payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرومی (سرب (II) نیترات)، نارنجی کرومی (سرب (II) هیدروکسید کرومات) و سایر ترکیبات مشابه سرب. در اوایل سدهٔ ۱۵ میلادی، کیمیاگر آلمانی، آندریاس لیباویوس این ترکیب را به دست آورد، و نام‌های قرون وسطایی "plumb dulcis" و "calx plumb dulcis" را انتخاب کرد. گرچه پروسهٔ تولید از نظر شیمیایی سرراست است، تولید این ماده تا قرن ۱۹ در اندازهٔ بسیار کمی بود و هیچ تولید غیراروپایی تا قرن ۲۰ گزارش نشده است. شیمی. هنگامی که سرب (II) نیترات، حرارت داده می‌شود، به سرب (II) اکسید تجزیه می‌شود، که با تولید صدای ترق وتروق همراه
تجزیه می‌شود، که با تولید صدای ترق وتروق همراه است. به دلیل این ویژگی، سرب نیترات، گاهی در مواد آتش‌زنه و آتش‌بازی استفاده می‌شود. 2 Pb(NO3)2(s) → 2 PbO(s) + 4 NO2(g) + O2(g) تهیه. این ترکیب، معمولاً با حل کردن سرب به عنوان فلز یا اکسید در محلول آبی نیتریک اسید تهیه می‌شود. Pb(NO3)2 بدون آب، می‌تواند مستقیماً از محلول گرفته‌شود. هیچ مقیاس صنعتی شناخته شده وجود ندارد. 3 Pb + 8 HNO3 → 3 Pb(NO3)2 + 2 NO + 4H2O منابع. Wikipedia contributors, "Lead(II) nitrate," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
nitrate," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Lead(II)_nitrate&amp;oldid=160031170 (accessed November 11, 2007).
سرب(II) یدید، نام یک جامد سمی و زردرنگ با فرمول شیمیایی (PbI۲) می‌باشد. در حالت بلوری به عنوان یک ردیاب برای فوتون‌های پرانرژی شامل اشعه‌های ایکس و گاما استفاده می‌شود. این ماده هم‌چنین با نام plumbous iodide نیز شناخته می‌شود. شمارهٔ رجوع سی‌ای‌اس برای این ماده ۰-۶۳-۱۰۱۰۱ می‌باشد. جرم مولکولی‌اش ۴۶۱.۰۵ گرم بر مول می‌باشد. سرب یدید به دلیل ماهیت سربی‌اش سمی است. در قرن نوزدهم، با نام "Iodine Yellow" به عنوان یک مادهٔ رنگی برای هنرمندان به کار برده شد اما به دلیل ناپایداری مفید نبود. سرب یدید در طی واکنش
به دلیل ناپایداری مفید نبود. سرب یدید در طی واکنش رسوب دادن با مخلوط کردن سرب(II) نیترات و پتاسیم یدید ایجاد می‌شود: Pb(NO3)2 (aq) + 2KI (aq) → PbI2 (s) + 2KNO3 (aq)
بُندیزِه روستایی است از توابع شهرستان بروجرد در استان لرستان. این روستا در دهستان گودرزی در بخش اشترینان این شهرستان قرار دارد. بندیزه که در زبان لری سیلاخوری به آن بُنیزَه گفته می‌شود روستایی است بزرگ و آباد با باغ‌ها و زمین‌های کشاورزی و آب‌های روان دائمی. این منطقه از تفریحگاه‌های طبیعی شهرستان بروجرد به حساب می‌آید. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بن دیزه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱٬۰۷۴ نفر بوده‌است که از این میان ۵۵۳ نفر مرد و بقیه زن بوده‌اند. این روستا ۲۸۶ خانوار دارد.
کسی به سرهنگ نامه نمی‌نویسد عنوان کتابی از گابریل گارسیا مارکز است. او این کتاب را در ۱۹۵۷ در پاریس نوشت و در حالی که به لحاظ مالی در شرایط بدی قرار داشت. این اثر در ۱۹۶۱ میلادی منتشر شد. این رمان کوتاه داستان انتظار افراد برای ایجاد تغییری نومیدانه در زندگی آن‌هاست. داستان روایت روزگار سرهنگ پیری است که سال‌ها در انتظار رسیدن نامه‌ای از طرف دولت به سر می‌برد تا برای شرکت و خدمات‌اش در یک جنگ داخلی بسیار قدیمی مبلغی به عنوان مقرری برای او در نظر گرفته شود. سرهنگ در حالی که در شرایط بسیار وخیم مالی قرار دارد
در حالی که در شرایط بسیار وخیم مالی قرار دارد (مانند شرایط مارکز در حین نوشتن اثر) تصمیم دارد تا با مقرری مورد انتظار علاوه بر ترتیب دادن یک زندگی آبرومندانه برای خودش و همسرش، خروس جنگی پسرش که چند ماه پیش حین توزیع مخفیانه اعلامیه‌های ضد دولتی کشته شد را نیز پرورش دهد. انتظار او برای دریافت نامه مزبور ادامه می‌یابد و آن نامه هرگز به دست او نمی‌رسد. او که به پیروزی خروس جنگی به چشم نوعی انتقام مرگ پسرش نگاه می‌کند در شرایط سختی قرار می‌گیرد که وادار به انتخاب راهی میان زندگی سخت و حفظ و پرورش خروس برای
راهی میان زندگی سخت و حفظ و پرورش خروس برای انتقام یا فروش خروس برای ادامه زندگی می‌شود. مارکز شخصیت سرهنگ این رمان را از سرگذشت پدربزرگ‌اش که از سرهنگ‌های درگیر در جنگ‌های داخلی کلمبیا بود الگو برداری کرده‌است. به فارسی. جهانبخش نورایی ترجمه‌ای از این رمان به فارسی دارد.
