payamvha/North_RAG huggingface dataset:
محیط زیست یک بهره‌گیری عادلانه و پایدار است. این سازمان در ۱۹۴۸ بنا نهاده شد و مقر آن در شهر ژنو در کشور سوئیس است. ۸۳ کشور، ۱۰۸ دولتی، ۷۶۶ مؤسسه غیردولتی، ۸۱ سازمان بین‌المللی و در حدود ۱۰٬۰۰۰ کارشناس و دانشمند با این سازمان همکاری دارند. IUCN از ناظر و مشاور در سازمان ملل متحد برخوردار است و در اجرای چندین کنوانسیون بین‌المللی در مورد حفاظت از طبیعت و تنوع زیستی نقش دارد. این شرکت در تأسیس صندوق جهانی طبیعت و مرکز نظارت بر حفاظت از جهان شرکت داشت. در گذشته، IUCN به دلیل قرار دادن منافع طبیعت بر منافع
IUCN به دلیل قرار دادن منافع طبیعت بر منافع مردم بومی مورد انتقاد قرار گرفته‌است. در سال‌های اخیر، روابط نزدیکتر آن با بخش تجاری بحث و مجادله ایجاد کرده‌است. منابع. Wikipedia contributors, "World Conservation Union," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=World_Conservation_Union&amp;oldid=195035826
کرن لوژان نایبرگ فضانورد و مهندس آمریکاییست. خانم نایبرگ متولد ۱۹۶۹ ایالت مینه‌سوتا بوده و دکترای خود را در رشته مهندسی مکانیک-حرارت از دانشگاه تگزاس در آستین دریافت نموده است. وی در ماموریت STS-124 شرکت خواهد داشت. خانم نایبرگ همچنین درجه کارشناسی خود را از دانشگاه داکوتای شمالی با معدل ۴/۴ (۲۰ در سیستم ایرانی) دریافت نمود.
کوی دانشگاه تهران که در انتهای خیابان کارگر شمالی جای گرفته‌است، یکی از ۱۳ خوابگاه دانشجویی دانشگاه تهران و بزرگ‌ترین مجموعه خوابگاه دانشجویی در خاورمیانه‌است که در سال ۱۳۲۴ به دانشگاه تهران واگذار شد و پس از آن نیز گسترش یافته‌است. کوی دانشگاه تهران از خوابگاه پسران و خوابگاه دختران (خوابگاه فاطمیه) تشکیل می‌شود. کوی دانشگاه، یک مجموعهٔ خوابگاهی بزرگ است که از تعدادی ساختمان یا بلوک ساختمانی تشکیل شده‌است. برخی از این ساختمان‌ها نوساز و جدیدند و برخی نیز از قدمت زیادی برخوردارند. خوابگاه دختران دارای
از قدمت زیادی برخوردارند. خوابگاه دختران دارای کتابخانه، مرکز درمانی بهداشتی و مشاوره، زمین ورزش روباز و فروشگاه است. در این خوابگاه حضور و غیاب صورت می‌گیرد و دانشجویان باید در ساعت مشخصی در شب در خوابگاه حضور داشته باشند. ظرفیت اتاق‌ها ۳ نفره است ولی معمولاً ۴ الی ۵ نفر در آن سکونت دارند. سرویس‌های بهداشتی و آشپزخانه‌ها اشتراکی استفاده می‌شود. هر ساختمان دارای سالن مطالعه نیز هست. ساختمانهای خوابگاه پسران به ترتیب از جنوب به شمال عبارتند از: ساختمان ۲۳، ساختمان ۲۱–۲۰، ساختمان ۱۹–۱۸، ساختمان ۲۲، ساختمان
ساختمان ۲۱–۲۰، ساختمان ۱۹–۱۸، ساختمان ۲۲، ساختمان ۱۷–۱۶، ساختمان رسولیان یزدی، ساختمان ۱۵–۱۴، ساختمان کتابخانه و قرائتخانه مرکزی، ساختمان ۴، ساختمان ۳، ساختمان ۵، ساختمان جمالزاده، ساختمان ۷، ساختمان مصلی‌نژاد و ساختمان امام علی و مهم‌تر از همه خوابگاه ۶ که خود دارای یک سلف مجزا است بعلاوه خوابگاه‌های عمید و رمضان نیز به تازگی ساخته شده‌است. دو خیابان اصلی شمالی-جنوبی و شرقی-غربی خوابگاه پسران در میدان اصلی کوی به هم می‌رسند. در کنار خوابگاه‌های کوی دانشگاه تعداد زیادی ساختمان‌های رفاهی، صنفی و اداری نیز
تعداد زیادی ساختمان‌های رفاهی، صنفی و اداری نیز در محوطهٔ کوی وجود دارد. سینما کوی، زورخانهٔ کوی، سالن بدنسازی، کتابخانه و قرائتخانهٔ مرکزی، خانهٔ فرهنگ کوی، سالن غذاخوری، مسجد کوی، پذیرش، نگهبانی، فروشگاه مرکزی، نانوایی، تأسیسات، انبار و دفتر اموال، زمین چمن مصنوعی، سالن ورزش، بهار رایانه (طبقهٔ فوقانی سینما کوی) از معروفترین اماکن غیرخوابگاهی کوی هستند. خوابگاه پسران دارای سه درب برای تردد دانشجویان و کارمندان است. درب اصلی، درب پایین و درب گیشا که نگهبانی کل در کنار درب اصلی مستقر است. از جمله
