payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آئودی ۱۰۰ یکی از مدل‌های شرکت خودرو سازی آئودی است. مدل‌های مختلف آئودی ۱۰۰ بین سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۹۴ ساخته شده‌است. آئودی ۱۰۰ خودرویی است که در زمان خود در بالاترین سطوح تکنولوژی قرار داشته و این خودرو با یک موتور ۱۶۰۰ سی سی (۸۴ اسب بخاری) فولکس واگن در ایران عرضه شد؛ این خودرو اولین خودرویی بوده‌است که با این اندازه و حجم اتاق دارای محرک جلو بوده و چرخ‌های عقب آن فقط بایک اکسل و فنر و موجگیر به اتاق متصل بوده‌است با این حال از نظر تعادل و هندلینگ رتبه بالایی را در خودروهای زمان خود داشته‌است. سیستم
بالایی را در خودروهای زمان خود داشته‌است. سیستم کاربراتور آن یکی از پیشرفته ترین‌ها در زمان خود بوده به طوری که با تقریباً ۱۲ سوزن ژیگلور بالاترین راندمان را با کمترین مصرف (میانگین ۸٫۹ لیتر در ۱۰۰ کیلومتر) داشته‌است. اولین آئودی ۱۰۰ توسط شرکت تابعه فولکس واگن اتحادیه خودرو در اینگل اشتاد تولید شد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ به عنوان یک سدان چهار درب به نمایش درآمد.
حقوق بین‌الملل عُرفی به آن دسته از ضوابط رفتاری تابعان حقوق بین‌الملل گفته می‌شود که از عرف نشأت گرفته‌اند و به منزله یک رویهٔ عمومی به عنوان قانون پذیرفته شده‌اند. عرف بین‌المللی دارای دو عنصر مادی و معنوی است. عنصر مادی همان رویه و عملکرد تابعان حقوق بین‌الملل است و عنصر معنوی آن اعتقاد این تابعان به لزوم رعایت قاعده عرفی است. عرف بین‌المللی به همراه معاهدات و اصولِ حقوقیِ کشورهای متمدن یکی از منابع اصلی دیوان بین‌المللی دادگستری برای حل و فصل اختلافات است. برخلاف نظام‌های پیشرفته حقوق داخلی که در آن‌ها
برخلاف نظام‌های پیشرفته حقوق داخلی که در آن‌ها عرف عنصری مزاحم و نسبتاً بی‌اهمیت شمرده می‌شود، در عرصه بین‌المللی، حداقل تاکنون، عرف یک منبع پویا بوده و نقش برجسته‌ای در تدوین و شکل‌گیری حقوق بین‌الملل ایفا کرده‌است. بسیاری از دولت‌ها به‌صورت اصولی وجود حقوق بین‌الملل عرفی را می‌پذیرند، اگرچه نظرات متفاوتی در مورد قواعد موجود در آن وجود دارد. یک قاعده زمانی به حقوق بین‌الملل عرفی تبدیل می‌شود که دو شرط تحقق یابد: (۱) عمل دولت‌ها: باید شواهدی وجود داشته باشد که نشان دهد عمل دولت‌ها "به‌طور گسترده، نماینده و
که نشان دهد عمل دولت‌ها "به‌طور گسترده، نماینده و مداوم" بوده است، به این معنا که تعداد قابل‌توجهی از دولت‌ها از آن قاعده استفاده کرده و به آن تکیه کرده‌اند، و این مفهوم توسط تعداد زیادی از دولت‌ها رد نشده باشد. (۲) اعتقاد به الزام حقوقی (opinio juris): دولت‌ها باید باور داشته باشند که به‌لحاظ قانونی مجبور به پذیرش مشروعیت آن قاعده هستند زیرا حقوق بین‌الملل عرفی آن‌ها را به این کار ملزم کرده است. در سال ۱۹۵۰ کمیسیون حقوق بین‌الملل منابع زیر را به‌عنوان شواهدی از حقوق بین‌الملل عرفی معرفی کرد: معاهدات،
شواهدی از حقوق بین‌الملل عرفی معرفی کرد: معاهدات، تصمیمات دادگاه‌های ملی و بین‌المللی، قوانین ملی، نظرات مشاوران حقوقی ملی، مکاتبات دیپلماتیک و عملکرد سازمان‌های بین‌المللی. در سال ۲۰۱۸، کمیسیون "نتیجه‌گیری‌هایی درباره شناسایی حقوق بین‌الملل عرفی همراه با توضیحات" را تصویب کرد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد از این نتیجه‌گیری‌ها استقبال کرده و انتشار گسترده‌تر آن‌ها را پیشنهاد کرد. به رسمیت شناختن. طبق ماده 38(1)(b) اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری حقوق بین‌الملل عرفی به‌عنوان «یک رویه کلیِ پذیرفته‌شده
