payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و خواننده، و استیوی نیکس، خواننده، آشنا شد. در دسامبر ۱۹۷۴، او از باکینگهام خواست تا به فلیت‌وود مک بپیوندد و باکینگهام به این شرط که نیکس نیز بتواند به آنها بپیوندد، موافقت کرد. اضافه شدن باکینگهام و نیکس به گروه حال و هوای پاپ راک بیشتری بخشید و آلبوم فلیتوود مک آنها در سال ۱۹۷۵ در صدر جدول بیلبورد ۲۰۰ در ایالات متحده قرار گرفت. آلبوم بعدی آنها، شایعات (۱۹۷۷)، در چندین کشور در سراسر جهان به رتبه اول رسید و در سال ۱۹۷۸ جایزه گرمی را برای آلبوم سال از آن خود کرد. در سال ۱۹۷۹، آن‌ها با دریافت ستاره‌ای در
خود کرد. در سال ۱۹۷۹، آن‌ها با دریافت ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود مفتخر شدند. در سال ۱۹۹۸ نیز، آنها به تالار مشاهیر راک اند رول راه یافتند و جایزه بریت را برای مشارکت برجسته در موسیقی دریافت کردند. و جایزه بریت برای مشارکت برجسته در موسیقی را دریافت کردند. در سال ۲۰۱۸، فلیتوود مک جایزه‌ای را از آکادمی ملی علوم و هنرهای ضبط به پاس دستاورد هنری خود در صنعت موسیقی و تعهد به بشردوستی دریافت کرد. بیل کلینتون در مبارزات انتخاباتی خود آهنگ Don't Stop این گروه را برای شعار انتخاباتی خود برگزید.
این مقاله به تاریخ تشکل‌های کارگری ایران می‌پردازد. تاریخچه. جنبش سندیکائی و اتحادیه‌ای ایران در دوران انقلاب مشروطیت توسط کارگرانی که در باکو و عشق آباد کار کرده و به وطن بازگشته بودند، بنا شد. این کارگران که عموماً با افکار سوسیال دموکراسی آشنا بودند تأثیر عمیق خود را بر روی دیگر کارگران ایرانی نیز گذاشتند. همچنین حرکت‌های انقلابی ۱۹۰۵ و ۱۹۱۷ تحولی ملموس در کارگران ایران به وجود آوردند. نخستین اتحادیه کارگری. در سال ۱۲۸۴ در چاپخانه‌ای کوچک در تهران نخستین اتحادیه کارگری تأسیس شد. هم‌زمان با اتحادیه
اتحادیه کارگری تأسیس شد. هم‌زمان با اتحادیه کارگران چاپخانه‌ها در دیگر کارخانه‌ها نیز این امر رو به نضج نهاد، تا اینکه کارگران مشهد، تبریز، انزلی و دیگر نقاط کشور را هم در بر گرفت. شعارهای مزد عادلانه، هشت ساعت کار در روز، زمین برای دهقان و جمهوری سر داده شد. با سرکوب انقلاب مشروطه از طرف استبداد، جنبش سندیکائی و اتحادیه‌ای نیز مورد هجوم واقع گردید، تا مانع از رسوخ افکار پیشرفته و سوسیال دموکراسی و مشروطه خواهی شود. در این بین منافع صنفی و طبقاتی کارگران به‌طور آشکارا مورد تعرض قرار گرفت. کارگران پیشرو
به‌طور آشکارا مورد تعرض قرار گرفت. کارگران پیشرو ایرانی که مدافعان استقلال، آزادی و عدالت اجتماعی بودند، پس از جریانات انقلاب مشروطه تا سال‌های قبل از پیروزی انقلاب اکتبر آماج شدیدترین حملات ارتجاع داخلی و خارجی قرار داشتند و پادشاهان قاجار نیز از هیچ‌گونه عملی جهت سرکوب آنان خودداری نمی‌نمودند. دوران رشد سندیکایی پس از پیروزی انقلاب اکتبر. هنگامی که ارتجاع داخلی و همدستان خارجی‌شان جنبش سندیکایی و اتحادیه‌ای ایران را دفن‌شده می‌پنداشتند، زحمتکشان ایران با خیزشی مجدد سر برافراشتند؛ و با تأثیرپذیری از
با خیزشی مجدد سر برافراشتند؛ و با تأثیرپذیری از انقلاب اکتبر به بسط جنبش‌های سندیکایی دست زدند. در سال ۱۲۹۹ تعداد اتحادیه‌های کارگری تهران به ۱۵ رسیده بود، در سال ۱۳۰۰ شورای مرکزی اتحادیه‌های حرفه‌ای کارگران ایجاد شد که هدف آن رهبری جنبش سندیکائی و اتحادیه‌ای در سطح کشور بود. در عرض ۴ سال بیش از ۳۰ هزار کارگر و کارمند زیر پرچم شورای مرکزی اتحادیه‌های حرفه‌ای گرد آمدند. تحت تأثیر همین جنبش بود که در فاصلهٔ سال‌های ۱۳۰۴ –۱۳۰۰ چندین اعتصاب بزرگ، از جمله اعتصاب ۱۴ روزه کارگران چاپخانه‌ها و اولین اعتصاب کارگران
۱۴ روزه کارگران چاپخانه‌ها و اولین اعتصاب کارگران نفت آبادان انجام گرفت. دولت وثوق الدوله روزانه ۸ ساعت کار، آزادی فعالیت سندیکاها و جشن اول مه را قبول نمود. کارگران با طرح خواست‌های سیاسی و دفاع از آزادی‌های دمکراتیک علیه تسلط استعمار امپریالیسم به مبارزه برخاستند. از مهم‌ترین وقایع کارگری این دوره وصل شدن کارگران ایران به انترناسیونال کارگری بود. شورای مرکزی اتحادیه‌های حرفه‌ای ایران به عضویت سازمان بین‌المللی کارگران سندیکای جهانی کارگران پذیرفته شدند. دوره پهلوی. جنبش سندیکایی در سال های (۱۳۲۰–۱۳۰۴).
