payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شلدان روستای کوچکی از توابع بخش اسیر در شهرستان مهر در جنوب استان فارس ایران است. آثار تاریخی تمب بت نیز در حوالی این روستا واقع شده‌است. بعد از سیل ویرانگری که در سال ۱۳۶۵ شمسی رخ داد که به مدت دو روز ادامه داشت و در اثر آن دو نفر از روستا جان خود را از دست دادند و با توجه به دامنه وسیع خرابی ایجاد شده توسط سیل اکثر خانه‌های روستاهای شلدان و چاه بالو تخریب و بعضی ساکنان آن به شهرهای دیگر نقل مکان کردند. این سیل باعث خرابی خیلی از روستاها و محلات ناحیه شد و مردم شلدان به همراه روستاهای چاه بالو و سرگاه به
مردم شلدان به همراه روستاهای چاه بالو و سرگاه به شهرک جدید امام خمینی انتقال داده شدند. این روستا در حال حاضر دارای تعدادی خانوار که مجدد به روستا برگشته اند و خانه‌های خود را بازسازی کرده‌اند و اراضی آن برای کشاورزی و دامداری استفاده می‌شود. دليل نام گذاري. در زبان و گویش محلی منطقه اسیر وشلدان کلمه شَل به معنی گِل در زبان فارسی (هنگامی که خاک با آب مخلوط می شود) می‌باشد ، شاید همه فکر کنند که وقتی می‌گویند شلدان منظور مکانی پر از گِل (شَل ) می‌باشد. ولی به این معنی نیست . شلدان را شلدان میگویند بدین
به این معنی نیست . شلدان را شلدان میگویند بدین منظور که: «در سده‌های پیش بندر سیراف مهمترین و بزرگترین بندر ایران بحساب می‌آمد و سفرهای دریایی شاهان و پادشاهان ایران و کشورهای همسایه از این بندر صورت می‌گرفت. بدین منظور باید مکانی ساخته می‌شد تا پادشاهانی که به عنوان مهمان وارد کشور می‌شدند و همچنین پادشاهان و شاهزاده‌هایی که می خواستند از طریق بندر تجاری سیراف به کشورهای دیگر سفر کنند در آنجا استراحت نمایند. لذا بدلیل وجود رطوبت و گرمای زیاد در تابستان و فصول دیگر سال، بندر سیراف برای ساختن چنین مکانی
و فصول دیگر سال، بندر سیراف برای ساختن چنین مکانی مناسب نبود. در نتیجه شلدان امروزی برای ساخت آن مکان با وجود نزدیکی به این بندر و داشتن ارتفاع بسیار زیاد از سطح دریا و وجود کوههای بلند از نظر امنیت و دارا بودن هوای خشک و نسبتاً خنک و نزدیکی به مرکز ناحیه فارس (که یکی از بزرگترین مناطق ایران در آن زمان بحساب می‌آمد) مکان بسیار مناسبی برای ساخت چنین استراحتگاهی ( قصر ) بود. این مکان در آن زمان نامهای مختلفی داشت از جمله نامهایی چون: شه‌دان ، شاه‌دان ، شاه‌جا ، شاه‌سرا که نام شلدان کنونی را نیز از آن نامها
، شاه‌سرا که نام شلدان کنونی را نیز از آن نامها گرفته‌اند. آثار باستانی. در شرق شلدان در دامنه دره‌ای به نام تنگ كافران آثار ويرانه‌ای موجود است كه از روزگاران گذشته به تمب«بت»(تمب در زبان محلي به معني تپه وبرامدگي است.) معروف بوده و است. در اين محل سنگهاي تراشيده‌شده و صيقلی موجود است، كه قدمتشان به دوران قبل از اسلام بر می‌گردد، كه مشخصاً ستون‌های عظيم معبدي بزرك يا كاخ وسيعی را تشكيل می‌داده‌اند، كه آثار حخاری به صورت شياري به عمق ۴۰ تا ۶۰ سانتي متر روي آن وجود دارد . در پانصد متري شرق شلدان تپه اي به
آن وجود دارد . در پانصد متري شرق شلدان تپه اي به ارتفاع چهل متر وجود دارد ،كه اهالي شلدان به آن قلعه ي «روح الدين»مي گويند. در بالا و اطراف تپه آثاري از بناهاي ساخته شده ار مصالح گوناگون مانند ساروج و گل و گچ وجود دارد . اين تپه گويا قلعه بوده است . يك حلقه چاه نيز در آن واقع است كه هنوز هم نزديك به چهل متر عمق دارد. در صدو پنجاه متري «تمب بت»اثر قبري موجود است ،كه آن را قبر كشته مي نامند و به عاشق و معشوقي نسبت مي دهند ، كه آنها را همراه كشته اند و در يك گور خوابانيده اند. زنان نازا بر سر اين قبر مي روند
خوابانيده اند. زنان نازا بر سر اين قبر مي روند و مراسم مخصوصي را به جا ميآورند و معتقدند كه بچه دار خواهند شد. ناگفته نماند كه آثار باستاني موجود در اطراف شلدان و اسير و قلعه سرگاه متعلق به شهر «كران»است . شهر كران يكي از شهرهاي آبادان در دوره ي پيش و بعد از اسلام است . p.a
