payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بری‌بری یک نوع سوءتغذیه است که در اثر کمبود ویتامین (ویتامین ب ۱) بروز می‌کند. ویتامین در شکاندن مولکول‌های قند مانند گلوکز به منظور تولید انرژی نقش مهمی دارد. علاوه بر این، در ساختار غشای سلولی نورون‌ها نیز وجود دارد. کمبود این ویتامین موجب ابتلا به بری‌بری و پیدایش علایمی چون خستگی مفرط و اختلال در کارکرد قلب، دستگاه عصبی، ماهیچه‌ها و دستگاه گوارش می‌شود. لغت‌شناسی. واژهٔ "بری‌بری" از زبان سینهالی گرفته شده‌است، و به معنای "نمی‌توانم نمی‌توانم" می‌باشد. معنای این لغت نشانگر ناتوانی افراد شدیداً مبتلا به
این لغت نشانگر ناتوانی افراد شدیداً مبتلا به بری‌بری در حرکت می‌باشد. تاریخچه. در قرن نوزدهم و قبل آن، برنج سفید در آسیا غذای اصلی طبقات متوسط محسوب می‌شد و به همین علت بری‌بری در میان آن‌ها شایع بود. در سال ۱۸۸۴، تاکاکی کانهیرو ، یک پزشک ژاپنی فارغ‌التحصیل انگلستان که در نیروی دریایی امپراتوری ژاپن عضویت داشت، مشاهده کرد که بری‌بری در میان ملوانان کم‌رتبهٔ کشتی که معمولاً جز برنج چیزی نمی‌خوردند شایع است؛ این در حالی بود که ناوگانان غربی و افسرانی که رژیم غذایی آن‌ها به شیوهٔ غربیان بود دچار این بیماری
غذایی آن‌ها به شیوهٔ غربیان بود دچار این بیماری نمی‌شدند. کانهیرو ابتدا گمان می‌کرد که کمبود پروتئین علت اصلی بری‌بری است. او با حمایت ناوگان سلطنتی ژاپن تصمیم به انجام آزمایشی برای یافتن علت بیماری کرد. او دو رزم‌ناو را فراهم کرد، که به کارکنان یکی از آن‌ها تنها برنج سفید، و دیگری رژیم غذایی شامل گوشت، ماهی، برنج، جو و لوبیا داده می‌شد. حاصل این آزمایش این بود که از کشتی اول ۱۶۱ نفر دچار بری‌بری شدند و ۲۵ نفر آن‌ها جان باختند، در حالی که در کشتی دوم تنها ۱۴ نفر به بری‌بری دچار بودند و تلفاتی نداشتند. این
نفر به بری‌بری دچار بودند و تلفاتی نداشتند. این نتایج کانهیرو و ناوگان سلطنتی را متقاعد کرد که رژیم غذایی علت اصلی بری‌بری است. این موضوع در سال ۱۸۹۷، با کشف کریستین ایجکمن مبنی بر این که دادن برنج کامل به مرغ به جای برنج سفید موجب جلوگیری از ابتلای آن‌ها به بری‌بری می‌شود، تأیید شد. یک سال بعد، فردریک هاپکینز به این نتیجه رسید که بعضی غذاها، علاوه بر کربوهیدرات‌ها، پروتئین‌ها و چربی‌ها، موادی دارند که برای متابولیسم و کارکرد صحیح بدن ضروری هستند. در سال ۱۹۰۱، دستیار کریستین ایجکمن بری‌بری را یک مشخصهٔ
۱۹۰۱، دستیار کریستین ایجکمن بری‌بری را یک مشخصهٔ کمبود شناخت. این تشخیص بعدها تأیید شد، چرا که ثابت شد بری‌بری در اثر کمبود تیامین بروز می‌کند. سرانجام، ایجکمن، زیست‌شناس و آسیب‌شناس هلندی، ثابت کرد که علت بیماری بری‌بری رژیم غذایی فقیر است. کارهای او به کشف ویتامین‌ها انجامید. ایجکمن و هاپکینز به خاطر این کشف در سال ۱۹۲۹ برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی شدند. علت. بری‌بری بر اثر کمبود تیامین ظاهر می‌شود. بدن انسان قادر به تولید این ویتامین نیست، و باید آن را از رژیم غذایی خود دریافت کند. تیامین به‌طور
آن را از رژیم غذایی خود دریافت کند. تیامین به‌طور طبیعی در غلات و غذاهای تازه، به خصوص آرد کامل، گوشت تازه، حبوبات، سبزیجات، میوه‌ها و شیر وجود دارد؛ بنابراین، بری‌بری در افرادی بروز می‌کند که این غذاها را به دلایل مختلف، چون فقر و قحطی، از رژیم غذایی خود حذف یا میزان آن‌ها را از مقدار مورد نیاز بدنشان کم کرده‌اند. بری‌بری می‌تواند همچنین در افرادی که از برنج سفید (که دارای میزان کمی تیامین است) استفاده می‌کنند دیده شود. این بیماری در قرن نوزدهم و قبل از آن، در کشورهای آسیایی که برنج سفید را به عنوان غذای
