payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نیز مقاومت کرد و تا ۲۱ سالگی حاضر نشد به خانه علی برود و با او زندگی کند. نخستین فرزند وی که یک دختر بود در ۱۹۰۳ به دنیا آمد. هدا شعراوی در ۱۹۱۹ هم‌زمان با حرکت‌های ملی گرایانه و ضداستعمار بریتانیا در مصر، فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد و وارد حزب وفد (تفویض) شد و نقش مهمی در سازماندهی زنان در تظاهرات علیه انگلستان ایفا کرد. در آن زمان زنان نقش‌های حاشیه‌ای و نامهمی در این حزب داشتند، مثلاً تکه دوزی روی پرچم‌ها را برعهده داشتند. در سال ۱۹۲۰ کمیتهٔ مرکزی زنان طرفدار حزب وفد تأسیس شد که هدا نقش مهمی در این کار
حزب وفد تأسیس شد که هدا نقش مهمی در این کار داشت و به عنوان نخستین رئیس این کمیته انتخاب شد. شعراوی در اعتراض به عدم اعطای حق رای به زنان توسط مردان ملی‌گرا و تازه استقلال یافتهٔ مصری، در ۱۹۲۳ م (۱۳۰۲ خ) اتحادیه فمینیستی مصر را بنیان نهاد و نخستین رئیس این سازمان شد که هدف‌های اصلی آن، حق رای زنان، افزایش تحصیلات زنان و تغییر قوانین به نفع زنان بود. بیشتر اعضای این سازمان زنانی از طبقه متوسط و بالا بودند. جالب اینکه اتحادیه فمینیستی مصر سازمانی «فمینیستی» و نه «زنانه» بود و از اولین سازمان‌های فمینیستی
و نه «زنانه» بود و از اولین سازمان‌های فمینیستی منطقه به حساب می‌آید. او در سال ۱۹۲۳ م (۱۳۰۲ خ) همراه با برخی دوستانش به کنفرانس حق رأی زنان در رُم رفت و سخنرانی کرد. او در سخنرانی‌اش جایگاه زنان و مردان مصری را در مصر باستان و همچنین در اسلام برابر دانست و دلیل تبعیض علیه زنان در مصر معاصر را اشغال این کشور به دست کشورهای بیگانه دانست. اشعری حجاب خود را در بازگشت از کنفرانس به نشانه حمایت از جنبش فمینیستی با اهداف گسترده‌تر برداشت و به دریای مدیترانه انداخت. پیش از او بسیاری از زنان مصری بی‌حجاب بودند و
پیش از او بسیاری از زنان مصری بی‌حجاب بودند و این عمل آنان نمادین محسوب می‌شد چنان‌که خود گفته‌است حجاب مظهر «موانع بزرگ بر سر راه زنان برای مشارکت در زندگی اجتماعی» است. از آنجا که دولت حزب وفد به مسایل زنان توجه نمی‌کرد و سیاست‌های مردسالارانه‌ای در پیش گرفته بود، هدی شعراوی در سال ۱۹۲۴ از عضویت در کمیته مرکزی حزب استعفا داد و در نامه سرگشاده‌ای نوشت: او در سال ۱۹۲۵ نشریه «زن مصری» را منتشر کرد و در ۱۹۳۷ نشریه «المصریة» را که هر دو از نشریات زنان بودند. اتحادیه فمینیستی مصر در سال ۱۹۴۴ در قاهره میزبانی
اتحادیه فمینیستی مصر در سال ۱۹۴۴ در قاهره میزبانی کنفرانس فمینیست عرب را بر عهده گرفت. سخنرانی هدی شعراوی در افتتاحیه و اختتامیه این کنفرانس یکی از مهم‌ترین متن‌های فمینستی زنان عرب است. همچنین در این کنفرانس، منشور زنان در ۵۱ بند تصویب شد. هدی شعراوی در اواخر عمر طرفدار بین‌المللی شدن کانال سوئز و مخالف سلاح اتمی بود. او در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۷ درگذشت
آچار یا دست‌افزار وسیله‌ای برای باز و بسته کردن پیچ‌مهره است. دستهٔ دراز این ابزار اهرمی برای زیاد شدن گشتاور است. انواع آچار. آچار در شکل‌های مختلفی عرضه می‌شود که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از: آچار دوطرفه، آچار رینگ، آچار فرانسه، آچار شلاقی، آچار آلن، آچار بکس، آچار بادی، آچار چاکنیت‌دار، آچارستاره‌ای، آچارکلاغی و…. آچار تخت. آچار تخت نوعی آچار ماده بوده که در آن اندازه دهانه، ثابت است. این آچار تنها برای اندازه خاصی از مهره، یا سرپیچهای نَر و با اضلاع موازی قابل استفاده است. به همین دلیل معمولاً به‌صورت
قابل استفاده است. به همین دلیل معمولاً به‌صورت سِری عرضه می‌شود. هر سِری مجموعه ای از تعدادی آچار با اندازه‌هایی است که به ترتیب اندازه دهانه، شماره گذاری شده‌اند. آچارهای تخت دارای انواع مختلفی هستند. معمولاً آچارها، ۲ سَرِه هستند؛ یعنی هر دستگیره، مجهز به ۲ مادگی است. این مادگی‌ها می‌توانند ۲ شماره مختلف مرتب باشند؛ یا ۲ نوع متفاوت باشند؛ مثلاً یک آچار می‌تواند یک سر تخت و یک سر رینگ، برای یک اندازه واحد داشته باشد. معمولاً بمنظور اینکه موقع کار روی یک مهره ۶ گوش در یک فضای تنگ، در حین گردش و تغییر زاویه