که نگهبانی کل در کنار درب اصلی مستقر است. از جمله ساختمان‌های این مجموعه،‌ درمانگاه و رستوران است. تاریخچه. ساخت این مجموعه به زمان ورود سربازان ارتش متفقین به تهران برمی‌گردد. در آن زمان سربازان آمریکایی در منطقه امیرآباد آن روزگار، اردوگاه تأسیس کردند. پس از خروج سربازان آمریکایی در بیست و سوم آذرماه ۱۳۲۴، دکتر علی‌اکبر سیاسی که رئیس وقت دانشگاه تهران بود از رئیس دولت خواست زمین‌های تخلیه شده این اردوگاه را برای ساخت یک خوابگاه دانشجویی بزرگ در اختیار دانشگاه تهران قرار دهند. در بهمن ۱۳۲۴، حدود ۳۰۰
دانشگاه تهران قرار دهند. در بهمن ۱۳۲۴، حدود ۳۰۰ دانشجو در این خوابگاه اسکان یافتند و تا سال ۱۳۵۵ تعداد این نفرات به بیش از ۲۵۰۰ نفر رسید و مجموعه بناهای آن محدوده به کوی دانشگاه شهرت یافت. پایه اصلی این مجموعه ساختمان، همان امکانی بود که مسئولیت خدمات‌رسانی به نیروهای آمریکایی را بر عهده داشتند؛ یعنی ساختمان‌های خوابگاه، بهداری و تأسیسات. بعدها به‌تدریج ساختمان‌های مناسب‌تری برای اسکان دانشجویان بنا شد و در نهایت برخی از نهادها، موظف شدند بخشی از درآمد خود را صرف ساخت بنا در کوی دانشگاه کنند. نخستین نمونه
را صرف ساخت بنا در کوی دانشگاه کنند. نخستین نمونه را هم سازمان شاهنشاهی خدمات اجتماعی در سال ۱۳۲۸ ساخت و تحویل دانشگاه داد. در این میان نام چند خیر سرشناس هم در فهرست بلندبالای سازندگان مجتمع‌های خوابگاهی کوی به گوش می‌خورد؛ چهره‌هایی چون همدانیان، لاجوردی، رسولیان یزدی و فاتح یزدی که ساختمان‌هایی برای اسکان دانشجویان شهرستانی ساختند. بعدها از مدل ساخت بلوک‌ها در این کوی، برای ساختن مجموعه‌های خوابگاهی دانشجویان در شهرهایی چون مشهد و شیراز استفاده شد. پیشینه یورش نظامی به کوی دانشگاه تهران. این خوابگاه در
یورش نظامی به کوی دانشگاه تهران. این خوابگاه در سال ۱۳۷۸ پس از برگزاری اعتراضات دانشجویی به توقیف روزنامه سلام توسط دادگاه ویژه روحانیت، شاهد یورش گسترده پلیس و نیروهای لباس شخصی بود؛ که به کشته شدن رسمی یک نفر و زخمی شدن ده‌ها دانشجو و تخریب بخش‌های عمده‌ای از امکانات دانشجویان انجامید. در پی این رویداد، تهران و برخی دیگر از شهرهای ایران تا ۴ روز شاهد بزرگ‌ترین اعتراضات دانشجویی - مردمی پس از انقلاب بود. صدها نفر در این اعتراضات دستگیر شدند. همچنین در سالگرد این رویداد نیز کوی دانشگاه تهران تا چندین سال،
این رویداد نیز کوی دانشگاه تهران تا چندین سال، شاهد برگزاری اعتراضات دانشجویی بود. امروزه نیز در روزهای منتهی به سالگرد حمله، این خوابگاه تحت عنوان تعطیلات تابستانی-و چه بسا با اهدافی از جمله پیشگیری از اعتراضات احتمالی- بسته می‌شود. در تاریخ ۲۵ خرداد ۱۳۸۸ و در پی اعلام نتایج انتخابات ریاست جمهوری دهم، ناآرامی گسترده دیگری کوی دانشگاه تهران را فرا گرفت؛ که در پی آن خسارات بسیاری به اموال دانشجویان و کتابخانه کوی وارد آمد و طبق آمارهای منتشرنشده‌ای حداقل ۵ نفر از دانشجویان در این درگیری‌ها کشته شدند. این
نفر از دانشجویان در این درگیری‌ها کشته شدند. این خبر چند روز بعد توسط مدیریت دانشگاه تکذیب شد. سایت کامپیوتر کوی دانشگاه واقع در ساختمان کتابخانه طبقه دوم نیز با از دست دادن ۴۰ عدد سیستم از مجموع ۷۰ عدد سیستم که در اختیار داشت تبدیل به مرکز خدمات‌رسانی شده‌است که باید پاسخگوی نیاز دانشجویانی باشد که قبلاً با امکانات بیشتر مواجه بودند.
