payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود قبول کرد. این نقاشی برای بزرگداشت این واقعه بود که هرگز کامل نشد. در ماه می‌نهادهای عمومی (مردمی) برای اصلاح دیدگاه‌های سلطنتی ملاقاتی را بر پا کردند. اعضا مجلس ملی جدید را در نزدیکی آستان تنیس تشکیل دادند و عهد کردند که تا تشکیل قانون اساسی با یکدیگر هم پیمان بمانند. در سال ۱۷۸۹ این وقایع به عنوان نمادی از وحدت ملی در مقابل رژیم باستانی دیده شد. فرانسه در بحبوحهٔ انقلاب بود همه احساس می‌کردند که انقلاب به نقطهٔ عطف خود رسیده‌است. انقلاب دیگر یک اصلاحات نبود بلکه به افراطی‌گری کشیده شده بود، فرانسه در
نبود بلکه به افراطی‌گری کشیده شده بود، فرانسه در خطر بود. در یک طرف رژیم قدیم که طرفدارانش عده‌ای خیانت کار و سرکوب گر محسوب می‌شدند و در طرف دیگر مردمی که به حمایت از ملت و آزادی جمع شده بودند. ۶ سپتامبر مارا داوید را به عنوان کاندید نمایندگی مجلس ملی نامزد کرد و در روز هفدهم به این سمت برگزیده شد و به خیل افراطیونی پیوست که به گروه دموکرات‌های رادیکال معروف بودند از جملهٔ آن‌ها دانتون، مارا و روبسپیر بود. این مرحله به دلیل در گیر شدن داوید با سیاست چشمگیر تر است. سو گند در آستان تنیس اثر داوید در واقع
تر است. سو گند در آستان تنیس اثر داوید در واقع برای خلق نمایی از درام بود. قدرت بسیار مردم سرتاسر صحنه مانند هوای طوفانی به چشم می‌خورد حس مالکیت طوفانی که می‌رفت تا به انقلابی تبدیل شود. نماد گرایی در این کار هنری به دقت وقایع انقلابی آن دوره را نشان داده‌است. تلاش داوید برای نشان دادن وقایع سیاسی انقلاب در زمان واقعی مسیر تازه هنر جهان را به مخاطره انداخت. شرایط سیاسی در فرانسه دگر گونی فراوان برای پذیرفتن اتمام نقاشی را اثبات کرد. داوید در سال ۱۷۹۰ شروع به تبدیل هم‌زمان وقایع به یک تصویر تاریخی مهم
به تبدیل هم‌زمان وقایع به یک تصویر تاریخی مهم (بزرگ) که در سالن سال ۱۷۹۱ به شکل یک طراحی بزرگ با خودکار و جوهر به نمایش درآمد. اتحادی که در سوگند آستان تنیس نمادین شده بود بزرگ‌تر از بنیادگرایی در سال ۱۷۹۲ نبود. مجلس ملی شکاف بین حزب محافظه کاران و بنیاد دموکرات رادیکال‌ها داشت که هر دو بر سر قدرت سیاسی رقابت می‌کردند شمار قابل ملاحظه‌ای از قهرمانان سال ۱۷۸۹ به شروران سال ۱۷۹۲ تبدیل شده بودند. در جو بی‌ثبات سیاسی کارهای داوید نیمه کاره باقی‌ماند. پس از این داوید کوشید تا بیانیه سیاسی را در نقاشی‌هایش ایجاد
کوشید تا بیانیه سیاسی را در نقاشی‌هایش ایجاد کند. هنگامی‌که ولتر در سال ۱۷۷۸ در گذشت کلیسا از به خاک سپاری او خودداری کرد و پیکر ولتر در نزدیکی صومعه به خاک سپرده شد. در سال ۱۷۹۱ داوید برای رهبری کردن و سازماندهی مراسم گروهی که مبارزه‌ای را برای دریافت پیکر به خاک سپردهٔ ولتر که در معبد خدایان بود آغاز کرده بودند انتخاب شد. این اولین مراسم سازماندهی شده توسط داوید برای عموم مردم بود. او کار خود را با سازمان دادن مراسم‌هایی برای شهدایی که در جنگ‌های پادشاهی مرده بودند ادامه داد. داوید نمادهای انقلابی بسیاری
بودند ادامه داد. داوید نمادهای انقلابی بسیاری را در اجراهای نمایشی و آهنگ‌های ارکستر مراسم مذهبی ترکیب کردکه موجب بنیادی شدن هنرهای کاربردی شد. در ۱۷۹۱ شاه تلاشی بیهوده برای فرار از کشور کرد امادر مدت زمان کوتاهی در حاشیهٔ اتریش دستگیر و تحت نظر گارد پاریس با اجبار به کشور بازگردانده شد. لویی شانزدهم از امپراتور اتریش در خواست مخفیانه‌ای مبنی بر اینکه او را به پادشاهی اش برگرداند کرد. در خواست او پذیرفته شد و اتریش فرانسه را در صورت آسیب رساندن به زوج سلطنتی تهدید کرد. در واکنش مردم شاه را دستگیر کردند که
