payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بهره می‌جستند. یک خودروی کوچک می‌توانست حوادث را تا ۱۰ مایل فاصله از فرستنده که بر بالای «ساختمان امپراطوری دولتی آمریکاً قرار داشت، پوشش دهد. کابل هم محور برای پوشش حوادث در» باغ مادیسون" بکار گرفته شد. منطقه تحت پوشش برای یک تصویر خوب دایره‌ای به شعاع ۴۰ تا ۵۰ مایل از ساختمان امپراطوری بود که این منطقه پیش از ۱۰ میلیون نفر را پوشش می‌داد. FCC در دوم می۱۹۴۱، استانداردهای مهندسی تلویزیون NTSC را با ۵۲۵ خط و ۳۰فریم و با صدایی که با تغییر در فرکانس ایجاد می‌شود، اتخاذ کرد. دستگاه‌هایی که تا سال ۱۹۳۹ با تجزیه
اتخاذ کرد. دستگاه‌هایی که تا سال ۱۹۳۹ با تجزیه کمتر، به فروش رفت، هنوز هم برای کسب استانداردهای جدید قابل تغییر هستند. FCC دریافت زمان برای ارائه مجوز تجاری به تلویزیون فرا رسیده و بنابراین نخستین مجوز این چنینی در ا ول ژوئیه ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی CBS, NBC در نیویورک و پس از آن به ایستگاه فیلکو در فیلادلفیا اعطا شد. پس از پیوستن آمریکا به جنگ جهانی دوم، FCC زمان مورد نیاز برای پخش برنامه را برای اعطای مجوز تجاری از ۱۵ ساعت در هفته به ۴ ساعت کاهش داد. اکثر ایستگاه‌های تلویزیونی از پخش برنامه محروم
اکثر ایستگاه‌های تلویزیونی از پخش برنامه محروم شدند. برنامه‌هایی نظیر سرگرمی‌هایی همچون بوکس، حوادث باغ مادیسون و اخبار جنگ نیز به برنامه‌ها افزوده شدند. در سال ۱۹۴۲م، پنج هزار دستگاه در دست استفاده بود ولی تولید برنامه‌های جدید تلویزیونی، رادیویی و سایر تجهیزات پخش برای اهداف شهری از آوریل ۱۹۴۲ تا اوت ۱۹۴۵ تعطیل شد. کانادا. " شرکت پخش برنامه کاناداً شبکه آمریکایی NTSC با سیستم ۵۲۵ خط نور را به عنوان استاندارد پخش خود تعیین کرد. این شبکه در سپتامبر ۱۹۵۲ پخش تلویزیونی خود را آغاز کرد. نخستین برنامه ششم
پخش تلویزیونی خود را آغاز کرد. نخستین برنامه ششم سپتامبر ۱۹۵۲ از ایستگاه CBFT در کبک در مونترال پخش شد. این شبکه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی برنامه پخش می‌کرد. دو روز بعد از آغاز کار این شبکه در ۱۸ سپتامبر ۱۹۵۲ ایستگاه CBLT در اونتاریو، تورنتو آغاز به کار کرد. این شبکه یک ایستگاه انگلیسی زبان برای این کشور بود. نخستین ایستگاه تلویزیونی خصوصی در اکتبر ۱۹۵۳ در سادبیوری، اونتاریو (با عنوان CKSO) راه اندازی شد. فرانسه. در ۱۴ آوریل ۱۹۳۱ نخستین برنامه تلویزیونی با استاندارد ۳۰ خطی به وسیله «رنه بار تلمی» پخش
با استاندارد ۳۰ خطی به وسیله «رنه بار تلمی» پخش شد. در ۶ دسامبر ۱۹۳۱ «هنری دی فرانس» شبکه CGT را راه اندازی کرد. در دسامبر ۱۹۳۲ «بارتلقی» یک برنامه آزمایشی سیاه و سفید را با عنوان (تلویزیون پاریس) (در ۶۰ خط) یک ساعت در هفته پخش کرد که بعدها از اوایل ۱۹۳۳ به پخش روزانه مبدل شد. نخستین شبکه رسمی تلویزیون فرانسه در ۱۳ فوریه ۱۹۳۵ با ۶۰ خط با پخش برنامه از ۸:۱۵ تا ۸:۳۰ شب رسماً آغاز به کار کرد. این برنامه با بازی «بیاتریس برتی» از استودیوی «رادیو- پی تی تی ویژن» در پاریس صورت گرفت. این برنامه دامنه ۱۰۰ کیلومتری
در پاریس صورت گرفت. این برنامه دامنه ۱۰۰ کیلومتری داشت. در ۱۰ نوامبر، «جرج مندل» رئیس استودیوی PTT نخستین برنامه تلویزیونی را در ۱۸۰ خط نور از فرستنده برج ایفل پخش کرد. در قرن ۱۸ «سوزی وینکر» نخستین گوینده از ماه ژوئن به بعد، برنامه‌ای را از خبرگزاری پخش کرد. برنامه‌ها از چهارم ژانویه ۱۹۳۷ فهرست منظمی یافت و در طول هفته ساعت ۱۱:۳۰–۱۱ صبح و ۸:۳۰–۸ شب و در روزهای یکشنبه از ۷:۳۰–۵:۳۰ بعدازظهر پخش شد. در ژوئیه ۱۹۳۸ حکمی برای سه سال برای استاندارد با فرکانس VHF با ۴۵۵ خط نور تعیین شد. در سال ۱۹۳۹ تنها حدود ۲۰۰
