payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیتون در شهر قدیمی زندگی می‌کنند و به فرقه‌های ارتدکس یونانی، کاتولیک رومی و باپتیست تعلق دارند. در سال ۱۹۰۶، حدود ۷۵۰ مسیحی در آنجا زندگی می‌کردند که ۷۰۰ نفر از آنها ارتدکس و ۵۰ نفر کاتولیک رومی بودند. مجامع یهودی در غزه. در دورهٔ متأخر باستان، شواهدی از حضور سازمان‌یافتهٔ یهودیان در غزه به‌دست آمده است. بر یکی از ستون‌های مسجد بزرگ غزه کتیبه‌ای به زبان عبری و یونانی با نام «حننیا بن یعقوب» همراه با نقش منوره و شوفار ثبت شده بود که نشان‌دهندهٔ حضور و پیشینهٔ یهودیان در این مکان بود. در مایوماس، بندر کهن
یهودیان در این مکان بود. در مایوماس، بندر کهن غزه (محلهٔ ریمال امروزی)، کف‌موزائیک‌های یک کنیسه با نگارهٔ داوود و کتیبه‌ای به تاریخ ۵۰۸ تا ۵۰۹ میلادی کشف شد. این موزائیک‌ها، که اکنون بخشی از مجموعهٔ موزه اسرائیل هستند، در پژوهش‌های دانشگاهی به‌عنوان بخشی از شبکهٔ کنیسه‌های ساحل جنوبی فلسطین بررسی شده‌اند. جامعه یهودی در غزه طی دوران جنگ‌های صلیبی از بین رفت، اما با برگشتن دولت مملوک‌ها به وضعیت عادی خود بازگشت و بازسازی شد. در فوریه ۱۷۹۹، زمانی که نیروهای فرانسوی به رهبری ناپلئون وارد این شهر شدند، این شهر
به رهبری ناپلئون وارد این شهر شدند، این شهر دچار طاعون شدیدی شده‌بود که سبب شد تا یهودیان به نواحی دیگر در فلسطین کوچ کنند. تا سال ۱۸۸۶، سی خانواده یهودی به غزه برگشته بودند، اما آن‌ها طی جنگ جهانی اول توسط عثمانیان از این ناحیه رانده شدند. پس از پایان جنگ یهودیان به غزه بازگشتند اما یکبار دیگر پس از کشتار ۱۹۲۹ مجبور به ترک این منطقه شدند. جامعه یهودیان غزه تقریباً ۳۰۰۰ سال قدمت داشت، و در سال ۱۴۸۱ شصت خانوار یهودی در آن زندگی می‌کردند. در زمان شورش‌های فلسطین در سال ۱۹۲۹، پنجاه خانواده در غزه زندگی
فلسطین در سال ۱۹۲۹، پنجاه خانواده در غزه زندگی می‌کردند که اکثر آنها پس از شورش‌ها فرار کردند. در بررسی زمین و جمعیت سامی هداوی، غزه ۳۴۲۵۰ نفر جمعیت داشت که شامل ۸۰ یهودی در سال ۱۹۴۵ می‌شد. اکثر آنها پس از جنگ ۱۹۴۸ به دلیل بی‌اعتمادی متقابل بین آنها و اکثریت عرب، شهر را ترک کردند. امروزه هیچ یهودی در غزه زندگی نمی‌کند. اقتصاد. محصولات عمدهٔ کشاورزی شامل توت‌فرنگی، مرکبات، خرما، زیتون، گل‌ها و انواع سبزیجات است. آلودگی و تقاضای بالای آب، ظرفیت تولیدی مزارع نوار غزه را کاهش داده است. صنایع کوچک غزه تولید
نوار غزه را کاهش داده است. صنایع کوچک غزه تولید پلاستیک، مصالح ساختمانی، منسوجات، مبلمان، سفال، کاشی، مسگری و فرش را دربر می‌گیرد. از زمان توافق اسلو، هزاران نفر در وزارتخانه‌ها و نهادهای امنیتی، آنروا و سازمان‌های بین‌المللی مشغول به کار شده‌اند. صنایع خرد نیز شامل منسوجات و فراوری مواد غذایی است. در بازارهای خیابانیِ غزه، کالاهای گوناگونی—از جمله فرش، سفال، مبلمانِ حصیری و پوشاکِ نخی—عرضه می‌شود. مرکز خرید مجلل «غزه مال» در ژوئیهٔ ۲۰۱۰ افتتاح شد. گزارشی که در ۲۰۰۸ از سوی گروه‌های حقوق‌بشری و توسعه منتشر
در ۲۰۰۸ از سوی گروه‌های حقوق‌بشری و توسعه منتشر شد، بیان داشت که غزه دچار الگوی بلندمدت رکود اقتصادی و شاخص‌های توسعه‌ای وخیم بوده و شدت این وضعیت با محاصره‌های اسرائیل و مصر به‌صورت تصاعدی افزایش یافته است. ااین گزارش به تعدادی از شاخص‌های اقتصادی برای روشن شدن این نکته اشاره کرد: در سال ۲۰۰۸، ۹۵ درصد از عملیات صنعتی غزه به دلیل کمبود نهاده‌های لازم برای تولید و مشکلات صادراتی به حالت تعلیق درآمد. در ۲۰۰۹، بیکاری در غزه نزدیک به ۴۰٪ بود. بخش خصوصی که ۵۳٪ از کل مشاغل غزه را ایجاد می‌کند، آسیب جدی دید و