۶ گوش در یک فضای تنگ، در حین گردش و تغییر زاویه مهره، امکان گیر انداختن مهره، بیشتر شود؛ سر آچار را نسبت به محور طولی دستگیره با ۳۰ درجه انحراف قرار می‌دهند. نامگذاری. آچار وام‌واژه‌ای است که در زبان ترکی ریشه دارد. در "لغت‌نامهٔ دهخدا" آن را این‌گونه معرفی کرده‌است: «دست‌افزار فلزین که بدان چوب‌پنبهٔ شیشه و پیچ و مهره‌های آهنین را باز کنند»
جام مُبارزان کُنفدراسیون فوتبال آسیا یک تورنمنت فوتبال منحل شده که میان تیم‌های ملی اعضای ضعیف تر کنفدراسیون فوتبال آسیا برگزارمی شد. اولین دوره این مسابقات در سال ۲۰۰۶ در بنگلادش و نپال با شرکت ۱۶ تیم برگزار شد و با قهرمانی تیم افغانستان به پایان رسید. دوره بعدی این مسابقات سال ۲۰۰۸ در هند برگزارشدوهندقهرمان شد. قهرمان این مسابقات و فاتح دوره سوم رقابت‌ها در سال ۲۰۱۰(کره شمالی) برگزار شد برای شرکت در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۱ برگزیده شدند وقهرمان سال ۲۰۱۲ این مسابقات(کره شمالی)وقهرمان سال ۲۰۱۴(افغانستان)به
مسابقات(کره شمالی)وقهرمان سال ۲۰۱۴(افغانستان)به مسابقات جام ملتهای آسیا ۲۰۱۵ راه یافتند. در حال حاضر جام همبستگی آسیا (AFC Solidarity Cup) به جای این مسابقات برگزار می شود. تاریخچه. با آغاز ریاست محمد بن همام قطری بر ای‌اف سی و در چارچوب برنامه‌های او برای نوسازی ساختار فوتبال آسیا قرار بر این شد که مسابقات مقدماتی جام جهانی، مقدماتی جام قهرمانی فوتبال ملت‌های آسیا و مسابقات باشگاهی قاره به شکلی برگزار شود که با کاهش مسابقات بین تیم‌های بسیار قوی و بسیار ضعیف فوتبال قاره، انگیزه هر دو گروه برای شرکت در
ضعیف فوتبال قاره، انگیزه هر دو گروه برای شرکت در مسابقات افزایش پیدا کند. در این چارچوب کشورهای عضو ای‌اف‌سی (که هم‌اکنون با اضافه شدن استرالیا از ژانویه ۲۰۰۶ و عضویت جزایر ماریانا شمالی ۴۶ عضو دارد) با توجه به سطح مهارت و سابقه فوتبالی‌شان به سه درجه "پیشرفته"، "در حال پیشرفت" و "نوظهور" تقسیم شدند. تیم‌های قرار گرفته در گروه "کشورهای نوظهور" در مسابقات مقدماتی جام ملت‌های آسیا شرکت نمی‌کنند و به جای آن تورنمنت جدیدی با نام جام مبارزان کنفدراسیون فوتبال آسیا به عنوان مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا برای
آسیا به عنوان مرحله انتخابی جام ملت‌های آسیا برای آنان طراحی شد. فقط تیم‌های قرار گرفته در گروه "کشورهای نوظهور" حق شرکت در این مسابقات را دارند. اما با صلاحدید ای‌اف‌سی ممکن است از کشورهای دیگر نیز برای شرکت در این مسابقات دعوت شود. هند و بنگلادش در مسابقات سال ۲۰۰۶ از گروه در حال پیشرفت در این مسابقات شرکت کردند. کشورهای نوظهور. ۱۵ تیم توسعه یافته: ۱۴ تیم توسعه یافته بعدی: کنفدراسیون فوتبال آسیا در طرح "چشم انداز آسیا (Vision Asia)" ۱۷ تیم را در این گروه قرار داده است: بجز تایوان و پاکستان در بقیه کشورها
داده است: بجز تایوان و پاکستان در بقیه کشورها فوتبال سابقه چندان قابل توجهی ندارد و تیم‌های ملی آنان در سال‌های اخیر تأسیس شده‌اند، اما در بسیاری از این کشورها مانند فلسطین، افغانستان، قرقیزستان و تاجیکستان فوتبال جایگاه یک ورزش ملی را دارد و مسابقات آن با شور و هیجان پیگیری می‌شود. تیم ملی فلسطین در چند سال اخیر با توجه به مشکلات و امکانات کم پیشرفت زیادی کرده‌است . کشورهای شرکت‌کننده. تعداد تیم‌های شرکت‌کننده در هر دوره در زیر مشخص شده‌است. جام مبارزان کنفدراسیون فوتبال آسیا ۲۰۰۶. "نوشتار اصلی: جام
کنفدراسیون فوتبال آسیا ۲۰۰۶. "نوشتار اصلی: جام مبارزان کنفدراسیون فوتبال آسیا ۲۰۰۶" دوره اول این مسابقات با شرکت ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به میزبانی کشور بنگلادش و در سه شهر چیتاگونگ، داکا و برگزار شد. مسابقات دو گروه و مرحله حذفی رقابت‌ها در داکا برگزار شد، میزبان و تیم ملی فلسطین که شانس اول فتح مسابقات به نظر می‌رسید در مرحله یک چهارم نهایی حذف شدند و تاجیکستان در دیدار پایانی با پیروزی ۰-۴ بر سری لانکا قهرمان شد. قرقیزستان و نپال تا مرحله نیمه نهایی صعود کردند.
