payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پیش از کشف گنجینهٔ تورفان درسین کیانگ چین، در اوایل سده بیستم میلادی، زبانی تقریباً ناشناخته بوده است. نخستین کسانی که پرده از راز زبان خاموش سغدی برگرفتند، محققان آلمانی بودند که در سال‌های آغازین سدهٔ بیستم با مطالعه یک متن مکشوف از تورفان این زبانِ تا آن زمان ناشناخته را سغدی نامیدند. گرچه ابوریحان بیرونی در حدود هزار و اندی سال پیش با ذکر روزها و ماه‌ها و جشن‌های سغدی تلویحاً به این زبان اشاره کرده بود، اما در آغاز قرن بیستم است که زبان سغدی تولدی دوباره می‌یابد. طی یکصد سال گذشته با پوشش هیئت‌های
می‌یابد. طی یکصد سال گذشته با پوشش هیئت‌های اکتشافی متعدد، آثار مکتوب این زبان به صورت پراکنده از نواحی نزدیک شهر سمرقند تا یکی از برج‌های داخلی دیوار بزرگ چین، و از مغولستان شمالی تا دره علیای رود سند در شمال پاکستان، کشف شدند. با انتقال این اسناد به موزه‌های برلین، پاریس، لندن و سن پترزبورگ دانشمندان اروپایی و آمریکایی به مطالعهٔ این نوشته‌های کهن پرداختند و بسیاری از این متن‌ها به زبان‌های گوناگون اروپایی ترجمه شد. زبان‌شناسان، ویژگی‌های صرفی و نحوی زبان سغدی را مشخص کردند و حقایق بسیاری را دربارهٔ این
سغدی را مشخص کردند و حقایق بسیاری را دربارهٔ این زبان آشکار ساختند. ادبیات سغدی. سمرقند اهمیت زیادی در جادهٔ ابریشم شاهراه میان چین و دنیای غرب داشته است. نوشته‌های مورخان اسلامی حکایت از مهاجرت سغدیان پیش از اسلام و فعالیت‌های سغدیانِ تجارت‌پیشه در طول این جاده دارد. نتیجه بارز این امر اهمیت یافتن زبان سغدی به صورت زبان میانجی در جاده ابریشم بود. در پرتو همین نقش زبان سغدی است که بیشتر دست‌نویس‌های آن در این ناحیه به خصوص در نواحی اطراف تورفان به دست آمده است. سغدیان تجارت‌پیشه، که واسطه انتقال کالا و
است. سغدیان تجارت‌پیشه، که واسطه انتقال کالا و فرهنگ و هنر میان چین و ایران و هند و روم بودند، به تبلیغ دین‌های بودایی و مانوی و مسیحی نیز پرداختند. از این رو، مواد نوشتاری سغدی بیشتر دینی و متأثر از سه دین نام برده است و، به همین اعتبار، به سه گروه متون سغدی بودایی، سغدی مانوی، و سغدی مسیحی بخش می‌شود. مانویان هم مهارت نویسندگی داشتند و هم مترجمان بسیار زبردستی بوده‌اند. زبان متن‌هایی که آنان به سغدی برگردانده‌اند روان و زیبا و کاملاً متمایز از ترجمه‌ای الکن و پیچیده و ناقص مترجمان مسیحی و بودایی
الکن و پیچیده و ناقص مترجمان مسیحی و بودایی سغدی‌زبان است. متن‌های سغدی بودایی و مسیحی صرفاً از نظر فراوانی و تنوّع واژگان باارزش‌ند. اما، برای بررسی صرفی و نحوی زبان سغدی، باید به مطالعه متن‌های سغدی مانوی، به‌ویژه داستان‌های آن، پرداخت. آثار غیر دینی سغدی در برگیرندهٔ کتیبه‌های متعدد، سکه‌های گوناگون -که تاریخ برخی از آن‌ها به سدهٔ دوم میلادی می‌رسد و در زمرهٔ کهن‌ترین نوشته‌های زبان سغدی است- سفالینه‌ها، نامه‌های باستانی، اسناد و مدارک، تعدادی داستان و چند متن طبی است. ادبیات بودایی. متن‌های سغدی
