payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بازماندگان انفجار برای درمان پزشکی جمع شدند، اما بسیاری قبل از دریافت هرگونه کمکی جان خود را از دست دادند و حلقه‌هایی از اجساد در اطراف بیمارستان‌ها به جا گذاشتند. بیشتر عناصر ستاد ارتش دوم عمومی ژاپن در محوطه قلعه هیروشیما، که به سختی ۸۲۰ متر از مرکز انفجار فاصله داشت، در حال تمرین بدنی بودند. این حمله باعث کشته شدن ۳٬۲۴۳ سرباز در میدان رژه شد. اتاق ارتباطات ستاد منطقه نظامی منطقه چوگوکو که مسئول صدور و لغو هشدارهای حمله هوایی بود، در یک زیرزمین نیمه‌سنگی در قلعه واقع شده بود. یوشی‌اوکا، دانش‌آموز
در قلعه واقع شده بود. یوشی‌اوکا، دانش‌آموز دبیرستان دخترانه هیجی‌یاما که برای خدمت به عنوان افسر ارتباطات بسیج شده بود، درست زمانی که بمب منفجر شد، پیامی مبنی بر اعلام آژیر خطر برای هیروشیما و شهر یاماگوچی همسایه ارسال کرده بود. او با استفاده از یک تلفن مخصوص به ستاد فرماندهی فوکویاما، هیروشیما (که حدود ۱۰۰ کیلومتر دورتر بود) اطلاع داد که «هیروشیما مورد حمله نوع جدیدی از بمب قرار گرفته است. شهر در وضعیت تقریباً نابودی کامل قرار دارد.» از زمانی که شهردار هیروشیما، سنکیچی آوایا در محل اقامت شهردار کشته شد،
سنکیچی آوایا در محل اقامت شهردار کشته شد، فیلد مارشال هاتا شونروکو که فقط کمی زخمی شده بود، اداره شهر را به دست گرفت و تلاش‌های امدادی را هماهنگ کرد. بسیاری از کارکنان او کشته یا به شدت زخمی شده بودند، از جمله سرهنگ دوم شاهزاده کره‌ای یی یو، از خاندان یی که به عنوان افسر ستاد کل خدمت می‌کرد. افسر ارشد ستاد بازمانده هاتا، سرهنگ زخمی کومائو ایموتو بود که به عنوان رئیس ستاد او عمل می‌کرد. سربازانی از بندر سالم هیروشیما اوجینا از قایق‌های موتوری انتحاری که برای دفع تهاجم آمریکا در نظر گرفته شده بودند، برای
دفع تهاجم آمریکا در نظر گرفته شده بودند، برای جمع‌آوری مجروحان و انتقال آنها از طریق رودخانه‌ها به بیمارستان نظامی اوجینا استفاده کرد. کامیون‌ها و قطارها کمک‌های امدادی را آوردند و بازماندگان را از شهر تخلیه کردند. دوازده نفر از اعضای نیروی هوایی آمریکا در ستاد پلیس نظامی چوگوکو زندانی شده بودند، که تقریباً از مرکز انفجار فاصله داشت. اکثر آنها فوراً جان باختند، اگرچه گزارش شده است که دو نفر توسط اسیرکنندگانشان اعدام شده‌اند و دو زندانی که به شدت در اثر بمباران مجروح شده بودند، در کنار پل آیئوی در کنار
بمباران مجروح شده بودند، در کنار پل آیئوی در کنار "کنپیتای" رها شدند و در آنجا سنگسار شدند. مقامات ژاپنی به دروغ گزارش دادند که هشت اسیر جنگی آمریکایی که در جریان برنامه آزمایش‌های پزشکی در دانشگاه کیوشو کشته شده بودند، در انفجار اتمی کشته شدند، که بخشی از تلاش برای لاپوشانی بود. آتش‌های ایجاد شده توسط انفجار بمب اتمی، مقادیر زیادی خاکستر را به ابرهای موجود در جو منتقل کرد. یک تا دو ساعت پس از انفجار، «باران سیاه (بمباران اتمی)» به صورت ترکیبی قیری از خاکستر، بارش رادیواکتیو و آب بارید که در برخی موارد
بارش رادیواکتیو و آب بارید که در برخی موارد باعث سوختگی‌های شدید ناشی از تشعشع شد. درک ژاپنی‌ها از بمباران. اپراتور کنترل توکیو شرکت پخش ژاپن متوجه شد که ایستگاه هیروشیما از کار افتاده است. او سعی کرد با استفاده از یک خط تلفن دیگر برنامه خود را دوباره برقرار کند، اما این هم شکست خورد. حدود ۲۰ دقیقه بعد، مرکز تلگراف راه‌آهن توکیو متوجه شد که تلگراف خط اصلی درست در شمال هیروشیما از کار افتاده است. از چند ایستگاه کوچک راه‌آهن در شهر، گزارش‌های غیررسمی و گیج‌کننده‌ای از یک انفجار مهیب در هیروشیما می‌رسید. همه
از یک انفجار مهیب در هیروشیما می‌رسید. همه این گزارش‌ها به ستاد ستاد کل ارتش امپراتوری ژاپن مخابره شد. پایگاه‌های نظامی بارها سعی کردند با ایستگاه کنترل ارتش در هیروشیما تماس بگیرند. سکوت کامل آن شهر، ستاد کل را گیج کرده بود؛ آنها می‌دانستند که هیچ حمله بزرگی از دشمن رخ نداده و در آن زمان هیچ انبار قابل توجهی از مواد منفجره در هیروشیما وجود نداشت. به یک افسر جوان دستور داده شد که فوراً به هیروشیما پرواز کند، فرود بیاید، خسارات را بررسی کند و با اطلاعات موثق برای کارکنان به توکیو بازگردد. احساس می‌شد که هیچ