از کل مشاغل غزه را ایجاد می‌کند، آسیب جدی دید و بسیاری از کسب‌وکارها ورشکست شدند. در ژوئن ۲۰۰۵، ۳٬۹۰۰ کارخانه در غزه ۳۵٬۰۰۰ نفر را به کار گرفته بودند؛ تا دسامبر ۲۰۰۷ تنها ۱٬۷۰۰ نفر همچنان شاغل بودند. صنعت ساخت‌وساز فلج شد و ده‌ها هزار کارگر بی‌کار ماندند. بخش کشاورزی نیز به‌شدت آسیب دید و نزدیک به ۴۰٬۰۰۰ کارگر وابسته به کشاورزی نقدی را تحت تأثیر قرار داد. در دورهٔ محاصره، قیمت مواد غذایی در غزه افزایش یافت: آرد گندم ۳۴٪، برنج ۲۱٪ و شیرخشک نوزاد ۳۰٪ گران‌تر شد. در ۲۰۰۷، خانوارها به‌طورِ میانگین ۶۲٪ از درآمد
در ۲۰۰۷، خانوارها به‌طورِ میانگین ۶۲٪ از درآمد خود را صرف خوراک می‌کردند؛ این سهم در ۲۰۰۴ برابر با ۳۷٪ بود. در کمتر از یک دهه، شمار خانواده‌های وابسته به کمک‌های غذایی «آنروا» ده برابر شد. در ۲۰۰۸، ۸۰٪ از جمعیت به کمک‌های بشردوستانه متکی بودند؛ این رقم در ۲۰۰۶، ۶۳٪ بود. بنا بر گزارشی از آکسفام در ۲۰۰۹، غزه با کمبود شدید مسکن، امکانات آموزشی، مراکز بهداشتی و زیرساخت‌ها روبه‌رو بود و شبکهٔ ناکافی فاضلاب به مشکلات بهداشتی و سلامت عمومی دامن می‌زد. پس از کاهش قابل توجه سیاست محاصره و بستن گذرگاه‌ها در ۲۰۱۰،
قابل توجه سیاست محاصره و بستن گذرگاه‌ها در ۲۰۱۰، اقتصاد غزه از سطوح ضعیف دوران اوج محاصره بهبود قابل‌توجهی را آغاز کرد. اقتصاد غزه در ۱۱ ماه نخست همان سال ۸٪ رشد داشت. فعالیت اقتصادی تا حد زیادی توسط کمک‌های مالی خارجی پشتیبانی می‌شود. در غزه چند هتل وجود دارد؛ از جمله «فلسطین»، «گرند پالاس»، «آدم»، «الأمل»، «القدس»، «کلیف»، «الدیرة» و «مارنا هاوس». به‌جز هتل «فلسطین»، همگی در امتداد ساحل و در محلهٔ رمال قرار دارند. سازمان ملل نیز در همان خیابان باشگاه ساحلی دارد. غزه مقصد رایجی برای گردشگران نیست و بیشتر
دارد. غزه مقصد رایجی برای گردشگران نیست و بیشتر خارجیانی که در هتل‌ها می‌مانند، خبرنگاران، کارکنان امدادی و نیروهای سازمان ملل و صلیب سرخاند. از هتل‌های مجلل می‌توان به «القدس» و «الدیرة» اشاره کرد. وجود ذخایر هیدروکربنی در پیرامون منطقه، به غزه این پتانسیل را می‌دهد که به یک مرکز پیشرویِ صنعتی بدل شود. بسیاری از میدان‌ها گاز و نفت منطقه در زیر غزه قرار دارند. در ۱۹۹۹، ذخایر گاز طبیعی در آب‌های ساحلی این سرزمین کشف شد که به «غزه مارین» شناخته می‌شود. برآورد می‌شود که این میدان ۱ تریلیون فوت مکعب (۲۸
برآورد می‌شود که این میدان ۱ تریلیون فوت مکعب (۲۸ میلیارد مترمکعب) گاز طبیعی داشته باشد و بخشی از حوضهٔ شام (Levant Basin) باشد که خود ۱۲۲ تریلیون فوت مکعب (۳٫۵ تریلیون مترمکعب) گاز طبیعی را در بر می‌گیرد. حوضهٔ شام در دریای مدیترانه (شامل سواحل اسرائیل، مصر، قبرس، لبنان، سوریه و فلسطین) به داشتن ۱٫۷ میلیارد بشکه (۲۷۰٬۰۰۰٬۰۰۰ مترمکعب) نفت برآورد شده است. غزه تنها بخش ساحلی دولت فلسطین است. در سال ۲۰۰۰، مجوزهای اکتشاف از سوی دولت به گروه بی‌جی اعطا شد. با این حال، پروژه در جریانِ خیزش‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ (که
حال، پروژه در جریانِ خیزش‌های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ (که در طی آن زیرساخت‌های پشتیبانی، بندر و فرودگاه توسط اسرائیل نابود شد) متوقف گردید. در ۲۰۲۳، کار دوباره شتاب گرفت؛ تا اینکه در جنگ جاری متوقف شد. تعداد زیادی از مزدم بر این باور بودند که ذخایر نفت و گاز غزه علت حملهٔ اسرائیل به این سرزمین است؛ حمله‌ای که گاهی به‌عنوان کارزاری بالقوه «نسل‌کشانه» توصیف می‌شود. جاذبه‌های گردشگری. مکان‌های مورد توجه برای ناظران این شهر عبارتند از مسجد جامع عمری، مسجد سید هاشم، مسجد ابن عثمان، مسجد ابن مروان، حرم شیخ ابوالعزم، حرم
