payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایوان ضلع شرقی از بقیه کامل‌تر است. این پل دارای یک دهانهٔ اصلی عریض و بلند و دو دهانهٔ کوچک‌تر در سمت راست دهانهٔ اصلی می‌باشد، دهانه اصلی به یاری دو پایهٔ قطور مربع شکل استقرار یافته و ۲۲ متر ارتفاع دارد، پایه‌های پل بر بستری سنگی قرار گرفته‌اند که از سنگ لاشه ساروج و گچ ساخته شده‌اند دو دهانه فرعی بر ارتفاعات کنارهٔ رودخانه بنا شده و از ارتفاع و عرض کمی برخوردارند. پل دیگری در همان مکان و به فاصلهٔ بیست متر ساخته که دارای دو طبقه می‌باشد. طبقه اول جهت معبر ساخته شده و طبقه دوم برای عبور آب در نظر گرفته
ساخته شده و طبقه دوم برای عبور آب در نظر گرفته شده است، درسمت چپ طبقه اول اتاقکی ساخته شده که دارای یک ورودی و یک خروجی است. ارتفاع این پل از کف رودخانه ۲۶ متر است. در این مجموعهٔ معماری تقریبآ هیچ عنصر تزئینی به کار نرفته است. این قلعه تاریخی مربوط به دوران ساسانیان است و در نزدیکی روستای هوگند قرار دارد. خانه ای قدیمی مربوط به دورهٔ قاجار است که دارای گچبری‌های بسیار زیبا و بادگیرهای منحصر به فرد است. اولین موزه خصوصی کشور است و دارای آثار بسیاری از دوره‌های مختلف. حسینیه در محله میانده است که قدمت آن به
مختلف. حسینیه در محله میانده است که قدمت آن به دوران صفویه بازمی‌گردد؛ مراسم عزاداری ایام محرم از چهارصد سال پیش تا به حال در این مکان برگزار می‌شده و هم‌اکنون نیز با همان شیوه اجرا می‌شود مراسم علم گردانی به شکلی خاص و با نوای حسین حسین در این مکان برگزار می‌شود و هرساله تعداد زیادی از شهرهای دیگر به این شهر در ایام محرم سفر می‌کنند تا شاهد این مراسم باشند و در عزاداری شرکت کنند. اقلیم. آب و هوای منطقه خشک و کویری است. حداکثر و حداقل مطلق درجه حرارت هوا در ایستگاه بشرویه ۴۸ و ۲۱- درجه سانتی‌گراد گزارش شده
ایستگاه بشرویه ۴۸ و ۲۱- درجه سانتی‌گراد گزارش شده است. روستاهای شمال بشرویه گرم‌تر هستند و روستاهای غربی و جنوب غربی که ارتفاع بیشتری دارند از درجه حرارت ملایم‌تری برخوردارند. بارندگی در این منطقه بیشتر از اوایل آبان‌ماه شروع می‌شود و حداکثر تا نیمه اردیبهشت ادامه دارد. از آن به بعد به ندرت باران می‌بارد. متوسط بارندگی در این منطقه ۹۶٫۱۱ میلی‌متر در سال می‌باشد. آب. منطقه رودخانه دائمی ندارد و چند رود فصلی که پس از بارندگی رواناب‌ها و سیلاب در آن‌ها جریان می‌یابد عبارت‌اند از: آب مورد نیاز کشاورزی این
می‌یابد عبارت‌اند از: آب مورد نیاز کشاورزی این منطقه از قنات، چشمه و چاه تأمین می‌شود. طبق آمار موجود در حال حاضر تعداد ۲۰۲ حلقه چاه عمیق ۱۲ حلقه چاه نیمه عمیق ۱۳۳ رشته قنات و ۸۲ چشمه در منطقه وجود دارد که سالیانه حدود ۲۳۶ میلیون متر مکعب آب از زیرزمین استخراج می‌گردد. پوشش گیاهی. گیاهان این منطقه بیابانی از گونه‌های پرطاقت مانند درمنه، تاغ و اسکمبیل می‌باشد. در کوه‌های شتری تعدادی درختان جنگلی چون انجیر، پسته کوهی، بادام کوهی و گردو وجود دارد. با توجه به گسترش کویر و نمک‌زار و شنزار در منطقه مراتع آن فقیر
کویر و نمک‌زار و شنزار در منطقه مراتع آن فقیر است و پوشش گیاهی به صورت تنک مشاهده می‌شود. گیاهان داروئی و صنعتی چون کتیرا، انغوزه، زعفران، زیره سیاه و بارهنگ از دیگر گیاهان این منطقه می‌باشد. ۲۴۱ هزار هکتار از مساحت این شهرستان را بیابان‌ها تشکیل می‌دهند.