عربانه روستای کوچکی از توابع بخش اسیر در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
فاریاب روستای بزرگی از توابع بخش مرکزی شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است. کشاورزی و دامداری از جمله شغل اکثر مردم اهالی این روستاست. این روستا قدمتی دیرینه دارد و بخاطر نزدیکی به پالایشگاه پارسیان پیشرفت زیادی کرده و راه ارتباطی بین استان فارس و استان بوشهر که هدف ان ارتباط نزدیک بین دو پالایشگاه پارسیان و پارس جنوبی است از تنگ فاریاب میگذرد. فاریاب (فاراب، پاریاب، فاریاو، پاریاو، باراب) در فارسی به زمینی می‌گویند که با آب قنات و رود آبیاری می‌شود و دیم نیست و نام این روستا نیز از
آبیاری می‌شود و دیم نیست و نام این روستا نیز از همین مفهوم گرفته شده‌است زیرا آب لازم برای کشاورزی این روستا از قنات و چشمه تأمین می‌شود. تنگ فاریاب یکی از جاذبه‌های طبیعی و بسیار زیبای این روستا محسوب می‌شود. خرما و گندم از جمله محصولات کشاورزی این روستا محسوب می‌شود.
قلعه کائد ملک نام روستایی از توابع بخش گله‌دار در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
کوردان نام روستایی از توابع بخش گله‌دار در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
کوه‌چر روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان جم استان بوشهر در جنوب ایران. این روستا در دهستان کوری قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۱۲ نفر بوده‌است. کشاورزی و دامداری از جمله شغل اکثر مردم اهالی این روساست.
لیشکان روستای کوچکی از توابع بخش گله‌دار در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
محمد تقی نام روستای کوچکی از توابع بخش گله‌دار در شهرستان مهر در جنوب استان فارس که در جنوب ایران واقع شده‌است.
نورآباد نام روستای کوچکی از توابع بخش در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب کشور ایران واقع شده‌است. روستای نورآباد حدود 1000 نفر جمعیت دارد نورآباد بین دو شهر لامرد و مهر قرار گرفته است که تا لامرد 19 و تا مهر 23 کیلومتر فاصله دارد روستای نورآباد 7 شهید دارد که نام های آنها شهیدان ( حاج احمد غلامی-غلام غلامی-یحیی غلامی-محمد عباسی-احمد محمدی-علی گله داری-حسن زائری ) است محصولات روستای نورآباد ( خرما -رطب-گندم ) است در سرکوه روستای نورآباد مردم دامپروری میکنند و محصولات آنجا( قارچ-بادام کوهی یا الوک -
میکنند و محصولات آنجا( قارچ-بادام کوهی یا الوک - آویشن و ...) است در روستای نورآباد نخل های زیادی وجود دارد که همه آنها صادراتی است و به کشور های اروپایی و(حوزه خلیج فارس) صادر میشوند لهجه مردم روستا فارسی و لری ترکیبی است
نوزان روستای کوچکی از توابع بخش گله‌دار در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
هرج، روستایی باستانی(قدیمی ترین روستای ایران) از توابع بخش اسیر شهرستان مهر در استان فارس ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اسیر قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن 648 نفر (115خانوار) بوده‌است.
وردان روستای کوچکی از توابع بخش اسیر در شهرستان مهر در جنوب استان فارس در جنوب ایران واقع شده‌است.
دریای نور یک الماس صورتی رنگ و یکی از بزرگ‌ترین الماس‌های شناخته شدهٔ جهان و بزرگ‌ترین الماس صورتی جهان با وزن ۱۸۲ قیراط معادل ۳۶٫۴ گرم است. این الماس هم‌اکنون در موزه جواهرات ملی ایران در خیابان فردوسی تهران قرار دارد. گمان می‌رود این الماس و الماس نورالعین از یک الماس واحد بوده‌اند و بعد به دو تکه تراش خورده‌اند. تاریخچه. تاریخچهٔ این الماس به اساطیر و افسانه‌ها می‌رسد. در حملهٔ امیر تیمور به غارت رفت و به دست محمدشاه هند رسید. این الماس در جنگ با هند در سال ۱۷۳۹ میلادی همراه با نادرشاه افشار بوده‌است.