برای کارکنان به توکیو بازگردد. احساس می‌شد که هیچ اتفاق جدی رخ نداده و انفجار فقط یک شایعه بوده است. افسر ستاد به فرودگاه رفت و به سمت جنوب غربی پرواز کرد. پس از حدود سه ساعت پرواز، در حالی که هنوز تقریباً از هیروشیما فاصله داشت، او و خلبانش ابر بزرگی از دود ناشی از توفان آتش ایجاد شده توسط بمب را مشاهده کردند. پس از گشتن دور شهر برای بررسی خسارات، در جنوب شهر فرود آمدند، جایی که افسر ستاد، پس از گزارش به توکیو، شروع به سازماندهی اقدامات امدادی کرد. توکیو شانزده ساعت بعد، از اعلام رئیس‌جمهور ترومن مبنی بر
ساعت بعد، از اعلام رئیس‌جمهور ترومن مبنی بر حمله، مطلع شد که شهر توسط نوع جدیدی از بمب ویران شده است. رویدادهای ۷–۹ اوت. پس از بمباران هیروشیما، ترومن بیانیه ای صادر کرد و استفاده از این سلاح جدید را اعلام کرد. او اظهار داشت: «ما می‌توانیم از مشیت الهی سپاسگزار باشیم» که پروژه بمب اتمی آلمان شکست خورده است و ایالات متحده و متحدانش «دو میلیارد دلار را صرف بزرگ‌ترین قمار علمی تاریخ کرده‌اند و برنده شده‌اند». ترومن سپس به ژاپن هشدار داد: «اگر آنها اکنون شرایط ما را نپذیرند، ممکن است انتظار بارانی از ویرانی از
را نپذیرند، ممکن است انتظار بارانی از ویرانی از هوا را داشته باشند، که مانند آن هرگز در کرهٔ زمین دیده نشده است. در پشت این حمله هوایی، نیروهای دریایی و زمینی با چنان تعداد و قدرتی که تاکنون سابقه نداشته است و با مهارت جنگی که از قبل به خوبی از آن آگاه هستند، کار را دنبال خواهند کرد.» این سخنرانی به‌طور گسترده پخش شد و توسط خبرگزاری‌های ژاپنی نیز پوشش داده شد. ایستگاه ۵۰٬۰۰۰ واتی پخش ای‌ام در سایپن، پخش رادیویی اداره اطلاعات جنگ ایالات متحده، هر ۱۵ دقیقه یک پیام مشابه در مورد هیروشیما به ژاپن پخش می‌کرد و
پیام مشابه در مورد هیروشیما به ژاپن پخش می‌کرد و اظهار می‌داشت که در صورت عدم پذیرش فوری مفاد اعلامیه پوتسدام، شهرهای بیشتری از ژاپن با سرنوشت مشابهی روبرو خواهند شد و با تأکید از غیرنظامیان می‌خواست شهرهای بزرگ را تخلیه کنند. این در حالی بود که رادیو ژاپن با اعلام هرگز تسلیم نشدن، همچنان پیروزی ژاپن را ستایش می‌کرد و ژاپنی‌ها را از نابودی هیروشیما با یک بمب آگاه کرده بود. وزیر امور خارجه شوروی ویاچسلاو مولوتف در ۵ آوریل، توکیو را از لغو یکجانبه پیمان بی‌طرفی ژاپن و شوروی توسط اتحاد جماهیر شوروی مطلع کرده
ژاپن و شوروی توسط اتحاد جماهیر شوروی مطلع کرده بود. ساعت دو دقیقه پس از نیمه‌شب ۹ اوت، به وقت توکیو، نیروهای پیاده، زرهی و هوایی شوروی عملیات تهاجمی استراتژیک منچوری را آغاز کردند. چهار ساعت بعد، خبر اعلام رسمی جنگ توسط اتحاد جماهیر شوروی به توکیو رسید. رهبری ارشد ارتش ژاپن با حمایت وزیر جنگ آنامی کوره‌چیکا، مقدمات اعمال حکومت نظامی بر ملت را آغاز کرد تا جلوی هر کسی را که برای برقراری صلح تلاش می‌کند، بگیرد. در ۷ اوت، یک روز پس از نابودی هیروشیما، یوشیو نیشینا و دیگر فیزیکدانان اتمی به شهر رسیدند و خسارات
و دیگر فیزیکدانان اتمی به شهر رسیدند و خسارات را به دقت بررسی کردند. سپس آنها به توکیو بازگشتند و به کابینه گفتند که هیروشیما واقعاً توسط یک سلاح هسته‌ای ویران شده است. دریاسالار تویودا سوئه‌مو، رئیس ستاد کل نیروی دریایی، تخمین زد که بیش از یک یا دو بمب اضافی نمی‌تواند آماده شده باشد، بنابراین آنها تصمیم گرفتند حملات باقی مانده را تحمل کنند و اذعان داشتند که «تخریب بیشتری وجود خواهد داشت اما جنگ ادامه خواهد یافت». سرویس‌های رمزگشایی آمریکایی پیام‌های کابینه را رهگیری کرد. پورنل، پارسونز، تیبتس، اسپاتز و
را رهگیری کرد. پورنل، پارسونز، تیبتس، اسپاتز و کارل اسپاتز|اسپاتز همان روز در جزیره گوآم در اقیانوس آرام، ملاقات کردند تا در مورد اقدامات بعدی صحبت کنند. از آنجایی که هیچ نشانه‌ای از تسلیم ژاپن وجود نداشت، آنها تصمیم گرفتند بمب دیگری را پرتاب کنند. پارسونز گفت که پروژه آلبرتا آن را تا ۱۱ اوت آماده خواهد کرد، اما تیبتس با اشاره به گزارش‌های هواشناسی مبنی بر شرایط نامساعد پرواز در آن روز به دلیل توفان، پرسید که آیا بمب می‌تواند تا ۹ اوت آماده شود. پارسونز موافقت کرد که برای انجام این کار تلاش کند. ناگاساکی.
