payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و متکلم سنی در "منهاج السنة" بر این باور است که همراهی کردن «علی، فاطمه، حسن و حسین» با محمد در رویداد مباهله، حدیثی صحیح است که مسلم آن را از سعد ابی وقاص روایت کرده‌است؛ ابن تیمیه اما این همراهی را به جهت قرابت و خویشاوندی آنان با محمد دانسته‌است. به باور محمد رشید رضا، از مفسران سلفی مسلک، در صورت صحت ادعای ابن تیمیه، شایسته بود تا محمد، عموی خویش عباس را به جای علی با خود همراه می‌ساخت. محمد رشید همچنین از قول محمد عبده آورده‌است که او روایات مباهله را جعلی و ساخته شیعیان دانسته‌است. به گزارش علی
را جعلی و ساخته شیعیان دانسته‌است. به گزارش علی میلانی، نظریه محمد عبده با کثرت روایات موجود در منابع سنی در تناقض است؛ دیگر نقدی که میلانی بر ادعای عبده وارد می‌داند مشخص نبودن مفهوم عبارت «شیعیان» در نظریه اوست که بین شیعیان علی و شیعیان عثمان، مبهم مطرح شده‌است. با این وجود، منابع بسیاری از میان منابع سنی، ماجرای مباهله را گزارش کرده‌اند؛ دانشمندانی که این گزارش را نقل کرده‌اند عبارتند از: احمد بن حنبل، مسلم نیشابوری، فخر رازی، شهاب‌الدین آلوسی، طنطاوی، ابوالفضل رشید الدین میبدی، شوکانی، ابن حجر هیتمی،
ابوالفضل رشید الدین میبدی، شوکانی، ابن حجر هیتمی، جلال‌الدین سیوطی، شمس‌الدین ذهبی، ابن کثیر، ابن حجر عسقلانی، قندوزی حنفی، و حسن المنصوری. ماجرای مباهله. نجران در آن دوران یکی از پایگاه‌های بزرگ مسیحیت و دارای کلیساهای مهّم و فراوان بود و حاکمیّت مسیحی مستقلی داشت که بسیاری از مناطق مسیحی‌نشین اطراف، تحت سیطره آن بودند. همچنین از نظر تجاری به جهت وجود کارخانه‌های پارچه‌بافی و مزارع کشاورزی، منطقه‌ای پر رونق بود. پیامبر اسلام در سال نهم و به نقلی ششم پس از هجرت، نامه‌ای به «اُسقُف نجران» نوشت و طی آن سران
هجرت، نامه‌ای به «اُسقُف نجران» نوشت و طی آن سران کلیسا را به دین اسلام دعوت کرد. در این نامه تأکید شده بود تا در صورت عدم پذیرش اسلام، مسیحیان ملزم به پرداخت جزیه هستند. نمایندگان محمد، نامه را به اُسقف مسیحیان نجران رساندند. اسقف پس از مطالعه نامه، شورایی مرکب از شخصیت‌های مذهبی و غیرمذهبی تشکیل داد که وارد مدینه شوند و از نزدیک با پیامبر اسلام دیدار کنند و دلایل نبوت ایشان را مورد بررسی قرار دهند. به گزارش مکارم شیرازی، مفسر شیعه، هیئت مسیحیان نجران متشکل از ۴۰ تا ۷۰ نفر به مدینه وارد شدند. این
متشکل از ۴۰ تا ۷۰ نفر به مدینه وارد شدند. این نمایندگان پس از دیدار با پیامبر اسلام، با او به مباحثه و تبادل نظرات و افکار پرداختند و در موضوع‌های مسیح، مریم و خدا به گفتگو نشستند. در نهایت هیئت اعزامی خطاب به محمد گفتند که استدلال‌های او در خصوص عدم الوهیت مسیح، برای آنان قانع کننده نبوده‌است. به گزارش طباطبایی، مفسر شیعه، در این هنگام بود که آیه مباهله نازل شد و بر اساس آن محمد ملزم شد تا با مسیحیان نجران، به مباهله برخیزد. نمایندگان نجران با محمد در خصوص انجام مباهله به توافق رسیدند و قرار بر آن شد تا
انجام مباهله به توافق رسیدند و قرار بر آن شد تا فردای آن روز نجرانیان و اهالی مدینه در نقطه‌ای خارج از مدینه و نجران، جمع شده و مراسم مباهله را انجام دهند. به گزارش منابع اسلامی، پس از اطلاع اُسقف مسیحیان نجران در خصوص تصمیم هیئت اعزامی، به آنان گوشزد کرد که اگر محمّد با فرزندان و خانواده‌اش برای مباهله آمد، از مباهله با او امتناع کنید و اگر با یارانش به مراسم آمد، با او مباهله نمایید. پیامبر اسلام در روز موعود، به همراه «علی بن ابی‌طالب، حسن و حسین و فاطمه» به سمت مکان مقرر شده به راه افتاد. بنابر آنچه در