و چند متن طبی است. ادبیات بودایی. متن‌های سغدی بودایی، در حقیقت، آثار بازمانده ادبیات بودایی به زبان سغدی است. بخشی از این آثار در تون هوانگ، واقع در ترکستان چین و بخش دیگر از آن در واحه تورفان به دست آمده‌اند. این آثار شاید پرحجم‌ترین آثار ادبی زبان سغدی باشد که در صومعه‌های آسیای میانه از اصل چینی و هندی به زبان سغدی ترجمه شده‌اند و محتوای آن‌ها از مکتب مهایانه بودایی سرچشمه گرفته است. ادبیات سغدی بودایی نوعی ادبیات ترجمه‌ای و آکنده از اصطلاحات فلسفی و احکام آیین بودا است و بخش اعظم آن نمودار ادبیات
و احکام آیین بودا است و بخش اعظم آن نمودار ادبیات بودایی چینی است که غالباً از آن ترجمه شده است. بسیاری از متن‌های بودایی شناخته سغدی بازتاب نسخه‌های چینی آثار نوشتاری آیین بودایند تا بدان جا که ویژگی‌های واژه‌شناختی و اصطلاحی و سبکی نسخه‌های چینی مستقیماً در ترجمه سغدی نمایان است. مترجم سغدی، هرگاه که نتوانسته است واژه یا عبارتی سغدی برای برگرداندن تعبیر یا اصطلاحی خاص بیابد، به ترجمه واژه‌به‌واژه آن پرداخته است. حتی، در برخی موارد، تنها به آوانویسی واژه‌های مبهم چینی به خط سغدی بسنده کرده است. از این‌رو
مبهم چینی به خط سغدی بسنده کرده است. از این‌رو درک و فهم این متن‌ها، بدون مراجعه به اصل چینی یا هندی آنها، اغلب دشوار و گاه غیرممکن است. در برخی موارد نیز، صورت سغدی واژه‌ها، در اثر تغییرات ناشی از نقش‌های دستوری، از صورت‌های سانسکریت دور شده‌اند. تاریخ ترجمه متون سغدی بودایی روشن نیست. تنها، در یک مورد، تاریخ ترجمه (۷۲۸ میلادی) مشخص است؛ بنابراین، احتمال می‌رود که بخش بزرگی از این متونِ ترجمه‌ای متعلق به دوره اصلی پادشاهی دودمان تانک در آسیای میانه (نیمه دوم سده هفتم و نیمه یکم سده هشتم میلادی) باشد.
دوم سده هفتم و نیمه یکم سده هشتم میلادی) باشد. ادبیات مانوی. اما متون سغدی مانوی از نظر زبان‌شناختی، در خور توجه و حایز اهمیت بسیار است. بخشی از این متون در برگیرنده ترجمه سغدیِ سرودها و متن‌های مربوط به کتاب‌های دینیِ مانوی از اصل فارسیِ میانه و پارتی و بخش دیگر شامل آثاری است که اصلاً به زبان سغدی نوشته شده‌اند. بیشتر این متون تکّه‌تکّه شده و آسیب زیادی دیده است. از جمله موضوع‌هایی که در این متن‌ها عرضه شده است تاریخچه کلیسا و فعالیت مبلّغانِ مانوی، کیهان‌شناسی، تقویم‌ها، اسطوره آفرینش مانوی، خطابه‌ها،
تقویم‌ها، اسطوره آفرینش مانوی، خطابه‌ها، نیایش‌ها، اعترافات، فهرست واژگان و تمثیل‌ها و داستان‌هاست. به‌طور کلی، در این متن‌ها، مطالب فلسفی و بنیادی آیین مانی اغلب با بیانی آمیخته به تمثیل و داستان مطرح می‌گردد. غالب این آثار به الفبای مانوی و بخشی هم به الفبای سغدی بودایی نوشته شده است. مانویانِ سغدی زبان نیز، در انتقال افسانه و داستان از شرق به غرب و از غرب به شرق، نقش مهمی داشته‌اند. ادبیات مسیحی. متون سغدی مسیحی نیز، در واقع، نوعی متون ترجمه‌ای و حاوی داستان‌هایی از زندگی شهدا و قدیسان مسیحی، قطعات و
داستان‌هایی از زندگی شهدا و قدیسان مسیحی، قطعات و روایت‌هایی از انجیل، چندین موعظه، حکایت‌هایی از آباء کلیسا، کتاب مزامیر، داستان پیامبران، سرودهای نیایش، آراء بزرگان کلیسا، کلمات قصار و عبارات پندآمیز است. این متن‌ها از اصل سریانی به سغدی برگردانده شده است و، از آن‌جا که مترجمان مسیحی سغدی زبان به ترجمه واژه به واژه متن سریانی به سغدی و نحوه بیان آن پای‌بند بوده‌اند، ترجمه‌های آنان خالی از ابتکار و تقریباً فاقد ارزش ادبی است. غالب این آثار به الفبای سطرنجیلی و اندکی هم به الفبای سغدی بودایی نوشته شده است.