آدام ریچارد سندلر (؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۶۶) بازیگر و کمدین آمریکایی است. او از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، پیش از بازی در فیلم‌های هالیوودی، یکی از بازیگران مجموعهٔ کمدی "پخش زنده شنبه شب" بود. او در فیلم‌های کمدی هالیوودی بازی کرده است که مجموعاً بیش از ۲ میلیارد دلار در سرتاسر جهان فروش داشتند. در سال ۲۰۲۰ دارایی خالص او ۴۲۰ میلیون دلار برآورد شد و قرارداد چهار فیلم با نتفلیکس به ارزش بیش از ۲۵۰ میلیون دلار امضا کرد. زندگی شخصی. آدام در بروکلین، نیویورک در ۹ سپتامبر سال ۱۹۶۶ زاده شد، مادرش یک معلم مدرسه مهد کودک، و
سال ۱۹۶۶ زاده شد، مادرش یک معلم مدرسه مهد کودک، و پدر او استنلی سندلر، یک مهندس برق بود، خانواده وی یهودی هستند و از مهاجران یهودی روسی تبارند. او پس از نقل مکان در سن ۶ سالگی در منچستر، نیوهمپشایر بزرگ شد، وی در دبیرستان مرکزی منچستر تحصیل کرد. سندلر از دانشگاه نیویورک، مدرسه هنر تیش در سال ۱۹۸۸ فارغ‌التحصیل شد. زندگی هنری. سندلر پس از حضور موفق در یک برنامه زنده تلویزیونی به نام saturday night live در چندین فیلم هالیوودی حضوری موفق داشت به‌طوری‌که مجموع این فیلم‌ها فروشی در حدود ۲ میلیارد دلار آمریکا
این فیلم‌ها فروشی در حدود ۲ میلیارد دلار آمریکا داشت. تمشک طلایی. وی یکی از رکوردداران کاندید و برنده شدن جایزه تمشک طلایی برای بدترین بازیگر مرد با ۱۱ نامزدی و ۳ پیروزی، نیز است. فیلم‌شناسی. "این فهرست جزئی از آثار سینمایی و تلویزیونی سندلر است."
اصغر آراسته (۱۳۳۲ در قصر شیرین - شهریور ۱۳۶۷ در کرج)، معلم و فعال سیاسی مارکسیست، عضو سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) و مسئول تشکیلات این سازمان در قصر شیرین بود که در جریان اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ توسط جمهوری اسلامی اعدام شد. زندگی. اصغر آراسته در سال ۱۳۳۲ در قصرشیرین در استان کرمانشاه به دنیا آمد. پس از پایان تحصیلات متوسطه آموزگار روستاهای قصرشیرین شد. وی در انقلاب بهمن از پیشروان مبارزه علیه حکومت محمدرضا پهلوی در منطقهٔ غرب استان کرمانشاه بود. وی که عضو سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران
بود. وی که عضو سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران بود، پس از انشعاب این سازمان، فعالیت خود را در سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) در ستاد این سازمان در قصر شیرین ادامه داد. آراسته همچنین به همراه چند معلم چپ‌گرای دیگر "کانون معلمان قصرشیرین" را بنیان گذارد. وی در سال ۱۳۵۸ دستگیر و در پادگان سرپل ذهاب تحت شکنجه قرار گرفته و به اعدام محکوم شد، اما حکم اعدام او توسط صادق خلخالی با اعتراضات گستردهٔ مردم لغو شد. در جریان شورش در کردستان ایران در سال ۱۹۷۹، آراسته مسئولیت جمع‌آوری کمک‌های مردم قصرشیرین برای مردم
مسئولیت جمع‌آوری کمک‌های مردم قصرشیرین برای مردم کُرد در شهرهای جنگ‌زده را برعهده داشت. آراسته پس از تخریب شهر قصر شیرین در شهریور سال ۱۳۵۹ در روزهای آغازین جنگ ایران و عراق به همراه دیگر ساکنان این شهر، به شهر کرمانشاه آمد و تلاش کرد با حفظ ارتباطش با سازمان فداییان خلق ایران (اکثریت) در این شهر به فعالیت سیاسی بپردازد. آراسته به سبب وضعیت منطقهٔ کرمانشاه در سال‌های جنگ، در سال ۶۲ راهی تهران شد و در کارخانه‌های اطراف تهران و کرج مشغول به کارگری شد. در سال ۶۵ در حالی که برای مدتی به کرمانشاه بازگشته بود،
۶۵ در حالی که برای مدتی به کرمانشاه بازگشته بود، دستگیر و دو سال زندان را در زندان دیزل‌آباد کرمانشاه و زندان گوهردشت کرج گذراند. وی سرانجام در شهریور ۱۳۶۷ در جریان اعدام زندانیان سیاسی در تابستان ۱۳۶۷ در زندان گوهردشت کرج اعدام شد.