ابن عثمان، مسجد ابن مروان، حرم شیخ ابوالعزم، حرم شیخ اجلین، تل منتار، قلعه ناپلئون (قلعه الرضوان) و کلیسای سنت پورفیروس. مسجد جامع (مسجدالعمری). مسجدالعمری با مناره‌های باشکوه خود در پایین شهر غزه واقع شده که معروف است این مسجد ناحیه اولیه معبد مارناس و سپس کلیسای ارتودوکس یونانی را اشغال کرده است. این مسجد همچنین در مکان کلیسای نرمن که توسط صلیبیون در قرن دوازهم میلادی ساخته شده بود، قرار گرفته است. قلعه ناپلئون (قصرالباشا). این قلعه نیز در پایین شهر غزه واقع شده و این بنای مستحکم سنگی آن به دوره مملوک بر
شده و این بنای مستحکم سنگی آن به دوره مملوک بر می‌گردد. این مکان به عنوان قصر الباشا شناخته می‌شود زیرا ناپلئون چند شب را در این نقطه در مسیر حرکت خود به سوی شهر در سال ۱۷۹۹ سپری کرده است. کلیسای سنت پورفیروس. این کلیسای قرن چهارم مکانی است که سنت پورفیروس درگذشت و در سال ۴۲۰ میلادی آن دفن شد. کلیسا در شهر قدیمی غزه واقع شده است و هنوز توسط جامعه ارتودوکس یونانی امروزه مورد استفاده قرار می‌گیرد. مسجد السید هاشم. در بخش الدراج قرار گرفته، این مسجد یکی از بزرگ‌ترین و زیباترین مساجد قدیمی در غزه می‌باشد. مزار
و زیباترین مساجد قدیمی در غزه می‌باشد. مزار هاشم بن عبدمناف، جد محمد که طی سفر تجاری خود در غزه درگذشته است تصور می‌شود در زیر گنبد این مسجد قرار داشته باشد. حمل و نقل. شهر غزه در باقی نواحی نوار غزه در کنار فرودگاه بین‌المللی یاسر عرفات قرار دارد. آن در سال ۱۹۹۸ بازگشایی شد، اما فعلاً فاقد هرگونه عملیاتی است، باندها و تأسیسات پشتیبانی آن به‌طور گسترده‌ای طی انتفاضه دوم از سوی نیروهای نظامی اسرائیلی ویران شده است. در پی خروج اسرائیل از نوار غزه در پاییز ۲۰۰۵، بحث‌هایی میان طرف‌های فلسطینی و اسرائیلی بر سر
بحث‌هایی میان طرف‌های فلسطینی و اسرائیلی بر سر بازگشایی آن صورت گرفت. تاکنون، مذاکره‌کنندگان اسرائیلی با اجازه بازگشایی آن موافقت نکرده‌اند.
رَفَح مرکز استان رفح در نوار غزه است که در مجاورت مصر قرار دارد. گذرگاه رفح دسترسی جنوبی نوار غزه با مصر است. در رفح تونل‌های زیرزمینی وجود دارند که توسط ساکنان نوار غزه برای رفت و آمد به مصر حفر شده‌اند. از این تونل‌ها به خصوص برای تهیه وسایل زندگی و نظامی از مصر استفاده می‌شود. گذرگاه رفح. گذرگاه رفح به مرز میان غزه و مصر گفته می‌شود. دولت مصر، گذرگاه رفح را در سال ۲۰۰۷ زمانی که حماس کنترل غزه را به‌دست گرفت بست. دولت مصر در توجیه باز نکردن مرز رفح تأکید کرد که بازگشایی این نقطهٔ مرزی ضمن آنکه سبب هجوم
کرد که بازگشایی این نقطهٔ مرزی ضمن آنکه سبب هجوم غیرنظامیان فلسطینی به صحرای سینا و خالی شدن نوار غزه از سکنه و در نتیجه باز شدن دست ارتش اسرائیل برای نابودی تمام اهداف مورد نظر خود می‌شود، در عمل نیز مسئولیت‌های مربوط به اسرائیل در برابر ساکنان نوار غزه را به مصر منتقل می‌کند. تحلیلگران روزنامه یواس‌ای تودی آمریکا معتقدند یکی از دلایل مخالفت اسرائیل با بازگشایی گذرگاه‌های نوار غزه بیم اسرائیل از محبوبیت حماس و دیگر گروه‌های مبارز فلسطینی نزد اهالی غزه و فراموشی خاطرات تلخ جنگ غزه است. جمعیت بعد از جنگ
فراموشی خاطرات تلخ جنگ غزه است. جمعیت بعد از جنگ غزه. اما بعد از آغاز جنگ اسرائیل علیه گروه حماس در اکتبر ۲۰۲۳ و درحالی که بیش از ۴ ماه از این جنگ می‌گذشت، سازمان ملل متحد اعلام کرد که با ورود آوارگان فلسطینی از سراسر غزه به رفح، این منطقه تبدیل به یکی از پرجمعیت‌ترین مکان‌های دنیا شده است. درحال حاضر حدود ۱٫۴ میلیون آواره در رفح هستند که برخی از آنها ۶ بار به دلیل حملات اسرائیل آواره شده‌اند. بنابراین جمعیت رفح بعد از جنگ ۵ برابر شده و این آوارگان در شرایط بسیار اسف‌باری زندگی می‌کنند.
