payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یوتا ولی والورینز از تیم‌های دو و میدانی دانشگاهی آمریکا است. این تیم به عنوان نماینده دانشگاه یوتا در مسابقات بین کالج‌ها شرکت می‌کند. شگون‌نمای این دانشگاه جانوری به نام دله می‌باشد و رنگ آن نیز سبز و طلایی است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Utah_Valley_Wolverines
تندیس‌های گوناگون و بسیاری از حکیم ابوالقاسم فردوسی در سراسر جهان به‌ ویژه در شهر طوس (مشهد امروزی) ساخته شده‌ است. این مقاله برای معرفی تندیس‌های فردوسی ساخته شده و به واسطه هنرمندان تندیس‌ساز و پیکرتراش در ایران و جهان می‌پردازد. بزرگ‌ترین سردیس فردوسی در دانشگاه فردوسی مشهد. بزرگ‌ترین سردیس فردوسی در ایران، با ارتفاع حدود هشت و نیم متر در زمستان ۱۴۰۰ در میدان علوم دانشگاه فردوسی مشهد رونمایی شد. طراحی این سردیس تحت تأثیر پنج ایده محوری انتشار اندیشه فردوسی، اشاره به ماندگاری، ایجاد ریتم در تندیس، اعتنا
اشاره به ماندگاری، ایجاد ریتم در تندیس، اعتنا به بیتی مشهور از وی و آشنایی‌زدایی از اثر هنری طراحی بوده‌ است. این پنج ایده اصلی شامل انتشار اندیشه فردوسی، اشاره به ماندگاری و پابرجایی ابیات فردوسی پس از گذر قرن‌ها و سده‌ها، ایجاد ریتم در تندیس، اعتنا به بیت مشهور «بسی رنج بردم در این سال سی / عجم زنده کردم بدین پارسی» و آشنایی‌زدایی از اثر هنری می‌شود. تقسیمات هندسی، مهم‌ترین نقطه قابل توجه در طراحی این تندیس است که از قسمت سر فردوسی با اندازه‌های کوچک شروع شده و به شانه‌های او می‌رسد. سرانجام با تقسیمات
شده و به شانه‌های او می‌رسد. سرانجام با تقسیمات بزرگ‌تری خودش را در زمینه کار که پس‌زمینه مجسمه و زمین دانشگاه است، پخش و منتشر می‌کند. این حرکت و انتشار از بالا به پایین و از سر تا زمین مجسمه بیانگر نوعی انتشار ذهن فردوسی به زمینه و زمانه امروزی ماست. در ایران. باغ موزه نگارستان. مجسمهٔ فردوسی، واقع در محوطه باغ موزه نگارستان ساختهٔ لرنزی، استاد مجسمه‌ساز مشهور فرانسوی است. در سال ۱۳۱۳ خورشیدی، پیش از برگزاری کنگرهٔ بین‌المللی فردوسی، حدود ۴۱۰ دانشجوی ایرانی مقیم فرانسه هر کدام مبلغی در حدود ۲۰ تا ۱۰۰
مقیم فرانسه هر کدام مبلغی در حدود ۲۰ تا ۱۰۰ فرانک پیشکش کردند و مبلغ پانزده هزار فرانک گردآوری کردند و از لرنزی خواستند تا تندیس فردوسی را بسازد. با وجود کم بودن مبلغ اما لرنزی پس از آگاهی از نیت دانشجویان مسئولیت ساخت این تندیس را پذیرفت. ابراهیم چهرازی، متخصص اعصاب و روان و نمایندهٔ دانشجویان که قصد داشت به هر صورت در کنگرهٔ بین‌المللی فردوسی همکاری نماید به درخواست لرنزی، تندیس‌ساز، شعرهای شاهنامهٔ فردوسی را برای او خواند تا این استاد بتواند با الهام از اشعار حماسی فردوسی، تصویری از چهره او را طراحی
از اشعار حماسی فردوسی، تصویری از چهره او را طراحی کند. چهره این مجسمه متفاوت از چهرهٔ فردوسی در دیگر تندیسهای ساخته شده در ایران به وسیلهٔ استادانی همچون ابوالحسن صدیقی است که علت آن برداشت استاد تندیس‌ساز فرانسوی از فردوسی است. این تندیس در محوطه باغ نگارستان نصب شد. باستانی پاریزی نیز در کتاب «شاهنامه آخرش خوش است» از صفحه ۳۵۶ تا ۳۸۰ فهرست اسامی آن ۴۱۰ دانشجو را به همراه شرح چگونگی همکاری هر یک در ساخت آن تندیس، آورده‌است. محوطه اطراف تندیس فردوسی به گل‌گشت فردوسی مشهور بوده‌است. یکی از مسائلی که موجب
فردوسی مشهور بوده‌است. یکی از مسائلی که موجب ارزش تاریخی و فرهنگی این مجسمه می‌شود این است که این اثر نماد فرهنگ دوستی و عِرق ملی دانشجویان متعدد ایرانی در اروپاست. این اثر نشان می‌دهد که دانشجویان تا چه اندازه نسبت به فرهنگ و حرکت‌های فرهنگی داخل کشور حساسیت داشته و خود را موظف به مشارکت در آنها می‌دانستند. وجه تمایز این مجسمه با مجسمه‌های دیگر فردوسی این است که مجسمه‌ساز فرانسوی تصویری از فردوسی نداشته و با شنیدن اشعار شاهنامه، تصویر فردوسی را ساخته و پرداخته است. این مجسمه دو سال بعد از اتمام به ایران