به سمت مکان مقرر شده به راه افتاد. بنابر آنچه در "فرهنگ‌نامه علوم قرآنی" گزارش شده‌است، با مواجه مسیحیان با صحنه حضور نزدیکان و اقوام محمد در ماجرای مباهله، از ادامه این روند سرباز زدند و به پرداخت جزیه رضایت دادند. زمخشری، مفسر سنی، در تفسیر کشاف و مکارم شیرازی در "تفسیر نمونه"، علّت خودداری از مباهله توسط نجرانیان را جلوگیری از شکست مسیحیت در مقابل اسلام دانسته‌اند. به گزارش منابع شیعه و سنی، پس از این واقعه، علی بن ابی‌طالب از جانب مسلمانان با نجرانیان پیمان‌نامه‌ای را منعقد کرد که در دو نسخه و با مفاد
را منعقد کرد که در دو نسخه و با مفاد ذیل تدوین شد: تفسیر. بنابر گزارش ماسینیون، الهی‌دان فرانسوی، مباهله کردن در میان انسان‌ها از دیرباز مرسوم بوده‌است و معمولاً برای اثبات حقیقت و تأکید بر آن صورت می‌گرفت. قوم سام که از تمدن بابل ریشه می‌گیرد، از سوگند پاکدامنی برای آشکار کردن حق بودن یا نبودن استفاده می‌کردند. سوگند پاکدامنی بدین گونه است که فرد متهم، کلماتی را علیه خود بر زبان می‌آورد و آنها را شرط می‌کند تا اگر خلاف واقع و حقیقت سخنی را بگوید، خدا او را به آن‌ها دچار نماید. این نوع سوگند را مباهله
را به آن‌ها دچار نماید. این نوع سوگند را مباهله گویند. در جوامع یهودی، مباهله به شکل فنی و اصطلاح خاص آن انجام نمی‌شد، بر این اساس، صِرف اینکه افراد از احکام و دستورهای خدا بترسند و به عدم قدرت انسان‌ها برای گریختن از عدالت الهی باور داشته‌باشند، مباهله گفته می‌شود. اما در جامعه اسلامی اصطلاح مباهله به نفرینی گفته می‌شود که بین دو نفر یا گروه اتفاق می‌افتد و همراه با عبارات خاصی انجام می‌پذیرد. مباهله اصطلاحی در فرهنگ اسلامی در جامعه عرب پیش از اسلام و حتی نزول آیه مباهله، مرسوم نبوده‌است و به همین جهت
نزول آیه مباهله، مرسوم نبوده‌است و به همین جهت منابع اسلامی این واقعه تاریخی را یکی از دلایل بر صدق گفتار پیامبر اسلام می‌دانند. علامه طباطبایی مفسر شیعه در تفسیر "المیزان" در مورد آیه مباهله آورده‌است که «نبتهل»، فعل مضارع از ماده مباهله است که به معنای ملاعنه است. مباهله بر وزن «مفاعَله» به معنای انجام دادن کاری به صورت دو طرفه است. حروف اصلی آن از ریشه «بهل» است و به معنای «رها کردن و ترک گفتن» می‌باشد؛ این لغت به معنای «لعنت و نفرین» نیز به کار می‌رود چرا که لعنت همچون مباهله، سبب جدا شدن انسان از رحمت
که لعنت همچون مباهله، سبب جدا شدن انسان از رحمت الهی است. به گزارش "لسان العرب" و "الفروق"، یکی از تفاوت‌های بین واژه «مباهله» و «لعن»، تأکید بیشتری است که در واژه مباهله وجود دارد. طباطبایی معنای دیگر مباهله را محاجه گزارش می‌کند. "ابن عاشور" مفسر سنی مذهب در "التحریر و التنویر"، معنای مباهله را دعا به لعن و نفرین می‌داند. طباطبایی در تشریح رفتار محمد در خصوص آوردن فرزندان خود برای رویداد مباهله با مسیحیان معتقد است که این اقدام برای اطمینان آورتر شدن احتجاج صورت گرفته‌است. او توضیح می‌دهد؛ هنگامی که شخصی
صورت گرفته‌است. او توضیح می‌دهد؛ هنگامی که شخصی زن و بچه خود را با وجود علاقه‌ای که به آنها دارد، در معرض نفرین طرف مقابل قرار می‌دهد، نشانه‌ای بر صدق ادعا و اطمینان و باور به حقانیت خویش است. فخر رازی، مفسر سنی مذهب، در پاسخ به این سؤال که چرا محمد، فرزندان نابالغ خود، یعنی حسن و حسین را برای این امر برگزیده در حالی که عذاب بر غیر بالغین نازل نمی‌شود، معتقد است که محمد آنان رابه جهت شفقت و محبتی که به آنان داشته‌است با خود همراه کرد و قصد داشت تا با این همراهی، اعتقاد راسخ خود به حقانیتش را به دیگران ثابت