بِرساوُش یا پرساوش یا سوار (به یونانی: Περσεύς، به انگلیسی: Perseus، به فرانسوی: Persée) یکی از صورت‌های فلکی است که در نیم‌کرهٔ شمالی دیده می‌شود. پرساووش از ۴۸ صورت فلکی بطلمیوسی و ۸۸ صورت فلکی امروزی است. پرساووش کمی دورتر و حدوداً در قسمت شرقیِ زن بر زنجیر (آندرومِدا) قرار گرفته‌است. ستارهٔ «غول» ستارهٔ اصلی آن است که ستاره‌ای دوتایی است. هنگامی که یکی از جلوِ دیگری می‌گذرد، ستارهٔ غول تقریباً نیمی از درخشندگی‌اش را از دست می‌دهد. این صورت فلکی نقطهٔ نورباران بارش شهابی برساوشی است که هر سال در نیمهٔ
بارش شهابی برساوشی است که هر سال در نیمهٔ دومِ مرداد ماه با تراکم حدود ۵۰ شهاب در ساعت رخ می‌دهد. نام و افسانه. نام پرساوش از نام یونانی پرسئوس گرفته شده که در اساطیر یونانی قهرمانی است که مدوسا را کشت تا شاهزاده آندرو مدا، دختر کاسیوپه (که نام لاتین ذات الکرسی از او گرفته شده) و قیفاووس را از چنگال هیولای دریایی به نام قیطس نجات دهد. «پرساوش از نام یونانی پرسئوس گرفته شده، او پسر زئوس خدای خدایان، و قهرمانی نیمه خدا نیمه انسان است. ماجرای پرساووش از آنجا آغاز می‌گردد که برای نجات شاهزاده آندرومدا (دختر
آغاز می‌گردد که برای نجات شاهزاده آندرومدا (دختر کاسیوپه_ذات الکرسی) از چنگ هیولای دریایی به نام قیطس یا کراکن مجبور می‌شود با عفریته‌ای به نام مدوزا (یا مدوسا) مبارزه کند. مدوزا عفریته‌ای است که هر شخصی به چشمان او خیره شود تبدیل به سنگ می‌گردد. پرساووش شبانه به بالین مدوزا می‌رود و او را در خواب غافلگیر می‌کند. و با استفاده از انعکاس تصویر مدوزا در سپری که به دست داشته وی را شکست می‌دهد. سپس سر مدوزا را از تن جدا می‌کند در کیسه‌ای می‌نهد و به جنگ هیولای دریایی قیطس می‌شتابد. برساوش سر مدوزا را در برابر
دریایی قیطس می‌شتابد. برساوش سر مدوزا را در برابر قیطس قرار می‌دهد و به این روش هیولای دریایی به سنگ تبدیل می‌شود. و شاهزاده آندرومدا نجات داده می‌شود. پرساووش شاهزاده آندرومدا را در نهایت به همسری خویش انتخاب می‌کند. در برخی روایات آمده‌است که پارسیان از نوادگان پرسئوس هستند.» ستاره‌ها. ستارهٔ رأس‌الغول یا بتا برساوش، که از نوع ستاره گرفتی است دارای قدر متغیر میان ۲/۲ تا ۵/۳ می‌باشد. این دو ستاره به فاصلهٔ ۱۸ میلیون کیلومتر از یکدیگر قرار گرفته‌اند و هر ۲ روز و ۲۰ ساعت گرفتگی در آن‌ها رخ می‌دهد. رأس‌الغول
و ۲۰ ساعت گرفتگی در آن‌ها رخ می‌دهد. رأس‌الغول یک ستاره آغازین از نوع گرفتی جفتی و از طبقه متغیرهاست، یعنی هریک از این دو ستاره، به تناوب باعث گرفتگی دیگری می‌شود. رأس‌الغول ترکیبی از دو ستاره B8 V با مدار مشترک با ستاره‌ای با طیف G5 IV و فاصله ۱۰۵ سال نوری است. رأس‌الغول معمولاً با قدر ۲٫۱ در هر ۲٫۸۷ روز، چشمک‌زنان ظاهر می‌شود و سپس برای ۱۰ ساعت ضعیف گردیده و تا قدر ۱۰ ماند یک ستاره G۵ تغییر ممی کند که در واقع از مقابل ستاره B۸ دیگر عبور می‌نماید. از دیگر ستارگان قابل توجه این مجموعه می‌توان به
از دیگر ستارگان قابل توجه این مجموعه می‌توان به مرفق‌الثریا (آلفا برساوش) با قدر ۸/۱ که یک ابرغول زرد با فاصله ۶۰۰ سال نوری است، اشاره کرد. در نزدیکی ستاره کسی برساوش در حدفاصل با اپسیلون می‌توان ان‌جی‌سی۱۴۹۹ که همان سحابی کالیفرنیا را که یک سحابی پخشنده است مشاهده کرد. در فاصله میان دو ستاره آلفا و کای برساوش ان‌جی‌سی۱۲۴۵ وجود دارد که یک خوشه باز است. یکی از پدیده‌های مناسب برای رصد خوشه سی و چهارم است که شامل ستارگان کم‌نور با قدر هشتم است که در فاصله ۱۴۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. در بازوهای مارپیچ