در کشورهای آسیایی که برنج سفید را به عنوان غذای اصلی خود مصرف می‌کردند شایع بود. افراد الکلی دارای رژیم غذایی نامناسب، و نوزادان شیرخواری که مادر آن‌ها دچار کمبود تیامین هستند نیز در معرض ابتلا به بری‌بری قرار دارند. در گوشت برخی ماهی‌ها آنزیم تیامیناز وجود دارد که موجب از بین رفتن تیامین می‌شود. این آنزیم با پختن ماهی از بین می‌رود، ولی مصرف خام آن در کشورهایی چون ژاپن می‌تواند موجب بری‌بری شود. علایم. به‌طور کلی، علایم بری‌بری شامل کاهش وزن، اختلال در ادراک حواس، اختلالات هیجانی، ضعف و درد در اعضای بدن و
حواس، اختلالات هیجانی، ضعف و درد در اعضای بدن و نامنظمی ضرب‌آهنگ قلب هستند. ورم بخش‌هایی در بدن نیز از علایم دیگر بری‌بری است. به علاوه، ممکن است غلظت اسید لاکتیک و اسید پیروویک در خون افزایش یابد. بری‌بری وخیم موجب نارسایی قلبی و مرگ می‌شود. در این بیماری فرد رفتارهای ناخودآگاه به شدت عصبی نشان می‌دهد، در کودکانی که بری بری دارند علائم اختلال حواس بیش از حد مشاهده شده‌است که به علت کمبود تیامین و نقش آن در کمپلکس پیرووات دهیدروژناز است. بری‌بری را به دو نوع تقسیم می‌کنند: درمان. درمان بری‌بری از طریق مصرف
تقسیم می‌کنند: درمان. درمان بری‌بری از طریق مصرف تیامین به صورت قرص یا با تزریق صورت می‌گیرد. علایم بهبودی بیمار از ساعاتی پس از شروع درمان ظاهر می‌شود. در صورت دردسترس نبودن این ویتامین به شکل دارو، درمان می‌تواند با رژیم غذایی غنی از تیامین (مانند نان کامل) انجام گیرد. روند بهبودی در درمان از طریق رژیم غذایی کندتر خواهد بود.
عبدالعظیم ولیان، (زاده ۱۳۰۴ در تهران – درگذشته ۱۳۷۳ در آمریکا) وزیر تعاون و امور روستاها، وزیر اصلاحات ارضی و مدتی استاندار استان خراسان و نایب‌التولیه آستان قدس رضوی در زمان پهلوی دوم بود. زندگی. عبدالعظیم ولیان" در سال ۱۳۰۴ در تهران به دنیا آمد. پدرش "باباً و مادرش "شهربانو" نام داشتند. پس از انجام تحصیلات ابتدایی وارد دبیرستان نظام شد و دانشکده افسری را طی نمود و به درجه افسری رسید، همزمان دوره دانشکده حقوق تهران را نیز به پایان رساند. وی مراحل نظامی را به تدریج گذراند و مدتها آجودان لشکر لرستان و سپاه
به تدریج گذراند و مدتها آجودان لشکر لرستان و سپاه فارس بود و مدتی نیز در دادگاه‌های نظامی به وکالت اشتغال داشت. در ۱۳۴۱ با درجهٔ سرهنگی به وزارت کشاورزی منتقل شد و ریاست حوزه بازرسی به عهده او قرار گرفت. سپس ریاست سازمان اصلاحات ارضی را عهده‌دار شد و پس از مدتی کوتاه با حفظ سمت به معاونت وزارت کشاورزی برگزیده شد و از خدمات نظامی به خدمات کشوری منتقل شد. او در زمان ریاست سازمان اصلاحات ارضی مرحله اول و دوم قانون را اجرا کرد. در ۱۳۴۶ وزارت کشاورزی به دو وزارتخانه تقسیم شد و وزارتخانه جدیدی به نام وزارت
وزارتخانه تقسیم شد و وزارتخانه جدیدی به نام وزارت اصلاحات ارضی به وجود آمد که ولیان در رأس آن قرار گرفت. در زمانی که رئیس سازمان اصلاحات ارضی بود درجه دکتری خود را در علوم سیاسی دریافت کرد. بعد از آنکه دو وزارتخانه تولیدات کشاورزی و منابع طبیعی منحل شدند قسمت اعظم آن دو وزارتخانه ضمیمه سازمان اصلاحات ارضی شد و نام وزارتخانه به وزارت تعاون و امور روستاها تغییر کرد و عبدالعظیم ولیان در رأس وزارتخانه جدید قرار گرفت. وی مدت شش سال و نیم در رأس این وزارتخانه قرار داشت. ولیان در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ از وزارت تعاون و
داشت. ولیان در ۱۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ از وزارت تعاون و امور روستاها کنار رفت و به مقام نیابت تولیت آستان قدس رضوی و استانداری خراسان منصوب شد. او در زمان دولت غلامرضا ازهاری توسط دولت نظامی بازداشت شد. عبدالعظیم ولیان در سال ۱۳۷۳ در آمریکا به مرگ طبیعی درگذشت.