اعتقاد راسخ خود به حقانیتش را به دیگران ثابت نماید. او همچنین می‌نویسد که مرگ نابالغ‌ها در عذاب الهی نه به جهت عقاب و عذاب، بلکه به جهت رحمت الهی و رهایی آنان از سختیهای پس از آن بوده‌است.به باور بقاعی، مفسر سنی مذهب آوردن فرزندان در مباهله به جهت عزیز بودن آنها و آوردن زنان به جهت اهمیت آنان است به گونه ای که اولین چیزی که مورد دفاع فرد قرار می‌گیرد، زنان او می‌باشد. بقاعی می‌گوید دلیل جمع آمدن این عبارات نیز، قطع و یقین در حقانیت است به گونه ای که فرد حاضر است تمام فرزندان و زنان خویش را فدای مدعی خود
است تمام فرزندان و زنان خویش را فدای مدعی خود کند.بر اساس گزارشی که "طبری"، "ثعلبی" و "بیضاوی" – از مفسران سنی – آن را نقل کرده‌اند، محمد به فاطمه، علی و حسنین می‌گوید که من هر چه دعا کردم شما آمین بگویید. در روایتی که در این تفاسیر آمده‌است، اسقف نجران پس از مشاهده خاندان محمد، به سایر نجرانیان گفت: «من صورت‌هایی را می‌بینم که اگر خداوند را برای کندن کوه از جای خود بخواهند، کوه‌ها از جای خود کنده می‌شوند. با آنها مباهله نکنید؛ زیرا هلاک می‌شوید و در روی زمین تا روز قیامت هیچ نصرانی باقی نمی‌ماند» به عقیده
تا روز قیامت هیچ نصرانی باقی نمی‌ماند» به عقیده ابن عاشور، منظور از ابناءنا، جوانان یا کودکان از مسلمانان هستند و مقصود از نساءنا، همسران محمد هستند، همچنین مقصود از انفسنا جان‌های مسلمین است. به گزارش "زمخشری"، مفسر سنی مذهب، در عبارت «فمن حاجک فیه»، ضمیر به عیسی بازمی‌گردد و مخاطب پیامبر اسلام است. وی می‌گوید محمد در روز مباهله، حسین را در آغوش و دست حسن را گرفته بود؛ در پشتش فاطمه و علی در پشت فاطمه در حرکت شدند. همچنین به گزارش بیضاوی، در عبارت «فمن حاجک فیه» ضمیر به عیسی بازمی‌گردد و خطاب به پیامبر
فیه» ضمیر به عیسی بازمی‌گردد و خطاب به پیامبر اسلام است. طباطبایی به نقل از ابن جریر گزارش می‌کند که پس از نزول آیه در رویداد مباهله محمد با مسیحیان نجران، فردای آنروز پیامبر اسلام دستور داد تا علی، فاطمه و حسنین را خبر نماید تا جمع شوند و از یهود دعوت کرد تا آنان نیز برای مباهله آماده شوند اما آنان از این اقدام سر باز زدند. طباطبایی بر طبق همین روایت معتقد است که آیه در مفهومی عام نازل شده‌است و تنها در خصوص مباهله با نجرانیان نازل نشده‌است؛ بر این اساس «فمن حاجک فیه» به کلمه حق برخواهد گشت و معنای جمله
حاجک فیه» به کلمه حق برخواهد گشت و معنای جمله چنین خواهد بود: «پس هر کس که بر سر حق باتو بگو مگو کرد به او بگو…» طباطبایی در پاسخ به سؤالی که گفته شده‌است، «أبناءَنا و نساءَنا» موجود در آیه به صیغه جمع به‌کار رفته‌اند و نمی‌تواند بر یک تن و دو تن تعلق گیرند؛ معتقد است که مقصود نهایی از این نفرین، هلاکت و از بین رفتن یکی از دو طرف با همه نفراتش اعم از بزرگ و کوچک، زن یا مرد و برای همیشه است. طباطبایی همچنین به کاربرد واژه جمع در قرآن برای نفرات واحد اشاره می‌کند و به عنوان مثال از آیه دوم سوره مجادله، آیه
و به عنوان مثال از آیه دوم سوره مجادله، آیه ۱۸۱ و ۱۷۳ سوره آل‌عمران و همین‌طور آیه ۲۱۹ سوره بقره یاد می‌کند. فخر رازی، گزارش می‌کند که پیامبر اسلام با یک عبای پشمی سیاه رنگ از منزل خارج شد، حسن آمد و آن را داخل عبای خود نمود و سپس حسین آمد او را نیز در زیر عبای خود قرار داد، سپس علی و فاطمه آمدند و در این لحظه محمد دست به دعا برداشت و از خدا پاکی اهل‌بیت خویش را طلب کرد. "سید علی میلانی"، مجتهد شیعی، روایتی را از علی بن موسی الرضا گزارش می‌کند که بر اساس آن، یکی از بزرگترین فضائل علی بن ابی‌طالب، مخاطب
