزگار سامانی نیز آمده‌است. نویسندهٔ این کتاب در توصیف خجند آورده‌است: «در اعمال آن (یعنی خجند) هیچ شهر دیگر نیست مگر کَند.» شهر کانِ بادام از دیرباز به داشتن بادام خوب معروف بوده‌است. حکیم سوزنی سمرقندی (مرگ: ۱۱۷۹) و شیخ بابا طبیبی، شاعر کان بادامی سدهٔ ۱۲ آشکارا به بادام این شهر اشاره کرده‌اند. یاقوت حموی، جغرافیدان عرب در کتاب خود معجم‌البلدان دربارهٔ کند نوشته: «کند به سبب فراوانی بادام به نام کان بادام معروف
«کند به سبب فراوانی بادام به نام کان بادام معروف است، بادام این‌جا بسیار خوش‌طعم بوده پوستش به سایش دست کنده می‌شود.» دقیقاً همین اطلاعات در "بابرنامه"، اثر ظهیرالدین محمد بابر، نیز آمده است. از این رو، چنین برمی‌آید که «کند» باستانی از سده‌های دوازدهم و سیزدهم میلادی به بعد، «کان بادام» نام گرفت و تا به امروز با همین نام شناخته می‌شود. از متون تاریخی چنین برمی‌آید که رایج شدن نام کانِ بادام برای کند ظاهراً در سده‌های ۱۷ و ۱۸ صورت گرفته‌است. یکی از شاخه‌های جادهٔ ابریشم به مدت ۳٬۷۰۰ سال از این شهر می‌گذشت.
جادهٔ ابریشم به مدت ۳٬۷۰۰ سال از این شهر می‌گذشت. این راه از خجند و استروشن به سمرقند و بخارا و مرو می‌رفت. کان بادام در سال ۷۱۲ هنوز به عنوان یک شهر بزرگ تجارتی مشهور بوده‌است. بهترین خطاطان خان خجند از کان بادام بوده‌اند. از بزرگان ادبی این شهر در سده‌های گذشته می‌توان افراد زیر را نام برد: مولانا کوشککی، شرف‌الدین پنج‌دهی، ملا شاکر کان بادامی، ایشان غریب کان بادامی و غربت معصوم. امروز. شهر کان بادام دارای یک تئاتر شهر است. عبدالقادر منیازف اندیشمند و پژوهشگر فارسی‌زبان تاجیکستان در این شهر به‌دنیا
و پژوهشگر فارسی‌زبان تاجیکستان در این شهر به‌دنیا آمده‌است. منابع. Википедиа contributors, "Конибодом," Википедиа, (accessed май ۱۶, ۲۰۰۸).
آندراگور () — آخرین ساتراپ سلوکی پارت و هیرکانی از حدود ۲۷۰ پیش از میلاد؛ احتمالاً حاکم مستقل پارت از حدود ۲۵۶ یا ۲۴۷ تا حدود ۲۳۵ پیش از میلاد. به گفته ژوستین، در جنگ با پرنی‌ها که به پارت حمله کرده بودند، کشته شد. نام‌شناسی. نام آندراگوراس یک نام یونانی است. با این حال، برخی منابع معتقدند که ممکن است ترجمه یونانی یک نام فارسی باستان مانند "Narisanka" یا نام اوستایی "nairya-sanha-" (یکی از پیام‌رسان‌های اهورامزدا) باشد. این نام در کتیبه‌ای یونانی از هیرکانیا (گرگان) که پیش از سال ۲۶۶ پ.م. نوشته شده، نیز ذکر
(گرگان) که پیش از سال ۲۶۶ پ.م. نوشته شده، نیز ذکر شده که به فردی با جایگاه پایین‌تر اشاره دارد و احتمالاً همان شخصی است که بعدها ساتراپ (شهرب) پارت شد. این نام غیرمعمول است و تنها در پاپیروس‌های یونانی مربوط به مصر بطلمیوسی نیز گزارش شده است. آندراگوراس به معنای سخنور مردم یا سخنگوی مردم است. نام آندراگوراس (به یونانی: Ἀνδραγόρας، تلفظ: Andragóras) یک نام مردانهٔ یونانی است که از دو بخش Andr- (ἀνδρ-) که از کلمهٔ Anēr (ἀνήρ) به معنای مرد یا شجاع گرفته شده و Agoras- (ἀγόρας-) که از کلمهٔ Agorá (ἀγορά) به