نیویورک پست سیزدهمین روزنامه قدیمی ایالات متحده آمریکا است که به‌عنوان قدیمی‌ترین روزنامه‌ای که به‌طور پیوسته منتشر می‌شود شناخته شده‌ است، هرچند به دلیل اعتراض‌های کاری مانند سایر مطبوعات با وقفه‌هایی روبرو بوده‌است. "نیویورک پست" در سال ۱۸۰۱ توسط الکساندر همیلتون بنیان گذاشته شد. این روزنامه به ویراستاری ویلیام کالن براینت مشهورترین ویراستار قرن نوزدهم معتبرترین روزنامه عمومی شد. از سال ۱۹۹۳ تحت مالکیت ابرشرکت نوز (تا ۲۰۱۳) متعلق به روپرت مرداک درآمد، او پیش از این نیز بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۸ مالک این
پیش از این نیز بین سال‌های ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۸ مالک این روزنامه بود. نیویورک پست، ششمین روزنامه پرفروش در آمریکا است. دفتر روزنامه در خیابان ششم منهتن نیویورک جای دارد. نیویورک پست به عنوان یک نشریهٔ راست‌گرا و مخالف با جناح چپ شناخته می‌شود.
مایکل ساول دل متولد ۱۹۶۵ شهر هیوستون، در یک خانواده یهودی، رئیس و بنیانگذار شرکت رایانه‌ای دل کامپیوترز است. او دانش‌آموخته دانشگاه تگزاس در آستین است. دل دوران تحصیل ابتدایی را در مدرسهٔ هراد هیوستون گذراند. دل از همان سنین کودکی به‌صورت پاره‌وقت به فعالیت جزئی در خرید و فروش سهام مشغول بود. او علاقهٔ زیادی به دنیای کامپیوتر از خود نشان می‌داد و در هفت سالگی با خرید یک ماشین‌حساب، مسیر زندگی خود را به سمت فناوری‌های دیجیتال مشخص کرد. بر طبق نشریه فوربز، در سال ۲۰۰۹، او با بیش از ۱۲ میلیارد دلار سرمایه،
در سال ۲۰۰۹، او با بیش از ۱۲ میلیارد دلار سرمایه، بیست و پنجمین مرد ثروتمند جهان بود. او نزدیک به ۱۰۰ میلیون دلار از ثروت شخصی خود را خرج وقف به مراکز علمی و پزشکی و مراکز یهودی در تگزاس نموده‌است.
ساپّورو بزرگ‌ترین شهر در شمال ژاپن و در جزیره هوکایدو است. این شهر با جمعیت حدود ۱٫۹ میلیون نفر در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۳، پنجمین شهر پرجمعیت ژاپن محسوب می‌شود و مرکز فرهنگی، اقتصادی و سیاسی هوکایدو است. ساپورو در جنوب غربی هوکایدو، در منطقه‌ای نزدیک به رود تویویهیرا قرار دارد. نام شهر ساپورو در بیرون از کشور ژاپن بیشتر به دلیل میزبانی المپیک زمستانی ۱۹۷۲ میلادی که نخستین المپیک در آسیا بود، جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲، و همچنین برگزاری جشنوارهٔ برف (یوکی ماتسوری) سالانه شناخته شده است. از این روی بیش از دو میلیون گردشگر
شده است. از این روی بیش از دو میلیون گردشگر از سرتاسر جهان در این جشنواره شرکت می‌کنند. کارخانهٔ معروف «آبجوسازی ساپّورو» نیز در این شهر واقع شده است. این شهر در منطقهٔ «ایشیکاری» جزیرهٔ هوکایدو واقع شده است و یکی از شهرهای منتخب توسط حکم دولتی به‌شمار می‌آید. متروی ساپورو در سال ۱۹۷۱ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۳ خط و ۴۹ ایستگاه می‌باشد. جغرافیا. ساپورو شهری است که در قسمت جنوب باختری دشت ایشیکاری و مخروط افکنه رود تویویهیرا، شاخه‌ای از رود ایشی‌کاری، واقع شده است. این شهر جزئی از بخش ایشیکاری است.
