payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که وی در سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۴ در زندان به سر می‌برد، از آن جا که شاهد شکنجه و جنایات زیادی علیه اخوان المسلمین بود، نتیجه گرفت که جز در یک حکومت پای‌بند به قوانین شرع نمی‌توان جلو چنین مظالمی را گرفت. نظریه دیگر این است که تجربیات وی در آمریکا از یک‌سو و این که سیاست‌های ناصر به اندازهٔ کافی ضدغربی نبودند از سوی دیگر باعث شد تا افسون قدرتمند و خطرناک جاهلیت (که در نظر او خطر جدی یک ذهنیت سکولار بود) را احساس کند. سرانجام، قطب نظریه خودش را در «معالم فی الطریق» مطرح کرد، او ادعا می‌کند تا زمانی که از قوانین
مطرح کرد، او ادعا می‌کند تا زمانی که از قوانین شریعت به عنوان یک سیستم جامع برای تمام جنبه‌های زندگی پیروی کنیم، هیچ چیز غیراسلامی ناجور و فاسدی وجود نخواهد داشت و انسانیت از تمام مواهب برخوردار خواهد شد، از آرامش شخصی و اجتماعی گرفته تا «گنجینه‌های» نهفته در جهان. به‌طور طبیعی، تجربیات قطب به عنوان یک مصری – دوران کودکی، کارهای حرفه‌ای و مبارزاتش در اخوان‌المسلمین- اثر آشکاری بر دیدگاه‌های نظری و مذهبی‌اش باقی گذاشته است. حتی در نوشته‌های سکولار اولیه‌اش، نشانه‌هایی برای زمینه‌های بعدی افکارش وجود دارد.
نشانه‌هایی برای زمینه‌های بعدی افکارش وجود دارد. برای مثال، در خودزندگی‌نامهٔ دوران کودکی قطب "طفل من القریه" کمتر اشاره‌ای به اسلام یا نظریه‌های سیاسی شده است و معمولاً در زمرهٔ یک اثر ادبی سکولار طبقه‌بندی می‌شود. با وجود این، پر از اشاره‌هایی به عرفان روستایی، خرافات و قرآن و وجود بی‌عدالتی است. آثار بعدی قطب در چنین زمینه‌هایی با استفاده از تفسیرهای قرآنی، عدالت اجتماعی و اسلام سیاسی بسط پیدا می‌کند. حرفهٔ نویسندگی قطب تأثیر عمیقی بر فلسفه‌اش گذاشته است. در "آفرینش هنری در قرآن" درکی ادبی از قرآن و
است. در "آفرینش هنری در قرآن" درکی ادبی از قرآن و روش‌شناسی تکمیلی در تفسیر متن را به کار برد. هرمنوتیک وی که در تفسیر جامع قرآن "فی ظلال القرآن" به کار رفته است زیربنای تبیین رادیکال در «نشانه‌های راه» است. در اواخر عمر، قطب تجربیات شخصی و پیشرفت‌های نظری‌اش را در بدنهٔ باورهای مذهبی و سیاسی‌اش ترکیب کرد و در «معالم فی‌الطریق» منتشر کرد. این کتاب خلاصه‌ای از دیدگاه‌های کلی قطب دربارهٔ سیستم اسلامی است. در ضمن در این کتاب قطب آشکارا حکومت سکولاری مثل رژیم عبدالناصر که مشروعیتش را بر مبنای خواست و رضایت
عبدالناصر که مشروعیتش را بر مبنای خواست و رضایت انسان‌ها قرار داده بود، محکوم کرده است. این اثر بیش از دیگر آثارش، شخصیت قطب را به عنوان رهبر اسلام‌گرایان افراطی در قرن بیستم شکل داد. دیدگاه‌های سیاسی. قطب چه در زمانی که از حکومت دیکتاتوری حمایت می‌کند و چه بعدها که حکومت قوانین شریعت و ذاتاً بدون دولت را ترویج می‌کند، دیدگاه‌های سیاسی‌اش همواره متمرکز بر اسلام است، اسلامی که سیستم جامع اخلاقی، قضایی، و حکم‌رانی دارد و قوانین شریعتش باید تنها مبنای حکومت باشد. دیدگاه قطب دربارهٔ حکومت اسلامی با بسیاری از
دیدگاه قطب دربارهٔ حکومت اسلامی با بسیاری از مسلمانان نوگرا و اصلاح‌طلب که معتقدند چون نهاد قرآنی شورا از انتخابات و دموکراسی حمایت می‌کند، در نتیجه دموکراسی پدیده‌ای اسلامی است، متفاوت است. قطب در عوض از حکومت «مطلقهٔ محض» دفاع می‌کند، او ادعا می‌کند که خطاب قرآن در موضوع شورا تنها به حاکم است تا با برخی از حکومت‌شوندگان مشورت کند و ربطی به انتخابات ندارد. قطب انقلاب ۱۹۵۲ را در ابتدا فرصتی برای عملی کردن دیدگاه‌هایش می‌دید، اما به محض این که معلوم شد این رژیم اجرای کامل قوانین شریعت را نمی‌پذیرد، از