بین‌الملل عرفی به‌عنوان «یک رویه کلیِ پذیرفته‌شده به‌عنوان قانون» تعریف شده است. این امر معمولاً از طریق دو عامل تعیین می‌شود: رویه کلی دولت‌ها و آنچه دولت‌ها به‌عنوان قانون پذیرفته‌اند (opinio juris sive necessitatis). به این معنا که بسیاری از دولت‌ها (به‌ویژه قدرت‌های بزرگ) باید در این رویه مشارکت داشته باشند و این کار را به‌دلیل احساس تعهد قانونی انجام دهند (نه به‌دلیل عادت یا سنت). چندین نوع از حقوق بین‌الملل عرفی توسط دولت‌ها شناسایی شده است. برخی از این قوانین عرفی بین‌المللی به سطح jus cogens
از این قوانین عرفی بین‌المللی به سطح jus cogens می‌رسند، زیرا توسط جامعه بین‌المللی به‌عنوان حقوق غیرقابل نقض پذیرفته شده‌اند، در حالی که سایر قوانین عرفی بین‌المللی ممکن است صرفاً توسط گروه کوچکی از دولت‌ها دنبال شوند. دولت‌ها معمولاً صرف‌نظر از اینکه این قوانین را به‌صورت داخلی یا از طریق معاهدات تدوین کرده باشند یا خیر به حقوق بین‌الملل عرفی متعهد هستند. دیوان بین‌المللی دادگستری. اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری وجود حقوق بین‌الملل عرفی را در ماده 38(1)(b) به رسمیت می‌شناسد، که از طریق ماده 92 در
38(1)(b) به رسمیت می‌شناسد، که از طریق ماده 92 در منشور سازمان ملل متحد گنجانده شده است: "دیوان که وظیفه‌اش تصمیم‌گیری بر اساس حقوق بین‌الملل در خصوص اختلافات ارائه شده به آن است، باید ... عرف بین‌المللی را به‌عنوان شواهدی از یک رویه کلی پذیرفته‌شده به‌عنوان قانون اعمال کند." ماده 38(1)(b) اساسنامه دیوان بین‌المللی دادگستری، عرف بین‌المللی را به‌عنوان شواهدی از یک رویه کلی پذیرفته‌شده به‌عنوان قانون به رسمیت می‌شناسد. بنابراین رویه کلی عرف را نشان می‌دهد نه برعکس. برای اثبات وجود یک قاعده عرفی لازم است
نه برعکس. برای اثبات وجود یک قاعده عرفی لازم است نشان داده شود که یک "رویه کلی" وجود دارد که با قاعده مطابقت دارد و به‌عنوان قانون پذیرفته شده است. حقوق بین‌الملل عرفی «شامل قواعد حقوقی است که از رفتار منسجم دولت‌ها بر اساس باور به الزام قانونی ناشی می‌شود». از این رو حقوق بین‌الملل عرفی از طریق «تکرار گسترده اقدامات مشابه بین‌المللی توسط دولت‌ها در طول زمان (رویه دولتی)؛ اقداماتی که ناشی از حس تعهد (opinio juris) هستند؛ و اقداماتی که توسط تعداد قابل توجهی از دولت‌ها انجام شده و توسط تعداد قابل توجهی از
از دولت‌ها انجام شده و توسط تعداد قابل توجهی از دولت‌ها رد نشده‌اند» قابل شناسایی است. یکی از شاخص‌های حقوق بین‌الملل عرفی اجماع میان دولت‌ها است که هم از طریق رفتار گسترده و هم از حس تعهد مشهود می‌شود. دو عنصر اساسی حقوق بین‌الملل عرفی، رویه دولتی و "opinio juris" هستند که توسط دیوان بین‌المللی دادگستری در پرونده قانونی بودن تهدید یا استفاده از جنگ‌افزارهای هسته‌ای تأیید شده‌اند. در ارتباط با عنصر روانی یعنی "opinio juris"، دیوان بین‌المللی دادگستری در پرونده قفسه قاره دریای شمال اعلام کرد که "نه‌تنها
پرونده قفسه قاره دریای شمال اعلام کرد که "نه‌تنها باید اعمال مربوطه به یک رویه تثبیت‌شده تبدیل شوند، بلکه باید به‌گونه‌ای باشند یا به‌گونه‌ای انجام شوند که شواهدی از باور به الزامی بودن این رویه بر اساس وجود یک قاعده حقوقی ارائه دهند ... بنابراین، دولت‌های مربوطه باید احساس کنند که مطابق با آنچه که به تعهد قانونی می‌رسد، عمل می‌کنند." دیوان بر لزوم اثبات "احساس تعهد قانونی" که از "اعمالی که انگیزه آنها ادب، تسهیل یا سنت است" متمایز باشد، تأکید کرد. این موضوع در پرونده نیکاراگوئه علیه ایالات متحده آمریکا
در پرونده نیکاراگوئه علیه ایالات متحده آمریکا نیز تأیید شد.
کوپرنیسیم (با نام موقت آن‌ان‌بیوم ) یک عنصر با عدد اتمی ۱۱۲ است که نماد اختصاری آن Cn می‌باشد کوپرنیسیم از عناصر فوق‌سنگین است؛ و جزو گروه ۱۲ بوده و یکی از فلزات پس‌واسطه است. این عنصر خصلت‌هایی شبیه جیوه از خود نشان می‌دهد یعنی احتمالاً در حالت معمولی مایع است.