بابا گوریو رمانی اثر انوره دو بالزاک نویسنده رئالیست فرانسوی است که در سال ۱۸۳۴ در مدت چهل روز نوشته شد و نخستین بار در مجله "پاریس" منتشر شد و در سال ۱۸۳۵ به صورت کتاب منتشر شد. بابا گوریو داستان تلاقی سرنوشت انسان‌های گوناگون است که در قالب شخصیت‌های مثبت و منفی عناصر سازنده داستان را تشکیل می‌دهند. بالزاک در این کتاب روایت ماجرایی را پیش می‌برد که حول زندگی جوان شهرستانی ساده‌دلی (اوژن دو راستینیاک) است که به پاریس آمده و در پانسیونی (پانسیون ووکه) که محل اقامت افراد گوناگون و غریبی است اقامت می‌کند.
محل اقامت افراد گوناگون و غریبی است اقامت می‌کند. داستان در پاریس بورژوایی قرن نوزدهم رخ می‌دهد. روایت بالزاک در تشریح فضای ویژه این پانسیون و شخصیت پردازی افراد مؤثر داستان خواننده را به میان ماجراها می‌برد. کلود فارو عضو فرهنگستان فرانسه می‌گوید که این داستان را صد بار خوانده و در دفعه صدم همان هیجان مطالعه اول به او دست داده‌است. داستان "بابا گوریو" نه فقط بزرگ ترینِ رمان‌های دنیاست بلکه به عقیده کلود فارو شاهکار شاهکارهای ادبی جهان و به عقیده فیلیپ برتو شاهکار نبوغ انسانی است. این کتاب توسط م. ا.
برتو شاهکار نبوغ انسانی است. این کتاب توسط م. ا. به‌آذین، ادوارد ژوزف و مهدی سحابی به فارسی برگردانده شده‌است. پیشینه. پیشینه تاریخی. این رمان روایتگر چندین اتفاق تاریخی است که نظم اجتماعی در فرانسه را در بازه ای کوتاه دگرگون کرده بود. انقلاب فرانسه که به جمهوری اول فرانسه انجامید، خیزش ناپلئون، سقوط و بازگشت خاندان بوربون. بابا گوریو در ژوئن ۱۸۱۹، ۴ سال پس از شکست ناپلئون در نبرد واترلو و در زمان بازگشت بوربونها آغاز می‌شود. کتاب تنشهای فزاینده بین آریستوکراتها که با لویی هجدهم بازگشته بودند و بورژواها را
که با لویی هجدهم بازگشته بودند و بورژواها را که محصول انقلاب صنعتی بودند را به‌خوبی به نمایش می‌گذارد. در آن سالها فرانسه شاهد نزدیک شدن طبقات اجتماعی و فقر طبقه پایین بود. طبق یک برآورد، حدود سه چهارم پاریسی‌ها کمتر از ۵۰۰–۶۰۰ فرانک در سال که برای حداقل استانداردهای زندگی لازم است، درآمد داشتند. چنین وضعیتی باعث می‌شد که انسانها از طبقه ای به طبقهٔ اجتماعی بالاتر وارد شوند، چیزی که در نظام قدیم اشرافی فرانسه امکان‌پذیر نبود. اشخاص با پیشینهٔ نه چندان اشرافی می‌توانستند به مراتب بالا از لحاظ اجتماعی برسند.
می‌توانستند به مراتب بالا از لحاظ اجتماعی برسند. پیشینه ادبی. وقتی که بالزاک در سال ۱۸۳۴ نوشتن کتاب بابا گوریو را آغاز کرد، چندین کتاب نوشته بود. در سال ۱۸۲۹ شوان‌ها را که اولین رمانی بود که با اسم خودش امضا کرده بود، و در ادامه لویی لامبرت (۱۸۳۲)، کلنل شابر (۱۸۳۲)، و چرم ساغری (۱۸۳۱) را چاپ کرده بود. در همین زمانها بود که بالزاک کارهای خود را در یک سری رمان که بنام کمدی انسانی و در بخشهایی که نمایانگر بخش‌های مختلف جامعه فرانسه در اوایل قرن ۱۹ بودند، قرار داد. یکی از این جنبه‌ها که خیلی برای بالزاک جالب
داد. یکی از این جنبه‌ها که خیلی برای بالزاک جالب بود، جرم و جنایت بود. در زمستان ۱۸۲۸–۱۸۲۹، یک کلاهبرداری که بعداً پلیس شده بود بنام اوژن فرانسوا ویدوک کتاب خاطراتی از ماجراهای سوءاستفاده خود چاپ کرد. بالزاک در آوریل ۱۸۳۴ با ویدوک دیدار کرد و از او برای شخصیت ووترن که در رمان آینده اش بود الهام گرفت.