دوره پهلوی. جنبش سندیکایی در سال های (۱۳۲۰–۱۳۰۴). سرکوب جنبش سندیکایی و اتحادیه‌ای و جلوگیری از فعالیت‌های سندیکایی و اتحادیه‌ای و غیر قانونی ساختن فعالیت حزب کمونیست، در فاصلهٔ ۱۳۱۰–۱۳۰۴ به تصویب قانونی معروف به «قانون سیاه» انجامید. کارگران شرکت نفت ساعت کار را به ۹ ساعت در روز تقلیل دادند. اتحادیهٔ مخفی کارگران راه آهن با برگزاری اعتصاب ۸۰۰ نفری، نمونه‌ای از قدرت‌یابی مجدد و رو به رشد کارگران ایرانی را به نمایش گذاشت. دوران شکوفایی جنبش سندیکایی در ایران (۱۳۳۲–۱۳۲۰). جنبش کارگران ایران از سال ۱۳۲۰ الی
(۱۳۳۲–۱۳۲۰). جنبش کارگران ایران از سال ۱۳۲۰ الی ۱۳۲۶ فعالیتی علنی داشت و تعداد کارگران صنایع ماشینی بیشتر شده بود. با به‌کارگیری تجربیات گذشته طی آن سال‌ها گام‌های مهمی درراه گسترش سندیکاها برداشته شد. در این سال‌ها ابتدا اتحادیه‌های مختلف کارگری و سندیکاها شکل گرفتند و از اتحاد آن‌ها شورای مرکزی اتحادیه کارگران ایران با ۳۰ هزار عضو در ۱۳۲۱ با پا به عرصه وجود گذاشت. بالاخره شورای متحده مرکزی اتحادیه کارگران و زحمتکشان ایران در اول ماه مه ۱۳۲۳ تأسیس گردید؛ که این امر متقابلاً در تسریع تشکیل سندیکاها و
که این امر متقابلاً در تسریع تشکیل سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری در بخشهای مختلف نقش بسزایی داشت. از آن جمله تشکیل سندیکای کارگران نفت و پیوستن آن به شورای متحده مرکزی تحت نام سندیکای کارگران نفت خوزستان، دستاورد مهمی بود. بدین ترتیب وحدت کامل جنبش سندیکایی ایران در سراسر کشور تأمین گردید. بیش از ۳۰۰ هزار کارگر ایرانی زیر پرچم شورای متحده مرکزی اتحادیه کارگران و زحمتکشان ایران، به عنوان مهم‌ترین سازمان سندیکایی ایران و خاورمیانه گرد هم آمدند. این تشکل در سال ۱۳۲۵ از طرف فدراسیون جهانی کارگران مورد شناسایی
۱۳۲۵ از طرف فدراسیون جهانی کارگران مورد شناسایی قرار گرفت و به عضویت فدراسیون سندیکایی جهان در آمد. در آن زمان احزاب کارگری و ملی کشور، حتی دولت و وزارت کار، شورای متحده مرکزی را به رسمیت شناختند و حق نمایندگی در شورای عالی کار به شورای متحده مرکزی داده شد. در خرداد ۱۳۲۴ اولین اعتصاب شش‌روزه یک هزار کارگر نفت در کرمانشاه صورت گرفت. سال بعد ۱۰ هزار نفر از کارگران نفت آغاجاری به مدت ۱۴ روز در اعتصاب بودند. عدم رسیدگی به خواسته‌های کارگران ۲ ماه بعد موجب اعتصابی ۱۰۰ هزار نفری گردید، که علاوه بر خواست‌های صنفی
۱۰۰ هزار نفری گردید، که علاوه بر خواست‌های صنفی خواست‌های سیاسی از جمله عدم دخالت کارگزاران انگلیسی در شرکت نفت را در پی داشت. فعالیت و نقش حزب تودهٔ ایران در این جریانات کاملاً مشهود بود. تشکل‌های کارگری بعد از انقلاب ۵۷. با اوج‌گیری انقلاب ۱۳۵۷ با سازماندهی کمیته‌های اعتصاب، در مراکز کار اعتصاب سراسری را در کشور به راه انداختند. با پیوستن کارگران صنعت نفت به اعتصاب در تیر ماه ۵۷ حرکات کارگری به اوج خود رسید. از درون کمیته‌های مخفی اعتصاب شوراهای کارگری در اکثر کارخانجات و مؤسسات صنعتی شکل گرفت، و در