و اندکی هم به الفبای سغدی بودایی نوشته شده است. سغدی در بخارا. زبان اصلی شهر بخارا پیش از رواج فارسی در این شهر، زبان سغدی بود. مقدسی در احسن‌التقاسیم (ص. ۴۹۱) در مورد زبان سغدی چنین آورده است: «سغدیان را نیز زبانی جدا است که نزدیک به روستائیان بخارا می‌باشد و چند گونه است که همگی آن‌ها را می‌فهمند. من پیشوای بزرگوار ابوبکر محمد بن فضل را دیدم که بدان بسیار سخن می‌راند. کمتر شهری از آن‌ها که یاد کردم، یافت می‌شود که روستایش زبان جداگانه نداشته باشد.» در زمان فتح بخارا از سوی سعید بن عثمان به سال ۵۶ هجری
فتح بخارا از سوی سعید بن عثمان به سال ۵۶ هجری (۶۷۵ میلادی) و سدهٔ پس از آن نیز زبان بخارا و پیرامون آن سغدی بوده است. تأثیر در فارسی. از وام‌واژه‌های سغدی در فارسی می‌توان به واژه‌های آغاز، ملخ، فغ، قاطر، خاتون، (در فغفور)، جغد، لائیدن، تَرَنجیدن (درهم فشرده شدن)، آسیمه (در سرآسیمه)، بساک، ستیغ (ستیخ)، سنگ‌سار، راغ، آغشت (آغشته)، زیور، برخی، اُتاق، وام (فام) اشاره کرد. منطقه‌ای که رودکی، نخستین شاعر معروف پارسی نو، در آن زاده شد و زیست در دوره‌های پیشین منطقه‌ای سغدی‌زبان بود و تأثیر این زبان بر فارسی
منطقه‌ای سغدی‌زبان بود و تأثیر این زبان بر فارسی دوره‌های اولیه، یعنی فارسی دوره رودکی هنوز نمایان بود. برآورد می‌شود که در سروده‌های باقی‌مانده از رودکی در حدود ۸۰ واژه سغدی به‌کار رفته است. بررسی وام‌واژه‌های سغدی به کار رفته در شاهنامه نشان می‌دهد که از میان حدود ۵۶ وام‌واژه سغدی دخیل در فارسی، حدود ۲۷ وام‌واژه، بنابر معجم، شاهنامه، لغت شهنامه، لغت فرس، و غیره، در شاهنامهٔ فردوسی آمده است، حال آن که با احتساب موارد مشکوک، یعنی مواردی که در نسخه‌های معتبر نیامده، فقط ۱۳ وام‌واژهٔ سغدی (اعم از اصلی یا
نیامده، فقط ۱۳ وام‌واژهٔ سغدی (اعم از اصلی یا هم‌آوا میان فارسی و سغدی یا واژهٔ سانسکریت دخیل در سغدی) در شاهنامه به کار رفته است که ۴ مورد آن هم فقط یکبار آمده است. اگر ضبط صورت اصلی وام‌واژه را در نسخه‌های معتبر در نظر بگیریم تعداد آن‌ها از این هم کمتر می‌شود.
هیراگانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار کاتاکانا، کانجی و روماجی مولفه‌های اصلیِ سامانه نگارش زبان ژاپنی را تشکیل می‌دهد. هیراگانا و کاتاکانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر یک مورا Mora) است. هر کانا یا یک واج صدادار است مثل あ (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل か (کا). حرف ん (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن
پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود. استفاده از هیراگانا. هیراگانا برای نوشتن واژه‌های بومی ژاپنی که دارای کانجی نیستند یا کانجی آن‌ها کم‌استفاده و بیش از حد رسمی یا برای نویسنده ناشناخته است به کار می‌رود. حروف اضافه و ربط و نشانه مفعول بی‌واسطه و غیر از آن نیز به هیراگانا نوشته می‌شود. نقش دیگر هیراگانا نمایش تلفظ کانجی از طریق حاشیه‌نویسی‌های فوریگانا است. در زبان ژاپنی بخش پایانی یا دنباله فعل و صفت و قید به اقتضای زمان و حالت جمله تغییر می‌کند. این دنباله‌ها با
زمان و حالت جمله تغییر می‌کند. این دنباله‌ها با هیراگانا نمایش داده می‌شود. برای نمونه حرف هیراگانای い (ئی) با کانجی 早 (هایا) صفت 早い "هایای" (سریع) را می‌سازد و حرف هیراگانای く (کو) با همین کانجی قید "هایاکو" 早く (به سرعت).
مایکل کرتو (به انگلیسی: Michael Cretu)، ; که با نام کرلی ام.سی. (به انگلیسی: Curly M.C.) نیز شناخته می‌شود (متولد ۱۸ می ۱۹۵۷ در حومه‌ای از بخارست رومانی)، یک موسیقی‌دان رومانیایی است که بیشتر به خاطر ایجاد پروژهٔ انیگما شناخته می‌شود. نام اصلی او، "Creţu" به معنای «دارای موی مجعد» است. او با سازندگان، موسیقی‌دانان و هنرمندان بسیاری در طی سال‌های دراز فعالیت خود کار کرده‌است. که شامل ساندرا کرتو، فرانک فرین، بونی ام، گومبی دنس بند، پیتر کورنلیوس، منفرد «تیسی» دیرز و مایک اولدفیلد در دوران قبل از انیگما و جنز
دیرز و مایک اولدفیلد در دوران قبل از انیگما و جنز گد، فرانک پترسن، دیوید فرستین، ای‌تی‌بی، جم اند اسپون، پیتر رایز، روت-ان بویل و آندرو دونالدز در طی دوران پروژهٔ انیگما بوده‌اند. تا سال ۲۰۰۱، بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آلبوم‌های مایکل کرتو به فروش رفته بود او صاحب یک استودیوی موسیقی است؛ ای.آر.تی. استودیوز که در میان خانه‌ای شخصی از مایکل کرتو و ساندرا کرتو، در جزیرهٔ ایبیزا واقع شده‌است. منابع. Wikipedia contributors, «Michael Cretu,» Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Cretu,» Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Michael_Cretu&amp;oldid=169640174 (accessed November ۶، ۲۰۰۷).
