payamvha/North_RAG huggingface dataset:
http://www.amazon.de/dp/B000OCXNTE https://web.archive.org/web/20070927173203/http://www.poetsofthefall.com/news/823_carnival_of_rust_straight_to_1/ https://web.archive.org/web/20071007114723/http://www.poetsofthefall.com/news/893_carnival_of_rust_sells_platinum/ https://web.archive.org/web/20140302183559/http://www.poetsofthefall.com/news/897_carnival_of_rust_in_hss_best_albums_of_the_year/ https://web.archive.org/web/20150118173635/http://www.poetsofthefall.com/news/764_carnival_of_rust_single_out_now/
https://web.archive.org/web/20140302185510/http://www.poetsofthefall.com/news/843_sorry_go_round_single_out_now/ https://web.archive.org/web/20140302191602/http://www.poetsofthefall.com/news/889_locking_up_the_sun_single_out_now/ http://en.wikipedia.org/wiki/Carnival_of_Rust
کمبود هورمون‌های قشر غده فوق کلیوی (هیپوکورتیکوئیدی) باعث بیماری آدیسون می‌شود. به هورمونهای مترشحه از بخش قشری غده فوق کلیوی کورتیکواستروئیدها (Corticosteroids) گفته می‌شود. کورتیکواستروئیدها به دو گروه عمده مینرالوکورتیکوئیدها (mineralocorticoids) مانند آلدوسترون و گلوکوکورتیکوئیدها (glucocorticoids) مانند کورتیزول تقسیم‌بندی می‌شوند. مینرالوکورتیکوئیدها در تنظیم آب و الکترولیتها در بدن نقش دارند. گلوکوکورتیکوئیدها نقشهای مختلفی در بدن دارند از جمله کاهش التهاب، تخفیف واکنشهای ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و
تخفیف واکنشهای ایمنی، تأثیر بر متابولیسم و افزایش قند خون. بیماریزایی. بیماری آدیسون بیماری نادری است که شیوع آن در مردان و زنان تقریباً برابر است. علایم بیماری ممکن است به آهستگی و در طی چند ماه تا چند سال بروز کنند و در هر سنی قابل مشاهده‌است. علت بیماری معمولاً عبارت است از تخریب تدریجی و پیش‌رونده غدد فوق‌کلیوی احتمالاً به دلیل خود ایمنی. البته نارسایی غدد فوق کلیوی ممکن است به دنبال بیماری‌های زیر نیز ایجاد شود: سل، سرطان، بیماریهای هیپوفیز و قطع ناگهانی مصرف کورتون علائم بیماری. احساس ضعف و خستگی، دل
مصرف کورتون علائم بیماری. احساس ضعف و خستگی، دل درد و حالت تهوع و اسهال، کاهش اشتها و وزن، اسهال، سردرد، تعریق، احساس سردی بدن در تمام ساعات، تغییر رفتار و خلق و خوی (افسردگی، پرخاشگری) کاهش فشار خون تا وضعیت از حال رفتگی، تیرگی رنگ پوست، پیدایش لکه‌های سفید روی پوست، ریزش مو. برخی از این علائم به دلیل دفع سدیم و نمک در ادرار است. تشخیص. در تشخیص به جز علائم بالینی، آزمایش‌ها پاراکلینیکی نیز بسیار مفیدند. در آزمایش خون اغلب کاهش سدیم و قند و افزایش کلسیم، پتاسیم و ائوزینوفیلها و اسیدوز متابولیک دیده
پتاسیم و ائوزینوفیلها و اسیدوز متابولیک دیده می‌شود. یکی از مهمترین تست‌های تشخیصی در خصوص این بیماری بررسی پاسخ غده فوق کلیوی به ترشح هورمون هیپوفیزی ACTH می‌باشد (ACTH stimulation test). در این آزمایش پس از اندازه‌گیری سطح کورتیزول پلاسما، آنالوگ صنعتی هورمون ACTH (هورمون هیپوفیزی) (tetracosactide) را تزریق می‌شود بدیهی است در افراد مبتلا به نارسایی غده آدرنال تزریق این هورمون موجب افزایش قابل توجه ترشح کورتیزول نخواهد شد. درمان. درمان بیماری با جایگزینی هورمونهای آدرنال هست که معمولاً به صورت خوراکی
هورمونهای آدرنال هست که معمولاً به صورت خوراکی می‌باشد. کمبود گلوکوکورتیکوئیدها با مصرف قرص خوراکی هیدروکورتیزون یا پردنیزولون جبران می‌شود. برای کمبود آلدوسترون از فلودروکورتیزون (fludrocortisone) استفاده می‌شود. این بیماری برای تمام عمر گریبانگیر بیمار خواهد بود ولی با درمان مناسب اغلب بیماران زندگی خوبی دارند.