گوریلاز نام یک گروه مجازی موسیقی است که در سال ۱۹۹۸ توسط دِیمن آلبارن (خوانندهٔ گروه راک بلِر) و جیمی هیولت (خالق کمیک تنک گرل) بنیان گذاشته شد. گروه از چهار شخصیت تخیلی به نام‌های ۲-دی (آواز، کیبورد)، مورداک (گیتار بیس)، نودل (گیتار، کیبورد، آواز) و راسل (درام) تشکیل شده و آلبارن تنها مشارکت‌کننده دائمی در این پروژه بوده‌است. سبک موسیقی گوریلاز را می‌توان آلترنتیو راکی نامید که از هیپ هاپ، موسیقی الکترونیک، و موسیقی ملل تأثیر گرفته‌است. در طول دوران فعالیت، گوریلاز خود را به شکل‌های مختلفی در اجراهای زنده
گوریلاز خود را به شکل‌های مختلفی در اجراهای زنده نشان داده‌است، مانند مخفی کردن گروه در تورها از دید مخاطبان در سال‌های اولیه، نمایش شخصیت‌ها روی صحنه از طریق گرافیک کامپیوتری و تورهای زنده مرسوم با اعضای کاملاً قابل مشاهده گروه. این گروه بیش از ۲۷ میلیون نسخه از کارهایشان را در سراسر جهان فروخته‌اند و نام آنها توسط رکوردهای جهانی گینس به عنوان «موفق‌ترین گروه مجازی» به ثبت رسیده‌است. آنها تاکنون برنده یک جایزه گرمی، دو جایزه وی‌ام‌اِیز، یک جایزه ان‌ام‌ای و چهار جایزه ای‌ام‌اِی شده‌اند. همچنین نامزد ۱۱
و چهار جایزه ای‌ام‌اِی شده‌اند. همچنین نامزد ۱۱ جایزه بریت بودند و در جوایز بریت ۲۰۱۸ به عنوان بهترین گروه بریتانیا شناخته شدند.
بارباپاپا یک سریال کارتونی ساخت کشور فرانسه است که طی سال های ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۷ پخش شده است، بارباپاپا همچنین مجموعه کتاب کارتون استریپ و همچنین نام شخصیت اصلی این دو است. این مجموعه در اپیزودهای ۵ دقیقه ای و در دو فصل تولید و پخش شده است. تاریخچه. تیلس تیلور به همراه همسرش آنت تیسو شخصیت «بارباپاپا» را در دهه ۷۰ به‌وجود آوردند که اولین بار به‌زبان فرانسوی منتشر شد و پس از آن به بیش از ۲۰ زبان ترجمه و سریال‌های تلویزیونی متعددی از روی آن ساخته شد. سریال کارتونی بارباپاپا در سالیان گذشته با دوبله فارسی از شبکه دو
در سالیان گذشته با دوبله فارسی از شبکه دو تلویزیون ایران پخش شده‌است. واژه شناسی. بارباپاپا در زبان فرانسوی به معنی پشمک است که نوعی شیرینی یا تنقلات که از شکر ساخته می‌شود. بارباپاپاها موجوداتی هستند که می توانند شکل خود را تغییر دهند، و این همان ماجراهایی است که این خانواده غیرعادی در تلاش برای یافتن جایگاه خود در سیاره زمین و کمک به افراد و حیوانات دیگر است. خلاصه داستان. بارباپاپا و همسرش بارباماما و هفت فرزند آن‌ها به نام‌های باربادانا، باربالالا، بارباپشمالو، باربازو، بارباخوان، باربازیبا موجوداتی
باربازو، بارباخوان، باربازیبا موجوداتی هستند که می‌تواند به هر شکلی در بیاید.