فرهنگ آفریقا توسط یک نظام کاملاً یکپارچه از ارزش‌های اجتماعی مشخص می‌شود، از طریق فرایندهای تاریخی اطلاع داده می‌شود که از سازمان اجتماعی خود پشتیبانی می‌کند. جالبترین ویژگی فرهنگ آفریقایی ماهیت تقریباً یکدست از یک شبه- زبان آفریقائی است، که عناصر غیر کلامی برقراری ارتباط آن برای تغییر مفهوم و انتقال احساس بکار می‌روند. همچون اروپایی‌های جنوبی، آفریقایی‌ها بیشتر حراف، گرم و متعهد می‌باشند. این شبه- زبان آفریقایی در مجموعه‌ای از روابط تاریخی و باورهای معنوی باستانی ریشه دارد که در نسل، زبان، سیاست در حال
باستانی ریشه دارد که در نسل، زبان، سیاست در حال شکوفائی، و نیز تراژدی‌های توامان برده داری و استعمار آفریقا جای گرفته‌اند. گویشهای شبه زبانشناختی آفریقایی‌ها، و تنفسهای اجتماعی بنیادی به سادگی قابل تشخیص بوده و در یک فلسفه باستانی قوی و عمیقاً جا افتاده ریشه دوانده که حتی در مواجهه با جابجایی‌های گسترده اجتماعی و جغرافیای سیاسی حاصل از تغییر نمودار جمعیتی نیز مستلزم تداوم و تعالی آن‌ها است. فرهنگ نوین آفریقایی از طریق پاسخهای پیچیده به امپریالیسم عربی و امپریالیسم اروپایی بروز می‌یابد. در شروع اواخر دهه
اروپایی بروز می‌یابد. در شروع اواخر دهه ۱۹۹۰، آفریقایی‌ها به‌طور فزاینده‌ای می‌خواستند هویت خود را مجدداً اظهار نمیند. خصوصاً در شمال آفریقا خودداری از پذیرش برچسب عربی یا اروپایی منجر به بک نوع سرریز تقاضاها برای پاسداشت زبانها و فرهنگ بومی آمازیغ در مراکش، مصر، الجزایر و تونس منجر شد. پیدایش (باور) همه- آفریقائی گرائی از زمان افول آپارتاید، سبب افزایش تقاضاها برای حسی احیا شده از هویت آفریقایی گردید. در جنوب آفریقا، روشنفکران جوامع مقیم از اعقاب اروپایی به‌طور فزاینده‌ای به خاطر دلایل فرهنگی تا علل
به‌طور فزاینده‌ای به خاطر دلایل فرهنگی تا علل جغرافیایی یا نژادی هویت آفریقایی پیدا کردند. معروف است که برخی افراد، مراسم مذهبی انجام می‌دادند تا عضو جوامع زولو یا سایر شوند. شباهتاهای میان فرهنگهای گروه‌های مختلف نژادی و ملی به آفریقا جلوه‌ای از همپوشانی فرهنگها بخشید. در واقع طبیعت فرهنگ آفریقایی شامل سلسله‌ای از عناصر مرتبط معنوی می‌شود. جایی که خطوط شکاف فرهنگی قرار می‌گیرند، آن‌ها به سرعت به عناصر ستبر تر و انگیزه سازتری تمایل می‌یابند که معنوی گرایی آفریقایی را نشان می‌دهد. اما، خطوط شکاف فرهنگی، بین
را نشان می‌دهد. اما، خطوط شکاف فرهنگی، بین آن دسته از آفریقایی‌هایی بارز است که به سبکهای زنگی غربی یا باختری شبیه شده‌اند و نیز آفریقایی‌هایی که اصول اخلاقی و سنتی قدیم آفریقا را رعایت نموده یا به آن عمل می‌کنند. بیشتر فرهنگ سنتی آفریقا در نتیجه سال‌ها غفلت و سرکوب در اثر رژیمهای استعماری و نو استعماری نابود شده‌است. اکنون یک نوعی قیام در انجام کوششهایی برای کشف مجدد و بخشیدن مجدد شهامت به فرهنگ سنتی آفریقا تحت جنبشهایی صورت گرفته همچون رنسانس آفریقایی به رهبری تابو مبکی، تمرکزگرایی آفریقایی به رهبری گروه
تابو مبکی، تمرکزگرایی آفریقایی به رهبری گروه قدرتمندی از فرهیختگان از جمله مولفی آسانته و نیز تشخیص فزاینده‌ای از معنویگرائی سنتی از طریق جرم زدایی از وودوو (در غرب آفریقا) و دیگر اشکال معنویت. در سال‌های اخیر فرهنگ سنتی آفریقا با فقر روستایی و کشاورزی برای معاش مترادف شده‌است. فرهنگ مدنی در آفریقا، که هم‌اکنون با ارزش‌های غربی همراه شده، تضاد بزرگی با فرهنگ سنتی مدنی آفریقا دارد که زمانی غنی بود و بر اساس استانداردهای نوین غربی دلخواه بوده‌است. شهرهای آفریقایی همچون لوآنگو، مبانزا کنگو، تیمبوکتو، تیبس
همچون لوآنگو، مبانزا کنگو، تیمبوکتو، تیبس مصر| تیبس، مروئه و دیگرشهرها به عنوان پررونق‌ترین مراکز شهری و صنعتی، پاکیزه، با طرحی مناسب، و پر از دانشگاه‌ها، کتابخانه‌ها، و معابد محسوب شده بودند. این تصویر از زندگی سنتی شهری در آفریقا تضاد عمیقی با شهرهای اروپائی داشت که آلوده، شلوغ و به هم ریخته بودند... ویژگیهایی که تا حدود زیادی حفظ شده‌اند. اصلی و با دوامترین خط شکاف فرهنگی در آفریقا، جدایی بین روستا گرایی| روستا گرایان و کشاورزی| کشاورزان است. این فاصله هرگز مبتنی بر رقابت اقتصادی نیست و نبوده‌است، اما