کانجی واژه‌نگار حروف چینی است که همراه با هیراگانا (ひらがな, 平仮名)، کاتاکانا (カタカナ, 片仮名)، اعداد هندی-عربی و حروف لاتین (یا روماجی) برای نگارش در سامانه نوین نوشتاری ژاپن مورد استفاده قرار می‌گیرد. کانجی حرفی تصویری یا واژه‌نگار است. کانجی‌ها در زبان ژاپنی می‌توانند به چند صورت خوانده و تلفظ شوند. معنای لفظی واژه کانجی در زبان ژاپنی نویسه‌های قوم هان است. در زبان چینی نیز کانجی به همین معنا به کار برده شده و به همین صورت نوشته می‌شود اما واژه کانجی در زبان چینی به صورت "هانتسو" تلفظ می‌شود. دگرگونی کانجی در
به صورت "هانتسو" تلفظ می‌شود. دگرگونی کانجی در ژاپن. اساس کانجی همان حروف چینی (هانتسو) است که به زبان ژاپنی وارد شده‌است. با این همه امروز تفاوت‌های مهمی بین حروف چینی و کانجی‌های مورد استفاده در ژاپن وجود دارد. سه عامل در ایجاد این تفاوت‌ها نقش داشته‌است: یکی استفاده از کانجی‌هایی است که در خود ژاپن ساخته شده‌اند (国字، Kokuji)؛ دوم معنای تازه یافتن برخی از حروفی است که از چین وارد شده (国訓، Kokkun) و سوم ساده‌سازی کانجی‌ها در ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است. کشور چین نیز در دهه پنجاه میلادی برای گسترش
است. کشور چین نیز در دهه پنجاه میلادی برای گسترش سوادآموزی اقدام به ساده‌سازی حروف چینی کرد که به نوبه خود باعث افزایش تفاوت در کاراکترهای مورد استفاده در این دو کشور شد.
کاتاکانا یکی از دو خط هجانمای زبان ژاپنی است و در کنار هیراگانا، کانجی و روماجی مؤلفه‌های اصلیِ سامانه نوشتاری ژاپنی را تشکیل می‌دهد. کاتاکانا و هیراگانا دو خط هجانما یا کانا در زبان ژاپنی هستند که در آن‌ها هر نویسه یا کاراکتر معرف یک هجا (یا به تعبیر دقیق‌تر مورا Mora) است. کاتاکانا به معنای "کانای تکه‌تکه" است؛ چرا که حروف کاتاکانا از قسمت‌های مختلف کانجی‌ها برداشته شده‌است. ویژگی حروف کاتاکانا چرخش‌های کوتاه و مستقیم قلم و گوشه‌های تیز است. هر کانا یا یک واج صدادار است مثل ア (آ)، یا واج بی‌صدایی است که
واج صدادار است مثل ア (آ)، یا واج بی‌صدایی است که به یک واج صدادار ختم می‌شود مثل カ (کا). حرف ン (ن) از این قاعده مستثنی است و به واج صداداری ختم نمی‌شود. ن صدای خیشومی پرطنینی است که بسته به حالت‌های مختلف همچون م، ن یا نگ (ŋ) ادا می‌شود. استفاده از کاتاکانا. در سامانه نوین نگارش زبان ژاپنی کاتاکانا اغلب برای آوانویسی واژه‌های وام گرفته شده از زبان‌های دیگر (به غیر از چینی) به کار می‌رود. به این واژه‌ها در زبان ژاپنی گایرای‌گو (gairaigo, 外来語) می‌گویند. برای نمونه تلویزیون به صورت تِرِبی (テレビ) نوشته می‌شود.