جودیت آرلین رزنیک فضانورد و مهندس آمریکایی بود. خانم رزنیک متولد ۱۹۴۹ ایالت اوهایو بود. وی دارای درجه دکترا در رشته مهندسی برق از دانشگاه مریلند در کالج پارک بود. وی در ماموریت‌های STS-41-D و STS-51-L شرکت داشت. وی از قربانیان سفر واپسین فضاپیمای چلنجر بود.
هایدماری مارتا استفانیشین-پایپر فضانورد، افسر، و مهندس آمریکاییست. خانم استفانیشین-پایپر متولد ۱۹۶۳ ایالت مینه‌سوتا بوده و کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی مکانیک از دانشگاه ام آی تی دریافت نموده‌است. وی در مأموریت STS-۱۱۵ شرکت داشت. خانم استفانیشین-پایپر همچنین یک افسر و کاپیتان نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است.
کاترین رایان کردل ثورنتون فضانورد بازنشسته و فیزیک‌دان آمریکاییست . ثورنتون متولد ۱۹۵۲ ایالت آلاباما بوده و کارشناسی خود را در همان ایالت در رشته فیزیک از دانشگاه آبرن دریافت نمود. وی سپس دکترای رشته فیزیک خود را از دانشگاه ویرجینیا دریافت نمود و برای فوق دکترا به موسسه ماکس پلانک آلمان رفت. وی در ماموریت‌های STS-33 و STS-49 و STS-61 و STS-73 شرکت داشت. ثورنتون اکنون در مقام معاونت دانشکده مهندسی دانشگاه ویرجینیا قرار دارد.
گاما نایف یا چاقوی گاما نوعی تکنیک پرتودرمانی در فیزیک پزشکی است. سیستم‌های گامانایف از پرتوهای ایزوتوپ کوبالت-۶۰ بهره می‌برند، و برای مداوای معضلاتی همانند غدد سرطان ناحیه سر استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها که (به فرم امروزیشان) توسط لارس لکسل سوئدی در سال ۱۹۶۷ ابداع گردیدند به ۲۰۱ چشمهٔ ۳۰ کوری برای عملیات پرتوزایی مجهزند. پیشتر از آن نیز هارولد جانز کانادایی نیز از چشمه‌های کوبالت-۶۰ برای مداوای بیماران استفاده کرده بود. از سازندگان اصلی این سیستم‌ها میتوان شرکت سوئدی الکتا را نام برد. گاما نایف حداکثر
شرکت سوئدی الکتا را نام برد. گاما نایف حداکثر می‌تواند غدد 5.3 سانتی متر را درمان کند. جستارهای وابسته. پرتو گاما جراحی با امواج رادیویی
ناقوس جدایی چهاردهمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی راک انگلیسی پینک فلوید است که در ۲۸ مارس ۱۹۹۴ به‌وسیلهٔ ئی‌ام‌آی رکوردز در بریتانیا و در ۵ آوریل به‌وسیلهٔ کلمبیا رکوردز در ایالات متحده عرضه شد. "ناقوس جدایی" دومین آلبومی از پینک فلوید بود که راجر واترز در آن حضور نداشت. این آلبوم در چند استودیو ضبط شد، شامل بریتانیا رو و استودیوی خانه‌قایقی دیوید گیلمور با نام آستوریا. آهنگ‌های آلبوم عمدتاً توسط دیوید گیلمور و ریچارد رایت نوشته شده است. این آلبوم به رتبهٔ یک در بریتانیا رسید و در جدول موسیقی "بیلبورد" ۲۰۰
در بریتانیا رسید و در جدول موسیقی "بیلبورد" ۲۰۰ آمریکا در آوریل ۱۹۹۴ مستقیماً به رتبهٔ یک رسید و ۴ هفته را در صدر گذراند. این در حالی بود که آلبوم پیشین پینک فلوید "لغزش آنی در عقل" به رتبهٔ حداکثر ۳ رسیده بود. "ناقوس جدایی" به گواهی‌نامهٔ طلا، پلاتین، و دو بار پلاتین در ایالات متحده در ژوئن ۱۹۹۴ و سه بار پلاتین در ژانویهٔ ۱۹۹۹ میلادی رسید. عرضهٔ این آلبوم همراه با یک تور بسیار موفق بود که در آلبوم "تکانه" که در سال بعد عرضه شد مستندسازی گردید. در این آلبوم ریچارد رایت برای اولین بار بعد از آلبوم "نیمه
ریچارد رایت برای اولین بار بعد از آلبوم "نیمه تاریک ماه" به عنوان خواننده حضور دارد و در آهنگ «زیر و رو شدن» خوانندهٔ اصلی است. همسر جدید گیلمور پالی سمسون نیز در سراییدن اشعار این آلبوم نقش داشت. نام این آلبوم به ناقوس جدایی در پارلمان بریتانیا اشاره دارد که با نواخته شدن آن نمایندگان در دسته‌های جدا و مخالف می‌ایستند و به لایحه‌ای رای موافق یا مخالف می‌دهند. بازخورد نقادانه. "ناقوس جدایی"، اگرچه توسط طرفداران قدیمی این گروه به‌عنوان بازگشتی به دوران اوج تلقی شد، اما نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان موسیقی
تلقی شد، اما نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان موسیقی دریافت کرد. تام سینکلر از "انترتینمنت ویکلی" این آلبوم را فاقد عمق و معنا دانسته و آن را ترکیبی نامطلوب از خودبزرگ‌بینی موسیقی پراگرسیو راک و سبک نیو ایج معرفی کرده است. تام گریوز از "رولینگ استون" نیز اجرای دیوید گیلمور را مورد انتقاد قرار داده و معتقد است که سولوی گیتارهای او از وضوح و گیرایی گذشته‌اش فاصله گرفته و تنها در قطعه «از من چه می‌خواهی» نشان می‌دهد که برای اجرا اهمیت قائل است. رابرت کریستگاو از "ویلج ویس" نیز این آلبوم را بی‌ارزش توصیف کرده
از "ویلج ویس" نیز این آلبوم را بی‌ارزش توصیف کرده است.