با ۴۵۵ خط نور تعیین شد. در سال ۱۹۳۹ تنها حدود ۲۰۰ تا ۳۰۰ دستگاه تلویزیون شخصی وجود داشت که برخی در اماکن عمومی نیز در دسترس بود. با ورود فرانسه به جنگ جهانی دوم در سال مذکور، پخش برنامه‌ها متوقف شد و فرستنده برج ایفل خراب شد. در سوم سپتامبر ۱۹۴۰ تلویزیون فرانسه به وسیله نیروهای اشغالگر آلمان مصادره شد. یک توافقنامه فنی به وسیلهٔ شرکت (Compagnie des Comptevrs) و شرکت «تله فونکن» به امضا رسید و یک توافقنامه مالی برای آغاز سرویس دهی به وسیلهٔ وزارت ملی پست و رادیوی آلمان به امضا رسدی در ۷ می۱۹۴۳ در ساعت ۳
و رادیوی آلمان به امضا رسدی در ۷ می۱۹۴۳ در ساعت ۳ بعدازظهر نخستین برنامه مجدداً پخش شد. این برنامه از تلویزیون پاریس در «کاگناک جی» پخش شد. این برنامه‌های منظم (پنج ساعت و یک ربع در روز) تا ۱۶ اوت ۱۹۴۴ ادامه یافت. حدود یک هزار دستگاه با ۴۴۱ خط- اکثراً در بیمارستان‌های سربازان- این برنامه‌ها را مشاهده می‌کردند. در سال ۱۹۴۴ «رنه بارتلمی» یک استاندارد تلویزیون ۸۱۹ خطی را ارائه کرد. بارتلمی در طول دوران اشغال، به تلویزیونی با ۱۰۱۵ و حتی ۱۰۴۲ خط دست یافت. در اول اکتبر ۱۹۴۴ خدمات تلویزیونی پس از آزادسازی پاریس
اکتبر ۱۹۴۴ خدمات تلویزیونی پس از آزادسازی پاریس آغاز شد. این خدمات از استودیوهای «کوگناک- جی» پخش شد. در اکتبر ۱۹۴۵ پس از تعمیرات، فرستنده برج ایفل دوباره راه اندازی شد. در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۸ «میتراند» استاندارد پخش برنامه‌های ۸۱۹ خطی را تصویب کرد که پخش آن‌ها در اواخر ۱۹۴۹ بدان شکل آغاز شد. فرانسه تنها کشور اروپایی بود که این‌گونه برنامه را تصویب کرد. (سایر کشورها برنامه‌های با خطوط ۶۲۵ را انتخاب کردند) آلمان. پخش برنامه‌های الکترومکانیکی در آلمان در سال ۱۹۲۹ آغاز شد ولی این برنامه‌ها تا سال ۱۹۳۴ صامت بود.
آغاز شد ولی این برنامه‌ها تا سال ۱۹۳۴ صامت بود. سرویس شبکه الکترونیکی در ۲۲ مارس ۱۹۳۵ با ۱۸۰ خط نور با استفاده از سیستم رابط فیلم یا دوربین‌هایی با دیسک نیپکو آغاز شد. پخش برنامه‌ها با استفاده از دوربین‌های بر مبنای میدان یونی در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۶ آغاز شد. بازبینهایی تابستانی المپیک برلین با استفاده از دوربین‌های الکترونیکی با میدان یونی و دوربین‌های رابط فیلم در اوت ۱۹۳۶ در برلین و هامبورگ ضبط و پخش شد. اتاق‌هایی با ظرفیت ۲۸ نفر با یک تلویزیون برای استفاده در اختیار افراد فاقد تلویزیون قرار گرفت. آلمانی‌ها
اختیار افراد فاقد تلویزیون قرار گرفت. آلمانی‌ها در فوریه ۱۹۳۷ سیستم با ۴۴۱ خط را در اختیار گرفتند و در طول جنگ جهانی دوم آن را به خارج از برج ایفل و به فرانسه بردند. در پایان جنگ جهانی دوم، «شبکه رادیویی نیروهای مسلح» در آمریکا با هدف ارائه برنامه تلویزیونی آمریکایی برای نیروهای اشغالگر در آلمان، از گیرنده‌های تلویزیون آمریکا برای ساخت برنامه‌های ۵۲۵ خطی استفاده کرد. آن‌ها برای جلوگیری از نوسانات خطوط برق، فرکانس عمودی را به ۵۰ هر تز تغییر داد و فرکانس افقی را از ۷۵۰ و ۱۵ هرتز به ۶۲۵ و ۱۵ هرتز و بلندی خطوط
را از ۷۵۰ و ۱۵ هرتز به ۶۲۵ و ۱۵ هرتز و بلندی خطوط را ۵/۰ میکرو ثانیه تغییر داد. گیرنده‌های تلویزیونی آمریکا با این سیگنال یک سیستم ۶۲۵ خطی با بُرد(Field) ۵۰ را ایجاد کردند که به یک استاندارد در آلمان مبدل شد. بریتانیا. نخستین برنامه تلویزیونی بریتانیا به وسیله سیستم تلویزیونی الکترومکانیکی بِرد در سپتامبر ۱۹۲۹ در فرستنده رادیو بی‌بی‌سی ساخته شد بایرد تا سال ۱۹۳۰ تعداد محدودی برنامه برای پنج روز هفته تولید کرد. در ۲۲ اوت ۱۹۳۲ شبکه بی‌بی‌سی خدمات منظم شخصی خود را با استفاده از سیستم ۳۰ خطی الکترومکانیکی بِرد