سال ۱۷۳۹ میلادی همراه با نادرشاه افشار بوده‌است. دریای نور پس از قتل نادرشاه به نوهٔ او شاهرخ‌میرزا (آخرین پادشاه افشار) رسید و سپس به دست امیر علم خان خزیمه و بعد به محمدحسن‌خان قاجار و بعد به لطفعلی‌خان زند و سر انجام به دست آقامحمدخان قاجار افتاد. او برای تولیت این گوهر قیمتی منصبی مخصوص قرار داده بود. این جواهر در زمان محمدعلی‌شاه و هنگام شکست وی از مشروطه‌خواهان به سفارت روسیه برده شد که توسط مشروطه‌خواهان بازپس داده شده و هم‌اکنون در موزهٔ بانک مرکزی واقع در خیابان فردوسی تهران قرار دارد. زوج این
واقع در خیابان فردوسی تهران قرار دارد. زوج این الماس که کوه نور نام داشت، پس از مرگ نادرشاه توسط سرداران افغانستانی از ایران به هند بازگردانده شد و پس از مدتی نصیب کمپانی هند شرقی بریتانیا شد و مدتی بعد نیز روی تاج ملکه انگلستان نصب شد. مشخصات. دریای نور درشت‌ترین الماس برلیان در میان گوهرهای سلطنتی ایران و یکی از گوهرهای معروف جهان است. گفته می‌شود این الماس هزار سال پیش کشف و استخراج شده‌است. وزن آن اکنون هفت مثقال و ۲۰ نخود، یعنی در حدود ۱۸۲ قیراط و صورتی است ولی پیش از تراش بیشتر از این بوده‌است.
صورتی است ولی پیش از تراش بیشتر از این بوده‌است. (پاییز ۱۳۹۵ بعد از چهل سال مجدداً وزن شد و ۱۸۰٫۵۷ قیراط به‌دست آمد) رنگ این الماس یکی از استثنایی‌ترین و کمیاب‌ترین رنگ‌ها میان الماس‌های برلیان شناخته شدهٔ جهان است. ارزش این الماس چنان است که به عنوان پشتوانهٔ پول ملی ایران، «ریال»، نیز بود. وضعیت نصب. دریای نور تا زمان ناصرالدین‌شاه در وسط یکی از بازوبندهای سلطنتی نصب می‌شد، ولی در زمان او که استفاده از بازوبند منسوخ شد، آن را به صورت پیش کلاه درآوردند و در قابی زرین با شیر و خورشید و تاج مرصع به ۴۵۷ قطعه
قابی زرین با شیر و خورشید و تاج مرصع به ۴۵۷ قطعه برلیان ریز و عالی و چهار قطعه یاقوت قرار دادند. این الماس برلیان از دو سو تراش خورده و به شکل هرم مثلث‌القاعده‌ای است که قاعدهٔ آن چهار سانتی‌متر درازا و سه سانتی‌متر پهنا دارد و دو سوی دیگر حدود دو سانتی‌متر است. همهٔ سطوح دریای نور صاف و یک نواخت است، جز یک سمت آن که فتحعلی‌شاه با کندن عبارت «سلطان صاحبقران فتح‌علی‌شاه قاجار ۱۲۴۴»، از ارزش آن کاسته‌است. نام‌گذاری معابر. در تهران خیابانی به نام دریای نور نام‌گذاری شده بود که پس از انقلاب به جواد سرافراز
نام‌گذاری شده بود که پس از انقلاب به جواد سرافراز تغییر نام داده شد.
اکوسوسیالیسم، سوسیالیسم سبز یا سوسیالیسم بوم یک ایدئولوژی است که از ترکیب و ادغام جنبه‌ها و نمودهایی از مارکسیسم، سوسیالیسم، سیاست‌های سبز، بوم شناسی و جنبش ضد جهانی سازی شکل گرفته‌است. اکوسوسیالیست‌ها عموماً معتقدند که سیستم سرمایه‌داری (کاپیتالیسم) باعث محرومیت‌های اجتماعی، فقر، و نابودی محیط زیست از طریق جهانی‌سازی و امپریالیسم تحت حاکمیت حکومت‌های سرکوب‌گر و ساختارهای چنددولتی می‌شود. اکوسوسیالیست‌ها مدافع خلع سلاح و نابودی بدون خشونت کاپیتالیسم و حکومت‌ها هستند و کانون تفکرات خود را بر مالکیت اشتراکی
هستند و کانون تفکرات خود را بر مالکیت اشتراکی ابزار تولید به‌وسیله شرکای آزاد تولید و استقرار مجدد کمون‌ها (مردم عادی) بر قدرت بنا نهاده‌اند. اکوسوسیالیست‌ها منتقد بسیاری از فرم‌های گذشته و حال سوسیالیسم و سیاست سبز می‌باشند. معمولاً اکوسوسیالیست‌ها را با نام سبزهای سرخ می‌شناسند - پیرو سیاست‌های سبزشان و مخالفت آشکارشان با کاپیتالیسم که اغلب ملهم از مارکسیسم است. (برای فهم بهتر سبزهای سرخ باید آن‌ها را برای مقایسه در مقابل "سبزهای آبی" قرار داد). به زبان کنایه و تمسخر به سبزهای سرخ هندوانه می‌گویند بنا به