تهدید کرد. در واکنش مردم شاه را دستگیر کردند که در نهایت بعد از اعدام لویی و همسرش و ویران شدن سلطنت بوربن سلطنت به دست ناپلئون افتاد. در زمان تشکیل کنگرهٔ ملی جدید داوید با دوستانش ماراو روبسپیر در آن حضور داشتند که در همایش داوید به تروریست تند لقب گرفت. کنگرهٔ جدید دادگاهی برای لویی شانزدهم تشکیل داد و داوید برای اعدام او رأی داد و همین امر باعث شد همسرش که طرفدار سلطنت بود از او جدا شود. لویی ۱۶ در ۲۱ ژانویه در ۱۷۹۳ اعدام شد. مهم‌ترین اثر داوید مرگ مارا در سال ۱۷۹۳ است که شکوهی تراژیک دارد. چرا که
مارا در سال ۱۷۹۳ است که شکوهی تراژیک دارد. چرا که موضوع با صراحت و عاری از تمثیل ارائه شده‌است. مارا از رهبران انقلاب (دوست داوید) به ناچار همواره در یک حمام طبی سر می‌کرد زیرا در جنگ و گریز با پلیس سلطنتی در فاضلاب پاریس مخفی و مبتلا به بیماری پوستی شد. کارهایش را نیز همان‌طور که در آب بود بر جعبه‌ای چوبی که میز کارش بود انجام می‌داد. در ۱۳ ژوئیه ۱۷۹۳ ضدانقلاب جوان شارلوت کورده (شارلوت کوردی) امکان ورود به محل اختفای او را یافت و یادداشتی به این مضمون به او داد: «من غمگینم و همین به من حق می‌دهد که به حسن
داد: «من غمگینم و همین به من حق می‌دهد که به حسن نیت شما امیدوار باشم» و وقتی مارا یادداشت را می‌خواند زن دشنه‌ای بر سینه اش نشاند. پس از حادثه بی‌درنگ داوید را فرا خواندند تا در همان حال طرحی از جسد را ترسیم کندو همین طرح با مختصر بازآرایی جهت تأثیرگذاری بیشتر بدل به پردهٔ به یاد ماندنی مرگ مارا شد. در مرگ مارا نه تنها تاریخ کلاسیک بلکه شیوهٔ باز نمایی جسد سنتی مسیح (برای مثال سوگواری مریم بر جسد مسیح اثر میکل آنژ) و نور پردازی غیرمستقیم و بسیار درخشان کاراواجو و پیروانش که صحنه پردازی نامعین دارد تداعی
و پیروانش که صحنه پردازی نامعین دارد تداعی می‌شود. داوید الوارهای ستبر را به خوبی شاردن به تصویر درآورده اما آن‌ها را همچون لوح نوشته‌ای کلاسیک به موازات سطح تصویر آرایش داده و واژه‌های «به مارا، داوید، سال دوم» را بر آن نگاشته‌است. شیوهٔ اجرای با صلابت سر و بدن نشانگر مهارت نامنتظرهٔ داوید در استفاده از رنگ خمیر سان برای نمایاندن بدن برهنه است و پرداخت پر مایهٔ پس زمینه با شبکه‌ای از قلم ضربه‌های ریز و در هم تنیده که به آن بافتی مر تعش بخشیده‌است. معاصران احتمالاً به این تصویر مانند یک گزارش مدرن نگاه
احتمالاً به این تصویر مانند یک گزارش مدرن نگاه می‌کردند. آن‌ها به اینکه این تصویر دروغی تبلیغاتی است اهمیتی نمی‌دادند. حمام مارا بسیار مجلل بود و فضای درونی راهبه گونه و جمهوری خواهانه نداشت. مارا شهرت به زشتی داشت اما در اینجا او شکل ظاهری یک خدای یونانی و چهره‌ای فرشته وار دارد. ملافه‌ها یادآور کفن مسیح هستند. صندوق بسیار معمولی که برای نوشتن استفاده می‌شده‌است به سنگ قبری که در اثر زمان فرسوده شده تعالی پیدا کرده‌است. داوید پیکر نگاری مذهبی را برای ستایشی غیر مذهبی مناسب دانسته‌است. نگاه نقاشی ریشه در
غیر مذهبی مناسب دانسته‌است. نگاه نقاشی ریشه در سنت کلاسیک کهنی دارد که به نیکلا پوسن، رافائل، کاراواجو و عهد باستان بر می‌گردد اما شدت شخصی بودن آن خیلی از دورهٔ رمانتیک دور نیست. اگر چه داوید و مارا مانند اکثریت اصلاح طلبان جامعه جهان مدرن بی‌دین بودند اما گویی نوع جدیدی از مذهب را خلق کردند. در مرکز این باورها مقاومت در برابر جمهوری بود. بعد از اعدام شاه جنگ بین جمهوری جدید و تقریباً هر قدرت بزرگی در اروپا شیوع پیدا کرد. داوید به عنوان عضو کمیتهٔ امنیت اجتماعی مستقیماً بر روی ترور سلطنتی تأثیرگذار بود.