را با استفاده از سیستم ۳۰ خطی الکترومکانیکی بِرد راه اندازی کرد که این سرویس تا ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۵ ادامه یافت. در دوم نوامبر ۱۹۳۶، بی‌بی‌سی پخش برنامه‌ها را با یک سرویس سیستم دوگانه آغاز کرد. این سیستم چیزی بین استاندارد ۴۰۵ خطی «مارکونی- اپی» و استاندارد ۲۴۰ خطی بِرد بود و با پخش برنامه از «الکساندراپلس» در لندن، شبکه تلویزیونی بی‌بی‌سی را به نخستین سرویس تلویزیونی منظم با وضوح بالا در جهان مبدل کرد. دولت بریتانیا با توجه به پیشنهاد کمیته ویژه مشاوره، تصمیم گرفت به سیستم «مارکونی- رامی» توجه بیشتری نشان داده
به سیستم «مارکونی- رامی» توجه بیشتری نشان داده و سیستم بِرد را در فوریه ۱۹۳۷ منحل کرد. شبکه‌های تلویزیونی در لندن از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۹ به‌طور متوسط روزانه چهار ساعت برنامه پخش کردند که ۱۲ تا ۱۵ هزار گیرنده آن‌ها را دریافت می‌کردند. برخی دستگاه‌های تلویزیونی در رستوران‌ها و قهوه‌خانه‌ها برای مشاهده مسابقات ورزشی بعضی اوقات ۱۰۰ بیننده داشتند. آغاز جنگ جهانی دوم موجب تعطیلی در پخش برنامه‌های بی‌بی‌سی در اول سپتامبر ۱۹۳۹ و آغاز مجدد آن از «الکساندرا پلس» در ۷ ژوئن ۱۹۴۶ شد. نخستین برنامه زنده از قاره اروپا در ۲۷
۱۹۴۶ شد. نخستین برنامه زنده از قاره اروپا در ۲۷ اوت ۱۹۵۰ پخش شد. نخستین برنامه زنده بریتانیا در ۲۳ ژوئیه ۱۹۶۲ به وسیله ماهواره «تل استار» از آمریکا پخش شد. اتحاد جماهیر شوری. اتحاد جماهیر شوری در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۱ پخش برنامه تلویزیونی را با پخش آزمایشی برنامه الکترومکانیکی با ۳۰ خط را در مسکو آغاز کرد و نخستین تلویزیون را در سال ۱۹۳۲ به‌طور تجاری تولید کرد. نخستین برنامه تلویزیونی آزمایشی الکترونیکی با استفاده از تجهیزات تولیدی و نصب شده به وسیلهٔ RCA در ۹ مارس ۱۹۳۷ در مسکو پخش شد. پخش منظم برنامه در ۳۱ دسامبر
۱۹۳۷ در مسکو پخش شد. پخش منظم برنامه در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۱ در این کشور آغاز شد. پیشرفت‌های بعدی. نخستین پخش منظم برنامه در کانادا در سال ۱۹۵۲ با احداث دو ایستگاه تلویزیونی آغاز شد. CBS دو ایستگاه یکی در ۶ سپتامبر در مونترال، کبک و دیگری را دو روز بعد در تورنتو، اونتاریو راه اندازی کرد. نوآوری‌های فنی. نخستین برنامه تلویزیونی زنده فرا قاره‌ای در سان فرانسیسکو، کالیفرنیا در چهارم سپتامبر ۱۹۵۱ از کنفرانس معاهده صلح ژاپن پخش شد. در سال ۱۹۵۸، CBC بزرگترین شبکه تلویزیونی جهان را از سیدنی، نوا اسکاتیا به ویکتوریا،
جهان را از سیدنی، نوا اسکاتیا به ویکتوریا، انگلیس- کلمبا تکمیل کرده نخستین پخش زنده مدام از اخبار فوری در جهان به وسیله CBC در طول حادثه معدن «اسپرینگ میل» در ۲۳ اکتبر ۱۹۵۸ صورت گرفت. تنظیم برنامه‌ها در ایستگاه‌های تلویزیونی صورت گرفت (برخی اوقات شبکه نامیده می‌شود). در ابتدا راه‌های زمینی راه‌های پخش برنامه‌های تلویزیونی بودند؛ زیرا قوانین دولت عادی و پهنای باند محدود بود. در آمریکا کمیسیون ارتباطات فدرال در سال ۱۹۴۱ به ایستگاه‌های تلویزیونی اجازه پخش تبلیغات را داد، ولی لزوم اخذ مجوز را تعهد به خدمات
را داد، ولی لزوم اخذ مجوز را تعهد به خدمات عمومی تعیین کرد. انگلیس بالعکس یک روش متفاوت را انتخاب کرد و هزینه‌ای را برای ارائه مجوز برای صاحبان شبکه تلویزیونی تعیین کرد تا از آن برای تأمین بودجه مورد نیاز شبکه BBC به عنوان یک شبکه دولتی استفاده کند. توسعه در بخش تلگراف و ماهواره به معنای پخش برنامه در دهه ۷۰ موجب شد تا تجار به سوی سرمایه‌گذاری در زمینه ایجاد شبکه‌ها روی آورند و موجب افزایش تعداد شبکه‌های تلویزیونی نظیر HBO و SKY شوند. برداشت کلی. هر کشور در جهان اکنون عملاً حداقل یک شبکه تلویزیونی را راه