بخشی از تفسیری کهن نامی‌است که به بخشی از تفسیری بسیار کهن از قرآن به زبان فارسی داده شده‌است. متن به دست آمده تنها شامل تفسیر بخشی از سورهٔ بقره است. با توجه به قراین زبان‌شناختی و رسم‌الخطی (از نسخهٔ به‌دست‌آمده) پیش از سال چهارصد قمری کتابت شده‌است و قدمت آن اگر بیشتر از ترجمهٔ تفسیر طبری نباشد کمتر از آن نیست. نام سه تن از مفسران چند بار در متن آمده‌است: ابوسهل انماری، خواجه با منصور و ابوجعفر. از جمله مختصات زبانی این اثر تبدیل «ب» به «ف» در بسیاری از تکواژهاست. نمونه‌ای از متن: «و چو پیغامبر
از تکواژهاست. نمونه‌ای از متن: «و چو پیغامبر علیه‌السّلم فر خواند فرایشان این آیتها، خامش شدند و دانستند کاین وحی خدای است، بهانه کردند و گفتند که: فر دلهای ما پوشش است و فهم‌های ما کند است، ما همی اندر نیابیم مر گفتارهای ترا» واژه‌های پارسی برابر کلمه‌های عربی در این اثر به وفور یافت می‌شود چنان که "مسجد" را "مزکد" [="مزگت"]، "شیاطین" را "دیوان" و "ایمان" را در جایی "گروش" ترجمه کرده‌است.
آکیرا انیمه‌ای ژاپنی در سبک علمی تخیلی به نویسندگی و کارگردانی کاتسوهیرو اوتومو است. این فیلم بر پایهٔ مانگایی به همین نام، که آن را هم کاتسوهیرو اوتومو نوشته، ساخته شده‌است. داستان. سی سال پس از جنگ جهانی سوم حالا دیگر توکیو به یک شهر بسیار بزرگ و صنعتی تبدیل شده که هیچ آرامشی در آن وجود ندارد، همچنین گروه‌های خلافکاری که شب و روز در حال جنگ با یکدیگرند و اعتراضات شدید مردم نا امنی در این شهر را چندین برابر کرده‌است. یکی از گروه‌های موتورسوار و خلافکار این شهر دسته ای از دانش آموزان هنرستانی، به ریاست
این شهر دسته ای از دانش آموزان هنرستانی، به ریاست کانداست. یکی از دوستان صمیمی کاندا تتسوهو نام دارد که ضعیف‌ترین عضو گروه است و این کانداست که همیشه هوای او را دارد ولی تتسوهو همیشه نسبت به موتور و توانایی‌های کاندا در مبارزه حسادت می‌کند. علت وقوع جنگ جهانی سوم به کودکی به نام آکیرا بازمی‌گردد، آکیرا و سه کودک دیگر وجود داشتند که در گذشته به خاطر توانایی‌های خاصی که داشتند دولت آن‌ها را جمع‌آوری کرده بود ولی آکیرا قدرتی بسیار فراتر از همه آن‌ها داشت و وقتی از کنترل خارج شد جنگ جهانی سوم آغاز شد. پس از
از کنترل خارج شد جنگ جهانی سوم آغاز شد. پس از جنگ آکیرا را در محفظه دور از دسترس همگان قرار دادند و از آن سه کودک دیگر تحت تدابیر امنیتی شدید نگهداری کردند تا وقتی که سی سال بعد، یکی از آن ها اقدام به فرار کرد . درست در زمانی که دار و دسته کاندا در حال جنگ با یک گروه دیگر بودند، تتسوهو با آن کودک تصادف می‌کند و قدرتی مانند آن‌ها به‌دست می‌آورد، ولی قدرتی که او به‌دست می‌آورد به طرز عجیبی مانند آکیراست و تتسوهو نیز می‌خواهد آکیرا را آزاد کند. حال همه ارتش و گروه کاندا می‌خواهند جلوی او را بگیرند. تتسوهو پس
گروه کاندا می‌خواهند جلوی او را بگیرند. تتسوهو پس از مدتی آکیرا را پیدا می‌کند ولی در می‌یابد که آکیرا آن چیزی نیست که او انتظارش را داشت. منابع. Wikipedia contributors, "Akira (film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Akira_(film)&amp;oldid=220704832 (accessed June 22, 2008).