نمونه تلویزیون به صورت تِرِبی (テレビ) نوشته می‌شود. کاتاکانا برای نوشتن نام کشورها مثل ایران (イラン) و آمریکا (アメリカ) نیز به کار برده می‌شود. استفاده دیگر کاتاکانا برای نوشتن نام‌آواها مثل عوعو (وان‌وان، ワンワン) دنگ (دوکان، ドカン) و غیر از آن است. اصطلاحات فنی و علمی همچون نام حیوانات، گیاهان، گونه‌ها و کانی‌ها اغلب به کاتاکانا نوشته می‌شود. نام شرکت‌های ژاپنی بیشتر وقت‌ها به کاتاکانا نوشته می‌شود مثل سوزوکی スズキ و تویوتا トヨタ. در تخته اعلان‌ها و تابلوها برای تأکید بیشتر نیز از کاتاکانا استفاده می‌شود مثل ココ کوکو
بیشتر نیز از کاتاکانا استفاده می‌شود مثل ココ کوکو (اینجا)، ゴミ گومی (زباله). ریشه کاتاکانا در کانجی. کاتاکانا در سده نهم میلادی(سرآغاز دوره هی‌آن) بدست راهبان بودایی با در نظر گرفتن واژه‌نگاشت‌های کانجی به صورت کوتاه شده یا جزئی از آن ساخته‌شد.از این رو آن رو کاتا(方:جزئی تکه‌تکه) کانا می‌نامند.مانند カ که از کانجی 加(افزایش) گرفته‌شده است. تصویر بالا منشاء هر حرف کاتاکانا را نشان می‌دهد.
جُلفار نام قدیم رأس‌الخیمه یکی از امیرنشین‌های هفت‌گانه امارات متحده عربی است. منطقه جلفار در خلال سده‌های هشتم و نهم میلادی سکونتگاه «قبیله عَضد» بود. خانه‌های عضدیان از چوب ساخته شده بود. پرتغالی‌ها دژی در جلفار بنا نمودند. ملاح عربی مشهور شهاب الدین أحمد بن ماجد بن محمد بن عمرو الأسدی بن أبی الرکائب النجدی از همین روستا بودند و در همین‌جا نیز مدفون هستند. نسب ابن ماجد به قبیلهٔ بنی أسد یکی از بزرگترین قبیله‌های شمال بادیهٔ نجد در شبه‌جزیره عربستان می‌رسد. در جنوب روستا قلعه‌ای وجود دارد که آن را قلعه
در جنوب روستا قلعه‌ای وجود دارد که آن را قلعه ضایه می‌نامند، این قلعه در شمال دهستان رمس واقع است. قلعه یادشده در سال ۱۹۹۹ میلادی توسط دولت مرمت شده است. هم اکنون در نزدیکی آثار جُلفار ته دره روستایی کوهستانی به همین نام وجود دارد، این روستا در شمال شرقی خاک دولت امارات واقع شده است. روستای جُلفار در پایهٔ کوه حجر واقع می‌باشد. روستای جلفار در ۴ کیلومتری جنوب دهستان رمس و در ۸ کیلومتری روستای کوهستانی شعم واقع شده است. روستاهای جُلفار ، شعم و رمس در وسط رشته کوه‌های سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر و در بطن وادی
رشته کوه‌های سر بفلک کشیدهٔ کوه حجر و در بطن وادی (دره) رمس قرار دارند. راه این روستاها از شهر رأس‌الخیمه به مسندم می‌گذرد، و پس از عبور از چند پیچ خطرناک و از سربالایی تپهٔ وادی شعم وارد روستا می‌شود. خانه‌های روستا در دو طرف وادی و روی تپه‌ای قرار دارند که منظره‌ای جالبی به خود داده‌اند. در پایهٔ کوه مملوه از درختان کوهستانی مانند: سلم، سمر، کُنار، کُور، کِرت و کُوهِنگ است که برزیبایی این روستاهای کوهستانی افزوده است. باغ‌های مرکبات. به علت وجود آب شیرین درختان مرکبات و میوه‌های گوناگون، و باغ‌های میوه
درختان مرکبات و میوه‌های گوناگون، و باغ‌های میوه مختلف مانند: سیب، هلو، انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، بالنگ، نخل وسبزیجات، وسیفی جات کاشته می‌شود. جمعیت. جمعیت روستای جلفار در حدود ۱۲۰ نفر می‌باشند، که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم کشاورزی و دامداری است. منطقهٔ گردشگری جلفار. در این منطقه (جلفار) سالیانه در ماه اوت باران موسمی می‌بارد ودرختان میوه و باغ‌ها را سیراب می‌سازد، مخصوصاً که در این ماه (اوت) منطقه از شدت گرمای زیاد برخوردار است، این باران موسمی را به لهجهٔ
زیاد برخوردار است، این باران موسمی را به لهجهٔ محلی اماراتی ( امطار الروایحة ) می‌نامند. بارش باران در این موسم و در این منطقهٔ کوهستانی و در فصل گرما نقش مؤثری روی درختان میوه وباغ‌ها دارد وبر رشد آن‌ها می‌افزاید. منطقهٔ جلفار از جاذبه‌های گردشگری خاصی برخوردارد است، مخصوصاً در فصل زمستان و بهار. شهر جُلفار در سدهٔ چهارم هجری حلقهٔ وصل بین سواحل غربی خلیج فارس و هند و چین بوده‌است، آوازهٔ تجارتی (شهر جلفار) تا حدود چین رسیده بوده‌است، یکی از دریا نوردان (بانیان) در آن دوران گذشته به نام دوارتی باریاروس در
در آن دوران گذشته به نام دوارتی باریاروس در بارهٔ مردم جلفار می‌نویسد که در این دهکده ثروتمندان، و ملاحان عظام، و تجارتمندان جمله زندگی می‌کنند. منابع. دکتر:التدمری، جلال، احمد، "(أَسَد البحار) "، دار عودة: بیرون، چاپ سوم، انتشار سال ۱۹۷۸ میلادی. (به عربی).