واقع شده است. این شهر جزئی از بخش ایشیکاری است. جاده‌های منطقه شهری به صورت شبکه‌ای ساخته شده‌اند. بخش‌های غربی و جنوبی ساپورو توسط تعدادی کوه از جمله کوه تینه، مارویاما و کوه مویوا و همچنین رودخانه‌های زیادی از جمله رودخانه ایشیکاری، تویویهیرا و سوسئی اشغال شده است. ارتفاع ساپورو است. ساپورو پارک‌های زیادی دارد، از جمله پارک اودوری که در قلب شهر واقع شده است و میزبان تعدادی رویداد و جشنواره سالانه در طول سال است. پارک موئرنوما همچنین یکی از بزرگ‌ترین پارک‌های ساپورو است و طبق طرح ایسامو نوگوچی، هنرمند و
ساپورو است و طبق طرح ایسامو نوگوچی، هنرمند و معمار منظر ژاپنی-آمریکایی، ساخته شده است. شهرهای همسایه عبارتند از ایشیکاری، ابتسو، کیتاهیروشیما، انیوا، چیتوسه، اوتارو، داته و شهرهای مجاور تبتسو، کیموبتسو و کیوگوکو هستند. تاریخچه. تاریخ اولیه. پیش از تأسیس، منطقه‌ای که ساپورو (معروف به دشت ایشیکاری) در آن قرار دارد، محل سکونت بومیان آینو بود. در سال ۱۸۶۶، در پایان دوره ادو، ساخت یک کانال از طریق این منطقه آغاز شد و تعدادی از مهاجران اولیه را به ایجاد روستای ساپورو تشویق کرد. در سال ۱۸۶۸، سالی که رسماً به
ساپورو تشویق کرد. در سال ۱۸۶۸، سالی که رسماً به عنوان «تولد» ساپورو جشن گرفته می‌شود، دولت جدید دوره میجی به این نتیجه رسید که مرکز اداری موجود هوکایدو، که در آن زمان بندر هاکوداته بود، در مکانی نامناسب برای دفاع و توسعه بیشتر این جزیره قرار دارد. در نتیجه، تصمیم گرفته شد که یک پایتخت جدید در دشت ایشیکاری تأسیس شود. خود این دشت وسعت غیرمعمول بزرگی از زمین مسطح و زهکشی شده را فراهم می‌کرد که در جغرافیای کوهستانی هوکایدو نسبتاً نادر است. در طول سال‌های ۱۸۷۰–۱۸۷۱، کورودا کیوتاکا، نایب رئیس کمیسیون توسعه
کورودا کیوتاکا، نایب رئیس کمیسیون توسعه هوکایدو (Kaitaku-shi)، برای کمک به توسعه زمین به دولت آمریکا مراجعه کرد. در نتیجه، هوریس کپرون، وزیر کشاورزی ایالات متحده آمریکا در زمان رئیس‌جمهور یولیسیز سایمن گرانت، به عنوان "مشاوران خارجی دولت میجی در ژاپن" و مشاور ویژه کمیسیون منصوب شد. ساخت و ساز در اطراف پارک اودوری آغاز شد که هنوز به عنوان یک نوار سبز از زمین تفریحی که منطقه مرکزی شهر را به دو قسمت تقسیم می‌کند، باقی مانده است. این شهر از طرح مشبک شهر پیروی کرد و خیابان‌ها در زوایای قائم قرار گرفتند تا
کرد و خیابان‌ها در زوایای قائم قرار گرفتند تا بلوک‌های شهری را تشکیل دهند. گسترش ژاپنی‌ها به اطراف هوکایدو، عمدتاً به دلیل مهاجرت از جزیره اصلی هونشو بلافاصله در جنوب، ادامه یافت و رونق هوکایدو و به ویژه پایتخت آن به حدی رسید که کمیسیون توسعه غیرضروری تلقی شد و در سال ۱۸۸۲ منحل شد. در سال ۱۸۷۱، معبد هوکایدو در مکان فعلی خود به عنوان معبد ساپورو ساخته شد. ادوین دان در سال ۱۸۷۶ برای ایجاد مزارع گوسفند و گاو به ساپورو آمد. او همچنین پرورش خوک و تهیه کره، پنیر، ژامبون و سوسیس را نشان داد. او دو بار با زنان
ژامبون و سوسیس را نشان داد. او دو بار با زنان ژاپنی ازدواج کرد. او یک بار در سال ۱۸۸۳ به ایالات متحده بازگشت اما به عنوان دبیر دولت به ژاپن بازگشت. ویلیام اس. کلارک، که رئیس کالج کشاورزی ماساچوست (که اکنون دانشگاه ماساچوست در امهرست است) بود، تنها به مدت هشت ماه از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۷ به عنوان معاون رئیس مؤسس کالج کشاورزی ساپورو (که اکنون دانشگاه هوکایدو است) آمد. او دروس دانشگاهی در علوم تدریس می‌کرد و در مورد کتاب مقدس به عنوان یک دوره «اخلاق» سخنرانی می‌کرد و اصول مسیحی را به اولین کلاس ورودی کالج معرفی