بوهِمیایی (به انگلیسی، ) اثری است از ویلیام-آدولف بوگرو (۱۸۲۵ - ۱۹۰۵)، نقاش آکادمیک فرانسوی که در سال ۱۸۹۰ تکمیل شد. این تصویر، زن جوانی با پاهای برهنه را نشان می‌دهد که بر سکویی بتنی در ساحل جنوبی رودخانه سن در نزدیکی نوتردام پاریس نشسته‌است و ویولنی روی زانوانش قرار دارد. دست راستش را روی پایش گذاشته‌است در حالی که کف دست چپش به آرامی بر روی زانویش قرار گرفته طوری که به ویولنش آسیبی نرسد. شالی سبز رنگ با گل‌هایی قرمز روی شانه‌هایش بسته‌است و لباسی خاکستری به تن دارد که تا مچ پایش کشیده شده‌است. در پس
به تن دارد که تا مچ پایش کشیده شده‌است. در پس زمینه اثر، منظره‌ای از رودخانه سن به وضوح دیده می‌شود و در سمت راست دختر، درختی افرا ثبت شده‌است. این دختر، مدلی بود که توسط بوگرو برای این کار و کارهای دیگر مانند «گوسفندچران» استخدام شد. این اثر، هم‌اکنون در اختیار مؤسسه هنر مینیاپولیس است. منابع. Wikipedia contributors, "The Bohemian," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Bohemian&amp;oldid=171873152 (accessed November 16, 2007).
محمدعلی نجفی (زاده ۱۳۲۴ در اصفهان) معمار، فیلم‌نامه‌نویس و کارگردان ایرانی است. زندگی. محمدعلی نجفی در ۱۳۲۴ در اصفهان به دنیا آمد. وی در دارالفنون تهران دیپلم خود را اخذ و دانش‌آموختهٔ کارشناسی ارشد شهرسازی و معماری از دانشگاه ملی است. فعالیت هنری خود را با کارگردانی نمایش سربداران در حسینیه ارشاد شروع کرد. علی شریعتی یکی از مشوقان نجفی برای وارد شدن به عرصهٔ هنرهای نمایشی بوده‌است. در ۱۳۵۶ مؤسسه آیت فیلم را با همکاری «انجمن اسلامی مهندسین» تأسیس کرد. نخستین فعالیت هنری سینمایی‌اش کارگردانی فیلم جنگ اطهر
فعالیت هنری سینمایی‌اش کارگردانی فیلم جنگ اطهر بود. وی این فیلم را در ۱۳۵۸ ساخت. در تاریخ ۱۲ بهمن ۱۳۹۶ در آیین نکوداشت افتتاحیه جشنواره فجر از وی تقدیر شد. محمد علی نجفی در نخستین نشست پانزدهمین هیئت مدیره خانه سینما روز شنبه پانزدهم شهریور ماه ۱۳۹۹ که طی انتخابات داخلی صورت پذیرفت رئیس هیئت مدیره خانه سینما شد. فرزندان. صالح نجفی پژوهشگر، نویسنده و مترجم حوزهٔ فلسفه، آیت نجفی کارگردان و نمایشنامه‌نویس و سارا نجفی آهنگساز، فرزندان محمدعلی نجفی هستند.