است. این مجسمه دو سال بعد از اتمام به ایران فرستاده شد و در ۲۸ خرداد ۱۳۱۵ خورشیدی در جلوی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران قرار گرفت.این اثر در حال حاضر در باغ موزه نگارستان قرار دارد. دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران. این تندیس که فردوسی را به حالت نشسته مجسم کرده است به وسیلهٔ پارسیان هند به ایران پیشکش شد. سازنده آن مجسمه‌ساز معروف هندی رائو بهادرمهاتر است. این تندیس در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۲۴ در میدان فردوسی نصب شد و تا پیش از نصب تندیس جدید فردوسی ساختهٔ غلام‌رضا رحیم‌زاده ارژنگ در این میدان قرار داشت. پس از نصب
رحیم‌زاده ارژنگ در این میدان قرار داشت. پس از نصب تندیس برنزی رحیم‌زاده ارژنگ در این میدان در ۱۷ خرداد سال ۱۳۳۸، آن تندیس به دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه تهران جابه‌جا شد و هنوز نیز در آن‌جا قرار دارد. میدان فردوسی تهران. تندیسی از جنس سنگ مرمر کارارا به ارتفاع سه متر که به وسیلهٔ ابوالحسن صدیقی در سال ۱۳۵۰ ساخته شد و کار نصب آن در میدان فردوسی تهران را فرزندش، فریدون صدیقی انجام داد. این تندیس در ۵ مهر ۱۳۵۰ طی مراسمی در میدان نصب شد. این تندیس در دوران پس از ساخت دچار آسیبهای فراوان شده‌است که می‌توان به موارد
دچار آسیبهای فراوان شده‌است که می‌توان به موارد زیر اشاره داشت: شکسته شدن انگشت تندیس فردوسی در نتیجهٔ آویزان کردن پوستر و سپس چسباندن آن با چسب بدون رعایت تکنیکهای فنی و علمی مرمت، همچنین ترک برداشتن این تندیس در نتیجه گرمایش و سرمایش، پوشاندن آن با لایه کنیتکس و رنگ کردن آن. تندیس فعلی میدان فردوسی تهران در حقیقت سومین تندیس نصب شده در این میدان است و پیش از آن در سال ۱۳۲۴ تا سال ۱۳۳۸ مجسمه‌ای از پارسیان هند در این میدان قرار داشت و پس از آن نیز مجسمه‌ای برنزی ساخته غلام‌رضا رحیم‌زاده ارژنگ از سال ۱۳۳۸
برنزی ساخته غلام‌رضا رحیم‌زاده ارژنگ از سال ۱۳۳۸ تا ۱۳۵۰ در این مکان قرار داشت. مجسمه اول به دانشکده ادبیات دانشگاه تهران، و مجسمه دوم به میدان فردوسی مشهد منتقل شدند. اهواز. عبدالعلی قسامی هنرمند و پیکرتراش خوزستانی امسال اثر جدید خود پیکره سه متری فردوسی را رونمایی می کند. این هنرمند پیکرتراش مجسمه ای به طول سه متر از فردوسی را از سنگی ده تنی تراشیده است. "قسامی" معروف به "سهی" که در کنار مجسمه سازی دستی در شاعری، نقاشی و خوشنویسی هم دارد خلق این پیکره سه متری را با استفاده از سنگ ممتاز نی ریز از چهار
سه متری را با استفاده از سنگ ممتاز نی ریز از چهار سال پیش شروع و اخیرا به پایان رساند. قسامی تصمیم دارد پیکر 10 تنی فردوسی را در سال جاری رونمایی کرده و در محل مناسبی نصب نماید. همچنین سردیسی از فردوسی در ورودی دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه شهید چمران اهواز نیز قرار دارد. آرامگاه فردوسی. تندیسی از جنس سنگ مرمر کارارا به ارتفاع ۱۸۵ سانتی‌متر ساختهٔ ابوالحسن صدیقی در سال ۱۳۴۸ که در آرامگاه فردوسی واقع در شهر توس نصب شده‌است. کاخ نیاوران. تندیسی ساختهٔ علی قهاری کرمانی که در محوطه کاخ نیاوران تهران