آن، یکی از بزرگترین فضائل علی بن ابی‌طالب، مخاطب واقع شدن با عبارت «انفسنا» در آیه مباهله است. بر اساس این استدلال، چون محمد برترین مخلوق خدا محسوب می‌شود، پس علی که نفس او محسوب شده‌است، در فضیلت و مرتبه با محمد برابری دارد. طباطبایی در خصوص تفسیر بخش انتهایی آیه می‌آورد: دروغگویان با «الف و لام» ذکر شده‌است که این الف و لام عهد است. بر این اساس، منظور از دروغگویان در این آیه، کسانی هستند که در رویداد مباهله دخالت داشته‌اند و شامل تمام دروغگویان نمی‌باشد. بنابر گزارش منابع شیعی، در بعضی روایات اهل سنت نام
گزارش منابع شیعی، در بعضی روایات اهل سنت نام علی بن ابیطالب در ماجرای مباهله ذکر نشده که این روایات به دو مورد مناقشه قرار گرفته‌است؛ اول عدم ارائه سند برای گزارش مورد نظر در حالی که نام علی در روایات صحیحه‌ای که علمای اهل سنت در صحاح خود آورده‌اند ذکر شده‌است؛ دوم اینکه بر فرض صحت سند هرگاه در یکی از دو روایت هم مضمون کلمه‌ای باشد که در دیگری نباشد سیره عقلا احتمال از قلم افتادن آن را می‌دهد؛ زیرا در کتابت یا نقل روایت حذف کلمه معمولاً اتفاق می‌افتد ولی زیاد شدن کلمه به ندرت پیش می‌آید. با توجه به زیادی
شدن کلمه به ندرت پیش می‌آید. با توجه به زیادی روایاتی که نام علی را ذکر کرده‌اند معلوم می‌شود که عدم ذکر نام او در برخی روایات به دلیل از قلم افتادن واژه است. دیدگاه‌های کلامی. شیعه. در منابع شیعی روایتی گزارش شده‌است که بر اساس آن، هارون از موسی کاظم در خصوص علت فرزند پیامبر خوانده شدن فرزندان علی سؤال کرد و موسی کاظم در پاسخ به او، به فرزند خوانده شدن عیسی بن مریم از نسل ابراهیم اشاره می‌کند و این در حالی است که نسل مادر عیسی به ابراهیم ختم می‌شود. در این خصوص در قرآن آمده‌است: ترجمه: پس از آن موسی کاظم
خصوص در قرآن آمده‌است: ترجمه: پس از آن موسی کاظم به ماجرای مباهله اشاره می‌کند و در آن به عبارت «تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَکُمْ …» می‌پردازد و تأکید می‌کند که در آن روز جز حسنین کسی از ذریه محمد در آنجا نبود. متکلمان شیعه، رجوع به آیه مباهله را یکی از مستندات روشن برای اعتقادات بنیادین خود یافته‌اند؛ آنان بر این باورند که عبارت «انفسنا» به معنای جان پیامبر اسلام، بر علی بن ابی‌طالب اطلاق می‌شود و بر همین اساس نتایجی قابل استنباط می‌باشد: شیخ صدوق، راوی شیعه، روایتی در "خصال" آورده‌است که
صدوق، راوی شیعه، روایتی در "خصال" آورده‌است که علی بن ابیطالب با ابوبکر در امر خلافت به آیه مباهله احتجاج کرده‌است و با سوگند از او پرسیده:پیامبر در مباهله با مشرکان از نصارا با من و خانواده و فرزندان من حضور یافتند یا با تو و خانواده و فرزندان تو؟ ابوبکر گفت با شما؛ شیخ طوسی، دیگر مفسر شیعه نیز روایتی آورده که علی از حاضران شورا پرسید: آیا در میان شما کسی جز من هست که خدا دربارهٔ او و همسر و فرزندانش آیه مباهله را نازل کرده و او را نفس رسول خدا قرار داده باشد؟ همه گفتند نه. متکلمان شیعه در برابر مناقشات
باشد؟ همه گفتند نه. متکلمان شیعه در برابر مناقشات کلامی عامه کوشیده‌اند تا از دستاوردهای معنایی امامیّه از آیه مباهله با شیوه‌های منطقی دفاع نمایند. اهل سنت. منابع سنی بر این باورند که حضور محمّد در این رخداد، در درجه اول نشانگر اعتماد او به پروردگارش می‌باشد؛ چرا که دو طرف در مباهله، فراتر از برد و باخت، اعتبار و شخصیت خود را در معرض کرامت و فضاحت می‌گذارند. در خصوص ردّ ادله شیعه، منابع سنی استدلال‌هایی را مطرح کرده‌اند که برخی از آنها عبارتند از: کتاب‌شناسی. با توجه به اهمیّت آیه مباهله ازنظر فریقین
با توجه به اهمیّت آیه مباهله ازنظر فریقین کتاب‌های زیادی در مورد این آیه نگاشته شده و فصول مختلفی از کتاب‌های کلامی، اعتقادی و مذهبی را به خود اختصاص داده‌است؛ از جمله این کتاب‌ها در این زمین عبارتند از: "آینه خورشید شد" اثر عباس علی مردی؛ "ثم نبتهل" اثر غلامرضا صادقی فر؛ "و سرانجام صلیب می‌شکند" اثر نادر فضلی؛ "آن‌روز روز مباهله" اثر میرابوالفتح دعوتی؛ "امامت و عصمت امامان در قرآن" و همین‌طور اثر دیگری با نام "امامت در آیه مباهله" اثر رضا کاردان؛ "کتاب المباهله" اثر شهاب‌الدین مرعشی نجفی؛ "المباهله" اثر