چشمه یا فواره یکی از آثار مارسل دوشان هنرمند فرانسوی و پایه‌گذار هنر شوک است که آن را در سال ۱۹۱۷ ساخت. این اثر از آثاری است که دوشان آن‌ها را «حاضرآماده‌ها» می‌نامید. او در آثار دیگرش از وسایل آماده (دم‌دستی) استفاده کرده بود و در این مورد از یک پیشابگاه (توالت سرپایی) بهره برد و آن را با امضای "R. Mutt" برای نمایش عرضه کرد. این اثر در هنر قرن بیستم یک نقطهٔ عطف به‌شمار می‌رود و از آثار شاخص هنر مفهومی شناخته می‌شود. «هنرِ تطهیرِ فاضلاب»؛ از شوخی تا واقعیت. روزی که مارسل دوشان، هنرمندِ آوانگاردِ قرن
روزی که مارسل دوشان، هنرمندِ آوانگاردِ قرن بیستمی، بنای جدیدی از هنر را عرضه می‌کرد و از پیشابگاه و توالت آثار هنری می‌ساخت، جان کِیج، آهنگساز نامدار قرن بیستمی، داشت قطعهٔ "۴:۳۳" را اجرا می‌کرد و حضار هم او را تشویق می‌کردند! در همان اوان، سروصدای دیگری از هنرمندی به نام اندی وارهول به گوش می‌رسید که قوطی‌های کنسرو را دست‌مایهٔ کار هنری‌اش کرده بود و منتقدانی نیز پیدا شده بودند که تفسیرهای درشت و قلنبه‌سلنبه بر آن می‌نوشتند. این شبه‌منتقدان و مفسرانِ ریاکار، برای کاغذ خالی هم ممکن بود ایستاده کف بزنند و
برای کاغذ خالی هم ممکن بود ایستاده کف بزنند و آن را شایستهٔ نوبل ادبیات معرفی کنند! آری، چنین چیزی ممکن بود، آن‌هم زمانی که ممکن است یک آهنگساز بدون آنکه چیزی نواخته شود، تشویق گردد، و هنرمندانی برای ساختن پیشابگاه و به نمایش درآوردن قوطی کنسرو، مخاطبان و مفسرانی پیدا کنند! زمانهٔ ما، زمانهٔ «دوزوکلک‌بازی» است که عده‌ای برپا مشغول تماشای آن‌اند و کمتر به تحلیل می‌پردازند و فکرشده قضاوت می‌کنند. آری، ما یا تشویق می‌کنیم یا به‌کلی نفی می‌کنیم؛ این موضوعی نیست که تنها عده‌ای خاص از جوامع درگیرش باشند. اگر با
که تنها عده‌ای خاص از جوامع درگیرش باشند. اگر با تابلوهایی که بر روی آن‌ها نوشته شده است «هیچ» طرف باشید، موضوع را دیگر تنها در اروپا پیدا نخواهید کرد، بلکه می‌بینید که دمِ درِ خانه‌تان، عده‌ای ایستاده بر طبلِ «هیچ»ها می‌کوبند و عده‌ای هم تشویق می‌کنند، «رنگ می‌پاشند»، و به نام هنر پسامدرن می‌فروشند! به نظرم ما بیش از هر زمانی می‌خواهیم جای «سراب» را با واقعیت عوض کنیم؛ ما خوش داریم «سراب» ببینیم نه خودِ آب را؛ چرا که «آب» در سرزمین ما کمیاب است! برای یافتن آن باید چند ده متر چاه کَند و قنات ساخت یا دو سه
آن باید چند ده متر چاه کَند و قنات ساخت یا دو سه ماه در سال منتظر باران بود. برای یافتن آب باید زحمت کشید و به‌سختی آن را نگه داشت! اما، ما بخش زحمتِ آن را نادیده می‌گیریم و به آب نرسیده، سراب را برمی‌گزینیم و در توهم خود غرق می‌شویم. ما آخرین تلاش‌های خود را برای نوآوری به کار می‌گیریم و در نهایت به آب نرسیده «سراب» را برمی‌گزینیم….
رود سِن ( , ) پرآب‌ترین رودخانه فرانسه است که در شمال غربی فرانسه جریان دارد و از میان شهر پاریس می‌گذرد. رود سن با ۷۷۷ کیلومتر طول، از بورگاندی سرچشمه می‌گیرد و به کانال مانش می‌ریزد. کناره‌های رود سن در پاریس در سال ۱۹۹۱ وارد فهرست میراث جهانی یونسکو شد. آلودگی. در سامانه انتقال فاضلاب تک سیستمی پاریس که در سده نوزدهم پاریس ساخته شده، آب مصرفی آشپزخانه و حمام با فاضلاب توالت‌ها مخلوط می‌شود. در مواقع عادی این جریان از طریق مجموعه‌ای از تونل‌های زیر خیابان به مراکز تصفیه در حومه پاریس منتقل می‌شود. اما
به مراکز تصفیه در حومه پاریس منتقل می‌شود. اما بارش شدید باران باعث اشباع این سیستم و تخلیه مازاد آن به رود سن می‌شود. آلودگی رود سن باعث آسیب شدید به زیست‌بوم آبزیان این رودخانه شده است. تا جاییکه از دهه ۱۹۶۰ فقط وجود سه گونه ماهی در این رود ثبت شده بود. همچنین وجود فاضلاب صنعتی در بالادست رودخانه و نیازهای بهداشتی جمعیت رو به رشد، کیفیت آب سن را به اندازه قابل توجهی کاهش داده است. این موضوع باعث ممنوعیت شنا در سن از سال ۱۹۲۳ شد. با اینحال پس از جنگ جهانی دوم مسابقات شنای سالانه کریسمس در این رودخانه
دوم مسابقات شنای سالانه کریسمس در این رودخانه انجام می‌شود.