رصدخانه پارانال یک مجموعه رصدخانه در کشور شیلی در آمریکای جنوبی و متعلق به اتحادیه اروپا است که در بیابان آتاکاما قرار دارد. در حال حاضر این رصدخانه پیشرفته‌ترین رصدخانهٔ طول موج مرئی در جهان است. این رصدخانه در ارتفاع ۲۶۳۵ متری از سطح دریا قرار دارد. از تلسکوپ‌های بزرگ این مرکز می‌توان چهار تلسکوپ وی ال تی را نام برد که همگی متعلق به سازمان رصدخانه جنوبی اروپا هستند. تعدادی تلسکوپ جدید مانند تلسکوپ‌های طرح SPECULOOS و NGTS نیز به تازگی در این سایت رصدی راه‌اندازی شده‌است. آرایش تلسکوپ‌های خیلی بزرگ (VLT)
شده‌است. آرایش تلسکوپ‌های خیلی بزرگ (VLT) ناوگانی از امکانات برای منجمان در آغاز هزاره سوم به‌شمار می‌روند. پیشرفته‌ترین تجهیزات نوری جهان، مرکب از چهار واحد تلسکوپ با آینه‌های اصلی به قطر ۸٫۲ متر و چهار تلسکوپ متحرک کمکی به قطر ۱٫۸ متر که می‌توانند با هم در گروه‌هایی دوتایی یا سه تایی کار کنند و به صورت یک تداخل سنج غول‌پیکر عمل کنند. تلسکوپ بسیار بزرگ تداخل سنج ESO، به اخترشناسان اجازه می‌دهد تا جزئیاتی مطابق با جزئیات یک تلسکوپ بسیار بزرگ را مشاهده کنند. در حال حاضر ۲۳ ابزار جانبی مختلف مانند طیف‌نگار،
در حال حاضر ۲۳ ابزار جانبی مختلف مانند طیف‌نگار، نورسنج، تداخل‌سنج و … به این تلسکوپ‌ها متصل است. همچنین واحد تلسکوپ‌های ۸٫۲ متری می‌توانند به صورت مجزا بکار گرفته شوند. با یک تلسکوپ این چنینی، می‌توان تصاویر اجرام آسمانی کم نور با قدر ۳۰ را در یک ساعت نوردهی بدست آورد. این برابر است با مشاهده شی که ۴ بیلیون بار کم‌نور تر از چیزی ست که بتوان بدون کمک با چشم دید. تلسکوپ‌های بزرگ Antu, Kueyen, Melipal و Yepun نامیده می‌شوند. جزئیات بیشتر در زمینه اطلاعات در مورد VLT در «کتاب سفید VLT» گرد آوری شده که به
در مورد VLT در «کتاب سفید VLT» گرد آوری شده که به آدرس(https://web.archive.org/web/20081007153835/http://www.eso.org/public/astronomy/teles-instr/whitebook/) در دسترس است. کتاب سفید اطلاعات کاملی از دوارن برنامه‌ریزی و مرحله ساخت VLT ارائه می‌دهد و آخرین اطلاعات را تا زمان اولین دریافت نور توسط VLT در می۱۹۹۸ را در خود ثبت کرده‌است. تلسکوپ‌ها و تجهیزات: دستور کار تجهیزات VLT نقشه‌های بلند پروازانه و غیرقابل تصوری برای یک رصدخانه است که شامل تصویرگر میدان بزرگ چند-کاناله، دوربین‌های تصحیح شده سازگار با نور و
چند-کاناله، دوربین‌های تصحیح شده سازگار با نور و طیف نگارهای با وضوح بسیار بالا و طیف نگارهای چند-شیئی و پوشش دهندهٔ ناحیه عریض طیفی، از عمق اشعه فرابنفش (۳۰۰ نانومتر) به میانه اشعه فروسرخ (۲۴ میکرو متر) برای طول موج‌ها است. واحد تلسکوپ‌های ۸٫۲ متری در مکان فشرده‌ای هستند، کنترل‌کننده‌های گرمایی در ساختمان قرار داشته و همزمان با تلسکوپ‌ها می‌چرخند. این طراحی کمترین ناسازگاری با عوامل شرایط رصدی همچون هوای متلاطم در محفظه تلسکوپ ندارد، که می‌توانست به سبب تغییرات درجه حرارت و جریان باد طور دیگری باشد. اولین