و اصول مسیحی را به اولین کلاس ورودی کالج معرفی می‌کرد. در سال ۱۸۸۰، کل منطقه ساپورو به "Sapporo-ku" (بخش ساپورو) تغییر نام داد، و یک راه‌آهن بین ساپورو و Temiya، اوتارو، هوکایدو احداث شد. در آن سال Hōheikan، یک هتل و مرکز پذیرایی برای مقامات و شخصیت‌های بازدیدکننده، در مجاورت پارک اودوری ساخته شد. بعدها به پارک ناکاجیما منتقل شد که امروزه نیز در آنجا باقی مانده است. دو سال بعد، با لغو Kaitaku-shi، هوکایدو به سه استان تقسیم شد: هاکوداته، ساپورو و نمورو. نام منطقه شهری در ساپورو Sapporo-ku باقی ماند، در حالی
شهری در ساپورو Sapporo-ku باقی ماند، در حالی که بقیه منطقه در Sapporo-ku به Sapporo-gun تغییر یافت. ساختمان اداری Sapporo-ku نیز در منطقه شهری واقع شده بود. استان‌های ساپورو، هاکوداته و نمورو در سال ۱۸۸۶ لغو شدند و ساختمان اداری دولت سابق هوکایدو، ساختمانی به سبک معماری نئوباروک آمریکایی با آجرهای قرمز، در سال ۱۸۸۸ ساخته شد. آخرین دسته از Tondenhei، سربازانی که هوکایدو را پیشگام کردند، در مکانی که منطقه Tonden در کیتا-کو، ساپورو در حال حاضر واقع شده است، مستقر شدند. Sapporo-ku تا سال ۱۸۹۹، زمانی که سیستم
شدند. Sapporo-ku تا سال ۱۸۹۹، زمانی که سیستم جدید منطقه‌ای اعلام شد، Sapporo-gun اطراف را اداره می‌کرد. پس از آن سال، Sapporo-ku از کنترل Sapporo-gun خارج شد. "ku" (منطقه) که از سال ۱۸۹۹ اجرا شد، خودمختاری بود که کمی بزرگتر از شهرها و کوچکتر از شهرها بود. در هوکایدو در آن زمان، Hakodate-ku و Otaru-ku نیز وجود داشتند. قرن بیستم. در سال ۱۹۰۷، دانشگاه توهوکو در سندای استان میاگی تأسیس شد و کالج کشاورزی ساپورو تحت کنترل این دانشگاه قرار گرفت. بخش‌هایی از روستاهای همسایه از جمله روستای ساپورو، روستای نائبو،
همسایه از جمله روستای ساپورو، روستای نائبو، روستای کامی شیرویشی و مناطقی که Tonden-hei در آن ساکن شده بودند، در سال ۱۹۱۰ در Sapporo-ku ادغام شدند. تراموای ساپورو در سال ۱۹۱۸ افتتاح شد و دانشگاه امپراتوری هوکایدو به عنوان پنجمین دانشگاه امپراتوری در ژاپن در Sapporo-ku تأسیس شد. راه‌آهن دیگری که در ساپورو فعالیت می‌کرد، راه‌آهن Jōzankei بود که در نهایت در سال ۱۹۶۹ منحل شد. در سال ۱۹۲۲، نظام جدید شهری توسط دولت توکیو اعلام شد و Sapporo-ku رسماً به شهر ساپورو تغییر نام داد. شبکهٔ اتوبوس شهری ساپورو در سال ۱۹۳۰
نام داد. شبکهٔ اتوبوس شهری ساپورو در سال ۱۹۳۰ آغاز به کار کرد. در سال ۱۹۳۷، ساپورو به عنوان محل برگزاری بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۴۰ انتخاب شد، اما به دلیل وقوع جنگ دوم چین و ژاپن، این بازی‌ها سال بعد لغو شد. شهر مارویاما در سال ۱۹۴۰ به عنوان بخشی از Chūō-ku ادغام شد و فرودگاه اوکاداما در سال ۱۹۴۲ ساخته شد. در طول جنگ جهانی دوم، این شهر در ژوئیه ۱۹۴۵ مورد حملات هوایی به ژاپن قرار گرفت. اولین جشنواره برف ساپورو در سال ۱۹۵۰ برگزار شد. در همان سال، روستای مجاور شیرویشی به شهر ساپورو ادغام شد و به عنوان بخشی
شیرویشی به شهر ساپورو ادغام شد و به عنوان بخشی از Shiroishi-ku و Atsubetsu-ku درآمد. در سال ۱۹۵۵، شهر کوتونی، کل روستای ساپورو و روستای شینورو در ساپورو ادغام شدند و بخشی از Chūō-ku, Kita-ku, Higashi-ku, Nishi-ku و Teine-ku فعلی شدند. گسترش ساپورو با ادغام شهر تویوهیرا در سال ۱۹۶۱ و شهر تینه در سال ۱۹۶۷ ادامه یافت که هر کدام به بخشی از Toyohira-ku, Kiyota-ku و Teine-ku تبدیل شدند. مراسم بزرگداشت صدمین سالگرد تأسیس ساپورو و هوکایدو در سال ۱۹۶۸ برگزار شد. شبکهٔ متروی ساپورو در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد که ساپورو را