میشل امیل کفوری با نام هنری وائل خواننده ی لبنانی زادهٔ ۱۴ ماه سپتامبر۱۹۷۴ در حوش الامراء زحله است. فارغ‌التحصیل رشته موسیقی از دانشگاه روح القدس در سال ۱۹۹۳ است. در آمریکا، استرالیا، اروپا و بیشتر کشورهای عربی بر روی صحنهٔ کنسرت رفته‌است. نام او در میان خوانندگان لبنانی در برنامه استودیو الفن درخشید گرچه شهرت بیشتری با خواندن ترانه‌ای دو صدایی با دیگر خواننده لبنانی نوال الزغبی به نام «من حبیبی أنا» پیدا کرد. در مصر نیز با ترانه‌ای به نام «بعترفلک» (به تو اعتراف می‌کنم) آوازهٔ او پیچید.
نصرت رحمانی (زاده ۱۰ اسفند ۱۳۰۸ در تهران – درگذشته ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ در رشت)، یکی از شاعران معاصر نوگرا اهل ایران بود. کودکی و نوجوانی. نصرت رحمانی، فرزند اسدالله رحمانی (مکانیک خودرویی که به ادبیات کلاسیک ایران علاقه داشت) و فاطمه میرزاخانی بود. دوره ابتدایی و متوسطه را در مدارس ناصرخسرو و ادیب به پایان رساند و پس از کارآموزی کوتاه‌مدت در یک استودیوی نقاشی، در سال ۱۳۲۵ وارد مدرسه پست و تلگراف شد. مدیر این مدرسه در آن زمان، شاعری برجسته به نام پژمان بختیاری بود که پس از پی‌بردن به استعداد ادبی رحمانی، او را
که پس از پی‌بردن به استعداد ادبی رحمانی، او را به‌عنوان دبیر روزنامه مدرسه انتخاب کرد. نصرت رحمانی از سنین پایین شروع به سرودن شعر کرد. اولین شعر او در روزنامه‌ای به نام «شهباز» منتشر شد. زندگی حرفه‌ای. رحمانی در سال ۱۳۳۰ به استخدام وزارت پست و تلگراف درآمد اما مدت زیادی در این شغل نماند و برای کسب درآمد به دنبال نوشتن رفت. مدتی برای نشریه «امید ایران» (که در سال ۱۳۲۸ توسط علی‌اکبر صفی‌پور تأسیس شد) و نشریه «سپید و سیاه» (که در سال ۱۳۳۲ توسط علی بهزادی پایه‌گذاری شد) داستان کوتاه می‌نوشت. مدتی مسئول بخش
شد) داستان کوتاه می‌نوشت. مدتی مسئول بخش ادبی هفته‌نامه «فردوسی» بود که در سال ۱۳۲۸ توسط نعمت‌الله جهانبانویی تأسیس شده بود. همان‌طور که رحمانی در مقدمه «میعاد در لجن» اشاره کرده، این تجربه‌ها نقش مهمی در آشنایی او با شعر غربی و استفاده او از درون‌مایه‌ها و تصویرسازی‌های غربی داشت. اولین مجموعه شعر رحمانی به نام «کوچ» در سال ۱۳۳۳ منتشر شد و طی یک سال به چاپ دوم رسید. به‌جز برخی اشعار معدود که با مختصات نیمایی سروده شده بودند، اغلب اشعار این مجموعه قالب چهارپاره داشتند که در آن زمان چندان برای مردم آشنا
داشتند که در آن زمان چندان برای مردم آشنا نبود و تا حدودی گنگ می‌نمود. نیما یوشیج نامه‌ای تشویق‌آمیز خطاب به نصرت رحمانی نوشته بود که در این کتاب گنجانده شده‌است. این مجموعه ستایش چهره‌هایی مانند جلال آل احمد را برانگیخت و حاج‌سیدجوادی نیز رحمانی را به‌خاطر سبک واقع‌گرایانه و تصویرهای صریحش ستود. این مقاله که در اصل در مجله «کاویان» انتشار یافت، بعدها به ویرایش دوم مجموعه «کوچ» افزوده شد. طاهباز رحمانی را فاتح شعر جاری دهه 30 می‌داند که اگر نگوییم نخستین کس، از نخستین کسانی است که در شعر به زندگی روزانه،
از نخستین کسانی است که در شعر به زندگی روزانه، زندگی کوچه و خیابان نزدیک شده و اشیای عادی و لغات محاوره‌ای را بی‌هیچ تأمل و با رنگی تند از «شهوت» در شعرهایش بکار گرفته و توفیق یافته و گروهی عظیم را دنبال خود کشانیده است. دومین مجموعه شعر رحمانی «کویر» نام داشت که شامل تعدادی چهارپاره و برخی اشعار در سبک کلاسیک و دو شعر در سبک مدرن نیمایی است. دو کتاب «کوچ» و «کویر» در سال ۱۳۴۹ در یک مجلد با عنوان «کوچ و کویر» به چاپ رسید. سومین مجموعه شعر رحمانی به نام «ترمه» در سال ۱۳۳۶ انتشار یافت. این مجموعه هرچند دارای