آتلکتازی یا شُش‌چسبیدگی فرواُفت شش، عبارت است از جمع شدن یک قسمت از ریه یا تمامی یک ریه. این وضعیت باعث عدم جذب اکسیژن به مقدار کافی از ریه می‌شود. دیدن آتلکتازی در رادیوگرافی قفسه سینه شایع است. آتلکتازی انبساط ناقص یا روی هم خوابیدن حباب‌های ریوی یا قطعه‌ای از ریه یا لب یا لب‌های ریه است. اتساع ناقص ریه‌ها در موقع تولد یا پیدایش حالت به‌هم چسبیده و بی‌هوا در قسمتی از ریه که ناشی از انسداد نایژه مربوط به آن یا فشار خارجی است باعث آتلکتازی می‌شود. در این بیماری هوای موجود در بافت قسمت مبتلای ریه جذب شده،
هوای موجود در بافت قسمت مبتلای ریه جذب شده، دیواره‌های آن روی هم می‌خوابند. علل آتلکتازی. آتلکتازی حاد اغلب به دنبال اعمال جراحی (به خصوص جراحی قفسه سینه یا شکم) یا کمبود سورفاکتانت در نوزادان(سندرم زجر تنفسی نوزادان) روی می‌دهد. سایر علل آتلکتازی حاد عبارتند از صدمه به قفسه سینه یا شکستگی دنده‌ها و زخم نافذ مثلاً در تصادف رانندگی. نیز بسته شدن یا انسداد نایژه‌ها و نایژک‌ها (مجاری هوایی کوچک یا بزرگ ریه) به هر علتی می‌تواند موجب شش‌چسبیدگی شود این علل عبارتند از :ترشحات مخاطی در اثر عفونت ریه، تومور داخل
از :ترشحات مخاطی در اثر عفونت ریه، تومور داخل مجرا، تومور یا رگ فشارنده خارج مجرا، استنشاق جسم خارجی، فیبروزکیستیک و بزرگ شدن گره‌های لنفاوی، فیبروز پرده جنب بر اثر بیماری‌هایی مانند آزبستوز، آتلکتازی جذبی و آمبولی ریه. علایم شایع. سرفه، درد قفسة صدری، تنگی نفس و تند تند نفس کشیدن، تب، سیانوز، اکسیژن پایین خون، وجود مایع در فضای جنب (اغلب اگزودا) و ضربان قلب بالا. تشخیص. در معاینه فیزیکی اگر ناحیه آتلکتازی وسیع باشد ما در آن ناحیه ماتیته در دق و کاهش صداهای تنفسی در سمع داریم. تشخیص بالینی با روشهای
صداهای تنفسی در سمع داریم. تشخیص بالینی با روشهای پاراکلینیک مانند رادیوگرافی قفسه سینه (chest x-rays) برونکوسکوپی و سی تی اسکن تأیید می‌شود. عوامل افزایش دهنده خطر. سیگار کشیدن، بیماری انسدادی مزمن ریه مثل برونشکتازی، سن بالا و مصرف داروهایی که باعث کاهش هوشیاری می‌شوند مثل خواب‌آورها، باربیتورات‌ها یا الکل. درمان. درمان بر مداوای عامل زمینه (مانند عفونت) و بهبود علائم (مانند مسکن و تب بر) متمرکز است. از فیزیوتراپی تنفسی و دمیدن در دستکش نیز گاه استفاده می‌شود. پیشگیری. تشویق بیمار به سرفه و تنفس عمیق
می‌شود. پیشگیری. تشویق بیمار به سرفه و تنفس عمیق به‌طور مرتب پس از عمل جراحی که در آن از بیهوشی عمومی استفاده شده‌است. همچنین تا حد امکان بیمار باید در تخت جابجا شود و تغییر وضعیت دهد.
آزبستوز عبارت است از التهاب ریه‌ها به علت استنشاق طولانی مدت ذرات آزبست . چون این بیماری اغلب در کارگران صنعتی دیده می‌شود یک بیماری شغلی محسوب می‌شود ( شاید مهم‌ترین بیماری شغلی ) . علائم بیماری تنگی نفس ( کوتاهی تنفس ) سرفه و افزایش خطر سرطان ریه به خصوص نوع مزوتلیوما هستند . خطر بروز سرطان در مردان سیگاری باز هم افزایش می یابد . علایم. تنگی نفس، سرفه‌های بدون خلط و خونی، احساس بی‌حالی و کسالت عمومی در بدن، بی اشتهایی، آبی شدن ناخن‌ها، درد در ناحیه قفسه سینه، نامنظم شدن خواب و نارسایی‌های احتمالی قلب
سینه، نامنظم شدن خواب و نارسایی‌های احتمالی قلب تشخیص و درمان. برای تشخیص مهم‌ترین مسئله شرح حال مواجهه با آزبست است. در ABG ما کاهش اکسیژن خون و در اسپیرومتری کاهش ظرفیت کل ریه ( TLC ) به دلیل فیبروز بافت بینابینی ریه را داریم . بیماری درمان خاصی ندارد و شاید اکسیژن تراپی، فیزیوتراپی ریوی، ترک سیگار و بخور مفید باشند . برای کارگرانی که در صنایع آزبست کار می‌کنند باید به‌طور منظم رادیوگرافی سینه انجام شود تا هرگونه سایه غیرطبیعی در ریه‌ها به موقع شناسایی شود .