و تمسخر به سبزهای سرخ هندوانه می‌گویند بنا به این واقعیت که آن‌ها عدالت اجتماعی را بر اهداف محیط زیستی خود ترجیح می‌دهند. دلالت بر اینکه در ظاهر سبز هستند ولی در باطن سرخ. ابداع اصطلاح «هندوانه» را معمولاً به پتر بکمن (Petr Beckmann) و بیشتر به وارن ت.بروکس (Warren T. Brookes) نسبت می‌دهند که هر دو از مخالفین سرسخت جنبش محیط زیست‌اند. اکوسوسیالیست‌ها همچنین با بوروکراسی و برخی تئوری‌های سوسیالیستی مثل مائوئیسم و استالینیسم مخالفت می‌ورزند. ایشان با آنچه به کاپیتالیسم دولتی یا بوروکراسی اشتراکی معروف است
کاپیتالیسم دولتی یا بوروکراسی اشتراکی معروف است مخالف‌اند. در عوض، اکوسوسیالیست‌ها بر ترکیب سوسیالیسم و بوم‌شناسی تأکید می‌کنند در عین حال که اهداف آزادی خواهانهٔ سوسیالیسم اولیه را ارج می‌نهند. اکوسوسیالیست‌ها در جستجوی دنیایی هستند که مالکیت اشتراکی ابزار تولید از طریق «شرکای آزاد تولید» بر آن حاکم باشد و هرگونه سلطه به خصوص نابرابری جنسی (تبعیض بین زن و مرد) و نژادپرستی از آن رخت برافکنده باشد. خواسته‌های ایشان همچنین شامل استقرار مجدد مردم عادی بر قدرت، به جای مالکیت خصوصی می‌شود. در عمل،
عادی بر قدرت، به جای مالکیت خصوصی می‌شود. در عمل، اکوسوسیالیست‌ها تئوری‌های گوناگونی را بسط داده‌اند که به ایجاد جهانی پست کاپیتالیسمی، پست دولتی منتهی خواهد شد. جستارهای وابسته. مرام اکوسوسیالیسمبیانیه اکوسوسیالیسم اکوسوسیالیسم چیست؟
هاروکی موراکامی (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۹۴۹) نویسندهٔ ژاپنی است و کتاب‌ها و داستان‌های او در ژاپن و همچنین در سطح جهانی پرفروش شده و به ۵۰ زبان دنیا برگردانده شده‌اند. میلیون‌ها نسخه از آن‌ها در خارج از کشور خودش به فروش رفته‌است. کارهای او جوایز متعددی را از جمله جایزه جهانی فانتزی، جایزهٔ بین‌المللی داستان کوتاه فرانک اوکانر، جایزهٔ فرانتس کافکا و جایزهٔ اورشلیم را دریافت کرده‌است. برجسته‌ترین آثار موراکامی عبارتند از: "تعقیب گوسفند وحشی"، "جنگل نروژی"، "کافکا در کرانه" و "کشتن کمانداتور". داستان‌های او بعدها
در کرانه" و "کشتن کمانداتور". داستان‌های او بعدها از سوی ادبیات ژاپن محکوم به غیر ژاپنی بودن می‌شوند و مورد انتقاد قرار می‌گیرد. آن‌ها معتقد بودند که نوشته‌های او تأثیرگرفته از ریموند چندلر، کرت وونه‌گات و ریچارد براتیگان عنوان می‌شوند. داستان‌های او بیشتر سرنوشت‌باور، سوررئالیستی و دارای تم تنهایی و ازخودبیگانگی است. استیون پل از روزنامهٔ "گاردین"، موراکامی را برای دستاوردها و آثارش او را در میان بزرگ‌ترین نویسندگان قرار داده‌است. زندگی. موراکامی در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۹ در کیوتو در ژاپن به دنیا آمد. او در واقع
۱۹۴۹ در کیوتو در ژاپن به دنیا آمد. او در واقع در اواسط قرن بیستم و در زمانی متولد شد که به دوران «رونق کودک» نام گرفته‌است که منظور نرخ افزایش ازدواج و تولد کودکان با افزایش قابل توجه و پایدار در میزان باروری در بسیاری از کشورهای جهان، به ویژه در غرب است. او تنها فرزند خانواده بود. پدرش پسر یک کشیش بودایی بود و مادرش دختر یک بازرگان از اوساکا بود و هر دوی آن‌ها ادبیات ژاپنی را تدریس می‌کردند. او از دوران کودکی مثل کوبو آبه، به شدت تحت تأثیر فرهنگ غرب و همچنین موسیقی و ادبیات روسیه بود. او با خواندن طیف
موسیقی و ادبیات روسیه بود. او با خواندن طیف گسترده‌ای از آثار نویسندگان اروپایی و آمریکایی مانند فرانتس کافکا، گوستاو فلوبر، چارلز دیکنز، کورت وونه‌گات، فیودور داستایوفسکی، ریچارد براتیگان و جک کرواک بزرگ شد. همین تأثیرات غربی است که موراکامی را از بیشتر دیگر نویسندگان ژاپنی متمایز می‌کند. در سال ۱۹۶۸ به دانشگاه هنرهای نمایشی واسدا رفت و در سال ۱۹۷۱ با همسرش یوکو ازدواج کرد. شغل همسرش از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۱ در یک فروشگاه صفحه‌های موسیقی بود. موراکامی یک قهوه‌فروشی و بارِ جاز در کوکوبونجی توکیو باز کرد که با