سید مصطفی کاظمی زاده( ۱۳۴۲ در گذشت ۱۳۸۶ش)رهبر جهادی، وزیر اسبق تجارت و صنایع، نماینده پارلمان و رئیس کمسیون اقتصاد ملی پارلمان افغانستان بود. زندگی. سید مصطفی کاظمی فرزند سید گل آقا متولد ۱۳۴۲ (خورشیدی) در منطقه لولنج مرکز ولسوالی سرخ پارسا از ولایت پروان است. وی تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و دوران مدرسه را در کابل به اتمام رساند. سید مصطفی کاظمی تحصیلات عالی خود را در رشته علوم اجتماعی از کشور ایران به‌دست آورد. از او سه پسر و سه دختر باقی مانده است. فعالیت سیاسی. مصطفی کاظمی در دوران جهاد ابتدا در قالب
سیاسی. مصطفی کاظمی در دوران جهاد ابتدا در قالب جریان تازه تأسیس و نا شناخته‌ای اسلام مکتب توحید فعالیت خویش را آغاز نموده و پس از اختلافات درون تشکیلاتی و اضمحلال این حزب، همراه با دیگر شخصیت‌های مطرح جهادی، به پایه‌گذاری حزب پاسداران جهاد اسلامی افغانستان پرداخت که رهبری آن را محمد اکبری عهده‌دار گردید. با پیروزی جهاد مردم افغانستان و خروج قطعات نظامی شوروی و ضرورت ایجاد یک تشکل سیاسی فراگیر، همچنین برای جلوگیری از جنگ‌های خونین داخلی، سید مصطفی کاظمی از بانیان اصلی طرح وحدت احزاب متعدد شیعه به‌شمار
از بانیان اصلی طرح وحدت احزاب متعدد شیعه به‌شمار می‌رفت که خود طراح و امضا کنندهٔ میثاق وحدت بوده که باعث شکل‌گیری حزب وحدت اسلامی افغانستان گردید. حزب وحدت با آن که از احزاب و گرایش متعدد به وجود آمده بود، در یک‌فرایند دموکراتیک و با حسن نیت کامل نسبت به وحدت و اقتدار مردم، عبدالعلی مزاری را به رهبری این تشکل جدید انتخاب نمودند. کاظمی در این‌تحول جدید عضویت شورای مرکزی این حزب را کسب نمود. در آستانه سقوط حکومت نجیب الله، کاظمی به عنوان مذاکره کننده ارشد حزب وحدت، سفرهای متعددی را به مناطق مختلف از جمله
حزب وحدت، سفرهای متعددی را به مناطق مختلف از جمله پنجشیر و مذاکره با احمد شاه مسعود انجام داده و خود برای سازمان دهی مجاهدین، مخفیانه وارد کابل گردید. پس از پیروزی مجاهدین بر حکومت نجیب الله و آغاز جنگ‌های داخلی در کابل، آقای کاظمی در موضع محکومیت جنگ قرار گرفته و تلاش‌های بی وقفه ای را برای ایجاد آشتی و صلح میان طرف‌های درگیر انجام داد. درگیر شدنِ حزب وحدت با اتحاد اسلامی به رهبری عبدالرب الرسول سیاف و متعاقب آن جنگ با دولت اسلامی، به شکل‌گیری گرایش‌های ضد جنگ و جنگ طلبانه در حزب وحدت اسلامی منجر گردید.