آسکاریازیس یک بیماری است که عامل آن نوعی از کرم آسکاریس مشهور به آسکاریس لومبریکوئیدس است. در بیش از ۸۵٪ موارد، این عفونت نشانگانی را به همراه ندارد، به ویژه اگر تعداد کرم‌ها اندک باشد. با افزایش تعداد کرم‌ها، علائم نیز افزایش می‌یابند. این علائم می‌توانند شامل تنگی نفس و تب در آغاز بیماری باشند. ممکن است بعداً علائمی چون تورم شکم، درد شکم و اسهال پدید آید. کودکان به این بیماری بیشتر مبتلا می‌شوند. در کودکان، این عفونت می‌تواند موجب کاهش وزن، سوء تغذیه و ایجاد مشکلات در یادگیری گردد. این عفونت با خوردن یا
مشکلات در یادگیری گردد. این عفونت با خوردن یا آشامیدن غذای آلوده به تخم‌های آسکاریس از مدفوع منتقل می‌شود. تخم‌ها درون روده باز می‌شوند، از طریق ایجاد حفره در دیوارهٔ روده به شش‌ها راه می‌یابند که این امر از طریق خون رخ می‌دهد. از آن جا به آلوئول مهاجرت می‌کنند. از نای بالا می‌روند و از آن جا نیز به واسطهٔ سرفه بالا می‌آیند و بلعیده می‌شوند. سپس، کرم‌ها برای بار دوم از معده رد می‌شوند و وارد روده می‌شوند. در آن جا به کرم‌های بالغ تبدیل می‌شوند. همه گیرشناسی. حدود ۰/۸ تا ۱/۲ میلیارد انسان در دنیا دچار
حدود ۰/۸ تا ۱/۲ میلیارد انسان در دنیا دچار آسکاریازیس هستند. بیشتر آن‌ها در کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آمریکای لاتین و قاره آسیا زندگی می‌کنند. از این رو آسکاریازیس شایع‌ترین گونهٔ عفونت کرمی منتقل‌شونده از طریق خاک است. در سال ۲۰۱۰، این بیماری عامل مرگ ۲۷۰۰ نفر شد که نسبت به سال ۱۹۹۰ که تعداد تلفاتش ۳۴۰۰ بود، کاهش داشته‌است. نوع دیگری از "آسکاریس" خوک‌ها را هدف قرار می‌دهد. پیشگیری. پیشگیری از طریق بهداشت عمومی میسر می‌گردد شامل دسترسی بهتر به دستشویی‌ها و دفع کامل مدفوع. شستن دست‌ها به نظر یکی از عوامل
و دفع کامل مدفوع. شستن دست‌ها به نظر یکی از عوامل مهم پیشگیری است. در مناطقی که بیش از ۲۰٪ جمعیت به این بیماری آلوده شده‌است، پیشنهاد می‌شود که همه افراد در بازه‌های منظم مورد درمان قرار گیرند. رخداد دوبارهٔ این عفونت مسئله‌ای رایج است. برای این عفونت واکسن وجود ندارد. نشانه‌های بیماری. درد شکمی، عصبی بودن بیمار، بی‌خوابی، تهوع و استفراغ از علائم این بیماری است. افزایش ائوزینوفیل‌های خون به خصوص در مرحله ریوی دیده می‌شود. کهیر و راش‌های پوستی ممکن است دیده شود. در مرحله ریوی، علائمی شبیه آسم و حساسیت دیده
شود. در مرحله ریوی، علائمی شبیه آسم و حساسیت دیده می‌شود. گاهی بر اثر شدت آلودگی ممکن است فرد استفراغ خونی ناشی از تجمع کرم‌ها در روده انجام دهد. این کرم ممکن است وارد مکان‌های غیرمعمول در بدن شود، مانند مجرای صفرا، کبد، آپاندیس، صفاق و غیره که بسیار خطرناک است. روش تشخیص. انجام آزمایش مدفوع اغلب برای تشخیص این بیماری مفید است. روش درمان. درمان‌هایی که سازمان بهداشت جهانی پیشنهاد داده‌است شامل داروهای ضدانگل آلبندازول ، مبندازول ، لوامیزول یا پیرانتل پاموآت می‌باشد. عامل‌های مؤثر دیگر نیز شامل تری