۱۴۰۰ سال نوری از ما قرار دارد. در بازوهای مارپیچ کهکشان راه شیری دو خوشهٔ ان‌جی‌سی۸۶۹ و ان‌جی‌سی۸۸۴ وجود دارد که اولی ۳۰۰ سال نوری و دومی در حدود ۷۵۰۰ سال نوری از ما فاصله دارند. این دو خوشه در بخش فوقانی اتا در حد فاصل با ستاره فی برساوش واقع شده‌اند. البته درقسمت میانی برساوش میان ستارگان کای برساووش و نوی آن که یک چندگانه است، نواختر ۱۹۰۱ قرار دارد. اجرام عمقی آسمان. برساووش به لحاظ استقرار در امتداد کهکشان راه شیری، از نظر اجرام عمق آسمان غنی است. hبرساووش(NGC۸۶۹)و همچنین کای برساووش(NGC۸۸۴)یک جفت خوشه
همچنین کای برساووش(NGC۸۸۴)یک جفت خوشه باز قدر پنجم هستند که تحت نام «خوشه دوگانه» شناخته شده و در فاصله ۷۳۰۰ سال نوری از ما قرار گرفته‌اند و با چشم غیر مسلح همانند ستاره‌ای مات به نظر می‌رسند.m۳۴ هم خوشه دیگری از قدر پنج است.
برانکس شمالی‌ترین محله شهر نیویورک است که در شمال منهتن قرار دارد. در سال ۲۰۰۵ میلادی، اداره آمار ایالات متحده آمریکا جمعیت منطقهٔ برانکس را ۱٬۳۵۷٬۵۸۹ نفر برآورد کرد. اگر منطقه برانکس که یکی از پنج منطقه کلان‌شهر نیویورک است، به شهری مستقل تبدیل شود، هفتمین شهر پرجمعیت ایالات متحده آمریکا را تشکیل می‌دهد. مناطق. بدنام‌ترین منطقه در برانکس، خیابان «هانتس پوینت» نام دارد. این خیابان به‌خاطر میزان بالای تن‌فروشی و اعتیاد در آن، با نام مستعار «منطقهٔ چراغ قرمز نیویورک‌سیتی» معروف شده‌است.
صورت فلکی دلو، دُل یا آبریز (به انگلیسی:Aquarius) یکی از صورت‌های فلکی منطقةالبروج است. رسیدن به نصف‌النهار: ۱۸ مهر؟ مساحت: ۹۸۰ دقیقه مربع مخفف معادل لاتین: Aqr افسانه. این صورت فلکی نمایشگر مرد یا پسری است که از کوزه‌ای آب می‌ریزد که شکلی است باستانی در آسمان و تحت نام‌های گوناگون شناخته می‌شود. در بسیاری از اسطوره‌ها و افسانه‌ها، از جمله اسطوره سومری، این چهره گویای سیل و طوفانی جهانی، پیش از داستان طوفان نوح بوده‌است. می‌گویند پس از فرونشستن طوفان او و همسرش ازطرف زئوس مأموریت یافتند که قلوه‌سنگ‌هایی را
ازطرف زئوس مأموریت یافتند که قلوه‌سنگ‌هایی را به پشت خور بیندازند که از هر قلوه‌سنگ یک انسان برمی‌خواست. در اسطوره‌شناسی یونانی دلو گاهی یادآور دئوکالیون پسر پرومته است که با همسرش پورها کشتی ای ساختند تا از سیلی که در شرف وقوع بود نجات یابند. آنان نُه روز را در آب بودند، پیش از آنکه در کوه پارناسوس به خشکی برسند. دِلو همچنین یادآور گانومده است؛ پسرزیبایی در اساطیر یونانی و فرزند پادشاه تروایی به نام تروس که توسط زئوس به کوه المپ برده شد تا ساقی خدایان باشد. همسایهٔ این صورت فلکی یک عقاب تحت رهبری زئوس است
همسایهٔ این صورت فلکی یک عقاب تحت رهبری زئوس است که آن پسر جوان را ربود؛ برخی نسخه‌های اساطیری می‌گویند که عقاب در حقیقت همان زئوس است که تغییر چهره داده بود. و از سویی، نسخه ای دیگر از افسانهْ راجع به ربوده شدن گانومده به دست الههٔ سپیده دم یعنی ائوس سخن گفته‌اند که به تحریک احساسات شهوانی اش نسبت به مردان جوانْ به این کار دست یازید. سپس زئوس وی را از ائوس ربود و وی را به ساقی گریِ خدایان گماشت. با این حال چهرهٔ دیگری که با این آبدارچی مرتبط استْ ککروپس، یک پادشاه آتنی می‌باشد که آب را به جای شراب برای