در سال ۱۳۳۶ انتشار یافت. این مجموعه هرچند دارای چندین غزل، چهارپاره و دو بیتی بود، اما گرایش فزاینده شاعر نسبت به شعر نیمایی را نشان می‌داد. طی سال‌های ۱۳۳۸ تا ۱۳۴۱، رحمانی با همکاری حسین شاه‌زیدی و شبنم جهانگیری، در برنامه ادبی هفتگی رادیو ارتش شرکت می‌کرد. رحمانی در مجموعه شعر «میعاد در لجن» و «حریق باد» (۱۳۵۰) پای‌بندی خود به سبک نیمایی را نشان داد، در حالی‌که در مجموعه‌های بعدی‌اش مانند «شمشیر، معشوقه قلم» (۱۳۶۸)، «پیاله دور دگر زد» (۱۳۶۹) و «بیوه سیاه» (۱۳۸۱) اقتباس‌های آزادتری از سبک نیمایی را انتخاب
(۱۳۸۱) اقتباس‌های آزادتری از سبک نیمایی را انتخاب کرد. مجموعه «حریق باد» در سال ۱۳۵۰ برنده جایزه شعر تلویزیون ملی ایران شد. طی این سال‌ها، رحمانی با سرویس ادبی مجلات مختلفی از جمله کیهان و زن روز همکاری می‌کرد. زندگی شخصی. رحمانی در سال ۱۳۳۹ با پوران شیرازی ازدواج کرد. پسر آنها آرش نام دارد. رحمانی در سال ۱۳۴۳ با شادان علوی‌مقدم ازدواج کرد که ثمره این ازدواج دختری به نام باران بود. این ازدواج دو سال دوام یافت. مرگ. نصرت رحمانی سال‌های آخر عمر خود را در رشت و در کنار همسر اول و پسرش گذراند. او در ۲۷ خرداد
و در کنار همسر اول و پسرش گذراند. او در ۲۷ خرداد ۱۳۷۹ در رشت درگذشت و در قبرستان سلیمان‌داراب در نزدیکی این شهر به خاک سپرده شد.
مجید سالک‌محمودی (درگذشته خرداد ۱۳۶۵) از جمله مخوف‌ترین قاتلین سریالی ایران بود. او قتل‌های خود را بین سال‌های ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۴ خورشیدی انجام داد. او مقتولان خود را معمولاً از میان زنان شوهردار انتخاب می‌کرد. علت قتل‌ها. یکی از مطلعان پرونده سالک‌محمودی می‌گوید: «مجید به‌دلیل کشیدن چک بدون محل ۲ سال به زندان افتاده‌ بود و بعد از آزادی از زندان، از ارتباط همسرش با پسرخاله خود آگاه شد. اینکه چرا این دو نفر را نکشت هیچ‌وقت مشخص نشد؛ ولی او به همین دلیل تمام زنانی را که فکر می‌کرد و در عمل می‌دید به شوهرانشان
را که فکر می‌کرد و در عمل می‌دید به شوهرانشان وفادار نیستند به همین روش به قتل می‌رساند.» ۲۴ بهمن ۱۳۶۴ مأموران گشت شعبه اول آگاهی موفق شدند در میدان بهارستان تهران شورلت ایران سبز رنگی را متوقف و شناسایی کنند. راننده میانسال بود و لهجه آذری داشت. مأموران در جستجوی ماشین، لباس‌های زنانه متعدد و همچنین شمار قابل توجهی طناب سفید رنگ یک متری را از داخل موتور ماشین خارج کردند. خودکشی قاتل. احمد محققی در کتاب خود با نام "آخرین شکار قاتل" دربارهٔ مرگ مجید سالک‌محمودی که در اختیار دادستانی وقت تهران بود می‌نویسد:
که در اختیار دادستانی وقت تهران بود می‌نویسد: «ساعت ۲۱ و ۳۰ دقیقه هشتم خرداد ۶۵، درحالی‌که عازم مأموریتی بودم و از خیابان‌های نزدیک دادسرا می‌گذشتم، پیام رسید که فوراً با دادسرا تماس بگیرم. وقتی به دادسرا آمدم نگهبان گفت که گویا یک نفر زندانی در زندان قصر خودکشی نموده است. با زندان قصر تماس تلفنی گرفتم. رئیس زندان سرگردی بود که با ناراحتی بسیار اعلام نمود مجید در بند مجرد خودش را کشته است.»