پاموآت می‌باشد. عامل‌های مؤثر دیگر نیز شامل تری بیندمیدین، پی پیرازین و نیتازوکساناید هستند. آلبندازول موجب جلوگیری از تجمع میکروتوبول و مهار جذب گلوکز توسط کرم آسکاریس می‌شود. پیرانتل پاموآت با اثر بر سیستم عصبی عضلانی و فلج شدن کرم آسکاریس موجب مرگ آن می‌شود. نقش سگ و گربه در انتقال به انسان. کرم‌های لوله‌ای شایع‌ترین انگل‌های داخلی در گربه‌ها هستند. این کرم‌ها که شبیه به ماکارونی هستند تا ۱۰ سانتی‌متر رشد می‌کنند. بچه گربه‌ها می‌توانند از طریق شیر مادر آلوده شوند. در حالی که گربه‌های مسن‌تر با خوردن
آلوده شوند. در حالی که گربه‌های مسن‌تر با خوردن جوندگان آلوده به کرم لوله‌ای آلوده می‌شوند. این کرم سالانه از طریق گربه‌ها، ۱۰ هزار کودک را مبتلا می‌کند. بدترین حالت که ممکن است توسط این انگل به انسان وارد شود نابینا شدن انسان است. شایع‌ترین انگل داخلی حیواناتی مانند سگ و گربه انگل‌هایی از خانواده آسکاریس‌ها باشند. کرم‌های این خانواده ساختاری لوله ای دارند و بسیاری از صاحبان حیوانات خانگی ممکن است این کرم‌ها را در مدفوع یا محتویات معده حیوان خود مشاهده کنند. به خصوص وقتی توله ای را به تازگی تهیه کرده
کنند. به خصوص وقتی توله ای را به تازگی تهیه کرده باشند. برآورد می‌شود که حداقل ۱۰٪ سگ‌های خانگی در پپیشرفته‌ترین کشورهای دنیا سابقه ابتلا به آسکاریس را داشته‌اند و بررسی جدیدی که در اروپا انجام شد ثابت کرده حداقل ۱۶ درصد از گربه‌های خانگی که به محیط بیرون از منزل دسترسی دارند سابقه ابتلا به آسکاریس را داشته‌اند.
آکنهٔ روزاسه (آکنهٔ دوران بزرگسالی) عبارت است از التهاب و قرمزی مزمن پوست صورت (معمولاً گونه‌ها، بینی و پیشانی). در واقع این بیماری آکنه نیست. بیماری هر دو جنس (به خصوص افراد با رنگ روشن پوست) را درگیر می‌کند ولی در زنان سه برابر شایع‌تر است. سن بروز معمولاً ۳۰ تا ۶۰ سال است. گاه ضایعات در گردن، کتف، گوش و سینه نیز مشاهده می‌شوند. ممکن است قرمزی و تورم پوست همزمان با سایر ضایعات پوستی مانند تلانژکتازی (برجسته شدن عروق)، پوسچول و پاپول باشد. درگیر شدن گستردهٔ بینی، که بیشتر در آقایان دیده می‌شود، به رینوفیما
بینی، که بیشتر در آقایان دیده می‌شود، به رینوفیما معروف است. در افراد با پوست روشن و بور و کسانی که صورتشان به راحتی سرخ می‌شود این اتفاق بیشتر می‌افتد. در مراحل ابتدایی بیماری خودبه‌خود عود و بهبودی نشان می‌دهد ولی اغلب پیشرفت کرده و سال‌ها ادامه می‌یابد. عوامل تشدید بیماری. نور آفتاب، استرس، آب گرم، باد، کار سنگین، الکل، رطوبت، هوای سرد، برخی غذاها، غذاهای داغ، حرارت درمان. معمولاً بیماری بی‌خطر است و موارد خفیف فقط مشکل زیبایی برای بیمار ایجاد می‌کند. درمان شامل عوامل ضدالتهاب موضعی است. معمولاً ضایعات
شامل عوامل ضدالتهاب موضعی است. معمولاً ضایعات (به‌خصوص قرمزی) با درمان کوتاه‌مدت عود می‌کنند و رفع دائمی یا طولانی مدت ضایعات نیازمند درمان طولانی مدت مثلاً یک یا دو ساله است. کپسول تتراسایکلین، ژل مترونیدازول، آزلاییک اسید، ایزوترتینوین، آنتی‌هیستامین، پمادهای گوگرددار و لیزردرمانی در درمان به‌کار رفته‌اند. پرهیز از عوامل تشدیدکنندهٔ بیماری مانند نور آفتاب مفید است. ترکیبات موضعی حاوی کورتون ممکن است باعث تشدید بیماری شوند.