مستقیماً بر روی ترور سلطنتی تأثیرگذار بود. به زودی جنگ بالا گرفت. گروهی از فرانسویان در سرتاسر هلند که بعداً بلژیک شد راهپیمایی کردند و فوراً کمیتهٔ امنیت اجتماعی را برای جلوگیری از بیشتر شدن جنگ تشکیل دادند. بعد از آن توطئه گران روبسپیر را در مجلس ملی بازداشت کردند و در پیامد ترور سلطنتی او را با گیوتین اعدام کردندو داوید را در آستانهٔ محکومیت به مرگ روانهٔ زندان کرد ند. (گیوتین قاتل مردم ناکام، اشراف‌زاده‌ها و کشیش‌ها و دشمنان بود) در زندان داوید تصویر خودش را که جوان‌تر از آنچه بود را به تصویر کشید. بعد
را که جوان‌تر از آنچه بود را به تصویر کشید. بعد از انقلاب. پس از ملاقات همسر داوید با او در زندان داوید طرحی از داستان زن سابین را بیان کرد. زن سابین با رفتن بین جنگجویان صلح را اعمال کرده بود. هنگامی که داوید بالاخره از زندان آزاد شد و به کشور بازگشت فرانسه تغییر کرده بود. همسرش به آزادی او کمک کرده بود داوید نامه‌ای برای او نوشته بود که گفت هرگز از عشق او دست برنمی‌دارد. داوید دوباره در سال ۱۷۹۶ با همسر سابقش ازدواج کرد و موضع خود را تغییر داد و به کارگاهش برگشت، شاگردانی گرفت و مهم‌ترین بخش این بود که
برگشت، شاگردانی گرفت و مهم‌ترین بخش این بود که از سیاست کناره‌گیری کرد. داوید این نقاشی را برای گرامیداشت همسرش کشیده بود که با این زمینه عشق بر کشاکشی بین آن‌ها غالب شد. در پردهٔ مداخله زنان اهل سابین ۱۷۹۹ داوید با رجوع به یک افسانهٔ باستانی صلح و دوستی را می‌ستاند زنان ربوده شده از قوم سابین جسورانه می‌کوشند از نبرد بین مردان رباینده و پدران و همسرانشان جلوگیری کنند. این تصویریست مربوط به دورهٔ دیرکتوآر که جایگزین دورهٔ وحشت شده‌است. داوید پس از تجربهٔ سقوط دولت انقلابی روبسپیر و گذراندن چند ماه در زندان
دولت انقلابی روبسپیر و گذراندن چند ماه در زندان اینک گروه‌های سیاسی را به صلح و آشتی فرا می‌خواند. در اینجا با وجود تغییراتی در قالب و محتوا همچنان کلاسی سیزم داوید پا بر جاست. هنوز اصول پوسین ویژگی عام ترکیب بندی را معین می‌کند. داوید پردهٔ زنان سابینی را محصول پیشرفت کار خود می‌دانست و در برابر خصلت رومی نقاشی‌های گذشته اش آن را یونانی می‌شمرد. او برای پیکره‌های اصلی این پرده مجسمه‌هایی را که ناپلئون بناپارت از ایتالیا به فرانسه فرستاده بود الگو قرار دادو مردان جنگده را به سیاق هنر یونانی در هیئتی برهنه
مردان جنگده را به سیاق هنر یونانی در هیئتی برهنه نمایاند. گرایش داوید به یونان باستان جلوه‌ای تازه از همان اشتیاقی بود که اروپا از میانهٔ قرن به این سو برای شناخت دنیای باستان از خود نشان داد. در کارهای داوید برجسته‌ترین شخصیت‌های مردمی از شاهکارهای یونانی هستند. داوید همگام با تحولات تاریخ و فرهنگ فرانسه تغییر می‌کرد در آستانهٔ سدهٔ ۱۹ چند تک‌چهره از زنان مشهور ساخت که در آن‌ها توانست برخوردی بی واسطه و صریح با واقعیت داشته باشد. این تک چهره‌های داوید ادامهٔ همان گرایش یونانی او در پردهٔ زنان سابینی و در
همان گرایش یونانی او در پردهٔ زنان سابینی و در واقع بیانگر عدول وی از سختگیری‌های هنریش در دوران انقلاب هستند. از جمله در تابلوی مادام رکامیه در سال ۱۸۰۰. در اینجا مادام رکامیه که از شخصیت‌های اجتماعی آن روزگار بود. جامه‌ای زیبا به تن کرده و کلاهی به سبک یونانی بر سر نهاده و در محیطی تشریفاتی روی یک تختخواب پومپئیائی لمیده‌است. ناپلئون. داوید پس از رهایی از زندان به ناپلئون به عنوان مردی که از دل هرج و مرج انقلاب نظم پدیدآورد علاقه‌مند شد و با گذشت زمان این علاقه فزونی یافت. داوید چگونه می‌توانست به جز