جهان اکنون عملاً حداقل یک شبکه تلویزیونی را راه اندازی کرده‌است. صنعت تلویزیون اکنون در تمام جهان رشد داشته و موجب شده تا هر کشور فرهنگ و روابط اجتماعی خود را با یکدیگر تبادل کنند. دستگاه‌های تلویزیونی. در دوره تلویزیون‌های الکترود مکانیکی، دستگاه‌های تلویزیون ساخته شده با مجوز تجاری از سال ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۴ در بریتانیا، آمریکا و روسیه به فروش رفتند. نخستین تلویزیون در سال ۱۹۲۸ به وسیله بِرد در بریتانیا و آمریکا به فروش رفت که در آن زمان تلویزیون‌ها، رادیویی حاوی یک لامپ نئون در پشت دیسک مکانیک با سوراخ‌های
حاوی یک لامپ نئون در پشت دیسک مکانیک با سوراخ‌های مارپیچی بود که تصاویری قرمز در اندازه کوچک تولید می‌کرد که به وسیله یک شیشه مغناطیسی این تصویر دو برابر می‌شد. تلویزیون بایرد بدون رادیو هم در دسترس بود. این مدل تلویزیون در سال‌های ۳۳–۱۹۳۰ به عنوان نخستین تلویزیون با تولید بالا، حدود یک هزار دستگاه فروش رفت. نخستین تلویزیون الکترونیکی با مجوز تجاری ساخته شده با لامپ‌های اشعه کاتود در سال ۱۹۳۴ توسط «تلفون کن» در آلمان ساخته شدند و سپس در سال‌های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ به ترتیب توسط تلویزیون سازان انگلیسی و آمریکایی
به ترتیب توسط تلویزیون سازان انگلیسی و آمریکایی دنبال شدند. ارزان‌ترین تلویزیون پیش از جنگ جهانی دوم، تنها مدلی بود که در سال ۱۹۳۸ با صفحه ۸ سانتی‌متری به قیمت ۱۲۵ دلار آمریکا معادل یک هزار و ۷۳۲ در سال ۲۰۰۵ ساخته شد. ارزان‌ترین مدل با صفحه ۳۰ سانتی نیز به قیمت ۴۴۵ دلار (شش هزار و ۲۵۶ دلار در سال ۲۰۰۵) فروخته شد. به‌طور تقریبی پیش از جنگ جهانی دوم ۱۹هزار تلویزیون الکترونیکی در بریتانیا و ۱۶۰۰ دستگاه در آلمان ساخته شد. حدود ۸–۷ هزار دستگاه الکترونیکی نیز پیش از ممنوعیت در تولید در آوریل ۱۹۴۲ در آمریکا تولید
از ممنوعیت در تولید در آوریل ۱۹۴۲ در آمریکا تولید شد. (تولید مجدداً در اوت ۱۹۴۵ آغاز شد) استفاده از تلویزیون در آمریکا پس از جنگ جهانی دوم به واسطه لغو ممنوعیت‌های تولید، پیشرفت‌های فنی مربوط به جنگ، توسعه شبکه‌های تلویزیونی مربوط به جنگ، کاهش قیمت دستگاه‌های تلویزیونی به واسطه رشد تولید، افزایش اوقات فراغت و افزایش درآمد خالص شاغلین رشد چشمگیری یافت. در حالیکه تنها ۵/۰ درصد از خانواده‌ها در آمریکا در سال ۱۹۴۶ تلویزیون داشتند، این تعداد در سال ۱۹۵۴ به ۷/۵۵ درصد و در سال ۱۹۶۲ به ۹۰درصد رسید. در بریتانیا نیز
و در سال ۱۹۶۲ به ۹۰درصد رسید. در بریتانیا نیز در سال ۱۹۴۷ تنها ۱۵ هزار خانواده تلویزیون داشتند؛ که این تعداد در سال ۱۹۵۲ به یک میلیون و ۴۰۰ هزار و در سال ۱۹۶۸ به ۱۵ میلیون و ۱۰۰ هزار خانواده رسید. برای چندین سال، کشورهای مختلف از استانداردهای فنی متفاوت بهره می‌جستند. فرانسه نسخت استاندارد ۴۴۱ خطی آلمان را اتخاذ کرد؛ اما بعدها آن را به ۸۱۹ خط افزایش داد که بدین ترتیب بهترین تعریف را از یک سیستم تلویزیونی و تقریباً سیستمی با دو برابر نور دهی سیستم ۴۰۵ خطی بریتانیا ارائه کرد. با این وجود این اقدام بدون هزینه
ارائه کرد. با این وجود این اقدام بدون هزینه نبود؛ چرا که دوربین‌ها باید میزان پیکسل را چهار برابر تولید کند و بنابراین پهنای باند را چهار برابر کند و در نتیجه حساسیت آن به همان میزان کاهش می‌یابد. فرانسه نیز همانند سیستم CCIR اروپا به سیستمی با ۶۲۵ خط روی آورد. در نهایت کل اروپا به استاندارد سیستم PAL با ۶۲۵ خط متصل شدند که دنباله نمونه آلمان بود. در همین اثنا در آمریکایی شمالی NTSC با ۵۲۵ خط از سال ۱۹۴۱ ثابت ماند.