تئودور ژریکو (۲۶ سپتامبر ۱۸۲۴–۱۷۹۱)، نقاش و حجار شهیر فرانسوی بود که نبوغ خود را در تمامی سال‌های زندگی به جهانیان نشان داد. معمولاً او را با شاهکاری که در ۲۵ سالگی خلق کرد می‌شناسند. در حالی که در سنین جوانی درگذشت، وی را یکی از پیشگامان جنبش رمانتیک می‌خوانند. اوایل زندگی. ژریکو در شهر روآن فرانسه به دنیا آمد و در ابتدا تحت نظر Pierre-Narcisse Guérin (نقاش کلاسیک، کسی که ژریکو را به جهانیان معرفی کرد) شروع به گذراندن فیگور کلاسیک نمود و نیز تحت نظر Carle Vernet دورهٔ هنرهای ورزشی انگلیسی را گذراند. در
Vernet دورهٔ هنرهای ورزشی انگلیسی را گذراند. در تمام سالهای زندگی خود را به عنوان نقاش معرفی می‌کرد و در همه حال تحسین‌کننده شور و حرارت آثار پتر پل روبنس بود. ژریکو خیلی زود کلاس‌های درس را رها کرد و به کپی آثار پتر پل روبنس، دیه‌گو ولاسکز و رامبرانت در موزهٔ لوور پرداخت. در دورانی که در موزهٔ لوور بود انرژی و زنده‌دلی حاکم بر مکتب نئوکلاسیسیسم او را جلب خود کرد و این شور و حرارت را به کپی‌کاری در لوور ترجیح داد. او سپس به ورسای نقل مکان کرد و زمان زیادی را در آنجا سپری نمود؛ چون در آنجا درهای زیادی رو به
در آنجا سپری نمود؛ چون در آنجا درهای زیادی رو به او گشوده بود و می‌توانست از محیط قصر و اصطبل‌های آن استفاده کند. سپس به کسب دانش در راستای شناخت آناتومی و حرکات بدن اسب‌ها پرداخت. عرصهٔ شناخت. اولین کار مهم و بزرگ او از همین سری The Charging Chasseur در سال ۱۸۱۲ در سالن پارس به نمایش درآمد که می‌توان نفوذ سبک و استایل روبنس در کارها ی او ولی با مضامین روزانه و معاصر به چشم دید. موفقیتی آرمانی، به یاد ماندنی و تغییری انحرافی در پیشرفت او به همراه داشت. انحرافی که باعث آغاز یک سری از مطالعات چند ساله به روی
که باعث آغاز یک سری از مطالعات چند ساله به روی حرکت، فرم بدن و سوار کاران شد. او در سال ۱۸۱۴ Wounded Cuirassier را به نمایش درآورد. کم رنگ شدن قدرت در نقاشی و پرداخت به مفاهیمی دیگر باعث حملهٔ منتقدان به سوی او شد. ناامیدی ی حاصل از اثری کم فروغ او را با دلسردی عازم ارتش کرد. خدمت در ارتش در پادگان ورسای چندی بیش به طول نینجامید، نزدیک به ۲ سال پس از نمایش ۱۸۱۴ ناکامی حاصل از شناخت فرم اسب او را سمت شناخت فرم، ساخت و ترکیب شکل بدن انسان در ارتش به صورت خود آموز سوق داد. سال ۱۸۱۷ و نقل مکان او به فلورانس و
آموز سوق داد. سال ۱۸۱۷ و نقل مکان او به فلورانس و بعد ناپل او را مسحور آثار معروف ایتالیایی ازجمله میکل‌آنژ و هنر بکر ایتالیا در آن دوران کرد. بعد از ورود با دیدن آثار ایتالیایی دوباره به سنت قبلی و ناکام خود بازگشت، آغاز پروژهٔ اسب‌های سواری که مسابقات خطرناک اسب سواری مرسوم در ایتالیا را به تصویر می‌کشید که به صورت رنگ فرسک اجرا می‌شد ذهن او را درگیر خود کرد. آثار دارای تمی حماسی، اسطوره‌ای و انتزاعی بود که نوید اثری بی‌نظیر در آن دوران را می‌داد به تصویر کشیده شدند، اما این سری از کارها نیز بدون پایان
کشیده شدند، اما این سری از کارها نیز بدون پایان ماند. در ساله ۱۸۲۱ جریکو دوباره به فرانسه بازگشت و مشغول نقاشی از The Derby of Epsomکه یک سری از مسابقات سال فرانسه بود شد. آثار شاخص. کلک مدوسا. تئودور ژریکو در طی زندگی کوتاه خود چند اثری بیش بر جا نگذشت. اثری که شهرت جهانی پایدار او را تضمین کرد، بر مبنا ی حادثه‌ای واقعی ساخته شد. در ژوئیه ۱۸۱۷ زمانی که ژریکو در ایتالیا به سر می‌برد، یک ناو محافظ فرانسوی که تعدادی مهاجر و سرباز را به سنگال می‌برد دور از آن ساحل به گل نشست. افسران و خدمهٔ کشتی با خزیدن در