این علاقه فزونی یافت. داوید چگونه می‌توانست به جز شیفتگی احساسی به ناپلئون داشته باشد مخصوصاً حالا که ناپلئون او را تحسین می‌کرد و با او دربارهٔ نقشه‌هایش در بارهٔ زیباسازی پاریس مشورت می‌کرد و با او به پیاده‌روی‌های طولانی می‌پرداخت. به داوید پیشنهاد موقعیت نقاش حکومت داده شد اما داوید آن را رد کرد به دلیل اینکه شاید در انتظار موقعیت بهتری بود. بعد از موفقیت کودتای دتات (detat) ناپلئون به عنوان اولین کنسول داوید را برای انجام مراسم یادبود شجاعتش در سراسر آلپ برگزید. اگر چه ناپلئون آلپ را با قاطر طی کرده
آلپ برگزید. اگر چه ناپلئون آلپ را با قاطر طی کرده بود از داوید خواست که او را آرام بر روی اسبی آتشین نقاشی کند. در سال ۱۸۰۴ او به عنوان نقاش رسمی امپراتور فرانسه ناپلئون معرفی شد و در مجلس تاجگذاری حضور پیدا کرد. از همینجاست که نشانه‌های گرایش آکادمیسم در کار داوید بارز می‌شود و در آثار برخی شاگردانش ادامه می‌یابد. هر چند داوید تنها نقاش امپراتور نبود سفارش‌های مهمی چون تاج‌گذاری ناپلئون نشان دهندهٔ اعتماد دربار به اوست. کار در ۱۸۰۴ سفارش و در ۱۸۰۵ تا ۱۸۰۷ نقاشی شد. کاری سترگ که در آن مکتب نوکلاسیک سخت یاب
شد. کاری سترگ که در آن مکتب نوکلاسیک سخت یاب نقاش فقط در باز نمایی شکل‌های منفرد پیداست. شرکت‌کننده‌های مراسم تاجگذاری یکی یکی به کارگاه داوید می‌آمدند و ژست می‌گرفتند تا او از آن‌ها نقاشی کند. شکوه رسمی درباریان که در مراسم گرد آمده‌اند بیش از آن که یادآور پیکره‌های رومی باشد نقش-موزائیک‌های بیزانسی را تداعی می‌کند با این همه درخشش شگفت رنگ‌های طلا و جواهرها و جامه‌های مخمل و زربفت از سنت ونیزی به ویژه آثار پائولو و رونزه اقتباس شده‌است. داوید به دلیل خواسته‌های متفاوت ناپلئون برای این نقاشی مجبور شد
خواسته‌های متفاوت ناپلئون برای این نقاشی مجبور شد چندین قسمت نقاشی را مجدداً تکرار کند. داوید تنها برای این نقاشی ۱۴٬۰۰۰ فرانک در یافت کرد. به تدریج حمایت ناپلئون از داوید کمتر شد و داوید آغاز کرد به جنگیدن با سایر هنر مندان. مردی که زمانی در برابر آکادمی شورش می‌کرد حالا خودش رهبر یک مکتب شده بود. او نقاشی فرانسه رو تغییر داده بود و مردم را با معیارهای جدید زیبایی آشنا کرده بود. اما بقیه از سلطهٔ او ترس داشتند و بلند پروازی‌های او به ضررش تمام شد. شکی نیست که هنرمندانی که به ناپلئون دسترسی داشتند ضد داوید
که هنرمندانی که به ناپلئون دسترسی داشتند ضد داوید سخن پرانی کردند به علاوه ذائقه‌های جدید در حال شکل‌گیری بود. مناظر مدرن و صحنه‌های نبرد پر از جزئیات تاریخ معاصر مورد علاقه بود. بیشتر از همه موضوعات بر گرفته از تاریخ فرانسه یا از اساطیر مرموز هر چه بیشتر محبوب می‌شد. این طلوع رومانتیسم بود. تبعید و مرگ. با برگشت دودمان بوربون به قدرت، داوید که از انقلابیون سابق و دوستدار بناپارت بود و به دلیل راًی دادن به اعدام لوئی شانزدهم و شرکت در مرگ لوئی هفدهم در فهرست تبعید قرار گرفت. شاه بوربن جدید لوئی ۱۸ داوید را
تبعید قرار گرفت. شاه بوربن جدید لوئی ۱۸ داوید را بخشید و حتی موقعیت قضاوت نقاشی را به او پیشنهاد کرد اما داوید نپذیرفت و تبعید خودش را در بروکسل (پایتخت بلژیک) ترجیح داد. هنگامی که کشورهای اروپایی می‌کوشیدند شرایط قبل از انقلاب را از نو بر قرار کنند داوید تبعیدی در بروکسل از نقاشی وقایع معاصر رویگردان شد. به جز چند تک چهرهٔ سفارشی دوباره به سنت‌های دوران باستان بازگشت و در بروکسل در کنار همسرش در آرامش زندگی کرد. در آن زمان داوید صحنه‌های اسطوره‌ای را با مقیاس کوچکتر نقاشی کرد و همین‌طور تصاویری از
