payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظام، امور اداری یا کارهای یدی استفاده می‌کردند و خواجه‌ها نگهبان حرم بودند. هدف عمده اعیان ایران در خرید برده، نمایش ثروت خویش بود. هر چه تعداد نوکران و بردگان کسی بیشتر بود، مهم‌تر به‌نظر می‌رسید. از این گذشته، همسران بزرگان برای انجام امور اندرون خواستار کنیز بودند. برخی از اروپاییان نیز، بر خلاف قوانین ایران، صاحب برده بودند، ولی برده‌ها هرگاه می‌خواستند، می‌توانستند آن‌ها را ترک گویند و ادعا کنند که به‌عنوان مسلمان موظف نیستند به مسیحیان خدمت کنند. بیشتر نویسندگان می‌گویند که بردگان در ایران هرگز مکلف
نویسندگان می‌گویند که بردگان در ایران هرگز مکلف به کارهای دشوار نبوده و تنها به انجام کارهای نسبتاً راحت خانگی می‌پرداخته‌اند. اما این امر فقط در مورد اعیان شهری صحت داشت؛ بردگان عشایر ترکمن را، به‌ویژه در بخارا و خیوه، به شبانی و شخم زدن زمین وامی‌داشتند. در جنوب شرقی ایران (در کرمان و سیستان و بلوچستان) از بردگان منحصراً برای کار کشاورزی استفاده می‌شد. به گزارش یکی از کنسول‌های انگلیس، «در بلوچستان چندین دهکده وجود دارد که ساکنان آن برده‌اند و در زمین‌های حدود بمپور کشاورزی می‌کنند». به گزارش آبوت،
حدود بمپور کشاورزی می‌کنند». به گزارش آبوت، «بیشتر کارگران کشاورزی در سیستان، بردگان سیاه‌پوست و سفیدپوست، و بسیاری از افراد قبیله‌ای در نزدیکی جبال بارز، دورگه و حاصل ازدواج بردگان سیاه‌پوست و اهالی محل‌اند». نوع خالصی از بردگان «غلامان شاه» نام داشتند که محافظ شاه بودند. آنان عمدتاً از میان بردگان جوان قفقازی و پسران بعضی از خانواده‌های اعیان انتخاب می‌شدند. در ربع اول سدة سیزدهم، تعداد آنان به سه تا چهار هزار تن می‌رسید. از این غلامان در کارهای دیگر دولتی نیز استفاده می‌شد، و برخی از آنها به عالیترین
نیز استفاده می‌شد، و برخی از آنها به عالیترین مقامات مملکتی می‌رسیدند. از نمونه‌های مشهور آنها یکی منوچهرخان معتمدالدوله، حاکم فارس، و دیگری خسروخان است که در طول زندگی خویش حاکم چند ایالت (از جمله کرمان) شد. پس از آنکه ورود بردگان سفیدپوست متوقف شد، اعضای سپاه غلامان را از میان مردان آزاد ایرانی برمی‌گزیدند. وظیفه خواجه‌ها ـ چه مادرزاد چه مردان آزاد و بردگان اخته‌شده ـ نگهبانی از ناموس مرد یعنی زنان او، بود. در مورد اخیر، خواجه‌ها پیش از ورود به ایران، اخته و غالباً در جوانی خریداری می‌شدند. اکثر
اخته و غالباً در جوانی خریداری می‌شدند. اکثر خواجه‌ها، به‌ویژه پس از آن‌که یافتن بردگان سفیدپوست مشکل‌تر و سپس غیرممکن شد، سیاه‌پوست بودند. به گفتة پولاک، آخرین خواجهٔ سفیدپوست در ۱۲۷۳ درگذشت. با این حال، حرمسرای ناصرالدین شاه در پایان قرن سیزدهم دارای بیش از نود خواجهٔ سیاهپوست و سفیدپوست بود این افراد را علاوه بر خواجه، «آغا» نیز می‌نامیدند، و در حرم شاه تحت نظر خواجه‌باشی یا آغاباشی قرار داشتند. خواجه‌باشی ناصرالدین شاه، ملقب به بصیرباشی، بسیار متنفذ بود و از نفوذ خود استفاده می‌کرد، و همین امر به قیمت
و از نفوذ خود استفاده می‌کرد، و همین امر به قیمت جان او تمام شد. به گفتهٔ پولاک، پس از ۱۲۷۷، خواجگان نفوذ خود را از دست دادند. این امر با کاهش تعداد آن‌ها مقارن بود. با این حال، خواجه باشیِ شاه، بسیار بانفوذ بود. به علت قیمت گزاف خواجه، بیشتر اعیان برای نگهبانی از همسران خود از پیرمردان استفاده می‌کردند. حتی ناصرالدین شاه نیز برای باغبانی و دربانی در حرمسرای سلطنتی از چنین افرادی استفاده می‌کرد. گاهی نیز افراد خاطی به مقطوع النسل شدن محکوم می‌شدند که اگر زنده می‌ماندند، برای خدماتشان اجرت گزافی پرداخته
