payamvha/North_RAG huggingface dataset:
صورتشان را نیز می‌پوشاندند. ۵ لباس معروف یونانیان باستان: در نوشته‌های قدیم یونانیان از پوشش زنان بسیار یاد شده‌است. «آرتمیس»، الهه عفت بوده و بهترین الگو برای دختران جوان به‌شمار می‌رفته‌است. در یونان باستان زنان فقط در‌صورتی می‌توانستند به دیدار خویشاوندان و دوستان خود بروند و در تماشاخانه‌ها و جشن‌های مذهبی حضور یابند که کاملاً در حجاب باشند. توسیدید دربارهٔ شدت پوشش زن، چنین نقل کرده‌است «نام یک زن پاک‌دامن را نیز چون شخص او باید در خانه پنهان داشت.»
جمشیدیه نام محله‌ای است واقع در نقطه شهر تهران بر روی کوهپایه‌ی قله کلکچال قرار دارد. این محله با ارتفاع متوسط ۱۸۰۰ متر بالاتر از سطح دریا، یکی از مرتفع‌ترین و مناطق مسکونی تهران به‌شمار می‌آید. در این محله یک پارک کوهستانی معروف به‌نام بوستان جمشیدیه قرار دارد. خیابان جمشیدیه (شهید حکمت‌الله امیدوار) اصلی‌ترین خیابان این محله می‌باشد که از خیابان نیاوران در جنوب آغاز شده و تا ‌‌‌پارک جمشیدیه در شمال ادامه دارد. خیابان جمشیدیه از خیابان نیاوران تا خیابان فیضیه یک‌طرفه به سمت جنوب بوده و از خیابان فیضیه تا
یک‌طرفه به سمت جنوب بوده و از خیابان فیضیه تا پارک جمشیدیه دوطرفه می‌باشد.
خیابان پاسداران نام یکی از خیابان‌های طولانی شمال تهران است. که پیش از انقلاب ۱۳۵۷، خیابان سلطنت‌آباد نام داشت. در ۱۲۷۸ ق، مسیو کاستگر (مهندس اتریشی مقیم ایران) با همکاری یکی دو تن از شاگردان دارالفنون به‌دستور ناصرالدین شاه مأمور شد راه سلطنت‌آباد را هموار سازد تا کالسکه به آسانی در آن رفت و آمد کند. پس از برپایی باغ و مجموعۀ عمارت‌های سلطنت‌آباد، روستاییانی که پیش از آن در زمین‌های آنجا به کشت و کار می‌پرداختند، همچنان در آنجا ماندند. در سرشماری ۱۳۳۵، جمعیت روستای سلطنت‌آباد همراه با روستای دروس شمارش شده
روستای سلطنت‌آباد همراه با روستای دروس شمارش شده است که روی هم ۴۲۱‘۴ تن بوده است؛ اما در دهۀ ۱۳۴۰، با گسترش کالبدی شهر تهران، دیگر اثری از آن روستا باقی نماند و محله‌ای نوساز به نام سلطنت‌آباد در زمین‌های آن شکل گرفت که پس از پیروزی انقلاب، به پاسداران تغییر نام داد. این خیابان که جهت شمالی-جنوبی دارد، مرز میان منطقه‌های ۳ و ۴ شهرداری تهران است و شمال آن در منطقه ۱ شهرداری تهران قرار گرفته‌است. خیابان پاسداران در جنوب بزرگراه همت، از خیابان شریعتی در تقاطعی موسوم به «سه‌راه ضرابخانه» آغاز شده، در میانه راه
موسوم به «سه‌راه ضرابخانه» آغاز شده، در میانه راه به «سه‌راه اختیاریه» و «چهارراه پاسداران» (تقاطع خیابان دولت) رسیده و سپس با گذر از پل تقاطع بزرگراه صدر همسطح وارد محدوده منطقه ۱ شهرداری تهران شده و پس از عبور از میدان نوبنیاد ، «چهارراه فرمانیه»، سه‌راه اقدسیه و بوستان نیاوران، در شمالی‌ترین قسمت خود به میدان نیاوران منتهی می‌شود. این خیابان با طول نزدیک به ۹ کیلومتر از سه‌راه ضرابخانه تا خیابان گل نبی یکطرفه به سمت شمال بوده، سپس تا میدان نوبنیاد دوطرفه می‌شود. پس از آن از میدان نوبنیاد تا سه‌راه
می‌شود. پس از آن از میدان نوبنیاد تا سه‌راه اقدسیه یکطرفه به سمت جنوب است و در آخر از سه راه اقدسیه تا میدان نیاوران دوطرفه می‌باشد. محله‌های منطقه پاسداران. دروس خطوط حمل و نقل عمومی. از نزدیکترین ایستگاه‌های مترو نزدیک به این خیابان، می‌توان به ایستگاه مترو حسین آباد و مترو نوبنیاد اشاره کرد. در حال حاضر از شمال به جنوب این خیابان خطوط اتوبوسرانی به شرح ذیل تردد و مسافران را جابجا می‌نمایند:
ونک منطقه‌ای واقع در شمال شهر تهران و منطقه ۳ شهرداری پایتخت ایران است. ونک منطقه‌ای است در تهران با ساختمان‌های بلند، برج‌های تجاری و مراکز خرید متعدد که در اطراف میدان ونک، یکی از میدان‌های مهم و اصلی تهران که در خیابان ولیعصر قرار دارد؛ واقع شده‌است. محله ونک کنونی در مجاورت یکی از قریه‌های قدیمی تهران به نام دِه وَنَک که یکی از محله‌های قدیمی و سرسبز شمال تهران بوده‌است؛ بنا شده‌است. در دوره قاجار این ده و زمین‌ها و توتستان‌های آن توسط میرزا حسن مستوفی‌الممالکبه دلیل نفوذ در دستگاه فاسد حکومتی قاجار به
دلیل نفوذ در دستگاه فاسد حکومتی قاجار به تصرف درآمده که بعدها زمین‌ها و قنوات به مردم بازمی‌گردد و دانشگاه الزهرا (فرح پهلوی نام قدیمی اش در زمان شاه) در آنجا تأسیس می‌شود. قبراو و چهار همسرش او نیز در مجموعه پشت امامزاده قرار دارد. او یکی از حامیان مالی لژ فراماسونری ایران بوده است. نام ونک تشکیل شده‌است از دو حرف (ون) به معنی درخت و علامت کوچکی (ک) و معنی نام ونک «درخت کوچک» است. ده ونک مانند ده نارمک از آبادی‌های ری باستان است و به مناسبت‌های مختلف از آن در منابع تاریخی یاد شده‌است. این ده، در دوره
آن در منابع تاریخی یاد شده‌است. این ده، در دوره ناصرالدین شاه جزو آبادی‌های خالصه بود و در انتهای سلسله قاجار میرزا یوسف مستوفی‌الممالک آن را به زور و سند سازی تصرف کرده و چند رشته قنات و حق آب رودخانه درکه را به اسم خود ثبت می‌کند، او از عایدات این زمین‌ها جهت تقویت لژ فراماسونری استفاده می‌کرده. ونک از سده‌های گذشته تا ۳۰–۴۰ سال اخیر دوپاره بوده‌است. یک پاره، ونک ارامنه نامیده می‌شد که بخش شرقی ونک (محله ونک کنونی) را در بر می‌گرفت و قلعه ارامنه در مرکز آن بود که پیرامونش کشاورزی و باغ‌داری رونق داشت.
آن بود که پیرامونش کشاورزی و باغ‌داری رونق داشت. هنوز هم قلعهٔ ارامنه و گورستان ارمنیان در همین بخش وجود دارد. گورستان کهنه ارمنیان اکنون به باشگاه آرارات پیوسته و متصل به بخش جنوبی آن است. پاره دیگر ونک، بخش غربی ونک (محله ده ونک کنونی) را در بر می‌گرفت و از آن، ده کنونی ونک و اراضی کشاورزی و باغ‌ها بازمانده‌است. گور مستوفی‌الممالک نیز در نزدیکی امامزاده ده ونک است. این میدان از طریق ایستگاه مترو شهید حقانی قابل دسترسی است. امروزه، محله ونک از شمال به بزرگراه آیت الله هاشمی رفسنجانی، از غرب به بزرگراه
آیت الله هاشمی رفسنجانی، از غرب به بزرگراه کردستان و محله ده ونک و آرارات، از جنوب به بزرگراه همت و محله یوسف آباد و از سوی شرق به خیابان نلسون ماندلا (خیابان آفریقا سابق یا همان خیابان جردن اسبق) و چهارراه جهان کودک محدود می‌شود. ده ونک از محله‌هایی است که هنوز حالت قدیمی خود را حفظ کرده‌است. به طوری که بیشتر خانه‌ها ویلایی است. مرقد امامزاده قاضی الصابر از نوادگان امام سجاد و گورستانی چند صد ساله در این محل واقع شده‌است. در قدیم ده ونک دارای درختان بسیار توت و گردو خرمالو و همچنین زالزالک بوده‌است که به
توت و گردو خرمالو و همچنین زالزالک بوده‌است که به مرور زمان این درختان و باغات از بین رفته‌است. در ده ونک تعدادی قنات جاری بود که در دهه ۷۰ شمسی به دلیل آنکه برای خانه‌ها مشکلاتی را به وجود می‌آورد و همچنین برای احداث فاضلاب، بسته یا کور شدند. از بخش‌های معروف و قدیمی ده ونک می‌توان به دانشگاه الزهرا. بازارچه، کوچه امامزاده، گل چمن (سر چمن)، زیر باغ نو، کوچه مسجد جامع، باغ بالا، باغ پایین میدون گل را نام برد.
لویزان واقع در منطقه ۱ شهرداری تهران از روستاهای قدیمی شمیرانات، از شمال به ازگل، از جنوب به تپه‌های شمس‌آباد، از غرب به حسین‌آباد و از شرق به شیان محدود می‌شود نام لویزان ریشه در باغات بادام این منطقه دارد، باتوجه به انبوهی باغ بادام در این منطقه (همچنان کوچه باغ بادومی مرسوم است)) و بعد از حمله اعراب و اسکان در این منطقه خوش آب و هوا و پر از باغ و درختان بادام نام این منطقه به عربی لوز ان «معنی بادام به عربی لوز می‌شود» نام گرفت و به مرور زمان گویش آن به لویزان چرخیده است. لویزان در لغت به معنی محل غله
لویزان چرخیده است. لویزان در لغت به معنی محل غله کوفته و هنوز از کاه جدا نشده است. در ترکیب له آویزان به معنی محل تهیه شراب انگوری است و تلفظ آن به صورت لویشان آمده است شغل اهالی محل در دوران گذشته علاوه بر زراعت و گاوداری، اشتغال در کارخانه اسلحه سازی و صنایع نظامی بوده و خانه‌های سازمانی لویزان، معروف به «چهارصد دستگاه»، مخصوص کارمندان ارتش هست که در شمال این منطقه واقع می‌باشد. منوچهر ستوده دربارهٔ لویزان می‌نویسد: لویزان از دهکده‌های قدیمی شمیران و در شمال شرقی مبارک‌آباد است. در شش کیلومتری شرق تجریش
شرقی مبارک‌آباد است. در شش کیلومتری شرق تجریش است و از شمال به ازگل و از جنوب به شمس‌آباد و از غرب به حسین‌آباد و از شرق به شیان محدود می‌شود. اراضی این ده متعلق به آقای هروی(بصیرالدوله) است. جمعیت این ده ۸۵۷ تن مرد و ۴۵۵ تن زن است که جمعاً به ۱۳۱۲ تن می‌رسند و بیشتر افراد بومی هستند. در جنوب شرقی ده تپه‌ای است که گورستان عمومی ده است و مرقد امام زاده‌ای بر بالای تپه است. محصولات این دهکده غلات و حبوبات است. توت فرنگی و گیلاس دارد. محلی‌ها به گاوداری مشغولند. آب بهاره رودخانه شاه آباد به این‌جا می‌رسد و
آب بهاره رودخانه شاه آباد به این‌جا می‌رسد و اهالی از آن استفاده می‌کنند. در شرق این آبادی چهارصد دستگاه ساختمان برای کارمندان و درجه داران ارتش ساخته شده است (ستوده، ۱۳۷۴: ۷۴۳). همچنین در کتاب تهران در گذشته و حال آمده است: اراضی لویزان قسمتی در محدوده ۲۵ ساله افتاده و قسمتی خارج از محدوده است. جمعیتش در فرهنگ جغرافیایی ایران ۵۰۸ تن، و در فرهنگ آبادی‌های کشور ۱۹۱۰ تن در۳۸۰ خانوار ذکر گردیده است. سبب این اختلاف توسعه روزافزون این آبادی است. شغل اهالی زراعت است و جمعی در مهمات سازی ارتش کار می‌کنند (کریمان،
و جمعی در مهمات سازی ارتش کار می‌کنند (کریمان، ۱۳۵۵ :۴۴۰). دو رشته قنات موجود که باغ‌های منطقه را سیراب می‌کرده است، عبارت است از قنات مبارک‌آباد و حاج قاسمی. حمام قدیمی لویزان با توجه به بازسازی فعلاً به صورت خصوصی بر پا است. از مکان‌های مهم لویزان می‌توان از ستاد فرماندهی نیروی زمینی ارتش، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، امامزاده پنج تن، بوستان جنگلی لویزان، شهرک شهید فلاحی شهرک لویزان ۳ نام برد. اماکن آموزشی لویزان به ترتیب مقطع: دبستانهای دولتی پسرانه عمار و طلایه داران و دبستان دولتی دخترانه حقیقت.
عمار و طلایه داران و دبستان دولتی دخترانه حقیقت. دبستان‌های غیرانتفاعی ادب، متوسطه دوره اول دخترانه رحمانعلی شعبانی. متوسطه دوره اول غیرانتفاعی پسرانه ادب و شهیدان رضائیان. متوسطه دوره دوم دولتی دخترانه حضرت زهرا س و متوسطه دوره دوم غیرانتفاعی پسرانه ادب را می‌توان نام برد. درمانگاه مرحوم مبارکی که بصورت وقف ساخته شده و در اختیار اهالی لویزان می‌باشد. امام زاده لویزان در کتاب جغرافیای تاریخی شمیران این گونه معرفی شده است: بر فراز تپه‌ای که در مشرق جاده بین تهران و کوه پایه‌های شمال شرقی شهر قرار دارد، آن
تهران و کوه پایه‌های شمال شرقی شهر قرار دارد، آن جا که آبادی شمس‌آباد تمام می‌شود و خانه‌ها و باغ‌های لویزان آغاز می‌گردد، بقعه‌ای به نظر می‌رسد که ساختمان اصلی آن بنا ی چهارگوشی با پوشش گنبد ی است به طول و عرض خارجی قریب ده متر و محوطه داخلی آن از هر طرف بیش از هفت متر است. اصل بقعه یقیناً بنای قدیمی ساده بوده که تقریباً به همان حال نگهداری شده است و در عهد قاجاریه بر چهار طرف آن ایوان ساده افزوده روی تمام بنا را شیروانی زده‌اند. مطابق آنچه از زیارت نامه این بقعه به زحمت بر می‌آید. این‌جا مرقد پنج برادر
این بقعه به زحمت بر می‌آید. این‌جا مرقد پنج برادر به نام‌های حسین سالم، ابوطالب، صائم و عبدالرحیم پسران شیث فرزند کاظم فرزند علی بن الحسین زین العابدین می‌باشد. ضریح مشبکی به طرز موسوم به جعفری و سبز رنگ به طول کمتر از سه و عرض بیش از دو متر دارد و اهمیت صنعتی و تاریخی در این بقعه مشاهده نمی‌شود ولی موقعیت زیبا و منظره دل پسند آن که مشرف به‌آبادی‌های مختلف شمیران است جلب توجه می‌نماید. بنای این بقعه در سال ۱۳۷۳ با همت اهالی لویزان و همکاری اداره اوقاف و امور خیریه بازسازی گردید. نمای بیرونی آن کاشیکاری و
خیریه بازسازی گردید. نمای بیرونی آن کاشیکاری و نمای داخلی حرم با آئینه کاری هفت رنگ آن زیبایی خاصی به این بقعه بخشیده است. پیرامون حرم این امامزادگان آرامستان قرار دارد. در قسمت شمالی حرم این امامزادگان مزار ۱۶۶ شهید قرار دارد شهدای دفاع مقدس، ترور، حمله موشکی، شهدای منا، جانبازان شهید و … قرار دارد. اگر چه تمام افراد بخاک سپرده شده در این آرامستان دارای ارزش و اعتبار خاص هستند اما در میان شهدای بخاک خفته مزار افراد شاخصی مانند شهید محسن رضائیان خلبان هواپیمای مسافر بری ایران که در خلیج فارس مورد اصابت
مسافر بری ایران که در خلیج فارس مورد اصابت موشک قرار گرفت، شهید براتی فردوئی معاونت فرمانده نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران، شهید رکن آبادی از شهدای منا و هشت خانواده دو شهید و در قسمت دیگر این آرامستان مزار مرحوم ابوالشهید علی اربابی استاد تلاوت قرآن و مرحومه پریرخ دادستان مادر مشاوره ایران بچشم می‌خورد. در میان افراد شاخص می‌توان به مرحوم غلامحسین عسکری اشاره کرد که داور بین‌المللی کشتی ایران، پیشکسوت کشتی و پیشکسوت ورزش زورخانه‌ای بود. خطوط حمل و نقل عمومی. یکی از شاخص‌های توسعه و فرهنگ بالا در
نقل عمومی. یکی از شاخص‌های توسعه و فرهنگ بالا در شهرهای امروزی استفاده بیشتر شهروندان هر محله از حمل و نقل عمومی (مترو، اتوبوس) و عدم استفاده از خودروی شخصی می‌باشد. در حال حاضر خطوط اتوبوس ذیل از از میان و ضلع شمالی این محله تردد دارند: منابع. ۲ - محمد رضائیان آخرین ویرایش ۲۸ خرداد ۱۴۰۰
خاک‌سفید (گلشن)، محله‌ای واقع در شرق تهرانپارس حد فاصل خیابان احسان تا خیابان ۱۳۷ (سلطانی) با وسعت تقریبی ۴۹۳ هکتار و جمعیتی بالغ بر ۱۴۶٬۰۰۰ نفر است. محله خاک‌سفید دارای ۳ بخش است که بخش جنوبی آن میدان والفجر بخش مرکزی تپه و سرتپه و بخش شمالی [[میدان رهبر] است. خاک سفید از سمت جنوب به [[خیابان جشنواره]] و از سمت غرب به [[خیابان۱۳۷]] و از سمت شرق به [[۳۵ متری احسان]] منتهی می‌شود. به دلیل اینکه در خاک‌سفید مانند اغلب روستاهای تهرانپارس کشاورزی نمی‌شد و زمین آن غیرقابل کشت بود، خاک‌سفید می‌گفتند. نام محله
آن غیرقابل کشت بود، خاک‌سفید می‌گفتند. نام محله خاک‌سفید به محله گلشن تغییر نام پیدا کرده و قسمتی از [[بزرگراه همت]] هم در این محله قراردارد حدفاصل حدود چهار راه استخر تا خیابان احسان در قدیم به نام [[خیابان وفادار]] شناخته شده بود که این محله را به دوقسمت تقسیم کرد قسمت شمال [[بزرگراه همت]] را خاک سفید شمالی هم می‌گویند. درشمال [[میدان رهبر]] به فاصله چندصدمتری [[میدان ابوذر]] قراردارد. زمین‌های خاک سفیدپس از انقلاب توسط مردم شهرستان‌ها تصرف شد، این محله دارای یک خیابان اصلی به نام خیابان امین است. خیابان
یک خیابان اصلی به نام خیابان امین است. خیابان امین با عبور از تپه و سرتپه به میدان رهبر و خیابان احسان به اتوبان بابایی منتهی می‌شوند. [[خیابان امین]] هم‌اکنون مهم‌ترین خیابان محله ودرواقع بازار آنجا است. [[میدان تختی]] [[خیابان بهارآزادی]] [[خیابان الله اکبر]] [[خیابان انقلاب شمالی و جنوبی]] خیابان ۲۲ بهمن (ساعت‌سازی) بیست متری امیر [[خیابان آیت الله طالقانی|خیابان طالقانی]] زمرد از خیابان‌های مهم محله خاک‌سفید است. منابع. [[رده:حاشیه‌نشینی در ایران]] [[رده:محله‌های تهران]] [[رده:محله‌های منطقه ۴ تهران]]
ابوالعبّاس، احمد بن محمّد برمکی اِربِلی لقب‌گرفته به شمسُ‌الدین و شهرت‌یافته به ابن خَلِّکان (۲۱ سپتامبر ۱۲۱۱ – ۲۹ اکتبر ۱۲۸۲) قاضی، تاریخ‌نگار، فقیه، ادیب و نویسنده و مورخ دینی کُرد سدهٔ هفتم هجری بود. زندگی‌نامه. ابن خلکان در سال ۶۰۸ق در شهر اربیل (به کردی: هەولێر — پایتخت امروزی حکومت اقلیم کردستان عراق) و در مدرسهٔ ملک‌المعظم زاده شد. تبار او به یحیی بن خالد برمکی می‌رسد. البته برخی در این مورد تردید کرده‌اند، يونينی بر این رأی است که ابوشامه این نسب‌نامه را برای ابن خلکان ساخته‌است. اما خود او همیشه از
را برای ابن خلکان ساخته‌است. اما خود او همیشه از نسبش دفاع کرده‌است و بارها در نوشتارهای خویش به آن استناد کرده‌است. پدر وی نیز تا آخر عمر در مدرسهٔ ملک‌المعظم به تدریس پرداخت. ابن خلکان در سال ۶۲۶ق از زادگاهش به حلب رفت مدتی در دمشق اقامت کرد و بعد به‌عنوان نایب قاضی‌القضات مصر روانهٔ آن دیار شد. پس از چندی به‌دستور الظاهر بیبرس (چهارمین سلطان مصر در سال‌های ۶۵۷ تا ۶۷۶ق) در سال ۶۵۹ق به سمت قاضی‌القضات دمشق گمارده شد و در آنجا امور قضایی همهٔ سرزمین شام و نیز تدریس در هفت مدرسهٔ معروف آن را نیز به عهده
و نیز تدریس در هفت مدرسهٔ معروف آن را نیز به عهده داشت. استادان. ابن خلکان در درس شرف الدین ابوالفضل احمدبن منعه فقیه و پس از آن محمدبن ابراهیم بن خلکان حضور داشت و بعد از این دو در محضر شیخ ابو جعفر محمد بن هبة الله بن المکرم، علوم حدیث و صحیح بخاری را آموخت. او علم خلاف را نزد شیخ اثیرالدین مفضل بن عمر ابهری در سال ۶۲۶ق یادگرفت. نام‌آوری. به دلیل مهاجرتهای مختلف با بزرگان زیادی ارتباط داشت و این ارتباطات تأثیراتی روی شخصیت وی گذارده است. او مورد ستایش برخی از شاعران هم‌روزگار خود چون رشید الدین فارقی و
از شاعران هم‌روزگار خود چون رشید الدین فارقی و سعدالدین فارقی و نورالدین مصعب قرار گرفت. ابن خلکان علاوه بر قضاوت، به علوم فقه و اصول نیز پرداخت. در تاریخ و نحو و ادب عرب نیز چیره‌دست است. شاعر. از او اشعار لطیفی بر جای مانده است و بیانگر این است که در سرودن غزل و دو بیتی چیره‌دست است. در مورد وی گفته‌اند: مذهب. ابن خلکان مسلمان با مذهب سنی شافعی است. آثار. از ابن خلکان اثری نفیس و گرانقدر به یادگار مانده است با عنوان وفیات الاعیان و انباء ابناء الزمان. وی تدوین این کتاب را در قاهره و در سال ۶۵۴ق آغاز
وی تدوین این کتاب را در قاهره و در سال ۶۵۴ق آغاز نموده و در سال ۶۷۲ق در همان شهر به اتمام رساند. این کتاب شرح حال ۸۴۶ نفر از امیران و وزیران و دانشمندان و عارفان ایرانی و اسلامی است که براساس حروف معجم تنظیم شده‌است. این کتاب از سودمندترین و بزرگترین کتاب‌های شناخت چهره‌های ماندگار است. ابن خلکان در این کتاب سرگذشت سه گروه از بزرگان یعنی صحابه، تابعین (به استثنای چند نفر) و خلفا را ذکر نکرده‌است و علت این امر را زیاد بودن اطلاعات در مورد ایشان بیان کرده‌است. ازاین کتاب دست‌کم ۴ ترجمه به فارسی در دست است:
ازاین کتاب دست‌کم ۴ ترجمه به فارسی در دست است: یکی از مترجمی به نام یوسف سنجری که در ۸۹۵ق گزیده‌ای از آن را برای یکی از فرمانروایان گجرات به فارسی برگرداند؛ دیگری به قلم ظهیرالدین اردبیلی در فاصلهٔ سال‌های ۹۲۶ تا ۹۲۸ق که آن را برای سلطان سلیم یکم، پادشاه عثمانی، ترجمه کرد؛ سومین ترجمه از آنِ میرزا عباسقلی خان سپهر، فرزند لسان‌الملک محمدتقی سپهر است که آن را به دستور ناصرالدین شاه قاجار ترجمه کرد و بعدها چندین بار منتشر شد، و چهارمین ترجمه به قلم میرزا محمدحسن خان شیخ جابری انصاری است که آن را به دستور
خان شیخ جابری انصاری است که آن را به دستور ظل‌السلطان به فارسی برگرداند. وفیات الاعیان در سال ۱۲۸۴ق توسط معتمدالدوله فرهاد میرزا همراه با ویرایش و افزوده‌هایی به عربی چاپ شد. این کتاب همچنین به زبان‌های دیگری چون انگلیسی، فرانسه و ترکی ترجمه شده‌است. همچنین وی نوشته است: الحظرد پس از عمری سحر و جادو بالأخره روزی بنا به گفته ی شاهدان عینی در مقابل چشم مردم توسط موجود وحشی و هولناکی بلعیده شد و از صحنه ی روزگار محو گردید.["نیازمند منبع"] ابن خلكان در كتاب «و فيات الاعيان» جلد 3، صفحه ي 313، در بيان حالات سید
الاعيان» جلد 3، صفحه ي 313، در بيان حالات سید رضی مي گويد: «... مردم در اينكه چه كسي مجموعه ي (خطبه ها، نامه ها و كلمات قصار) نهج البلاغه را گردآوري كرده اختلاف كرده اند آيا سيد مرتضي اين كار را كرده و يا برادرش سید رضی؟ و گفته شده «نهج البلاغه» سخنان علی بن ابی‌طالب نيست بلكه ساخته و پرداخته ي همان كسي است كه آن را جمع آوری كرده و به علی بن ابی‌طالب نسبت داده است و خدا به حقيقت امر داناتر است (و الله اعلم). و ظاهرا ابن خلكان اولين كسي است كه در اعتراض بر نهج البلاغه را گشوده و بذر تشكيك در انتساب آن به
نهج البلاغه را گشوده و بذر تشكيك در انتساب آن به علی بن ابی‌طالب را افشانده است. و پس از او صفدي در «الوافي بالوفيات» و يافعي در «مرآه الجنان» جلد 3، صفحه ي 55 و ذهبي در «ميزان الاعتدال» جلد 1، صفحه ي 101 و ابن حجر در «لسان الميزان» جلد 4، صفحه ي 223 و برخي ديگر از او پيروي كرده اند و شبهاتي بسيار ضعيف و نادرست مطرح كرده اند و علماي شيعه و اهل سنت در گذشته و حال با ادله علمي و براهين منطقي پاسخ آنها را داده اند. پیوند به بیرون. https://www.wdl.org/fr/item/7448/#contributors=Ibn+Khallik%C4%81n,+1211-1282
ابوحَیّان توحیدی، ، ادیب و فیلسوف، از عرب یا ایرانی سده چهارم هجری قمری و شاگرد ابوسلیمان سجستانی است. زندگی شخصی. زمان و محل زاد و مرگ او به‌درستی روشن نیست. تولد او را در دههٔ دوم سدهٔ چهارم هجری (دهم میلادی) و نزدیک به سال ۳۱۰ ه‍.ق نوشته‌اند. زادگاه او را شیراز، نیشابور یا واسط یاد کرده‌اند. لقب «توحیدی» را غالباً بدان جهت دانسته‌اند که ابوحیان صوفی یا معتزلی بوده است، اما ابن خلکان آورده است که پدرش فروشندهٔ نوعی خرما موسوم به «توحید» بوده است. ابوحیان در خردسالی پدر و مادر تنگدست خود را از دست داد و با
خردسالی پدر و مادر تنگدست خود را از دست داد و با سرپرستی عمویش بزرگ شد. تحصیل و تعلم. آگاهی چندانی از جوانی ابوحیان در دست نیست، و تنها در فاصلهٔ سالهای ۳۴۸–۳۶۸ او را نزد ابوسعید سیرافی عالم و ادیب و فقیه نامی می‌یابیم که ابوحیان از او علوم قرآنی، نحو، فقه، بلاغت، کلام، عروض و قافیه را آموخت. ابوحیان، علوم عقلی را نزد ابوالحسن عامری، یحیی بن عدی و ابوسلیمان سجستانی فرا گرفت. معلومات وسیع ابوحیان گذشته از استادان یادشده، از طریق مطالعه و ملاقات با دانشمندان و نیز رونویسی کتابها (ورّاقی) که شغل اصلی او بوده
و نیز رونویسی کتابها (ورّاقی) که شغل اصلی او بوده است حاصل آمده است. آزاداندیشی او نیز تا حدی نتیجهٔ برخورد او با صاحبان افکار و عقاید و مذاهب و مسالک گوناگون است که در شهرهای مختلف دیده است. روابط با اهل سیاست. ابوحیان مدتی نزد مهلّبی وزیر معزالدوله رفت، اما با او نساخت و ناچار از بغداد به ری رفت. اما با ابوالفضل بن عمید و پسر وی ابوالفتح نیز نتوانست به سر برد و (بعد از ۳۶۱) به بغداد برگشت. ابوحیان در دورهٔ وزارت صاحب بن عباد کمابیش هفت سال (۳۶۳–۳۷۰) در دستگاه او بوده است، اما اخلاق او با این وزیر فاضل
دستگاه او بوده است، اما اخلاق او با این وزیر فاضل نیز نگرفت. به هر حال ابوحیان در سال ۳۷۰ ه‍.ق به بغداد بازگشت و به وساطت ابوالوفا بوزجانی، مهندس و ریاضیدان، نخست کاری جزئی در بیمارستان عضدی بغداد یافت. سپس به دستگاه ابن عارض شیرازی (ابن سعدان) وزیر معرفی شد و چند سالی به آسایش نسبی گذراند، و از میان بزرگانی که ابوحیان ملاقات کرده تنها از این وزیر راضی بوده است. طی این مدت و پس از آن زندگی ابوحیان در محضر ابوسلیمان سجستانی می‌گذرد، و از سال ۳۹۱ که آن حکیم خردمند درگذشت دیگر از زندگی ابوحیان نیز اطلاع دقیقی
درگذشت دیگر از زندگی ابوحیان نیز اطلاع دقیقی در دست نیست. وفات او را میان سال‌های ۴۰۰ تا ۴۱۰ نوشته‌اند. آثار. آنچه هست در اواخر عمر دچار یأس کامل گردید و در یک مرحلهٔ بحرانی هرچه از آثارش در دست داشت از میان برد. آنچه از آثار ابوحیان باقی‌مانده عبارت است از:
سیاست‌نامه یا سیَرالملوک، کتابی است به زبان فارسی در آیین فرمان‌روایی و کشورداری و اخلاق و سیاستِ پادشاهان پیشین، نوشتهٔ خواجه نظام‌الملک توسی. این کتاب از آثار مهم نثر فارسی در سده پنجم هجری است. سبک نگارش کتاب ساده و روشن و خالی از خودآرایی و تکلف است چرا که این کتاب در اصل به دستور ملکشاه سلجوقی برای دو فرزند ملکشاه یعنی سنجر و تاپار نوشته شده و دلیل اصلی این روانی و کمبود تکلف در آن را می‌توان این دانست و از شاه‌کارهای زبان فارسی به‌شمار می‌آید. درون‌مایه این کتاب به فره ایزدی، سیاست‌مداری و محافظه‌کاری
این کتاب به فره ایزدی، سیاست‌مداری و محافظه‌کاری به عنوان راه‌کار و تدبیر امور باور دارد. نظام‌الملک نگارش کتاب را به فرمان ملکشاه سلجوقی آغاز کرد. (هیوبرت دارک ـ مصحح سیاست‌نامه ـ در مقدمه‌اش بر این کتاب (ص ۲۴–۲۵)، سال نگارش نیمه اول آن را ۴۷۹ هجری و سال نگارش نیمه دوم آن را ۴۸۵ هجری دانسته است). قطعه‌های گوناگون کتاب که از منابع مختلف گردآوری شده، شامل اندرزهای نویسنده، منقولات از قرآن و احادیث و گفته‌های مشاهیر، حکایت‌هایی در بارهٔ شاهان و وزیران و امیران است، و برخی حکایت‌های بلند آن دارای مکررات و حشو
است، و برخی حکایت‌های بلند آن دارای مکررات و حشو و زوائد است. سیاست‌نامه در سال ۱۸۹۱ به همت شارل شفر به زبان فرانسه ترجمه و در پاریس منتشر شد. اصالت کتاب. اصالت نسبت این کتاب به «خواجه نظام‌الملک طوسی نظام» بارها مورد بحث قرار گرفته است. چون اشتباهات تاریخی و غلط‌های نحوی و سهوهای انشائی از آن وزیر بزرگ بعید می‌نماید. گفته شده است که احتمالاً فردی دیگر در نوشتن آن دست داشته است و شاید این شخص همان کتابدار سلطنتی باشد که در خاتمهٔ کتاب نامش محمد ناسخ آمده است؛ و در نسخه ای دیگر نام او مغربی یاد شده است.
است؛ و در نسخه ای دیگر نام او مغربی یاد شده است. تاریخ نوشتن کتاب. اشارات درباره‌ی تاریخ نوشتن سیاست نامه یا همان سیرالملوک مختلف و با هم مخالف‌اند و به جز تاریخ‌های زیر مدرکی در دست نیست: وفات آلب ارسلان و بر تخت نشستن ملک شاه (۴۶۵ ه‍) سفر اول ملک شاه به سمرقند (۴۷۱ ه‍) تاریخ نوشتن کتاب مطابق گفتهٔ خلیفه (۴۶۹ ه‍) سفر دوم ملک شاه به سمرقند (۴۸۱–۴۸۲ ه‍) گرفتن حسن صبّاح (۴۸۳ ه‍) وفات خواجه نظام الملک (۴۸۵ ه‍) طبقه‌بندی انشا و نگارش متن. این کتاب گل‌چینی از قطعات گوناگون، کوتاه و بلند است که از منابع مختلف
قطعات گوناگون، کوتاه و بلند است که از منابع مختلف جمع‌آوری شده است. چنان‌که نگارنده در خاتمه می‌گوید: «این کتاب هم پند است و هم حکمت و هم مثل و هم تفسیر قرآن و هم اخبار حضرت محمد (ص) و هم قصص انبیاء و هم سیَر اولیاء و هم حکایت پادشاهان عادل.» نثر کتاب و سبک نوشتاری کتاب با توجه به زمان نگارش آن که قرن پنجم هجری بوده است را می‌توان نثر مرسل دانست. مفاد این کتاب در بخش‌های زیر دسته‌بندی می‌گردند: در رابطه با نثر کتاب اینگونه می‌توان نوشت که اگرچه همچون کتاب تاریخ بیهقی از کلمات عربی بهره‌ای زیادی نبرده ولی
تاریخ بیهقی از کلمات عربی بهره‌ای زیادی نبرده ولی باز هم کلمات و ترکیبات عربی در این نوشته کم نیست همچنین آیات قرآن در این کتاب موجود است ولی باعث ایجاد تفرقه در معنی و دور شدن از معنای اصلی نمی‌شود. نگاهی بر «فصول سیاست نامه». «نیمه اول» فصل ۱: اندر احوال گردش روزگار و مدح خداوند فصل ۲: اندر شناختن قدر نعمت فصل ۳: اندر مظالم نشستن پادشاه و عدل و سیرت نیکو فصل ۴: اندر عمال و پرسیدن پیوسته از احوال وزیران و غلامان فصل ۵: اندر مقطّعان تا با رعایا چون می‌روند فصل ۶: اندر قاضیان و خطیبان و محتسب و رونق کار
فصل ۶: اندر قاضیان و خطیبان و محتسب و رونق کار ایشان فصل ۷: اندر پرسیدن از حال عامل و قاضی و شحنه و رئیس و شرط سیاست فصل ۸: اندر پژوهش کردن و بررسیدن (بررسی کردن) کار دین و شریعت فصل ۹: اندر مشرفان و کفاف ایشان فصل ۱۰: اندر صاحب خبران و منهیان و تدبیر کارهای مملکت داری فصل ۱۱: اندر تعظیم داشتن فرمان‌های عالی فصل ۱۲: اندر غلام فرستادن از درگاه در مهمات فصل ۱۳: اندر جاسوس فرستادن و تدبیر کردن مملکت و رعیت فصل ۱۴: اندر پیکان فرستادن و برندگان بر مداومت فصل ۱۵: اندر احتیاط کردن پروانه‌ها در مستی و هشیاری فصل
اندر احتیاط کردن پروانه‌ها در مستی و هشیاری فصل ۱۶: اندر وکیل خاص و رونق کار او فصل ۱۷: اندر ندیمان و نزدیکان پادشاه و ترتیب کار ایشان فصل ۱۸: اندر مشاورت کردن پادشاه با دانایان و پیران فصل ۱۹: اندر مفردان و برگ و ساز و ترتیب کار ایشان فصل ۲۰: اندر ساختن سلاح‌های مرصع و ترتیب آن فصل ۲۱: اندر معنی احوال رسولان و ترتیب کار ایشان فصل ۲۲: اندر ساخته داشتن علف در منزل‌ها فصل ۲۳: اندر روشن داشتن اموال از جمله لشکر فصل ۲۴: اندر لشکر داشتن از هر جنس فصل ۲۵: اندر نواستدن و مقیم داشتن بر درگاه فصل ۲۶: اندر داشتن
نواستدن و مقیم داشتن بر درگاه فصل ۲۶: اندر داشتن ترکمانان در خدمت بر مثال غلامان فصل ۲۷: اندر زحمت ناکردن بندگان در وقت خدمت فصل ۲۸: اندر ترتیب بار دادن خاص و عام فصل ۲۹: اندر ترتیب مجلس شراب و شرایط آن فصل ۳۰: اندر ترتیب ایستادن بندگان و چاکران به وقت خدمت فصل ۳۱: اندر ساختن تجمّل و سلاح و آلت جنگ و سفر فصل ۳۲: اندر حاجت‌ها و التماس‌های لشکر و خَدَم و حَشَم فصل ۳۳: اندر عتاب کردن با بر کشیدگان هنگام خطا و گناه فصل ۳۴: اندر کار پاسبانان و نوبتیان و دربانان فصل ۳۵: اندر نهادن خان نیکو و ترتیب آن پادشاه را