علی قهاری کرمانی که در محوطه کاخ نیاوران تهران قرار دارد. تندیس فردوسی در تبریز. در سالیان میانی دهه چهل خورشیدی تندیس فردوسی روی دیوار دبیرستان فردوسی در چهارراه شهناز تبریز نصب شد. این تندیس به دست پیکرتراش برجسته تبریزی آشوت بابایان ریخت گرفته بود تندیس فردوسی در مشهد. در میدان فردوسی مشهد، تندیسی از جنس برنز از فردوسی قرار دارد که توسط استادان غلام‌رضا رحیم‌زاده ارژنگ و حسن ارژنگ ساخته شده است. این تندیس که از سال ۱۳۳۸ تا سال ۱۳۵۰ در میدان فردوسی تهران قرار داشت پس از نصب مجسمه فردوسی ساخت ابوالحسن
قرار داشت پس از نصب مجسمه فردوسی ساخت ابوالحسن صدیقی به مشهد منتقل شد و از آن زمان در مکان فعلی‌اش نصب شد. تندیس فردوسی در ورودی شمالی دانشگاه فردوسی. تندیسی از جنس بتن مسلح به ارتفاع دو متر و ۲۰ سانتی‌متر و قاعده یک متر که طی سه ماه به وسیلهٔ علی رجبی‌مقدم با الهام از تندیس فردوسی در آرامگاه وی در توس ساخته شده‌است. این تندیس با پشتیبانی مؤسسه فرهنگی هنری فرهنگ‌سرای فردوسی در تاریخ ۲۵ شهریور ۱۳۸۵ در محوطه دانشکدهٔ ادبیات دانشگاه فردوسی مشهد نصب شد. این تندیس هم‌اکنون نزدیک در شمالی و در مجاورت سردرب اصلی
هم‌اکنون نزدیک در شمالی و در مجاورت سردرب اصلی این دانشگاه انتقال یافته‌است. ساختمان جدید کتابخانهٔ ملی ایران. تندیسی از جنس برنز به ارتفاع هفت و نیم متر ساختهٔ رضا امیر یاراحمدی که در محل ساختمان جدید کتابخانه ملی ایران، نصب شده‌است. این تندیس از نظر اندازه بزرگ‌ترین تندیس ساخته شده از فردوسی می‌باشد. پیشنهاد ساخت این تندیس را رضا امیر یاراحمدی، سازندهٔ این تندیس به مسئولان داده‌است و علت برگزیدن تندیس فردوسی به عنوان نماد کتابخانه ملی ایران به‌دلیل اهمیت این شاعر حماسه‌سرای ایرانی در پاسداشت زبان فارسی
این شاعر حماسه‌سرای ایرانی در پاسداشت زبان فارسی از آلایش به زبانهای دیگر بوده‌است. از ویژگی‌های این تندیس نخست حالتی است که فردوسی دست روی پیشانی برده و سایبان بر چشم گرفته و به افق ادب پارسی که در دوران زندگی این شاعر در حال فراموشی بود را نظاره می‌کند، زبانی که همین شاعر نامدار ایرانی توانست آن را زنده نگاه دارد. دوم آن‌که، بادی است که در لباس تندیس فردوسی افتاده‌است و وضعیت دوران وی را نشان می‌دهد و اشاره به شعر شاهنامهٔ فردوسی دارد که شعر فردوسی به مانند کاخی بلند است که از باد و باران گزندی نمی‌یابد.
کاخی بلند است که از باد و باران گزندی نمی‌یابد. سازندهٔ این تندیس همچنین تأکید دارد که توفانی را نشان داده‌است که در برگهای کتاب هم افتاده‌است و می‌خواسته آن را ورق ورق و نابود کند. ریخته‌گری این تندیس در شهر باکو کشور آذربایجان و به وسیلهٔ نسیم عیسی‌اف انجام شده‌است. عیسی‌اف، تنها ریخته‌گری کار را انجام داده‌است و در هیچ‌یکی از مراحل ساخت و حتی قالب‌گیری حضور نداشته‌است. یاراحمدی علت ریخته‌گری تندیس در باکو را نبود امکان مناسب در ایران دانسته و نیز به دلیل ارزان‌تر تمام شدن پروژه ساخت این تندیس بزرگ عنوان
ارزان‌تر تمام شدن پروژه ساخت این تندیس بزرگ عنوان کرده و توضیح داده‌است که ساخت این تندیس سرانجام با هزینه ۸۵ میلیون تومان به پایان رسیده‌است. در حالی که اگر ساخت آن در ایران انجام می‌گرفت دست‌کم سه برابر این قیمت هزینه برمی‌داشت. ساختمان قدیم کتابخانهٔ ملی ایران. تندیسی ساختهٔ ابوالحسن صدیقی که به کتابخانهٔ ملی ایران پیشکش نموده بود و در گذشته در تالار ورودی کتابخانهٔ (ساختمان قدیم) در خیابان سی تیر قرار داشت. با جابه‌جایی ساختمان ظاهراً به تاقچه‌ای در پشت قفسه‌ها منتقل شده و دیگر در تالار ورودی جای