این رژیم اجرای کامل قوانین شریعت را نمی‌پذیرد، از سیاست‌های دولت جدید افسران آزاد به رهبری جمال عبدالناصر فاصله گرفت. قطب هم‌چنین شاهد عینی وحشی‌گری‌های حکومت ناصر در بازداشت‌های خودسرانه، شکنجه و خشونت‌های مرگبار در زندان بود. شاید در واکنش به همین مظالم قدرت بود که دیدگاه قطب شکل گرفت: حکومت اسلامی به جای آن که توسط چند شخص دین‌دار اداره شود، باید «فارغ از انسان‌های روی زمین و هر اراده‌ای جز ارادهٔ خداوند باشد» و هیچ حکم‌رانی نداشته باشد. در برنامه شاهد علی العصر مفتی سنی مذهب یوسف قرضاوی در تلویزیون
علی العصر مفتی سنی مذهب یوسف قرضاوی در تلویزیون الجزیره:می‌گوید سید قطب به اتحاد همه مسلمانان اعتقاد داشت و عبارت: "جهان اسلام از اقیانوس اطلس تا خلیج فارس " را سید قطب در سخنرانی‌هایش مطرح می‌کرد اما بعد جمال عبدالناصرآنرا تبدیل به "جهان عرب از اقیانوس اطلس تا خلیج فارس" (فی محیط الاطلسی الی الخلیج الفارسی) کرد تا قومیت عربی را به‌جای اسلام مطرح کند. ایدهٔ فراغت کامل حکومت از انسان و راه‌های رسیدن به آن در آخرین کتاب وی «نشانه‌های راه» تبیین شده است. قطب خودش را یک مسلمان پیش‌تاز می‌دید که باید با دو روش
را یک مسلمان پیش‌تاز می‌دید که باید با دو روش با جاهلیت مبارزه کند: تبلیغ کردن و براندازی سازمان‌ها و قدرت‌های سیستم‌های جاهلی از طریق «قدرت فیزیکی و جهاد». جنبش پیشرو باید رشد کند تا یک جامعهٔ حقیقتاً اسلامی را تشکیل بدهد و سپس آن را به سراسر سرزمین‌های اسلامی گسترش دهد و در نهایت تمام جهان را دربر بگیرد. قطب تأکید می‌کند که این مبارزه آسان نیست. اسلام حقیقی تمام جنبه‌های زندگی را دگرگون خواهد کرد و هر چیز غیر اسلامی را از میان خواهد برد. مسلمانان غیرواقعی، یهودیان و غربی‌هایی که جاهلی هستند همه مبارزه
یهودیان و غربی‌هایی که جاهلی هستند همه مبارزه خواهند کرد و هم‌پیمان می‌شوند تا نگذارند جاهلیت از بین برود. مسلمانان واقعی می‌توانند مشتاقانه به استقبال «فقر، مشقت، ناامیدی، عذاب و فداکاری» بروند. فلسفه. قطب اغلب به عنوان مهم‌ترین حامی نظری اسلام سیاسی در قرن بیستم شناخته می‌شود. این موضوع تا حد زیادی به خاطر کتاب‌هایی است که در این باره نوشته است و نیز به خاطر آن است که در آخرین کتابش ارتباطی قوی میان سیاست و مذهب برقرار کرده است. قطب به ویژه، دیدگاه‌های پیچیده و جنجال‌برانگیزی را در مورد چند مقولهٔ اسلام
و جنجال‌برانگیزی را در مورد چند مقولهٔ اسلام سنتی طرح‌ریزی کرد. قطب شخصیت تکرار ناشدنی در تاریخ مصر قلمداد شده است. جاهلیت. یکی از بدعت‌های قطب استفاده از واژهٔ «جاهلیت» در مورد جوامع مسلمان دوران مدرن بود، این اصطلاح به‌طور سنتی به گمراهی بشریت پیش از ظهور اسلام گفته می‌شد. از نظر قطب کنار گذاشتن قوانین اسلامی و ارزش‌های مذهبی (به ویژه پس از استعمار اروپا) جهان اسلام را هم‌چون دوران پیش از اسلام (یعنی جاهلیت) در گمراهی فرو برده است. قطب با نامگذاری جاهلیت به دنیای اسلام نتیجه می‌گیرد که تمام حکومت‌های
به دنیای اسلام نتیجه می‌گیرد که تمام حکومت‌های غیراسلامی از جمله مصر نامشروعند. جنجالی‌ترین ویژگی نظریهٔ قطب دربارهٔ جاهلیت، کاربرد وسیع آن بود. قطب معتقد بود که تمام جوامعی که با حکومت‌های غیراسلامی اداره می‌شوند، جاهلی هستند. علاوه بر آن، قطب بر مبنای تفسیرهای قرآنی از جاهلیت، نتیجه می‌گرفت که مسلمانانی که در این‌گونه جوامع زندگی می‌کنند شرعاً موظفند با دولت حاکم مبارزه کنند و با حکومت درگیر شوند. با این نظریهٔ مشروعیت و تحریک به انقلاب، قطب در مقابل اغلب جوامع سیاسی و از جمله موطنش، مصر قرار گرفت.