والِری ماری رنه ژرژ ژیسکار دِستَن (زاده در کوبلنتس – درگذشته در اتوون)، سیاستمدار و بیستمین رئیس‌جمهور فرانسه بود. زندگی سیاسی. والری ژیسکار دستن در دانشگاه پلی‌تکنیک پاریس تحصیل کرد و در وزارت اقتصاد و دارایی فرانسه مشغول به کار شد. او در سال ۱۹۵۶ و درحالی‌که تنها ۳۰ سال داشت به‌عنوان نمایندهٔ مجلس فرانسه انتخاب شد و در همان سال عضو کابینهٔ فرانسه شد. مدتی بعد، به‌عنوان عضو هیئت نمایندگی فرانسه در سازمان ملل متحد حضور پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۹۶۲ توسط ژنرال دوگل به وزارت دارایی منصوب شد. ژیسکار دستن در
دوگل به وزارت دارایی منصوب شد. ژیسکار دستن در بازسازی سازمان اقتصاد فرانسه که بر اثر جنگ جهانی دوم به‌شدت آسیب دیده بود نقش مهمی ایفا کرد اما تدابیر ضد تورمیِ او، باعث افزایش مخالفت‌ها از جانب مقامات مالی و کارگری فرانسه شد و برکناری او از سِمَتش را در ۱۹۶۷ در پی داشت. با روی کار آمدن ژرژ پمپیدو، ژیسکار دستن بار دیگر وزیر دارایی فرانسه شد و این سِمَت را تا هنگام مرگِ پمپیدو در ۱۹۷۴ در اختیار داشت. والری ژیسکار دستن در انتخابات ۱۹ مهٔ ۱۹۷۴ بر فرانسوا میتران پیروز شد و به‌عنوان بیستمین رئیس‌جمهور فرانسه و
پیروز شد و به‌عنوان بیستمین رئیس‌جمهور فرانسه و سومین رئیس‌جمهور از جمهوری پنجم فرانسه انتخاب شد. او به‌عنوان نخستین رئیس‌جمهور فرانسه پس از استقلال الجزایر در سال ۱۹۷۵ از این کشور دیدن کرد و برخلاف بیشتر کشورهای غربی، بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ مسکو را تحریم نکرد و حتی خود در این سال به شوروی رفت و در ورشو با لئونید برژنف دیدار کرد. همچنین، او رابطهٔ نظامی فرانسه با سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را که از سال ۱۹۶۶ و به دستور شارل دو گل قطع شده بود دوباره برقرار کرد. والری ژیسکار دستن در ژانویه
دوباره برقرار کرد. والری ژیسکار دستن در ژانویه ۱۹۷۹م/ دی ۱۳۵۷خ میزبان کنفرانس گوادلوپ بود. ژیسکار دستن، جوان‌ترین رهبر فرانسه پس از ناپلئون بناپارت به‌حساب می‌آید. او نهایتاً در سال ۱۹۸۱ از رقیب پیشین خود، فرانسوا میتران، شکست خورد و دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش به پایان رسید. تخصص والری ژیسکار دستن اقتصاد و امور مالی بود و سیاست را ابزاری برای رسیدن به اقتصاد می‌دید. او در سیاست، گرایش راست میانه و با دیدگاه لیبرال داشت. در دوران ریاست‌جمهوری ژیسکار دستن، وضع معیشتی و درآمد مردم فرانسه بهبود یافت. روابط با
معیشتی و درآمد مردم فرانسه بهبود یافت. روابط با ایران. پیش از انقلاب. ژیسکار دستن نخستین بار در تاریخ ۲۹ دی ۱۳۵۰ در سِمَت وزیر اقتصاد و دارایی فرانسه به دعوت هوشنگ انصاری از ایران دیدار کرد و همزمان با دیدار با مقامات ایرانی، توافقنامه‌هایی امضا کرد. نخستین رابطهٔ او و ایران در دوران ریاست‌جمهوری‌اش، میزبانی از محمدرضا پهلوی و فرح پهلوی در سال ۱۳۵۳ بود. سفر محمدرضا پهلوی به فرانسه، نخستین سفر یک مهمان خارجی، پس از رسیدن دستن به ریاست‌جمهوری بود. این سفر در زمانی انجام شد که شاه ایران در بسیاری از کشورهای
زمانی انجام شد که شاه ایران در بسیاری از کشورهای غربی به طور گسترده‌ای به زیر پا گذاشتن حقوق بشر متهم می‌شد. به نظر می‌رسد که حقوق بشر برای ژیسکار دستن اهمیتی ندارد و برای او، تامین نفت خام مهم است. در این سفر، مذاکرات مفصلی دربارهٔ امور اقتصادی و سیاسی بین طرفین برگزار شد که طی آن کمیسیونی مرکب از نمایندگان طرفین تشکیل و مأمور شد تا زمینه‌های سرمایه‌گذاری و همکاری‌های صنعتی را به‌وجود آورَد. از مهم‌ترین نتایج برقراری این کمیسیون، می‌توان به توافق‌هایی در زمینهٔ استخراج گاز و همکاری در پژوهش‌های هسته‌ای و