درجه حرارت و جریان باد طور دیگری باشد. اولین واحد تلسکوپ‌ها با نام "Antu" در ۱ آوریل ۱۹۹۹ وارد جریان عملیات علمی شد. امروزه تمام چهار واحد تلسکوپ و چهار تلسکوپ کمکی فعال هستند. یکی از تجهیزات جدید در رصدخانهٔ پارانال طیف‌نگار اسپرسو است. این طیف‌نگار ستاره‌ای به صورت خاص جهت اندازه‌گیری سرعت شعاعی ستارگان با دقت بالا جهت آشکارسازی سیارات فراخورشیدی توسط کارگروهی از کشورهای پرتغال اسپانیا سوییس و ایتالیا ساخته و راه‌اندازی شده‌است. از این طیف‌نگار در مطالعهٔ ساختار ستارگان و همچنین اندازه‌گیری ثابت
مطالعهٔ ساختار ستارگان و همچنین اندازه‌گیری ثابت کیهانشناسی نیز استفاده می‌شود. این طیف‌نگار نسل جدید طیف‌نگارهای مخصوص آشکارسازی فراخورشیدی مانند هارپس (HARPS) است. در حال حاضر اسپرسو دقیق‌ترین طیف نگار مخصوص اندازه‌گیری سرعت شعاعی ستارگان در جهان است. تداخل سنج VLT. تلسکوپ‌ها ی رصد خانه VLT می‌توانند به تنهایی و مستقیماً در گروه‌های دوتایی یا سه تایی با هم کار کنند، به عنوان تداخل سنج VLT (VLTI)، طوری عمل می‌کند که یک تلسکوپ غول پیکر و بزرگتر عمل می‌کند و می‌تواند جزئیات را تا بالای ۲۵ بار بهتر از هر
و می‌تواند جزئیات را تا بالای ۲۵ بار بهتر از هر تلسکوپ پالایش و رصد کند. در تداخل سنج VLT، شعاع نور با استفاده از یک سیستم پیچیده از آینه‌ها در تونل‌های زیر زمینی ترکیب می‌شود. این ازدحام مسیرهای نور باید در تعادلی کمتر از یک هزارم میلی‌متر نگه داشته شوند. VLTI می‌توانند تصاویر را با یک کیفیت زاویه‌ای از میلی قوس ثانویه بازسازی کنند، که وسایل آن در اصل می‌توانند دو چراغ جلو ماشینی را در ماه تمایز دهند. تلسکوپ‌های متحرک. اگر چه چهار واحد تلسکوپ ۸٫۲ متری می‌توانند در VLTI ترکیب شده و بیشتر از یک بار این
می‌توانند در VLTI ترکیب شده و بیشتر از یک بار این تلسکوپ‌های بزرگ برای دیگر منظورها استفاده شوند. آن‌ها فقط در دسترس رصدگرهای تداخل سنج برای تعداد محدودی از شبهای سال هستند. چنان‌که VLTI از هر شب بهره‌برداری می‌کند، چهار تلسکوپ کمکی اختصاصی(ATs) ۱٫۸ متری در دسترس هستند. ATsها بر روی شیارهایی سوار شده‌اند تا بتوانند به دقت بین موقعیت‌های تعین شده حرکت کنند. به واسطه این موقعیت‌ها، اشعه‌های نوری خودشان را در VLTI ترکیب می‌کنند. ATs تلسکوپ‌های خیلی غیرعادی هستند. در گنبد محافظتی بسیار فشرده‌شان، تجهیزات
هستند. در گنبد محافظتی بسیار فشرده‌شان، تجهیزات الکترونیکی خود، سیستم تهویه، هیدرولیک و سیستم‌های خنک‌کننده را حمل می‌کنند. هر AT یک انتقال دهنده دارد که تلسکوپ را بلند کرده و آن را از یک موقعیت به موقعیت دیگر حرکت می‌دهد. تقریباً مشابه یک حلزون که با خانه‌ای که پیرامونش قرار دارد حرکت می‌کند.
رصدخانه لاسیا یک مرکز نجوم در کشور شیلی در آمریکای جنوبی است. سایت رصدی لاسیلا محل ساخت اولین رصدخانه توسط سازمان رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) بود. چندین تلسکوپ اپتیکی با آینه‌هایی به قطر مختلف در این محل نصب و راه اندازی شده اند که بزرگترین آنها یک تلسکوپ ۳٫۶ متری است. تکنولوژی جدید تلسکوپ ۳٫۵ متری(NTT) برای اولین بار از آینه هایی که به وسیله یک کامپیوتر کنترل می‌شد (اپتیک فعال) استفاده کرد. این تکنولوژی امروزه توسعه داده شده است و از سوی ESO در رصدخانه های بزرگتری مانند VLT به کار برده می‌شود. امروزه معروف
مانند VLT به کار برده می‌شود. امروزه معروف ترین تلسکوپ سایت رصدی لاسیلا یک تلسکوپ ۳٫۶ متری است که بعد از سال ۱۹۷۷ به کار گرفته شد. این تلسکوپ میزبان HARPS است. HARPS به اختصار (High Accuracy Radial Velocity Planet Searcher) یعنی جستجو گر دقت بالای سرعت شعاعی سیارات، یک طیف نگار با دقت بالا است که به جستجوی سیارات فراخورشیدی اختصاص داده شده است. تعداد زیادی سیاره ی فراخورشیدی توسط این طیف نگار تایید و جرم آنها از روش سرعت شعاعی اندازه گیری شده است. تلسکوپ ۲٫۲ متری MPG/ESO که در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد، با کمک
۲٫۲ متری MPG/ESO که در سال ۱۹۸۴ افتتاح شد، با کمک موسسه ی ماکس پلانک به ESO ساخته شده است. دوربین تصویر گر میدان عریض (WFI) که میدانی با منظر بزرگ‌تر از یک ماه کامل دارد، قادر است تصاویر مستقیم و طیفی از ناحیه‌های بزرگی از آسمان بگیرد. لاسیلا همچنین میزبان تلسکوپ‌های ملی، همچنین تلسکوپ ۱٫۲ متری سوئیس و تلسکوپ ۱٫۵ متری دانمارکی نیز هست. ۱۸ تلسکوپ در این مرکز قرار دارند که اکثر آنها متعلق به سازمان رصدخانه جنوبی اروپا هستند. تعدادی از تلسکوپ های قدیمی این مرکز از جمله تلسکوپ رادیویی آن امروزه مورد استفاده
از جمله تلسکوپ رادیویی آن امروزه مورد استفاده قرار نمی گیرد.
زنان نشریه‌ای اجتماعی است که یک بار در ماه به صاحب امتیازی و مدیرمسئولی شهلا شرکت منتشر می‌شد. امتیاز این ماهنامه در بهمن ماه ۱۳۸۶ لغو شد. در اوایل خرداد ۱۳۹۳، نشریه "زنان امروز" به مدیرمسئولی شهلا شرکت منتشر شد که برخی آن را به مثابه بازگشت ماهنامه "زنان" دانستند. دوره انتشار. این ماهنامه از معدود مجلات اختصاصی زنان در ایران است و به مدت ۱۶ سال، از بهمن سال ۱۳۷۰ تا دی ۱۳۸۶ با ۱۵۲ شماره در ایران منتشر شده‌است. به گفته بی‌بی‌سی، در نیمه اول دهه ۱۳۷۰، مجله "زنان" در کنار نشریاتی چون "کیان"، "آدینه"، "پیام
"زنان" در کنار نشریاتی چون "کیان"، "آدینه"، "پیام امروز"، "ایران فردا"، "دنیای سخن" و "جامعه سالم" از نشریه‌های جریان روشنفکری ایران به‌شمار می‌رفت و در شرایطی که فمینیسم به غلط در ایران بار منفی داشت و در بعضی از آیین‌نامه‌های دولتی نیز رواج آن نهی شده بود، مسئولان ماهنامه "زنان" این مجله را «تنها ماهنامه فمینیستی ایران» می‌خواندند. توقیف. نخستین بار خبرگزاری فارس در ۹ بهمن ۱۳۸۶ از قول مقامی آگاه گزارش داد که امتیاز ماهنامه "زنان" لغو شده‌است. در حالی‌که به گفته شهلا شرکت، مدیر مسئول و صاحب امتیاز آن، تا
گفته شهلا شرکت، مدیر مسئول و صاحب امتیاز آن، تا آن زمان هیچ نامه رسمی که حکایت از لغو مجوز ماهنامه زنان داشته باشد برای وی ارسال نشده‌است. خبرگزاری فارس از قول یک مقام آگاه نوشت «این ماهنامه به دلیل اخلال در حقوق عمومی و تضعیف نهادهای نظامی و انقلابی از جمله بسیج، مستند به اصل ۲۴ قانون اساسی و صدر ماده ۶ قانون مطبوعات و مصوبه نشست ۲۹۸ شورای عالی امنیت ملی به تاریخ ۱۳۷۶/۸/۲۸ و تبصره ۲ از ماده ۵ قانون مطبوعات مبنی بر لازم‌الاجرا بودن این مصوبات به دلیل بی‌توجهی به تذکرات کتبی و شفاهی که پیش از این مکرراً به
به تذکرات کتبی و شفاهی که پیش از این مکرراً به مدیر مسئول نشریه در باب رعایت قانون مطبوعات و سایر مقررات و دستورالعمل‌های مربوطه داده شده‌است، بنا به رأی اعضای هیئت، لغو مجوز شده‌است.» بی‌بی‌سی از قول فریده غیرت، وکیل شرکت نوشت: در یک سال گذشته که وکالت مدیرمسئول ماهنامه زنان را برعهده داشته، هیچ‌گونه شکایتی از شخصیت‌های حقیقی یا حقوقی دریافت نکرده‌است. روزنامه "نیویورک تایمز" سرمقاله روز جمعه ۷ فوریه ۲۰۰۸ خود را به توقیف مجله "زنان" اختصاص داد و نوشت: «پرزیدنت محمود احمدی‌نژاد و متحدان تندرو وی، مدام
«پرزیدنت محمود احمدی‌نژاد و متحدان تندرو وی، مدام ایالات متحده و دیگر دشمنان خارجی را سرزنش می‌کنند، اما آنچه که آنها به راستی از آن وحشت دارند، شهروندان خودشان است. راه حل بزدلانه آنها دور کردن رقبا از رای مردم و ساکت کردن هر کس که می‌تواند صدایی از مردم ایران باشد – مانند "زنان"، مجله برجسته‌ای برای زن‌های ایرانی و شهلا شرکت، مدیر مسئول پرشهامت این مجله».