با مقیاس کوچکتر نقاشی کرد و همین‌طور تصاویری از شهروندان بروکسلی و دوستداران ناپلئون را کار کرد. داوید آخرین کارش با نام «مارس توسط ونوس و گریس‌ها خلع سلاح می‌شود» را در سال‌های ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۴ خلق کرد. در ماه دسامبر ۱۸۲۳ نوشت: نقاشی پایانی که رنگ آمیزی شفافی داشت اول در بروکسل بعد در پاریس نمایش داده شد. بیش از ده هزار نفر به دیدن او و نقاشی اش آمده بودند. در سال‌های بعد او پیشرو استعدادهای هنری باقی‌ماند حتی بعد از ضربه‌ای که در بهار ۱۸۲۵ بر او وارد شد و صورتش از بین رفت و به لکنت زبان دچار شد. سرانجام در
از بین رفت و به لکنت زبان دچار شد. سرانجام در ۲۹ دسامبر سال ۱۸۲۵ داوید چشم از جهان فروبست. بعد از مرگش برخی از نقاشی‌های او در پاریس به حراج گذاشته شد و به مقدار ناچیزی فروخته شد. نقاشی معروف مرگ مارا برای دوری کردن از احساسات عموم در اتاقی مجزا به نمایش گذاشته شد. به دلیل شرکت او در کشتن لوئی ۱۵ برای برگشتن و به خاک سپاری پیکر او در پاریس اجازه صادر نشد. بدن ژاک لوئی داوید در گورستان بروکسل به خاک سپرده شد در حالی که قلبش در پاریس به خاک سپرده شد. هنر داوید و شاگردانش. در مسیر تحول هنری داوید آمیزش چند
و شاگردانش. در مسیر تحول هنری داوید آمیزش چند گرایش متناقض را ملاحظه می‌کنیم: او از کلاسی سیزم سختگیر دوران جوانی می‌آغازد و در تصویرهای دورهٔ ناپلئونی به کار بست رنگ و نور به سیاق نقاشان ونیزی متمایل می‌شود. در این زمان او آثار روبنس را مطالعه می‌کند تا رنگ‌های خود را سبک‌تر و روشنتر سازد. با اینحال پرده‌هایی که از موضوعات معاصر و کلاسیک می‌کشد بیانگر تمرکز جدی وی بر جنبهٔ طراحی هستند و این امر با تمامی اثر پذیری‌هایش از نقاشان ونیزی مغایرت دارد. تک چهره‌های او به طرزی عالی طراحی می‌شوند و در عین حال
او به طرزی عالی طراحی می‌شوند و در عین حال تمایلی واقع‌گرایانه را نشان می‌دهند. در پرده‌های متاًخرش مجدداً به تلطیف عناصر کلاسیک می‌پردازد. داوید برخلاف هنرمندان بزرگی چون تیتیان، رامبراند و پوسین نمی‌تواند با گذشت عمر به پختگی بیشتر برسد. هر زمان که امکان نفوذ اخلاقی و اجتماعی او کاهش می‌یابد کیفیت کارش نیز افت می‌کند. با این حال شعور هنری و ذهن منضبط داوید باعث شد که او رهبری مکتبی را بر عهده گیرد که در فراسوی مرزهای فرانسه نیز گسترش یافت. او معلم بزرگی بود و شاگردانی چون گرو، ژیرده، ژرار و انگر را پرورش
و شاگردانی چون گرو، ژیرده، ژرار و انگر را پرورش داد. کارگاه وی برخلاف معمول محافل کلاسیک گرا، کانون آزادی سلیقه‌ها و برخورد اندیشه‌ها بود. داوید به شاگردانش توصیه می‌کرد که موضوع آثارشان را از منابع و نوشته‌های مربوط به یونان و رم باستان برگزینند اما از هر هنر جو می‌خواست که در پرورش قریحه خاص خویش بکوشد. در واقع دو جریان از مکتب داوید سر چشمه گرفتند: یکی هنر رمانتیک که اصول کلاسیکی را نفی کرد و دیگری هنر آکادمیک که سنت کلاسیکی را به مرحلهٔ جمود رسانید. آثار دیگر داوید شامل: چشم‌انداز باغ‌های
رسانید. آثار دیگر داوید شامل: چشم‌انداز باغ‌های لوگزامبورگ(۱۷۹۴)، و مادام دورنیناک (۱۷۹۹) ژان-باتیست دبره از شاگردان ژاک لویی داوید بود. منابع. Jacques-Louis David ,LUC DE NANTEUIL*
دونتسک یکی از شهرهای اوکراین تحت کنترل نیروهای مسلح روسیه است.