زنده می‌ماندند، برای خدماتشان اجرت گزافی پرداخته می‌شد. در داخل حرم، کنیزکان زیبایی خدمت می‌کردند که بدون استثنا از ترکمنها، یا کردهای اسیر شده بودند. آنها در حیاطی مجزّا زندگی می‌کردند و زیر نظر زنی، ملقب به «اَقَل (اُغول) بِگه خانم»، قرار داشتند که مسئول پرداخت دستمزد آنها نیز بود. از کنیزکان به صورت خدمتکار و صیغه استفاده می‌شد. «غلام بچه» هایی نیز که به سن بلوغ نرسیده بودند، در حرم همبازی بچه‌ها بودند و خدمت هم می‌کردند. طبقه‌بندی بردگان. بردگان سیاهپوست به دو یا سه گروه تقسیم شده بودند، به گفتة پولاک،
به دو یا سه گروه تقسیم شده بودند، به گفتة پولاک، زنگیها و حبشیها گروه‌های اصلی به‌شمار می‌رفتند. زنگیها از زنگبار و نواحی دور افتاده آن آورده می‌شدند، حبشی نیز به برده‌ای گفته می‌شد که اهل حبشه، سومالی و جنوب سودان بود. شیل به سه نوع بردة سیاهپوست اشاره کرده‌است: «بُمباسه‌ای، نوبیایی و حبشی.» منشأ واژة «بمباسه» معلوم نیست، ولی به زنگیهای پولاک اشاره دارد و ممکن است که تلفظ نادرست ممباسا، بندری باشد که بسیاری از این بردگان از آنجا آورده می‌شدند. نوبیاییها اهل نوبیا و سومالی، و تیره رنگتر از حبشیها بودند.
اهل نوبیا و سومالی، و تیره رنگتر از حبشیها بودند. «بمباسه ایها را سبع، خائن و تنبل می‌شمارند و از این رو بسیار بدنام اند. نوبیاییها و حبشیها را ملایم، باوفا، شجاع و باهوش می‌شناسند و بسیار مورد توجه قرار دارند.» ظاهراً بردگان سفیدپوست را طبقه‌بندی نکرده بوده‌اند. تصویر فرهنگی منفی از بردگان سیاهپوست، ظاهراً در عمل مانعی اجتماعی ایجاد نکرده بوده، زیرا ازدواج میان افراد دو نژاد اتفاق می‌افتاد، و بردگان سیاهپوست تأثیری جزئی بر فرهنگ ایرانیان گذاشتند؛ شخصیتهای همه پسند و خنده آوری چون کاکاسیاه، و حاجی فیروز در
پسند و خنده آوری چون کاکاسیاه، و حاجی فیروز در تئاتر ایران نمونه‌هایی از این تأثیرند. در منطقة خلیج فارس که برای سیاهان از هر جای دیگر ایران نسبتاً راحت تر بود، ایشان سنت آفریقایی دیرینه خود (دفع ارواح خبیث: زار) را زنده نگه داشتند. به‌طور کلی، بردگان به‌خوبی در جامعه جذب شدند؛ به فارسی سخن می‌گفتند (اگر چه با لهجه خاص خود)، زبانهای خود را فراموش کردند، به اسلام گرویدند و بدین ترتیب کاملاً در محیطِ جدید، جذب شدند. به گفتة کینر، قیمت برده به عرضه و تقاضا بستگی داشته‌است. به نوشتة دروویل برده‌های مردی که با
داشته‌است. به نوشتة دروویل برده‌های مردی که با حرفه‌ای آشنایی نداشتند، گران نبودند، اما کنیزکان گرانتر بودند و گاهی قیمت آنها تا ششصد تومان می‌رسید. حدود ۱۲۷۷، قیمت یک پسر بچه دوازده تا هجده دوکات، و قیمت دختر حبشی زیبا هفتاد دوکات بود. چون میزان مرگ و میر در نتیجه مقطوع النسل کردن بالا بود، خواجه‌ها بسیار گرانتر و به‌طور کلی به سه برابر قیمت بردة معمولی به فروش می‌رسیدند. در نیمه اول سدة چهاردهم، به سبب مشکلات موجود در زمینة تجارت برده، قیمت زنان و مردان سیاهپوست گران بوده‌است. در سیستان، قیمت میانگین