دُرّه میرحیدر استاد و پژوهشگر برجستهٔ رشته جغرافیای سیاسی در دانشگاه تهران، عضو وابسته فرهنگستان علوم ایران، عضو مؤسس انجمن جغرافیدانان ایران و از چهره‌های ماندگار در رشتهٔ جغرافیا است. او نویسنده چندین کتاب و ده‌ها مقاله در رشته جغرافیای سیاسی، و دریافت‌کننده جایزه‌های «کتاب سال» (۱۳۷۰) و «کتاب برگزیده دانشگاهی«(۱۳۸۰) است. وی همچنین در زمینه ترجمه کتاب‌های علمی به فارسی فعال است و در سال ۱۳۷۰ تقدیرنامه بهترین مترجم زن را از دانشگاه الزهرا دریافت کرد. وی نگارنده مقدمه و مشاور ایرانی کتاب "IRAN" چاپ مؤسسه
مقدمه و مشاور ایرانی کتاب "IRAN" چاپ مؤسسه نشنال جیاگرفیک است. دره میرحیدر دارای مدارک کارشناسی از دانشگاه تهران و کارشناسی ارشد از دانشگاه ایالتی اوهایو (آمریکا) است، و دکترا خود را از دانشگاه ایندیانا (آمریکا) در رشته جغرافیای سیاسی دریافت کرد و به عنوان نخستین متخصص این رشته در سال ۱۳۴۲ در دانشگاه تهران مشغول به تدریس و پژوهش گردید. زندگی. درّه میرحیدر در سال ۱۳۱۳ در کرمانشاه چشم به جهان گشود. تحصیلات ابتدایی را در این شهر به پایان برد و پس از دوره متوسطه به دانشسرای مقدماتی کرمانشاه راه یافت، ولی پس از
به دانشسرای مقدماتی کرمانشاه راه یافت، ولی پس از گذراندن دوره مربوطه از کار معلمی صرف نظر کرد. پس از مهاجرت خانوادگی، دیپلم ادبی را در سال ۱۳۲۹ در تهران اخذ کرده و در رشته تاریخ و جغرافیای دانشگاه تهران پذیرفته شد. در سال ۱۳۳۲ تحصیلاتش را با درجه ممتاز به پایان رساند و پس از دریافت مدرک کارشناسی، در سال ۱۳۳۵ مطابق مصوبه قانونی، به همراه تعداد دیگری از نفرات ممتاز سایر رشته‌ها و به عنوان بورسیه برای ادامه تحصیل به کشور آمریکا رفت. در بدو ورود به آمریکا، ابتدا شهادت‌نامهٔ زبان انگلیسی را از مؤسسه زبان
ابتدا شهادت‌نامهٔ زبان انگلیسی را از مؤسسه زبان دانشگاه میشیگان واقع در شهر ان آربور دریافت کرد. سپس در دانشگاه ایالتی اوهایو در شهر کلمبوس که در زمینه تدریس جغرافیای خاورمیانه اشتهار داشت، در رشته جغرافیا به تحصیل پرداخت و در سال ۱۹۶۰ مدرک کارشناسی ارشد خود را دریافت کرد. دره میرحیدر پایان‌نامه‌اش را با عنوان «مسائل راههای ارتباطی در ایران» زیر نظر پروفسور رندال تکمیل کرد؛ استادی که به منطقه خاورمیانه و ایران هم سفر کرده‌است. دره میرحیدر تحصیل در مقطع دکترا را در دانشگاه ایندیانا در شهر بلومینگتون
دکترا را در دانشگاه ایندیانا در شهر بلومینگتون پی‌گرفت، دانشگاهی که به خاطر حضور استادانی همچون پروفسور کیمبل و پروفسور پاندز از دانشگاه‌های شناخته‌شده در زمینه آموزش و پژوهش جغرافیا به‌شمار می‌آمد. تخصص اصلی او جغرافیای سیاسی و تخصص فرعی و منطقه‌ای او با توجه به ایرانی بودنش، در زمینه «منطقه خلیج فارس و خاورمیانه» بود. عنوان پایان‌نامه دکترای دره میرحید «عوامل جغرافیایی مؤثر بر بقای سیاسی ایران» بود که در سال ۱۹۶۲ با درجه عالی از آن دفاع کرد. با همین پیش‌زمینه و تخصص، پس از بازگشت به ایران برای نخستین بار
و تخصص، پس از بازگشت به ایران برای نخستین بار جغرافیای سیاسی را به شکل سیستماتیک و مدرن به دانشجویان ایرانی آموزش داد و از این جهت ترویج رشته جغرافیای سیاسی مدرن در ایران مدیون دره میرحیدر است. فعالیت‌های علمی. دره میرحیدر با تألیف کتاب "اصول و مبانی جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۴۷، نخستین کتاب دانشگاهی و علمی را به زبان فارسی در این رشته ارائه نمود. انتشار این کتاب، گامی بلند ‌در اعتلای علمی جغرافیای سیاسی ایران و نقطه عطفی در روند تفکرات جغرافیای سیاسی در ‌ایران به‌شمار می‌آید. از دیگر تألیفات وی می‌توان
‌ایران به‌شمار می‌آید. از دیگر تألیفات وی می‌توان "مبانی جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۷۱، "جغرافیای سیاسی برای دانش آموزان دبیرستان سال سوم نظام جدید" در سال ۱۳۷۱ و "مفاهیم بنیادی در جغرافیای سیاسی" در سال ۱۳۸۶ را نام برد. وی همچنین نگارنده مقدمه و مشاور ایرانی کتاب "IRAN" از مجموعه کتابهای "Countries of the World" است که در سال ۲۰۰۸ از سوی مؤسسه نشنال جیاگرفیک منتشر شد. میرحیدر در سال ۱۳۷۰ بهترین مترجم زن در دانشگاه الزهرا شناخته شد. وی همچنین جایزه بهترین کتاب سال را در سال ۱۳۷۰ و جایزه کتاب برگزیده دانشگاهی
سال را در سال ۱۳۷۰ و جایزه کتاب برگزیده دانشگاهی را در سال ۱۳۸۰ دریافت نمود. در سال ۱۳۸۴ از وی به عنوان چهره ماندگار جغرافیا به انتخاب جامعه جغرافیدانان ایران تقدیر به عمل آمد. دره میرحیدر ۵۲ عنوان مقاله به زبان فارسی و ۸ عنوان مقاله به زبان انگلیسی به چاپ رسانده‌است. وی همچنین ۳۷ عنوان سخنرانی در دانشگاه‌ها و مجامع علمی و بین‌المللی در کارنامه خود دارد. وی عضو وابسته فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران و عضو مؤسس انجمن جغرافیدانان ایران است. ترجمه کتاب‌های جهان سوم و کشورهای پیشرفته، گرایش‌های تازه در
جهان سوم و کشورهای پیشرفته، گرایش‌های تازه در جغرافیای سیاسی، جغرافیای سیاسی خاورمیانه و شمال آفریقا و "درآمدی نو بر جغرافیای سیاسی" نیز از کارهای او است. دکتر دره میرحیدر سالها با درجه استادی در دانشگاه تهران مشغول به تدریس بود و اکنون بازنشسته شده است.
سه‌لَتی گونه‌ای کار هنری است که از سه تخته و یا لوح به هم لولا شده، تشکیل شده و لوح میانی از دو لوح دیگر بزرگ‌تر است. بر روی لت‌های سه‌لتی معمولاً طرح‌های مذهبی مسیحی نقش یا تراشیده می‌شود.
این اراف‌سی که در آوریل سال ۱۹۶۹ ارائه شد شیوه نوشتن مستندات گروه کاری شبکه را بیان نمود. در این اراف‌سی مشخص شده است که مستندات گروه کاری شبکه می‌تواند شامل هر چیزی مانند یک سؤال بدون جواب مشخص یا پیشنهاد یا فکری دربارهٔ شبکه باشد؛ و حداقل طول هر یادداشت را برابر با یک جمله در نظر گرفته است. هدف از این اراف‌سی تعیین ویژگی‌هایی برای یادداشت‌ها بوده است تا آنها را از حالت خشک خارج سازد و این تصور را که هر آنچه در آنها نوشته شده است درست است از ذهن‌ها خارج سازد تا بتوان زیمنه‌ای برای بحث و بهبود عملکرد
سازد تا بتوان زیمنه‌ای برای بحث و بهبود عملکرد شبکه‌ها فراهم آورد. منابع. متن اراف‌سی ۰۰۰۳
این مسئله یک معمای هوشی است که طبق شواهد موجود اصالتی چینی دارد. این مسئله نمونه‌ای از مسائل ارضای محدودیت در هوش مصنوعی است. هدف این مسئله به این صورت است: پدر، مادر، دو خواهر و دو برادر به همراه یک دزد و یک پلیس در یک طرف رودخانه قرار دارند. این افراد می‌خواهند به سمت دیگر رودخانه بروند. فقط یک قایق موجود می‌باشد و حداکثر ظرفیت آن دو نفر است. از بین افراد پدر، مادر و پلیس نحوه راندن آن را بلد هستند. برای سوار شدن به قایق هم شرایط خاصی وجود دارد که به شرح زیر است: دزد نباید بدون حضور پلیس کنار اعضای