ساحل به گل نشست. افسران و خدمهٔ کشتی با خزیدن در چند قایق موجود جان خود را نجات دادند و اکثر مسافران را به امان خدا رها کردند. مسافران به هر ترتیبی که بود کلکی ساختند که ۱۵۰ نفر بر آن سوار شدند و به دریا زدند. پس از روزهای متمادی یاس و حرمان وصف ناپذیر، فقط ۱۵ نفر از آن‌ها زنده ماندند که کشتی در حال‌گذری نجاتشان داد. این رویداد که در فرانسه جنجال فراوانی به پا کرد، در یک پرده نقاشی عظیم جاودانه شد. جریکو، درست مانند گزارشگری امروزی، به تحقیق دربارهٔ واقعه و مصاحبه با بازماندگان پرداخت و آنگاه کار نقاشی را
مصاحبه با بازماندگان پرداخت و آنگاه کار نقاشی را آغاز کرد. نقاشی، لحظه‌ای (در سیزدهمین روز) را نشان می‌دهد که آنان هنوز به زندگی چسبیده‌اند و با اندک توان باقی‌ماندهٔ خود می‌کوشند به کشتی که درست در همان لحظه در افق پیدا شده علامت بدهند. کلک مدوسا از لحاظ انتخاب موضوع کاملاً غیرعادی بود. این نقاشی نه اسطوره‌های کهن، نه یک حادثهٔ تاریخی مهم و نه یک آفریدهٔ ادبی یا چیزی ابداعی خود نقاش، بلکه یک حادثهٔ حقیقی و به شدت بحث‌برانگیز را نشان می‌داد. قهرمانان این حادثه موجودات استثنایی نبودند بلکه مردم عادی بودند.
موجودات استثنایی نبودند بلکه مردم عادی بودند. روشی که ژریکو در عبور از مرز مستندسازی به کار برده نیز همین قدر نامعمول و خاص بود: او به جای پیروی از رسم جاری و مصور کردن یک حادثه مهیج، به جستجوی معادل‌ها ی تصویری برای عذاب، استیصال و بارقهٔ هولناک امید در مسافران کشتی شکسته برآمد، و در نتیجه این واقعیت متفاوت را تا سطح یک تمثیل عام و جذاب ارتقا داد. خط مورب پرمخاطره سراسر تصویر را از گوشهٔ راست پایین تا گوشهٔ چاپ بالا درمی‌نوردد و در جایی که بادبان تیره با ابرهای سیاه، سنگین و آبستن طوفان درآمیخته است، ختم
سیاه، سنگین و آبستن طوفان درآمیخته است، ختم می‌شود. این کوشش قطری در تقابل با ریتم هرم بدن‌هایی است که با ضعف اما دیوانه وار خود را بالا می‌کشند و در راس آن پیکار سیاه علامت دهنده به کشتی نجات قرار دارد. این پیکار مظهر توده‌های له شده و درمانده‌ای است که امیدشان یکسره بر باد رفته. مرد ایستاده بر بالای خط افق، نگاه ما را به سمت کشتی دور و ناپیدا که کانون تمامی امیدهاست و هدف واپسین رمق مصیبت زادگان، هدایت می‌کند. ترکیب بندی، تنظیم روشنی و تاریکی و حرکت هماهنگ، همگی از طریق وسایل صرفاً حسی و مستقل از محتوای
همگی از طریق وسایل صرفاً حسی و مستقل از محتوای روایی، درامی بصری را انتقال می‌دهد. بازتاب جریان حادثهٔ به تصویر درآمده با جذب تأثیر عاطفی آن لحنی هم دردانه می‌یابد و در نتیجه، حکایت به زبان تصویری بازگو می‌شود. ژریکو با مراجعه آشکار به اصول هنری دیوارنگارانهٔ آخرین قضاوت میکل‌آنژ، نه فقط در برابر رومانتیسم سالن که در آن زمان مقبول عام بود قد برافراشت، بلکه همچنین نخستین هنرمندی بود که به‌طور جدی سلطهٔ سنت کلاسیک گرایی بر هنر پاریسی سدهٔ نوزدهم را زیر سؤال می‌برد. این اثر از جهت بسیاری آثار دیگری را تحت
می‌برد. این اثر از جهت بسیاری آثار دیگری را تحت شعاع قرار می‌دهد. استفاده از فیگور جوان در گوشهٔ کادر بر گرفته از نقاشی اوژن دولاکروا می‌باشد .آخرین قضاوت اثر میکل‌آنژ به رویکردی به یاد ماندنی و معاصر در کار او قابل خواندن می‌شود؛ و از جهاتی نقاشی ما را به یاد اثر واتسون و کوسه‌ماهی از جان سینگلتون کاپلی می‌اندازد. عضو به مثابه شکل. در میان هنرمندان پس از انقلاب، ژریکو به خشن‌ترین شکل مضمون اخته‌سازی نهفته در بازنمایی بدن مذکر قطعه قطعه شده و مجروح را مورد بهره‌برداری قرار می‌دهد. تصویر پردازی ژریکو بدون