متروی ساپورو در سال ۱۹۷۱ افتتاح شد که ساپورو را به چهارمین شهر ژاپن تبدیل کرد که دارای سیستم مترو است. از ۳ تا ۱۳ فوریه ۱۹۷۲، بازی‌های المپیک زمستانی ۱۹۷۲، اولین بازی‌های المپیک زمستانی که در آسیا برگزار شد، برگزار شد. در اول آوریل همان سال، ساپورو به عنوان یکی از شهرهای تعیین شده توسط فرمان دولتی تعیین شد و هفت بخش تأسیس شد. آخرین اجرای عمومی خواننده اپرا، ماریا کالاس، در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در ساپورو در Hokkaido Koseinenkin Kaikan بود. متروی شهری ساپورو زمانی که خط Tōzai در سال ۱۹۷۶ شروع به کار کرد و خط Tōhō
که خط Tōzai در سال ۱۹۷۶ شروع به کار کرد و خط Tōhō در سال ۱۹۸۸ افتتاح شد، گسترش یافت. در سال ۱۹۸۹، Atsubetsu-ku و Teine-ku از Shiroishi-ku و Nishi-ku جدا شدند. رویدادهای سالانه در ساپورو آغاز شد، مانند جشنواره موسیقی پاسیفیک در سال ۱۹۹۰ و جشنواره Yosakoi Sōran در سال ۱۹۹۲. یک باشگاه فوتبال حرفه‌ای، باشگاه فوتبال هوکایدو کونسادول ساپورو، در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد. در سال ۱۹۹۷، Kiyota-ku از Toyohira-ku جدا شد. در همان سال، بانک هوکایدو تاکوشوکو، یک بانک مستقر در هوکایدو با دفتر مرکزی در اودوری، ورشکست شد. قرن بیست
با دفتر مرکزی در اودوری، ورشکست شد. قرن بیست و یکم. در سال ۲۰۰۱ ساخت گنبد ساپورو به پایان رسید و در سال ۲۰۰۲ این گنبد میزبان سه بازی در طول جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ بود: آلمان در مقابل عربستان سعودی، آرژانتین در مقابل انگلیس و ایتالیا در مقابل اکوادور که همه آنها در دور اول بودند. فومیو اوئدا در سال ۲۰۰۳ برای اولین بار به عنوان شهردار ساپورو انتخاب شد. ساپورو در سال ۲۰۰۴ به خانه یک تیم بیسبال حرفه‌ای نیپون، Hokkaido Nippon-Ham Fighters تبدیل شد که سری ژاپن ۲۰۰۶ را برد و رژه پیروزی در فوریه ۲۰۰۷ در Ekimae-Dōri
را برد و رژه پیروزی در فوریه ۲۰۰۷ در Ekimae-Dōri (خیابانی در مقابل ایستگاه ساپورو) برگزار شد. سی و چهارمین اجلاس سران گروه هشت در سال ۲۰۰۸ در تویکاو، هوکایدو برگزار شد و تعدادی از مردم از جمله فعالان جنبش‌های ضد جهانی‌سازی در قلب شهر برای اعتراض راهپیمایی کردند. افسران پلیس از سراسر ژاپن در ساپورو جمع شده بودند،
تِئُوتی‌واکان یا تِئوتیئواکان نام مکان باستانی بزرگی است در حوزهٔ آبگیر مکزیک که بزرگ‌ترین هرم‌هایی که پیش از ورود اسپانیاها بدین سرزمین، ساخته شده است، در آن جای دارد. جدای از ویژگی هرم‌مانند شهر تئوتیواکان، آن شهر به‌دلیل ساختار پیچیده‌اش، دارا بودن ساختمان‌های چند طبقه، خیابانی به‌نام خیابان مرگ، و نیز بخش کوچکی از نقاشی‌های دیواری خارق‌العاده‌ای که به طرز اعجاب‌انگیزی حفظ شده‌اند، دارای اهمیتی انسان‌شناسانه و به‌سزایی می‌باشد. تئوتی‌واکان از نیمۀ نخست هزارهٔ یکم در اوج بود و بزرگ‌ترین شهر قارۀ آمریکا
هزارهٔ یکم در اوج بود و بزرگ‌ترین شهر قارۀ آمریکا پیش از اکتشاف این قاره به دست اروپاییان بود. در اوج خود، این شهر، صد هزار باشنده را در خود جای می‌داده است. این شهر بر سراسر آمریکای میانه نفوذ داشته است. مردمان آن به‌احتمال، از گروه‌های نژادی ناهوا، اتمی و توتوناک بوده‌اند. این بخش تاریخی، امروزه در شهرداری "سَن خوآن" در ایالت مکزیک جای گرفته است و در حدود ۴۵ کیلومتری شمال خاوری مکزیکو سیتی است. این بخش تاریخی، ۸۳ کیلومتر مربع گستردگی دارد و از ۱۹۸۷ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت‌است. با مختصات ۵۰ '۳۷.