طول دبی()، یکی از طول‌های مهم در فیزیک است. مشخصات. این طول به طولی از یک گاز یونیزه می‌گویند که اگر طول (یا حجم) گاز یونیده از طول دبی کمتر باشد آن گاز هیچ گاه خصوصیات یک پلاسما را از خود نشان نخواهد داد این طول به افتخار پیتر دبیه نامیده شده است. معادله. طول دبی را از معادله زیر به دست می‌آورند: که در آن:
ناخالصِ هدف‌زنی‌ها که در انگلیسی به آن ' یا ' گفته می‌شود، اصطلاحی در دامنه‌یِ واژگان صنعت تبلیغ و عبارت است از: جمعِ آنچه که با فهرستی از رسانه‌هایِ تعیین‌شده، به سویِ هدف روانه می‌شود. ناخالصِ هدف‌زنی‌ها برابر است با دسترسی ضرب‌در فراوانی. در فارسی به آن "ناخالصِ بینندگان یا شنوندگان" هم گفته می‌شود.
تلفنخانه، یا مرکز تلفن، سامانه‌ای مرکزی است که وظیفهٔ وصل کردن تماس‌های تلفنی بین مشترکان را بر عهده دارد. در واقع، تلفنخانه همان جایی است که تماس‌گیرنده و دریافت‌کننده از طریق آن به یکدیگر متصل می‌شوند. در گذشته، تلفنخانه‌ها به‌صورت دستی کار می‌کردند؛ یعنی متصدیانی حضور داشتند که تماس‌ها را با استفاده از کابل‌ها و سوکت‌ها به‌صورت دستی به هم وصل می‌کردند. وقتی فردی شماره می‌گرفت، زنگ در تلفنخانه به صدا درمی‌آمد و اپراتور با پرس‌وجو از او، سیم تماس را به خط فرد موردنظر وصل می‌کرد. با پیشرفت فناوری،
به خط فرد موردنظر وصل می‌کرد. با پیشرفت فناوری، تلفنخانه‌ها خودکار شدند. این سامانه‌ها به‌جای متصدی انسانی، از تجهیزات الکترونیکی برای شناسایی شمارهٔ گیرنده و اتصال آن به مقصد استفاده می‌کنند. به این سامانه‌ها «مرکز سوئیچینگ» نیز گفته می‌شود. این مراکز می‌توانند تماس‌ها را درون یک شهر، بین شهرها یا حتی بین کشورها هدایت کنند. در تلفن‌های همراه و سامانه‌های ارتباطی دیجیتال امروزی، تلفنخانه‌ها نقش خود را به مراکز داده و سامانه‌های پیچیده‌تری داده‌اند، اما همچنان کار اصلی یعنی برقراری ارتباط بین مشترکان، تنظیم
کار اصلی یعنی برقراری ارتباط بین مشترکان، تنظیم مسیر تماس، کنترل زمان تماس و مدیریت شبکه را انجام می‌دهند. تاریخچه. در دوران تلگراف برقی، استفاده از آن بیشتر در اداره‌های پست، ایستگاه‌های راه‌آهن، مراکز مهم دولتی، بورس‌ها، تعداد کمی از روزنامه‌های بزرگ، شرکت‌های بزرگ بین‌المللی و برخی اشخاص ثروتمند رایج بود. با این‌که دستگاه‌های تلفن پیش از اختراع تلفن‌خانه وجود داشتند، اما بدون وجود ساختاری متفاوت از شبکهٔ تلگراف آن دوران، موفقیت و بهره‌وری اقتصادی آن‌ها امکان‌پذیر نبود. پیش از ابداع تابلوهای سوییچ در
امکان‌پذیر نبود. پیش از ابداع تابلوهای سوییچ در تلفن‌خانه‌ها، تلفن‌های اولیه همانند دستگاه‌های ارتباط داخلی (اینترکام) عمل می‌کردند و هر تلفن تنها به یک دستگاه خاص دیگر متصل بود؛ مثلاً خانهٔ شخصی به محل کارش. تلفن‌خانه سامانه‌ای است که در یک منطقهٔ جغرافیایی کوچک، امکان برقراری ارتباط میان مشترکان را از طریق سوییچ کردن (وصل خطوط) فراهم می‌کند. تلفن‌خانه‌ها امکان ایجاد مسیرهای موقتی و آنی بین هر دو مشترک را فراهم کردند، که امروز آن را «سوییچ مداری» می‌نامند. این نوآوری، تلفن را به فناوری‌ای کاربردی برای
