payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در کانون اختلافات مرزی میان هند و چین قرار دارد و همین مسئله بر سیاست و امنیت منطقه تأثیر گذاشته است. در مجموع، آروناچال پرادش ترکیبی از طبیعت بکر، تنوع فرهنگی و اهمیت ژئوپولیتیک است که آن را در میان ایالت‌های هند جایگاهی خاص بخشیده است. نام‌گذاری. آروناچال پرادش به معنای سرزمین کوه‌های سپیده‌دم است که در زبان سانسکریت به معنی رهبر ایالت می باشد. مردمان قسمت شرقی آروناچال پرادش و بعضی از ناحیه های تبت در متون باستانی تبتی، مردم لوبها این مکان را با نام لویو و آروناچال پرادش غربی در متن تبتی مونیل نام برده
و آروناچال پرادش غربی در متن تبتی مونیل نام برده می شد. مناقشه سرزمینی. چین و هند که بیش از چهار هزار کیلومتر مرز مشترک دارند در برخی مناطق از جمله در ایالت سیکیم، آروناچال پرادش، تبت و کشمیر با هم اختلاف ارضی دارند. چین ادعای مالکیت بر ۹۰ هزار کیلومتر در منطقه‌ای را دارد که هند آن را ایالت «آروناچال پرادش» می‌نامد. چین بر این ایالت ادعای حاکمیت دارد و آن را جزو تبت و به عنوان تبت جنوبی می‌داند و آن را بخشی از خاک خود اعلام کرده‌است. خط مرزی فعلی بین چین و هند همان خط پیشنهادی مک‌ماهون می‌باشد. اختلافات
و هند همان خط پیشنهادی مک‌ماهون می‌باشد. اختلافات مرزی چین و هند که به درگیری نظامی هر چند کوچک در ۱۹۶۲ در این منطقه انجامید در اصل حاصل اختلافات شدیدتر مرزی این در در اقصی چین بود البته سیاست به پیش هند نیز شدیداً بر آن دامن زد. هند منطقه «توانگ» در ایالت آروناچال پرادش را بخش جدایی‌ناپذیر این ایالت و در نتیجه بخشی از خاک خود می‌داند. خط مرزی این منطقه، زمانی مشخص شد که هند هنوز مستعمرهٔ انگلیس بود. در سال ۱۹۶۲ بر سر همین ایالت، جنگ کوتاه مدت اما بسیار خشنی میان دو کشور درگرفت. از آن زمان به بعد، هند تسلط
میان دو کشور درگرفت. از آن زمان به بعد، هند تسلط خود را بر این ایالت مرزی محکم‌تر کرد اما درگیری‌های پراکنده و تنش هر چند گاه پیرامون خط مرزی رخ می‌دهد. تاریخ. دوران باستان. از تاریخ باستانی این منطقه، جز در گوشهٔ شمال‌غربی و نواحی مرزی با آسام کنونی، اطلاعات اندکی در دست است. بخش‌های شمال‌غربی تحت کنترل مونپا و تبت قرار داشتند. این بخش‌ها تحت فرمانروایی پادشاهی مونپا در «مونیول» که تابع تبت بود و میان ۵۰۰ پیش از میلاد تا ۶۰۰ میلادی شکوفا شد، اداره می‌شدند. مونپا و شردوکپن نیز سوابق تاریخی از وجود
می‌شدند. مونپا و شردوکپن نیز سوابق تاریخی از وجود ریاست‌های محلی در شمال‌غرب نگه داشته‌اند. طبق تواریخ تبتی، مونیول توسط گونگکار گیال، از نوادگان لهاسه تسنگما، اداره می‌شد. تسنگما برادر رالپاکان، شاه تبتی بود که در سال ۸۳۷ میلادی یا پیش از آن به مونیول رسید. یکی از نوادگان گونگکار گیال فرمانروای منطقه تراشیانگتسه در بوتان شد و نوادهٔ دیگر او، گاپده تسن، فرمانروای درهٔ خورونگ در تمبرنگ (امروز بخش کامنگ غربی در آروناچال پرادش) بود. پس از آن، پسر دوم گونگکار گیال، وونگمه پالده، که به دلیل فقر درهٔ خورونگ به