جنگ و جنگ طلبانه در حزب وحدت اسلامی منجر گردید. آقای کاظمی موضع ضد جنگ را انتخاب نموده و خواستار حل مسئله از طریق گفتگو بود. این دو گرایش که در اهداف مشترک و در تاکتیک‌ها دچار اختلاف بودند، در آستانهٔ انتخابات ریاست حزب، به رقابت جدی میان این دو گرایش تبدیل گردید. به تدریج رقابت درون حزبی به بحران بی‌اعتمادی در حزب وحدت تبدیل گردید که همین امر سبب کودتای درون حزبی به رهبری اکبری شد و انشعاب حزب وحدت اسلامی به دو شاخه گردید. کاظمی در شاخه انشعابی رئیس کمیته نظامی حزب وحدتِ جناح اکبری شد و با دولت
کمیته نظامی حزب وحدتِ جناح اکبری شد و با دولت برهان‌الدین ربانی وارد ائتلاف گردید. همکاری کاظمی و احمد شاه مسعود همواره ادامه داشت و پس سقوط کابل به دست طالبان، در جبهه متحد اسلامی برای نجات افغانستان صحنه دیگری همکاری‌ها رقم خورد. پس از طالبان. کاظمی پس از سقوط طالبان در کنفرانس بن حضور داشت و یکی از امضا کنندگان توافقنامه بن بود. وی در دولت موقت و دولت انتقالی وزیر تجارت افغانستان بود. پس از تعیین دولت انتخابی وی حزب اقتدار ملی را بنیان نهاد که و به عنوان رهبر حزب انتخاب شد. حضور در پارلمان. مصطفی کاظمی
رهبر حزب انتخاب شد. حضور در پارلمان. مصطفی کاظمی در پانزدهمین دوره مجلس نمایندگان افغانستان توانست از طرف نماینده مردم کابل به پارلمان حضور یابد و به عنوان رئیس کمسیون اقتصاد ملی پارلمان تعیین شد. جبههٔ ملی. وی همچنین با تلاش مجدانه در کنار سایر شخصیت‌ها و جریان‌های سیاسی، جبههٔ ملی را پایه‌گذاری نموده و به عنوان رئیس کمسیون سیاسی و سخنگوی جبههٔ ملی برگزیده شد. درگذشت. سرانجام وی در مسیر خدمت به مردم و کشور در تاریخ ۱۵ آبان ماه سال ۱۳۸۶ هنگامی که از سوی پارلمان کشور برای بررسی وضعیت مردم به ولایت بغلان
پارلمان کشور برای بررسی وضعیت مردم به ولایت بغلان رفته بود در یک عمل تروریستی به همراه تعدادی چند از نمایندگان مردم در شورای ملی و تعداد کثیری از مردم و کودکان کشته شد. پارلمان افغانستان پس از این حادثه سه روز عزای عمومی اعلام کرد.
خالده، روستایی است از توابع شهرستان مهر استان فارس ایران. جمعیت. این روستا بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۰ جمعیت آن ۷۹۰ نفر (۱۳۲ خانوار) بوده‌است. آموزش. وضعیت آموزش مناسب این روستا ( ۸ نفر دکترا، ۲۷ نفر کارشناسی ارشد و ۸۹ نفر کارشناسی و کاردانی و حدود ۶۰ نفر دانشجو) باعث شهرت این روستا در این منطقه باستانی شده‌است. فعالیت‌های هنری. فعالیت‌های هنری هنرمندان خالده که اکثراً در گروه هنری سفیران هنر می‌باشد دارای واحدهای مختلف که توسط خود هنرمندان این روستا مدیریت می‌شود. آثار باستانی. سنگ چله گاه: این اثر تاریخی که
آثار باستانی. سنگ چله گاه: این اثر تاریخی که در ابتدای ورودی روستای خالده در جهت شرقی و در دامنه جنوبی کلات خالده قرار گرفته، به صورت سنگ بسیار بزرگی از دور قابل مشاهده می‌باشد. نام محلی این بنا سنگ چله گاه است. به نظر می‌رسد این سنگ بزرگ تکه‌ای از همان کوه مشرف به آن است که بر اثر گذر زمان به دامنه آن سقوط کرده و تا به امروز همان‌جا مانده‌است. در پهلوی شرقی دو اتاقک کنده کاری شده و همچنین در قسمت بالای این سنگ دو حفره مستطیل شکل تراشیده شده به دست بشر می‌بینیم که در مورد کارکرد آن‌ها نظرات متفاوتی موجود
که در مورد کارکرد آن‌ها نظرات متفاوتی موجود می‌باشد. نخست با توجه به شباهت آن‌ها با استودان‌های زرتشتیان، این احتمال می‌رود که این حفره‌ها مربوط به همان دورانی باشد که مردمان زردشتی مردگان خود را برای جلوگیری از آلودگی خاک در محیط آزادی می‌گذاشتند و پس از مدتی که فقط استخوان‌های مردگان باقی می‌مانند آن‌ها را در این استودان‌ها (استخوان دان‌ها) قرار می‌دادند و نظر دوم اینکه: با توجه به محل قرار گرفتن این سنگ در کنار راهی پر عبور و مرور این احتمال است که از این حفره‌ها برای ایجاد کمینگاه و رصد عابرین و
از این حفره‌ها برای ایجاد کمینگاه و رصد عابرین و کاروان‌هایی استفاده می‌شده که از این مسیر عبور میکرده‌اند. منابع. پورتال خبری و تحلیلی خالده در اوایل مهر ماه ۱۳۹۱ که توسط گروه "Khaldeh IT" شروع به فعالیت کرد. نشانی سایت خالده نیوز: https://web.archive.org/web/20171018104554/http://www.khaldeh.ir/
گرماب یکی از شهرهای استان خراسان رضوی در ۳۴ کیلومتری شمال غرب نیشابور و از توابع بخش طاغنکوه شهرستان فیروزه استان خراسان رضوی است. طبق سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۳۱۶ نفر (۱٬۱۹۸ خانوار) است. گرماب در ۱۵ کیلومتری شهر فیروزه و ضلع غربی شهرستان و در مسیر جاده قدیم نیشابور-سبزوار و با فاصله ۷ کیلومتری از جاده مذکور واقع شده‌است. گرماب در تاریخ ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ در جلسه هیئت دولت از روستا به شهر ارتقاء پیدا کرد.