در اکثر کارخانجات و مؤسسات صنعتی شکل گرفت، و در کوتاه‌ترین زمان شوراهای کارگری کارخانجات توانستند مدیریت موسسات و کنترل تولید و توزیع را به‌دست گیرند. از بهم پیوستن شوراهای سازمانی کارگری تحت نام «خانه کارگر» متولد شد. تشکیلات «خانه کارگر» محل تجمع فعالان کارگری تهران و شهرستان‌ها گردید. بعد از پیروزی انقلاب سندیکای کارگران پروژه‌ای اخراجی و بیکار در آبادان، شیراز و تهران تشکیل گردید که در آبادان بیش از ۱۸۰۰۰ عضو، در شیراز ۵۰۰۰ و در تهران حدود ۸۰۰۰ عضو داشت. این سندیکا در شیراز توانست برای یک دوره ۶ ماهه
این سندیکا در شیراز توانست برای یک دوره ۶ ماهه حق بیکاری را از دولت موقت طلب کرده و بدین وسیله نقش سندیکا و اعتبار آن را در بین کارگران افزایش دهد. متأسفانه در فضای سرکوب این سندیکا مورد حمله قرار گرفت و بسیاری از اسناد آن به غارت رفت. همراه با این تشکل سراسری، در شهرهای بزرگ کشور «انجمن همبستگی» کارگران عمدتاً از تجمع کارگران صنوف و کارگاه‌های تولیدی کوچک شکل گرفت. مبارزه علیه طرح‌های قانون کار که در قانون کار پیشنهادی احمد توکلی وزیر کار وقت متجلی می‌گردید و برای تصویب قانون کار مترقی و متناسب با خواست
و برای تصویب قانون کار مترقی و متناسب با خواست کارگران از اقدامات عملی و مؤثر این دو تشکل کارگری بود. با شروع جنگ احزاب و سازمان‌های مدافع کارگری غیر قانونی و سندیکاها و اتحادیه‌های کارگری منحل شدند. نشریات کارگری توقیف، فعالان کارگری از کار اخراج و تحت پیگرد قرار گرفتند. هزاران کارگر دستگیر و بیش از پانصد کارگر به جوخه‌های اعدام سپرده شدند. عده کثیری از کارگران نیز مجبور به ترک محل کار و زندگی خود شده، یا به تبعید رفتند. شوراهای کارگری یکی پس از دیگر منحل و با تصویب لایحه‌ای قانونی شوراهای اسلامی کار
و با تصویب لایحه‌ای قانونی شوراهای اسلامی کار جایگزین آن‌ها شدند. با حمله به خانه کارگر این نهاد مستقل کارگری از دست کارگران درآمده، در اختیار حکومت قرار گرفت. از آن پس اشخاصی همچون محجوب، کمالی، ربیعی، سرحدی‌زاده که هر کدام بعدها به وزارت و نمایندگی مجلس رسیدند، هدایت این تشکیلات دولتی شده را بر عهده گرفتند. طی سه دهه مدیریت دولتی بر تشکل‌های رسمی کارگری به عنوان عامل تفرقه و سرکوب جنبش‌های مستقل کارگری عمل نموده. از آن جمله‌ است حمله سندیکای مستقل شرکت واحد و سرکوب فعالان کارگری، همکاری با ارگان‌های
واحد و سرکوب فعالان کارگری، همکاری با ارگان‌های اطلاعاتی و امنیتی در تقابل با حرکت کارگران ایران خودرو دیزل، لاستیک‌سازی البرز و نیشکر هفت تپه.
«من نیز می‌خواهم تو را دوست بدارم» ، ترانه‌ای از گروه موسیقی موج نو آمریکایی بلاندی است. این ترانه، در آلبوم سال ۱۹۷۸ گروه، "خطوط موازی"، قرار گرفت و نیز به عنوان یک تک‌آهنگ در سپتامبر ۱۹۷۸ عرضه شد. این ترانه در اصل در سال ۱۹۵۷ به وسیلهٔ بادی هالی ضبط شد و در دومین آلبومش با عنوان مشابه اسمش، بادی هالی، قرار گرفت و نیز به عنوان یک تک‌آهنگ پخش شد. این آهنگ به وسیلهٔ جو بی. مالدین، نیکی سالیون که هر دو از اعضای گروه هالی با نام کریکتس بودند و نرمن پتی، مدیر آغازین هالی و نیز مدیر ضبط، نوشته شده بود. نسخهٔ
آغازین هالی و نیز مدیر ضبط، نوشته شده بود. نسخهٔ بلاندی این ترانه به ۱۰ تای برتر جدول موسیقی تک‌آهنگ‌های هلند راه یافت. نسخهٔ تقلیدی بلاندی از این ترانه، تقریباً بیست سال پس از نسخهٔ اصلی ضبط شد و به عنوان تک‌آهنگ اصلی از سوی کریسلیس رکوردز برای تبلیغ "خطوط موازی" در ایالات متحده در نظر گرفته شد. موفق‌ترین ترانهٔ آلبوم پیشین گروه، "خطوط موازی"، نسخهٔ تقلیدی آنان از ترانهٔ «دینیس» اثر رندی اند ده رینبوز بود. اما این بار با عدم موفقیت این ترانه، به عنوان اشتباهی بزرگ از سوی شرکت ناشر شناخته شد-- «من نیز
اشتباهی بزرگ از سوی شرکت ناشر شناخته شد-- «من نیز می‌خواهم تو را دوست بدارم» هیچ‌گاه رتبه‌ای را در ایالات متحده به دست نیاورد. بالاخره این ترانه به عنوان یک تک‌آهنگ در تعداد محدودی کشور دیگر در اواخر ۱۹۷۹ به عنوان پنجمین و ششمین تک‌آهنگ از "خطوط موازی" بعد از این‌که «از این عکس بگیر»، «منتظر پای تلفن»، «قلب شیشه»، «دختر یک‌شنبه» و «یک راه یا دیگری» دورهٔ موفقیت آنان را در جدول‌ها طی کرده بود، عرضه شد. در سال ۲۰۰۷، یک نسخهٔ نماهنگ خانگی اثر پل مک‌کارتنی که در حال خواندن یک نسخهٔ آوازی از این ترانه است، در
در حال خواندن یک نسخهٔ آوازی از این ترانه است، در منوی گاه‌نگاری اولین دیسک آخرین دی‌وی‌دی او، سال‌های مک‌کارتنی، قرار گرفت.
محمود عبّاس با کنیه ابومازن (زادهٔ ۱۵ نوامبر ۱۹۳۵) دومین رئیس‌جمهور فلسطین و دومین رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین از ۲۰۰۵ است. وی همچنین بالاترین مقام سیاسی سازمان فتح و نخستین نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین است. او از مارس تا اکتبر ۲۰۰۳ در این سمت بر سر کار بود تا این‌که به علت عدم حمایت آمریکا و اسرائیل و همین‌طور تحریکات داخلی علیه وی از منصب خود کناره گرفت. محمود عباس قبل از نخست‌وزیری، مسئول مذاکرات سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود. او بعد از یاسر عرفات تا ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ اداره‌کننده کمیته اجرایی سازمان
تا ۱۱ نوامبر ۲۰۰۴ اداره‌کننده کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین نیز بود. محمود عباس در ۹ ژانویه ۲۰۰۵ به عنوان رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین انتخاب شد تا تا ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹ در این سمت خدمت کند. اما او با استناد به قانون اساسی سازمان آزادی‌بخش فلسطین (سازمان آزادی‌بخش فلسطین)، دوره خود را تا انتخابات بعدی در سال ۲۰۱۰ تمدید کرد و در ۱۶ دسامبر ۲۰۰۹، شورای مرکزی سازمان آزادی‌بخش فلسطین او را برای مدت نامحدودی در این سمت تأیید کرد. در نتیجه، حماس، رقیب اصلی فتح، در ابتدا اعلام کرد که این تمدید را به رسمیت
فتح، در ابتدا اعلام کرد که این تمدید را به رسمیت نمی‌شناسد و عباس را رئیس‌جمهور مشروع نمی‌داند. با این حال، عباس در سطح بین‌المللی در سمت‌های خود به رسمیت شناخته شد و حماس و فتح در سال‌های بعدی مذاکرات متعددی انجام دادند. این مذاکرات در آوریل ۲۰۱۴ به توافقی برای تشکیل دولت وحدت ملی (که تا اکتبر ۲۰۱۶ ادامه داشت) و به رسمیت شناختن سمت او توسط حماس منجر شد. عباس در ۲۳ نوامبر ۲۰۰۸ نیز توسط شورای مرکزی سازمان آزادی‌بخش فلسطین برای ادامه خدمت به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شده بود. عباس از مارس تا سپتامبر ۲۰۰۳ به
انتخاب شده بود. عباس از مارس تا سپتامبر ۲۰۰۳ به عنوان اولین نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین خدمت کرد. پیش از انتصاب به نخست‌وزیری، عباس ریاست بخش امور مذاکرات سازمان آزادی‌بخش فلسطین را بر عهده داشت. عباس همواره مورد انتقاد و جنجال بوده است؛ او به فساد، تحریف تاریخ یهود و همچنین انکار هولوکاست متهم شده است. با این حال، عباس یک بازیگر کلیدی در مذاکرات صلح و در گفتگوهایی بود که زمینه را برای چاره دوکشوری اسرائیل و فلسطین فراهم آورد. زندگی شخصی و خانواده. محمود رضا عباس در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۵ در صفد، واقع در
محمود رضا عباس در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۵ در صفد، واقع در منطقه جلیل در فلسطین تحت قیمومت بریتانیا (اسرائیل کنونی) به دنیا آمد. خانواده او در طول جنگ ۱۹۴۸ فلسطین به سوریه گریختند. عباس پیش از رفتن به مصر، در دانشگاه دمشق در رشته حقوق فارغ‌التحصیل شد. عباس بعدها در دانشگاه پاتریس لومومبا در مسکو به تحصیلات تکمیلی پرداخت و در آنجا مدرک «کاندیدای علوم» (معادل دکترای شوروی) را کسب کرد. پایان‌نامه دکترای او با عنوان «سوی دیگر: رابطه پنهان بین نازیسم و صهیونیسم»، بحث‌برانگیز بود. او با آمینه عباس ازدواج کرده و حاصل این
بود. او با آمینه عباس ازدواج کرده و حاصل این ازدواج سه پسر بوده است. بزرگ‌ترین پسرشان، مازن عباس، که یک شرکت ساختمانی در دوحه را اداره می‌کرد، در سال ۲۰۰۲ در سن ۴۲ سالگی بر اثر حمله قلبی در قطر درگذشت. کنیه ابومازن به معنای «پدر مازن» است. دومین پسر آنها، یاسر عباس، یک تاجر کانادایی است که به افتخار یاسر عرفات، رهبر پیشین تشکیلات خودگردان فلسطین، نامگذاری شد. کوچک‌ترین پسرشان، طارق، نیز یک مدیر بازرگانی است. عباس هشت نوه دارد که شش نفر از آنها در طرح «بذرهای صلح» مشارکت دارند؛ این طرح به منظور ایجاد ارتباط
صلح» مشارکت دارند؛ این طرح به منظور ایجاد ارتباط بین جوانان فلسطینی و اسرائیلی است. فعالیت سیاسی. در اواسط دهه ۱۹۵۰، محمود عباس به شدت درگیر فعالیت‌های سیاسی زیرزمینی فلسطین شد و به تعدادی از فلسطینیان تبعیدی در قطر پیوست. در آنجا، او به عنوان مدیر پرسنل در خدمات مدنی امیرنشین قطر مشغول به کار بود. در سال ۱۹۶۱، در همین دوران، او برای عضویت در فتح جذب شد. فتح در اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط یاسر عرفات و پنج فلسطینی دیگر در کویت تأسیس شده بود. در آن زمان، عرفات با جذب فلسطینیان ثروتمند در قطر، کویت و دیگر کشورهای
جذب فلسطینیان ثروتمند در قطر، کویت و دیگر کشورهای حوزه خلیج فارس، پایه‌های فتح را بنا می‌گذاشت. به گفته ابو داود، بخشی از وجوه جمع‌آوری شده توسط عباس، بدون اطلاع او، برای اجرای کشتار مونیخ در سال ۱۹۷۲ استفاده شد. عباس از اولین اعضای فتح بود که در سال ۱۹۷۷ خواستار مذاکره با اسرائیلی‌های میانه‌رو شد. او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۲ به یاد آورد: «چون ما اسلحه به دست گرفتیم، در موقعیتی بودیم که می‌توانستیم با اعتبار آن را زمین بگذاریم.» در سال ۱۹۷۷، عباس خواستار بازگشت یهودیان عرب به کشورهای مبدأشان شد که مورد
بازگشت یهودیان عرب به کشورهای مبدأشان شد که مورد تأیید مراکش، تونس، لیبی، مصر، عراق، یمن و سودان قرار گرفت. عباس وظایف دیپلماتیک را بر عهده داشت و تصویری میانه‌رو در برابر سیاست‌های «انقلابی» سازمان آزادی‌بخش فلسطین ارائه می‌داد. او اولین مقام سازمان آزادی‌بخش فلسطین بود که پس از جنگ خلیج فارس در ژانویه ۱۹۹۳ به عربستان سعودی سفر کرد تا روابط با کشورهای حاشیه خلیج فارس را پس از حمایت سازمان آزادی‌بخش فلسطین از عراق در طول جنگ بهبود بخشد. در توافقنامه اسلو اول، عباس در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳ به عنوان امضاکننده از
عباس در ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۳ به عنوان امضاکننده از طرف سازمان آزادی‌بخش فلسطین حضور داشت. او خاطرات خود را با عنوان «از کانال‌های مخفی: راهی به اسلو» (۱۹۹۵) منتشر کرد. در سال ۱۹۹۵، او و مذاکره‌کننده اسرائیلی، یوسی بیلین، توافقنامه بیلین-ابومازن را نوشتند که قرار بود چارچوبی برای یک توافق صلح آینده بین اسرائیل و فلسطین باشد. در سپتامبر ۲۰۱۶، مشخص شد که عباس ممکن است زمانی برای کاگ‌ب، حتی از سال ۱۹۸۵ در دمشق، کار می‌کرده باشد. این موضوع بر اساس سندی است که در بایگانی میتروخین کشف شد و در آن نام او به عنوان عامل
میتروخین کشف شد و در آن نام او به عنوان عامل «کروتوف» ثبت شده است. مقامات فلسطینی در پاسخ اظهار داشتند که در زمان مورد بحث، سازمان آزادی‌بخش فلسطین با مسکو همکاری می‌کرده است و عباس رابط آنها در بنیاد دوستی فلسطین و شوروی بوده است. نخست‌وزیری. در اوایل سال ۲۰۰۳، با خودداری اسرائیل و ایالات متحده از مذاکره با یاسر عرفات، گمان می‌رفت که محمود عباس نامزدی برای نقش رهبری مورد نظر هر دو کشور باشد. به عنوان یکی از معدود اعضای بنیان‌گذار باقی‌مانده فتح، او تا حدی در آرمان فلسطین اعتبار داشت و نامزدی او با این
در آرمان فلسطین اعتبار داشت و نامزدی او با این واقعیت تقویت شد که سایر فلسطینیان برجسته به دلایل مختلف مناسب نبودند (معروف‌ترین آنها، مروان برغوثی، پس از محکومیت در دادگاه اسرائیلی به اتهام مسئولیت در قتل‌های متعدد، در زندان اسرائیل بود). شهرت عباس به عنوان یک پراگماتیست (عمل‌گرا)، لطف غرب و برخی اعضای مجلس قانون‌گذاری ف=لسطین را برای او به ارمغان آورد. تحت فشار بین‌المللی، در ۱۹ مارس ۲۰۰۳، عرفات، عباس را به عنوان نخست‌وزیر تشکیلات خودگردان فلسطین منصوب کرد. به گفته گیلبرت آچکار، ایالات متحده، عباس را بر
به گفته گیلبرت آچکار، ایالات متحده، عباس را بر عرفات، رهبر منتخب دموکراتیک، تحمیل کرد، اگرچه اکثر فلسطینیان عباس را یک کویزلیگ (خائن) می‌دانستند. کشمکش قدرت بین عرفات و عباس درگرفت. دوره نخست‌وزیری عباس با درگیری‌های متعددی بین او و عرفات بر سر تقسیم قدرت مشخص شد. ایالات متحده و اسرائیل، عرفات را به تضعیف عباس و دولتش متهم کردند. عباس اشاره کرد که اگر کنترل بیشتری بر دولت به او داده نشود، استعفا خواهد داد. در اوایل سپتامبر ۲۰۰۳، او در مورد این موضوع با پارلمان فلسطین درگیر شد. عباس با گروه‌های شبه‌نظامی
فلسطین درگیر شد. عباس با گروه‌های شبه‌نظامی فلسطینی، به ویژه جنبش جهاد اسلامی فلسطین و حماس، درگیر شد زیرا سیاست‌های عمل‌گرایانه او با رویکرد سرسختانه آنها در تضاد بود. در ابتدا، او متعهد شد که برای جلوگیری از جنگ داخلی، از زور علیه شبه‌نظامیان استفاده نکند و تلاش به مذاکره کرد. این تلاش تا حدی موفق بود و منجر به تعهد دو گروه به رعایت آتش‌بس یک‌جانبه فلسطینی شد. با این حال، ادامه خشونت و «قتل‌های هدفمند» اسرائیل از رهبران شناخته شده، عباس را مجبور کرد تا برای حفظ تعهد تشکیلات خودگردان فلسطین به نقشه راه
برای حفظ تعهد تشکیلات خودگردان فلسطین به نقشه راه صلح، به سرکوب متعهد شود. این امر منجر به کشمکش قدرت با عرفات بر سر کنترل خدمات امنیتی فلسطین شد؛ عرفات از واگذاری کنترل به عباس خودداری کرد و بدین ترتیب مانع از استفاده او از آنها علیه شبه‌نظامیان شد. عباس در ۶ سپتام۲۰۰۳ به دلیل عدم حمایت اسرائیل و ایالات متحده و همچنین «تحریکات داخلی» علیه دولتش، از سمت نخست‌وزیری استعفا داد. انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۵. پس از درگذشت یاسر عرفات، محمود عباس حداقل از نظر فتح، جانشین طبیعی او تلقی می‌شد. در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۴،
جانشین طبیعی او تلقی می‌شد. در ۲۵ نوامبر ۲۰۰۴، شورای انقلابی فتح، عباس را به عنوان نامزد مورد نظر خود برای انتخابات ریاست‌جمهوری که برای ۹ ژانویه ۲۰۰۵ برنامه‌ریزی شده بود، تأیید کرد. در ۱۴ دسامبر، عباس خواستار پایان خشونت در انتفاضه دوم و بازگشت به مقاومت مسالمت‌آمیز شد. او به روزنامه الشرق الاوسط گفت که «استفاده از اسلحه آسیب‌رسان بوده و باید پایان یابد.» با این حال، او نخواست یا نتوانست شبه‌نظامیان فلسطینی را خلع سلاح کند و علیه گروه‌هایی که به عنوان سازمان‌های تروریستی شناخته شده بودند، از زور استفاده
تروریستی شناخته شده بودند، از زور استفاده کند. با توجه به دستگیری و محدودیت تردد سایر نامزدها توسط نیروهای اسرائیلی، تحریم انتخابات توسط حماس، و پوشش ۹۴ درصدی کمپین انتخاباتی او در تلویزیون فلسطین، انتخاب عباس عملاً تضمین شده بود و در ۹ ژانویه، عباس با کسب ۶۳ درصد آرا به عنوان رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین انتخاب شد. در سخنرانی خود، او خطاب به جمعیتی از حامیان که شعار «یک میلیون شهید» سر می‌دادند، اظهار داشت: «این پیروزی را به روح یاسر عرفات و به مردممان، به شهدایمان و به ۱۱٬۰۰۰ زندانی تقدیم می‌کنم.» او
به شهدایمان و به ۱۱٬۰۰۰ زندانی تقدیم می‌کنم.» او همچنین از گروه‌های فلسطینی خواست تا به استفاده از اسلحه علیه اسرائیلی‌ها پایان دهند. با وجود درخواست عباس برای یک راه‌حل مسالمت‌آمیز، حملات گروه‌های شبه‌نظامی پس از انتخاب او نیز ادامه یافت که چالشی مستقیم برای اقتدار او محسوب می‌شد. جنبش جهاد اسلامی فلسطین در ۱۲ ژانویه ۲۰۰۵ حمله‌ای را در غزه آغاز کرد که منجر به کشته شدن یک نفر و زخمی شدن سه پرسنل نظامی اسرائیلی شد. در ۱۳ ژانویه، فلسطینی‌ها از گردان‌های شهدای الاقصی، حماس و کمیته‌های مقاومت مردمی یک حمله
الاقصی، حماس و کمیته‌های مقاومت مردمی یک حمله انتحاری در گذرگاه کارنی انجام دادند که شش اسرائیلی را کشت. در نتیجه، اسرائیل پایانه آسیب‌دیده را بست و روابط خود را با عباس و تشکیلات خودگردان فلسطین قطع کرد و اظهار داشت که عباس باید اکنون با تلاش برای توقف این حملات، نشانه‌ای از صلح نشان دهد. عباس در ۱۵ ژانویه، در مراسمی در شهر رام‌الله در کرانه باختری، رسماً به عنوان رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین سوگند یاد کرد. در فوریه ۲۰۰۵، عباس با آریل شارون، نخست‌وزیر وقت اسرائیل، در اجلاس شرم‌الشیخ دیدار کرد تا به
وقت اسرائیل، در اجلاس شرم‌الشیخ دیدار کرد تا به انتفاضه دوم پایان دهد، و هر دو تعهد خود را به روند نقشه راه برای صلح تأیید کردند. شارون همچنین با آزادی ۹۰۰ زندانی فلسطینی از ۷۵۰۰ نفر که در آن زمان بازداشت بودند و خروج از شهرهای کرانه باختری موافقت کرد. در ۹ اوت ۲۰۰۵، عباس اعلام کرد که انتخابات مجلس که در ابتدا برای ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۵ برنامه‌ریزی شده بود، در ژانویه ۲۰۰۶ برگزار خواهد شد. در ۲۰ اوت، او تاریخ انتخابات را ۲۵ ژانویه تعیین کرد. در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۶، عباس اعلام کرد که با وجود ناآرامی‌ها در غزه، تاریخ
اعلام کرد که با وجود ناآرامی‌ها در غزه، تاریخ انتخابات را تغییر نخواهد داد، مگر اینکه اسرائیل مانع رای دادن فلسطینی‌ها در قدس شرقی شود. انتخابات در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۶ برگزار شد و منجر به پیروزی قاطع حماس شد. در ژانویه ۲۰۰۶، در چارچوب باخت فتح در انتخابات و دولت تک‌حزبی احتمالی آینده حماس، عباس گفت که در پایان دوره خود دوباره برای ریاست‌جمهوری نامزد نخواهد شد. با این حال، پس از تحریم‌های بین‌المللی علیه دولت تک‌حزبی حماس، درگیری‌های سیاسی و نظامی بین حماس و فتح، و تقسیم کشور که برگزاری انتخابات جدید را ناممکن