کاروانسرای بلدنگ آثاری تاریخی و باستانی در سره راه ارتباطی شهرستان لار به شهرستان بندر لنگه واقع شده‌است. این کاروانسرا در مسیر راه مشهور «گوچی» گردنه گوچی و در پایهٔ کوه سربفلک کشیدهٔ «بون کوه چهار برکه» در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان قرار دارد، و یکی از آثارهای تاریخی و از نقاط دیدنی استان هرمزگان در جنوب ایران است. جلودارمهران و کاروانسرای بلدنگ. همان‌طور که معروف ومشهور است جلودار مهران یکی از مشهورترین سرداران چریکها آن دوران بوده‌است. جلودار مهران سردار چریکها بود که از کاروانها
جلودار مهران سردار چریکها بود که از کاروانها (قافله‌ها) در برابر دزدان حمایت می‌کرد، چون قدیمیها می‌گویند که تهیه مایحتاج زندگی به وسیله قافلهٔ‌های ألاغ، قاطر و شتر بوده و برای اینکه از ناامنی بین‌راه مصون باشند قافلهٔ بزرگی به صورت دسته جمعی حرکت می‌کردند، و با گروه زیادی از افراد مسلح از طریق بندرعباس به یزد مسافرت می‌نمودند. تابستان حرکت می‌کردند و زمستان برمی‌گشتند. خشکبار وانواع پارچه‌ها و پرده‌های یزدی می‌آوردند و از اینجا هم خرما، بادام کوهی و مواد غذائی و عبای گوده‌ای همراه می‌بردند. در طی این
غذائی و عبای گوده‌ای همراه می‌بردند. در طی این سفرهای دور و دراز و طولانی کاروانها نیاز به به مأمن و سرپنـاه دشته بوده‌اند، لذا در تمام نقاط مسیر راه‌های بازارگانی کاروانسراهایی به مسافت چند فرسخی ایجاد نموده بوده‌اند، و در مناطق وراه‌های بازارگانی مختلف، و به ویژه راه‌های کاروانی منطقهٔ جنوب کشور و هرمزگان نیز از این عمارت تاریخی بی بهره نبوده‌است؛ و مخصوصاً در دوران قدیم که بیشتر کالاهای بازارگانی در این مناطق به‌وسیله چهارپایان حمل ونقل می‌شده‌است. اهمیت کاروانسرای بلدنگ. اهیت «کاروانسرای بلدنگ» از
کاروانسرای بلدنگ. اهیت «کاروانسرای بلدنگ» از آنجاست که در بین کاروانسرای مهران و کاروانسرای بون کوه قرار گرفته بوده‌است. و به دلیل قرار گرفتن این کاروانسرا در مسیر راه بازارگانی مهم (درآن زمان) که از بندر لنگه به لار و سپس به شیراز متصل می‌نموده‌است، و به علت طغیان رودخانه مهران هنگام بارندگی، و عبور ناممکن از آن، و همچنین وجود کاروانسرای مهران در آن سوی رودخانه، «کاروانسرای بلدنگ» اهمیت و ویژگیهای خاصی کسب کرده بوده‌است. هنگام بارندگی جلودار مهران ویارانش در این کارونسرا لنگر می‌انداخته‌اند و بعد از چند
در این کارونسرا لنگر می‌انداخته‌اند و بعد از چند روز استراحت وکم شدن آب رودخانه دوباره به مسیر خود ادامه می‌داده‌اند ابتداء به کوخرد و سپس بستک، لار و به شیراز می‌رسیده‌اند. در این جاه فقره‌ای از زبان خود جلودار مهران می‌شنویم که دستور به کاروانسالان‌ها می‌داده‌است: (داریم به «کاروانسرای بلدنگ» نزدیک می‌شویم، دیگر چیزی نمانده‌است، برای استراحت آماده می‌شویم ... این صدای (جلودار مهران) آن پیر و جهاندیده‌است که پس ازطی کتل و گردنه‌های پر پیچ وخم گردنه گوچی هوا را می‌شکافد و بر دل کاروانیان و کاروانسالان خسته
را می‌شکافد و بر دل کاروانیان و کاروانسالان خسته می‌نشیند. چند اسب و تفنگچی در جلو و عقب، و کاروان: شتر، ألاغ و قاطر در میانه، به امید رسیدن به کاروانسرای پررونق و آباد «بلدنگ» با لبخند به استقبال استراحت می‌روند. باشد که دمی بیاسایند. ودمی بعد وارد مِهران شوند. جایی که به یادگار این مرد بزرگوار جلودار مهران به یادگار مانده‌است ومحل تجمع واستقرار کاروانها (قافله‌های) اطرافش در آن دوران بوده‌است. این محل در حال حاضر جایگاهٔ پاسگاه ژاندارمری مِهران کنونی از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک هرمزگان است. نیاز
از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک هرمزگان است. نیاز انسان به سرپنـاه ومأمن، در مسیر راه‌های بازارگانی مخصوصاً در دوران قدیم، سبب اصلی ایجاد کاروانسراها در مناطق مختلف به ویژه راه‌های کاروانی در منطقه جنوب کشور و هرمزگان بوده‌است. کاروانسرای بلدنگ این بنای تاریخی سازه‌ای سنگی با مصالح گچ و اندودهای ساروجی است که بنیان کاروانسرا را تشکیل داده‌اند. تاریخ بنای این کاروانسرا به زمان و دورهٔ زندیه ترجیح داده‌اند، وگویند کارواسرای مذکور توسط فرمانروای باقدرت بستک و جهانگیریه شیخ محمد بستکی ساخته شده‌است.