یک پادشاه آتنی می‌باشد که آب را به جای شراب برای خدایان تقدیس کرد. ستاره‌ها. ستاره آلفای این صورت فلکی به نام سعدالملک (خوشبختی شاه) نامیده شده و دقیقاً بر روی استوای سماوی قرار می‌گیرد. این ستاره قدر سوم، درخشان‌ترین ستاره از این صورت فلکی کم‌فروغ است. نوع طیف آن G2 Ib و در فاصله ۶۸۰ سال نوری از ما قرار دارد. در لغتنامهٔ دهخدا، یاداشت کوچکی هست در باب ستارهٔ سوم که میان دو ستارهٔ نورانی صورت فلکی دلو قرار دارد و در نوع خود جالب توجه است : سعد بُلَع: دو ستاره است بر دست چپ آبریز و سعد بلع در میانشان، سومین
است بر دست چپ آبریز و سعد بلع در میانشان، سومین است و گویند (از ان جهت اسمش این است که) سعد (سعد الملک؟) او را فرو برد. (التفهیم ص ۱۱۲). منزل بیست و سوم از منازل قمر و از آخر سعد ذابح است تا بیست و پنج درجه و چهل و دو دقیقه و پنجاه و یک ثانیه و نزد اهل احکام منزلی است ممتزج از سعادت و نحوست. یکی از منازل قمر است و آن از جمله سعود ده‌گانه است. (یادداشت دهخدا) اجرام عمقی آسمان. یک خوشه ستاره‌ای قابل توجه به نام ام۲ با قدر ۷ در چند درجه‌ای شمال ستاره بتا، در این صورت فلکی وجود دارد. در همان نزدیکی دو سحابی
این صورت فلکی وجود دارد. در همان نزدیکی دو سحابی سیاره‌ای مستقرند. سحابی بزرگ‌تر به شماره ان‌جی‌سی۷۲۹۳، که به نام سحابی حلزونی معروف است در جنوب غربی ستاره ساق دلتای دلو قرار دارد. سحابی ان‌جی‌سی۷۰۰۹ از قدر هشتم که به لحاظ ظاهرش به نام سحابی زحل معروف شده، در جنوب شرقی ستاره سعد بالع قرار گرفته‌است.
استَتِن آیلند جزیره‌ای است که در جنوبی‌ترین ناحیه شهر نیویورک و در بخش ریچموند قرار دارد. در سال ۲۰۰۵ میلادی، اداره آمار ایالات متحده آمریکا جمعیت منطقه استیتن آیلند را ۴۴۳٬۷۲۸ نفر برآورد کرد. منطقه استتن آیلند بخاطر فاصله تقریباً زیادی که از دیگر محلات کلان‌شهر نیویورک دارد و بخاطر دارا بودن کمترین میزان جمعیت میان پنج محله شهر نیویورک، به «محله فراموش شده» در میان اهالی نیویورک شهرت دارد. جغرافیا. جنوبی‌ترین بخش از پنج بخش، نیویورک است. این منطقه در شهرستان ریچموند واقع شده و در جنوبی‌ترین نقطه ایالت
ریچموند واقع شده و در جنوبی‌ترین نقطه ایالت نیویورک قرار دارد. استتن آیلند توسط آبراه‌های آرتور کیل و کیل فن کول از ایالت مجاور، نیوجرسی جدا شده و از بقیه نقاط ایالت نیویورک نیز توسط خلیج نیویورک منفک می‌شود. پیشینه. شهرستان ریچموند. در پایان جنگ دوم انگلیس و هلند در سال ۱۶۶۷، هلندی‌ها طی «پیمان بِرِدا» مستعمره «نیو ندرلند» را به انگلستان واگذار کردند و «استاتن ایلاندت» ، که بعدها «استتن آیلند» تلفظ شد، بخشی از مستعمره جدید انگلیسی با نام «نیویورک» گردید. در سال ۱۶۷۰، بومیان آمریکا تمامی ادعاهای خود نسبت
در سال ۱۶۷۰، بومیان آمریکا تمامی ادعاهای خود نسبت به استتن آیلند را از طریق سندی به «فرانسیس لاولِیس»، فرماندار انگلیسی، واگذار کردند. در سال ۱۶۷۱، برای تشویق به گسترش سکونت‌گاه‌های هلندی، انگلیسی‌ها منطقه (که بعدها به نام Old Town یا «شهر قدیم» شناخته شد) را دوباره نقشه‌برداری کردند و زمین‌هایی را در امتداد ساحل جنوبی گسترش دادند. این زمین‌ها عمدتاً توسط خانواده‌های هلندی سکونت داده شد و به نام شناخته شد که بعدها با تغییر نام در‌آمد. در سال ۱۶۸۳، مستعمره نیویورک به ده شهرستان تقسیم شد. در این تقسیم‌بندی،
به ده شهرستان تقسیم شد. در این تقسیم‌بندی، استتن آیلند همراه با چند جزیره کوچک اطراف، به‌عنوان شهرستان ریچموند تعیین گردید. نام این شهرستان از عنوان چارلز لنوکس، نخستین دوک ریچموند گرفته شده است که وی پسر نامشروع چارلز دوم پادشاه انگلستان بوده است. در سال ۱۷۲۹، مرکز اداری شهرستان به «ریچموند‌ تاون» که در سرچشمه‌های آبراه «فرش کیلز» و در نزدیکی مرکز جزیره واقع شده بود، منتقل شد. تا سال ۱۷۷۱، جمعیت جزیره به ۲,۸۴۷ نفر رسیده بود.