کرد که برای انجام این کار تلاش کند. ناگاساکی. ناگاساکی در طول جنگ جهانی دوم. شهر ناگاساکی یکی از بزرگ‌ترین بندرها در جنوب ژاپن بود و به دلیل فعالیت‌های صنعتی گسترده، از جمله تولید مهمات، کشتی‌ها، تجهیزات نظامی و سایر مواد جنگی، از اهمیت زیادی در زمان جنگ برخوردار بود. چهار شرکت بزرگ در این شهر عبارت بودند از کشتی‌سازی، میتسوبیشی، کارخانه‌های کشتی‌سازی برق، کارخانه اسلحه‌سازی و کارخانه‌های فولاد و اسلحه‌سازی که حدود ۹۰ درصد از نیروی کار شهر را در استخدام خود داشتند و ۹۰ درصد از صنعت شهر را تشکیل می‌دادند.
داشتند و ۹۰ درصد از صنعت شهر را تشکیل می‌دادند. اگرچه ناگاساکی یک شهر صنعتی مهم بود، اما به دلیل جغرافیای آن که موقعیت‌یابی آن را در شب با رادار رادار آ ان/آپی کیو- ۱۳ دشوار می‌کرد، از بمباران آتش‌زا در امان مانده بود. برخلاف سایر شهرهای هدف، ناگاساکی طبق دستورالعمل ۳ ژوئیه ستاد مشترک ارتش، از دسترس بمب‌افکن‌ها خارج نشده بود، و پنج بار در مقیاس کوچک بمباران شد. در طول یکی از این حملات در ۱ اوت، تعدادی بمب متعارف با قدرت انفجار بالا بر روی شهر انداخته شد. تعدادی از آنها به کارخانه‌های کشتی‌سازی و اسکله در
از آنها به کارخانه‌های کشتی‌سازی و اسکله در بخش جنوب غربی شهر و چندین بمب به کارخانه فولاد و اسلحه‌سازی میتسوبیشی برخورد کردند. تا اوایل ماه اوت، شهر توسط هنگ ۱۳۴ ضدهوایی از لشکر چهارم ضدهوایی با چهار باتری توپ ضدهوایی و دو باتری نورافکن دفاع می‌شد. برخلاف هیروشیما، تقریباً تمام ساختمان‌ها از سازه‌های قدیمی ژاپنی بودند که شامل ساختمان‌های چوبی یا با قاب چوبی با دیوارهای چوبی (با یا بدون گچ) و سقف‌های کاشی‌کاری شده بودند. بسیاری از صنایع و مؤسسات تجاری کوچک‌تر نیز در ساختمان‌هایی از چوب یا سایر مصالحی که
نیز در ساختمان‌هایی از چوب یا سایر مصالحی که برای مقاومت در برابر انفجار طراحی نشده بودند، قرار داشتند. ناگاساکی سال‌ها اجازه داشت بدون رعایت هیچ طرح منطقه‌بندی شهری مشخصی، رشد کند؛ خانه‌ها در مجاورت ساختمان‌های کارخانه و تقریباً تا حد امکان نزدیک به یکدیگر در سراسر دره صنعتی ساخته شده بودند. در روز بمباران، تخمین زده می‌شود که ۲۶۳٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی بودند، از جمله ۲۴۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان ژاپنی، ۱۰٬۰۰۰ نفر از ساکنان کره‌ای، ۲۵۰۰ کارگر کره‌ای به خدمت اجباری گرفته شده، ۹٬۰۰۰ سرباز ژاپنی، ۶۰۰ کارگر چینی به
گرفته شده، ۹٬۰۰۰ سرباز ژاپنی، ۶۰۰ کارگر چینی به خدمت اجباری گرفته شده و ۴۰۰ اسیر جنگی متفقین در اردوگاهی در شمال ناگاساکی. بمباران ناگاساکی. به گفته یکی از اعضای خدمه، هیروشیما «مأموریت بی‌نقصی» بود که در آن همه چیز به درستی پیش رفت. اما در مأموریت ناگاساکی تقریباً همه چیز اشتباه پیش رفت. مسئولیت زمان‌بندی بمباران دوم به تیبتس واگذار شد. این حمله که برای ۱۱ اوت برنامه‌ریزی شده بود، دو روز زودتر انجام شد تا از یک دوره پنج روزه پیش‌بینی هوای بد که قرار بود از ۱۰ اوت آغاز شود، جلوگیری شود. سه پیش‌مونتاژ بمب
۱۰ اوت آغاز شود، جلوگیری شود. سه پیش‌مونتاژ بمب به تینیان منتقل شده بود که روی بدنه آنها F-31، F-32 و F-33 نوشته شده بود. در ۸ اوت، یک تمرین نهایی توسط سوئینی با استفاده از "باکسکار"به عنوان هواپیمای فرود، در نزدیکی تینیان انجام شد. مونتاژ اف-۳۳ به آزمایش قطعات اختصاص داده شد و اف-۳۱ برای مأموریت ۹ اوت تعیین شد. در ساعت ۰۳:۴۷ به وقت تینیان (GMT+10)، ۰۲:۴۷ به وقت ژاپن، صبح روز ۹ اوت ۱۹۴۵، بمب‌افکن باکسکار، به پرواز خدمه سوئینی، از جزیره تینیان به همراه بمب اتمی مرد چاق، با هدف اصلی کوکورا و هدف ثانویه