هرگز مبتنی بر رقابت اقتصادی نیست و نبوده‌است، اما تا حدودی بر مبنای سیاست استعماری نژادگرایی است که روستاگرایان به عنوان یک نسل متفاوت که از کشاورزان پدید آمده‌اند می‌داند، و یک شکل از آپارتاید را بین دو فرهنگ در آغاز دهه ۱۸۸۰ اعمال نموده که تا دهه ۱۹۶۰ ادامه می‌یابد. اگرچه قدرتهای استعماری اروپا به‌طور گسترده‌ای صنعتی شدند، بسیاری از مدیران و فلاسفه‌ای که نوشته‌های آن‌ها وجود استعمار را منطقی قلمداد می‌کرد، سیاستهای شبه علمی به نژادی و نژادپرستانه را بر روی آفریقایی‌ها طی آزمایشهای مهندسی انحرافی اجتماعی
آفریقایی‌ها طی آزمایشهای مهندسی انحرافی اجتماعی انجام دادند. بیشتر دسته‌بندی مجدد نژاد پرستانه در آفریقایی‌ها جهت تناسب یافتن با الگوهای اروپایی، متناقض و ناهمگرا بوده‌است. اما، به دلیل مشروعیت بخشی به آن‌ها و قوانینی که از این سیاستها وضع شده که دارای پشتوانه نیروی پلیس، اثبات علمی و قدرت اقتصادی بوده، آفریقایی‌ها یا با ایستادن در برابر قوانین جدید، واکنش نشان دادند، یا آن‌ها را به نفع (ایده) همه- آفریقائی گرایی رد کردند. تمامی اعضای جوامع وافراد آفریقایی از طریق هیئتهای استعماری به نژادی مورد سنجش قرار
از طریق هیئتهای استعماری به نژادی مورد سنجش قرار گرفتند و هویتها و اصالت نژادی آن‌ها بر اساس دانشی نامعلوم مجدداً تعیین گردید. مدارس کلاً مشابه اروپائی‌ها در برخی جنبه‌های فیزیکی یا فرهنگی به تدریس پرداختند که نسبت به دیگر آفریقایی‌ها برتری داشت و شایسته امتیازات بیشتری بود. این مسئله از سوی دیگر اروپائیانی موجب خصومت شد- سوسیالیستها و کمونیستها- که آفریقایی‌ها را بر طبق گروه‌های مبهم می‌شناختند که بر مبنای معیارهای اروپایی الگوسازی شده بود. ساده‌ترین راه برای تقسیم آفریقایی‌ها در راستای خطوط اقتصادی بود.
تقسیم آفریقایی‌ها در راستای خطوط اقتصادی بود. روستا گرایان، کشاورزان، شکارچیان و آفریقایی‌های غربزده، همه به وضوح فرهنگهای قابل تشخیصی را تشکیل می‌دادند که هر کدام نقش متفاوت و از شکل افتاده‌ای را در سیاست نوین آفریقا ایفا می‌نمود. آفریقائی‌های غربزده، خصوصاً نوبی‌های سنگالی و سودانی از مراکز شهری چون داکار و خارطوم، به عنوان توده‌ای از ارتشهای استعماری علیه آفریقاییهای روستایی استفاده می‌شدند. روستاگرایان با ضبط همده فروشی سرزمینهای چرا به نفع امور کشاورزی به گروه‌های تندرو (افراطی) تبدیل می‌شدند.
کشاورزی به گروه‌های تندرو (افراطی) تبدیل می‌شدند. کشاورزان به خاطر زمین و آب با روستاگرایان پس از اقدامات سنتی سهم دهی در اثر سیاستهای استعماری از بین رفت، درگیر شدند. علاوه بر این، حجم فزاینده‌ای از انسان‌شناسی نظری و دانش نژادی، باورهای کاذبی را راجع به برتری و حقارت آفریقایی‌ها با سوابق فرهنگی و اقتصادی متفاوت ایجاد نمود. اکثریت گسترده‌ای از طبقه فرهیخته در آفریقا از بیگانگان بودند و خواهان ارائه بازنمایی‌هایی غیر بومی و برون سرزمینی از آفریقا بودند. اعمال احکام و سیاستهای دولت موجب تولید آثاری شد که
احکام و سیاستهای دولت موجب تولید آثاری شد که تعصبات استعمارگران اروپایی را مورد تأیید قرار می‌داد. هنر و معماری آفریقا بیانگرتنوع فرهنگهای آفریقایی می‌باشند. قدیمی‌ترین نمونه‌های موجودهنری در آفریقا مهره‌های ۷۵هزار ساله‌ای می‌باشند که از صدفهای « ناساریوس» ساخته شده و در غار بلومبوس کشف شده‌اند. هرم کبیر گیزا در مصر بلندترین سازه معماری جهان برای مدت ۴هزار سال تا زمان ساخت برج ایفل بود. مجموعه اتیوپیایی کلیساهای یکپارچه در لالیبلا درکلیسای سن جرج نمونه‌ای از آن است، به عنوان یکی از عجایب دیگر مهندسی
از آن است، به عنوان یکی از عجایب دیگر مهندسی می‌باشد. موسیقی و رقص. موسیقی آفریقا یکی از پویاترین اشکال هنری است. مصر طی مدتی طولانی کانون فرهنگی جهان عرب بوده‌است، در حالی که تجدید خاطره نواختهای مناطق پایین صحرا به ویژه در غرب آفریقا، از طریق تجارت برده اطلسی به رقص سامبا، آهنگ‌های بلوز، جاز، رگا، موسیقی رپ، و بزن و بکوب نوین منتقل شد. موسیقی نوین این قاره شامل آوازخوانیهای گروهی پیچیده از آفریقای جنوبی و نواختهای رقص از موسیقی رقص سوکوس می‌شود که بیشتر در آن موسیقی جمهوری دموکراتیک کنگو رایج بوده‌است.
در آن موسیقی جمهوری دموکراتیک کنگو رایج بوده‌است. تحقیقات اخیر عبارت‌اند از پیدایش موسیقی هیپ- هاپ آفریقایی به ویژه شکلی از نوع درآمیخته سنگالی آن با امبلاکس، و کوایتو، که یک گونه موسیقی خانگی در آفریقای جنوبی می‌باشد. موسیقی آفریکاآن نیز که در جنوب آفریقا وجود دارد، وجودی مطابق با سلیقه شخصی دارد که عمدتاً با موسیقی سنتی (موسیقی بوئر) ترکیب می‌شود، در حالی که جوامع جدیدتر مهاجر موسیقی خانگی خود را به این قاره عرضه می‌کنند. سنتهای بومی موسیقی و رقص آفریقا از طریق سنتهای شفاهی حفظ می‌شوند و آن‌ها از سبکهای
طریق سنتهای شفاهی حفظ می‌شوند و آن‌ها از سبکهای موسیقی و رقص آفریقای شمالی و جنوبی متمایز می‌شوند. اثرات عربها در موسیقی و رقص آفریقای شمالی و نیز اثرات غربی در اثر استعمار در آفریقای جنوبی، مشهود می‌باشند. بسیاری از زبانهای آفریقائی زبانهای طنین دار هستند که در آن سطح نواخت (صدا) معنی سخن را تعیین می‌کند. این مسئله همچنین در ملودی‌ها و نواختهای موسیقی آفریقایی یافت می‌شود. گروهی از ابزار موسیقی که در آن‌ها استفاده می‌شوند عبارت‌اند از طبل‌ها (بیشتر از همه استفاده می‌شود)، ابزار زنگی، کمان موسیقی، عود،
استفاده می‌شود)، ابزار زنگی، کمان موسیقی، عود، نیلبک، و سرنا. رقصهای آفریقایی حالت مهمی از برقراری ارتباط هستند و رقاصان در آن از اداهای ظاهری، نقاب‌ها، لباس‌های مرسوم، نقاشی روی بدن و تعدادی از ابزار دیداری استفاده می‌کنند. با شهرنشینی و نوین سازی، رقص و موسیقی جدید آفریقایی آثاری را از خود عرضه می‌کند که مشابه چندی از فرهنگهای دیگر است.
آفریقا، قاره‌ای است که ۶۲ کشور را در بر می‌گیرد و بیشترین خشکی‌های نیمکره جنوبی را در خود جای داده‌است. آفریقا به وسیله دریای مدیترانه از اروپا جدا شده و از منتهی‌الیه بخش شمال شرقی خود به آسیا می‌پیوندد. کانال سوئز این ارتباط آفریقا و آسیا را قطع کرده‌است. مساحت آفریقا با احتساب جزایر هم‌جوار ۳۰٬۳۶۸٬۶۰۹ کیلومترمربع است. همچنین، به لحاظ جغرافیای سیاسی، شبه جزیره سینا در شرق کانال سوئز اغلب به عنوان بخشی از آفریقا محسوب می‌شود. از شمالی‌ترین نقطه آفریقا رأس الابیض در تونس ('۲۱ ° ۳۷ شمالی) تا جنوبی‌ترین نقطه،
در تونس ('۲۱ ° ۳۷ شمالی) تا جنوبی‌ترین نقطه، تنگه آگولهاس در آفریقای جنوبی ("۱۵ '۵۱ °۳۴ جنوبی) یک فاصله تقریبی ۸۰۰۰ کیلومتری وجود دارد؛ از کیپ ورد، «۲۲'۳۳°۱۷غربی، در غربی‌ترین نقطه تا راس هافون در سومالی،»۵۲'۲۷°۵۱شرقی، در شرقیترین نقطه، تقریباً ۷۴۰۰ کیلومتر فاصله‌است. خط ساحلی آفریقا فقط ۲۶هزار کیلومتر طول دارد در حالی‌که قاره اروپا با مساحتی در حدود یک‌سوم آفریقا حدود ۳۲ هزار کیلومتر خط ساحلی دارد و این به دلیل عدم وجود دندانه‌های عمیق در سواحل آفریقا است. بزرگ‌ترین کشور آفریقا الجزایر و کوچک‌ترین کشور آن
بزرگ‌ترین کشور آفریقا الجزایر و کوچک‌ترین کشور آن سیشل بوده که یک مجمع الجزایر در خارج از ساحل شرقی آن می‌باشد. کوچک‌ترین کشور ناحیه خشکی آن گامبیا است. اقلیم، پوشش جانوری و گیاهی. آب و هوای آفریقا از حاره‌ای تا فراشمالگان در بالاترین قلل آن در نوسان است. در ناحیه شمالی آن عمدتاً بیابان یا مناطق بایر وجود دارد، در حالی که مناطق مرکزی یا جنوبی شامل دشت‌های گرم (استوایی) و نواحی جنگلی بارانی بسیار متراکم می‌باشد. در میان این دو نوعی همگرایی در الگوهای گیاهی همچون ساحل و استپ غالب است. آفریقا احتمالاً از این
ساحل و استپ غالب است. آفریقا احتمالاً از این جهت که بزرگ‌ترین ترکیب از بالاترین تراکم و «دامنه آزادی» را برای جمعیت‌های جانوران وحشی و تقابل آن‌ها به وجود آورده به خود می‌بالد، ضمن آن که جمعیتهای وحشی از جانوران بزرگ گوشتخوار نظیر شیرها، کفتارها، و چیتاها و نیز گیاه خوارانی همچون گاو وحشی، گوزن، فیل‌ها، شترها، و زرافه‌ها به‌طور آزادانه بر روی دشت‌های عمدتاً وسیع بدون مالک شخصی پراکنده‌اند، و علاوه بر جانوران جنگلی (از جمله مارها و پستانداران بزرگ اولیه) و زندگی آبی (مثلاً سوسمارها و دوزیستان) در آن وجود
زندگی آبی (مثلاً سوسمارها و دوزیستان) در آن وجود دارند. مناطق و نواحی. کشورهای موجود در این جدول برطبق شمای زمینی سازمان ملل، شمایی برای زیر بخش‌های نواحی جغرافیایی دسته‌بندی می‌شوند.
یحیی رحیمی(۱۳۶۰–۱۳۱۸)، معلم مارکسیست و عضو سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بود که در سال ۱۳۶۰ در زندان اوین اعدام شد. وی به سبب اعتصاب غذای طولانی اش در سال ۱۳۵۷ به همراه عباس سماکار شناخته شده‌است. زندگی. یحیی رحیمی در سال ۱۳۱۸ در کرمانشاه متولد شد. وی در سال ۵۰ در رابطه با ارتباطش با سازمان چریکهای فدایی خلق ایران دستگیر و در زندان اوین زیر شکنجه‌های ساواک قرار گرفت. وی پس از مدتی آزاد و بار دیگر در سال ۵۲ دستگیرشده و مدت ۲ سال را در سلولهای انفرادی گذراند. مقاومت وی در کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک و تحمل
مقاومت وی در کمیته مشترک ضد خرابکاری ساواک و تحمل قریب به ۳ ماه «جیره شلاق» –هر بار ۵۰ ضربه– در میان زندانیان سیاسی زبانزد است. خاطرات. عباس سماکار در کتاب «من یک شورشی هستم» وی را اینگونه توصیف می‌کند: سماکار می‌نویسد: از دیگر خاطرات نقل شده از وی دفاع وی از دو زندانی سیاسی که ناراحتی روانی داشتند – یکی دانشجوی دارو سازی و دیگری معلم – در مقابل پلیس در سال ۱۳۵۵ است. وی در اجرای مراسم اول ماه مه و گرامیداشت روز [سیاهکل] در زندان نقش فعالی داشت. اعتصاب غذا. وی در سال ۱۳۵۷ به همراه عباس سماکار در زندان دیزل
وی در سال ۱۳۵۷ به همراه عباس سماکار در زندان دیزل آباد کرمانشاه دست به اعتصاب غذایی طولانی مدت زدند. آن‌ها پس از ۸۰ روز اعتصاب غذای تر، مدت ۶ روز نیز به اعتصاب غذای خشک دست زدند و دو بار رگ دستهایشان را زدند و سر انجام به خواسته‌هایشان ازجمله انتقال به زندان تهران دست یافتند. اعدام. وی در سال ۱۳۵۷ در انقلاب بهمن از زندان آزاد شد. پس از انقلاب نیز به فعالیت‌هایش با سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران ادامه داد. پس از مدتی در خرداد سال ۶۰ دستگیر و ۲۱ تیر ۱۳۶۰ در زندان اوین تیرباران شد.
عبداله نوری، متولد کرمانشاه، یکی از ۱۱ معلم انقلابی بود که در ۲۸ مرداد ۱۳۵۸ به اتهام هواداری از سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران در زندان دیزل آباد کرمانشاه اعدام شدند. وی از کسانی بود که نخستین اعتصاب معلمان ایران را در انقلاب بهمن در کرمانشاه ساماندهی کردند.
عدد وحش مفهومی برگرفته از کتاب مکاشفه یوحنا در عهد جدید، یکی از کتب مقدس مسیحیان می‌باشد. در اکثر نسخ موجود این عدد ۶۶۶ ذکر شده و در ترجمه‌های نوین کتاب مقدس بازتاب پیدا کرده‌است. البته شک‌هایی در مورد صحت ۶۶۶ وجود دارد چون قدیمی‌ترین نسخه موجود از کتاب مکاشفه یوحنا، پاپیروس ۱۱۵ از قرن سوم میلادی، عدد ۶۱۶ را به کار می‌برد. برخی از دانشوران بر این عقیده هستند که عدد ۶۶۶ کد مربوط به نرون (Nero)، امپراتور روم، است. بقیه آن را عدد ۶۱۶ که کدی برای امپراتور رومی کالیگولا (Caligula) در نظر می‌گیرند.
دربارهٔ ریشه‌شناسی واژه آفریقا نظرهای گوناگونی آمده‌است. برخی آن را از واژه فنیقی آفِر به معنی گرد و غبار دانسته‌اند، برخی از نام تیرهٔ آفریدی ساکن شمال آفریقا در پیرامون کارتاژ و برخی از واژه یونانی اَفریکه (aphrike) به معنی بی سرما و همیشه گرم یاد می‌کنند. ریشه‌یابی نام آفریقا. "آفری" نام یکی از مردمی بوده که در آفریقای شمالی نزدیک مرکز ایالتی کارتاژ ساکن بوده‌اند. پسوند رومی «ca –» بیانگر «کشور یا سرزمین» است. آفریقای باستانی رمی در غرب مصر واقع شده، در حالی که کلمه «آسیا» برای اشاره به سرزمین آناتولی و
که کلمه «آسیا» برای اشاره به سرزمین آناتولی و نواحی شرق آن بکار رفته‌است. خط مشخصی از طریق بطلمیوس جغرافیادان (۱۶۵–۸۵م) بین این دو قاره کشیده شده که اسکندر را در کنار خط صفر طول جغرافیایی نشان می‌دهد، کانال سوئز و دریای سیاه را به عنوان مرز بین آسیا و آفریقا می‌سازد. زمانی که اروپایی‌ها خواستند پهنه واقعی این قاره را درک کنند، ایده «آفریقا» را بر اساس دانش خود تشریح نمودند. نام به فارسی. ابوالحسن نجفی در "غلط ننویسیم" می‌نویسد: «[اِفریقا] از قدیم به کسر اول تلفظ می‌شده‌است و نه با «الف» ممدود و به صورت
اول تلفظ می‌شده‌است و نه با «الف» ممدود و به صورت "آفریقا". امروزه هم صحیح‌تر آن است که به صورت "اِفریقا" خوانده و نوشته شود.» در مقابل، علی‌اشرف صادقی و زهرا زندی‌مقدم در "«فرهنگ املایی خط فارسی»" املای "آفریقا" را به "اِفریقا" «مرجح» می‌دانند.
زبان‌های آفریقا به خانواده زبانی بزرگ پرشماری تقسیم می‌شوند: علاوه بر این، در آفریقا چندین خانواده کوچک دیگر؛ زبان تک‌خانواده و همچنین کریول‌ها و زبان‌های دسته‌بندی‌نشده وجود دارد. آفریقا همچنین دارای زبان‌های اشاره متنوعی است که بسیاری از آن‌ها تک‌خانواده هستند. بر اساس بیشتر برآوردها، آفریقا شامل ۱۲۵۰ تا ۲۱۰۰ زبان است، برخی این رقم را تا بیش از سه‌هزار تخمین زده‌اند. نیجریه به تنهایی بیش از ۵۰۰ زبان دارد (مطابق اتنولوگ) و یکی از متمرکزترین تنوع‌های زبانی در جهان در این کشور واقع شده‌است. آفریقا عمده‌ترین
جهان در این کشور واقع شده‌است. آفریقا عمده‌ترین قاره چندزبانه در جهان است؛ و افراد بسیاری را می‌توان یافت که نه تنها به زبان‌های مختلف آفریقایی، بلکه یک یا دو زبان اروپایی نیز به روانی تکلم می‌نمایند. با این حال، یکی از تفاوت‌های قابل توجه بین آفریقا و سایر مناطق زبانی یکنواختی نسبی آن است. به استثنای چند مورد، همه زبان‌های آفریقا در چهار دسته اصلی جمع شده‌اند. در پی استعمار، تقریباً تمام کشورهای آفریقایی زبان‌های رسمی را بکار گرفتند که در خارج از این قاره ریشه داشت، اما این روزها کشورهای متعددی از