اغلب جوامع سیاسی و از جمله موطنش، مصر قرار گرفت. نقدها. قطب را، به ویژه در بخشی از رسانه‌های مهم، به عنوان حامی نظری جنبش‌های گوناگون افراط‌گرایی اسلامی در دههٔ ۱۹۸۰، از جمله القاعده می‌شناسند. آن‌ها ادعا می‌کنند که قطب زیربنای فکری افراط‌گرایی اسلامی است. محمد قطب، برادر قطب، پس از رهایی از زندان در مصر به عربستان سعودی مهاجرت کرد و در آنجا به مقام استادی مطالعات اسلامی رسید. در آنجا آثار برادرش را ویرایش، منتشر و تبلیغ می‌کرد. میراث قطب، نفوذ قطب و آثارش طیف کامل اسلام‌گرایان را دربرگرفته است. او اغلب در
کامل اسلام‌گرایان را دربرگرفته است. او اغلب در کنار اسلام‌گرایان برجسته‌ای چون مولانا مودودی و حسن البنا، یکی از پرنفوذترین مبارزان دوران مدرن به حساب می‌آید. وی بدین خاطر شهرت یافت که ایدئولوژی اسلامی را در حل مسائل اجتماعی و سیاسی جاری نظیر غربی شدن، مدرنیزاسیون و اصلاحات سیاسی به کار برد. قطب موضوعات بسیاری را در کتابش بسط داد که اکنون در گفتمان‌های غربی دربارهٔ اسلام‌گرایی بسیار متداول است، از جمله نظریه برخورد ناگزیر ایدئولوژیکی میان «اسلام و غرب»، نظریهٔ امت چندملیتی و کاربرد وسیع جهاد در
و غرب»، نظریهٔ امت چندملیتی و کاربرد وسیع جهاد در پیش‌زمینه‌های گوناگون معنوی، سیاسی و اجتماعی. قطب در زمینهٔ سیاست نشانهٔ بارزی در اخوان‌المسلمین برجای گذاشته است که هنوز هم وجود دارد و با سیاست در مصر آمیخته است. اثر نظری او در مورد دفاع غیرخشونت‌آمیز از اسلام شامل تأکید بر عدالت اجتماعی و آموزش و پرورش سنگ بنای اخوان‌المسلمین فعلی است. تفسیر او از جهاد به صورت خشونت‌آمیز و غیر خشونت‌آمیز و کاربردش در دگرگونی اجتماعی بر بسیاری از مبارزان اسلام‌گرایی که بعد از وی آمدند تأثیر گذاشت. سرانجام، زندانی شدن و
از وی آمدند تأثیر گذاشت. سرانجام، زندانی شدن و اعدام او به دستور جمال عبدالناصر باعث شد که برخی از مسلمانان وی را شهید به حساب بیاورند. بسیاری او را به عنوان مهم‌ترین مفسر جدید قرآن در قرن بیستم می‌شناسند. آثار نوشتاری قطب از جمله جنجالی‌ترین‌شان، امروزه در دسترس همگان هست و به اغلب زبان‌های غربی ترجمه شده است. مشهورترین کتاب قطب، "نشانه‌های راه" را برخی آغاز اسلام سیاسی مدرن به حساب می‌آورند. در هر حال، اغلب نظریات قطب در تفسیر قرآنی "فی ظلال القرآن" دیده می‌شود. این کتاب سی‌جلدی به خاطر روش ابتکاری وی در
این کتاب سی‌جلدی به خاطر روش ابتکاری وی در تفسیر قابل توجه است. این روش وام گرفته از تحلیل ادبی امین الخولی است، هر چند برخی ویژگی‌های ساختاری تفسیر سنتی را نیز حفظ کرده است (مثلاً پیش رفتن به ترتیب از اولین سوره تا آخرین سوره). برگردان آثار به فارسی. سید علی خامنه‌ای پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، تألیفات و ترجمه‌هایی از آثار سید قطب را به زبان فارسی نشر داده بود.
ال پاسو می‌تواند به یکی از موردهای زیر اشاره داشته باشد ۱. ال پاسو شهری است در ایالت تگزاس آمریکا. ۲. ال پاسو دهستانی در بخش خودمختار جزایر قناری اسپانیا است.
استان سویا در بخش خودمختار سویا اسپانیا ۱۰۵ دهستان دارد.