بمب اتمی مرد چاق، با هدف اصلی کوکورا و هدف ثانویه ناگاساکی، به پرواز درآمد. طرح مأموریت برای حمله دوم تقریباً مشابه مأموریت هیروشیما بود، با دو فروند بی-۲۹ که یک ساعت جلوتر به عنوان دیده‌بان آب و هوا پرواز می‌کردند و دو فروند بی-۲۹ دیگر در پرواز سوئینی برای ابزار دقیق و پشتیبانی عکاسی از مأموریت پرواز کردند. سوئینی با سلاح نیمه‌مسلح خود اما با دوشاخه‌های ایمنی الکتریکی که هنوز درگیر بودند، پرواز کرد. مسلح‌سازی چند دقیقه پس از برخاستن تکمیل شد. در طول بازرسی پیش از پرواز هواپیمای بمب‌افکن باکسکار، مهندس
پیش از پرواز هواپیمای بمب‌افکن باکسکار، مهندس پرواز به سوئینی اطلاع داد که یک پمپ انتقال سوخت غیرفعال، استفاده از سوخت حمل شده در مخزن ذخیره را غیرممکن می‌کند. این سوخت هنوز باید تا ژاپن و برعکس حمل می‌شد و سوخت بیشتری مصرف می‌کرد. تعویض پمپ ساعت‌ها طول می‌کشید؛ انتقال مرد چاق به هواپیمای دیگر نیز ممکن بود به همان اندازه طول بکشد و خطرناک هم بود، زیرا بمب فعال بود؛ بنابراین تیبتس و سوئینی تصمیم گرفتند که باکسکار مأموریت را ادامه دهد زیرا انتظار نمی‌رفت به سوخت ذخیره نیاز باشد. این بار به پنی و چشایر اجازه
ذخیره نیاز باشد. این بار به پنی و چشایر اجازه داده شد تا به عنوان ناظر در هواپیمای سوم، به نام «بیگ استینک» که توسط افسر عملیات گروه، سرگرد جیمز آی. هاپکینز جونیور، هدایت می‌شد، پرواز کنند. ناظران سوار بر هواپیماهای هواشناسی گزارش دادند که هر دو هدف واضح هستند. هواپیما در حالی که بمب کاملاً مسلح روی آن بود، دچار رعد و برق شد. به‌طور غیرمنتظره‌ای، چراغ سفیدی روی پنل کنترل بمب روشن شد که معمولاً هنگام پرتاب بمب روشن می‌شود و باعث شد خدمه فکر کنند که ممکن است بمب منفجر شود، اما مشخص شد که این اتفاق به دلیل یک
منفجر شود، اما مشخص شد که این اتفاق به دلیل یک سوئیچ اشتباه رخ داده است. وقتی هواپیمای سوئینی به محل مونتاژ پروازش در سواحل ژاپن رسید، «بیگ استینک» نتوانست به محل ملاقات برسد. به گفته چشایر، هاپکینز در ارتفاعات مختلفی از جمله بالاتر از حد مجاز بود و برخلاف توافق قبلی با سودینی و کاپیتان فردریک سی. باک که خلبان هواپیمای پشتیبانی بی-۲۹ د گریت آرتیست (هنرمند بزرگ) بود، در حال پرواز دایره‌ای و فشرده بر فراز یاکوشیما نبود. در عوض، هاپکینز با الگوهای dogleg پرواز می‌کرد. اگرچه به سوئینی دستور داده شده بود که بیش
می‌کرد. اگرچه به سوئینی دستور داده شده بود که بیش از پانزده دقیقه دور زدن بر فراز منطقه قرار ملاقات را ادامه ندهد، اما او چهل دقیقه منتظر «بیگ استینک» ماند. سوئینی قبل از ترک محل ملاقات، با فردریک اشورث، که مسئول بمب بود، مشورت کرد. سوئینی به عنوان فرمانده هواپیما، تصمیم گرفت به سمت مرکز اصلی، یعنی شهر کوکورا، حرکت کند. پس از گذشت تقریباً نیم ساعت از زمان اولیه حرکت، باکسکار به همراه د گریت آرتیست، به سمت کوکورا، سی دقیقه دورتر، حرکت کردند. تأخیر در قرار ملاقات منجر به ایجاد ابر و دود پراکنده بر فراز