بهره‌برداری قرار می‌دهد. تصویر پردازی ژریکو بدون خاطرهٔ خشونت انقلاب، کابوس گیوتین، یا - در مورد تصاویر مکرر او از مردان زخمی - از دست رفتن بنیهٔ سیاسی فرانسه پس از سقوط ناپلئون، غیرقابل تصور است. بازنمایی‌های کم و بیش سرد - اما اندوه‌بار - ژریکو از ضد قهرمانان ناپلئونی، که بدن آن‌ها به معنای دقیق کلمه قطعه قطعه - شکسته و قطع - شده‌است، این مسئله را به ما یادآور می‌شود که در تاریخ بازنمایی مدرن دوره‌هایی وجود دارد که طی آن‌ها بدن قطع عضو شدهٔ انسان در چشم بیننده نه صرفاً به عنوان یک استعاره، بلکه در مقام
بیننده نه صرفاً به عنوان یک استعاره، بلکه در مقام واقعیتی تاریخی جلو گر می‌شود. مورخان هنری که در مرز فراموش کردن این مسئله قرار دارند که بدن انسان نه تنها موضوع میل، بلکه جایگاه تجربهٔ رنج، دارد و مرگ است - درسی که پژوهشگران هنر عصر قدیم تر، که مشحون از شمایل نگاری چهرهٔ شهدا و قربانیان، و نمایش رنگ دوزخیان در جهنم و رنج بهشتیان بر روی زمین است، هیچ‌گاه نمی‌تواند آن را از نظر دور سازد. در نقاشی‌های ژریکو از قطعات بدن انسان -در این مورد، دست‌ها و پاهای قطع شده - انسجام و تمامیت بدن به تمامی از میان
قطع شده - انسجام و تمامیت بدن به تمامی از میان رفته‌است. این قطعات جدا شده مجدداً بنا به میل هنرمند در ترکیباتی هولناک و در این حال با شکوه با یکدیگر پیوند یافته‌اند؛ تیرگی پس زمینه آن‌ها را به شکلی دراماتیک متمایز کرده‌است و صحت و کمال حسی آنها، چه به عنوان عناصری منفرد و چه به عنوان ترکیبی زیبایی شناختی، به واسطهٔ نوری موضعی که گویی از یک شمع سر چشمه می‌گیرد تشدید شده‌است. فضا ی این اثر به شکلی حیرت‌آور عینیت علمی - مشاهدهٔ عینی و بی‌طرفانهٔ میز تشریح - را با حدت و پیش‌بینی ناپذیری تغزل رومانتیک راد هم
را با حدت و پیش‌بینی ناپذیری تغزل رومانتیک راد هم می‌آمیزد. کیفیت دهشت به نمایش درآمده در نقاشی‌های قطعه بدن ژریکو و حتی بسیاری از هنرمندان و نویسندگان هم عصر و در آن شریک بوده‌اند - مسئله‌ای که ابعاد زیبا شناختی و سیاسی بسیار گسترده‌ای داشت. ژریکو با گستردن سرهای قطع شده در چشم‌انداز پرسپکتیوی افقی، آن‌ها را تابع قلمرو اشیا می‌کند، و عملکرد سابق آن‌ها در مقام با اهمیت‌ترین بخش بدن انسان را در برابر موقعیت کنونی آن‌ها به عنوان پاره ای بی جان و هولناکی که مانند گوشت روی پیش خان قصابی یا نمونهٔ رو ی میز
مانند گوشت روی پیش خان قصابی یا نمونهٔ رو ی میز تشریح بر سطح رو میزی پخش شده‌اند قرار می‌دهند. نکتهٔ تکان دهنده تر اینکه هنرمند برای رسیدن به حد اکثر تأثیر، سرهای مزبور را به دقت با یکدیگر ترکیب کرده‌است؛ پروژه‌ای زیبایی شناختی و متضمن مداخلهٔ صوری است. تابلوی افسر گارد امپراتوری که در سال ۱۸۱۲ نقاشی شد، جلوه‌ای از ستایش قدرت خشونت‌آمیز در نزد هنرمند رومانتیک است. نسل ژریکو، زادهٔ انقلاب فرانسه و جنگ‌های ناپلئونی یعنی روزگار غرش توپ‌ها و کوبش تابلها است. شکوه نظامی، افسون و جبروت جنگ، همراه با عزت و خفتش
نظامی، افسون و جبروت جنگ، همراه با عزت و خفتش برای آدمیان، از موضوعات طبیعی زمانه به‌شمار می‌روند و تابلوهای ژریکو و معاصرانش به تجلیل از هیجان خشم‌آگین جنگ اختصاص دارند و به وحشت و زبونی حاصل از آن توجه نمی‌کنند.