میراث جهانی یونسکو ثبت‌است. با مختصات ۵۰ '۳۷. ۶۸ «wº ۹۸»N۳۳' ۴۱º ۱۹ به‌علاوه، شهر تئوتی‌واکان به‌دلیل سبک سفالین منحصربه‌فرد خود و دارا بودن ابزار خوب ابسیدین، قدر و منزلتی بالا و کارایی گسترده پیدا کرد و در کتب آمریکای میانه، به‌اصطلاحْ شهر «نازک‌نارنجی» معروف شده است. تاریخ. این طور فرض می‌شود که ساخت این شهر، حدود ۱۰۰ سال قبل از میلاد شروع شده و تا حدود ۲۵۰ سال بعد از میلاد ادامه داشته است. ساخت این شهر تا حدود قرن هفتم یا هشتم میلادی به‌طول انجامید، اما آثار تاریخی اصلی آن غارت شدند و به‌طور ناخودآگاه
آثار تاریخی اصلی آن غارت شدند و به‌طور ناخودآگاه ۵۵۰ سال بعد از میلاد، کل شهر در آتش سوخت. شاید بهتر باشد این طور بگوئیم که در اولین نیمه از هزارۀ اول بعد از میلاد و در زمان اوج شهر تئوتی‌واکان، آن شهر، جزء بزرگ‌ترین شهرهای آمریکایی-کلمبیایی قدیم با جمعیتی حدود ۱۲۵ هزار نفر یا حتی بیشتر بوده است که این امر، حداقلْ آن را در بین ۶ شهر بزرگ دنیا در آن دهه قرار داده بود. دولتمردان این شهر، در منطقۀ کوهستانی مکزیک، و حول و حوش اولین قرن بعد از میلاد، کانون مذهبی جدیدی را پایه‌گذاری کردند؛ در نتیجه، شهر
مذهبی جدیدی را پایه‌گذاری کردند؛ در نتیجه، شهر تئوتی‌واکان به‌عنوان بزرگ‌ترین و معروف‌ترین مرکز مذهبی در دنیای جدیدِ عصرِ خود معرفی شد. شهر مذکور حتی دارای خانه‌های چندطبقه بود تا بدین وسیله بتواند جمعیت عظیمی را در خود جای دهد. تمدن و فرهنگ پیچیدۀ آن که مرتبط با موقعیت خاص آن زمین بود، همچنین به نام‌های "تئوتی‌وَکان" و "تئوتی‌واکانو" نیز خوانده می‌شد. همچنین یکی از صحبت‌های بحث‌برانگیز آن دوران، مذاکره بر سر این مطلب بود که آیا تئوتی‌واکان، مرکز ایالت امپراطوری قرار بگیرد یا نه! که پیامد آن خبر، در کل
قرار بگیرد یا نه! که پیامد آن خبر، در کل آمریکای میانه؛ همچون شهر وراکروز مایا به‌خوبی ثبت شده است. آزتک‌ها بسیار تحت تأثیر این شهر قرار گرفتند؛ همچنین اقوام مختلف ساکن در شهر تئوتی‌واکان، موضوع بحث محافل قرار گرفتند. برخی از اقوام ساکن در آن شهر بزرگ، اقوامی همچون: ناحوا، اوتومی، یا توتوناک بوده‌اند. پژوهشگران همچنین بیان کرده‌اند که تئوتیواکان، دولتی چندملیتی بوده‌است. شهر اصلی تئوتی‌واکان و آثار تاریخی معروف آن، در حال حاضر در شهرداری "سان جوان" آن شهر که یکی از ایالات مکزیک می‌باشد و تقریباً در ۴۵
که یکی از ایالات مکزیک می‌باشد و تقریباً در ۴۵ کیلومتریِ (۲۵ مایلی) شمالی‌ترین شهر مکزیک قرار گرفته، واقع شده‌اند. زمین‌های آن ناحیه، حدود ۸۳ کیلومتر مربع (۳۲ مایل مربع) از سطحی صاف و مسطح را در بر گرفته‌اند که در سال ۱۹۸۷ میلادی، قسمتی از آن ناحیه به‌عنوان میراث جهانی سازمان یونسکو قرار داده شد. این منطقه، پربیننده‌ترین منطقۀ باستان‌شناسی در میان مناطق مکزیک می‌باشد. نام تئوتیواکان به‌وسیلهٔ آزتک‌های ناحواتی زبان، قرن‌ها بعد از سقوط شهر، به این شهر داده شد. این نام با معنی «محل تولد خدایان» متبلور می‌شود.
این نام با معنی «محل تولد خدایان» متبلور می‌شود. این، بازتاب اسطورۀ "خلقت ناحواها" می‌باشد که طبق نظریۀ آنها، در تئوتیواکان رخ داده‌است. تئوتیواکان یک اسم ناحواتی یا آزتکی به‌معنای «محل استقرار کسانی که جادۀ خدایان در دست آنهاست» می‌باشد. این بدان دلیل است که آزتک‌ها معتقد بودند که خدایان، تمام دنیا را در آن محل خلق کرده‌اند. نام انتخا"ب"شدۀ آنها به‌صورت تئوتیواکان در زبان ناحواتی با لهجۀ هجایی «وا» تلفظ می‌شود. با کنوانسیون‌های املایی نرمال لهجۀ ناحواتی، ما نمی‌توانیم در اینجا لهجۀ مورد نظر را برای شما به
نمی‌توانیم در اینجا لهجۀ مورد نظر را برای شما به نگارش درآوریم. هر دوی این تلفظات و تلفظ اسپانیایی (تئوتیواکان) استفاده می‌شوند و هر دو حالت هجایی در این نام‌ها دیده می‌شوند. در کل، نام اصلی شهر، نامعلوم می‌باشد، اما در متون هیروگلیف از ناحیۀ مایا، به‌نام «پوح» یا «مکان آلات موسیقی» آمده است. این نشان می‌دهد که مایا از دورۀ کلاسیک با نام تئوتیواکان یا همان منطقۀ آلات موسیقی، همچون دیگر شهرهای کلاسیک آن دوران در مکزیک مرکزی شناخته می‌شده‌است؛ مثل اسامی شهرهای تولانِ قابل سکونت همچون: تولان، تولاهیدالگو و