گویش بیزُوُی یا بیزَوی گویش مردم روستای ابوزید آباد و چند روستای پیرامون آن از دسته زبان های ایران مرکزی است.این گویش، گویشی از زبان راژی و متعلق به دسته زبان‌های ایران مرکزی است. پیر لکوک ، ابوزیدآبادی را یکی از گویش های رایج در ناحیه مرکزی ایران می داند. (اشمیت ۱۳۸۷:۵۱۷) یارشاطر نیز گویش های مرکزی ایران از جمله ابوزیدآبادی را به گروه گویش‌های مرکزی یا مادی مربوط می داند. مردم این منطقه با جمعیتی حدود ۱۲ هزار نفر به‌طور گسترده به زبان راژی ابوزیدآبادی سخن می گویند. نام این منطقه در زبان محلی، بیزُوُی
سخن می گویند. نام این منطقه در زبان محلی، بیزُوُی می‌باشد (اشتباها بیذُوُی نوشته شده که غلط است) و مردم آران و بیدگل و فارسی‌زبانان اطراف کاشان تا دلیجان آن را بوزآباد می‌خوانند. بوز در زبان فارسی زرتشتیان یزد به معنی «بوی» است، و همین واژه در زبان پهلوی به گونه بُوز (همسنگ بُرد) خوانده می‌شود و در زبان اوستایی به‌گونه بَئُذَ است. پسوند «وُی» در این شهر در نام «هَیَ وُی» نیشابور و «بُرْمُ وُیْ» بوئین زهرا و به‌گونه «وا» در«مهروا»ی نیشابور هنوز کاربرد دارد که همان پسوند «آباد» در دیگر نام‌هاست. بنابراین
که همان پسوند «آباد» در دیگر نام‌هاست. بنابراین بیزوی به تلفظ محلی نیز همان بوزآباد است. در کتاب‌های باستانی‌ای که دربارهٔ شهر نیشابور و کوی‌ها و برزن‌های آن سخن رفته، نام یکی از برزن‌های آن را «بویاباد» آورده‌اند که گونه‌ای دیگر از همین نام بوزآباد است. آمارگران دولتی برای اولین بار که اقدام به ثبت نام رسمی بیزوُیْ کردند به علت ناآشنایی به گویش محلی و معنی نام اصلی، آن را به گونه ابوزیدآباد ثبت نمودند. گونهٔ بسیار شبیه این گویش در ابیانه که در نزدیکی نطنز قرار دارد قابل مشاهده‌است. به قول اهالی ابیانه: ما
دارد قابل مشاهده‌است. به قول اهالی ابیانه: ما با ابوزیدآبادی ها هم سفره ایم. کتاب فرهنگ بیزُوُی. کتاب فرهنگ بیزُوُی در سال ۱۳۷۴ برای اولین بار به کوشش سه پژوهشگر ایرانی آقایان عباس مزرعتی، علی مزرعتی و دکتر محمد مزرعتی و با یاوری دکتر فریدون جنیدی رئیس سازمان پژوهش فرهنگ ایران (بنیاد نیشابور) به چاپ رسید. این کتاب شامل پیشگفتار آقای دکتر جنیدی، مطالعات پیشین پژوهشگران (مانند دکتر Pierre Lecoq از کشور بلژیک، دکتر احسان یارشاطر)، واژه‌نامه، گردش چند فعل، مثل‌ها، شعر و شوخی‌های محلی، افسانه‌ها، زبانزدها،
مثل‌ها، شعر و شوخی‌های محلی، افسانه‌ها، زبانزدها، بازی‌ها، نحوه قالی‌بافی و خواندن نقشه قالی و مراسم مذهبی و غیره‌است. این کتاب در سال ۱۳۸۰ دوباره به چاپ رسیده‌است. انتشارات پارس پیدورا و نشر بلخ، وابسته به سازمان پژوهش فرهنگ ایران کار نشر این کتاب را بر عهده دارند{۱}. منابع. https://web.archive.org/web/20100424045926/http://www.parspidura.com/