ارنست کارل آبه (۲۳ ژانویه ۱۸۴۰، در آیزناخ – ۱۴ ژانویه ۱۹۰۵ در ینا) فیزیک‌دان آلمانی بود که در زمینه فیزیک نور، به فعالیت علمی می‌پرداخت و مقدار آبه را کشف کرد. او اولین شکست‌سنج را ساخت. در سال ۱۸۷۴ کتابی دربارهٔ مقدار آبه، منتشر ساخت. مقدار آبه، رابطه‌ای بین ضریب بازتاب و طول موج به دست می‌دهد. یکی از گودال‌های آتشفشانی بر روی ماه به افتخار او آبه نامگذاری شده‌است.
سحابی کالیفرنیا (NGC 1499) یک سحابی گسیلشی در صورت فلکی برساووش است ریشه نام این سحابی شباهت این سحابی با ایالت کالیفرنیا است.این سحابی حدوداً هزار سال نوری تا زمین فاصله دارد. این سحابی توسط ادوارد امرسون بارنارد و در سال ۱۸۸۴ کشف شد.
تلسکوپ فضایی اسپیتزر (SST اس‌اس‌تی) یک تلسکوپ فضایی در آغاز (SIRTF اس‌آی‌آرتی‌اف) در طول موج مادون قرمز بود. این چهارمین و آخرین مرحله از پروژهٔ تلسکوپ‌های بزرگ فضایی ناسا بود. تلسکوپ پروژهٔ ۸۰۰ میلیون دلاری اسپیتزر در دوشنبه ۲۵ اوت ۲۰۰۳ در ۱:۳۵:۳۹ (EDT) از پایگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال با موشک دلتا ۲ ۷۹۲۰H ELV rocket پرتاب شد. قطر آینه اصلی اسپیتزر ۸۵ سانتیمتر است، "f"/۱۲ (به معنی فاصله کانونی ۱۲ برابر قطر آینه است) و از برلیم ساخته شده است و تا ۵٫۵ کلوین سرد شده است. تلسکوپ برای دوسال و نیم کار در دمای
سرد شده است. تلسکوپ برای دوسال و نیم کار در دمای منفی ۲۶۸ درجه سانتی‌گراد طراحی شده‌بود. اما تانک هلیم مایع آن توانست بیش از ۵ سال عمر کند و سرانجام در بهار سال ۲۰۰۹ از کار افتاد. اما پژوهشگران آزمایشگاه پیش‌رانش جت (JPL) در دانشگاه کلتک که اتاق فرمان اسپیتزر در آنجا قرار دارد، توانستند با تغییر در ساختار پروژه همچنان از دستگاه‌های تصویربرداری فروسرخ (IRAC) اسپیتزر استفاده کنند. به‌این‌ترتیب اسپیتزر وارد فاز جدیدی از مأموریت خود شد که Spitzer Warm Mission نام دارد. در این فاز گرم، دمای تلسکوپ منفی ۲۴۳ درجه
دارد. در این فاز گرم، دمای تلسکوپ منفی ۲۴۳ درجه سانتی‌گراد بود. از آن زمان تا بیش از ۱۰ سال بعد، اسپیتزر توانست نقش مهمی در کشف سیاره‌های فراخورشیدی داشته باشد. مداری که اسپیتزر دنبال می‌کند مدار معمول مدار زمین‌مرکزی نیست بلکه یک مدار خورشید مرکزی است و در نتیجه این تلسکوپ سالانه ۰٫۱ واحد نجومی از زمین دور می‌شود. تیمی از ستاره‌شناسان تا سال ۲۰۱۰، با مسّاحی وسیع آسمان، موسوم به «نقشه‌برداری گستردهٔ فروسرخ فراکهکشانی اسپیتزر» (SWIRE)، بخش پهناوری از آسمان را که شاید بتوان با ۲۵۰ قرص ماه کامل آن را پوشاند،
که شاید بتوان با ۲۵۰ قرص ماه کامل آن را پوشاند، رصد کرد. در این رصد کهکشان‌های بسیار باستانی از جمله یک خوشه کهکشانی به نام CLG J02182-05102 کشف شدند. سرانجام تلسکوپ فضایی اسپیتزر در ۳۰ ژانویه ۲۰۲۰ ری‌استارت شد و در حالت Safe Mode بالا آمد و برای همیشه ارتباطش با مرکز زمینی قطع شد. نام‌گذاری. اسپیتز، قرار بود با شاتل فضایی به فضا پرتاب شود. برای همین ابتدا اسمش «تجهیزات رصدخانه‌ای زیرسرخ شاتل» بود. اما در دهه ۱۹۹۰ معلوم شد که با توجه به تجهیزات و آشکارسازهای این تلسکوپ و مداری که باید در آن قرار بگیرد و
این تلسکوپ و مداری که باید در آن قرار بگیرد و همین‌طور وزن کمتر آن، موشک‌های سری دلتا، گزینه بهتری برای پرتاب آن است. برای همین ابتدا لغت شاتل در اسم آن، جایش را به فضا داد. سپس اسمش به «اسپیتزر» تغییر پیدا کرد. لایمن اسپیتزر، فیزیک‌دان نظری بود که در سال‌های پس از جنگ جهانی به‌خاطر تحقیقاتش در زمینه فیزیک پلاسما، مشهور شد و سرانجام مدال ملی علوم را در سال ۱۹۷۹ دریافت کرد. اسپیتزر یکی از اولین کسانی بود که در مقاله‌ای که توسط اتاق فکر مشهور «رند کورپوریشن» منتشر شد، اعلام کرد که تجهیزات رصدخانه‌ای باید به
منتشر شد، اعلام کرد که تجهیزات رصدخانه‌ای باید به فضا منتقل شده و ایده رصدخانه فضایی را توسعه داد. به‌همین خاطر سرانجام در سال ۲۰۰۰ و سه سال بعد از مرگش، نامش روی یکی از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین تلسکوپ‌های فضایی تاریخ قرار گرفت. تجهیزات. روی اسپیتزر، سه دوربین نصب شده‌بود. اولین دوربین «آرایه زیرسرخ» (IRAC) نام داشت. این دوربین توسط مرکز اخترفیزیک هاروارد-اسمیتسونین طراحی شده بود. در طول موج‌های ۳ تا ۸ میکرون عکاسی می‌کرد و آشکارساز آن ۲۵۶ در ۲۵۶ پیکسل رزولوشن داشت. دوربین دوم طیف‌نگار زیرسرخ (IRS) نام داشت.