و بارِ جاز در کوکوبونجی توکیو باز کرد که با همسرش آنجا را اداره می‌کردند. آن‌ها تصمیم گرفتند بچه‌دار نشوند. موراکامی یک دوندهٔ ماراتن و از علاقه‌مندان به این ورزش است، هرچند تا ۳۳ سالگی هنوز دویدن را شروع نکرده بود. در ۲۳ ژوئن ۱۹۹۶، او اولین اولتراماراتن خود را که یک مسابقهٔ ۱۰۰ کیلومتری در اطراف دریاچهٔ ساروما در هوکایدو ژاپن انجام داد. او رابطه‌اش با دویدن را در کتاب خاطراتی به نام "وقتی از دویدن حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم در سال ۲۰۰۸" بازگو کرده‌است. عنوان این کتاب از یک مجموعه‌داستان، اثر ریموند کارور
این کتاب از یک مجموعه‌داستان، اثر ریموند کارور به نام "از عشق که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم" گرفته شده‌است. کارور از نویسندگان محبوب موراکامی است. او از همسر کارور، تس گالاگر که به وی اجازه داد کتابش را با این عنوان منتشر کند تشکر کرد. در سال ۱۹۸۱ بار جازش را فروخت و نویسندگی را پیشهٔ حرفه‌ای خودش کرد. در سال ۱۹۸۲، رمان "تعقیب گوسفند وحشی" از او منتشر شد که در همان سال جایزهٔ ادبی نوما را دریافت کرد. در اکتبر ۱۹۸۴ به شهر کوچک فوجیتساوا در نزدیکی کیوتو نقل مکان کرد و در سال ۱۹۸۵ به سنداگایا. در سال ۱۹۸۵،
مکان کرد و در سال ۱۹۸۵ به سنداگایا. در سال ۱۹۸۵، کتاب "سرزمین عجایب و پایان جهان" را منتشر کرد که جایزهٔ جونیچی را گرفت. رمان "چوب نروژی" در سال ۱۹۸۷ از موراکامی منتشر شد. در سال ۱۹۹۱ به پرینستون نقل مکان کرد و در دانشگاه پرینستون به تدریس پرداخت. او در سال ۱۹۹۶ جایزه یومیوری را گرفت و در سال ۱۹۹۷ رمان "زیرزمینی" را منتشر کرد. او در سال ۲۰۰۱ به ژاپن بازگشت. حرفه نویسندگی. "سه‌گانهٔ موش صحرایی". موراکامی وقتی که ۲۹ ساله بود، شروع به نوشتن داستان کرد. خودش می‌گوید: «من قبل از آن چیزی ننوشته بودم و یک شخص
می‌گوید: «من قبل از آن چیزی ننوشته بودم و یک شخص معمولی بودم، یک باشگاه جاز داشتم و هیچ نوشته‌ای خلق نکرده بودم». ایده و فکر نوشتن اولین رمانش به نام "به آواز باد گوش بسپار" در سال ۱۹۷۹، وقتی به او الهام شد که در حال تماشای یک بازی بیس‌بال بود. در سال ۱۹۷۹ این رمان منتشر شد و در همان سال جایزهٔ نویسنده جدید گونزو را دریافت کرد. موفقیت ابتدایی موراکامی با "به آواز باد گوش بسپار" او را تشویق کرد تا به نوشتن ادامه دهد. یک سال بعد در سال ۱۹۸۰ رمان "پین‌بال ۱۹۷۳" را که قسمت دیگری از "سه‌گانهٔ موش صحرایی بود"
را که قسمت دیگری از "سه‌گانهٔ موش صحرایی بود" منتشر کرد. درواقع، به آواز باد گوش بسپار، پین‌بال ۱۹۷۳ و تعقیب گوسفند وحشی، سه قسمت یا اپیزود از داستان سه‌گانهٔ موش صحرایی هستند و متمرکز بر همان راوی به نام «موش» هستند. «سرانجام» و «رقص، رقص، رقص» بعداً نوشته شده و بخشی از این سه‌گانه سری در نظر گرفته نشده‌است. دو رمان اول تا سال ۲۰۱۵ به‌طور گسترده در ترجمهٔ انگلیسی خارج از ژاپن در دسترس نبود، هرچند نسخهٔ انگلیسی که توسط آلفرد باینباوم که یک مترجم آمریکایی است، از روی یادداشت‌هایی ترجمه شده بود که توسط
است، از روی یادداشت‌هایی ترجمه شده بود که توسط بزرگ‌ترین ناشر ژاپنی به نام کودانشا که دفتر اصلیش در توکیو مستقر است و به عنوان بخشی از مجموعه‌ای که برای دانش‌آموزان ژاپنی زبان انگلیسی طراحی شده بود. البته موراکامی دو رمان اول خود را نابالغ و ناتوان می‌داند و معتقد است که آنها را نباید به زبان انگلیسی ترجمه کرد. او در مورد رمان در تعقیب گوسفند وحشی می‌گوید: «اولین کتابی بود که من می‌توانستم نوعی احساس شادی را به گفتن یک داستان احساس کنم. وقتی یک داستان خوب می‌خوانید، فقط خواندن را ادامه می‌دهید و از آن لذت