این نوآوری، تلفن را به فناوری‌ای کاربردی برای استفاده روزمره بدل کرد و زمینه‌ساز شکل‌گیری صنعت مخابرات شد. همانند خود تلفن، عنوان «نخستین تلفن‌خانه» نیز به افراد و مکان‌های مختلفی نسبت داده شده است. یکی از نخستین پیشنهاددهندگان تلفن‌خانه، تیودور پوشکاش مجارستانی بود که در سال ۱۸۷۷ و در هنگام همکاری با توماس ادیسون این ایده را مطرح کرد... نخستین تلفن‌خانهٔ آزمایشی بر پایهٔ ایده‌های پوشکاش توسط شرکت تلفن بل در شهر بوستون در سال ۱۸۷۷ ساخته شد... اولین تلفن‌خانهٔ دولتی نیز در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ در منطقهٔ
تلفن‌خانهٔ دولتی نیز در ۱۲ نوامبر ۱۸۷۷ در منطقهٔ فریدریشسبرگ نزدیک برلین و به‌مدیریت هاینریش فن اشتفان راه‌اندازی شد... جورج ویلار کوی در ژانویه ۱۸۷۸ در نیوهِیون، کنتیکت، نخستین تلفن‌خانهٔ تجاری در ایالات متحده را ساخت و نخستین باجهٔ تلفن نیز در شهر مجاور بریجپورت تأسیس شد... در اروپا، نخستین تلفن‌خانه‌های تحت امتیاز بل در لندن و منچستر در سال ۱۸۷۹ گشایش یافتند، و یک سال بعد، آنتورپ در بلژیک تلفن‌خانهٔ شرکت بین‌المللی بل را راه‌اندازی کرد. در سال ۱۸۸۷، پوشکاش تابلوی سوییچ چندگانه (Multiplex Switchboard) را
تابلوی سوییچ چندگانه (Multiplex Switchboard) را معرفی کرد... تلفن‌خانه‌های بعدی شامل چند صد تابلوی اتصال دستی بودند که اپراتورها آن‌ها را اداره می‌کردند. هر اپراتور مقابل صفحه‌ای از جک‌های سه‌سیمه می‌نشست که هر کدام به خط یک مشترک متصل بودند. با برداشته شدن گوشی تلفن توسط مشترک، چراغی روشن می‌شد و اپراتور با وارد کردن سیم پاسخ به جک مربوط، تماس را برقرار می‌کرد و می‌پرسید: «چه شماره‌ای؟» برای تماس‌های محلی، اپراتور سیم دوم را به جک مقصد متصل می‌کرد و زنگ تماس را به صدا درمی‌آورد. برای تماس‌های راه دور،
تماس را به صدا درمی‌آورد. برای تماس‌های راه دور، اپراتور تماس را به یک خط انتقال (ترانک) متصل می‌کرد تا به اپراتور دیگری وصل شود. در سال ۱۹۱۸، متوسط زمان برقراری یک تماس بین‌شهری ۱۵ دقیقه بود... با پیشرفت فناوری در دهه‌های ۱۹۲۰، بسیاری از مراحل به‌صورت خودکار انجام می‌شد و اپراتور پس از اتصال اولیه از تماس خارج می‌شد. در روش «رینگ‌داون»، اپراتور اولیه با اپراتور میانی تماس می‌گرفت تا او مشترک مقصد را شماره‌گیری کند، یا تماس را به اپراتور بعدی بسپارد. این زنجیره تنها در صورتی موفق می‌شد که در تمام مسیرها،
تنها در صورتی موفق می‌شد که در تمام مسیرها، خطوط خالی موجود بود. در جنگ جهانی دوم، ممکن بود برقراری یک تماس بین‌قاره‌ای در آمریکا تا ۲ ساعت زمان ببرد. در ۱۰ مارس ۱۸۹۱، آلمون براون استروجر، مدیر مراسم ترحیم در کانزاس‌سیتی، دستگاهی به نام سوییچ استپینگ (Stepping Switch) را ثبت کرد که به خودکارسازی فرآیند اتصال تلفنی انجامید. این دستگاه با استفاده از شماره‌گیری چرخشی، می‌توانست تماس را به مقصد هدایت کند. با گذشت زمان، سوییچ‌های استروجر با فناوری‌های سریع‌تر مانند پَنل سوییچ و کراس‌بار جایگزین شدند که توانایی
پَنل سوییچ و کراس‌بار جایگزین شدند که توانایی دریافت سریع‌تر پالس‌ها و بعدها، سیگنال‌های صوتی (مانند DTMF) را داشتند. در دورهٔ گذار از شماره‌گیری پالس به تن، مبدل‌هایی برای تبدیل تن به پالس استفاده می‌شد تا سیستم‌های قدیمی همچنان کار کنند. این مبدل‌ها تا اوایل دههٔ ۲۰۰۰ نیز مورد استفاده بودند.