اثر شهاب‌الدین مرعشی نجفی؛ "المباهله" اثر محمد خالصی؛ "برهان مجادله فی تفسیر آیه مباهله" اثر محمداعجاز حسین‌محمدی بدایونی؛ "اهل بیت و آیه مباهله" اثر قوام الدین وشنوی"؛ گزارش لحظه به لحظه از ماجرای مباهله" اثر محمدرضا انصاری؛ "کتاب المباهله" اثر محمد بن علی شلمغانی"؛ المباهله" اثر عبدالله حسینی؛ "حل الاعضا" اثر علی بن علیرضا خویی؛ "مباهله" اثر نادر فضلی؛ "بررسی تطبیقی مباهله پیامبر با مسیحیان نجران" اثر کمال‌الدین غراب؛ "مباهله در مدینه" اثر لویی ماسینیون؛ "از مباهله تا عاشورا" و کتاب دیگری با نام "مباهله
"از مباهله تا عاشورا" و کتاب دیگری با نام "مباهله رسول خدا با نصارای نجران"، اثر محمد امینی گلستانی؛ "نصاری نجدان بین المجادله و المباهله" اثر احمد علی عجیبة؛ "آیة المباهله" اثر رافد تمیمی؛ "دعوت مردی که راست می‌گفت" اثر ابراهیم حسن بیگی؛ "اگر دست‌ها به آسمان بلند می‌شد" اثر مهدی آیت اللهی؛ "از نجران تا مدینه" اثر محمدرضا انصاری؛ "آیه مباهله" اثر علی حسینی میلانی؛ "اسرار مباهله" اثر محمد رضا انصاری؛ "فضایل و اعمال مباهله" اثر امین اوحدی؛ "آیه مباهله" اثر محمدتقی شریعتمداری"، الاقبال لصالح الاعمال" اثر سید
شریعتمداری"، الاقبال لصالح الاعمال" اثر سید ابن‌طاووس"، دو چشم آسمانی" اثر مجید صیاحی؛ "راهی که می‌ماند" اثر مهدی شجاعی؛ "روی دست آسمان" اثری از مجموعه دارالصادق اصفهان؛ "شخصیات قلفة فی الاسلام" اثر عبدالرحمن بدوی؛ "المباهله" اثر عبدالله سبیتی؛ "مباهله صادقین" اثر محمد علوی؛ "کدام سرنوشت خار جهنم یا گل بهشت" اثر محمد ضیاآبادی؛ "تاریخ نجران یا آفتاب درخشان در مباهله نصارای نجران" اثر محمد احمدآبادی اصفهانی
امیل لحود یازدهمین رئیس‌جمهور لبنان است. او از ۲۴ نوامبر ۱۹۹۸ تا ۲۳ نوامبر ۲۰۰۷ ریاست‌جمهوری لبنان را بر عهده داشت. زندگی. او در ۱۲ ژانویه ۱۹۳۶ در شهرک بعبدات به دنیا آمد. او فرزند ژنرال جمیل لحود است که در ایجاد ارتش لبنان و تلاشهای این کشور در راستای کسب استقلال نقش بسزایی داشت. در سال ۱۹۶۸ او فرماندهی اولین ناوگان را برعهده گرفت، و از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۳ که در مقام ریاست دفتر نظامی وزارت دفاع لبنان قرار داشت در سمت‌های مختلفی از ارتش فعالیت می‌کرد. همچنین او در مقام رئیس کل قوا از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸ ارتش کشور
در مقام رئیس کل قوا از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۸ ارتش کشور را که در اثر جنگ داخلی ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ تضعیف شده بود بازسازی کرد. ریاست‌جمهوری. او در ۲۴ نوامبر ۱۹۹۸ (میلادی) عنوان چهاردهمین رئیس‌جمهور لبنان انتخاب شد. گرچه دوره ریاست جمهوری او باید در دسامبر ۲۰۰۴ پایان می‌یافت، اما پارلمان لبنان پس از تصویب لایحه‌ای در سپتامبر ۲۰۰۴ (میلادی) دوره ریاست جمهوری او را برای مدت ۳ سال دیگر تا ۲۰۰۷ (میلادی) تمدید کرد. دوره ریاست جمهوری امیل لحود در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۷ به پایان رسید و او قبل از ترک کاخ ریاست جمهوری طی پیامی با اعلام
او قبل از ترک کاخ ریاست جمهوری طی پیامی با اعلام حالت فوق‌العاده در لبنان، کنترل امنیتی کشور را به ارتش واگذار کرد. زندگی خانوادگی. او با آندره آندونی ازدواج کرد که حاصل آن سه فرزند بود. کارین یکی از فرزندان او با وزیر دفاع لبنان، الیاس مر، ازدواج کرد.