پژو ۴۰۵ یک خودروی اندازه متوسط است که توسط خودروساز فرانسوی پژو از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ تولید شد. تولید آن تحت لیسانس خارج از اروپا در ایران توسط شرکت ایران خودرو تا سال ۲۰۲۰ ادامه داشت. این خودرو در سال ۱۹۸۸ به عنوان خودروی سال اروپا برگزیده شد. بالغ بر ۲٫۵ میلیون دستگاه از این خودرو در سرتاسر جهان، در نسخه‌های فرمان چپ و راست، در مدل‌های سدان و استیشن فروخته شده است. در اوایل سال ۲۰۲۰، تولید ۳۳ ساله پژو ۴۰۵ به‌عنوان بیستمین خودروی تک نسلی با عمر طولانی‌تر در تاریخ به‌شمار می‌رفت. طراحی ظاهر آن شبیه به آلفا
تاریخ به‌شمار می‌رفت. طراحی ظاهر آن شبیه به آلفا رومئو ۱۶۴ است که در همان سال به بازار عرضه شد و همچنین توسط پینینفارینا طراحی شده است. در حالی که ۴۰۵ زیربندی مشترکی با سیتروئن بی‌ایکس دارد، سیستم تعلیق هیدروپنوماتیک آن خودرو را ندارد؛ به جز در نسخه‌های 4x4 برای اکسل عقب (SRix4، Mi16x4 و T16). همانند بی‌ایکس، ۴۰۵ از موتورهای بنزینی TU/XU و دیزلی XUD استفاده می‌کرد. ۴۰۵ آخرین خودروی پژو بود که در ایالات متحده فروخته شد و بین سال‌های ۱۹۸۸ و ۱۹۹۱ در این بازار عرضه شد، از جمله در مدل Mi16. ۴۰۵ به صورت سدان و
عرضه شد، از جمله در مدل Mi16. ۴۰۵ به صورت سدان و استیشن، با دیفرانسیل جلو و چهار چرخ متحرک در دسترس بوده است. برخلاف ۵۰۴ و بعد از آن ۴۰۶، هیچ مدل کوپه‌ای از آن ارائه نشد: تنها دو نمونه از ۴۰۵ توربو ۱۶ دو در (که نباید با 405 T16 اشتباه نشود) ساخته شد. تاریخچه. در ژوئیه ۱۹۸۷، پژو ده نسخه از مدل سدان ۴۰۵ را به‌طور همزمان برای مدل سال ۱۹۸۸ رونمایی کرد. فروش در بازار اروپا در اکتبر ۱۹۸۷ و در بریتانیا در ژانویه ۱۹۸۸ آغاز شد. این خودرو جانشین پژو ۳۰۵ قدیمی و همچنین مدل‌های تالبوت، هاچ‌بک آلپاین و سدان سولارا شد
مدل‌های تالبوت، هاچ‌بک آلپاین و سدان سولارا شد که عرضه آن یک سال پیش و با حذف برند تالبوت متوقف شد. مدل ۳۰۵ که از نظر ابعاد اندکی کوچک‌تر بود بلافاصله پس از عرضه ۴۰۵ از محدوده پژو خارج شد و تولید مدل بزرگ‌تر ۵۰۵ نیز چند سال بعد به پایان رسید. مدل جدید پژو پس از سال ۱۹۸۹، مدل بزرگ‌تر ۶۰۵ بود. فروش مدل استیشن در ماه مه ۱۹۸۸ آغاز شد، اگرچه بازار بریتانیا تا اکتبر ۱۹۸۸ نسخه‌های استیشن را دریافت نکرد. برخلاف ۵۰۴ و بعداً ۴۰۶، مدل کوپه پژو ۴۰۵ هرگز به مردم عرضه نشد. نسخه‌های راست فرمان در کارخانه سابق
عرضه نشد. نسخه‌های راست فرمان در کارخانه سابق روتس/کرایسلر در خط تولید رایتون در نزدیکی شهر کاونتری و مدل‌های چپ فرمان در خط تولید سوشو در فرانسه تولید می‌شد. موتورهای چهار سیلندر بنزینی از ۱٫۴ تا ۱٫۹ لیتر و ۶۵ تا ۱۶۰ اسب بخار (۴۸ تا ۱۱۸ کیلووات) در دسترس بودند. در سال ۱۹۸۸، موتورهای دیزل تنفس طبیعی (۱٫۹) و توربوشارژ (۱٫۸) به این محدوده اضافه شدند. ۵۰۰ هزارمین ۴۰۵ در سال ۱۹۸۹ تولید شد و پس از آن یک میلیونمین ۴۰۵ در سال ۱۹۹۰ کارخانه سوشو را ترک کرد. این زمانی بود که گیربکس BE1 با BE3 جایگزین شد. در سال
زمانی بود که گیربکس BE1 با BE3 جایگزین شد. در سال ۱۹۹۱، به‌روزرسانی‌هایی برای داشبورد، فرمان و عایق صدا انجام شد، اما برای سال ۱۹۹۲، مدل فاز ۲ با طراحی جدید صندوق عقب با ورودی بهتر، چراغ‌های عقب و داشبورد جدید وارد بازار شد. تولید ۴۰۵ تا این زمان به بیش از ۱ میلیون و ۵۰۰ هزار دستگاه رسیده بود. در پاییز ۱۹۹۵، ۴۰۶ به‌عنوان جایگزین ۴۰۵ معرفی و تولید مدل سدان ۴۰۵ متوقف شد. یک کیسه هوا از سال ۱۹۹۴ در ۴۰۵ و به صورت استاندارد در سمت چپ Mi16 و T16 موجود بود. در ابتدای سال ۱۹۹۷، نسخه استیشن ۴۰۶ به بازار عرضه شد که