مراکز تماس (ارتباطات)، ، یکی از مهم‌ترین بخش‌های ادارات و سازمان‌ها هستند. زیرا به‌طور مستقیم در تعامل با مشتریان بوده و نقش مهمی در حفظ تجربه مشتری دارند. مرکز دفتر تماس، بخشی از یک اداره است که تماس‌های تلفنی مشتریان، شامل تماس‌های ورودی (Inbound) و تماس‌های خروجی (outbound) را توسط تعدادی مشاوران پاسخ میدهند .[ البته مراکز تماس امروزی کمی با قدیم متفاوت اند. زیرا محدود به تماس‌های تلفنی نیستند و تمامی تعاملات چه با استفاده از تلفن، ایمیل، شبکه های اجتماعی و… را انجام می‌دهند. متأسفانه درکشورهای جهان سوم
و… را انجام می‌دهند. متأسفانه درکشورهای جهان سوم مردم از انتظار بیش از حد پشت خط تلفن رنج میبرند. خدمات. مرکز تماس ورودی در این مراکز تماس، مشاوران و نمایندگان فقط پاسخگویی تماس‌های تلفنی را انجام می‌دهند. مرکز تماس خروجی [ در این حالت، کارشناسان مرکز تماس با مشتریانی که در حال حاضر دارید یا مشتریان آینده شما تماس می‌گیرند. این کار معمولاً توسط تماس‌گیر خودکار صورت می‌گیرد و به همین دلیل تعداد تماس‌های زیادی را می‌توان در طی یک ساعت گرفت. بیشترین استفاده از مراکز تماس خروجی(Outbound Contact Center): برون
مراکز تماس خروجی(Outbound Contact Center): برون سپاری مرکز تماس برون سپاری مرکز تماس به این معنا هست که یک کسب و کار برای کم کردن هزینه‌های خود پاسخگویی خدمات مشتریان خود را به یک شرکت ارائه دهنده مرکز تماس می‌دهد، این کار باعث پایین آمدن هزینهٔ شرکت و بهتر انجام شدن این کار می‌شود؛ زیرا شرکت‌های ارائه دهنده مرکز تماس، تمامی زیر ساخت‌های مورد نیاز را دارند و مشاورانشان آموزش دیده‌اند و به خوبی این کار را برای شما انجام می‌دهند. معیارها. ۱. امتیازات کیفی. این معیار ، تا به حال به عنوان مهم‌ترین شناخته
این معیار ، تا به حال به عنوان مهم‌ترین شناخته می‌شود. این معیار، به عملکرد کارشناسان در طی تماس‌ها و تجربه کلی آن‌ها می‌پردازد. مدیران مرکز تماس باید قادر باشند که بتوانند به مکالمات کارشناسان در هنگام تماس‌ها گوش دهند. امتیازات معمولاً در بین ۱۰–۵ تماس برای هر کارشناس در ماه سنجیده می‌شود. ۲. حل شدن مشکلات در تماس اول. همچنین به عنوان نیز شناخته می‌شود. این معیار به این موضوع می‌پردازد که یک مشتری چند بار برای حل کردن مشکل خود باید با سازمان تماس بگیرد. این کار روشی بسیار مناسب برای اندازه گرفتن مشکلات
این کار روشی بسیار مناسب برای اندازه گرفتن مشکلات از دید مشتریان است. اما مشکل اینجاست که اندازه‌گیری دقیق این کار ممکن است مشکل باشد. برای مثال، یک تماس بازگشتی ممکن است که مربوط به مشکلی دیگر باشد. برای حل کردن این مشکل، مراکز ارتباط از راه‌های زیر استفاده می‌کنند ۳. رضایت مشتری. قدیمی‌ترین و مورد استفاده‌ترین متریک که نگاهی به میزان درصد مشتریان خوشحال دارد. ارزیابی این موضوع هم کاری آسان و ساده است. چهار شیوه رایج برای نظرسنجی رضایت مشتری در مرکز تماس وجود دارد. ۱. ارسال لینک نظرسنجی در قالب پیامک. ۲.