واژه‌نگاشت یا لوگوگرام نشانی واحد است که نمایانگر یک واژه باشد. به بیان دیگر یک واژه‌نگار یک نویسه است که نشانگر واژه‌ای کامل و از سویی پرکابرد است. این واژه نگارها در زبان‌های بسیاری وجود دارند. یک نمونهٔ امروزی آن نشان‌هایی است که به کار می‌بریم، مانند $ برای دلار. این سامانه‌های نوشتاری معمولاً در زمان باستان به وجود آمدند، و در برابر دیگر سامانه‌های نوشتاری جای می‌گیرد که هجایی، الفبایی و ابجد هستند که در آنها هر نویسه اساساً یک صدا یا ترکیبی از صداها را نمایش می‌دهد. واژه‌نگارها بیش‌تر به عنوان
را نمایش می‌دهد. واژه‌نگارها بیش‌تر به عنوان اندیشه‌نگاشت یا هیروگلیف شناخته می‌شوند. اگر بخواهیم معنی دقيق‌تر این واژه را دریابیم، اندیشه‌نگارها نمایانگر ایده‌ها هستند به جای حروف و واج‌ها. درعمل هیچ‌یک از سامانه‌های نوشتاری موجود (به غیر از سامانه‌های نوشتاری ساختگی) به‌طور کامل واژه‌نگاشتی نیستند. از بین سامانه‌های نوشتاری واژه‌نگاشتی، یک دسته را می‌توان صامت‌نگاشت نامید، مانند هیروگلیف مصری، که در آن یک نویسه بیانگر یک صامت است، و دستهٔ دیگر هجانگاشت است، مانند خط میخی (برای نوشتن زبان‌های سومری، اکدی،
مانند خط میخی (برای نوشتن زبان‌های سومری، اکدی، و هیتی) و حروف چینی (که برای نوشتن زبان‌های چینی، ژاپنی، کره‌ای، و ویتنامی به کار می‌رود)، و غیره. در این دسته تعداد نویسه‌ها معمولاً زیاد است، و هر نویسه یک تکواژ و هجا را مشخص می‌کند. یک نمونهٔ منحصربه‌فرد از واژه‌نگاشت‌ها در خط پهلوی (برای نوشتن زبان فارسی میانه و زبان پارتی) دیده می‌شود. خط پهلوی یک خط ابجد است، اما برخی واژگان در آن به صورت معادل آرامی آن نوشته می‌شود. در واقع یکی از بهترین نمونه‌هاي تاریخی لوگوگرام را می‌توان در روش نوشتاری سومریان در
لوگوگرام را می‌توان در روش نوشتاری سومریان در حدود پنج هزار سال پیش یافت. به خاطر شکل ظاهری که در علائم این‌گونه از نوشتار به کار می‌رود در اغلب اوقات آن را به عنوان خط میخی می‌شناسند. در این‌گونه از نوشتار، سومریان با استفاده از ابزاری نوک‌تیز و میخ مانند روی یک صفحه نرم از جنس گل رُس طرحهايی خاص و ویژه ایجاد می‌کردند.
بیل ابزاری برای کندن زمین است. بیل همچنین می‌تواند به یکی از موردهای زیر اشاره داشته باشد
"با هجو اشتباه نشود."هجا یا بخش یا سیلاب (به انگلیسی: Syllable) یک یکای سازمان‌دهنده برای رشته صداهای گفتاری است. هجا (بخش) از یک هسته (بیشتر اوقات واکه) همراه با لبه‌های آغازین و پایانی (معمولاً همخوان‌ها) تشکیل می‌شود. هجاها معمولاً به‌عنوان واجگان «سازندهٔ قطعات» حروف شناخته می‌شوند. آن‌ها می‌توانند ریتم یک زبان، قواعد شعری، الگوهای تأکید و... آن‌را تغییر دهند. پیشینه. نحو نوشتار هجایی هزاران سال قبل از اولین حروف آغاز شد. قدیمی‌ترین سند هجاها بر روی لوحه‌هایی نوشته شده که مربوط به تقریباً ۲۸۰۰ سال ق. م
نوشته شده که مربوط به تقریباً ۲۸۰۰ سال ق. م است که در شهر سومری اور به‌دست آمده. این جهش از پیکتوگرام‌ها به سیلاب‌ها به عنوان «بزرگترین پیشرفت در تاریخ نوشتار» شناخته می‌شود. واژه‌های تک‌هجایی یا چندهجایی. یک کلمه که از یک هجای واحد تشکیل شده‌است (مانند فارس یا پارس)، یک تک‌هجا خوانده می‌شود (مثل کلمه‌ای که یک بخشی است)؛ درحالی‌که کلمه‌ای که از دو هجا تشکیل شده‌است (مانند گربه) دوهجایی خوانده می‌شود (شبیه کلمهٔ دوبخشی). کلمه‌ای که از سه هجا تشکیل شده باشد (مانند کلمهٔ "نوشتار") سه هجایی خوانده می‌شود (شبیه