آرنج تنیس‌بازان، که به عنوان اپی‌کندیلیت خارجی یا آسیب درون‌هشت (انتزوپاتی) با منشأ بازکننده مچ به زند بالایی (اکستانسور کارپی رادیالیس برویس) نیز شناخته می‌شود، یک آسیب درون‌هشت (بیماری نقطه اتصال) از منشأ کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی در اپی‌کندیل خارجی است. قسمت خارجی آرنج دردناک و حساس می‌شود. درد ممکن است به پشت ساعد نیز کشیده شود.. شروع علائم عموماً تدریجی است، اگرچه ممکن است ناگهانی به نظر برسند و به اشتباه به عنوان یک آسیب تفسیر شوند. آرنج گلف‌بازان وضعیت مشابهی است که قسمت داخلی آرنج را درگیر
وضعیت مشابهی است که قسمت داخلی آرنج را درگیر می‌کند.. آسیب‌های درون‌هشت، بدون علت شناخته شده هستند، به این معنی که علم هنوز علت آنها را مشخص نکرده است. آسیب‌های درون‌هشت در افراد میانسال (سنین ۳۵ تا ۶۰) شایع‌تر هستند. اغلب بیان می‌شود که این وضعیت به دلیل استفاده بیش از حد از عضلات پشت ساعد ایجاد می‌شود، اما شواهد تجربی آن را تأیید نمی‌کنند و یک سوءتعبیر رایج یا تفکر غیرعلمی در مورد علائم است. همچنین ممکن است با کار یا ورزش، به‌طور معمول ورزش‌های راکت (از جمله ورزش‌های پارویی) مرتبط باشد، اما اکثر افراد
جمله ورزش‌های پارویی) مرتبط باشد، اما اکثر افراد مبتلا به این وضعیت در معرض این فعالیت‌ها نیستند. تشخیص بر اساس علائم و معاینه است. تصویربرداری پزشکی به‌طور خاص، مفید نیست. علائم مطابق با تشخیص عبارتند از درد، زمانی که یک فرد سعی می‌کند مچ دست را در برابر مقاومت به عقب خم کند. از نظر سیر طبیعی، آسیب‌های درون‌هشت درمان‌نشده، طی یک دوره 1-2 ساله برطرف می‌شوند. درمان تسکینی (کاهش‌دهنده علائم) ممکن است شامل داروهای ضد درد مانند داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAIDs) یا استامینوفن (پاراستامول)، مچ‌بند، یا بستن
یا استامینوفن (پاراستامول)، مچ‌بند، یا بستن باند بالای ساعد باشد. نقش تزریق کورتیکواستروئید به عنوان نوعی درمان هنوز مورد بحث است. شواهد اخیر نشان می‌دهد که تزریق کورتیکواستروئید ممکن است رفع علائم را به تاخیر اندازد. علائم و نشانه‌ها. علائم مرتبط با آرنج تنیس‌بازان شامل درد از قسمت خارجی آرنج تا ساعد و درد مچ دست حین باز کردن مچ بوده، اما محدود به آن نیست. واژه‌شناسی. اصطلاح «آرنج تنیس‌بازان» (tennis elbow) به‌طور گسترده‌ای استفاده می‌شود (اگرچه غیررسمی است)، اما این شرایط را باید به گونه‌ای دانست که به
اما این شرایط را باید به گونه‌ای دانست که به بازیکنان تنیس محدود نمی‌شود. از نظر تاریخی، اصطلاح پزشکی «اپی‌کوندیلیت خارجی» (lateral epicondylitis) بیشتر برای این وضعیت استفاده می‌شد، اما itis به معنای التهاب است، در حالی که این بیماری التهابی نیست. از آنجایی که یافته‌های بافت‌شناسی بافت غیر التهابی را نشان می‌دهند، اصطلاحات «تاندیوپاتی خارجی آرنج» (lateral elbow tendinopathy) و «تاندینوزیس» (tendinosis) پیشنهاد می‌شوند. در سال 2019، گروهی از کارشناسان بین‌المللی پیشنهاد کردند که «تاندیوپاتی خارجی آرنج»
پیشنهاد کردند که «تاندیوپاتی خارجی آرنج» (lateral elbow tendinopathy) مناسب‌ترین اصطلاح است. اما بیماری نقطه اتصال (یا درون‌هشت) به‌طور دقیق به عنوان «انتزوپاتی» (enthesopathy) شناخته می‌شود. علل. آسیب دورن‌هشت با منشأ کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی، ایدیوپاتیک است، به این معنی که علت شناخته شده‌ای ندارد. به‌طور مرسوم، افراد حدس می‌زنند که آرنج تنیس‌بازان نوعی آسیب فشاری مکرر است که در نتیجه استفاده بیش از حد زردپی و بهبودی ناموفق آن ایجاد می‌شود، در حالی که هیچ شواهدی دال بر آسیب یا ترمیم در یافته‌های
که هیچ شواهدی دال بر آسیب یا ترمیم در یافته‌های بافت‌شناسی وجود ندارد و تفسیر نادرست فعالیت‌های دردناک به عنوان منبع آسیب، رایج است. دیگر عوامل خطر احتمالی برای بروز اپی‌کندیلیت خارجی عبارتند از انجام تنیس در سنین بالاتر، فعالیت شدید غیرعادی، کاهش زمان‌سنجی ذهنی و سرعت ذهنی و انقباض غیرعادی مکرر عضله (کنترل کننده‌ طول یک گروه عضلانی). پاتوفیزیولوژی. یافته‌های بافت‌شناسی شامل از بین رفتن یا دژنراسیون موکوئیدی است: کلاژن نامنظم، افزایش ماتریکس خارج سلولی و متاپلازی کندروئید. شواهدی مبنی بر التهاب یا ترمیم
متاپلازی کندروئید. شواهدی مبنی بر التهاب یا ترمیم وجود ندارد. بنابراین، این اختلال به‌جای تاندونیت، به‌طور مناسب‌تر به‌عنوان تاندینوزیس یا تاندیوپاتی - به‌طور دقیق‌تر یک آسیب‌ درون‌هشت (enthesopathy)- شناخته می‌شود. تشخیص. معاینه فیزیکی. تشخیص بر اساس علائم و نشانه‌های بالینی مجزا و مشخص است. به عنوان مثال، باز کردن آرنج و خم کردن مچ دست باعث درد قسمت خارجی آرنج می‌شود. حساسیت به لمس نقطه‌ای در منشاء ماهیچه کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی از اپی‌کوندیل خارجی وجود دارد. تست کوزن (Cozen's test). تست کوزن یک
وجود دارد. تست کوزن (Cozen's test). تست کوزن یک معاینه فیزیکی است که برای ارزیابی آرنج تنیس‌بازان شامل درد با باز کردن مچ در برابر مقاومت انجام می‌شود. گفته می‌شود که اگر باز کردن مچ در برابر مقاومت باعث درد در قسمت خارجی آرنج به دلیل فشار وارده بر زردپی بازکننده ماهیچه کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی شود، تست مثبت است. تست با آرنج باز شده انجام می‌شود. توجه: با خم شدن آرنج، دراز بازکننده مچ به زند بالایی در موقعیت کوتاه شده است، زیرا منشاء آن برآمدگی فوق کندیلار خارجی استخوان بازو است. برای رد کردن کوتاه
خارجی استخوان بازو است. برای رد کردن کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی، تست را با آرنج در حالت باز شده به شکل کامل، تکرار کنید. تصویربرداری پزشکی. تصویربرداری پزشکی ضروری یا مفید نیست. رادیوگرافی (اشعه ایکس) ممکن است کلسیفیکاسیون را در جایی که عضلات بازکننده به اپی‌کندیل خارجی متصل می‌شوند، نشان دهد.سونوگرافی پزشکی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (magnetic resonance imaging; MRI) می‌توانند آسیب‌شناسی را نشان دهند، اما برای تشخیص مفید نیستند و بر درمان تأثیر نمی‌گذارند. سونوگرافی طولی آرنج خارجی، ضخیم شدن و
نمی‌گذارند. سونوگرافی طولی آرنج خارجی، ضخیم شدن و ناهمگنی زردپی اکستانسور مشترک را نشان می‌دهد که با تاندونوزیس سازگار است، زیرا سونوگرافی، کلسیفیکاسیون، پارگی درون ماده و نامنظمی مشخص اپی‌کندیل خارجی را نشان می‌دهد. اگرچه اصطلاح اپی‌کوندیلیت اغلب برای توصیف این اختلال استفاده می‌شود، اکثر یافته های هیستوپاتولوژیک مطالعات، هیچ شواهدی از یک فرآیند التهابی حاد یا مزمن نشان نداده‌اند. مطالعات بافت شناسی نشان داده است که این وضعیت، نتیجه تحلیل زردپی است که بافت طبیعی را با آرایش نامرتب کلاژن جایگزین می‌کند.