سال ۱۹۹۷، نسخه استیشن ۴۰۶ به بازار عرضه شد که نشان دهنده پایان تولید ۴۰۵ اروپایی پس از ده سال بود. ۴۰۵ یکی از پرفروش‌ترین خودروهای خانوادگی بزرگ در اروپا، به‌ویژه در فرانسه و بریتانیا بود. این خودرو هشتمین خودروی پرفروش بریتانیا در سال‌های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ بود. ۴۰۵ همچنین به دنبال موفقیت پژو ۵۰۵ پس از لغو محدودیت واردات خودروهای CBU در اواخر دهه ۱۹۸۰ به یک مدل محبوب در تایلند تبدیل شد. بازارها و تولید. اروپا: از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ در سوشو (فرانسه) و رایتون آن دانزمور (انگلستان). زیمبابوه: تا ۲۰۰۲، توسط شرکت کوئست
(انگلستان). زیمبابوه: تا ۲۰۰۲، توسط شرکت کوئست تولید شد. مصر: شرکت آبازا ۴۰۵ را در مصر تولید کرد. ایران: تولید توسط شرکت ایران‌خودرو از ۱۹۹۱ تا ۲۰۲۲ تولید شد. شیلی: تولید شده توسط شرکت فرانکو. آرژانتین: از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۹ در کارخانهٔ پژو ویلا ساخته شد. در این کشور، ۴۰۵ خودرویی بسیار محبوب با فروش کلی بیش از ۵۰۰٬۰۰۰ دستگاه بوده است. لهستان: حدود ۴۰۰۰ دستگاه در شرکت fsc لوبلین بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ تولید شد. تایوان: تولید شده توسط شرکت یو - تین موتورز از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵. تایلند: تولید شده توسط شرکت ymc با
۱۹۸۹ تا ۱۹۹۵. تایلند: تولید شده توسط شرکت ymc با مسئولیت محدود از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷. بلژیک: تولید شده توسط شرکت بروکسیا از ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶. آذربایجان: تولید شده توسط ایران‌خودرو در منطقهٔ صنعتی نفت‌چاله از سال ۲۰۱۹ (نسخهٔ تولیدی در آذربایجان پژو پارس است). نسخه‌ها. پژو ۴۰۵ در بازارهای جهانی با ۵ نوع موتور بنزینی و دو موتور دیزل که همگی چهار سیلندر بودند به‌فروش می‌رسید. بریتانیا. در آغاز ماه ژانویه ۱۹۸۸، پژو ۴۰۵ وارد بازار بریتانیا شد. موتور ۴۰۵ انگلستان در ابتدا از نوع ۱٫۶ لیتری کاربراتوری بود. در اواخر سال ۱۹۸۸
نوع ۱٫۶ لیتری کاربراتوری بود. در اواخر سال ۱۹۸۸ مدل ام‌آی‌پی۱۶ وارد بازار انگلیس شد. همچنین در این سال نسخهٔ استیشن با موتور ۱٫۸ لیتری گازوئیلی وارد مدار تولید شد. در اواخر سال ۱۹۸۹ گونهٔ چهارچرخ محرک ام‌آی۱۶ به‌فروش رسید. آمریکای شمالی. سه نسخه از ۴۰۵ در آمریکای شمالی تا پایان سال ۱۹۸۸ به‌فروش رسید. دونسخه با موتورهای متفاوت و نسخهٔ اس که نسخهٔ اسپرت ۴۰۵ بود. ۴۰۵ در سال ۱۹۹۱ از بازارهای آمریکا و کانادا خارج شد. ایران. تولید پژو ۴۰۵ در ایران در سال ۱۳۶۹ شروع شد و حدود سه دهه در ایران تولید شد. خانوادهٔ ۴۰۵
شد و حدود سه دهه در ایران تولید شد. خانوادهٔ ۴۰۵ که شامل انواع ۴۰۵، روآ، آردی، ۴۰۵ استیشن و پارس می‌شود از ابتدای تولیدشان تا سال ۱۳۸۹ حدود ۲ میلیون و ۲۹۵ هزار دستگاه توسط ایران‌خودرو تولید شده‌اند که پس از خانوادهٔ پراید، بیشترین تیراژ خودرو از ابتدای صنعت خودروسازی ایران را از آن خود کرده‌اند. پژو ۴۰۵ در سال ۱۳۶۹ در مدل‌های GL و GLX با موتور ۱۵۸۰ سی‌سی تولید شد. در سال ۱۳۷۴ پژو ۴۰۵ با دو گونه جعبه‌دندهٔ دستی و خودکار با موتورهای ۲۰۰۰ سی‌سی تولید شد. در سال ۱۳۷۸ ایران‌خودرو نسخهٔ استیشن این خودرو را تولید
۱۳۷۸ ایران‌خودرو نسخهٔ استیشن این خودرو را تولید کرد. در نیمهٔ دوم سال ۱۳۸۱، پژو ۴۰۵ با موتور ۱۸۰۰ سی‌سی به‌جای موتور ۲۰۰۰ سی‌سی به‌بازار عرضه شد. در سال ۱۳۸۳ ایران‌خودرو نسخهٔ کم‌آپشن‌تر پژو ۴۰۵ با نام GLI را تولید کرد. در این مدل، رنگ بدنه روغنی است اما در نسخهٔ GLX متالیک است. سپرهای GLI مشکی و در نسخهٔ GLX هم‌رنگ بدنه است. در داخل خودرو شیشه‌بالابرهای جلو از نوع دستی است اما در گونهٔ GLX به‌صورت برقی است. همچنین آینه‌های جانبی GLI به‌صورت دستی تنظیم می‌شوند. فرمان این نسخه از نوع مکانیکی است و در GLX