سیاهپوست گران بوده‌است. در سیستان، قیمت میانگین بردگان نیرومند پنجاه تا هشتاد تومان بوده، اما کنیزان ارزانتر بوده‌اند. تعداد بردگان. به گفتة ملکم تعداد بردگان در ایران زیاد نبوده‌است. باست هم در حدود ۱۲۵۶ نوشته‌است که در این زمان بردة سفیدپوست نادر است و بردگان سیاهپوست بمراتب بیشترند. به گفتة لیدی شیل، تعداد برده در شمال ایران زیاد نبوده و عده آنها در جنوب بیشتر بوده‌است، به‌ویژه در مناطق ساحلی. وی تعداد واردات برده را در سال، دو تا سه هزار تن تخمین زده‌است. این امر که در ظاهر بردگان را، به‌طور کلی، «از
این امر که در ظاهر بردگان را، به‌طور کلی، «از دیگر مردم نمی‌توان تمیز داد»، و نیز محدوده جغرافیایی مشاهدات خارجیان، شاید در تخمین ایشان دربارة تعداد بردگان اثر داشته‌است. اما پولاک گفته‌است که غالباً لباس بردگان نسبت به خود ایرانیان رنگارنگتر بوده‌است. تجارت برده نیز فعالیتی بی سر و صدا بوده و این نیز احتمالاً به فقدان اطلاعات دربارة رواج برده داری کمک کرده‌است. باست می‌گوید: «تجار برده به شهرهای عمده می‌روند و به خرید و فروش برده می‌پردازند، ولی تقاضا آنچنان زیاد نیست که از نظر اقتصادی ایجاد بازاری را
زیاد نیست که از نظر اقتصادی ایجاد بازاری را برای این امر توجیه کند». برده فروشان گروه‌هایی از بردگان را از شهری به شهر دیگر می‌بردند. در جنوب، شیراز و بوشهر از مراکز مهم داد و ستد بود. حاکم شیراز مرتب برای شاه و درباریان متنفذ برده می‌فرستاد. بردگان را در منازل خصوصی نگاه می‌داشتند تا بتوانند آنها را عریان در معرض دید خریداران بگذارند. احتمالاً به سبب کوتاهی عمر متوسط بردگان (غالباً قربانی مرض سل می‌شدند و به‌ندرت بیش از سی سال زنده می‌ماندند) واردات برده به تعداد اندک ولی مستمر، در سراسر قرن سیزدهم ادامه
تعداد اندک ولی مستمر، در سراسر قرن سیزدهم ادامه یافت. ازدواج میان بردگان نیز غالباً به تولید مثل نمی‌انجامید و فرزندان آنها نیز به‌ندرت به سن بلوغ می‌رسیدند. ویلز می‌گوید: «علی‌رغم مراقبتهای کشتیهای جنگی ما در خلیج فارس، برده به میزانی که پاسخگوی نیاز باشد وارد می‌شود، ولی در ایران تاجر برده و بازار برده فروشی وجود ندارد». به‌طور کلی، در ایران با بردگان به‌خوبی رفتار می‌شد. به اعتقاد سایکس برای بردگان «ایران بهشت است». رفتار افغانها نیز با آنها نسبتاً انسانی به نظر می‌رسد. به سبب قیمت گزاف و جنبه تجمّلی
به نظر می‌رسد. به سبب قیمت گزاف و جنبه تجمّلی داشتن برده، وظایف کم زحمت خانگی به آنها واگذار می‌شد. در ضمن، چون بردگان در ایران با کسی جز صاحبانشان پیوندی نداشتند، معمولاً در مقایسه با خدمتکاران آزاد مورد اطمینان و توجه بیشتری بودند. بردگان نیز، مانند خدمتکاران، غالباً عضو خانواده به‌شمار می‌آمدند و دون پایگی آنها موجب تحقیرشان نمی‌شد. بردگان را به مناسبتهای خانوادگی، مانند تولد یا ازدواج، یا پس از مرگ صاحبانشان آزاد می‌کردند. صاحب برده ترتیب ازدواج او را با یکی از کنیزان خویش می‌داد، و کودکانی که از این
با یکی از کنیزان خویش می‌داد، و کودکانی که از این وصلت به وجود می‌آمدند با فرزندان صاحب برده بزرگ می‌شدند. بردگانی که با آنها بدرفتاری می‌شد حق شکایت داشتند و می‌توانستند تقاضا کنند که به دیگری فروخته شوند، اما فروش غلام خانگی باعث کسر شأن افراد می‌شد؛ حتی در موارد نادری هم که صاحب برده به فروش او رضایت می‌داد، یافتن خریدار مشکل بود، زیرا کسی به خریدن بردة متمرد علاقه نداشت. ضمناً در موارد سوءرفتار نسبت به بردگان، اتفاق افتاده‌است که بردگان یک شهر در مقابل خانه صاحب برده به تظاهرات پرداخته و خواستار اجرای