ملاقات منجر به ایجاد ابر و دود پراکنده بر فراز کوکورا شده بود که ناشی از آتش‌سوزی‌های ناشی از حمله بزرگ بمب‌افکن‌های آتش‌زا توسط ۲۲۴ فروند بی-۲۹ به یاهاتا، فوکوئوکا در نزدیکی کوکورا درروز قبل بود. علاوه بر این، کارخانه فولاد یاهاتا عمداً قطران زغال سنگ را سوزاند تا دود سیاه تولید کند. ابرها و دود منجر به پوشیده شدن ۷۰ درصد از منطقه بر فراز کوکورا و مبهم شدن نقطه هدف‌گیری شد. در ۵۰ دقیقه بعدی، سه بار بمب‌گذاری انجام شد که سوخت هواپیما را سوزاند و بارها آن را در معرض پدافندهای سنگین اطراف کوکورا قرار داد،
را در معرض پدافندهای سنگین اطراف کوکورا قرار داد، اما بمب‌افکن قادر به بمباران بصری نبود. در زمان سومین بمب‌گذاری، آتش ضدهوایی ژاپن نزدیک می‌شد و ستوان دوم یاکوب بسر که ارتباطات ژاپنی‌ها را زیر نظر داشت، فعالیت در باندهای رادیویی جنگنده‌های ژاپنی را گزارش داد. با کاهش سوخت به دلیل تأخیر و هوای بد و با عدم دسترسی به سوخت ذخیره به دلیل خرابی پمپ، هواپیماهای باکسکار و د گریت آرتیست به سمت هدف ثانویه خود، ناگاساکی، حرکت کردند. محاسبات مصرف سوخت انجام شده در مسیر نشان داد که باکسکار سوخت کافی برای رسیدن به ایوو
نشان داد که باکسکار سوخت کافی برای رسیدن به ایوو جیما را ندارد و مجبور خواهد شد به اوکیناوا تغییر مسیر دهد، که تنها شش هفته قبل کاملاً به اشغال متفقین درآمده بود. ابتدا تصمیم گرفته شد که اگر ناگاساکی در بدو ورودشان در معرض دید نباشد، خدمه بمب را به اوکیناوا حمل کرده و در صورت لزوم آن را در اقیانوس دفع کنند، اما پس از آن اشورث با پیشنهاد سوئینی مبنی بر استفاده از رویکرد راداری در صورت پنهان بودن هدف موافقت کرد. حدود ساعت ۰۷:۵۰ به وقت ژاپن (GMT+9)، هشدار حمله هوایی در ناگاساکی به صدا درآمد، اما سیگنال
حمله هوایی در ناگاساکی به صدا درآمد، اما سیگنال «کاملاً امن» در ساعت ۰۸:۳۰ داده شد. وقتی در ساعت ۱۰:۵۳ فقط دو بمب‌افکن بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس دیده شدند، دیگر هیچ هشداری داده نشد؛ ظاهراً ژاپنی‌ها فرض کردند که این هواپیماها فقط در حال شناسایی هستند. چند دقیقه بعد، ساعت ۱۱:۰۰ به وقت ژاپن، هواپیمای د گریت آرتیست ابزارهایی را که به سه چتر نجات متصل بودند، رها کرد. این ابزارها همچنین حاوی نامه‌ای بدون امضا به ریوکیچی ساگانه، فیزیکدان دانشگاه توکیو بود که با سه نفر از دانشمندان مسئول بمب اتمی در دانشگاه
با سه نفر از دانشمندان مسئول بمب اتمی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی درس خوانده بود و از او می‌خواست که در مورد خطر این سلاح‌های کشتار جمعی به مردم اطلاع دهد. پیام‌ها توسط مقام‌های نظامی پیدا شدند اما تا یک ماه بعد به ساگانه تحویل داده نشدند. در سال ۱۹۴۹، یکی از نویسندگان نامه، لوئیس آلوارز، با ساگانه ملاقات کرد و نامه را امضا کرد. ساعت ۱۱:۰۱، شکافی در ابرها بر فراز ناگاساکی به خلبان کرمیت بیهان، بمب‌افکن «باکسکار»، اجازه داد تا هدف را طبق دستور، از نظر بصری مشاهده کند. بمب مرد چاق، حاوی هسته ای حدود از
مشاهده کند. بمب مرد چاق، حاوی هسته ای حدود از پلوتونیم، بر فراز دره صنعتی شهر رها شد. ۴۷ ثانیه بعد، در ساعت ۱۱:۰۲ در ، بالای یک زمین تنیس، در نیمه راه بین کارخانه فولاد و اسلحه‌سازی میتسوبیشی در جنوب و زرادخانه ناگاساکی در شمال، تقریباً در شمال غربی مرکز انفجار برنامه‌ریزی شده، منفجر شد. بر اثر یک تصادف عجیب، مرد چاق تقریباً مستقیماً بر فراز کارخانه‌ای که اژدرهای مورد استفاده در حمله به پرل هاربر ژاپنی‌ها را ساخته بود، منفجر شد. انفجار به دره اوراکامی محدود شد و بخش عمده‌ای از شهر توسط تپه‌های میانی محافظت
شد و بخش عمده‌ای از شهر توسط تپه‌های میانی محافظت می‌شد. انفجار حاصل، انرژی معادل را آزاد کرد. هواپیمای بیگ استینگ انفجار را از دورتر مشاهده کرد و برای مشاهده به آنجا پرواز کرد. "باکسکار" به سمت اوکیناوا پرواز کرد و بدون اعلام قبلی و تنها با سوخت کافی در حد فرود آمدن در مقصد به اوکیناوا رسید. سوئینی بارها سعی کرد برای دریافت مجوز فرود با برج مراقبت تماس بگیرد، اما پاسخی دریافت نکرد. او می‌توانست ترافیک هوایی سنگین در حال فرود و برخاستن از فرودگاه کمکی یومیتان را ببیند. "باکسکار" با روشن کردن تمام منورهای
را ببیند. "باکسکار" با روشن کردن تمام منورهای روی عرشه برای هشدار به فرودگاه در مورد فرود اضطراری خود، به سرعت وارد عمل شد و با سرعت به جای سرعت معمول فرود آمد. موتور شماره دو هنگام شروع فرود نهایی به دلیل کمبود سوخت از کار افتاد. با تنها سه موتور در اواسط باند فرود، "باکسکار" دوباره حدود به هوا پرید و سپس با شدت به زمین‌خورد. هواپیمای سنگین بی-۲۹ قبل از اینکه خلبانان بتوانند کنترل هواپیما را به دست بگیرند، به سمت چپ و به سمت ردیفی از بمب‌افکن‌های پارک شده بی-۲۴ منحرف شد. پروانه‌های برگشت‌پذیر آن برای کاهش
منحرف شد. پروانه‌های برگشت‌پذیر آن برای کاهش سرعت کافی هواپیما کافی نبودند و در حالی که هر دو خلبان ترمز کرده بودند، «باکسکار» در انتهای باند فرودگاه یک چرخش ۹۰ درجه‌ای انجام داد تا از پرت شدن هواپیما جلوگیری کند. موتور دوم قبل از توقف هواپیما به دلیل اتمام سوخت از کار افتاد. برخلاف استقبال قهرمانان از «انولا گی»، کسی برای استقبال از آنها وجود نداشت؛ هیچ‌کس نمی‌دانست که آنها در حال آمدن هستند. پس از مأموریت، در مورد شناسایی هواپیما سردرگمی وجود داشت. اولین روایت شاهد عینی توسط خبرنگار جنگی ویلیام ال. لارنس
شاهد عینی توسط خبرنگار جنگی ویلیام ال. لارنس از نیویورک تایمز، بود که گزارش داد که سوئینی رهبری مأموریت را در «د گریت آرتیست» بر عهده داشته است. او همچنین شماره «ویکتور» آن را ۷۷ ذکر کرد در صورتیکه این شماره مربوط به بمب‌افکن باکسکار بود. لارنس با سوئینی و خدمه‌اش مصاحبه کرده بود و می‌دانست که آنها از هواپیمای خود به عنوان «د گریت آرتیست» یاد می‌کنند. به جز «انولا گی»، هیچ‌یک از بمب‌افکن‌های بی-۲۹ اسکادران ۳۹۳ هنوز نامی روی دماغه خود نداشتند، واقعیتی که خود لارنس در روایت خود به آن اشاره کرده است. لارنس که
لارنس در روایت خود به آن اشاره کرده است. لارنس که از تغییر هواپیما بی‌اطلاع بود، ویکتور ۷۷ را «د گریت آرتیست» فرض کرد که در واقع شمارهٔ «ویکتور» آن ۸۹ بود. رویدادهای روی زمین. اگرچه این بمب از بمبی که در هیروشیما استفاده شد قدرتمندتر بود، اما اثرات آن در دامنه تپه‌ها به دره اوراکامی باریک محدود شد. از ۷٬۵۰۰ کارمند ژاپنی که در کارخانه مهمات‌سازی میتسوبیشی کار می‌کردند، از جمله دانشجویان «بسیج‌شده» و کارگران عادی، ۶٬۲۰۰ نفر کشته شدند. حدود ۱۷٬۰۰۰ تا ۲۲٬۰۰۰ نفر دیگر که در سایر کارخانه‌ها و تأسیسات جنگی در شهر
دیگر که در سایر کارخانه‌ها و تأسیسات جنگی در شهر کار می‌کردند نیز جان باختند. گزارش پروژه منهتن در سال ۱۹۴۶، ۳۹٬۰۰۰ کشته و ۲۵٬۰۰۰ زخمی و گزارش کمیسیون مشترک به رهبری ایالات متحده در سال ۱۹۵۱، ۳۹٬۲۱۴ کشته و ۲۵٬۱۵۳ زخمی را تخمین زد؛ بازنگری‌های انجام شده به رهبری ژاپن در دهه ۱۹۷۰، تخمین زد که تا پایان سال، ۷۰٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی جان خود را از دست داده‌اند. یک تخمین مدرن توسط بنیاد تحقیقات اثرات تشعشع جمعیت شهر را در زمان بمباران ۲۵۰٬۰۰۰ تا ۲۷۰٬۰۰۰ نفر تخمین می‌زند که از این تعداد، ۶۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ نفر تا
می‌زند که از این تعداد، ۶۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ نفر تا پایان سال جان باختند. برخلاف آمار تلفات نظامی هیروشیما، تنها ۱۵۰ سرباز ژاپنی فوراً کشته شدند، از جمله ۳۶ نفر از هنگ ۱۳۴ AAA از لشکر چهارم AAA. حداقل هشت اسیر جنگی متفقین — سرجوخه رونالد شاو از نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا، و هفت اسیر جنگی هلندی — کشته شدند، و ممکن است تا سیزده نفر جان خود را از دست داده باشند. یک اسیر جنگی آمریکایی به نام جو کیومیا که طبق گزارش‌ها توسط دیوارهای بتنی سلولش از اثرات بمب محافظت شده بود و همچنین ۲۴ اسیر جنگی استرالیایی در ناگاساکی
بود و همچنین ۲۴ اسیر جنگی استرالیایی در ناگاساکی زنده ماندند. شعاع تخریب کامل حدود بود و به دنبال آن آتش‌سوزی‌هایی در سراسر بخش شمالی شهر رخ داد. در جنوب بمب. زرادخانه ناگاساکی در این انفجار نابود شد. حدود ۵۸ درصد از کارخانه اسلحه‌سازی میتسوبیشی و حدود ۷۸ درصد از کارخانه فولاد میتسوبیشی آسیب دیدند. کارخانه برق میتسوبیشی، در مرز منطقه اصلی تخریب، تنها ۱۰ درصد آسیب ساختاری دید. آتش‌سوزی‌های زیادی پس از بمباران رخ داد، اما توفان آتش رخ نداد. برخلاف هیروشیما، مناطق آسیب‌دیده تراکم سوخت کافی نداشتند. در عوض،
مناطق آسیب‌دیده تراکم سوخت کافی نداشتند. در عوض، باد محیط باعث گسترش آتش در امتداد دره شد. اگر بمب به هدف مورد نظر، در قلب منطقه تاریخی مرکز شهر ناگاساکی، پرتاب می‌شد، تخریب زیرساخت‌های پزشکی و اداری بیشتر می‌بود. مانند هیروشیما، بمباران به تأسیسات پزشکی شهر آسیب زیادی وارد کرد. یک بیمارستان موقت در مدرسه ابتدایی شینکوزن تأسیس شد که به عنوان مرکز پزشکی اصلی عمل می‌کرد. قطارها به حرکت خود ادامه دادند و بسیاری از قربانیان را به بیمارستان‌های شهرهای مجاور منتقل کردند. یک تیم پزشکی از یک بیمارستان دریایی عصر
کردند. یک تیم پزشکی از یک بیمارستان دریایی عصر به شهر رسید. تیپ‌های آتش‌نشانی از شهرهای همسایه در اطفاء حریق کمک کردند. تاکاشی ناگای، یک پزشک به‌شدت مجروح شده که در بخش رادیولوژی بیمارستان کالج پزشکی ناگاساکی کار می‌کرد، و بقیه کادر پزشکی بازمانده، قربانیان بمب را درمان کردند. انفجار بمب اتمی باعث ایجاد توفانی به پهنای چندین کیلومتر شد که خاکستر، گرد و غبار و آوار را بر فراز رشته‌کوه‌های اطراف ناگاساکی حمل می‌کرد. تقریباً ۲۰ دقیقه پس از بمباران، باران سیاهی با غلظت گل یا روغن بارید. این باران حامل مواد
با غلظت گل یا روغن بارید. این باران حامل مواد رادیواکتیو بود. و به مدت یک تا دو ساعت ادامه داشت. طرح‌هایی برای حملات اتمی بیشتر به ژاپن. پس از هیروشیما و ناگاساکی، طرح‌هایی برای حملات بیشتر به ژاپن وجود داشت. گرووز انتظار داشت که یک بمب اتمی دیگر از نوع «مرد چاق» در ۱۹ اوت، سه بمب دیگر در سپتامبر و سه بمب دیگر در اکتبر آماده استفاده داشته باشد. بمب دوم پسر کوچک (با استفاده از اورانیوم ۲۳۵) تا دسامبر ۱۹۴۵ در دسترس نبود. در ۱۰ اوت، او یادداشتی برای مارشال فرستاد که در آن نوشته بود: «بمب بعدی… باید در اولین
که در آن نوشته بود: «بمب بعدی… باید در اولین هوای مناسب پس از ۱۷ یا ۱۸ اوت آماده تحویل باشد.» آن یادداشت حاوی یادداشتی دست‌نویس از مارشال نیز هست: «بدون اجازه صریح رئیس‌جمهور، نباید بر فراز ژاپن رها شود.» در جلسه کابینه، ترومن در مورد این اقدامات بحث کرد. جیمز فورستال نقل قولی از ترومن ارائه داد مبنی بر اینکه «بمب اتمی بیشتری ریخته خواهد شد»، در حالی که هنری والاس در دفتر خاطرات خود ثبت کرد که: «ترومن گفت که دستور توقف بمباران اتمی را داده است.» او گفت که «فکر از بین بردن ۱۰۰٬۰۰۰ نفر دیگر بسیار وحشتناک
«فکر از بین بردن ۱۰۰٬۰۰۰ نفر دیگر بسیار وحشتناک است.» او از ایده کشتن، همان‌طور که خودش گفت، «همهٔ آن بچه‌ها» خوشش نمی‌آمد. دستور قبلی مبنی بر اینکه شهرهای هدف باید با بمب‌های اتمی «به محض آماده شدن» مورد حمله قرار گیرند، اصلاح شد. در وزارت جنگ، بحث‌هایی در مورد حفظ بمب‌هایی که در آن زمان در حال تولید بودند برای عملیات سقوط وجود داشت و مارشال به استیمسون پیشنهاد داد که شهرهای باقی مانده در لیست هدف از حمله اتمی بمب‌ها در امان بمانند. در ۱۳ اوت، ژنرال جان ای. هال و سرهنگ لایل سیمن در مورد استفاده از
جان ای. هال و سرهنگ لایل سیمن در مورد استفاده از سلاح‌های آینده بحث کردند و از «استفاده تاکتیکی» در پشتیبانی از حمله‌ای که دو تا سه روز قبل از تصرف یا پیاده شدن آبی-خاکی نیروهای آمریکایی، حمایت کردند، در حالی که با ادامه حملات استراتژیک مخالف بودند. دو مجموعهٔ دیگر از بمب‌ها از نوع مرد چاق آماده شدند و قرار بود در ۱۱ و ۱۴ اوت پایگاه هوایی کرتلند را به مقصد تینیان ترک کنند، و کرتیس له‌می به تیبتس دستور داد تا برای جمع‌آوری آنها به البوکرکی (نیومکزیکو) بازگردد. در لوس آلاموس، تکنسین‌ها ۲۴ ساعت متوالی برای
در لوس آلاموس، تکنسین‌ها ۲۴ ساعت متوالی برای ریخته‌گری یک هسته پلوتونیوم دیگر کار کردند. اگرچه ریخته‌گری شده بود، اما هنوز نیاز به پرس و روکش داشت که تا ۱۶ اوت طول می‌کشید. بنابراین، می‌توانست در ۱۹ اوت آماده استفاده باشد. گرووز که نمی‌توانست با مارشال تماس بگیرد، در ۱۳ اوت با اختیار خودش دستور داد که هسته [موشک] نباید ارسال شود. تسلیم ژاپن و اشغال بعدی. تا ۹ اوت، شورای جنگ ژاپن همچنان بر چهار شرط خود (حفظ نهاد امپراتوری، حق ژاپن برای خلع سلاح نیروهای خود، عدم اشغال جزایر توسط خارجی‌ها و اختیار برگزاری
عدم اشغال جزایر توسط خارجی‌ها و اختیار برگزاری دادگاه‌های جنایات جنگی برای اتباع خود) برای تسلیم اصرار داشت. کابینه کامل در ساعت ۱۴:۳۰ روز ۹ اوت تشکیل جلسه داد و بیشتر روز را به بحث در مورد تسلیم گذراند. وزیر جنگ ژاپن، آنامی کوره‌چیکا اذعان کرد که پیروزی بعید است، اما به نفع ادامه جنگ استدلال کرد. جلسه در ساعت ۱۷:۳۰ بدون هیچ تصمیمی پایان یافت. نخست‌وزیر کانتارو سوزوکی برای گزارش نتیجه جلسه به کاخ رفت و در آنجا با کیدو کوایچی، حافظ مهر اختصاصی ژاپن، ملاقات کرد. کیدو به او اطلاع داد که امپراتور با برگزاری یک
کیدو به او اطلاع داد که امپراتور با برگزاری یک جلسه در حضور امپراتور موافقت کرده است و با قاطعیت اعلام کرد که امپراتور به شرط حفظ «کوکوتای» با تسلیم موافقت خواهد کرد. جلسه دوم کابینه در ساعت ۱۸:۰۰ برگزار شد. تنها چهار وزیر از موضع آنامی مبنی بر پایبندی به چهار شرط حمایت کردند، اما از آنجایی که تصمیمات کابینه باید به اتفاق آرا گرفته می‌شد، هیچ تصمیمی قبل از پایان جلسه در ساعت ۲۲:۰۰ اتخاذ نشد. تشکیل جلسه امپراتوری مستلزم امضای نخست‌وزیر و دو رئیس خدمات بود، اما دبیر ارشد کابینه ژاپن هیساتسونه ساکومیزو قبلاً