فرمان این نسخه از نوع مکانیکی است و در GLX هیدرولیک است. تولید نسخهٔ GLI در سال ۱۳۸۵ متوقف شد. در سال ۱۳۸۸، نسخهٔ به‌روز و فیس‌لیفت پژو ۴۰۵ با نام SLX تولید شد که به چراغ مه‌شکن جلو مجهز بود و کاسه‌چراغ‌های جلو و عقب آن کریستالی شده بودند. در قسمت بدنه از زه‌هایی با طرح جدید استفاده شده بود و روی لبهٔ در صندوق عقب نیز از یک بادگیر استفاده شده بود. نسخهٔ SLX اوایل با موتور XU7 تولید می‌شد اما در سال ۱۳۹۰ موتور این نسخه تغییر کرد و با موتور TU5 به بازار آمد. در سال ۱۳۹۳ داشبورد و رودری‌های پژو ۴۰۵ به‌کلی
در سال ۱۳۹۳ داشبورد و رودری‌های پژو ۴۰۵ به‌کلی تغییر کردند. در ۲۲ خرداد ۱۳۹۹ تولید پژو ۴۰۵ GLX برای همیشه متوقف شد اما نسخهٔ تاکسی دوگانه‌سوز در سال‌های ۱۳۹۹ و ۱۴۰۰ و ۱۴۰۱ هم تولید شده است. تولید نسخه SLX در سال ۱۴۰۰ متوقف شد. در ایران چندین خودرو بر اساس پلتفرم پژو ۴۰۵ تولید می‌شود. پژو پارس یا پژو پرشیا فیس‌لیفتی از پژو ۴۰۵ است که در بخش‌های سپر جلو و عقب، جلوپنجره، در کاپوت، چراغ‌های جلو و عقب و در صندوق عقب نسبت به ۴۰۵ تغییر بافته است. پژو آردی هم خودرویی شبیه به مدل‌های پیش از فیس‌لیفت ۴۰۵ بود که با
شبیه به مدل‌های پیش از فیس‌لیفت ۴۰۵ بود که با موتور پیکان و محور محرک عقب عرضه می‌شد. مدل ارتقا یافته آن نیز پژو روآ نام دارد که در سال ۸۵ و در ابتدا با نام آردی‌ایکس عرضه می‌شد. سمند که به‌عنوان اولین خودروی ملی ایران شناخته می‌شود، بر اساس پلتفرم پژو ۴۰۵ ساخته شده است و در ابتدا قرار بود جانشین پیکان شود. ایران‌خودرو مدل‌های زیر را بر اساس پژو ۴۰۵ تولید کرد:
تیلاپیا، نام عمومی حدود ۱۰۰ گونه از ماهی‌های خانواده سیکلید، متعلق به راسته سوف‌ماهیان است. این ماهی‌ها در رودها، تالاب‌ها، آبگیرها و دریاچه‌ها و عموماً در آب شیرین زندگی می‌کنند اما برخی گونه‌ها در آب‌های لب‌شور نیز یافت می‌شوند. تیلاپیا به‌دلیل تهیهٔ آسان، قیمت پایین و طعم مناسب، از مهم‌ترین و محبوب‌ترین ماهیان پرورشی خوراکی است و در سال ۲۰۰۲، چهارمین ماهی پُرمصرف در ایالات متحده بوده است. تیلاپیا یکی از مهم‌ترین گونه‌های مهاجم شناخته شده در جهان است که به‌طور اتفاقی یا به‌صورت گونه‌ای معرفی‌شده، وارد
به‌طور اتفاقی یا به‌صورت گونه‌ای معرفی‌شده، وارد آب‌های مناطق گرمسیر جدیدی مانند استرالیا شده است. این ماهی به دلیل همه‌چیزخوار بودن، تکثیر زیاد و مقاومت بالا نسبت به شرایط محیطی، توانایی بالایی برای زیستن در محیط‌های جدید دارد. ماهی تیلاپیا یک ماهی آب شیرین با گوشت سفید و طعم ملایم است که به دلیل اقتصادی بودن و ارزش غذایی بالا، به یکی از مهم‌ترین تغذیه‌های دریایی انسان در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. این ماهی گیاهخوار است و از فیتوپلانکتون‌ها و گیاهان آبزی تغذیه می‌کند، اما در پرورش با پلت‌های غذایی حاوی
تغذیه می‌کند، اما در پرورش با پلت‌های غذایی حاوی پروتئین‌های حیوانی و گیاهی نیز سازگار است. تیلاپیا دارای کالری کم و پروتئین بالا است و سطح بالایی از اسیدهای چرب امگا ۶ و امگا ۳ دارد. سازمان غذا و داروی ایالات متحده آمریکا مصرف دوبار در هفته این ماهی را توصیه می‌کند. ماهی تیلاپیا به دلیل گرمابی بودن به دمای آب ۲۸ تا ۳۰ درجه سانتیگراد جهت پرورش بهینه نیاز دارد لذا پرورش آن در کلیه منابع آبی تأمین‌کننده این محدوده دمایی مجاز است. استان یزد به عنوان قطب تولید، تکثیر و پرورش ماهی تیلاپیا در ایران شناخته می‌شود