داشت. دوربین دوم طیف‌نگار زیرسرخ (IRS) نام داشت. این دستگاه را دانشگاه کرنل طراحی کرده‌بود و در طول موج‌های چند ده میکرون عمل می‌کرد. آشکارساز این دوربین هم ۱۲۸ در ۱۲۸ پیکسل، رزولوشن داشت. دوربین سوم فوتومتر چند بانده (MIPS) بود. این دوربین هم در طول موج‌های چند ده میکرون کار می‌کرد و در دانشگاه آریزونا توسعه پیدا کرده‌بود.
گرهارت هاینریش فریدریش اوتو یولیوس هرتسبرگ (؛ ؛ ۲۵ دسامبر ۱۹۰۴ در هامبورگ - ۳ مارس ۱۹۹۹ در اتاوا) یک فیزیک‌دان و یک دانشمند شیمی فیزیک بود که و برنده جایزه نوبل شیمی شد. در آلمان به دنیا آمد و در سال ۱۹۳۵ به کانادا رفت. هرتسبرگ بیشتر کار خود را به طیف‌نمایی مولکولی متمرکز کرد. او به خوبی توانست ساختار مولکول‌های چند اتمی و تک‌اتمی را مشخص کند که برای طیف‌نمایی نجومی بسیار کاربرد دارد. او در بین سال‌های ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۰ رئیس دانشگاه کارلتون در اتاوا در کانادا بود.
سنگ مرمر (در متون طب سنتی رخام یا حجر الرخام)(به انگلیسی: Marble) از سنگ‌های دگرگونی است که از دگرگونی سنگ آهک به وجود آمده است. کانی اصلی تشکیل دهنده مرمر کلسیت است. از این سنگ به صورت گسترده‌ای برای مجسمه‌سازی استفاده می‌شود. نمای بناهایی مثل تاج محل از سنگ مرمر است. این سنگ در بناهای زیارتی و حرم‌های امامان نیز استفاده می‌شود. سنگ مرمر آبی در بازارهای جهانی به نام "اُنیکس" مشهور است. از ویژگی‌های برجسته سنگ مرمر، عبور نور از آن است. در واقع به طور ساده سنگ مرمر در اثر فشار و گرمای زیاد به وجود می آید.
سنگ مرمر در اثر فشار و گرمای زیاد به وجود می آید. کاربرد سنگ مرمر در ساختمان. عمده کاربرد سنگ مرمر در نمای داخلی ساختمان، کف سالن، سنگ پشت تی وی روم و مجسمه‌سازی است. مرمر چه نوع سنگی است؟. تعریف علمی مرمر: نوعی سنگ دگرگونی است که حاصل دگرگونی ناحیه ای سنگ‌های آهکی و دولومیتی رس دار است. در درجات ضعیف و متوسط، دولومیت نیز مانند کلسیت به صورت مرمر در می‌آید به شرطی که سیلیس در محیط وجود نداشته باشد. در اثر دگرگونی سنگ‌های آهکی که از کلسیت خالص تشکیل شده باشند فقط اندازه دانه‌ها درشت تر می‌شود. سنگ مرمر،
فقط اندازه دانه‌ها درشت تر می‌شود. سنگ مرمر، چینی یا کریستال، انیکس و مرمریت طبق تعریف بالا در این گروه قرار دارند. طبق تعریف استاندارد (ASTM C 119 – America Society of Testing Materials). مرمر به گروهی از سنگ‌های آهکی که تحت تأثیر دگرگونی ناحیه ای دوباره متبلور شده‌اند یا حاصل تغییر شرایط دما و فشار تراورتن‌ها در هنگام تبلورمی باشند گفته می‌شود. تراونیکس. سنگ تراونیکس سنگی با ترکیب تراورتن و مرمریت می‌باشد که با توجه به نور گذر بودن برخی از این سنگ‌ها از آن به عنوان انیکس یا همان مرمر در صنعت سنگ یاد