طبیعی را با آرایش نامرتب کلاژن جایگزین می‌کند. سونوگرافی داپلر رنگی، تغییرات ساختاری تاندون را نشان می‌دهد. درمان. از نظر سیر طبیعی، آسیب‌ درون‌هشت درمان نشده، طی یک دوره ۱ تا ۲ سال برطرف می‌شود. درمان تسکینی (کاهش‌دهنده علائم) ممکن است شامل داروهای ضد درد مانند داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی یا استامینوفن (پاراستامول)، مچ‌بند یا بستن باند بالای ساعد باشد. تمرینات. حرکات کششی و تقویت ایزومتریک رایج‌ترین تمرینات توصیه شده هستند. عضله با آرنج صاف کشیده شده و مچ به صورت غیرفعال خم می‌شود. تقویت ایزومتریک را
مچ به صورت غیرفعال خم می‌شود. تقویت ایزومتریک را می‌توان با فشار دادن بالای دست در مقابل سطح زیرین میز و صاف نگه داشتن مچ انجام داد. ابزارهای ارتز (Orthotic devices). ارتز وسیله‌ای است که به صورت خارجی روی اندام برای بهبود عملکرد یا کاهش درد استفاده می‌شود. ارتز ممکن است در درمان آرنج تنیس‌بازان مفید باشد. با این حال، اثرات طولانی‌مدت آن ناشناخته است. دو نوع اصلی ارتز برای این مشکل تجویز می‌شود: ارتزهای کانترفورس (counterforce) آرنج و ارتزهای بازکننده مچ دست. ارتز کانترفورس دارای ساختار محیطی اطراف بازو
دست. ارتز کانترفورس دارای ساختار محیطی اطراف بازو است. این ارتز معمولاً دارای یک بند است که نیروی اتصال را روی مبدا بازکننده‌های مچ اعمال می‌کند. نیروی اعمال شده توسط ارتز، باعث کاهش کشیدگی در فیبرهای عضلانی می‌شود. ارتز بازکننده مچ دست، مچ را در وضعیت اندکی بازشده نگه می‌دارد. درمان‌های نظری. روش‌های دیگری که به‌صورت تجربی آزمایش نشده‌اند عبارتند از: ورزش اکستنتریک (eccentric exercise) با استفاده از میله لاستیکی، دستکاری مفصل به سمت آرنج و مچ دست، دستکاری ستون فقرات در ناحیه ستون فقرات گردنی و سینه‌ای،
ستون فقرات در ناحیه ستون فقرات گردنی و سینه‌ای، لیزر درمانی سطح پایین و درمان با امواج شوک بیرون‌تنی (extracorporeal shockwave therapy). داروها. اگرچه داروهای ضد التهابی معمولاً برای درمان آرنج تنیس‌بازان تجویز می‌شوند، شواهد برای تأثیر آنها معمولاً روایتی است و فقط مطالعات محدودی نشان می‌دهند که فوایدی دارند. یک مرور نظام‌مند نشان داد که داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی موضعی ممکن است درد را در کوتاه‌مدت (تا ۴ هفته) بهبود بخشد، به دلیل مسائل روش‌شناختی قادر به نتیجه‌گیری قطعی نبود. شواهد برای داروهای
قادر به نتیجه‌گیری قطعی نبود. شواهد برای داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی خوراکی درهم‌آمیخته است. شواهد برای بهبود طولانی‌مدت از هر نوع تزریقی، اعم از کورتیکواستروئیدها، سم بوتولینوم، پرولوتراپی یا مواد دیگر ضعیف است. تزریق کورتیکواستروئید ممکن است در کوتاه‌مدت مؤثر باشد; با این حال، آنها پس از یک سال، در مقایسه با رویکرد انتظار و مشاهده مزیت اندکی دارند. یک کارآزمایی بالینی تصادفی‌سازی شده همراه با گروه شاهد، با مقایسه اثر تزریق کورتیکواستروئید، فیزیوتراپی یا ترکیبی از تزریق کورتیکواستروئید و فیزیوتراپی،
یا ترکیبی از تزریق کورتیکواستروئید و فیزیوتراپی، نشان داد که بیماران تحت درمان با تزریق کورتیکواستروئید در مقایسه با دارونما (placebo) در یک سال بهبودی کامل یا بهبودی کمتری داشتند (خطر نسبی: ۰.۸۶). بیمارانی که تزریق کورتیکواستروئید دریافت کردند نیز در یک سال نسبت به دارونما، میزان عود بالاتری داشتند (۵۴٪ در مقابل ۱۲٪، خطر نسبی: ۰.۲۳). عوارض ناشی از تزریق مکرر استروئید شامل مشکلات پوستی مانند هیپوپیگمانتاسیون و آتروفی چربی است که منجر به فرورفتگی پوست در اطراف محل تزریق می‌شود. به نظر می‌رسد تزریق استروئید
محل تزریق می‌شود. به نظر می‌رسد تزریق استروئید مؤثرتر از درمان با امواج شوک باشد.. سم بوتولینوم نوع A برای فلج کردن عضلات بازکننده ساعد در افراد مبتلا به آرنج تنیس‌بازان مزمن که با اقدامات محافظه‌کارانه بهبود نیافته است، ممکن است پایدار باشد. جراحی. جراحی یک گزینه درمانی است. روش‌های جراحی عبارتند از: تکنیک‌های جراحی برای اپی‌کندیلیت خارجی را می‌توان با جراحی باز، جراحی از راه پوست یا جراحی آرتروسکوپی انجام داد، بدون شواهدی با کیفیت بالا که نشان دهد هر نوع خاصی بهتر یا بدتر از دیگری است. عوارض جانبی شامل