آیه تداین آیه ۲۸۲ سوره بقره از کتاب قرآن کریم است. به این آیه، آیه دَین، تداین یا مداینه و قرض نیز می‌گویند. این آیه طولانی‌ترین متن را در بین آیات قرآن کریم دارا است و راجع به لزوم کتابت سند برای وام می‌باشد. تداین بمعنی سلم - معامله سلف، پیش خرید و پیش فروش - یا نسیه یا اجاره و هر معامله ای که یکی از عوضین آن مدت دار باشد. این آیه اصول و روش انجام قراردادها و دیون مدت دار را از نظر قرآن تبیین می‌نماید. مخاطب آیه. مخاطبین این آیه افراد اهل ایمان می‌باشند. دستورهای آیه. لزوم کتابت دیون. برای جلوگیری از هر
دستورهای آیه. لزوم کتابت دیون. برای جلوگیری از هر گونه اشتباه و نزاع و برای قرض و وام و معاملاتی که مقداری از پول باقی می‌ماند باید چیزی نوشته شود. لزوم حفظ امنیت شهود. نگارنده سند و شهود، نباید به خاطر رعایت حق و عدالت مورد آزار و اذیت قرار گیرند. تصریح مدت قرارداد. ضرورت تعیین مدت صریح، با قید روز و ماه و سال که از کلمه «مسمی» در آیه بر می‌آید. متن آیه. اعوذ بالله من الشیطان الرجیم بسم الله الرحمن الرحیم یَأَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ إِذَا تَدَایَنتُم بِدَیْنٍ إِلیَ أَجَلٍ مُّسَمًی فَاکْتُبُوهُ وَ
بِدَیْنٍ إِلیَ أَجَلٍ مُّسَمًی فَاکْتُبُوهُ وَ لْیَکْتُب بَّیْنَکُمْ کَاتِبُ بِالْعَدْلِ وَ لَا یَأْبَ کاَتِبٌ أَن یَکْتُبَ کَمَا عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْیَکْتُبْ وَ لْیُمْلِلِ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ وَ لْیَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لَا یَبْخَسْ مِنْهُ شَیْا فَإِن کاَنَ الَّذِی عَلَیْهِ الْحَقُّ سَفِیهًا أَوْ ضَعِیفًا أَوْ لَا یَسْتَطِیعُ أَن یُمِلَّ هُوَ فَلْیُمْلِلْ وَلِیُّهُ بِالْعَدْلِ وَ اسْتَشهْدُواْ شهِیدَیْنِ مِن رِّجَالِکُمْ فَإِن لَّمْ یَکُونَا رَجُلَینِ فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ
فَرَجُلٌ وَ امْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشهُّدَاءِ أَن تَضِلَّ إِحْدَئهُمَا فَتُذَکِّرَ إِحْدَئهُمَا الْأُخْرَی وَ لَا یَأْبَ الشهُّدَاءُ إِذَا مَا دُعُواْ وَ لَا تَسْمُواْ أَن تَکْتُبُوهُ صَغِیرًا أَوْ کَبِیرًا إِلیَ أَجَلِهِ ذَالِکُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللَّهِ وَ أَقْوَمُ لِلشهَّادَةِ وَ أَدْنیَ أَلَّا تَرْتَابُواْ إِلَّا أَن تَکُونَ تِجَرَةً حَاضِرَةً تُدِیرُونَهَا بَیْنَکُمْ فَلَیْسَ عَلَیْکمْ جُنَاحٌ أَلَّا تَکْتُبُوهَا وَ أَشْهِدُواْ إِذَا تَبَایَعْتُمْ وَ لَا یُضَارَّ کاَتِبٌ وَ لَا شَهِیدٌ وَ
وَ لَا یُضَارَّ کاَتِبٌ وَ لَا شَهِیدٌ وَ إِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقُ بِکُمْ وَ اتَّقُواْ اللَّهَ وَ یُعَلِّمُکُمُ اللَّهُ وَ اللَّهُ بِکُلِّ شیْءٍ عَلِیمٌ ترجمه فارسی. ترجمه الهی قمشه ای : ای اهل ایمان، چون به قرض و نسیه معامله کنید تا زمانی معیّن، سند و نوشته در میان باشد، و بایست نویسنده درستکاری معامله میان شما را بنویسد، و نباید کاتب از نوشتن خودداری کند، که خدا به وی نوشتن آموخته پس باید بنویسد، و مدیون باید مطالب را املاء کند، و از خدا بترسد و از آنچه مقرّر شده چیزی نکاهد، و اگر مدیون سفیه یا
از آنچه مقرّر شده چیزی نکاهد، و اگر مدیون سفیه یا ناتوان (صغیر) است و صلاحیّت املا ندارد ولیّ او به عدل و درستی املا کند و دو تن از مردان خود (از مسلمانان عادل) گواه آرید، و اگر دو مرد نیابید یک مرد و دو زن، از هر که (به عدالت) قبول دارید گواه گیرید تا اگر یک نفر از آن دو زن فراموش کند دیگری به خاطرش آورد، و هر گاه شهود را (به محکمه) بخوانند امتناع از رفتن نکنند، و در نوشتن آن تا تاریخ معیّن مسامحه نکنید چه معامله کوچک و چه بزرگ باشد. این عادلانه‌تر است نزد خدا و محکمتر برای شهادت و نزدیکتر به اینکه شکّ و
خدا و محکمتر برای شهادت و نزدیکتر به اینکه شکّ و ریبی در معامله پیش نیاید (که موجب نزاع شود) مگر آنکه معامله نقد حاضر باشد که دست به دست میان شما برود، در این صورت باکی نیست که ننویسید، و گواه گیرید هر گاه معامله کنید، و نبایست به نویسنده و گواه ضرری رسد (و بیاجر مانند)، و اگر چنین کنید نافرمانی کرده‌اید؛ و از خدا بترسید و خداوند هم به شما تعلیم مصالح امور می‌کند و خدا به همه چیز داناست.