غلامرضا خوشرو کوران کردیه (۱ آذر ۱۳۴۲ – ۲۲ مرداد ۱۳۷۶) معروف به خفاش شب یا خون‌آشام شب‌های تهران قاتل سریالی اهل ایران بود. وی قتل‌های زنجیره‌ای خود را که همراه با سرقت و تجاوز جنسی بود از سال ۱۳۷۱ در تهران آغاز کرد. یک بار در سال ۱۳۷۱ دستگیر شد، ولی از چنگ مأموران گریخت و در بار دوم در سال ۱۳۷۶ دستگیر و به اتهام ۹ فقره قتل اعدام شد. از آنجایی که غلامرضا خوشرو، قربانی هایش را بعد از ساعت ۱۰ شب سوار خودرویش کرده و آنها را به قتل ‌می رساند، به خفاش شب معروف شد. زندگی‌نامه. غلامرضا خوشرو کوران کردیه در یکم آذر
زندگی‌نامه. غلامرضا خوشرو کوران کردیه در یکم آذر ۱۳۴۲ در روستایی در شهرستان قوچان به دنیا آمد. او در دوم دبستان ترک تحصیل کرد و در ۹ سالگی از خانواده‌اش جدا و به دست زن دیگری برای نگهداری سپرده شد. زنی که او را نگه می‌داشت، برای آنکه خانواده اصلی‌اش نتوانند آدرسش را پیدا کنند، مدام تغییر مکان می‌داد. با وجود تلاش‌های غلامرضا، او نتوانست خانواده‌اش را پیدا کند و آنان را ندید تا زمانی که به سنین بالاتر رسید. غلامرضا از ۱۳ سالگی شروع به دزدی کرد و برای اولین بار دور میدان توپخانه، محتویات یک خودرو را سرقت کرد
دور میدان توپخانه، محتویات یک خودرو را سرقت کرد و دستگیر شد. او را به کانون اصلاح و تربیت فرستاده شد و این سرآغاز سوابق مجرمانه او بود. او ۱۷ فقره سابقه سرقت در کارنامه‌اش داشت و بیشتر سال‌های زندگی‌اش را در زندان گذراند. بازپرس پرونده او گفت: «او هیچ احساسی نسبت به هیچ چیز نداشت و مانند یک مرده متحرک بود. هیچ اثری از خشم، ناراحتی، عصبانیت، نگرانی، مهربانی و سایر عواطف انسانی در وجود او ندیدم. صرفاً گاهی لبخندی بی‌تفاوت به لب داشت. وقتی با پدر و مادر و خانواده‌اش در دادگاه مواجه شد، کاملاً بی‌تفاوت بود و
در دادگاه مواجه شد، کاملاً بی‌تفاوت بود و هیچ واکنش خاصی نداشت.» او در تهران ازدواج کرد اما در پی بداخلاقی‌ها از همسرش جدا شد و به خراسان بازگشت. در سال ۱۳۶۱ به اتهام سرقت در نیشابور دستگیر شد و بعدها نیز به اتّهام جاسوسی برای روسیه که خود آن را عنوان کرده بود زندانی شد. در سال ۱۳۷۱ بار دیگر غلامرضا خوشرو به تهران بازگشته و مسافرکشی می‌کرد. غلامرضا توانسته بود صرفاً با یک سرنسخه و مهر سرقتی پزشک، خودش را پزشک جا بزند و با همین دو وسیله ساده، با دخترها وارد رابطه شود. حتی با زنی به نام منیژه که آن زمان
رابطه شود. حتی با زنی به نام منیژه که آن زمان دانشجوی پزشکی بوده ازدواج می‌کند. البته منیژه ۳۵ روز پس از ازدواج، به شخصیت غلامرضا پی می‌برد و از او جدا می‌شود. غلامرضا خوشرو هنگام مسافرکشی پس از سوارکردن دختران جوان و زنان آنان را به محل خلوتی می‌کشاند و پس از سرقت وسایل‌شان و آزار آنان، طعمه‌های خود را به قتل می‌رساند، سپس اجساد آنان را در محل خلوتی می‌سوزاند. او بارها دستگیرشده بود اما با دادن نام‌های مختلف بارها مأموران را فریب داده بود. در سال ۱۳۷۱ به دنبال شکایت چند دختر جوان مبنی بر این که ۲ مرد پس
دنبال شکایت چند دختر جوان مبنی بر این که ۲ مرد پس از سوارکردن آن‌ها به عنوان مسافر طلاها و پول‌هایشان را سرقت کرده و برخی را نیز مورد تجاوز قرار داده‌اند، مأموران تحقیقات گسترده‌ای را آغاز کردند و پس از چند روز تعقیب و مراقبت اشخاصی که این اعمال جنایتکارانه را کرده بودند، دستگیر کردند. این ۲ نفر به نام‌های علی کریمی و غلامرضا خوشرو که آن زمان خودش را مراد نادری معرفی کرده بود، در بازجویی به چندین فقره تجاوز و سرقت مسلحانه اعتراف کردند. غلامرضا خوشرو همان سال و در هنگام مراجعه به دادگاه با فریب مأموران