خاصی بهتر یا بدتر از دیگری است. عوارض جانبی شامل عفونت، آسیب به اعصاب و ناتوانی در صاف کردن بازو است. مروری بر شواهد مربوط به جراحی نشان داد که مطالعات منتشر شده از کیفیت پایینی برخوردار بودند و نشان ندادند که جراحی نسبت به دیگر درمان‌ها مؤثرتر است. یک کارآزمایی تحقیقاتی نشان داد که جراحی مؤثرتر از جراحی ساختگی نیست، که در آن بیماران فقط یک برش پوستی دریافت می‌کنند، اگرچه تعداد کم بیماران، یکی از محدودیت‌های این کارآزمایی بود. همه‌گیرشناسی. آسیب‌ درون‌هشت از منشاء کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی. شواهد
از منشاء کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی. شواهد حاصل از مطالعات تصویربرداری نشان می‌دهد که حدود ۱ مورد از هر ۵ نفر در طول زندگی خود مبتلا به آسیب‌ درون‌هشت قابل تشخیص از منشأ کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی می‌شوند. علائم به احتمال زیاد متفاوت و خود-محدود شونده هستند. تغییرات سیگنال در MRI، دائمی به نظر می‌رسد. شواهدی وجود ندارد که مشاغل یا فعالیت‌های خاص با آسیب‌ درون‌هشت مرتبط باشد. علائم اپی‌کندیلیت خارجی. علائم حاکی از اپی‌کندیلیت خارجی در حدود ۱٪ از جمعیت بزرگسال وجود دارد و بیشتر در ۴۰ تا ۶۰ سالگی
جمعیت بزرگسال وجود دارد و بیشتر در ۴۰ تا ۶۰ سالگی دیده می‌شود. شیوع تا حدودی بین مطالعات متفاوت است که احتمالاً در نتیجه معیارهای تشخیصی متنوع و قابلیت اطمینان محدود بین ناظران مختلف است. داده‌های مربوط به علائم اپی‌کندیلیت خارجی در رابطه با مشاغل و ورزش متناقض و غیرقطعی هستند. کاستی‌های شواهدی که به رابطه بین علائم و شغل/ورزش می‌پردازند عبارتند از: تنوع در معیارهای تشخیصی، قابلیت اطمینان محدود تشخیص، ارتباط مخدوش‌کنندگی عوامل روانی-اجتماعی، سوگیری انتخاب به دلیل نرخ بالای عدم پاسخ و این واقعیت که
انتخاب به دلیل نرخ بالای عدم پاسخ و این واقعیت که مواجهه‌ها معمولاً با گزارش‌ها غیر عینی هستند و بیماران علامت‌دار ممکن است مواجهه بیشتری دریافت کنند. تاریخچه. پزشک آلمانی F. Runge معمولاً برای اولین توصیف این بیماری شناخته می‌شود و آن را در سال ۱۸۷۳ به عنوان «کرامپ نویسنده» (Schreibekrampf) نامید. بعدها آن را «آرنج زنان شوینده» نامیدند. جراح بریتانیایی، هنری موریس، در سال ۱۸۸۳ مقاله ای را در Lancet منتشر کرد که در آن «بازوی تنیس چمن» را در سال ۱۸۸۳ توصیف کرد. اصطلاح محبوب «آرنج تنیس‌بازان»، برای اولین بار
اصطلاح محبوب «آرنج تنیس‌بازان»، برای اولین بار در همان سال در مقاله‌ای توسط H. P. Major ظاهر شد که به عنوان «آرنج تنیس‌بازان چمن» توصیف شد.
فرودگاه آدانا یا فرودگاه شاکیرپاشا آدانا () فرودگاهی بین‌المللی است که در شهر آدانا واقع در ترکیه قرار دارد. اکنون (ژوئن ۲۰۱۶) از این فرودگاه ۴۳۳ پرواز هفتگی در ۲۲ مسیر انجام می‌شود و این شهر را به ۸ شهر دیگر در ترکیه، ۱۰ شهر در آلمان، ۳ شهر در خاورمیانه و جمهوری ترک قبرس شمالی متصل می‌کند. در سال ۲۰۱۵ میلادی، فرودگاه آدنا با جابه‌جایی ۵٫۴ میلیون مسافر، ششمین فرودگاه پررفت‌وآمد در ترکیه براساس میزان جابه‌جایی مسافر بوده‌است. همچنین این فرودگاه ۷۷مین فرودگاه پررفت‌وآمد اروپا محسوب می‌شود. این فرودگاه در سال
پررفت‌وآمد اروپا محسوب می‌شود. این فرودگاه در سال ۱۹۳۷ میلادی، برای خدمات غیرنظامی و نظامی افتتاح شد؛ خدمات غیرنظامی این فرودگاه، از سال ۱۹۵۶ میلادی، آغاز گردید.
قمار تحول سومین آلبوم گروه آلترنیتیو راک فنلاندی، پوئتز آو د فال است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. در این آلبوم از موسیقی خشن تری استفاده شد و دلیل آن هم موضوع کلی آلبوم که تقابل جهان درون و بیرون یا در کل اخلاق و تکنولوژی بود. با عرضه این آلبوم در کمتر از دو هفته این آلبوم جایزه فروش طلا را دریافت کند. هر چند این آلبوم در فروش موفقیت چشمگیری داشت اما در بخش جوایز موفقیتی کسب نکرد. در جریان عرضه این آلبوم پای این گروه به آسیا آمریکا هم باز شد و آنها در هند و آمریکا هم کنسرت اجرا کردند که بسیار موفق بود. فهرست