کلمهٔ "نوشتار") سه هجایی خوانده می‌شود (شبیه کلمهٔ سه بخشی). کلمه‌ای را که بیش از سه هجا داشته باشد چندهجایی می‌خوانند (مانند "نمایشگاه"). همچنین، این اصطلاح معمولاً برای تشریح کلماتی که بیش از دو هجا دارند به‌کار می‌رود. کلمات یک هجایی (یک بخشی) معنادار حداکثر از چهار صدا تشکیل شده‌اند که حتماً دو همخوان آن‌ها امتدادپذیر است. انواع هجا در فارسی. در زبان فارسی شش نوع هجا یا بخش صدایی با مقطع اصوات وجود دارد: مانند: نه، که، دو مانند: با، بی، بو مانند: در، شن، خور مانند: دور، دیر، دار مانند: درد، چهر، برد
شن، خور مانند: دور، دیر، دار مانند: درد، چهر، برد مانند: داشت، ریخت، پوست آوانویسی. در الفبای آوانگار بین‌المللی (IPA)، از نقطه (.) برای مشخص کردن مرز هجاها استفاده می‌شود، مانند واژهٔ «astronomical» که به صورت /ˌæs.trə.ˈnɒm.ɪk.əl/ آوانویسی می‌شود. با این حال، در عمل، آوانویسی IPA معمولاً با فاصله میان واژه‌ها جدا می‌شود و اغلب این فاصله‌ها نیز به عنوان مرز هجا در نظر گرفته می‌شوند. علاوه بر این، نشانهٔ تکیه (ˈ) درست پیش از هجای تکیه‌دار قرار می‌گیرد و هنگامی که هجای تکیه‌دار در میان واژه باشد، این نشانه
که هجای تکیه‌دار در میان واژه باشد، این نشانه در عمل مرز هجا را نیز مشخص می‌کند؛ برای مثال در واژهٔ «understood» به صورت /ʌndərˈstʊd/. (اگرچه مرز هجا ممکن است همچنان به صراحت با نقطه نیز مشخص شود، مانند /ʌn.dər.ˈstʊd/). هنگامی که فاصله میان واژه‌ها در وسط یک هجا قرار گیرد (یعنی زمانی که یک هجا دو واژه را در بر می‌گیرد)، می‌توان از کمان پیوند (‿) برای پیوند استفاده کرد، مانند ترکیب فرانسوی les amis که به صورت /lɛ.z‿a.mi/ آوانویسی می‌شود. کمان پیوند همچنین برای اتصال واژه‌های قاموسی و ساختن واژه واجی به کار
اتصال واژه‌های قاموسی و ساختن واژه واجی به کار می‌رود، برای مثال hot dog به صورت /ˈhɒt‿dɒɡ/. سیگمای یونانی (σ) به عنوان یک نویسه جانشین برای «هجا» به کار می‌رود و علامت دلار/پزو ($) مرز هجا را در جایی مشخص می‌کند که استفاده از نقطه ممکن است موجب ابهام شود. برای مثال، σσ یک جفت هجا است و $V یک واکهٔ پایانهٔ هجا است. مؤلفه‌ها. تقطیع آغازه-هسته-قافیه در این چارچوب، ساختار عمومی یک هجا (σ) شامل سه زنجیره است که در دو مؤلفه گروه‌بندی می‌شوند: آغازه (ω): یک همخوان یا خوشهٔ همخوانی که در برخی زبان‌ها اجباری، و در
یا خوشهٔ همخوانی که در برخی زبان‌ها اجباری، و در برخی دیگر اختیاری یا حتی محدود است. قافیه (ρ): شاخهٔ سمت راست که در تقابل با آغازه قرار دارد و خود به هسته و پایانه تقسیم می‌شود. هسته (ν): یک واکه یا همخوان هجایی که در بیشتر زبان‌ها اجباری است. پایانه (κ): یک همخوان یا خوشهٔ همخوانی که در برخی زبان‌ها اختیاری، و در برخی دیگر بسیار محدود یا ممنوع است. معمولاً برای هجا ساختاری با انشعاب به راست قائل هستند، یعنی هسته و پایانه با هم به عنوان «قافیه» دسته‌بندی می‌شوند و تنها در سطح دوم از یکدیگر متمایز
می‌شوند و تنها در سطح دوم از یکدیگر متمایز می‌گردند. هسته معمولاً واکه‌ای است که در وسط هجا قرار دارد. آغازه آوا یا آواهایی است که پیش از هسته می‌آیند و پایانه (در لغت به معنی «دم») آوا یا آواهایی است که پس از هسته قرار می‌گیرند. گاهی مجموع این دو (آغازه و پایانه) «پوسته» نامیده می‌شود. اصطلاح قافیه، هسته و پایانه را با هم پوشش می‌دهد. در واژهٔ تک‌هجایی انگلیسی cat، هسته واکهٔ a است (آوایی که می‌توان آن را به تنهایی فریاد زد یا خواند)، آغازه c، پایانه t، و قافیه at است. این هجا را می‌توان به صورت یک هجای