خانه صاحب برده به تظاهرات پرداخته و خواستار اجرای عدالت شده‌اند. با وجود این، در جایی که قدرت نامحدود در یک طرف قضیه قرار داشته، بدرفتاری به‌ندرت روی می‌داده‌است. در فاصله سالهای ۱۲۵۶ تا ۱۲۵۷، چندین برده به منظور فرار از تنبیه، به سفارت انگلیس پناه بردند. در جنوب ایران، بردگانی که به کار کشاورزی واداشته می‌شدند، در حد گرسنگی مفرط و لباسهای مندرس نگهداری می‌شدند. ظاهراً مقرر بود که یک سوم محصول زمین به آنها داده شود، اما حتی از آن درصد ناچیز هم، مقدار زیادی کم می‌شد. بردگان ترکمنها نیز وضع مشابهی داشتند؛ با
می‌شد. بردگان ترکمنها نیز وضع مشابهی داشتند؛ با آنها چون شی ء منقول رفتار می‌کردند، نیمه عریان و گرسنه بودند و شبها آنها را با قلاّ ب چوبی محکمی می‌بستند و روزها نیز ناچار بودند که با زنجیر حرکت کنند. دربارة رفتار با بردگان در کشتیهای حمل برده، شواهد متناقضی هست. لوریمر (همان‌جا) موردی زننده از رفتار وحشیانه برده فروشان عرب را ذکر کرده‌است؛ اما به گفتة عیسوی، «تقریباً تمام منابع متفق‌القول اند که حمل بردگان از آفریقا به وضعی نسبتاً انسانی انجام می‌شد.» بردگان اجازه کسب مال پیدا می‌کردند و غالباً ثروت
بردگان اجازه کسب مال پیدا می‌کردند و غالباً ثروت هنگفتی گرد می‌آوردند. با این حال، در بیشتر موارد ترجیح می‌دادند که خود را بازخرید نکنند. الغای برده‌داری. از میان برداشتن تجارت برده حدود یک قرن به طول انجامید. مرحله اول فتح قفقاز توسط روسها، بلافاصله بر تجارت برده تأثیر گذاشت. روسیه فروش مردان و زنان قفقازی (ارمنی، گرجی و چرکسی) را به ایران ممنوع کرد، اما این تجارت در قسمت ایرانی قفقاز ادامه یافت. پسران و دختران را از قلمرو روسیه مخفیانه به ایران می‌آوردند. با این وجود، اثر تحریم فروش برده محسوس بود، چون
با این وجود، اثر تحریم فروش برده محسوس بود، چون دروویل اظهار می‌دارد که تعداد موارد برده‌گیری نسبت به گذشته کمتر شده بود. اما همو می‌گوید که میزان فروش تقریباً با گذشته یکسان بود. بر اثر امضای قرارداد ترکمن چای در ۱۲۴۳ بین ایران و روسیه، که به موجب آن قفقاز به زیر سلطه روسیه درآمد، بردة قفقازی بسیار نادر شد. از این گذشته، بسیاری از بردگانی که در جریان لشکرکشی ۱۲۱۰ آقامحمدخان به قفقاز و نیز سربازانی که در جنگهای ایران و روسیه گرفتار شده بودند به روسیه برگردانده شدند. این کار بر اساس ماده سیزدهم قرارداد صورت
شدند. این کار بر اساس ماده سیزدهم قرارداد صورت می‌گرفت که طرفین را به مبادله اسرا متعهد می‌کرد. ماده مشابهی نیز برای بازگشت اسرای جنگی در معاهده صلح ایران و عثمانی (مورخ ۱۱۶۰) گنجانده شده بود. پس از ۱۲۱۰، هنوز هم از قلمرو روسیه برده‌هایی به‌طور قاچاق به ایران آورده می‌شد، ولی سفارت روسیه خواستار بازگشت فوری آنها می‌شد. گسترش دامنه نفوذ روسیه در سواحل شرقی دریای خزر، نیز بر تحدید برده داری اثر مثبت داشت. پایگاه دریایی روسیه در جزیره آشوراده، امکان متوقف ساختن کشتیها و پشتیبانی نظامی از عملیات را به آنها
کشتیها و پشتیبانی نظامی از عملیات را به آنها داد. فتوحات روسها در آسیای مرکزی، به‌ویژه فتح خانات آنجا، برده‌گیری را در مرزهای شمالی ایران متوقف ساخت. وضع در جنوب ایران نیز به همین منوال بود. انگلیسیان برای متوقف ساختن تجارت برده در ایران، از طریق پیمانهای خود با سلطان مسقط و دیگر حکام خلیج فارس، تلاش می‌کردند. در ۱۲۶۵، ناصرالدین شاه حمل بردگان سیاهپوست را از طریق دریا به ایران ممنوع کرد. در ۱۲۶۸، ایران و انگلیس پیمانی امضا کردند که به موجب آن کشتیهای انگلیسی مجاز بودند کشتیهای ایرانی را برای یافتن برده
مجاز بودند کشتیهای ایرانی را برای یافتن برده بازرسی کنند. به موجب ماده سیزدهم پیمان صلح مورخ ۱۲۷۴ میان انگلیس و ایران، حق بازرسی کشتیها تا ۱۲۹۰ تمدید شد. اما این پیمانها بر میزان تجارت برده تأثیر عمده‌ای نداشت و این تجارت تنها بر اثر بازرسی دریاییِ شدیدتر پس از ۱۲۸۷ تا حدی کاهش یافت. به موجب پیمان جدیدی که در ۱۳۰۰ به امضا رسید، اختیارات انگلستان گسترش یافت: بردگانی که در کشتیهای ایرانی یافت می‌شدند آزاد می‌شدند و دادگاه مسئول رسیدگی به جرم صاحب کشتی ایرانی نیز باید در حضور نماینده کنسولی انگلیس تشکیل
نیز باید در حضور نماینده کنسولی انگلیس تشکیل می‌شد. ایران همچنین در کنفرانس بروکسل در مورد الغای بردگی شرکت کرد. در نتیجه، در ۱۳۰۸، ایران تجارت و واردات برده را، چه از طریق آبی چه از طریق خاکی، ممنوع کرد. در ۱۳۲۸، تجارت برده قانوناً متوقف شده بود؛ اما هنوز برای مدتی برده داری وجود داشت که آن هم در پایان دورة قاجار به‌کلی از میان رفت. ایران با پیوستن به کنوانسیون ۱۳۰۵ش /۱۹۲۶ ژنو و نیز اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱۳۲۷ ش /۱۹۴۸)، رسماً خود را متعهد به الغای برده داری کرد. قانون منع خرید و فروش برده در خاک ایران و
کرد. قانون منع خرید و فروش برده در خاک ایران و آزادی برده در موقع ورود به مملکت. در روز ۱۸ بهمن ۱۳۰۷ لایحهٔ دو فوریتی زیر در مجلس شورای ملی به تصویب رسید. «ماده واحده-در مملکت ایران هیچ‌کس به عنوان برده شناخته نشده و هر برده‌ای بمجرد ورود به خاک یا آبهای ساحلی ایران آزاد خواهد بود. هرکس انسانی را به عنوان برده خرید و فروش کرده یا رفتار مالکانهٔ دیگری نسبت به انسانی بنماید یا واسطه دیگری در حمل و نقل برده بشود، محکوم به یک تا سه سال حبس تأدیبی خواهد بود.» جمهوری اسلامی. گزارش سان بریتانیا در سپتامبر ۲۰۱۸،
اسلامی. گزارش سان بریتانیا در سپتامبر ۲۰۱۸، اعلام می‌کرد که تن‌فروشان ایرانی «ازدواج حلال» چند دقیقه‌ای را به مردان مجرد و جداشده می‌فروشند تا از نقض قوانین شریعت اسلام پیشگیری کنند. چیزی که اگر نقض می‌شد، با مجازاتی چون شلاق همراه بوده‌است. همچنین نوشت که این ازدواج‌های موقت، می‌توانند در عمل تا چندسال ادامه‌دار باشند که با برده‌داری مدرن مرتبط است.
اُشنو، نام یک برند قدیمی سیگار ساخت شرکت دخانیات ایران است. دلیل نامگذاری آن استفاده از توتون مرغوب محصول شهر اشنویه بوده است. از ویژگی‌های این محصول بسته‌بندی کاغذی، ساده و بدون فیلتر بودن آن بود که قیمت آن را پایین نگاه می‌داشت و مردم قدرت خرید آن را داشتند. این سیگار در چهار نوع تولید شد شامل: اشنو، اشنوی ویژه (فیلتر دار)، اشنو نو و اشنو پارس. با تصویب قانون انحصار دخانیات در ۲۶ اسفند ۱۳۰۷ در ایران توسط مجلس شورای ملی، سیگارت اشنو در بسته‌بندی‌های بیست عددی با قیمتی بسیار بالاتر از قبل از تصویب قانون،
عددی با قیمتی بسیار بالاتر از قبل از تصویب قانون، تولید و به بازار عرضه شد. فرهنگ عامه. از دهه ۳۰ به بعد اُشنوی ویژه، پرطرفدارترین برند برای اقشاری مثل دانشجویان بود. اشنوی ۵ ریالی در مقایسه با سیگارهای خارجی همچون وینستون در ایران با قیمت ۳۶ ریال گوی سبقت را ربوده بود. اشنو همچنین سیگار مورد علاقهٔ جلال آل احمد بود. سیمین دانشور در خاطرات خود با اشاره به این موضوع، علت مرگ او را افراط در سیگار اشنو و قزوینکا اعلام کرده است.
مُروارید قَطَر نام جزیره‌ای مصنوعی در خلیج فارس واقع در نزدیکی شهر دوحه پایتخت قطر است. مساحت این جزیره ۴۰۰ هکتار است و پس از پایان این پروژه، ۳۲ کیلومتر ساحل تازه به کرانه‌های کشور قطر افزوده شده‌است. مروارید قطر در اصل از ۱۳ جزیره کوچک تشکیل شده که ۱۵ هزار واحد مسکونی را در خود جای خواهند داد. فاصله این جزایر از فرودگاه بین‌المللی دوحه ۲۰ کیلومتر است. این جزیره توسط شرکت معماری کالیسون برنامه‌ریزی و طراحی شده‌است. منابع. وبگاه رسمی مروارید قطر
انیماتور یا پویانما یک هنرمند است که با ایجاد تصاویر به نام قاب یا فریم و فریمهای کلیدی که شکل یک توهم حرکتی به نام انیمیشن یا پویانمایی که با سرعت بالایی نمایش داده می‌شود. انیماتور می‌تواند در زمینه‌های گوناگون از جمله فیلم، تلویزیون، بازی‌های ویدیوئی و اینترنت کار کند. معمولاً، یک قطعه انیمیشن نیاز به همکاری یک یا چند انیماتور دارد. روش ایجاد تصاویر یا فریم برای انیمیشن یک قطعه بستگی به سبک هنری و حوزه کاری انیماتورها دارد. هنرمندان دیگر که به کارتون متحرک کمک می‌کنند، اما انیماتور نیستند، شامل هنرمندان
کمک می‌کنند، اما انیماتور نیستند، شامل هنرمندان طراح (که در زمینه طراحی، نور، و زاویه دوربین)، هنرمندان استوری برد (سازماندهی گرافیکی تصاویر و اشکالی است که با هدف نمایش دادن صحنه‌های فیلم نامه به شکل رسانه‌‌ی متحرک گرافیکی تصویرسازی می‌شوند)، و هنرمندان پس زمینه (که مناظر را طراحی می‌کنند). علاوه بر این، صدای بازیگران، موسیقیدانان و استعدادهای دیگر ممکن است به عنوان لازمه کار که به کیفیت انیمیشن عمق بیشتری داده خواهد شد استفاده کنند. انیماتور با استفاده از دوازده اصل بنیادی انیمیشن تلاش می‌کند تا حرکت
از دوازده اصل بنیادی انیمیشن تلاش می‌کند تا حرکت شخصیت‌ها واقعی تر به نظر برسند و در عین حال جذاب تر باشند و اغراق و پویایی بیشتری داشته باشند. زمینه‌های تخصصی. در میان دسته بندی‌های تخصصی انیماتورها به کاراکتر انیماتور (هنرمند که در حرکت شخصیت، گفتگو، بازیگری، و غیره کار می‌کند) و جلوه‌های ویژه (متحرک‌سازی هر چیزی که یک شخصیت یا کاراکتر نیست، مثل وسایل نقلیه، ماشین آلات، و پدیده‌های طبیعی مانند باران، برف، و آب) و … تقسیم می‌شوند.
ح‍دی‍ق‍ه س‍ل‍طان‍ی: اح‍وال و آث‍ار ش‍اع‍ران ب‍رج‍س‍ت‍ه ک‍رد و ک‍ردی‌س‍رای‍ان کرماشان از ع‍ه‍د ت‍ی‍م‍وری ت‍ا ع‍ص‍ر ح‍اض‍ر کتابی‌است که توسط محمدعلی سلطانی به رسم تذکره‌های کلاسیک شاعران قدیم، در رابطه با زندگی و آثار شاعران برجستهٔ حوزهٔ کرمانشاه فرهنگی مشتمل بر جغرافیای کنونی استان‌های کرمانشاه، ایلام، شمال استان لرستان، غرب استان همدان و جنوب شرق استان کردستان، در بازهٔ زمانی امپراتوری تیموری تا عصر حاضر نوشته شده‌است. نخستین جلد مجموعه در سال ۱۳۶۴ از سوی انتشارات کلهر در شهر کرمانشاه به چاپ رسید و نهایتاً
کلهر در شهر کرمانشاه به چاپ رسید و نهایتاً با چاپ مجلدات چهارم تا ششم در سال ۱۳۸۶ توسط م‍وس‍س‍ه ف‍ره‍ن‍گ‍ی ن‍ش‍ر س‍ه‍ا در تهران، به پایان رسید. متن کتاب به خط نستعلیق خطاطی شده که جلد اول توسط سید محمدطاهر هاشمی و مجلدات بعدی توسط فریبا مقصودی نوشته شده‌است. زندگی‌نامه‌های همهٔ شاعران به زبان فارسی نوشته‌شده‌اند. از هر شاعر نمونه اشعاری ذکر شده‌است که عمدهٔ آن به زبان کردی و معدودی نیز به زبان فارسی است. در مجموع مجلدات این کتاب، از ۱۷۸ شاعر نام برده شده که دیوان اشعار بیشتر آن‌ها تاکنون به چاپ نرسیده‌است.
دیوان اشعار بیشتر آن‌ها تاکنون به چاپ نرسیده‌است. حدیقهٔ سلطانی نخستین کتاب در زمینهٔ تاریخ ادبیات کردی جنوبی و منطقهٔ جنوب کردستان است و محمدعلی سلطانی برای نگارش آن اقدام به ضبط روایت‌های شفاهی و روایی اشعار برخی از شاعران کرده یا با جمع‌آوری و تصحیح نسخه‌های خطی و معدود کتاب‌های چاپی در این حوزه تصویری کلی از تاریخ ادبیات در حوزهٔ تمدنی کرمانشاه فرهنگی به دست داده‌است. سلطانی علاوه بر مجموعهٔ حدیقهٔ سلطانی، مجموعه "جغرافیای تاریخی و تاریخ مفصل کرمانشاهان" و کتاب دو جلدی احزاب سیاسی و انجمن‌های سری در
و کتاب دو جلدی احزاب سیاسی و انجمن‌های سری در کرمانشاه را نیز که روی‌هم‌رفته مشتمل بر ۲۰ مجلد است، تألیف کرده‌است. او این سه مجموعه‌کتاب را "دانشنامهٔ کرمانشاهان" نام‌گذاری کرده و از آن به عنوان نخستین دائرةالمعارف منطقه‌ای در ایران یاد می‌کند.
تیم ملی فوتبال ارمنستان نماینده کشور ارمنستان در مسابقات بین‌المللی و اروپایی است، این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال ارمنستان فعالیت می‌کند. بیشتر بازی را برای این تیم سارگیس هووسپیان دارد. تأمین کننده کیت. از سال ۲۰۱۸ تا کنون برند ماکرون و پیش از آن برند آدیداس تولیدکننده کیت این تیم بودند. تاریخچه. ارمنستان در سال ۱۹۹۱ میلادی به استقلال دست یافت. جمهوری سوسیالیستی ارمنستان شوروی پیشتر برای تیم ملی فوتبال شوروی بازی می‌کرد. فدراسیون فوتبال ارمنستان در تاریخ ۱۸ ژانویه ۱۹۹۲ تأسیس شد؛ این تیم در سال ۱۹۹۲ به
۱۸ ژانویه ۱۹۹۲ تأسیس شد؛ این تیم در سال ۱۹۹۲ به عضویت فیفا و در سال ۱۹۹۳ به عضویت یوفا درآمد. تیم ملی ارمنستان نخستین بازی تاریخ خود را در مورخه ۱۴ اکتبر ۱۹۹۲ مقابل مولداوی انجام داد. نتیجه این بازی تساوی صفر-صفر بود. نخستین مربی تیم ملی ارمنستان ستاره فوتبال ارمنستان شوروی ادوارد مارکاروف بود. واردان میناسیان از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ طولانی‌ترین مدت سمت سرمربیگری را برعهده داشته است. بازی‌های آینده. بازهای زیر در حال حاضر برنامه‌ریزی شده است:
بخش مرجع یکی از بخش‌های هر کتابخانه است. بخش مرجع محل نگهداری منابع مرجع است و یکی از بخش‌های ارتباط مستقیم کتابدار با مراجعه‌کننده‌است.. منابع مرجع. منابع مرجع به سه گروه تقسیم می‌شود که عبارتند از : سواد اطلاعاتی در بخش مرجع. میزان اطلاعاتی که در این عصر از طریق محمل‌های مختلف مبادله می‌شود هیچ گاه به این گستردگی و سرعت نبوده‌است . اگر اصطلاح انفجار اطلاعات را برای این دوره غیر دقیق بدانیم اصطلاح انفجار انتشارات کاربردی عینی داشته ونامی منطبق با واقعیت خواهد بود. در این دوره هر ساله بیش از چهار میلیون
خواهد بود. در این دوره هر ساله بیش از چهار میلیون مقاله نوشته می‌شود و محمل‌های گوناگون اطلاعات سرعت ودقت دستیابی وپردازش را صد چندان کرده‌است . میزان اطلاعا ت منتشر شده توسط روزنامه‌ها در یک روز بیش از کل اطلاعاتی است که یک نفر در دوران عمر خود در قرن هفدهم می‌توانست کسب کند . این حجم اطلاعات و چگونگی مبادلهٔ ان که حرکتی ورای مرزها وملیت هاست جامعهٔ امروز را در استانهٔ ورود به فرهنگ غیر مادی قرار داده‌است :فرهنگی که در ان اموزش، اطلاعات و شناخت محور اصلی سنجش‌ها خواهد بود. اگر در گذشته میزان تولید صنعتی و
خواهد بود. اگر در گذشته میزان تولید صنعتی و وضعیت انرژی شاخص پیشرفت و عقب ماندگی بود امروز به قول تافلر جابه جایی قدرت صورت گرفته‌است و اطلاعا ت جایگزین تمامی عناصر تعیین‌کننده شده‌است و می‌رود که انقلاب صنعتی میدان ر ا برای انقلاب اطلاعاتی خالی کند و "کارگران اطلاعاتی " جایگزین "کارگران صنعتی "شوند. این روند نقش اطلاعا ت در توسعه را نیز مشخص می‌کند، گسترش خدمات فرهنگی وافزایش تولید که از شاخص‌های توسعه محسوب می‌شود بدون دستیابی صحیح وسریع به اطلاعات میسر نخواهد بود. در این میان با توجه به "حجم اطلاعات
نخواهد بود. در این میان با توجه به "حجم اطلاعات "،"آلودگی اطلاعات "وجریان یکسویهٔ اطلاعات که منجر به جریان سیل آسای اطلاعات از سوی کشورهای "اطلاعات محور"به سایر کشورها شده‌است، لازم است که به این مقوله توجه جدی و کاملی مبذول شود. پدیدهٔ استعمار اطلاعاتی و چگونگی برخورد با آن باید در صدر برنامه‌ریزی توسعهٔ فرهنگی قرار گیرد. زمانی فیلسوف کسی بود که تقریباً تمام دانش زمان خود را دارا بود و در ان تبحر کامل داشت . گسترش دانش بشری با عنایت به محدودیت عمر انسان، مسئلهٔ تخصص را پیش می‌اورد. هر فرد می‌تواند در یک
مسئلهٔ تخصص را پیش می‌اورد. هر فرد می‌تواند در یک شاخه، آن هم در جزیی از آن، صاحب نظر شود . حتی میزان اطلاعات تولید شده در یک حوزهٔ تخصصی به آن حداست که مطالعه و دانستن تمامی آن برای یک فرد در بسیاری مواقع غیرممکن است. در سال ۱۷۹۱اندیشمندی گفته بود که دانش بر دو نوع است :یا خود آن را می‌دانیم یا می‌دانیم که در کجا می‌توانیم اطلاعاتی دربارهٔ آن بیابیم . واقعیت این است که این نوع دوم دانش در جامعهٔ اطلاعاتی امروز اهمیت قابل ملاحظه‌ای یافته‌است. شعار "بیاموزیم که چگونه بیاموزیم "_الگوی اموزش قرار گرفته‌است
که چگونه بیاموزیم "_الگوی اموزش قرار گرفته‌است _به نوعی القای همین معنا را می‌کند.( ۱ :۱۹ ) قبل از ظهور خط، کاغذ و چاپ، حافظه نقش اساسی را در حیات انسان بر عهده داشت ومعیار دانایی بود .با گذشت زمان و به ویژه با ظهور چاپ "سواد خواندن ونوشتن "مترادف دانایی شد وحافظه کاربرد کمتری یافت واکنون در عصر اطلاعات، توانایی جایابی، پردازش، و استفادهٔ مؤثر از اطلاعات جایگزین "حافظه وسواد "شده‌است. امروز این توانایی دسترسی وبازیابی و ارزشیابی اطلاعات بخش عمده‌ای از تعریف سواد را شامل شده، سواد اطلاعاتی و کتابخانه‌ای را
سواد را شامل شده، سواد اطلاعاتی و کتابخانه‌ای را مطرح می‌کند. سواد اطلاعاتی را به یادگیری مهارتهای بنیادی درارزیابی اطلاعات تعریف کرده‌اند.اینکه دانشجو بیاموزد که در میان تودهٔ اطلاعاتی که انفجار امیز درحال افزایش است و از میان انبوه نوشته‌ها ومنابع اطلاعاتی، منبع مورد نظر را باکمترین اخلال و گزینش اضافی به‌طور نسبتاً کامل در کمترین زمان ممکن پیدا کند، عمر مفید مطالعاتی وتحقیقاتی او را چندین برابر افزایش می‌دهد. فارغ التحصیلان ما از این دید گاه کاستیهای فراوان دارند.درآزمونی که برای کارشناسی ارشد انجام شد
دارند.درآزمونی که برای کارشناسی ارشد انجام شد خواسته شده بود که نام کتب مرجع رشتهٔ خود را بنویسند،۶۰درصد آنان حتی یک عنوان هم ننوشته بودند(۱: ۲۱) این بیسوادی حاصل از نبودن برنامه‌ریزی در سطوح پایین‌تر تحصیلی است که باعث تلف شدن انرژی وعمر و تلاش مغزهایی می‌شود که در صورت باسواد بودن در مدت کوتاهی می‌توان شاهد بالندگی و زایندگی آنان بود. به‌طور خلاصه سواد اطلاعاتی به فرد می‌اموزد که در اقیانوس عظیم اطلاعات چگونه شنا کند تا گرفتار گرداب نشود اما مروارید صید کند؛ ودر"بزرگراههای اطلاعاتی "چگونه براند که در
کند؛ ودر"بزرگراههای اطلاعاتی "چگونه براند که در کوتاه‌ترین زمان ممکن باسرعتی مناسب به مقصد مطلوب برسد.واین مهم می‌طلبد که به قول میلر "هم هنر کتاب نخواندن" را بیاموزد وهم" هنرکتاب خواندن" را.(۱: ۲۳ ) باید اقرار کرد بزرگترین چالش قرن بیست ویکم همگام شدن با دانش و مهارت فنی است، که لحظه به لحظه و باحالت تصاعدی در حال افزایش است . درفرهنگ کتابداری سواد اطلاعاتی این‌گونه تعریف شده‌است:"آگاهی از قابلیت‌های محاسباتی وتوانایی تشخیص وبیان روشن مسائلی که به کمک فناوری رایانه‌ای قابل حل هستند . این اگاهی شامل
فناوری رایانه‌ای قابل حل هستند . این اگاهی شامل برنامه‌ریزی برای رایانه نمی‌شودوسواد اطلاع رسانی نیز به نظامی گفته می‌شود که برای سازماندهی وذخیره سازی، بازیابی واشاعهٔ اطلاعات طراحی شده‌است. سواد اطلاعاتی به معنای توانایی دراتخاذ رفتار اطلاع یابی مناسب به منظور شناسایی اطلاعات مورد نیاز برای تأمین نیازهای اطلاعاتی است، به‌طوری‌که دسترسی به اطلاعات مورد نظر به استفادهٔ صحیح، اخلاقی وموثر از اطلاعات در جامعه منجرشود؛ اطلاعات موردنظرممکن است از طریق هر کانال یارسانه‌ای که میسر باشد به دست آید.(۳: ۶) سواد