تولانِ قابل سکونت همچون: تولان، تولاهیدالگو و کولولا. این نامگذاری، در اوایل قرن بیستم، ایجاد سردرگمی کرد، در حالیکه دانشمندان در مذاکره بودند که آیا تئوتیواکان یا تولاهیدالگو، همان تولانِ توصیف‌شده در وقایع قرن شانزدهم می‌باشد. در حال حاضر، این کاملاً مبرم و مشخص به‌نظر می‌رسد که شهر تولان می‌تواند به‌عنوان یک عبارت عمومی ناحوایی شناخته شود تا در هر توافق کلی به‌کار گرفته شود. در مفهوم آمریکای میانه از شهرسازی، تولان و دیگر معادل‌های زبانی که در ارتباط با بسته‌های نی و خیزران می‌باشند و بخشی از محیط زیست
بسته‌های نی و خیزران می‌باشند و بخشی از محیط زیست دریاچه‌ها را از درۀ مکزیک، و جمع کثیری از مردم آن شهر را پوشش می‌دهند، تنها به‌عنوان یک استعاره به‌کار گرفته می‌شوند. آغاز. تاریخ اولیۀ شهر تئوتیواکان، کاملاً اسرارآمیز و منشأ بنیان‌گذاری آن نامشخص می‌باشد. برای سالیان مدیدی، باستان شناسان معتقد بودند آن شهر به‌وسیلهٔ تولتک‌ها ساخته شده‌است. این نظریه به متون دوران استعمار برمی‌گردد؛ همچون مستندات دوران فلورانس که به زمین‌های تولتک‌ها نسبت داده شده‌است. اگرچه واژه ناحواتی «تولتک» در حالت کلی به معنی «صنعتگر
واژه ناحواتی «تولتک» در حالت کلی به معنی «صنعتگر سطح پیشرفته» می‌باشد و همیشه هم اشاره به تمدن تولتک‌ها (که بر روی تمدن تولا و هیدالگو متمرکز شده) ندارد. به دلیل اینکه تمدن تولتک قرن‌ها پس از تمدن تئوتی وکان‌ها شکوفا شد مردم نتوانستند پایه‌گذاران این شهر را ببینند. در سال‌های گذشته شکل‌گیری شهرها، تعدادی از مراکز شهرها در مرکز مکزیک پدید آمد. مشهورترین آن‌ها بنام سوئی سوئملکو می‌باشد که در کرانه جنوبی دریاچه تلکس کوکو واقع شده‌است. پژوهشگران انتظار دارند که فوران آتشفشان زیتل احتمالاً باعث این شده که توده
فوران آتشفشان زیتل احتمالاً باعث این شده که توده عظیمی از مردم از دره مرکزی خارج شوند و به دره تئوتی وکان مهاجرت نمایند. این طریق از سکنی گزیدن سبب سرعت بخشیدن یا تسریع رشد جمعیت تئوتی وکان شد. دیگر پژوهشگران اظهار کرده‌اند که ۴ نفر از مردم توتوناک، جزء پایه‌گذاران شهر تئوتیواکان بوده‌اند. مدارکی معتبر وجود دارد که حاکی از آنند حداقل برخی از کسانی که در تئوتیواکان زندگی می‌کرده‌اند، با تحت تأثیر قرار گرفتن تمدن تئوتیواکان‌ها، شامل تمدن مردم زاپوتک، میکس تک و مایا، از این منطقه مهاجرت کرده‌اند. پایه‌گذاران
و مایا، از این منطقه مهاجرت کرده‌اند. پایه‌گذاران شهر تئوتیواکان از امتیاز جغرافیایی این شهرِ دریاچه‌ایِ مکزیک بهره برده‌اند. از زمین باتلاقی‌ای که آنها در آن، بسترهایی را به‌نام "چینا مپس" در آن ایجاد کردند گرفته، تا مکان‌های دیگر، که این مورد، فرم‌دهی کانال‌ها را سبب شد و اساساً کار قایق‌های حمل و نقل مواد غذایی از مزارع اطراف شهر به داخل شهر را آسان و از ایجاد ترافیک جلوگیری کرد. اولین ساختمان بناشده در شهر تئوتیواکان به قدمتی حدود ۲۰۰ سال قبل از میلاد بر می‌گردد. بزرگ‌ترین هرم بناشده، به‌نام هرم
بر می‌گردد. بزرگ‌ترین هرم بناشده، به‌نام هرم خورشید، ۱۰۰ سال پس از میلاد کامل شد. دوران اوج و شکوفایی. این شهر در ۴۵۰ سال بعد از میلاد، یعنی آن زمان که مرکز یک فرهنگ قدرتمند بود و به‌طور گسترده‌ای از نواحی اطراف آمریکای میانه تأثیر می‌گرفت، در دوران اوج خود بود. در آن زمان (یعنی در دوران اوج) مساحت آن به بیش از ۳۰ کیلومتر مربع (بیش از ½ ۱۱ مایل مربع) می‌رسیده‌است و احتمالاً جمعیتی برابر با ۱۵۰٫۰۰۰ نفر را در خود جای داده بود؛ و طبق تخمینی دیگر اینطور گفته شده که آن شهر بیش از ۲۵۰٫۰۰۰ نفر جمعیت داشته‌است.