پشت قفسه‌ها منتقل شده و دیگر در تالار ورودی جای ندارد. بجنورد. تندیسی از فردوسی در میدان فردوسی این شهر وجود دارد. میدان فردوسی در راستای خیابان فردوسی است که در دوطرف این خیابان نقاشی‌های مربوط به داستان‌های کهن شاهنامه کشیده شده‌است. نیشابور. تندیسی از فردوسی در شهرستان نیشابور در میدان فردوسی (عراق) وجود دارد. کرمانشاه. در میدان فردوسی کرمانشاه پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ تندیسی از فردوسی نصب شده‌است. این مجسمه توسط ناصر خاورزاده طراحی و ساخته شده‌است. پیش از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ در این میدان مجسمه‌ای از محمدرضا
انقلاب بهمن ۱۳۵۷ در این میدان مجسمه‌ای از محمدرضا پهلوی قرار داشت که در جریان تظاهرات‌ انقلاب توسط مردم پایین کشیده شد. خارج از ایران. پاریس، فرانسه. تندیسی از فردوسی به اندازهٔ یک متر و هفتاد و پنج سانتی‌متر بر سر در ساختمانی قدیمی در شهر پاریس نصب شده‌است. این ساختمان قدیمی که تندیس و سردیس بسیاری از مفاخر ایران را در خود جای داده‌است، اکنون به عنوان ساختمان اصلی سفارت ایران در فرانسه به وسیلهٔ کشور ایران خریداری شده‌است. مقر یونسکو، پاریس فرانسه. بنا بر توافق و پی‌گیری‌های بنیاد فردوسی با نمایندگی ایران
و پی‌گیری‌های بنیاد فردوسی با نمایندگی ایران در یونسکو قرار بود دو تندیس از فردوسی و پور سینا در محوطهٔ یونسکو در پاریس نصب شوند. طراحی دو تندیس را قرار بود اسفندیار ایمان زاده انجام دهد اما این تندیس ها به دلیل کمبود اعتبار مالی با آن‌که طراحی و ماکت اولیه‌اش ساخته شده، هنوز نصب نشده‌است. رم، ایتالیا. تندیسی از جنس سنگ مرمر ساختهٔ ابوالحسن صدیقی که در سال ۱۹۵۸ طی یک مراسم رسمی در پارک ویلا بورگزه (Villa borghese) در شهر رم ایتالیا نصب شده‌است. فریش هافن، آلمان. تندیسی که با رایزنی بنیاد فردوسی و با
آلمان. تندیسی که با رایزنی بنیاد فردوسی و با هماهنگی شهرداری شهر فریش هافن آلمان قرار بود در میدانی که به نام فردوسی نامگذاری شده نصب شود. اگرچه گمانه‌زنی‌های کارشناسی به وسیلهٔ بنیاد فردوسی برای ساخت این تندیس انجام شد اما به‌دلیل کمبود اعتبار مالی تا کنون این تندیس ساخته نشده‌است. دوشنبه، تاجیکستان. تندیسی از فردوسی در شهر دوشنبه تاجیکستان وجود دارد که تاجیک‌ها پس از فروپاشی شوروی آن را جایگزین تندیس لنین کرده‌اند. تندیس‌های ساختهٔ بنیاد فردوسی. به کوشش بنیاد فردوسی و به وسیلهٔ افشین اسفندیاری، عضو امنای
فردوسی و به وسیلهٔ افشین اسفندیاری، عضو امنای بنیاد فردوسی و هنرمند برجسته ایرانی، سه تندیس از فردوسی در اندازهٔ دو و نیم متر با پایه، ساخته شده‌است. این هنرمند تندیس‌ساز ایرانی در مدت شش ماه با ابداع روشی نوین برای تندیس‌سازی از مهر ماه ۱۳۸۹ تا فروردین ۱۳۹۰ با پشتیبانی مالی و رایزنی‌های بنیاد فردوسی توانسته‌است، سه تندیس از فردوسی و دو تندیس از خیام و رودکی را برای بزرگداشت هزارهٔ سرایش شاهنامه بسازد. این سه تندیس از فردوسی با طراحی‌های گوناگون هم‌زمان با برپایی اکسپوی جهانی شانگهای (مهر ماه ۱۳۸۹) و بیست
برپایی اکسپوی جهانی شانگهای (مهر ماه ۱۳۸۹) و بیست و هفتمین دورهٔ فستیوال جهانی زمستانی سارایوو (بهمن ماه ۱۳۸۹) و جشن جهانی نوروز در تاجیکستان (فروردین ماه ۱۳۹۰) در کمتر از یک هفته ساخته شده‌است و پس از ساخت در این سه کشور به دانشگاه پکن در چین، موزهٔ شهر سارایوو در بوسنی و هرزگوین و موزهٔ ملی تاجیکستان در شهر دوشنبه به نشانهٔ دوستی مردم ایران از سوی بنیاد فردوسی، پیشکش نماید. در ضمن تندیس خیام در موزهٔ شهر سارایوو در بوسنی و هرزگوین (بهمن ماه ۱۳۸۹) و تندیس رودکی در موزهٔ ملی تاجیکستان (فروردین ماه ۱۳۹۰) هر
در موزهٔ ملی تاجیکستان (فروردین ماه ۱۳۹۰) هر کدام در مدت یک هفته با پشتیبانی بنیاد فردوسی و به دست افشین اسفندیاری هم‌زمان با ساخت تندیس فردوسی در آن دو کشور ساخته شده و در همان‌جا نگهداری می‌شود. دیگر تندیسهای فردوسی. از فردوسی تندیس‌های دیگری نیز ساخته شده‌است از جمله تندیس ساختهٔ رضا نیک‌سیرت و تندیس فردوسی ساختهٔ ابوالحسن صدیقی که به دلیل عدم نگهداری مناسب از بین رفته‌اند. همچنین سردیسی برنزی از فردوسی در جلوی در ورودی ساختمان اصلی دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در دارآباد شهر تهران نصب شده‌است و نیز تندیسی