زنون یا گزنون (به انگلیسی: Xenon) عنصر شمارهٔ ۵۴ در جدول تناوبی عناصر است. این گاز برخلاف گازهای نجیب دوره‌های قبلی خود می‌تواند با فلوئور و اکسیژن ترکیبات شیمیایی با عدد اُکسایش‌های گوناگون ایجاد کند و رنگ آبی کدر به خود اختصاص داده‌است. تاریخچه. کشف هلیم و آرگون این اندیشه را به وجود آورد که احتمال دارد عناصر دیگری از گروه گازهای بی اثر وجود داشته باشد رامسی و تراورس به جستجوی این عناصر پرداختند و به سال ۱۸۹۸ سه گاز جدید در باقی‌مانده هوای مایع کشف کردند. آنها این سه گاز را زنون، نئون و کریپتون نامیدند
آنها این سه گاز را زنون، نئون و کریپتون نامیدند این گاز در سال ۱۸۹۸ در انگلستان توسط William Ramsay (ویلیام رامسای) و Morris Travers (موریس تراورز) بعد از کشف کریپتون و نئون از هوای مایع کشف شد. نام زنون (xenon) صورت خنثی از واژه یونانی xenos به معنی غریب است و می‌توان آن را به غریبه ترجمه کرد. مشخصات. زنون عنصری با عدد اتمی ۵۴؛ در گروه گازهای بی‌اثر یا نجیب و در دوره پنجم جدول تناوبی جای دارد. جرم اتمی ۱۳۱٫۳۰؛ ظرفیت‌ها ۲٬۴٬۶و ۸. دارای نه ایزوتوپ پایدار است. خواص. گاز یا مایع بیرنگ، بی‌بو. گاز دارای
است. خواص. گاز یا مایع بیرنگ، بی‌بو. گاز دارای چگالی۵٫۸۶۷۱ گرم بر لیتر (هوا=۱٫۲۹) و ثابت دی الکتریک برابر ۱٫۰۰۱۲ مایع آن دارای نقطهٔ جوش -۱۰۸٫۱۲ درجه سلسیوس نقطه ذوب -۱۰۶٫۹ درجه سلسیوس غیرقابل سوختن؛ غیر سمی. از نظر شیمیایی غیرفعال است، اما کاملاً بی اثر نیست. ترکیب‌های زنون عبارت‌اند از: فلوروید زنون(II)، هگزا فلوروید زنون، فلورید زنون(I)، اکسید زنون(VI) پرگزنات سدیم. طرز تهیه. زنون به صورت تجاری به‌عنوان یک محصول جانبی از جداسازی هوا به اکسیژن و نیتروژن به دست می‌آید. پس از این جداسازی، که عموماً با
به دست می‌آید. پس از این جداسازی، که عموماً با تقطیر جزء به جزء در یک کارخانه دو ستونه انجام می‌شود، اکسیژن مایع تولید شده حاوی مقادیر کمی کریپتون و زنون خواهد بود. با تقطیر جزء به جزء اضافی، اکسیژن مایع ممکن است غنی شود تا حاوی ۰٫۱–۰٫۲٪ مخلوط کریپتون/زنون باشد که از طریق جذب بر روی ژل سیلیکا یا با تقطیر استخراج می‌شود. در نهایت، مخلوط کریپتون/زنون ممکن است با تقطیر بیشتر به کریپتون و زنون جدا شود. منابع. کتاب فرهنگ عناصر نوشته روح الله نظری)(مشهد) http://en.wikipedia.org/wiki/Xenon
پِتایا یا پاتایا شهر ساحلی کوچکی است در کشور تایلند که در ساحل شرقی خلیج تایلند قرار دارد. شهر پاتایا در فاصله ۱۶۵ کیلومتری و در جنوب شرقی شهر بانکوک قرار دارد. شهر پاتایا با بازدید بیش از ۵٫۵ میلیون توریست خارجی در سال، یکی از مهم‌ترین مناطق توریستی کشور تایلند به حساب می‌آید. در این شهر جاذبه‌ها و اماکن گردشگری مختلفی مانند باغ های گیاه شناسی، موزه ها و نمایشگاه ها وجود دارد. چندین مدل فضای سبز شهری و گردشگری مانند پارک های شهری، باغ‌ های گیاه‌شناسی و باغ وحش در این شهر وجود دارد. جزیره مرجان koh larn از
وحش در این شهر وجود دارد. جزیره مرجان koh larn از دیگر مراکز تفریحی پاتایا است. بطور کلی پاتایا بدلیل جاذبه های گردشگری بسیار، مقصد توریستی جذابی برای همه نوع توریست اعم از مجرد و خانواده، پیر و جوان، زن و مرد و حتی کودکان می باشد. پاتایا شهر زنده، پر جنب و جوش و امن است night life و معمولا در همه ساعات روز و شب تردد گردشگران به چشم می خورد تاریخچه شکل‌گیری شهر پاتایا. فرودگاه بین المللی و نظامی یوتاپائو U-Tapao International Airport در تشکیل این شهر بعنوان مرکز توریستی بی تاثیر نبوده است. این فرودگاه در
مرکز توریستی بی تاثیر نبوده است. این فرودگاه در اواسط دهه ۶۰ میلادی توسط ایالات متحده آمریکا برای نگهداری از بمب افکن های B-52 در جنگ ویتنام ساخته شد. سربازان آمریکایی برای مرخصی، خرید و تفریح پا به منطقه نانگ پرو و ساحل پاتایا گذاشتند، به مرور زمان و مخصوصا در زمان جنگ این شهر شاهد ورود خانواده های سربازان برای ملاقات با آنها شد و شهرت پاتایا به گوش همگان رسید و از آن زمان رفته رفته شهرت این شهر جهانی شد تا به امروز که پاتایا سالانه شاهد بازدید میلیونها گردشگر از سرتاسر جهان به خود می باشد. البته طبق
گردشگر از سرتاسر جهان به خود می باشد. البته طبق اظهار نظراتی که شده‌است تاریخ شکل‌گیری پاتایا در قالب یک منطقه تفریحی به ۲۹ ژوئن سال ۱۹۵۹ برمی‌گردد یعنی زمانی که تعدادی از نیروهای آمریکایی که در نزدیکی منطقه ایسان اقامت کرده بودند به این منطقه آمده و در کنار ساحل خانه‌هایی کرایه کردند، به دنبال ورود آن‌ها به این منطقه و بکر بودن محل و تفریحات زیادی که این سربازان داشتند، آن‌ها سایر دوستان خود را هم از وجود این منطقه مطلع کردند و و این شهر تبدیل به یک مرکز استراحت و تفریحی برای سربازان آمریکایی خسته از جنگ
و تفریحی برای سربازان آمریکایی خسته از جنگ ویتنام شد تا اینکه در اوایل دهه ۸۰ میلادی به دنبال اوج‌گیری صنعت توریسم، سواحل این منطقه تبدیل به زیرساخت‌های فراوانی برای برپایی هتل‌ها و مراکز تفریحی توریستی فراوان شد تا اینکه امروزه شاهد این هستیم که پاتایا یکی از مشهورترین و البته ارزانترین مناطق تفریحی کشور تایلند و جنوب شرق آسیا به‌شمار می‌رود. ضمنا هر ساله نیروی دریایی ارتش آمریکا و کهنه سربازان جنگ ویتنام در بندر سیراچا (۴۰ کیلومتری غرب پاتایا) اتراق کرده و با لباس نظامی بصورت نمادین از شهر پاتایا دیدن می
با لباس نظامی بصورت نمادین از شهر پاتایا دیدن می کنند. موقعیت جغرافیایی پاتایا. پاتایا، در خلیج تایلند، تقریباً 160 کیلومتر (99 مایل) جنوب شهر بانکوک در ناحیه بانگ لامونگ، استان چونبوری قرار دارد. شهر پاتایا یک منطقه شهری ویژه است که کل تامبون نونگ پرو (Nongprue) و ناکلوا (Naklua) و بخش هایی از هایای Huai Yai و نونگپلا Nong Pla Lai را در بر می گیرد. شهرستان بنگ لامونگ که مرز شمالی پاتایا را تشکیل می‌دهد بخش‌هایی از تامبون بنگ لامونگ (Banglamung)، نونگ پلا لای و تاخیان تیا را پوشش می‌دهد. بنگ سارای (Bang
لای و تاخیان تیا را پوشش می‌دهد. بنگ سارای (Bang Saray) در مرز جنوبی پاتایا قرار دارد. "پاتایای بزرگ" بیشتر خط ساحلی بنگ لامونگ Banglamung (یکی از یازده منطقه ای که استان چونبوری را تشکیل می دهد) را اشغال می کند. این منطقه به بخش شمالی بزرگ‌تری تقسیم می‌شود که مناطقی را در شرق ساحل ناکلوا (شمالی‌ترین ساحل) و ساحل پاتایا (ساحل اصلی) به‌علاوه تپه پراتامناک (که اغلب «تپه بودا» نامیده می‌شود، به دلیل معابد بالای تپه و بام پاتایا) و یک بخش جنوبی بنام ساحل جامتین Jomtien (در جنوب تپه پراتامناک) پوشش می دهد. قسمت
Jomtien (در جنوب تپه پراتامناک) پوشش می دهد. قسمت اصلی منطقه خلیج به دو ساحل اصلی تقسیم می شود. ساحل پاتایا به موازات مرکز شهر قرار دارد و حدود 2.7 کیلومتر طول دارد از پاتایا نوئا (شمال) در جنوب در امتداد ساحل تا پاتایا تای (جنوب) که ورودی خیابان واکینگ استریت است. این ساحل که در گذشته 35 متر عرض داشت دچار فرسایش شده و در برخی نقاط تنها به عرض دو تا سه متر کاهش یافته است. طرح بازسازی ساحل به مبلغ 429 میلیون بات در سال 2018 اجرا شد. تپه پراتامناک Phra Tamnak در سمت جنوبی پاتایا قرار دارد و به دلیل