فقط خواندن را ادامه می‌دهید و از آن لذت می‌برید و من وقتی یک داستان خوب نوشتم، فقط از نوشتن لذت بردم.» تجلیل گسترده‌تر. در سال ۱۹۸۵، موراکامی کتاب "سرزمین عجایب بیرحم و پایان جهان" را نوشت که فانتزی رؤیایی که عناصر جادویی کار او بود را تبدیل به چیزی بیشتر و جدیدتر در سبک نوشتنش تبدیل کرد. او در سال ۱۹۸۷ با انتشار جنگل نروژی که یک داستانی در مورد دلتنگی، از دست دادن و همین‌طور رابطهٔ جنسی است را نوشت که یک موفقیت بزرگ و شناخت ملی به دست آورد. این کتاب در میلیون‌ها نسخه در بین جوانان ژاپنی فروخته شد. این
میلیون‌ها نسخه در بین جوانان ژاپنی فروخته شد. این کتاب، موراکامی ناشناس را در کانون اصلی توجه قرار داد و پس از آن او ژاپن را ترک کرد. خودش در این باره می‌گوید: «زمانی که من ژاپن را در سال ۱۹۸۶ یا ۱۹۸۷ ترک کردم، نویسندهٔ مشهوری بودم. اما بعضی از مردم فکر می‌کردند که من برای به دست آوردن شهرت فرار کرده‌ام ولی من فقط می‌خواستم به تنهایی و از صمیم قلب خودم به همه چیز نگاه کنم، چون در ژاپن من خیلی شناخته‌شده بودم ولی در اروپا من هیچ‌کس نبودم.» موراکامی از اروپا به آمریکا سفر کرد. در ایالات متحده زندگی کرد و
به آمریکا سفر کرد. در ایالات متحده زندگی کرد و اکنون و در حال حاضر در اویسو، کاناگاوا که یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است، زندگی می‌کند و یک دفتر کار در توکیو دارد. موراکامی یک همکار نوشتن در دانشگاه پرینستون واقع در پرینستون ایالت نیوجرسی و در دانشگاه توفست در مدفورد ماساچوست و دانشگاه هاروارد در کمبریج ماساچوست بود. همکار نوشتن یک معلم، استاد یا مشاور است که به آموزش در کالج و دانشگاه در دوره‌های خاص یا زمینه‌های علمی کمک می‌کند.
پادزهر ماده ایست که قادر به بی اثر کردن نوع خاصی از مسمومیت باشد. این اصطلاح در نهایت از ریشه (با تلفظ "pharmakon antidoton") و به معنای «(دارویی) تجویزشده برای درمان» است. پادزهرهای ضد-انعقادی را برخی مواقع عوامل معکوس‌کننده نامیده‌اند. پادزهرهایی که برای زهرابه‌های بخصوصی بکار می‌روند، توسط تزریق دوز کمی از سم در بدن یک حیوان، و استخراج پادتن‌های حاصل از بدن جانور ساخته می‌شوند. این فرایند منجر به تولید ضدزهرهایی می‌شود که می‌توان از آن‌ها جهت خنثی نمودن زهر تولیدی از برخی مارها، عنکبوتان ودیگر حیوانات
زهر تولیدی از برخی مارها، عنکبوتان ودیگر حیوانات زهردار استفاده کرد. سم برخی از حیوانات، به‌خصوص سموم تولید شده توسط بندپایان (همچون برخی عنکبوتان، کژدم‌ها و زنبورها) فقط زمانی کشنده اند که موجب بروز واکنش‌های آلرژیک و القاء شوک آنافیلاکسی شوند؛ از این‌رو، هیچ «پادزهر» ی برای چنین زهرهایی وجود ندارد؛ با این حال، شوک آنافیلاکتیک ممکن است قابل درمان باشد (مثلاً توسط آدرنالین). برخی از زهرابه‌های دیگر، هیچ پادزهر شناخته شده‌ای ندارند. به عنوان مثال، آکونیتین (که یک آلکالوئید به شدت سمی مشتق شده از اقونیطون
(که یک آلکالوئید به شدت سمی مشتق شده از اقونیطون است) هیچ پادزهری ندارد، و نتیجتاً اغلب در صورتی که به میزان کافی به بدن انسان وارد شود، مرگبار خواهد بود. معرفی. پادزهرها برای مقابله با مصرف بیش از حد داروها و مواد سمی به کار می‌رود. هدف پادزهرها کاهش عوارض سیستمیک داروها و سموم بوده تا حمایت کافی از عملکردهای حیاتی به عمل آید. روش کار پادزهرها. بعضی پادزهرها با هدف ممانعت از جذب سیستمیک داروها یا سموم صدمه‌رسان و افزایش دفع آن‌ها مانند کربن فعال بکار می‌روند. داروها میزانشان بستگی به مقدار زهر خورده شده
داروها میزانشان بستگی به مقدار زهر خورده شده دارند تا اثر کافی نمایند.