استخراج گاز و همکاری در پژوهش‌های هسته‌ای و تأسیس رآکتور هسته‌ای اشاره کرد. در دوران ریاست‌جمهوری ژیسکار دستن، سفر تفریحی مردم ایران به فرانسه، بدون نیاز به روادید انجام می‌شد. روح‌الله خمینی. در دوران ریاست‌جمهوری ژیسکار دستن، سید روح‌الله خمینی (بدون نیاز به روادید) به فرانسه رفت و مدتی در آنجا سکونت گزید. سازمان اطلاعات و امنیت فرانسه مخالف حضور او در فرانسه بود. ژیسکار دستن برای تصمیم‌گیری، سفیر فرانسه در تهران را نزد شاه فرستاد. شاه با حضور روح‌الله خمینی در فرانسه مخالفتی نکرد و خواستار رفتار
خمینی در فرانسه مخالفتی نکرد و خواستار رفتار محترمانه و حفظ امنیت او شد و تأکید کرد که اگر چنین نباشد «هرگز فرانسه را نخواهد بخشید». نزدیکان محمدرضا پهلوی بعدها گفتند که او می‌پنداشت که اگر رسانه‌های غربی، حرف‌ها و تفکر خمینی را منتشر کنند همه در می‌یابند او چه آدم عقب‌مانده‌ای است و از دورش پراکنده خواهند شد و ارزشی به او نخواهند داد. اما فرانسه قرارگاه انقلابیون ایران شد. با اوج گیری کنش انقلابیون در فرانسه، ژیسکار دستن نماینده‌ای را نزد روح‌الله خمینی فرستاد تا به او گوشزد کند که فعالیت‌هایش با شرایط
فرستاد تا به او گوشزد کند که فعالیت‌هایش با شرایط پناهندگی، سازگار نیستند. از سوی دیگر، بار دیگر به محمدرضا پهلوی پیام داد که آیا می‌خواهد روح‌الله خمینی را از فرانسه اخراج کنند و به الجزایر بفرستند؟ شاه پاسخ داد که «اداره امور کشور خودت، دست خود توست». ژیسکار دستن میزبان کنفرانسی در گوادلوپ بود که رهبران چهار قدرت اروپایی در آن جمع شده بودند و تصمیماتی دربارهٔ دودمان پهلوی اتخاذ کردند. او بعدها در چند مصاحبه گفت هنگامی که فهمید جیمی کارتر، رئیس‌جمهور آن هنگام ایالات متحده آمریکا از شاه قطع امید کرده و کار
ایالات متحده آمریکا از شاه قطع امید کرده و کار او را تمام شده دانسته، یکه خورد اما دریافت که نخست‌وزیر بریتانیا (جیمز کالاهان) نیز با جیمی کارتر، همراه است. پس از انقلاب. پس از پیروزی انقلاب در ایران، تنش‌ها بین دو کشور بالا گرفت و عده‌ای از سران نظام پهلوی که در صدر آن‌ها شاپور بختیار قرار داشت به فرانسه پناهنده شدند. پس از آن نیز با پناهنده‌شدن مسعود رجوی و ابوالحسن بنی‌صدر به فرانسه و همچنین دادن پناهندگی به ربایندگان ناوچهٔ تبرزین در سپتامبر ۱۹۸۱ این کشور به مرکز مخالفان جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد و
به مرکز مخالفان جمهوری اسلامی ایران تبدیل شد و بدبینی نسبت به دولت ژیسکار دستن بالا گرفت. آنچنانکه پس از خروج بنی‌صدر و پس از اینکه محمدعلی رجایی در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران انتخاب شد ژیسکار دستن [که ۳۱ اردیبهشت ۱۳۶۰ (برابر با ۲۱ مه ۱۹۸۱) دوران ریاست‌جمهوری‌اش به پایان رسیده بود (دومین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری ایران که منجر به انتخاب محمدعلی رجائی شد، دو ماه بعد و در دوم مرداد ۱۳۶۰ برگزار شد)] در پیامی به وی تبریک گفت. اما رجایی جواب تندی به او داد به‌طوری‌که تذکر خمینی را به‌همراه داشت. پیش از
به‌طوری‌که تذکر خمینی را به‌همراه داشت. پیش از برگزاری دومین دوره انتخابات ریاست‌جمهوری اسلامی در ایران و انتخاب محمدعلی رجایی به ریاست‌جمهوری ایران، در ۲۱ مه ۱۹۸۱ برابر ۳۱ اردیبهشت ۱۳۶۰ دوره ریاست‌جمهوری والری ژیسکار دستن در فرانسه پایان یافته بود و این یعنی نامه تبریک انتخاب رجایی به ریاست‌جمهوری از طرف فرانسوا میتران که آن موقع به تازگی رئیس‌جمهور فرانسه شده‌بود نوشته شده بود و نه از طرف والری ژیسکار دستن که بیشتر از دو ماه بود که دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش به پایان رسیده‌بود.