الیاس هراوی، دهمین رئیس جمهور لبنان بود. او از ۲۴ نوامبر ۱۹۸۹ تا ۲۴ نوامبر ۱۹۹۸ ریاست جمهوری لبنان را عهده‌دار بود. او در ۴ سپتامبر ۱۹۲۶ در نزدیکی زحله به دنیا آمد. او فرزند خانواده مارونی و سیاست‌مداری سرشناس از حومه شهر زحله بود. او در ۲۴ نوامبر ۱۹۸۹ بعد از ترور رینیه معوض به این سمت رسید. بعد از تعدیل قانون اساسی لبنان در اکتبر ۱۹۹۵ با اکثریت ۱۱۰ رای موافق و ۱۱ رای مخالف، دوره ریاست جمهوری وی به مدت ۳ سال دیگر تمدید شد. دوره ریاست جمهوری وی هم‌زمان با پایان جنگ داخلی لبنان بود. او در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، در سن
جنگ داخلی لبنان بود. او در ۷ ژوئیه ۲۰۰۶، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
رنه مُعَوَض نهمین رئیس‌جمهور لبنان از ۵ نوامبر ۱۹۸۹ تا ۲۲ نوامبر ۱۹۸۹ بود. در ۱۷ آوریل ۱۹۲۵ به دنیا آمد. بعد از امضای توافقنامه طائف به ریاست جمهوری برگزیده شد ولی پس از سپری شدن مدت کوتاهی از ریاست جمهوری، در انفجاری که کاروان حامل وی را هدف قرار داد، ترور شد.
کشورهای مستقل مشترک‌المنافع یا اتحادیه کشورهای مستقل همسود (CIS)، یک سازمان منطقه‌ای بین‌دولتی در اوراسیا است که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تشکیل شد. مجموع مساحت کشورهای عضو آن، ۲۰٬۳۶۸٬۷۵۹ کیلومتر مربع و جمعیت آن‌ها، ۲۳۹٬۷۹۶٬۰۱۰ نفر، تخمین زده می‌شود. این سازمان، همکاری در امور اقتصادی، سیاسی و نظامی را تشویق می‌کند و دارای اختیارات خاصی در ارتباط با هماهنگی تجارت، مالی، قانون‌گذاری و امنیت، از جمله پیشگیری از جرائم فرامرزی است. تأسیس. این اتحادیه در دسامبر سال ۱۹۹۱ در یک قرار رؤسای
این اتحادیه در دسامبر سال ۱۹۹۱ در یک قرار رؤسای کشورهای روسیه، بلاروس و اوکراین و سپس عضو شدن هشت کشور دیگر، شکل گرفت. در سال ۱۹۹۳ پس از عضو شدن کشور گرجستان، که خود را تا آن زمان از این اتحادیه دور نگه می‌داشت، تعداد این کشورها افزایش یافت. گرجستان پس از جنگ مرداد ماه سال ۸۷ در منطقهٔ اوستیای جنوبی و دخالت روسیه از این سازمان خارج شد همین مسئله موجب تقدیم پیش‌نویس قانونی به مجلس اوکراین برای خروج از این سازمان شد. هرچند که هم‌اکنون نیز اوکراین فعالیت چندانی در این سازمان ندارد و عملاً از آن خارج شده است.
در این سازمان ندارد و عملاً از آن خارج شده است. از فوریهٔ ۲۰۰۶ کشور قزاقستان در نشست‌های وزرای دفاع اتحادیه شرکت نمی‌کند و ترکمنستان نیز از سال ۲۰۰۵ عضو جانبی به حساب می‌آید. اهداف این اتحادیه، سعی در بازسازی فضای اقتصادی و امنیت کشورهای پیشین اتحاد جماهیر شوروی سابق است. معنا. در سال‌های اخیر این اتحادیه مفهوم خود را از دست داده، چنانچه اعضای آن فقط در سطح دیپلمات‌ها با هم نشست انجام می‌دهند و رؤسای آن‌ها سال‌هاست که با هم نشستی نداشته‌اند. در این میان کشورهای عضو، سیاست‌های خارجی مشترک نداشته و به
کشورهای عضو، سیاست‌های خارجی مشترک نداشته و به موازات، پیمان‌های دیگری از قبیل مجمع اقتصادی اوراسیا و سازمان همکاری شانگهای و اکو (ایران، ترکیه و پاکستان)، بسته‌اند.