دارد. ۱. ارسال لینک نظرسنجی در قالب پیامک. ۲. ارسال لینک پرسشنامه آنلاین در قالب ایمیل. ۳. استفاده از نظرسنجی تلفنی در انتهای تماس. ۴. استفاده از نظرسنجی تلفنی بعد از تماس. ۴. سطح خدمات. این یکی از اولین متریک‌هایی بود که توسط سیستم توزیع خودکار تماس‌ها(ACD) به وجود آمد. این متریک نگاهی به درصد پاسخ گویی به تماس‌ها در مدت زمان داده شده دارد. انتظار می‌رود که به‌طور میانگین به ۸۰٪ تماس‌ها در ۲۰ ثانیه و ۹۵٪ تماس‌ها در ۱۵ ثانیه جواب داده شود. ۵. میانگین زمان مکالمات. این معیار سال‌ها به عنوان شایع‌ترین معیار
این معیار سال‌ها به عنوان شایع‌ترین معیار شناخته می‌شود. این متریک به کل زمان در طول تماس اشاره دارد. این معیار شامل زمان مکالمه، زمان انتظار و wrap-up time است. اما به تازگی به این معیار ایراداتی وارد شده است. مدیران بر این باورند که این معیار، کارشناسان مرکز تماس را به این سمت می‌برد که بدون اینکه هنوز به‌طور کامل به درخواست مشتری رسیدگی کرده باشند، تماس را قطع کنند. نقش‌های کلیدی مدیر مرکز این شخص مسئول تمام عملکردها و بودجه مرکز است. آن‌ها بر اساس افراد، فرایندها، تکنولوژی و مشتریانی که همگی بخشی از
فرایندها، تکنولوژی و مشتریانی که همگی بخشی از مرکز ارتباط و استراتژی آینده و توسعه مرکز، تصمیم می‌گیرند. مدیر مرکز معمولاً شخصی است که با دیگر دپارتمان‌ها مانند منابع انسانی و انفورماتیک در ارتباط است. بسته به اندازه مرکز، مدیر مرکز تعدادی سرپرست تیم یا معاون مدیر دارد که سرپرست‌ها و معاونین به مدیریت گزارش می‌دهند. مدیران، مسئول استخدام و آموزش کسانی هستند که آن افراد باید مستقیماً به آن‌ها گزارش دهند. سرپرست / سوپروایزر این شخص مسئول مدیریت کردن تیم کارشناسان است. نقش سرپرست این است که اطمینان حاصل کند
است. نقش سرپرست این است که اطمینان حاصل کند کارشناسان وظایف خود را به درستی انجام می‌دهند، عملکردهای آن‌ها را بررسی کند و به کارشناسان خود آموزش‌های لازم را بدهد. این شخص مسئول است که کارشناسان خود را در جریان تمام اتفاقاتی که در مرکز می‌افتد و ممکن است که بر روی کارشان تأثیر بگذارد، قرار دهد. همچنین سوپروایز در استخدام کردن کارشناسان جدید یا کار کردن بر روی پروژه‌ای مشخص نیز ممکن است فعالیت کند. منابع انسانی بین بخش منابع انسانی و مرکز ارتباط باید رابطه‌ای خیلی نزدیکی به منظور فعالیت‌هایی مانند استخدام و
خیلی نزدیکی به منظور فعالیت‌هایی مانند استخدام و آموزش وجود داشته باشد. معمولاً منابع انسانی نقشی برای اطمینان بخشیدن به ضوابط و شرایط استخدام و وظایف مربوط به آن و همچنین نظم بخشیدن و آموزش دادن به مرکز ارتباط را دارد. آموزش دهندگان بعضی مراکز، از آموزش دهندگان استفاده می‌کنند. آن‌ها مسئول آماده کردن و آموزش دادن به کارشناسان در مراکز ارتباط با مشتری هستند. مربی در مراکز بزرگتر، علاوه بر Team Leader، هر تیم دارای یک مربی (Coach) نیز می‌باشد که کار او پشتیبانی و دادن دانش فنی به کارشناسان می‌باشد. این شخص
و دادن دانش فنی به کارشناسان می‌باشد. این شخص معمولاً کسی است که خود کارشناسی(Agent) خیلی خوبی بوده و توانایی گرفتن اطلاعات و کمک کردن به دیگران برای بهبود بخشیدن به عملکردشان را دارد.[ کارشناس مرکز تماس کار آن‌ها تماس گرفتن یا پاسخ دادن به تماس‌های تلفنی است که بسته به سیاست سازمان‌ها برای برآورده کردن نیازهای مشتریان خود صورت صورت می‌پذیرد. نقش آن‌ها می‌تواند فروختن محصولات یا خدمات، ارائه خدمات مشتری، انجام تحقیقات بازار یا حتی پاسخ دادن به ایمیل‌ها و پیامک‌ها باشد. مدل‌های مختلفی از کارشناسان مرکز تماس
باشد. مدل‌های مختلفی از کارشناسان مرکز تماس وجود دارد و همچنین مهارت‌های مختلفی نیز برای نقش‌های مختلف آن‌ها تعریف می‌شود. بسیاری از مردم فکر می‌کنند که اگر شما یک کارشناس مرکز تماس باشید، پس می‌توانید هر یک از نقش‌های داده شده را به خوبی اجرا کنید، در حالی که اصلاً اینطور نیست. کارشناسانی هستند که وظیفه آن‌ها اداره کردن تماس‌های داخلی (Inbound Call) می‌باشد که در این حالت مشتری با سازمان تماس می‌گیرد و کارشناس تماس‌های آن‌ها را پاسخ می‌دهد. همچنین تماس‌های خارجی (Outbound Call) وجود دارد، که در این زمان
خارجی (Outbound Call) وجود دارد، که در این زمان کارشناس با مشتری برای انجام تحقیقات بازار یا فروختن کالایی تماس می‌گیرد. اصولاً بسته به تیپ شخصیتی که افراد دارند، این نقش‌ها به آن‌ها داده می‌شود. بعضی مراکز هم کارشناس‌های ترکیبی دارند یعنی آن‌ها هم تماس‌های داخلی (Inbound Call) و هم تماس‌ها خارجی (Outbound Call) را اداره می‌کنند. آمار استخدام تحقیقات نشان می هد که ۳٫۷۰۰٫۰۰۰ نفر در ۳۵۰۰۰ مراکز تماس در اروپا به استخدام درآمده‌اند. همچنین در سال ۲۰۱۳ در بیش از ۳۵۰۰۰ مراکز ارتباط با مشتری، با میانگین ۷۸ صندلی