ترخینه (به لری: کشکینه، به کردی: ته‌رخینه، ته‌رخنه، ته‌رخوانه و یا دوینه Terxîne/Terxin e/Terxwane،، به ترکی Tarhana، به یونانی trachanas/trahanas،trahana، به آلبانیایی трахана/тархана، به بلغاری، به مصری kushuk، به عربی عراق kishk)، غذایی نیمه‌آماده است که از گندم و دوغ یا شیر تخمیرشده به دست می‌آید و در استان‌های لرستان، کرمانشاه، کردستان، ایلام، مرکزی، همدان و آذربایجان غربی مورد استفاده قرار می‌گیرد. علاوه بر این ترخینه در میان کُردهای عراق، ترکیه و سوریه، و همچنین در میان مردم ارمنی در ارمنستان و نیز
و همچنین در میان مردم ارمنی در ارمنستان و نیز مردم یونانی کشورهای یونان، قبرس، آلبانی، بلغارستان و برخی مناطق عراق و مصر نیز رواج دارد. این غذا از خیساندن بلغور گندم یا جو در دوغ ترش به مدت ۱۰ روز تهیه می‌شود. در روش دیگر بلغور را به مدت چند ساعت در دوغ می‌پزند. پس از این مدت قطعاتی از این مخلوط خمیرمانند را گلوله کرده و پس از افزودن گیاهان بومی مانند شلغم و پونه، آن را در برابر آفتاب خشک می‌نمایند یا در تنورهای مخصوص حرارت می‌دهند. در برخی مناطق تکه‌های خشک ترخینه را با افزودن حبوبات، سبزی و پیاز به‌عنوان
ترخینه را با افزودن حبوبات، سبزی و پیاز به‌عنوان آش آماده می‌کنند. ترخینه را می‌توان یکی از اولین غذاهای نیمه‌آماده شناخت. آش ترخینه در میان کرد و لر و استان‌های همدان و مرکزی پخته می‌شود و برای آن در ادبیات شفاهی مردم لُر و کُرد شعرهای فولکلوریک نیز سروده شده‌است. ادعا می‌شود که این غذا به علت داشتن آنتی‌بیوتیک طبیعی در بهبود سرماخوردگی سودمند است. تاریخچه. نخستین اشاره به ترخینه در منابع تاریخی مربوط به زمخشری است که در لغت‌نامه‌اش در سدۀ ۱۱ میلادی از "ترخنه" نام برده‌است. پس از آن در سدۀ ۱۳ میلادی در
نام برده‌است. پس از آن در سدۀ ۱۳ میلادی در دانشنامه جهانگیری از این خوراک با نام "ترخینه" یاد شده‌است. روش تهیه. در سراسر منطقۀ زاگرس، پس از پایان فصل برداشت گندم، کار تهیۀ آذوقه برای زمستان آغاز می‌شود. تهیۀ ترخینۀ خشک در اواخر فصل تابستان انجام و برای زمستان ذخیره می‌شود. برای تهیۀ ترخینه، در ابتدا گندم پخته می‌شود و سپس جلوی آفتاب پهن می‌شود تا به‌طور کامل خشک شود. پس از آنکه گندم‌ها خشک شدند، باید آن‌ها را آسیاب کرد تا نیم‌دانه شوند. سپس باید گندم‌های خردشده را در دوغ کاملاً غلیظ و فرآوری‌شده‌ای که از
را در دوغ کاملاً غلیظ و فرآوری‌شده‌ای که از مشک بیرون آورده‌اند ریخت و چند روز نگاه داشت تا به‌خوبی خیس بخورد. به‌طور کلی ترخینه به دو شکل مصرف می شود؛ روش اول این است که مادۀ آماده‌شده رقیق شده و به شکل یک نوشیدنی بسیار خنک مصرف می‌شود، در روش دوم مادۀ عمل‌آمده خشک می‌شود. در مرحلۀ خشک کردن نهایی، پونه‌های خوش‌عطر خودرو از نزدیک چشمه‌ها جمع‌آوری شده و روی یک پارچۀ تمیز پهن می‌شود. سپس ترخینه که به شکل یک مادۀ خمیری درآمده، گلوله گلوله شده و روی پونه‌ها چیده می‌شود. گلوله‌های ترخینه باید چند روز در برابر