در دارآباد شهر تهران نصب شده‌است و نیز تندیسی به اندازه تندیس فردوسی که در میدان فردوسی شهر تهران نصب شده‌است توسط فریدون صدیقی ساخته شده‌است که به خاطر آسیبهای جدی که به این تندیس وارد شده، ساخته شده‌است تا پس از ساخت موزه‌ای برای آثار ابوالحسن صدیقی به آن موزه انتقال یابد اما چون این موزه هنوز ساخته نشده‌است این تندیس در جلوی در ورودی برج میلاد تهران نگهداری می‌شود. تندیس دیگری از فردوسی در شهر ایذه در استان خوزستان، در بلوار دانشجو در مقابل ساختمان دانشگاه آزاد اسلامی این شهر نصب شده‌است، تندیسی از
آزاد اسلامی این شهر نصب شده‌است، تندیسی از فردوسی نیز در میدان فردوسی شهر سلماس (شاهپور) قرار دارد که در بهمن ماه ۱۳۹۳ شهرداری اقدام به برچیدن این تندیس نمود؛ ولی «۲۱ استاد زبان و ادب فارسی، تاریخ و فرهنگ ایران و شاهنامه‌شناس» با نگارش نامه‌ای نسبت به برداشتن آن اعتراض کردند و شهرداری سلماس با دستور وزیر کشور مجبور به بازگرداندن این تندیس در اسفند همان سال شد.
لانا ترنر (زاده ۸ فوریه ۱۹۲۱ - درگذشته ۲۰ ژوئن ۱۹۹۵) بازیگر نامزد جایزه اسکار آمریکایی بود. زندگی. با نامِ تولّدِ جولیا جین میلدرد فرانسس ترنر در سال ۱۹۲۱ زاده شد. ۹ ساله بود که پدرش که سرکارگر معدن بود توسط یک سارق به قتل رسید. به روایتی در داروخانه‌ای در سانست بلوار هالیوود توسط سردبیر هالیوود ریپورتر کشف شد. ابتدا با مروین لروی قرارداد بست و با «آنان فراموش نخواهند کرد» مورد توجه قرار گرفت. خیلی زود از ستارگان مترو گلدن مایر شد. طی جنگ جهانی دوم در شمار «ده دختر محبوب آمریکا» بود؛ و از ابتدای دهه ۱۹۶۰ رو
دختر محبوب آمریکا» بود؛ و از ابتدای دهه ۱۹۶۰ رو به نزول گذاشت. در تلویزیون از جمله در مجموعه‌های بازماندگان (۱۹۷۱) و کاکل شاهین (۱۹۸۳) و در تئاتر برای نخستین بار در نمایش ۴۰ قیراط در سال ۱۹۷۱ حضور داشت. در سال ۱۹۵۸ دختر نوجوانش چریل کرین معشوقهٔ خلافکار مادرش را به ضرب چاقو به قتل رساند این ماجرا که رسوایی بزرگی به وجود آورد با تبرئه چریل پایان یافت. او مدعی بود که در دفاع از مادرش مرتکب قتل شده است (از این ماجرا در فیلم سپتامبر وودی آلن در ۱۹۸۷ استفاده شد). ترنر ۸ بار ازدواج کرد از جمله دو بار با استیون
ترنر ۸ بار ازدواج کرد از جمله دو بار با استیون کرین و لکس بارکر و نیز خاطراتش را در کتابی با نام لانا: بانو افسانه حقیقت در سال ۱۹۸۲ نوشته است. کیفیت استثنایی چهره ترنر او را به یکی از ستارگان پول‌ساز هالیوود تبدیل کرد. لروی معتقد بود او ملاحت معصومیت و فریبندگی را توامان دارد. اما از هوش چندانی برخوردار نبود و به همین دلیل نقش‌های محدودی را می‌توانست بازی کند. در سال ۱۹۵۸ ماجرای قتل استومپاناتو شهرت او را به خطر انداخت اما یونیورسال توانست از این واقعه به نفع کمپانی بهره‌برداری کند به این معنا که ماجرا با
کمپانی بهره‌برداری کند به این معنا که ماجرا با تغییراتی دست مایه فیلم تقلید زندگی از داگلاس فیلد شد و بازی ترنر در این فیلم به‌یادماندنی شد. در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ نام او با ژانر ملودرام عجین شده بود اگرچه او را بازیگری می‌دانند که خارج از کمپانی که با آن کار می‌کرد فاقد شخصیت می‌شد اما بدون تردید اگر خود استعداد ستاره شدن را نداشت هیچ کمپانی‌ای نمی‌توانست او را به چنین شهرتی برساند. کتاب راه میان‌بر در سال ۱۹۸۸ توسط دخترش نوشته شده بهترین کتاب دربارهٔ وی است.
جولیتا ماسینا (زاده ۲۲ فوریه ۱۹۲۱ – درگذشته ۲۳ مارس ۱۹۹۴) بازیگر اهل ایتالیا بود که جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره فیلم کن را به‌دست آورده بود. او همسر فدریکو فلینی کارگردان مشهور ایتالیایی بود. زندگی‌نامه. با نام جولیا آنا ماسینا زاده شد تحصیلاتش را در دانشگاه ساپینزا رم به پایان برد. بازیگری را در دوران تحصیل و با گروه بازیگری دانشگاهش آغاز کرد. در سال ۱۹۴۲ با بازی در یک نمایش رادیویی که فدریکو فلینی آن را نوشته بود موفقیتی بدست آورد. سال بعد با فلینی ازدواج کرد ازدواجی که تا زمان مرگ استاد در ۱۹۹۳ پایدار
کرد ازدواجی که تا زمان مرگ استاد در ۱۹۹۳ پایدار بود. با اجرای نقش کوچکی در پاییزا به سینما وارد شد و در سال ۱۹۴۵ با فیلم جاده فلینی به شهرت بین‌المللی رسید. سپس برای بازی در فیلم "شب‌های کابیریا" برنده جایزه بهترین بازیگر جشنواره کن شد. ماسینا پیش از آن که در کارهای شوهرش به اسطوره تبدیل شود نیز بازیگر مطرحی بود و به خاطر بازی در بدون ترحم جایزه بهترین بازیگر نقش دوم از منتقدان ایتالیا را دریافت کرده بود. با بازی در فیلم‌های اویل دهه ۱۹۵۰ فلینی مثل "روشنایی‌های واریته" و "شیخ سفید" تصویری کودکانه و معصوم
واریته" و "شیخ سفید" تصویری کودکانه و معصوم از خود ساخت که غالباً با ولگرد چارلی چاپلین مقایسه شد. بعضی از منتقدان از او برای اینکه فقط برانگیزاننده احساسات سطحی تماشاگر است انتقاد کرده‌اند ولی تنها کافی است که بازی او را در فیلم "جاده" دید و به آن دقت کرد تا فهمید که وی با تمام وجود به هنر آفرینی می‌پردازد و حساسیت و ظرافت یک فرد را چگونه با تمامی آنچه که داراست به تماشاگر هدیه می‌دهد. ماسینا در دهه ۱۹۶۰ در واقع جز دارایی‌های فلینی بود و فیلم‌هایی که فلینی در آن زمان ساخت به نوعی مربوط به او بود به ویژه
در آن زمان ساخت به نوعی مربوط به او بود به ویژه شاهکاری مثل "جولیتای ارواح" که با وسواس به بررسی روابط ماسینا با بحران هنری و موفقیت‌های همسرش می‌پردازد. این نقش‌ها چنان در او و فیلم‌ها مشهود بودند و جزئی از او شده بودند که کارگردانان دیگر نقشی به او پیشنهاد نکردند. بی‌شک ماسینا تأثیر بسزایی در آثار فلینی و همچنین بر زندگی اش گذاشته‌است او که نتوانست مرگ همسرش را در ۱۹۹۳ تاب بیاورد یک سال بعد درگذشت.
سی‌تری‌پی‌او شخصیتی خیالی در مجموعه حماسی و تخیلی جنگ ستارگان است. این «دروید» یا روبات هوشمند به دست آناکین اسکای‌واکر کودک و در طی ماجراهای ساخته می‌شود. سی‌تری‌پی‌او یک دروید تشریفاتی و ارتباطی است و چنانکه خود ادعا می‌کند به بیش از شش میلیون زبان آشنایی دارد. برنامه‌ریزی او به گونه‌ای است که به ارباب خود به شدت وفادار است. سی‌تری‌پی‌او از معدود شخصیت‌هایی است که در تمامی نه اپیزود جنگ ستارگان همچون دروید همراهی کننده‌اش آرتودی‌تو حضور دارد. در هشت فیلم این مجموعه ایفاگر نقش او آنتونی دنیلز است. اولین
این مجموعه ایفاگر نقش او آنتونی دنیلز است. اولین ارباب او، آناکین اسکای‌واکر است. اما زمانی که آناکین برای آموختن راه و رسم جدایها تاتویین را ترک می‌کند، سی‌تری‌پی‌او نزد مادر او باقی می‌ماند. در ، بعد از اینکه آناکین و پدمه برای نجات مادر آناکین به تاتوئین می‌روند، سی‌تری‌پی‌او به دنبال سازنده خود به راه می‌افتد و با آنها به سیاره جئونوسیس می‌رود و برای نخستین بار شاهد یک نبرد می‌شود. بعد از ماجراهای و گرایش آناکین به جنبه تاریک نیرو، خاطرات سی‌تری‌پی‌او توسط بازماندگان وفادار به جمهوری از ذهن او پاک
توسط بازماندگان وفادار به جمهوری از ذهن او پاک می‌شود.
شلی دووال (۷ ژوئیهٔ ۱۹۴۹ – ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴) بازیگر آمریکایی بود. زندگی. پدرش وکیل بود. در یک مهمانی رابرت آلتمن او را برای ایفای نقشی کوتاه در بروستر مکلود مناسب تشخیص داد. پس از آن در تعدادی از فیلم‌های آلتمن در نقش‌های اصلی و فرعی ظاهر شد و به خاطر بازی در فیلم "سه زن" جایزه بهترین بازیگر جشنواره کن را دریافت کرد. طی دهه ۱۹۸۰ آرام‌آرام رو به نزول گذاشت و بیشتر به تهیه‌کنندگی در شبکه‌های کابلی رو آورد و یک کمپانی فیلم‌سازی به نام تینک اینترتینمنت را به راه انداخته است. تنها فیلم غیر آلتمنی مهم او درخشش بود.
است. تنها فیلم غیر آلتمنی مهم او درخشش بود. در این فیلم نقش وی به عنوان همسر بی‌دفاع یک نویسنده مجنون به‌یادماندنی است. دووال در دهه ۱۹۸۰ و در کار تهیه کنندگی بسیار موفق ظاهر شد مجموعه‌های تلویزیونی او نه تنها قدرت تخیل کودکان و تفکر بزرگسالان را به کار می‌گیرد بلکه فرصت مناسبی را نیز در اختیار کارگردانان و بازیگران قرار داد. او همچنین در فیلم‌های "افسانه مومیایی"، "سیب‌زمینی سرخ‌شده خانگی" و "کاسپر با وندی ملاقات می‌کند" بازی کرده است. شلی دووال در ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۴، چهار روز بعد از تولد ۷۵ سالگی‌اش درگذشت.
شطرنج اصیل ایرانی، از شطرنج مدرن قدیمی تر است. این بازی در حدود ۱۰۰۰ سال پیش، از هند وارد ایران شده‌است و در میان ایرانیان و مردم خاورمیانه محبوب شناخته شده‌است. شطرنج امروزی، ارتقا یافته این شطرنج است. منشأ نام شطرنج. واژه شطرنج از واژه چاتورانگا (در زبان سانسکریت) ناشی می‌شود که در اینجا چتو به معنای چهار و رانگا به معنای بازو است. این اصطلاح در زبان پارسی میانه، به صورت چترنگ پدیدار شده‌است. این واژه پس از وارد شدن به زبان عربی، به زبان اسپانیایی ترجمه شده و شطرنج با نام اَخِدرِز وارد اسپانیا شد و
شده و شطرنج با نام اَخِدرِز وارد اسپانیا شد و سرانجام این بازی با نام چِس (chess)، وارد کشورهای انگلیسی زبان شد.
فشرده‌سازی بااِتلاف (Lossy compression)، نوعی فشرده‌سازی داده‌ها است که در آن داده‌ها طوری فشرده می‌شوند که پس از بازیابی، دادهٔ بازیابی‌شده اندکی با دادهٔ اصلی فرق دارد اما هنوز قابل‌ استفاده‌ است. در فناوری اطلاعات فشرده‌سازی با اتلاف به گونه‌ای از فشرده‌سازی اطلاق می‌شود که در آن از تقریب‌های نادقیق و انصراف از بخشی از داده‌ها در ذخیره کردن و نمایش داده‌ها استفاده می‌شود، برخلاف فشرده‌سازی بدون‌اتلاف که این چنین نیست. از این تکنیک‌ها برای کاهش حجم داده و سهولت بیشتر در تبادل آن استفاده می‌شود. تصاویری که
بیشتر در تبادل آن استفاده می‌شود. تصاویری که با درجات مختلف از فشرده‌سازی با اتلاف از یک سگ در اینجا آمده به خوبی بیانگر این مسئله است که با افزایش مقدار فشرده‌سازی، کیفیت تصویر کم می‍‌شود. معمولاً میزان کاهش حجم در فشرده‌سازی با اتلاف به مراتب بیشتر از فشرده‌سازی بدون‌اتلاف می‌باشد. تکنیک‌های فشرده‌سازی با اتلاف مناسب معمولاً حجم فایل را تا حد قابل ملاحظه‌ای کاهش می‌دهند تا کاربر بتواند تغییر محسوسی در کیفیت آن ملاحظه کند، و حتی در این زمان نیز ممکن است جهت سهولت انتقال فشرده‌سازی با اتلاف بیشتری نیز
جهت سهولت انتقال فشرده‌سازی با اتلاف بیشتری نیز مطلوب باشد. فشرده‌سازی با اتلاف بیشترین کاربرد را در فایل‌های چندرسانه‌ای (فیلم، صوت و تصویر) دارد، به ویژه در برنامه‌های پخش زنده و مکالمات اینترنتی. از طرف دیگر، فشرده‌سازی بدون‌اتلاف معمولاً در فایل‌های متنی و داده‌ای همچون اسناد بانکی کاربرد دارد. در بسیاری از موارد سودمند خواهد بود که یک فایل ریشه‌ای بدون اتلاف بسازیم تا برای تولید فایل‌های فشرده‌شده به‌کار رود، به عنوان مثال، یک فایل چند مگابایتی را می‌توان با حجم اصلی برای چاپ به عنوان یک تبلیغات تمام
با حجم اصلی برای چاپ به عنوان یک تبلیغات تمام صفحه در یک مجله باکیفیت به‌کار برد، و یک نسخه فشرده‌شده از فایل با حجم ۱۰ کیلوبایت را برای یک تصویر کوچک در یک سایت اینترنتی به‌کاربرد. فشرده‌سازی بااتلاف و فشرده‌سازی بدون‌اتلاف. روش‌های متنوعی برای فشرده‌سازی یک فایل دیجیتال به گونه‌ای که حجم کمتری را اشغال کند وجود دارد، بدون آن که چیزی از خود فایل کاسته شود. به عنوان مثالی ساده، در یک تصویر که شامل تعدادی نقطه است و مثلاً ۲۰۰ نقطه قرمز دارد به جای ذخیره تمام آن‌ها می‌توان ذخیره کرد که ۲۰۰ عدد نقطه قرمز وجود
آن‌ها می‌توان ذخیره کرد که ۲۰۰ عدد نقطه قرمز وجود دارد. البته همیشه یک حداقل حجم داده هست که می‌توان تا آن بدون از دست دادن اطلاعات اصلی فایل را فشرده نمود. اگر فشرده‌سازی تا این حد انجام شود آن را فشرده‌سازی بدون‌اتلاف نامند و اگر فراتر از آن فشرده شود آن را فشرده‌سازی بااتلاف نامند. وقتی داده فشرده می‌شود، آنتروپی آن افزایش می‌یابد، و این افزایش نمی‌تواند نامتناهی باشد. به عنوان یک مثال، می‌دانیم که با فشرده‌سازی یک فایل و ذخیره‌سازی آن به فرمت ZIP، حجمش نسبت به فایل اصلی کاهش می‌یابد، ولی با فشرده‌سازی
نسبت به فایل اصلی کاهش می‌یابد، ولی با فشرده‌سازی متوالی همان فایل نمی‌توان حجم آن را از حدی کمتر کرد و به نیستی میل داد. اکثر الگوریتم‌های فشرده‌سازی به قدری هوشمند هستند که بتوانند تشخیص دهند که ادامه آن مفید خواهد بود یا خیر. معمولاً عبارات «فشرده‌سازی بازگشت پذیر» و «فشرده‌سازی بازگشت ناپذیر» به ترتیب به جای «فشرده‌سازی بدون‌اتلاف» و «فشرده‌سازی بااتلاف» به کار برده شده و بر آن‌ها ارجحیت دارند، مخصوصاً در علوم پزشکی، تا از بار منفی کلمه «اتلاف» دوری شود. کدگذاری تبدیلی. به‌طور کلی، برخی گونه‌های
شود. کدگذاری تبدیلی. به‌طور کلی، برخی گونه‌های فشرده‌سازی بااتلاف را می‌توان کاربردی از کدگذاری تبدیلی تلقی کرد - در مورد فایل‌های چندرسانه‌ای، کدگذاری ادراکی: بدین‌نحو که داده خام اولیه را به یک دامنه تصویر می‌کنیم که به شکل دقیق‌تری بیان‌گر محتوای اطلاعات مدنظر ما باشد. به عنوان مثال، می‌توان برای بیان یک فایل صوتی، به‌جای استفاده از سطوح مختلف شدت صدا در طول زمان از نوسانات فرکانس صوت در طول زمان بهره برد که به درک انسان از مفهوم صدا قرابت بیشتری دارد. در عین حالی که تقلیل داده (فشرده‌سازی، چه بااتلاف و
عین حالی که تقلیل داده (فشرده‌سازی، چه بااتلاف و چه بی‌اتلاف) از اهداف اصلی کدگذاری تبدیلی می‌باشد، زمینه پیگیری اهداف موازی دیگری همچون حفظ کامل کیفیت اولیه فایل با حجمی کمتر یا کمک به فرایند متوازن‌سازی صوت (Equalization) را نیز فراهم می‌نماید، چراکه در فرایند فشرده‌سازی انتخابی عمل کرده و به جای تراکم یکنواخت داده، صرفاً بخش‌هایی با کمترین اثرگذاری را فشرده می‌نماید تا ضمن انجام فرایند فشرده‌سازی انتخابی، نرخ بیت (Bit rate) و عمق فایل صوتی را حفظ نماید. همچنین فرایند متوازن‌سازی صوت (Equalization) نیز