و تقسیم کشور که برگزاری انتخابات جدید را ناممکن ساخت، عباس پس از انقضای دوره چهار ساله خود در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۹، در سمت رئیس‌جمهور باقی ماند. او دوره خود را برای یک سال دیگر تمدید کرد، با استفاده از تفسیری دیگر از قانون اساسی و قانون انتخابات، تا بتواند انتخابات ریاست‌جمهوری و پارلمانی بعدی را هم‌راستا کند. حماس با اشاره به قانون اساسی فلسطین، اعتبار این اقدام را زیر سؤال برد و دوره عباس را پایان‌یافته تلقی کرد، که در این صورت عزیز دویق، رئیس شورای قانون‌گذاری فلسطین، باید رئیس‌جمهور موقت می‌شد. در دسامبر
فلسطین، باید رئیس‌جمهور موقت می‌شد. در دسامبر ۲۰۰۹، رهبری شورای مرکزی فلسطین تمدید نامحدود دوره ریاست‌جمهوری عباس را اعلام کرد. از آن زمان، عباس به عنوان رئیس مناطق تحت کنترل فتح در سرزمین‌های فلسطینی باقی مانده است. در آوریل ۲۰۱۴، حماس برای تشکیل دولت وحدت ملی با فتح، اعتراض خود را پس گرفت. عباس از محاصره نوار غزه به عنوان ابزاری برای تضعیف حماس حمایت کرده است. در سال ۲۰۱۰، عباس اعلام کرد که با رفع محاصره دریایی اسرائیل از نوار غزه مخالف است، زیرا این امر حماس را تقویت می‌کند. مصر نیز از این موضع حمایت
حماس را تقویت می‌کند. مصر نیز از این موضع حمایت کرد. در سال ۲۰۱۴ و سال‌های بعد، عباس از سرکوب تونل‌های قاچاق توسط مصر حمایت کرد و از آب‌گرفتگی تونل‌ها توسط مصر با هماهنگی تشکیلات خودگردان استقبال کرد. در سال ۲۰۱۶، عباس با ورود سوخت قطری به نیروگاه برق غزه از طریق اسرائیل مخالفت کرد، زیرا تشکیلات خودگردان او قادر به جمع‌آوری مالیات بر سوخت نبود. در دسامبر ۲۰۱۴، عباس درخواستی را برای پیوستن فلسطین به دیوان کیفری بین‌المللی امضا کرد، تنها یک روز پس از آنکه شورای امنیت سازمان ملل به قطعنامه‌ای که خواستار پایان
امنیت سازمان ملل به قطعنامه‌ای که خواستار پایان اشغال اسرائیلی سرزمین‌های فلسطینی و تشکیل کشور فلسطین تا سال ۲۰۱۷ بود، رأی منفی داد. تهدید به پیوستن به ICC و شکایت از اسرائیل به دلیل جنایات جنگی سال‌ها قبل توسط مقامات فلسطینی مورد بررسی قرار گرفته بود، اما این اقدام به عنوان «آخرین راه‌حل» دیپلماتیک تلقی می‌شد. این تصمیم در حالی گرفته شد که دولت عباس با اتهامات فساد و سوءمدیریت، چالش‌های سیاسی احتمالی از سوی احزاب رقیب و سایر اعضای فتح، و نرخ پایین تأیید عمومی مواجه بود. در اوت ۲۰۱۵، عباس استعفای خود را از
مواجه بود. در اوت ۲۰۱۵، عباس استعفای خود را از ریاست کمیته اجرایی سازمان آزادی‌بخش فلسطین اعلام کرد و پس از آن خواستار تشکیل جلسه اضطراری PNC برای برگزاری انتخابات شد. این اعلام، انتقادات و گمانه‌زنی‌هایی را در مورد انگیزه‌های او برانگیخت. جلسه ویژه پیشنهادی او در PNC به‌طور نامحدود به تعویق افتاد و او تا اکتبر ۲۰۲۳ به عنوان رئیس موقت PLC باقی ماند. در سال ۲۰۲۱، انتخابات محلی در فلسطین در بحبوحه اختلاف بین عباس و حماس برگزار شد. این اتفاق پس از آن رخ داد که او انتخابات ریاست‌جمهوری و انتخابات پارلمانی را
او انتخابات ریاست‌جمهوری و انتخابات پارلمانی را به‌طور نامحدود به تعویق انداخته بود. در طول جنگ غزه (۲۰۲۳-اکنون)، عباس «اعمال کشتار غیرنظامیان یا سوءاستفاده از آنها در هر دو طرف را رد کرد، زیرا آنها با اخلاق، دین و قوانین بین‌المللی در تضاد هستند.» او خواستار «آزادی غیرنظامیان، اسیران و بازداشت‌شدگان» شد و نگرانی خود را در مورد عواقب محاصره کامل نوار غزه توسط اسرائیل ابراز کرد. عباس پس از انفجار بیمارستان الاهلی عرب سه روز عزای عمومی اعلام کرد و جلسه برنامه‌ریزی شده با رئیس‌جمهور آمریکا، جو بایدن، را لغو
شده با رئیس‌جمهور آمریکا، جو بایدن، را لغو کرد. در فوریه ۲۰۲۴، او حادثه کمک‌های بشردوستانه الرشید را «کشتاری زشت» خواند که توسط «ارتش اشغالگر اسرائیل» انجام شده است. در آوریل ۲۰۲۵، عباس در شدیدترین اظهارات خود از زمان آغاز جنگ، حماس را «فرزندان سگ» خواند و آنها را مسئول ارائه توجیه به اسرائیل برای ادامه حملات خود به غزه دانست و خواستار آزادی گروگان‌های اسرائیلی، خلع سلاح و واگذاری کنترل منطقه شد.