فرانسوا موریس آدرین ماری میتِران (زاده – درگذشته )، سیاست‌مدار اهل فرانسه بود. میتران بیست و یکمین رئیس‌جمهور فرانسه بود. او به مدت ۱۴ سال از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۵ میلادی این مقام را در اختیار داشت. او نخستین کسی بود که به نمایندگی از حزب سوسیالیست فرانسه به مقام ریاست‌جمهوری رسید. فرانسوا میتران در ۸ ژانویه ۱۹۹۶، در سن ۷۹ سالگی بر اثر سرطان پروستات درگذشت. از فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی که وی در آن نقش داشت، می‌توان به لومیر و شرکا اشاره کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است. سیاست. پس از
جوایزی همچون لژیون دونور شده‌است. سیاست. پس از جنگ، چند سالی در دهه‌های ۴۰ و ۵۰ وزیر از جمله وزیر امور سربازان بازنشسته، وزارت شهرستان‌ها و قلمروهای ماورابحار فرانسه، نماینده در شورای اروپا، وزیر کشور و وزیر دادگستری بود. در سال‌های ۱۹۶۵ و ۱۹۷۴ نامزد ریاست‌جمهوری شد که هر دو ناموفق بود. اما در رقابت‌های انتخاباتی در ۱۹۸۱ موفق شد والری ژیسکار دستن را شکست دهد و مدت ۱۴ سال در کاخ الیزه حکومت نمود. میتران معروف به «اغواگر بزرگ سیاست فرانسه» بود. زندگی شخصی. میتران در سال ۱۹۴۴ با همسرش دانیل میتران (با نام
میتران در سال ۱۹۴۴ با همسرش دانیل میتران (با نام اصلی دنیل گوزِ) ازدواج کرد. حاصل این ازدواج ۳ فرزند پسر بود که یکی از پسرها در دو ماهگی درگذشت. در سال ۱۹۶۲ میلادی که میتران ۴۶ سال داشت، در ساحل اوسه‌گور در جنوب غربی فرانسه با دختری به نام ان پنژو (متولد ۱۹۴۳) آشنا شد. این دختر ۲۷ سال از میتران کوچک‌تر بود. این دختر، فرزند یکی از خانواده‌های سرشناس کاتولیک اهل کلرمون-فران (از خویشاوندان صاحبان شرکت لاستیک‌سازی میشلن) بود. پدر آن دختر، دوست میتران بود. این آشنایی باعث پیدایش عشقی آتشین اما پنهان میان آن دو
باعث پیدایش عشقی آتشین اما پنهان میان آن دو شد. آنها در ۱۹۷۴ صاحب دختری به نام مازارین شدند. به علت پنهانی بودن این روابط، میتران و ان پنژو مجبور بودند صحبت‌ها و ابراز احساسات خود را از طریق نامه به یکدیگر بیان کنند. در سال ۲۰۱۶ کتابی به نام «نامه‌های میتران به ان» منتشر شد که محتوای آن، متن بیش از ۱۲۰۰ نامه میتران از ۱۹۶۲ تا زمان مرگش در ۱۹۹۶ به ان بود. انتشار این کتاب دیدگاه افرادی که میتران را به عنوان فردی مغرور و بدبین می‌شناختند به چالش کشید.
فِلِرُویُم عنصر فوق سنگین ۱۱۴ جدول تناوبی با نماد Fl است که قبلاً با نام آن‌ان‌کادیم شناخته می‌شد. در سال ۲۰۱۲ اتحادیهٔ بین‌المللی شیمی محض و کاربردی این نام را به افتخار بنیانگذار واکنش‌های هسته‌ای، گئورگی فلروف برای آن انتخاب نمودند. فلروویم یک عنصر مصنوعی و فوق‌العاده رادیواکتیو است و محققان اولین بار آن را را بعد از شلیک یون‌های کلسیم به یک هدف پلوتُنیُمی مشاهده کردند. فلروویم یک فلز فرّار است. در جدول تناوبی عناصر، این عنصر یک عنصر فوق سنگین در بلاک پی محسوب می‌گردد. این عنصر عضو دورهٔ هفتم جدول تناوبی
می‌گردد. این عنصر عضو دورهٔ هفتم جدول تناوبی می‌باشد و همچنین سنگین‌ترین عضو گروه کربن (گروه ۴ اصلی) می‌باشد. این عنصر همچنین سنگین‌ترین عنصری است که تا به امروز مورد بررسی و تحقیق قرار گرفته‌است.
لیورموریوم یک عنصر شیمیایی واپاشی هسته‌ای با نماد Lv و عدد اتمی ۱۱۶ است که قبلاً با نام آن‌ان‌هگزیوم شناخته می‌شد. قرار بود به افتخار منطقه‌ای در مسکو، مسکوویم (moscovium) نام بگیرد، اما محققان آمریکایی توانسته‌اند برنده جدال نام گذاری این عنصر شوند. این عنصر به افتخار شهر محققان آمریکایی لیورمور، کالیفرنیا نام‌گذاری شد. در سال ۲۰۰۰، وقتی که دانشمندان دو عنصر کلسیم و کوریم را با هم ترکیب کردند، عنصر لیورموریوم مشاهده شد. چهار ایزتوپ با عدد جرمی ۲۹۰–۲۹۳ شناخته شده‌اند؛ که پایدارترین آن Lv-293 با نیم‌عمر ۶۳
شده‌اند؛ که پایدارترین آن Lv-293 با نیم‌عمر ۶۳ میلی‌ثانیه‌است.
تنسین نام رسمی برای عنصر کشف شده در سال ۲۰۱۰ است. در جدول تناوبی با نماد Ts و عدد اتمی ۱۱۷ است. این عنصر ۱۱۷ نخستین‌بار در سال ۲۰۱۰ توسط محققان روس و آمریکایی در مؤسسه تحقیقات هسته‌ای دوبنا (Dubna) در روسیه تولید شد و طی سال‌های اخیر محققان به‌دنبال تولید و تأیید وجود این عنصر هستند. محققان مرکز تحقیقات بر روی یون‌های سنگین هلم‌هولتس GSI در دارمشتات آلمان موفق به تولید و مشاهده اتم‌های مختلف عنصر ۱۱۷ شدند. این عنصر پیش از تأیید توسط آیوپاک به‌طور موقت آن‌ان‌سپتیم (ununseptium)( یا ) نامیده می‌شد. عنصر ۱۱۷
(ununseptium)( یا ) نامیده می‌شد. عنصر ۱۱۷ یک اتم با ۱۱۷ پروتون درون هسته است؛ این عنصر فوق سنگین شامل تمامی عناصر فراتر از عدد اتمی ۱۰۴ است که به‌طور طبیعی بر روی زمین وجود نداشته و به صورت مصنوعی در آزمایشگاه تولید می‌شوند. اورانیوم با ۹۲ پروتون، سنگین‌ترین عنصر در طبیعت محسوب می‌شود، اما محققان با افزودن پروتون به هسته اتمی از طریق واکنش‌های همجوشی هسته‌ای موفق به تولید عناصر سنگین‌تر شده‌اند. در طی سال‌های اخیر محققان با هدف بررسی میزان محدودیت بزرگی اتم، عناصر سنگین‌تری را تولید کرده‌اند؛ با افزودن
اتم، عناصر سنگین‌تری را تولید کرده‌اند؛ با افزودن پروتون‌ها و نوترون‌های بیشتر به هسته، اتم بی‌ثبات‌تر می‌شود و اغلب عناصر فوق سنگین پیش از فروپاشی تنها چند میکروثانیه یا نانوثانیه دوام دارند. «جزیره ثبات» (island of stability) محلی است که عناصر فوق سنگین دوباره باثبات می‌شوند و اگر چنین جزیره‌ای وجود داشته باشد، عناصر در این منطقه نظری از جدول تناوبی بیش از چند نانوثانیه دوام پیدا می‌کنند. موفقیت محققان آلمانی در تولید عنصر ۱۱۷ گام مهمی در مسیر تولید و تشخیص عناصر واقع در جزیره ثباتِ عناصر فوق سنگین محسوب
عناصر واقع در جزیره ثباتِ عناصر فوق سنگین محسوب می‌شود. فدراسیون جهانی نامگذاری عناصر در شیمی (IUPAC) با بررسی نتایج این مطالعه در خصوص تأیید رسمی عنصر ۱۱۷ و ورود آن به جدول تناوبی عناصر تصمیم‌گیری خواهد کرد.
« "منابع اطلاعاتی عناصر شیمیایی" منابع. WEL. As quoted at http://www.webelements.com/ from this source: CRC. As quoted from various sources in an online version of: CR2. As quoted from this source in an online version of: David R. Lide (ed), "CRC Handbook of Chemistry and Physics, 84th Edition". CRC Press. Boca Raton, Florida, 2003; Section 6, Fluid Properties; Thermal Properties of Mercury
محمّد حسن بیچاره بیدختی گنابادی ملقب به صالح‌علی‌شاه (۲۴ تیر ۱۲۷۰ برابر با ۸ ذیحجه ۱۳۰۸ هجری قمری، بیدخت گناباد – ۶ مرداد ۱۳۴۵ برابر با ۹ ربیع‌الثانی ۱۳۸۶ هجری قمری) قطب سی و ششم سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی بود. زندگی. وی فرزند ارشد و جانشین حاج ملّا علی بیدختی نورعلیشاه ثانی است. پس از ایّام کودکی، علوم مختلف دینی اعم از نقلی و عقلی را نزد جدّ خود سلطانعلیشاه و پدر و استادان محلّی در بیدخت گناباد فراگرفت. در سال ۱۳۲۷ قمری پس از درگذشت سلطانعلیشاه، به دست پدر وارد سلوک گردید. سپس برای تکمیل
به دست پدر وارد سلوک گردید. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان رفت و نزد استادان زمان مانندآخوند ملا محمد کاشانی و جهانگیرخان قشقایی تحصیل کرد. پس از بازگشت به گناباد در ۲۰ شعبان ۱۳۲۸ قمری از طرف پدر مجاز به اقامه نماز جماعت فقرا و در ۱۱ ربیع‌الثّانی ۱۳۲۹ قمری مجاز در دستگیری و ارشاد طالبان راه با لقب صالحعلیشاه شد. پس از درگذشت نورعلیشاه ثانی در سال ۱۳۳۷ هجری قمری، بنا بر فرمان وی به جانشینی او تعیین شد. وی در مدت حیات، علاوه بر رسیدگی به امور پیروان و تربیت معنوی آن‌ها، ضمن اشتغال به کشاورزی، در امور خیریه
معنوی آن‌ها، ضمن اشتغال به کشاورزی، در امور خیریه و احداث بناهای عمومی فعال بود. از او تعدادی مکتوبات و رسالهٔ پند صالح برجای مانده‌است. وی سرانجام در تاریخ نهم ربیع الثانی ۱۳۷۶ درگذشت و پس از او فرزند ارشدش، سلطانحسین تابنده ملقّب به رضاعلیشاه بنا بر وصیت و فرمان پدر، به جانشینی و قطبیت منصوب شد. مقبره وی در جوار آرامگاه جدش در مزار سلطانی بیدخت گناباد واقع است. این شعر از وی نقل شده‌است: از نور علی فیض دمامدم داریم از جود علی بین که چه خاتم داریم ما صالح وقتیم و ظهور سلطان این دم که به ما رسیده زآدم
وقتیم و ظهور سلطان این دم که به ما رسیده زآدم داریم آثار و تالیفات. از آثار و تألیفات محمدحسن بیچاره بیدختی (صالح‌علی‌شاه) می‌توان به رساله شریفه پند صالح و مقالاتی چون: تحیت اسلامی، امتیاز شیعه، جبر و تفویض و خواب و مرگ اشاره کرد.
نورعلی تابنده (۲۱ مهر ۱۳۰۶ – ۳ دی ۱۳۹۸) ملقب به مجذوب‌علیشاه، قطب یا رهبر سلسله نعمت‌اللهی سلطان‌علیشاهی دراویش گنابادی بود. تابنده پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران در کابینه دولت موقت مدتی معاون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، مدیر سازمان حج و زیارت و معاون وزارت دادگستری بود. او در سال ۱۳۶۹ به دلیل امضای نامه مشهور ۹۰ امضایی بازداشت شد و ۸ ماه در زندان و تحت بازجویی بود. همسر او در همین دوران درگذشت. تابنده بار دیگر در زمان قطبیت خود، سال ۱۳۸۶ در خراسان رضوی حوالی شهر گناباد بازداشت شد. تابنده پس از اعتراضات گلستان
گناباد بازداشت شد. تابنده پس از اعتراضات گلستان هفتم از اول اسفند ۱۳۹۶ حصر خانگی شد و بعد از دو سال در آبان ۱۳۹۸ بنابر ادعای رسانه‌های حکومتی به‌علت بیماری و ضعف جسمانی در بیمارستان مهر تهران بستری شد و نهایتاً در سوم دی ۱۳۹۸ درگذشت. پیکر تابنده بنا بر وصیتش در مزار سلطانی بیدخت به خاک سپرده شد. تولد و تحصیلات اولیه. نورعلی تابنده در ۲۱ مهر ماه ۱۳۰۶ در شهر بیدخت در بخش مرکزی شهرستان گناباد استان خراسان رضوی زاده شد. جدش ملا سلطان‌محمد گنابادی (سلطان علیشاه) (۱۲۵۱–۱۳۲۷ قمری) قطب وقت سلسله نعمت‌اللهی سلطان
(۱۲۵۱–۱۳۲۷ قمری) قطب وقت سلسله نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی بود و به سبب گسترش بسیار زیاد سلسله نعمت الهی در آن زمان (در زمان قطبیت ملا سلطان محمد) این سلسله بعد از او به نام «نعمت‌اللهی سلطان علیشاهی گنابادی» مشهور شد. تعلیم و تربیت اولیه او تحت سرپرستی پدرش «محمد حسن تابنده بیدختی» ملقب به صالح علیشاه بود. او در موطن خویش، گناباد، مقدمات علوم اسلامی را فرا گرفت و همچنین هیئت قدیم و نجوم را نزد پدر آموخت. سپس برای ادامه تحصیلات به تهران آمد و در سال ۱۳۲۴ شمسی از دبیرستان علمیه تهران با رتبه اول
سال ۱۳۲۴ شمسی از دبیرستان علمیه تهران با رتبه اول دانشنامه دیپلم ادبی دریافت کرد و سال بعد از همان دبیرستان دیپلم طبیعی نیز گرفت. آنگاه در دانشکده حقوق دانشگاه تهران تحصیلات دانشگاهی را ادامه داده و در سال ۱۳۲۷ در رشته حقوق قضایی به دریافت درجه لیسانس موفق شد و همزمان مطالعه و تحقیق را در معارف اسلامی خصوصاً فقه و اصول نزد استادان فن بالاخص برادر بزرگ خود سلطانحسین تابنده ملقب به «رضا علیشاه ثانی» آموخت و در کلاس‌های درس محمود شهابی و سید محمّد مشکوة و محمّد سنگلجی شرکت کرد. ادامهٔ تحصیل در اروپا. او ابتدا
سنگلجی شرکت کرد. ادامهٔ تحصیل در اروپا. او ابتدا در وزارت امور خارجه مشغول به کار شد؛ و پس از مدت کوتاهی در سال ۱۳۲۹ به وزارت دادگستری منتقل شد و مدت‌ها عهده‌دار شغل ریاست ادارهٔ سرپرستی دادسرای تهران و به دنبال آن مستشاری دادگاه استان تهران بود. در اوایل خدمت دادگستری که در دادگستری مشهد مشغول به کار بود، برای ادامهٔ تحصیل به کشور فرانسه رفت و در آنجا در سال ۱۳۳۶ خورشیدی درجهٔ دکتری حقوق را از دانشگاه پاریس اخذ کرد. او همچنین در رشتهٔ زبان فرانسه نیز مشغول به تحصیل بود و دیپلم آن را دریافت کرد. تابنده در