فیلم‌نامه یا سناریو متنی شامل تمامی گفت‌وگوها، شخصیت‌ها، مکان‌ها و وقایع یک اثر سینمایی، سریال تلویزیونی یا رادیویی یا یک بازی ویدئویی است. این سند به عنوان نقشهٔ اصلی و راهنمای ساخت اثر برای کارگردان، بازیگران و گروه تولید کاربرد دارد. تفاوت فیلم نامه و فیلم نامه دکوپاژ شده. فیلمنامه و فیلمنامه دکوپاژ شده دو مفهوم مرتبط اما متفاوت در فرایند ساخت فیلم هستند. هر دو به عنوان نقشه راهی برای ساخت فیلم به کار می‌روند، اما در سطح جزئیات و عمق اطلاعات با هم تفاوت دارند. فیلمنامه دکوپاژ شده. تفاوت اصلی بین فیلمنامه
فیلمنامه دکوپاژ شده. تفاوت اصلی بین فیلمنامه و فیلمنامه دکوپاژ شده: به عبارت ساده‌تر: مثال: در یک فیلمنامه ممکن است نوشته شود: «علی وارد اتاق می‌شود و با دیدن مریم تعجب می‌کند.» در فیلمنامه دکوپاژ شده، این صحنه ممکن است به این شکل توصیف شود: در نتیجه: فیلمنامه دکوپاژ شده، پل ارتباطی بین دنیای خیالی داستان و اجرای عملی آن در سینما است. این سند، به کارگردان و گروه فیلمبرداری کمک می‌کند تا با دقت و هماهنگی بیشتری، فیلم را به تصویر بکشند. بخش‌های فیلم‌نامه. صحنه. صحنه کوچک‌ترین واحد کنش دراماتیک در فیلم‌نامه
صحنه کوچک‌ترین واحد کنش دراماتیک در فیلم‌نامه ست. در هر صحنه دو عنصر زمان و مکان اهمیت دارد و حداقل یکی از این دو عنصر یا هر دو باید پیوستگی داشته باشد. فیلم‌نامه به صورت صحنه‌های شماره‌گذاری شده نوشته می‌شود. از نظر شیوه نگارش هر «صحنه» شامل سه بخش است:* گاه شیوهٔ انتقال به صحنهٔ بعد مانند برش، فید یا دیزالو… در پایان صحنه نوشته می‌شود. سکانس. سکانس، یک فصل از فیلم‌نامه است که می‌تواند از یک یا چند صحنه تشکیل شود و یک موضوع را دنبال می‌کند که با پایان یافتن آن موضوع، سکانس نیز عوض می‌شود. نظر سید فیلد.
آن موضوع، سکانس نیز عوض می‌شود. نظر سید فیلد. سید فیلد یکی از نظریه‌پردازان آمریکایی سینما در حوزهٔ فیلم‌نامه‌نویسی عقیده داشت که اگر بخواهیم فیلم‌نامه را به سه قسمت تقسیم کنیم و از آن‌ها با عنوان، شروع، میان و پایان نام ببریم اینگونه می‌توان توضیحش داد: کتاب‌شناسی فیلم‌نامه‌نویسی در زبان فارسی. در جدول زیر کتاب‌هایی که دربارهٔ فیلم‌نامه‌نویسی به زبان فارسی منتشر شده‌اند فهرست شده است: کتاب‌شناسی فیلم‌نامه خارجی در زبان فارسی. برخی از فیلمنامه‌های برجسته غیرفارسی به زبان فارسی ترجمه شده. چند نمونه از این
به زبان فارسی ترجمه شده. چند نمونه از این قرار است: کتاب‌شناسی فیلم‌نامه ایرانی. برخی از فیلمنامه‌های ایرانی ماندگار شده و ارزش ادبی یافته. چند نمونه از این قرار است:
بابانوئل یک شخصیت افسانه‌ای در فرهنگ عامیانه کشورهای غربی و مسیحی است. نام بابانوئل با جشن کریسمس آمیخته شده است. بابانوئل عمدتاً یک پیرمرد فربه با ریش سفید بلند و جامهٔ قرمز است. معمولاً او یک کیسه پر از هدیه به همراه دارد که در روز کریسمس یا شب پیش از آن برای بچه‌ها می‌آورد. این باور وجود دارد که بابانوئل بچه‌ها را به دسته‌های خوب و بد تقسیم می‌کند و برای کودکانی که رفتار مناسبی در درازای سال داشته باشند پیشکش‌هایی می‌آورد. همچنین داستانی وجود دارد مبنی بر اینکه این هدایا در کارگاه اسباب‌بازی‌سازی