قافیه at است. این هجا را می‌توان به صورت یک هجای «همخوان-واکه-همخوان» یا CVC خلاصه کرد. زبان‌ها بر اساس آنچه واج‌آرایی نامیده می‌شود، در محدودیت‌های مربوط به آواهایی که آغازه، هسته و پایانهٔ یک هجا را تشکیل می‌دهند، تفاوت‌های بسیاری با یکدیگر دارند. اگرچه هر هجا دارای ویژگی‌های زبرزنجیری است، اما اگر این ویژگی‌ها از نظر معنایی نقشی نداشته باشند (مثلاً در زبان‌های نواختی)، معمولاً نادیده گرفته می‌شوند. تقطیع چینی. در ساختار هجای زبان‌های چینی، آغازه با یک «آغازین» جایگزین می‌شود و یک نیم‌واکه یا روان،
یک «آغازین» جایگزین می‌شود و یک نیم‌واکه یا روان، زنجیرهٔ دیگری به نام «میانی» را تشکیل می‌دهد. این چهار زنجیره در دو مؤلفهٔ کمی متفاوت گروه‌بندی می‌شوند: آغازین (ι): آغازهٔ اختیاری، به استثنای نیم‌واکه‌ها. پایانی (φ): شامل میانی، هسته و همخوان پایانی. میانی (μ): نیم‌واکه یا روان اختیاری. هسته (ν): یک واکه یا همخوان هجایی. پایانه (κ): همخوان پایانی اختیاری. نواخت (τ): ممکن است بر کل هجا یا بر قافیه حمل شود. در بسیاری از زبان‌های حوزهٔ زبانی آسیای جنوب شرقی قاره‌ای، مانند زبان چینی، ساختار هجا گسترش یافته و
مانند زبان چینی، ساختار هجا گسترش یافته و شامل یک زنجیرهٔ اختیاری اضافی به نام میانی می‌شود که میان آغازه (که در این بافت اغلب «آغازین» نامیده می‌شود) و قافیه قرار می‌گیرد. میانی معمولاً یک نیم‌واکه است، اما بازسازی‌های چینی باستان عموماً شامل میانی‌های روان نیز می‌شود ( در بازسازی‌های نوین، در نسخه‌های قدیمی‌تر)، و بسیاری از بازسازی‌های چینی میانه شامل یک تقابل میانی میان و هستند که در آن از نظر واجی به عنوان یک غلت عمل می‌کند نه به عنوان بخشی از هسته. علاوه بر این، بسیاری از بازسازی‌های چینی باستان و
علاوه بر این، بسیاری از بازسازی‌های چینی باستان و میانه شامل میانی‌های پیچیده مانند ، ، و نیز می‌شوند. میانی از نظر واجی با قافیه گروه‌بندی می‌شود نه با آغازه، و ترکیب میانی و قافیه مجموعاً پایانی نامیده می‌شود. برخی زبان‌شناسان، به‌ویژه هنگام بحث دربارهٔ گونه‌های نوین چینی، اصطلاحات «پایانی» و «قافیه» را به جای یکدیگر به کار می‌برند. با این حال، در واج‌شناسی تاریخی چینی، تمایز میان «پایانی» (شامل میانی) و «قافیه» (بدون میانی) برای درک فرهنگ‌های قافیه و جدول‌های قافیه که منابع اصلی برای چینی میانه هستند،
قافیه که منابع اصلی برای چینی میانه هستند، اهمیت دارد و در نتیجه، بیشتر نویسندگان این دو را طبق تعریف فوق از یکدیگر متمایز می‌کنند. گروه‌بندی مؤلفه‌ها. در برخی از نظریه‌های آواشناسی، ساختارهای هجا به صورت نمودار درختی نمایش داده می‌شوند (مشابه درخت‌هایی که در برخی گونه‌های نحو یافت می‌شوند). همهٔ آواشناسان موافق نیستند که هجا ساختار درونی دارد، در واقع برخی از آواشناسان حتی وجود هجا به عنوان یک واحد نظری را مورد تردید قرار می‌دهند. دلایل بسیاری برای برتری رابطهٔ سلسله‌مراتبی بر رابطهٔ خطی میان اجزای هجا
رابطهٔ سلسله‌مراتبی بر رابطهٔ خطی میان اجزای هجا ارائه شده‌است. یک مدل سلسله‌مراتبی، هسته و پایانه را در یک سطح میانی به نام "قافیه" گروه‌بندی می‌کند. این مدل سلسله‌مراتبی نقش مؤلفهٔ "هسته+پایانه" را در تفاوت بین هجاهای سنگین و سبک و نیز در وزن در شعر توضیح می‌دهد، یعنی واژه‌هایی چون "cat" و "bat" با هم قافیه‌اند، چون هم هسته و هم پایانهٔ آن‌ها یا در کل قافیه برابر است. این تمایز در فرآیندهایی مانند تغییر آوایی در انگلیسی باستان و نیز دیده می‌شود، جایی‌که در فرآیندی به نام حذف واکه بلند (HVD)، صورت جمع
در فرآیندی به نام حذف واکه بلند (HVD)، صورت جمع فاعلی/مفعولیِ ریشه‌های تک‌هجاییِ سبک پایانهٔ «-u» می‌گرفت (مانند "*scip-" ← "scip-u"), درحالی‌که ریشه‌های سنگین چنین نبودند ("*word-" ← "word-∅"). بدنه. در برخی توصیف‌های سنتی از زبان‌هایی چون کری و اوجیبوه، هجا به‌صورت شاخه‌چپ در نظر گرفته می‌شود، یعنی آغاز و هسته در سطحی بالاتر زیر واحدی به نام «بدنه» یا «هستهٔ اصلی» گروه‌بندی می‌شوند. این در برابر پایانه قرار می‌گیرد. قافیه. قافیه یا rhyme در یک هجا از هسته و یک پایانهٔ اختیاری تشکیل می‌شود. این بخش همان
و یک پایانهٔ اختیاری تشکیل می‌شود. این بخش همان قسمتی است که در بیشتر قافیه‌های شعری به‌کار می‌رود و همچنین بخشی است که هنگام کشیده‌گویی یا تأکید در گفتار طولانی یا پرفشار می‌شود. قافیه معمولاً بخشی از هجا است که از نخستین مصوت تا پایان ادامه دارد. برای نمونه، قافیهٔ واژه‌های "at"، "sat" و "flat" است. با این حال، هسته در همهٔ زبان‌ها الزاماً یک مصوت نیست؛ در انگلیسی، قافیهٔ هجای دوم در واژه‌های "bottle" و "fiddle" تنها است که یک همخوان روان محسوب می‌شود. همان‌گونه که قافیه به هسته و پایانه شاخه‌بندی
همان‌گونه که قافیه به هسته و پایانه شاخه‌بندی می‌شود، هسته و پایانه نیز می‌توانند به چندین واج منشعب شوند. میزان واج‌های مجاز در هر بخش بسته به زبان متفاوت است. به‌طور نمونه، زبان ژاپنی و بیشتر زبان‌های چین–تبتی خوشهٔ همخوانی در آغاز یا پایان هجا ندارند، اما بسیاری از زبان‌های اروپای شرقی می‌توانند بیش از دو همخوان در آغاز یا پایان هجا داشته باشند. در انگلیسی، آغاز می‌تواند تا سه همخوان و پایانه تا چهار همخوان داشته باشد. "Rime" و "rhyme" دو شکل از یک واژه‌اند، اما شکل کمتر رایج "rime" گاهی به‌طور خاص برای
اما شکل کمتر رایج "rime" گاهی به‌طور خاص برای "قافیهٔ هجایی" به کار می‌رود تا از مفهوم قافیهٔ شعری متمایز شود. این تمایز در بیشتر فرهنگ‌نامه‌ها نیامده است. وزن. هجاهای سنگین معمولاً آن‌هایی‌اند که دارای "قافیهٔ شاخه‌دار" هستند، یعنی یا "هجای بسته"‌اند که به یک همخوان ختم می‌شوند، یا هجایی که دارای "هستهٔ شاخه‌دار" (مصوت بلند یا دویگان‌واکه) است. نام‌گذاری استعاری است، بر پایهٔ این‌که هسته یا پایانه در نمودار درختی شاخه‌بندی می‌شوند. در برخی زبان‌ها، هجاهای سنگین شامل هر دو گونه VV (هسته شاخه‌دار) و VC
سنگین شامل هر دو گونه VV (هسته شاخه‌دار) و VC (قافیه شاخه‌دار) هستند و در برابر V قرار می‌گیرند که هجای سبک محسوب می‌شود. در زبان‌های دیگر، تنها VV سنگین است و هر دو VC و V سبک‌اند. برخی زبان‌ها گونهٔ سومی به نام هجای فوق‌سنگین نیز متمایز می‌کنند که شامل VVC (هسته و قافیه هر دو شاخه‌دار) یا VCC (پایانهٔ شامل دو یا چند همخوان) یا هر دو است. در نظریهٔ مورایی، هجاهای سنگین دو مورا دارند، هجاهای سبک یکی، و هجاهای فوق‌سنگین سه مورا. آواشناسی ژاپنی معمولاً این‌گونه توصیف می‌شود. بسیاری از زبان‌ها هجاهای
این‌گونه توصیف می‌شود. بسیاری از زبان‌ها هجاهای فوق‌سنگین را ممنوع می‌کنند، و شمار قابل‌توجهی نیز هر هجای سنگین را. برخی زبان‌ها به دنبال یکنواختی وزن هجا هستند؛ برای نمونه، در هجاهای پرآکسان ولی غیرپایانیِ زبان ایتالیایی، مصوت‌های کوتاه با هجای بسته و مصوت‌های بلند با هجای باز همراه‌اند، به‌گونه‌ای که همهٔ این هجاها سنگین محسوب می‌شوند. تفاوت میان سبک و سنگین اغلب تعیین‌کنندهٔ جایگاه تکیه است – برای نمونه در لاتین و زبان عربی. وزن در شعر در بسیاری از زبان‌های کلاسیک چون یونانی کلاسیک، لاتین کلاسیک، زبان
کلاسیک چون یونانی کلاسیک، لاتین کلاسیک، زبان تامیل باستان و زبان سانسکریت بر پایهٔ وزن هجا است نه تکیه (که "وزن کمّی" نامیده می‌شود). هجاشکنی. هجاشکنی جداسازی یک واژه به هجاهاست، چه در گفتار و چه در نوشتار. در بیشتر زبان‌ها، هجاهای واقعاً گفتاری، اساس هجاشکنی نوشتاری هم هستند. به‌سبب انطباق اندک میان صداها و نویسه‌ها در املای انگلیسی امروزی، هجاشکنی نوشتاری انگلیسی بیشتر بر پایهٔ ریشه‌شناسی (یعنی اصول ریخت‌شناسی) استوار است تا بر اصول آوایی. بنابراین هجاهای نوشتاری در انگلیسی لزوماً با هجاهای گفتاری برابر
نوشتاری در انگلیسی لزوماً با هجاهای گفتاری برابر نیستند. قواعد واج‌آرایی تعیین می‌کنند چه صداهایی در هر بخش هجا مجاز یا غیرمجازند. زبان انگلیسی هجاهایی بسیار پیچیده را می‌پذیرد؛ هجاها ممکن است با سه همخوان آغاز شوند (مانند "strength") و گاه با چهار همخوان پایان یابند (مانند "angsts" [æŋsts]). بسیاری زبان‌های دیگر محدودترند؛ زبان ژاپنی، برای نمونه، تنها و یک زمان‌واکه را در پایانه می‌پذیرد و در آغاز نیز بیش از یک همخوان ندارد. پیوند همخوان پایانی یک واژه به واکهٔ آغازین واژهٔ بعدی بخشی معمول از آوای برخی
واکهٔ آغازین واژهٔ بعدی بخشی معمول از آوای برخی زبان‌هاست، از جمله اسپانیایی، مجاری و ترکی. برای نمونه، در اسپانیایی به‌صورت ، در مجاری به‌صورت ، و در ترکی به‌صورت تلفظ می‌شود. در ایتالیایی، واکهٔ پایانی می‌تواند به هجای بعدی منتقل شود و حتی گاهی به تشدید بینجامد: مانند → . پدیده‌های مشابهی مانند جهش همخوانی در زبان‌های سلتیک چون ایرلندی و ولزی نیز دیده می‌شود. دوسره‌هجایی. در زبان گفتاری، گاهی محل جدایی میان هجاها مورد اختلاف است. این موضوع به‌ویژه در انگلیسی بسیار بحث شده است. برای نمونه، واژهٔ "hurry"
بسیار بحث شده است. برای نمونه، واژهٔ "hurry" می‌تواند /hʌr.i/ یا /hʌ.ri/ شکسته شود که هیچ‌کدام برای لهجهٔ غیرروتیک مانند RP رضایت‌بخش نیست. برخی آواشناسان پیشنهاد داده‌اند که همخوان میان دو واکه را می‌توان "دوسره‌هجایی" دانست، یعنی متعلق به هر دو هجا. آغازه. آغازه (یا "anlaut") همخوان یا همخوان‌های آغاز هجا است، پیش از هسته. بیشتر هجاها آغازه دارند. هجاهای بی‌آغازه را "آغاز تهی" یا "صفر" می‌نامند. خوشهٔ آغازه. برخی زبان‌ها آغازه را به یک همخوان محدود می‌کنند، درحالی‌که برخی دیگر خوشه‌های چندهمخوانی را
درحالی‌که برخی دیگر خوشه‌های چندهمخوانی را می‌پذیرند. مثلاً در انگلیسی "pr-"، "pl-" و "tr-" مجازند، اما "tl-" نه. در زبان یونانی هم "ks-" و هم "tl-" ممکن‌اند، درحالی‌که در عربی کلاسیک هیچ خوشهٔ چندهمخوانی در آغاز هجا مجاز نیست. آغاز تهی. برخی زبان‌ها آغاز تهی را برنمی‌تابند. در این زبان‌ها واژه‌های واکه‌آغاز (مانند "at" در انگلیسی) ناممکن‌اند. با این حال، اغلب این زبان‌ها همزه (ʔ) را در آغاز به‌صورت همخوان آوایی می‌پذیرند. نمونه‌های زبان‌های گوناگون، از عبری و عربی گرفته تا آرانتهٔ استرالیا و الفبای هانگول
و عربی گرفته تا آرانتهٔ استرالیا و الفبای هانگول کره‌ای، بسته به تحلیل آواشناختی و شیوهٔ نگارش تفاوت دارند. در عربی همزه نویسه‌ای مستقل دارد، اما در آلمانی چنین نیست.
زبان‌های نیلوصحرایی یک خانواده پیشنهادی از زبان‌های آفریقایی هستند که توسط حدود ۷۰ میلیون گویشگر در بخش‌های بالای رود شاری و نیل، شامل منطقهٔ تاریخی نوبه، در شمال جایی که دو شاخه رود نیل به هم می‌پیوندند صحبت می‌شوند. این زبان‌ها در ۱۷ کشور در بخش شمالی آفریقا از الجزایر تا بنین در غرب، از لیبی تا جمهوری دموکراتیک کنگو در مرکز و از مصر تا تانزانیا در شرق پراکنده هستند. همانطورکه از نام خط فاصله آن مشخص است، نیلو-صحرا خانواده ای از داخل آفریقا، از جمله حوضه بزرگ نیل و صحرای مرکزی صحرا است. هشت بخش تشکیل