قاره ریشه داشت، اما این روزها کشورهای متعددی از زبان‌های گوناگون با ریشه بومی (همچون سواحلی) به عنوان زبان رسمی استفاده می‌نمایند. در شماری از کشورها، انگلیسی و فرانسوی برای برقراری ارتباطات در حوزه عمومی همچون دولت، بازرگانی، آموزش و رسانه‌ها استفاده می‌کنند. عربی، پرتغالی، آفریکانس (با ریشه هلندی) و مالاگاسی نمونه‌های دیگری از زبان‌های اصولاً غیرآفریقایی هستند که امروزه توسط میلیون‌ها آفریقایی در هر دو حوزه عمومی و خصوصی بکار می‌روند. حدود ۱۰۰ زبان در آفریقا به‌طور گسترده برای ارتباط میان‌قومی استفاده
به‌طور گسترده برای ارتباط میان‌قومی استفاده می‌شوند. در این قاره زبان‌های عربی، سومالیایی، بربری، امهری، اورومو، ایگبو، سواحلی، هوسه، ماندینگ، فولانی و یوروبایی توسط ده‌ها میلیون نفر تکلم می‌شوند. دوازده زنجیره گویشی (که ممکن است تا صد گونه زبانی باشند) توسط ۷۵ درصد و ۱۵ تا توسط ۸۵ درصد از آفریقایی‌ها به عنوان زبان نخست یا دوم تکلم می‌شوند. اگرچه بسیاری از زبان‌های متوسط در رادیو، روزنامه‌ها و آموزش در مدارس ابتدایی مورد استفاده قرار می‌گیرند و برخی از زبان‌های بزرگ زبان ملی محسوب می‌شوند، فقط شمار کمی در
بزرگ زبان ملی محسوب می‌شوند، فقط شمار کمی در سطح ملی رسمی هستند. اتحادیه آفریقا سال ۲۰۰۶ را «سال زبان‌های آفریقایی» اعلام کرده‌است. گروه‌های زبانی. بیشتر زبان‌های رایج در آفریقا به یکی از سه خانواده زبانی بزرگ آفروآسیایی، نیلوصحرایی و نیجر-کنگو تعلق دارند. زبان‌های آفروآسیایی. زبان‌های آفروآسیایی در سرتاسر شمال آفریقا، شاخ آفریقا، آسیای غربی و بخش‌هایی از ساحل صحرا تکلم می‌شوند. حدود ۳۷۵ زبان آفروآسیایی توسط بیش از ۴۰۰ میلیون نفر تکلم می‌شوند. زیرگروه‌های اصلی آفروآسیایی بربری، چادی، کوشی، اوموتی، مصری و
اصلی آفروآسیایی بربری، چادی، کوشی، اوموتی، مصری و سامی هستند. گسترده‌ترین شاخه خانواده، سامی، (شامل عربی، امهری و عبری) تنها شاخه خانواده است که بیرون از آفریقا نیز گویش می‌شود. پرسخنگوترین زبان‌ها شامل عربی (سامی)، سومالیایی (کوشی)، بربری (بربری)، هوسه (چادی)، امهری (سامی) و اورومو (کوشی) هستند. از بین خانواده‌های زبانی دنیا که باقی مانده‌اند، آفروآسیایی با وجود زبان‌های اکدی (بین‌النهرین) و مصری باستان دارای طولانی‌ترین تاریخ مکتوب است. زبان‌های نیلوصحرایی. زبان‌های نیلوصحرایی شامل صد زبان متمایز هستند.
زبان‌های نیلوصحرایی شامل صد زبان متمایز هستند. این خانواده پیشنهادی شامل زبان‌هایی از نیل تا شمال تانزانیا، نیجریه و جمهوری دموکراتیک کنگو و در امتداد میانه رودخانه نیجر می‌شود. ارتباط ژنتیکی بین این زبان‌ها به‌طور قطعی اثبات نشده‌است، و در میان زبان‌شناسان، حمایت از آن کم است. از شناخته‌شده‌ترین زبان‌های نیلوصحرایی زبان کانوری است. زبان‌های این خانواده نواخت‌بر هستند. زبان‌های نیجر-کنگو. زبان‌های نیجر-کنگو بزرگترین خانواده زبانی را در غرب آفریقا و از نظر شمار زبان‌ها شاید در جهان تشکیل می‌دهند. یکی از
شمار زبان‌ها شاید در جهان تشکیل می‌دهند. یکی از ویژگیهای بارز آن یک سامانه ماهرانه سطح اسمی است. بیشتر زبان‌های این خانواده همچون یوروبایی، ایگبو، اکانی و اوه‌ای نواخت‌بر هستند. یکی از شاخه‌های بزرگ این خانواده بانتو است که در مناطق گسترده‌ای تکلم می‌شود. دیگر خانواده‌ها. آسترونزیایی. زبان مالاگاسی به خانواده زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد و غربی‌ترین زبان خانواده به‌شمار می‌رود. این زبان، زبان ملی و یکی از زبان‌های رسمی ماداگاسکار است و یکی از گویش‌های آن در مایوت نیز تکلم می‌شود. مالاگاسی با بیش از ۲۰