می‌شود. گلوله‌های ترخینه باید چند روز در برابر تابش آفتاب قرار داشته‌باشد تا به‌طور کامل خشک شود. انواع ترخینه. در مناطق مختلف بسته به ذائقۀ مردم آن منطقه روش‌های مختلفی برای تولید ترخینه وجود دارد. در مناطق مختلف استان کرمانشاه سبزی‌های معطر مانند شوید، پونه، نعنا، رازیانه و حتی سیاه‌دانه به ترخینه اضافه می‌شود و بدین دلیل ترخینۀ هر منطقه منحصربه‌فرد و از ترخینۀ مناطق دیگر قابل تشخیص است. در استان مرکزی ترکیبات چاشنی‌هایی مثل گوجه و گل زرد همراه با گندم پخته شده و خشک می‌شود. ترخینۀ خشک‌شده و آماده برای
شده و خشک می‌شود. ترخینۀ خشک‌شده و آماده برای سریع‌تر پخته شدن این آش استفاده می‌شود. یکی از گونه‌های ترخینه شلم نامیده می‌شود. در منطقۀ دالاهو به جای دوغ از عصارۀ انگور، به، گوجه و موادی مانند آن استفاده می‌شود. عصارۀ این میوه‌ها هفت روز می‌ماند تا ترش شود. سپس با گندم‌های نیم‌کوب‌شده مخلوط شده و هفت روز دیگر می‌ماند و در نهایت مانند ترخینۀ معمولی خشک می‌شود. مصرف. ترخینه به شکل آش یا سوپ بیشتر در روزهای زمستانی پخته می‌شود. برای طبخ آش ترخینه، چند تکه ترخینۀ خشک در آب ریخته شده و می‌پزد. افزودن انواع
ترخینۀ خشک در آب ریخته شده و می‌پزد. افزودن انواع حبوبات، سبزیجات خشک، زردچوبه و پیاز داغ به آن اختیاری است. ترخینه باید به خوبی بپزد، به‌گونه‌ای که قطعات خشک به‌خوبی از هم باز شده و دوغ آن بهتر در غذا پخش می‌شود. در برخی مناطق سبزی و حبوبات را در همان ابتدای پخت با دوغ به ترکیبات ترخینه خشک اضافه می‌کنند. آش ترخینه. آش ترخینه در استان‌های همدان، کرمانشاه، کردستان، آذربایجان غربی، ایلام و لرستان محبوبیت دارد. آش ترخینه به صورت‌های مختلفی تهیه می‌شود. وجه مشترک همۀ آن‌ها استفاده از ترخینه است که موادی مانند
همۀ آن‌ها استفاده از ترخینه است که موادی مانند بلغور گندم، دوغ، ماست، نعنا خشک و ادویه‌جات مختلف دیگری را در خود دارد. علاوه بر این مواد مختلفی مانند تیغ دوراب کوهی، حبوبات نظیر نخود و لوبیا، سبزی آش مانند اسفناج و چغندر، بادمجان سرخ‌شده، پیاز سرخ‌شده و ... را هم می‌توان هنگام تهیۀ آش به‌صورت دلبخواهی به آش اضافه کرد. کارکرد درمانی. ادعا می‌شود که ترخینه به علت برخورداری از آنتی‌بیوتیک‌ها و ویتامین‌ها برای سرماخوردگی و آنفلوانزا در روزهای سرد سال خاصیت درمانی دارد. رویدادها. در ۲۰ آبان ۱۴۰۳ جشنوارۀ پخت
دارد. رویدادها. در ۲۰ آبان ۱۴۰۳ جشنوارۀ پخت ترخینه در کرمانشاه به مناسبت سومین سال‌روز پیوستن این شهر به شبکۀ شهرهای خلاق یونسکو در زمینۀ خوراک‌شناسی برگزار شد. در این رویداد ۴۰ شرکت‌کننده که اغلب از زنان کرمانشاهی بودند در دو بخش معلولین و آزاد، اقدام به پخت آش ترخینه کرده و آن را در معرض داوری قرار دادند و در پایان با نظر داوران، سه نفر از بین معلولین و سه نفر در بخش آزاد از سوی داوران برگزیده شدند. در ادبیات فارسی. ابواسحاق اطعمه در «"فرهنگ دیوان اطعمه"» به طنز در مذمت ترخینه/کشکینه می‌نویسد: