payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آن اک شماره ۳، حامل سربازان نیز یک پرچم قرمز در دست دارند و داستانی وجود دارد که واحد جنگجویان گائما از یک پرچم قرمز استفاده می‌کرده است، بنابراین واضح به نظر می‌رسد که پرچم قرمز به عنوان یک پرچم نظامی استفاده می‌شده است. اقتصاد. امپراتوری گوگوریو، کشوری بود با موقعیت جغرافیایی ویژه در بخش‌های شمالی شبه‌جزیره کره و جنوب شرق منچوری. این ویژگی‌های جغرافیایی (کوهستانی و کم‌حاصل) بر ساختار اقتصادی آن تأثیر عمیقی داشت. به عنوان مثال، گوگوریو کوه‌های مرتفع و دره‌های عمیق بسیاری داشت و دشت‌های کم‌تر برای زراعت در
عمیق بسیاری داشت و دشت‌های کم‌تر برای زراعت در اختیار بود؛ در نتیجه مردم مجبور بودند تلاش خود را به‌طور متمرکز بر کشاورزی بگذارند، ولی معمولاً محصول به‌دست آمده برای تأمین گسترده و کامل نیازهای‌شان کافی نبود. برای جبران کمبود غذای کشاورزی، آن‌ها دامداری و جنگلداری را نیز توسعه دادند (به‌عنوان مثال حفظ گله و استفاده از منابع چوبی). علاوه بر این، منابع معدنی مانند معدن‌های آهن نسبتاً فراوان بودند که از همان دوران نخست منجر به پیشرفت تکنولوژی آهنگری شد؛ نمونه‌های کشف‌شده از اسلحه، زره و ابزارهای آهنین
نمونه‌های کشف‌شده از اسلحه، زره و ابزارهای آهنین نشان‌دهنده کیفیت بالای تولید آهن در گوگوریو است. کشاورزی و دامداری. طبق کتاب سامگوک ساگی (تاریخچه سه پادشاهی کره)، کشاورزی صنعت اصلی گوگوریو بود؛ دولت از بدو تأسیس آن را تشویق و گسترش داد. در دوره‌های آغازین، کشاورزی آن‌چنان پیشرفت نکرده بود که بتواند به‌تنهایی جمعیت روستایی را تغذیه کند. ولی به تدریج با توسعه مسیرهای آبیاری و تصرف زمین‌های کشاورزی حاصلخیز در دره‌های رودهای مهم (مانند دره آمونک و سپس دشت‌های پیونگ‌یانگ با فتح فرمانداری‌های ناکرانگ و تاپیانگ)
با فتح فرمانداری‌های ناکرانگ و تاپیانگ) مسئله کمبود غذا حل شد. به‌طور کلی کشت محصولات دیم (جنگلی) در منطقه کوهستانی گوگوریو رواج داشت؛ محصولاتی مانند چوپسال (نوعی ارزن) برای مالیات اصلی محسوب می‌شد. کاشت برنج نیز (که نیازمند زمین‌های هموار و آبرسانی بود) از قرن چهارم میلادی به بعد و پس از تصرف مناطق جلگه‌ای‌تر به‌تدریج گسترش یافت. کشاورزان (که در منابع کلاسیک «هاهو» خوانده می‌شدند) عمدتاً به تولید غذایی برای خود و بالاخص تبارهای اشراف می‌پرداختند. حکومت گوگوریو برای حمایت از دهقانان در زمان قحطی تدابیری
برای حمایت از دهقانان در زمان قحطی تدابیری نیز به کار می‌بست؛ مثلاً در اواخر سده دوم میلادی، پس از کم‌محصول شدن یک سال، پادشاه گگوکچون دستور داد از ذخایر دولتی غلات را به مردم قرض دهند تا پس از برداشت آن را بازپرداخت کنند. این نظام معروف به «جینده‌بوپ» به فقرا کمک می‌کرد تا به‌وسیله آذوقه دولتی از فروپاشی اقتصادی نجات یابند. دامداری نیز بخش مهمی از معیشت بود. گله‌های حیوانی همچون گاو، اسب، خوک و گوسفند در مناطق کوهستانی و دشتی پرورش می‌یافت تا نیازهای کشاورزی (دوران با چارپایان چون گاو نر شخم) و غذایی
(دوران با چارپایان چون گاو نر شخم) و غذایی تأمین شود. ذخایر غلات حکومتی در انبارها نگهداری می‌شد تا در مواقع ضروری (مانند حوادث طبیعی یا جنگ) دولت بتواند آن را به‌عنوان ذخیره استراتژیک عرضه کند. علاوه بر این، مناطق جنگلی گوگوریو منبع میوه‌ها، گیاهان خوراکی و چوب بود؛ مردم رسوم آیینی سالانه‌ای داشتند (مراسم سوم مارس با شکار) که نشان می‌دهد همواره از جنگلداری و شکار برای تأمین مواد غذایی و کالاهای مصرفی بهره می‌بردند. صنایع و صنایع دستی. گوگوریو دارای صنایع فلزی پیشرفته‌ای بود. از معدن‌های آهن متعدد این
فلزی پیشرفته‌ای بود. از معدن‌های آهن متعدد این سرزمین، آهن استخراج و در تولید تسلیحات و ابزار به‌کار می‌رفت. کاوش‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که فناوری آهنگری گوگوریو در حد بسیار بالایی بود؛ سلاح‌ها، زره‌ها و قطعات ارابه‌های آهنی به کیفیت عالی ساخته می‌شدند. همچنین فلزکاری طلا و نقره در این دوره بسیار پیشرفته بود؛ متون چینی قرن ششم میلادی تصریح می‌کنند که طلای گوگوریو به‌اندازه‌ای پالوده است که قابل خوردن بوده (نشانه مهارت درجه یک آن‌ها در فراوری فلزات گران‌بها). سایر صنایع دستی شامل سفالگری و فرش‌بافی
سایر صنایع دستی شامل سفالگری و فرش‌بافی بود. سفال‌های گوگوریو، که در انواع مختلف دسته‌دار و نقش‌دار تولید می‌شدند، هم برای کاربردهای روزمره و هم برای آیین‌های تدفین استفاده می‌شدند و تا ۲۴ نوع مختلف آن شناخته شده است (پژوهش‌های اخیر گویای مهارت ویژه در خمیرسازی چینی، روش چرخ‌سازندگی و طرح‌های تزئینی هستند). پارچه‌بافی با الیاف کتان، پنبه و پشم نیز رونق داشت و دستاوردهای سرخسابی و رنگ‌آمیزی پارچه‌ها نشان از صنعت نساجی رو به رشد دارد. علاوه بر این، هنرهای تزئینی مثل ساخت جواهرات و طلاکاری زیبا مرسوم بود. با
مثل ساخت جواهرات و طلاکاری زیبا مرسوم بود. با وجود برخی اطلاعات پراکنده، به نظر می‌رسد بازرگانان مستقل نقشی کم‌رنگ داشتند و معاملات عمدتاً به‌صورت مبادله کالا و خدمات (بارتربار) بین روستاییان، کارگران شهری و نجبا صورت می‌گرفت. به هر حال آثار برجای مانده در کاخ‌ها و مقابر (از جمله در دوره‌های میانه و متأخر گوگوریو) نشان می‌دهد که صنایع دستی لوکس و مصنوعات فلزیِ فاخر برای استفاده اشراف و تقدیم هدایا به کار می‌رفته است. بازارهای محلی و مبادلات. با گسترش سکونتگاه‌ها و شهرهای گوگوریو، به‌ویژه پس از برگزاری
و شهرهای گوگوریو، به‌ویژه پس از برگزاری مقاومت در برابر حملات خارجی، بازارهای شهری و انبارهای دولتی شکل گرفت. متون تاریخی می‌گویند انبارهایی برای دریافت مالیات‌ها و خراج‌ها ایجاد شد و بازارهایی برپا گردید که کالاهای ویژه مناطق مختلف را عرضه می‌کردند. در پایتخت پیونگ‌یانگ و شهرهای بزرگ، این بازارها محل گردهمایی بازرگانان داخلی و مشتریان بودند. حکومت همچنین عادت‌های بازرگانی خاصی داشت؛ در سال ۴۷۲ م، علاوه بر تجارت خصوصی معمول، تجارت رسمی دولتی (جونگمو) نیز به‌طور جدی‌تری توسعه یافت. در این شرایط، کالاهای
به‌طور جدی‌تری توسعه یافت. در این شرایط، کالاهای گران‌بها و تولیدات کارگاهی (مانند پوشاک فاخر، پارچه‌های ابریشمی و زیورآلات زرینی) از چین وارد گوگوریو می‌شد و برعکس، گوگوریو نیز طلا، نقره، مروارید و منسوجات پشمی (هزارجایی) به چین می‌فرستاد. خدمات غذایی. دولت گوگوریو دارای انبارهای دولتی بود. در سال‌های کم‌محصول، دولت غلات را به عنوان وام در اختیار روستاییان قرار می‌داد. به هنگام بحران‌های نظامی یا قحطی، شاه دستور توزیع کمک‌های نقدی یا جنسی می‌داد؛ روایتی از سامگوگ ساگی اشاره به اهدای لباس و غذا به مستمندان
سامگوگ ساگی اشاره به اهدای لباس و غذا به مستمندان شده است. نقش حکومت و بودجه نظامی. دولت متمرکز گوگوریو نقش پررنگی در هدایت اقتصاد داشت. این حکومت طبقات اجتماعی را سازماندهی و نظام مالیاتی ـ اداری مفصلی ایجاد کرده بود (مراسم گزینش «ته‌ده‌رو» به عنوان نخست‌وزیر هر سه سال یک‌بار انجام می‌شد). یکی از کارگزاران اقتصادی مهم، منصب «ساجا» بود که در اصل نماینده رئیس قبیله برای جمع‌آوری مالیات از مناطق تابع به‌شمار می‌رفت. هزینه‌های نظامی بخش عمده‌ای از بودجه را می‌بلعید. گوگوریو همواره در جنگ با سلسله‌های چین
می‌بلعید. گوگوریو همواره در جنگ با سلسله‌های چین (هان، سویی، تانگ) و پادشاهی‌های همسایه شبه‌جزیره کره (بکجه و شیلا) بود و ذخایر زیادی را صرف آموزش و تجهیز لشکریان می‌کرد. این وضعیت به ساختن دیواره‌های دفاعی و قلعه‌های مرزی گسترده منجر شد. (مثلاً دیوار دفاعی به طول حدود ۴۸۰ کیلومتر درسال ۶۲۸ میلادی در قسمت‌های جنوبی گوگوریو برای مهار حملات چین ساخته شد) علاوه بر نظامی‌گری، پادشاهان پروژه‌های عمرانی و عمرانی ملی نظیر ساخت سدها و شبکه‌های آبیاری را نیز پشتیبانی می‌کردند تا کشاورزی و ارتباطات داخلی قوی‌تر شود.
می‌کردند تا کشاورزی و ارتباطات داخلی قوی‌تر شود. یکی دیگر از شیوه‌های حکومتی توزیع مواد، اعطای اراضی دولتی به بزرگان و فرماندهان شایسته بود: مناطقی مانند «جیلسان» (علفزارهای سلطنتی) و «گوان‌وون» به عنوان دهکده‌های مقرری (سیگوپ) به کارگزاران وفادار تعلق می‌گرفت. این اقدام شبیه به سیستم پاداش‌های ارضی چین قدیم بود و انگیزه اعطای زمین‌های حاصلخیز برای خدمت به کشور به فرماندهان بالا می‌داد. از سوی دیگر دولت بر ثبات قیمت‌ها و منابع غذایی نظارت داشت. به‌عنوان مثال، ذخیره غلات دولتی برای وام‌دهی به کشاورزان در
ذخیره غلات دولتی برای وام‌دهی به کشاورزان در فصل پیش از برداشت (تا اجتناب از بیکاری مزرعه‌داران در سال‌های قحطی) مورد استفاده قرار می‌گرفت. مشارکت اقشار مختلف. در طبقه‌بندی اجتماعی گوگوریو، بیشترین نقش اقتصادی را طبقه عمومی ایفا می‌کردند؛ کشاورزان و صنعتگران آزاد («هاهو» و «هومین» در اسناد) اکثریت جمعیت را تشکیل می‌دادند و مسئولیت تولید محصولات عمده و مالیاتی را بر عهده داشتند. سران قبیله‌ها و نجیب‌زادگان صاحب زمین و بردگان (نوبی) نیز بودند اما در کار تولید کالا سهم کمتری داشتند. نوبی‌ها (بردگان) عموماً در
کالا سهم کمتری داشتند. نوبی‌ها (بردگان) عموماً در سطوح پایین جامعه قرار داشتند و در جنگ‌ها به اسارت درمی‌آمدند یا به‌خاطر بدهی به بردگی کشیده می‌شدند؛ با این حال نقش آن‌ها در کشاورزی نسبتاً اندک بود و بیشتر کارهای مزدی یا مسئولیت حمل و نقل کالاها را بر عهده داشتند. کسب و کارهای تجاری نیز معمولاً توسط خود روستاییان یا واسطه‌های محلی انجام می‌شد و طبقه مشخصی از بازرگانان شهری ظهور نکرد. اشراف حاکم بیشتر بر معاملات عمده و سیاست‌گذاری تمرکز داشتند تا مدیریت بازار. سیستم پولی، مالیات و ذخایر. گوگوریو به‌تدریج
سیستم پولی، مالیات و ذخایر. گوگوریو به‌تدریج از سکه چینی وام گرفت. "ووجوچان" (五銖錢)، سکه‌ای که از دودمان هان چین به بعد متداول بود، در گوگوریو نیز پذیرفته شد و به نام «اوشوچن» شناخته می‌شد. با این همه، اقتصاد عمدتاً بر پایه کالا و خدماتِ واقعی بود و شواهد معدودی از گردش آزاد پول در دست است؛ منابع تاریخی تنها نشان می‌دهند که سیاست‌های خراج‌گذاری و تجارت ایجاب می‌کرده استفاده از پول همچنان محدود باشد و بر مبنای داد و ستد کالا صورت گیرد. نظام مالیاتی گوگوریو جامع و مرحله‌ای بود. درآمد دولت عمدتاً از محصولات
جامع و مرحله‌ای بود. درآمد دولت عمدتاً از محصولات کشاورزی و نیروی کار تأمین می‌شد. در اوایل تاریخ گوگوریو، مالیات به‌صورت گروهی (مشابه نظام قبایل مقهور شده مانند اوکوچو شرقی) اخذ می‌شد؛ اما در سده‌های چهارم و پنجم میلادی، قاعدتاً هر مرد بالغ از خانوار مستقل موظف به پرداخت مالیات شد که در واقع یک نوع مالیات سرانه (인세) به‌حساب می‌آید. از قرن ششم به بعد، با افزایش تفاوت‌های اقتصادی در میان شهروندان عادی، حکومت خانوارها را بر اساس وضعیت اقتصادی‌شان رتبه‌بندی کرد و مقدار مالیات را مطابق با توان هر گروه تنظیم
کرد و مقدار مالیات را مطابق با توان هر گروه تنظیم نمود. بر اساس منابع چینی (سوی‌شو)، مصادیق آن زمان این‌گونه بوده است که هر خانوار عادی پنج تختهٔ کتان و پنج سوک (واحد غله) به عنوان مالیات پادشاهی می‌پرداخته، در حالی که برخی گروه‌های خاص (به نوعی مستثنی یا ثروتمند) هر سه سال یک بار با پرداخت کتان مرغوب کمتری مالیات می‌داده‌اند. همچنین غنایم جنگی و خراج‌گذاری منطقه‌ای بخش دیگری از منابع اقتصادی بودند. برای مثال، مناطق تابع شده شرقی مانند اوکجو ملزم به تحویل منظم محصولات کشاورزی و فرآورده‌های چرمی و دریایی به
محصولات کشاورزی و فرآورده‌های چرمی و دریایی به حکومت بودند و حتی افراد (زنان زیبا) را به عنوان خدمتکار یا کنیز به دربار گوگوریو می‌فرستادند. تأثیر شرایط جغرافیایی و سیاسی. جغرافیای کوهستانی و اقلیم سرد بخش شمالی، محدودیت‌های کشاورزی و ضرورت جنگل‌داری و دامداری را تحمیل می‌کرد. موقعیت استراتژیک گوگوریو در مرزهای چین و شبه‌جزیره کره موجب برخوردها و همکاری‌های پیچیده شد. از یک سو این سرزمین، مدخل پلید جنگ‌ها با دودمان‌های چین (هان، سویی، تانگ) و همسایگان کره‌ای (بکجه و شیلا) بود؛ از سوی دیگر، همین ارتباطات
(بکجه و شیلا) بود؛ از سوی دیگر، همین ارتباطات سیاسی دسترسی به بازارها و فنون مختلف را فراهم می‌کرد؛ مثلاً روابط نزدیک با قلمروهای شمالی (قوم مالگال و ژیان‌بی و سوشن) امکانات مبادلات مرزی را ایجاد کرد؛ اگرچه این جوامع اغلب به روش‌های برده‌سپاری یا خراج گروگان تحت سلطه درمی‌آمدند. از جمله، کنترل اوکجو دستاوردی مهم بود که باعث دسترسی گوگوریو به منابع دریایی (ماهی، نمک) شد. شرایط سیاسی ناامن مداوم، مردم را به تدابیر جنگی و اداری واداشت. درگیری‌های بی‌وقفه نظامی هزینه‌های سنگینی داشت اما اقلام جنگ‌افزاری (مانند
هزینه‌های سنگینی داشت اما اقلام جنگ‌افزاری (مانند اسلحه‌های آهنی) و تدارکات لازم را از داخل تولید می‌کردند. روابط تجاری خارجی. گوگوریو در تجارت بین‌المللی منطقه فعال بود. روابط مهم اقتصادی با چین برقرار بود. منابع چینی و کره‌ای می‌گویند در درسال ۳۲ میلادی (دوره امپراتور تموشین) گوگوریو و هان تجارت بین‌المللی را آغاز کردند که بیش از ۷۰ سال ادامه داشت. از قرن پنجم به بعد، سکه چینی در آنجا متداول شد و کالاهای تجملی چینی از جمله ابریشم، نسوج ظریف و برخی اسلحه‌های پیشرفته به گوگوریو راه یافت. در عمل، گوگوریو از
پیشرفته به گوگوریو راه یافت. در عمل، گوگوریو از چین طلای خام، نقره، مروارید، پارچه‌های پشمی و پوست و ابزار جنگی صادر می‌کرد و در عوض اسلحه، پارچه‌های ابریشمی، پوشاک گران‌قیمت، ظروف و نوشت‌افزارهای چینی (کتاب و کاغذ) دریافت می‌کرد. روابط تجاری با ژاپن به نسبت کمتر مستند است، اما برخی منابع حاکی از آن است که از زمان آغاز سه پادشاهی کره، ارتباط دریایی از طریق بازرگانان به صورت غیرمستقیم جریان داشت. به‌طور کلی گفته شده گوگوریو از ژاپن کالاهای محلی (مانند چوب و فرآورده‌های دریایی) می‌خرید. در آن سوی، شبه‌جزیره
فرآورده‌های دریایی) می‌خرید. در آن سوی، شبه‌جزیره کره از طریق دولت بکجه به ژاپن صادرات داشت. در فاصله سال‌های میانی دودمان تانگ و سقوط گوگوریو، برخی اسناد چینی نیز اشاره می‌کنند که محصولات کشاورزی و پارچه از گوگوریو به ژاپن رفته است. با این حال، نظام رسمی تجاری میان گوگوریو و ژاپن هرگز شکل نظام‌مند نیافت و بیشتر تجارت از راه‌های چینی میانجی صورت می‌گرفت. تجارت با اقوام شمالی (ممالک غیرمتمرکز مانند مالگال، ژیان‌بی و…) نیز انجام می‌شد. این مبادلات معمولاً شامل مبادله کالاهای صنعتی و تولیدات کشاورزی گوگوریو
مبادله کالاهای صنعتی و تولیدات کشاورزی گوگوریو (مانند غلات و منسوجات) در مقابل کالاهای دام‌پروری (گوشت، پشم، کرک و احتمالاً حصاری) و کالاهای جنگلی آنها بود. برخی شواهد حکایت از داد و ستد اسب و فرآورده‌های لبنی دارد (با توجه به قومیت‌های اویغورها و کومان‌ها در سرزمین شمالی) که نیازهای مشترک منطقه‌ای را برآورده می‌ساخت. در مقایسه با همسایگان سه‌گانه خود، اقتصاد گوگوریو تفاوت‌هایی آشکار داشت. برای نمونه بکجه (در جنوب غربی) اقتصادش بر کشاورزی حاصلخیز و تجارت دریایی با جنوب چین و ژاپن متمرکز بود و به لطف مراوده
با جنوب چین و ژاپن متمرکز بود و به لطف مراوده آزاد در دریای چین شرقی رشد چشمگیری داشت. شیلا (در جنوب) در ابتدا بازرگانی اندکی داشت و بخش عمده واردات و صادراتش را پس از مدتی از طریق گداخته‌های نظامی (کسب گلوگاه هان‌رور) مدیریت کرد. دهه‌های پایانی گوگوریو همزمان با اوج دوران طلایی دودمان تانگ بود که اقتصاد بسیار پیشرفته‌تری بر پایه سکونت ثابت، نظام مشاع و شبکه وسیع بازارها داشت. در دولت تانگ، معاملات بر پایه پول منظم و جاده‌های متصل (جاده ابریشم) انجام می‌شد و ساختار مالیاتی پیچیده‌ای برقرار بود. در نتیجه،
و ساختار مالیاتی پیچیده‌ای برقرار بود. در نتیجه، اقتصاد گوگوریو که بیشتر بر خودکفایی جنگی و صنایع دستی محل متمرکز بود، از نظر کالایی و تکنیکی از اقتصاد برآمده از تانگ عقب‌تر بود. با این حال، این تفاوت‌ها موجب شد تا هر یک از این کشورها به نیاز به تجارت میان یکدیگر اهمیت دهند. علم و دانش. در کره نخستین مؤسسه آموزشی رسمی توسط گوگوریو با عنوان «ته‌هاک» (مدرسهٔ عالی کنفوسیوسی) بود که درسال ۳۷۲ میلادی توسط پادشاه سوسوریم تأسیس شد. این آکادمی، تحت تأثیر فرهنگ دودمان جین شرقی چین ساخته شده بود و تنها فرزندان اشراف
جین شرقی چین ساخته شده بود و تنها فرزندان اشراف (نجیب‌زادگان) را به‌عنوان دانش‌آموز می‌پذیرفت. در ته‌هاک، متون کنفوسیوسی، کتاب‌های تاریخ و متونی برای آموزش زبان چینی به‌عنوان منابع درسی به کار می‌رفت و معلمان آن «هنرمندان» یا «دانشمندان بزرگ» (هاکجا، اصطلاحی شبیه استادان «دانش‌بنیاد») نامیده می‌شدند. علاوه بر مدرسهٔ مرکزی ته‌هاک، گوگوریو در سراسر کشور «مدارس دهستانی خصوصی» (مصطلحاً گیونگدانگ) نیز تأسیس کرد. این مدارس دهستانی که نوجوانان مجرد خاندان‌های اشرافی و حتی برخی خانواده‌های عادی را گرد هم
اشرافی و حتی برخی خانواده‌های عادی را گرد هم می‌آوردند، به تعلیم متون کنفوسیوسی و تاریخ و همچنین آموزش تیراندازی مشغول بودند؛ بنابراین نظام آموزشی رسمی گوگوریو متمرکز بر پرورش کارگزاران حکومتی با مبانی کنفوسیوسی بود؛ در حالی که آموزش غیررسمی بیشتری نظیر تمرین‌های رزمی و آیین‌های مذهبی ممکن است در معابد و آموزشگاه‌های محلی انجام می‌شد. منابع تاریخی چین مانند «کتاب کهن تانگ» و «کتاب جدید تانگ» از «گیونگدانگ» به‌عنوان مدرسه‌ای برای جوانان مجرد پیش از ازدواج گوگوریو نام می‌برند که در آن‌ها نوجوانان قبل از
گوگوریو نام می‌برند که در آن‌ها نوجوانان قبل از ازدواج به مطالعهٔ متون کنفوسیوسی و تمرین تیراندازی می‌پرداختند. دانشمندان، متفکران و مربیان برجسته. به دلیل از بین رفتن منابع، هیچ نام مشخصی از دانشمندان یا فیلسوفان بومی گوگوریو در منابع تاریخی باقی نمانده است. تنها اشاره‌ها به انتقال دانش و ایده در قالب افراد مذهبی یا استادان کلی است. برای مثال منابع چینی گزارش می‌دهند که پادشاه سوسوریم در سال ۳۷۲ با واسطه فرستادگان بودایی چین (دولت «کیانگ» سابق) بودیسم را پذیرفت و معابد احداث کرد؛ در این ماجرا «راهب ساندو»
و معابد احداث کرد؛ در این ماجرا «راهب ساندو» (از چین) و «راهب آدو» (اصالتاً گوگوریو) به همراه تعدادی دستورها و متن‌های بودایی وارد کشور شدند. این سرشناسایان دینی بیشتر کار انتقال معرفت بودایی را انجام دادند. در رشتهٔ تعلیمات رسمی نیز، استادان آکادمی کنفوسیوسی گوگوریو «دانشمندان بزرگ» یا هاکجا نامیده می‌شدند که ظاهراً متون چینی را تدریس می‌کردند. با این حال، هیچ‌یک از این معلمان در منابع با نام شناخته نمی‌شوند. برخلاف دولت باکجه که مؤسسات آموزشی و گروه‌هایی از «دانشمندان بزرگ» را برای ریاضیات، داروشناسی و
از «دانشمندان بزرگ» را برای ریاضیات، داروشناسی و نجوم به ژاپن می‌فرستاد، در منابع تاریخی چنین تبادلات رسمی که مرتبط به گوگوریو باشند وجود ندارد. اصلاحات آموزشی و فرهنگی پادشاهان. مهم‌ترین اصلاح آموزشی و فرهنگی گوگوریو در زمان پادشاه سوسوریم (۳۷۱–۳۸۴ م) انجام شد. وی درسال ۳۷۲ میلادی بودیسم را به‌عنوان دین رسمی پذیرفت و به حکومت مرکزی مشروعیت بخشید. در همان سال، «ته‌هاک» (آکادمی ملی کنفوسیوس) را برای تربیت فرزندان اشراف برپا کرد و در سال بعد (۳۷۳ م) قانون‌مداری متمرکز با مجموعه قوانین مدون (ویلیونگ) را ابلاغ
متمرکز با مجموعه قوانین مدون (ویلیونگ) را ابلاغ نمود. این اقدامات پایه‌های فکری و حقوقی دولت متمرکز گوگوریو را تقویت کرد. در دوره‌های بعد، شاهان بزرگ مانند گوانگ‌گه‌تو بزرگ (۳۹۱–۴۱۲ م) و جانگسو (۴۱۳–۴۹۱ م) موفقیت‌های نظامی بسیاری داشتند؛ جانگسو به‌ویژه پس از انتقال پایتخت به پیونگ‌یانگ (۴۲۷ م) ساختار سیاسی و اقتصادی را تکمیل کرد و «نظم و ترتیبات نهادی» گوگوریو را به بهترین وجه تثبیت نمود. با این حال مستندات تاریخی از اصلاحات آموزشی مشخصی در زمان جانگسو یا پادشاهان بعدی یاد نکرده‌اند. پادشاه یونگ‌یانگ
یا پادشاهان بعدی یاد نکرده‌اند. پادشاه یونگ‌یانگ (۵۹۰–۶۱۸ م) نیز جنگ‌های موفقیت‌آمیزی علیه دودمان سویی داشت (جنگ‌های گوگوریو–سویی)، اما در منابع جدید الگوی تازه‌ای از توسعهٔ آموزش گزارش نشده است. به‌طور کلی، تنها دوره‌ای که شواهد مکتوب در مورد اصلاحات فرهنگی و آموزشی بارز داریم، زمان پادشاه سوسوریم است. وضعیت و توسعه علوم گوناگون. نجوم و تقویم. مراسم نجومی در نقاشی‌های سقف بعضی از آرامگاه‌های گوگوریو به تصویر کشیده شده است؛ برای مثال آثار باستان‌شناسی نشان می‌دهند که در نقاشی‌های برخی مقبره‌های قرن ۴–۶
می‌دهند که در نقاشی‌های برخی مقبره‌های قرن ۴–۶ میلادی، صورت‌های فلکی معروف همچون دب اکبر یا پلیادها به چشم می‌خورد. همین آثار نشان می‌دهد که دانش ستاره‌شناسی و رصد نجوم در میان نخبگان گوگوریو وجود داشته است. همچنین منابع تاریخی کره‌ای گزارش می‌دهند که در سال ۶۲۴ (دوره پادشاه یونگ‌نیو) گوگوریو تقویم چین (تقویم وویی‌شان) را از دودمان تانگ تحویل گرفت. بدین‌ترتیب، گوگوریو از نظام تقویمی پیشرفته چینی بهره‌مند شد و می‌توان نتیجه گرفت که دانش نجومی و تقویمی چین در این دوره، برای تنظیم سال و برنامه‌های کشاورزی
در این دوره، برای تنظیم سال و برنامه‌های کشاورزی به‌کار می‌رفت. پزشکی و داروشناسی. هیچ سند مستقلی از طب یا داروسازی اختصاصی گوگوریو در دست نیست. مشاهدات تاریخی نشان می‌دهد که تبادل دارویی و گیاهی بین چین و کره جریان داشته، اما جز روایت‌های کلی، نشانه‌ای از دانش پزشکی منظم در گوگوریو باقی نمانده است زیرا اسناد در زمان نابودیش از بین رفتند. (در مقایسه، پادشاهی همسایه یعنی بکجه دارای عالمان طب شناخته‌شده‌ای بود که به ژاپن فرستاده شدند) ریاضیات. نظام عددی یا معادلات منظم خاصی از گوگوریو گزارش نشده است.
یا معادلات منظم خاصی از گوگوریو گزارش نشده است. احتمالاً تعلیمات ریاضیات در حد محاسبات روزمره و متأثر از متون چینی، مشابه دیگر قلمروها بوده است. جغرافیا. توسعهٔ قلمرو گوگوریو تا رود آمور در منچوری و جنوب شبه‌جزیره کره نشانگر آگاهی جغرافیایی نسبتاً پیشرفته‌ای بود. سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ نام بسیاری از نواحی اشغالی را فهرست می‌کند و این خود گواه شناخت سرزمینی گسترده از سوی آنان است. اما شرح علم جغرافیای طبیعی یا دانش نقشه‌برداری در متون یافته نشده است. نظام فکری، دین و فلسفه. آموزه‌های کنفوسیوس و بودا
نظام فکری، دین و فلسفه. آموزه‌های کنفوسیوس و بودا کانون زندگی فکری در گوگوریو بودند. پذیرش بودیسم درسال ۳۷۲ میلادی همراه با تأسیس آکادمی کنفوسیوسی نشان می‌دهد که دو مکتب عقلی بزرگ چین برای حفظ ثبات حکومتی و اخلاق اجتماعی در این دوره برجسته شدند. آیین‌های شمن‌باوری محلی پیشین نیز وجود داشته، اما شواهد مکتوبی از آن در باقی‌مانده نیست. به‌طور کلی، فلسفه و مذهب گوگوریو ترکیبی از بودایی، کنفوسیوسی و آموزه‌های ادیان شرقی بود که به تثبیت قدرت مرکزی کمک می‌کرد. تأثیر تعاملات علمی با دیگر فرهنگ‌ها. ارتباط نزدیک
تأثیر تعاملات علمی با دیگر فرهنگ‌ها. ارتباط نزدیک سیاسی و فرهنگی با چین بزرگ‌ترین منبع اثر علمی و فکری برای گوگوریو بود. همان‌طور که ذکر شد، معرفی بودیسم و کنفوسیوس در سال ۳۷۲ با واسطه گروهی از راهبان و اندیشمندان چینی انجام گرفت. افزون بر این، در قرن هفتم میلادی پایتخت جدید گوگوریو (پیونگ‌یانگ) به حکومت تانگ تقویم و دستورهای نجومی درخواست کرد و دریافت نمود. در جنوب شرقی آسیا، دو پادشاهی هم‌عصر (بکجه و شیلا) با ژاپن ارتباط علمی داشتند؛ برای نمونه باکجه چند متخصص کنفوسیوس، طب و تقویم را به ژاپن فرستاد. اما
متخصص کنفوسیوس، طب و تقویم را به ژاپن فرستاد. اما شواهدی از تبادل علمی مستقیم بین گوگوریو و ژاپن دیده نشده است. در شمال غربی، گوگوریو با قبایل نوماد منچوری و مغولی (خیتان، ترگول و روآن) در ارتباط نظامی بود؛ هرچند اطلاعاتی از نقل دانش نجومی یا دارویی از این راهبان نیست. در مجموع، بیشتر تأثیر علمی بر گوگوریو از چین و فرهنگ چینی بود؛ آثاری که امروزه باقی است عمدتاً به زبان چینی نوشته شده و نمایانگر انتقال دانش از چین به حاکمان گوگوریو است. جمعیت. در کتاب‌های جدید و قدیم تانگ و همچنین سامگوک ساگی، جمعیت
جدید و قدیم تانگ و همچنین سامگوک ساگی، جمعیت گوگوریو هنگام سقوط این امپراتوری، ۷۰۰ هزار خانوار ثبت شده است. این آمار در کتاب قدیم تانگ، سامگوک ساگی و سالنامه‌های سلسله چوسون نیز به عنوان رکورد شمارش خانوار گوگوریو ذکر گردیده است. در این میان تأیید شده‌ترین نظریه، نظریه همگانی (بیش از ۳ میلیون تا ۴ میلیون) است، زیرا در کتاب‌های معتبر آن زمان، این تعداد نوشته شده است. محاسبه جمعیت در آن دوره، به ازای هر خانوار (۳۵۴۳ نفر / ۷۶۳ خانوار) بود. اگر جمعیت گوگوریو را بین ۳ تا ۴ میلیون نفر در نظر بگیریم (۲۰۰ هزار نفر
بین ۳ تا ۴ میلیون نفر در نظر بگیریم (۲۰۰ هزار نفر در ۲۸۲۰۰ خانوار تا ۲۰۰ هزار نفر در ۳۸۲۰۰ خانوار)، این رقم حتی می‌تواند از ۶ میلیون نفر هم فراتر رود. هرچند این تعداد نسبت به جمعیت خانوارهای سلسله‌های جنوبی چین (۵۰۰ تا ۹۰۰ هزار خانوار) و سلسله وی (۶۶۰ هزار خانوار) زیاد به نظر می‌رسد، اما باید توجه داشت که به علت جنگ‌های پی‌درپی و عقب‌نشینی مرزها پس از شورش عمامه‌زردها، جمعیت خانوارها در سلسله‌های وی، جین، جنوبی و شمالی به یک‌دهم جمعیت سلسله هان متأخر، که حدود ۵۰ میلیون نفر بود، کاهش یافت. بسیاری از مردم به
۵۰ میلیون نفر بود، کاهش یافت. بسیاری از مردم به دلیل جنگ و آشوب، به پناهندگی یا راهزنی روی آوردند و جمعیت واقعی با آمار ثبت‌شده تفاوت چشمگیری داشت. برای نمونه، در سال ۱۴۰ میلادی، جمعیت فرمانداری نانیانگ در اواخر سلسله هان به ۲٫۴ میلیون نفر و جمعیت فرمانداری ییژو حتی از ۷٫۲ میلیون نفر هم فراتر رفت؛ بنابراین، اگر جمعیت گوگوریو را ۷۰۰ هزار خانوار و ۳٫۵ میلیون نفر در نظر بگیریم، تراکم جمعیت آن در واقع پایین است. اگر بخواهیم جمعیت گوگوریو را با توجه به اختلاف زیاد تعداد خانوارهای سلسله‌های جنوبی و شمالی کمتر از
تعداد خانوارهای سلسله‌های جنوبی و شمالی کمتر از واقعیت برآورد کنیم، ناگزیر دچار خطا خواهیم شد. بر پایه بخش جغرافیای کتاب هان، جمعیت سه فرمانداری ناکرانگ، لیائودونگ و لیائوژی تنها در سال ۲ میلادی بیش از یک میلیون نفر بوده است، که در نوع خود بسیار بالا می‌باشد. شکاف زیادی بین حداکثر و حداقل مقادیر برای تخمین جمعیت گوگوریو وجود دارد، از جمله نظریه کمتر از ۱ میلیون نفر که توسط مورخان چینی و لی اوک، یون جونگ جو و غیره ارائه شده است، نظریه ۱ میلیون نفر که با مراجعه به یادگارهای سه پادشاهی یا سوابق چینی از قرن
به یادگارهای سه پادشاهی یا سوابق چینی از قرن اول تا سوم مورد انتقاد یا اصلاح قرار گرفته است، و نظریه بیش از ۵ میلیون یا حتی نظریه بیش از ۷ میلیون نفر که توسط مورخان کره شمالی مانند سون یونگ جونگ و چائه هوی گوک و برخی از محققان کره جنوبی مانند کیم یونگ من ارائه شده است. با این حال در بین نظریه‌های مختلف از بیشتر یا کمتر بودن جمعیت، قالبا جمعیت بیش از ۳ میلیون نفر در نظر گرفته می‌شود که نظریه ای مطمئن است. با در نظر گرفتن جمعیت گوگوریو در قرن ۱ که از یک میلیون نفر فراتر رفته بود، بسیار قانع کننده است که
نفر فراتر رفته بود، بسیار قانع کننده است که جمعیت گوگوریو حداقل تا زمان سقوطش، بیش از سه میلیون نفر بوده باشد. نظریه اقلیت. اگر هر خانوار را معمولاً پنج نفر در نظر بگیریم، جمعیت گوگوریو از ۱۵۰ هزار نفر تا بیش از ۳ میلیون نفر برآورد می‌شود. برخی تاریخ‌نگاران می‌گویند بکجه ۷۶۰ هزار خانوار (یعنی ۳٫۸ میلیون نفر) و شیلای تنها در پایتختش، گیونگجو، ۱۷۸٬۹۳۶ خانوار (حدود ۹۰۰ هزار نفر) جمعیت داشته است. این اعداد آشکارا اغراق‌آمیزند و نویسنده معتقد است که در اینجا «خانوار» باید به معنای «نفر» تفسیر شود؛ زیرا در یکی
باید به معنای «نفر» تفسیر شود؛ زیرا در یکی از منابع کشور کره جنوبی آمده که گوگوریو ۲۱۰٬۵۰۸ خانوار (حدود ۱ میلیون نفر) و بکجه ۱۵۲٬۳۰۰ خانوار (حدود ۷۶۱٬۵۰۰ نفر) داشته که این ارقام با تعداد خانوارهای ذکرشده در کتاب «گودانگ‌سو» همخوانی دارد. دلیل دیگر این باور آن است که در میانه قرن یازدهم، کل جمعیت شبه‌جزیره کره ۲٫۱ میلیون نفر و در قرن هفدهم کمی بیش از ۵ میلیون نفر بوده است؛ بنابراین، این ادعا که جمعیت در عصر سه پادشاهی بیش از ۸ میلیون نفر بوده و سپس در فاصله قرن هفتم تا یازدهم به حدود ۵ میلیون نفر کاهش
قرن هفتم تا یازدهم به حدود ۵ میلیون نفر کاهش یافته، از نظر ریاضی غیرممکن است. با توجه به همه این نکات، روشن است که در پایان دوره گوگوریو، نه ۶۹۷٬۰۰۰ خانوار، بلکه ۶۹۷٬۰۰۰ نفر زندگی می‌کرده‌اند. نظریه همگانی. معمولاً بدون تردید، عدد ۷۰۰ هزار خانوار برای جمعیت گوگوریو پذیرفته می‌شود و رایج است که برای برآورد جمعیت کل، این عدد را در تعداد افراد هر خانوار ضرب می‌کنند. اما با توجه به آمار جمعیتی که در کتاب هان دربارهٔ فرمانداری‌های هان و جمعیت شمال شبه‌جزیره کره و منچوری در قرن سوم آمده، این رقم از ۱ میلیون نفر