گیال، وونگمه پالده، که به دلیل فقر درهٔ خورونگ به تبت بازگشته بود، دوباره به مونیول برگشت و فرمانروای آن شد. متن «ریگیال ریگز» که در ۱۶۶۸ یا ۱۷۲۸ نوشته شد، سوابقی از مالیات‌ها دارد. مالیات از نواحی بخش کامنگ و بخش تاوانگ امروزی به صورت سکه، خوراک یا دام پرداخت می‌شد. مونپاها () که چینی‌ها آن‌ها را «منبا» می‌نامیدند مسئول تجارت میان آسام و تبت بودند و «کوریپار دوآر» را در بخش سونیتپور آسام در اختیار داشتند. رؤسای مونپا تابع فرمانروای تاوانگ بودند که خود زیر نظر دولت تبت در لهاسا قرار داشت. دولت تبت در لهاسا
دولت تبت در لهاسا قرار داشت. دولت تبت در لهاسا مقام‌هایی به نام «گلونگ» منصوب می‌کرد تا بر رؤسای محلی مونپا نظارت داشته باشند. رئیس مونپا که مسئول دوآر بود «تسوُرگون» نام داشت، مقامی که در سدهٔ شانزدهم ایجاد شد. بر پایهٔ متون تاریخی تبت، ایالت آروناچال پرادش که «لُهویو» نامیده می‌شد، در سدهٔ هفتم میلادی زیر کنترل پادشاهی «توبو» یا امپراتوری تبت قرار گرفت. دوران میانه. در سدهٔ هفدهم، پنجمین دالایی لاما نگاوانگ لوبسانگ گیاتسو (۱۶۱۷–۱۶۸۲) که در ۱۶۴۲ بر تبت سیطرهٔ سیاسی یافت، مالیاتی به نام «خری» بر مونیول
سیطرهٔ سیاسی یافت، مالیاتی به نام «خری» بر مونیول تحمیل کرد و فرمان ساخت دژهایی به نام دزونگ را در مناطق مونپا صادر کرد که به‌عنوان مراکز اداری و مالیاتی عمل می‌کردند. این دژها شامل دیرنگ دزونگ، تاکلُنگ دزونگ و گیانگکار دزونگ بودند که از مونپاهای دیرنگ، مونپاهای کالاکتانگ و مونپاهای تاوانگ مالیات جمع‌آوری می‌کردند. مقام‌های جمع‌آورندهٔ مالیات «دزونگپون» نام داشتند. مالیات ابتدا به صومعه تاوانگ برده می‌شد و سپس از طریق تسونا (امروز در چین) به لهاسا ارسال می‌گردید. ششمین دالایی لاما تسانگیانگ گیاتسو
می‌گردید. ششمین دالایی لاما تسانگیانگ گیاتسو (۱۶۸۳–۱۷۰۶) در تاوانگ زاده شد و در آمدو (امروز در چین) در راه پکن درگذشت. او توسط مغول‌ها تحت فرمان لا-بزانگ خان، واپسین فرمانروای خانات خوشوت، و با موافقت امپراتور کانگشی از سلسله چینگ ربوده شده بود. پیش از مرگ، ششمین دالایی لاما فرمان ساخت بناهای مهمی همچون ترامزیکانگ در بارخور، لهاسا را صادر کرده بود. آروناچال پرادش در حوزهٔ فرهنگی خام () و او-تسانگ () تبت قرار می‌گیرد که حوزهٔ آبگیر رود برهماپوترا را نیز دربر می‌گیرد. پایاب‌ها و دشت‌ها زیر فرمان پادشاهی
دربر می‌گیرد. پایاب‌ها و دشت‌ها زیر فرمان پادشاهی چوتیا در آسام بودند. بخش‌های درونی ایالت هرچند با دنیای بیرون تعامل داشتند، اما مستقل و خودگردان باقی ماندند. از مهم‌ترین محوطه‌های باستان‌شناسی ایالت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: هند بریتانیا. در سال‌های ۱۹۱۲–۱۹۱۳، دولت هند بریتانیا مناطق مرزی شمال‌شرق را بنیان گذاشت. این مناطق به سه بخش تقسیم شدند که بعدها با نام‌های منطقه مرزی بالیپارا، منطقه مرزی لاخیپور و منطقه مرزی سادیا شناخته شدند. خط مک‌ماهون. در سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، نمایندگان کشور عملاً مستقل تبت
سال‌های ۱۹۱۳–۱۹۱۴، نمایندگان کشور عملاً مستقل تبت و بریتانیا در هند گرد هم آمدند تا مرزهای «تبت بیرونی» (در ارتباط با چین) را مشخص کنند. سر هنری مک‌ماهون، مدیر بریتانیایی، خط مک‌ماهون به طول را به‌عنوان مرز میان هند بریتانیا و تبت ترسیم کرد و تاوانگ و نواحی دیگر را در قلمرو هند بریتانیا قرار داد. نمایندگان تبت و بریتانیا توافق‌نامه سیملا (۱۹۱۴) را تدوین کردند که شامل خط مک‌ماهون نیز می‌شد، اما نمایندگان چین آن را نپذیرفتند. توافق سیملا منافع دیگری را از چین سلب می‌کرد، زیرا چین از پذیرش آن خودداری کرد.
چین سلب می‌کرد، زیرا چین از پذیرش آن خودداری کرد. موضع چین این بود که تبت از چین مستقل نیست و نمی‌تواند معاهده‌ای امضا کند، بنابراین توافق‌نامه باطل است، همانند معاهده بریتانیا و چین (۱۹۰۶) و معاهده انگلیس و روسیه (۱۹۰۷). اسناد بریتانیا نشان می‌دهد شرط پذیرش مرز جدید از سوی دولت تبت، پذیرش توافق سیملا از سوی چین بود. چون بریتانیا موفق به گرفتن پذیرش از چین نشد، تبتی‌ها خط مک‌ماهون را معتبر نمی‌دانستند. در زمانی که چین بر تبت اعمال قدرت نمی‌کرد، این خط با چالش جدی روبه‌رو نشد. در ۱۹۳۵، یکی از دبیران وزارت
جدی روبه‌رو نشد. در ۱۹۳۵، یکی از دبیران وزارت خارجهٔ بریتانیا به نام اولاف کارو دریافت که خط مک‌ماهون در نقشه‌های رسمی درج نشده است. اداره نقشه‌برداری هند در ۱۹۳۷ نقشه‌ای منتشر کرد که خط مک‌ماهون را به‌عنوان مرز رسمی نشان می‌داد. در ۱۹۳۸، دو دهه پس از کنفرانس سیملا، بریتانیا سرانجام توافق‌نامه سیملا را به‌عنوان یک توافق دوجانبه منتشر کرد و نقشهٔ تفصیلی‌ای از سوی اداره نقشه‌برداری هند منتشر شد که خط مک‌ماهون را مرز هند نشان می‌داد. در آوریل ۱۹۳۸، یک گروه کوچک بریتانیایی به فرماندهی کاپیتان جی. اس. لایت‌فوت
بریتانیایی به فرماندهی کاپیتان جی. اس. لایت‌فوت وارد تاوانگ شد و به صومعه اطلاع داد که این ناحیه بخشی از خاک هند است. دولت تبت در لاسا اعتراض کرد و پس از بازگشت لایت‌فوت، اختیار خود را دوباره برقرار ساخت. در ۱۹۴۴، بریتانیا در این منطقه، از دیرانگ‌دزونگ در غرب تا والونگ در شرق، اداره‌هایی برقرار کرد. کنترل اداری بر بخش جنوبی گذرگاه سلا گسترش یافت و جیمز فیلیپ میلز یک پاسگاه تفنگداران آسام در دیرانگ ایجاد کرد و مأموران مالیات‌گیر تبت را بیرون کرد. اعتراض‌های تبت نادیده گرفته شد. با این حال، هیچ اقدامی برای
تبت نادیده گرفته شد. با این حال، هیچ اقدامی برای بیرون‌راندن تبت از بخش شمالی گذرگاه که شامل شهر تاوانگ می‌شد، انجام نگرفت. ناحیهٔ تاوانگ تا سال ۱۹۵۱ تحت اقتدار تبت باقی ماند. جنگ چین و هند. با پایان حکومت بریتانیا، هند در ۱۹۴۷ استقلال یافت و جمهوری خلق چین در ۱۹۴۹ تأسیس شد. دولت جدید چین همچنان موضع خود مبنی بر نامعتبر بودن خط مک‌ماهون را حفظ کرد. در اکتبر ۱۹۴۷، تبت مستقل یادداشتی به دولت هند فرستاد و خواستار «بازگرداندن» سرزمین‌هایی شد که بریتانیا ظاهراً از تبت اشغال کرده بود. این مناطق شامل زایول،
از تبت اشغال کرده بود. این مناطق شامل زایول، والونگ، لونگ، لوپا، مون، بوتان، سیکیم و دارجیلینگ بود. پس از مذاکره با دولت هند، تبت از این ادعاها صرف‌نظر کرد. این گروه‌ها به دنبال کاهش نفوذ دولت هند در منطقه و الحاق بخشی از آروناچال پرادش به ناگالند هستند. ارتش هند در امتداد مرز تبت حضور دارد تا از هرگونه یورش چین جلوگیری کند. طبق دستور مناطق حفاظت‌شده اتباع خارجی ۱۹۵۸ (هند), ورود به آروناچال پرادش از طریق هر یک از ایست‌های مرزی آن با آسام نیازمند دریافت مجوز خط درونی (ILP) است.
آسام یکی از ایالات کشور هند، واقع در تکهٔ شمال شرقی آن کشور، میان برمه و بنگلادش و در دامنه‌های هیمالیای شرقی است. مرکز آسام شهر دیسپور و بزرگ‌ترین شهر آن گوواهاتی است. ایالت آسام ۳۵ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر جمعیت دارد. این ایالت در دامنه‌های جنوبی هیمالیا و در کرانه‌های رودخانهٔ بزرگ براهماپوترا واقع شده و از شرق با آروناچال پرادش، از جنوب با ناگالند و مانیپور و از غرب با بنگلادش و بنگال غربی هم‌مرز است. آسام، دروازهٔ اصلی ورود به مناطق شمال‌شرقی هند به‌شمار می‌آید و از این جهت هم اهمیت راهبردی و هم اهمیت
می‌آید و از این جهت هم اهمیت راهبردی و هم اهمیت اقتصادی دارد. نیمی از مردم این ایالت به زبان آسامی سخن می‌گویند. زبان‌های آسامی و بودو زبان‌های رسمی آسام هستند. بنگالی در دره برک رسمی است. آسام یکی از غنی‌ترین مناطق تنوع زیستی در جهان است و از مناطق گرمسیری با جنگل‌های بارانی تشکیل شده است. از نظر جغرافیایی، آسام در یک دشت آبرُفتی پهناور واقع شده که رودخانهٔ براهماپوترا آن را آبیاری می‌کند. این رودخانه، که از تبت سرچشمه می‌گیرد، در آسام نقشی حیاتی در کشاورزی، حمل‌ونقل و زیست‌بوم ایفا می‌کند. دشت
در کشاورزی، حمل‌ونقل و زیست‌بوم ایفا می‌کند. دشت براهماپوترا بسیار حاصل‌خیز است و یکی از دلایل اصلی پررنگ بودن اقتصاد کشاورزی در این منطقه است. آسام همچنین دارای مناطق کوهستانی و جنگلی است، که محل زیست گونه‌های نادری چون کرگدن تک‌شاخ هندی در پارک ملی کازیرانگا است؛ این پارک در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. از نظر تاریخی، آسام جایگاه پادشاهی‌های بومی گوناگونی چون پادشاهی اهوم بوده است که بیش از شش قرن در برابر حملات مغول و سلطهٔ امپراتوری مغول مقاومت کرد. مردم اهوم که از اقوام تای‌زبان بودند، از سدهٔ
مردم اهوم که از اقوام تای‌زبان بودند، از سدهٔ سیزدهم میلادی وارد این منطقه شدند و توانستند ساختار سیاسی و نظامی پایداری برقرار کنند. همچنین آسام یکی از مناطقی بود که در دوران استعمار بریتانیا به‌دلیل کشت چای بسیار مورد توجه قرار گرفت. امروزه نیز چای آسام یکی از مهم‌ترین صادرات این ایالت است و شهرت جهانی دارد. مزارع چای در دامنه‌های سرسبز این منطقه منظره‌ای زیبا و نمادین از آسام ایجاد کرده‌اند. از نظر قومی و زبانی، آسام تنوع چشم‌گیری دارد. زبان اصلی مردم، آسامی (یا آهومیا) است که عضوی از شاخهٔ هندوآریایی
آسامی (یا آهومیا) است که عضوی از شاخهٔ هندوآریایی زبان‌های هندواروپایی به‌شمار می‌آید. در کنار آن، زبان‌های بنگالی، بودو، میشینگ، کاربی و شماری دیگر از زبان‌های تبتی-برمه‌ای و آسترونزی نیز در این منطقه رواج دارند. این تنوع زبانی با تنوع قومی همراه است، و در آسام جمعیت‌هایی از قبایل بومی و نیز اقوام مهاجر، به‌ویژه مهاجران بنگالی‌زبان از بنگلادش نیز سکونت دارند. این ترکیب گاه زمینه‌ساز تنش‌های قومی و زبانی شده، به‌ویژه در سال‌های اخیر که مسئلهٔ مهاجرت غیرقانونی و تابعیت در مرکز سیاست‌های داخلی ایالت بوده
و تابعیت در مرکز سیاست‌های داخلی ایالت بوده است. برنامهٔ ملی ثبت شهروندان (NRC) و اصلاحات مرتبط با قانون تابعیت هند در آسام بازتابی از این چالش‌های سیاسی است. از نظر مذهبی، جمعیت آسام به‌طور عمده از هندوها و مسلمانان تشکیل شده و در کنار آن‌ها پیروان مسیحیت و مذاهب بومی چون دین سانیه‌تری نیز دیده می‌شوند. برخی از جوامع بومی نیز باورها و آیین‌های خاص خود را دارند که با عناصر هندوئیسم و بوداگرایی درهم آمیخته است. از نکات دیگر دربارهٔ آسام، وجود یکی از بزرگ‌ترین و نادرترین زیست‌بوم‌های تالابی در دریاچه لوک‌تاک
و نادرترین زیست‌بوم‌های تالابی در دریاچه لوک‌تاک است. همچنین آسام میزبان یکی از فیل‌های معبدی شناخته‌شده هند به نام «جومو» بوده و در مراسم‌های سنتی مانند جشنوارهٔ «بیهُو» (Bihu) که در سه نوبت سال برگزار می‌شود، فرهنگ کشاورزی و موسیقی بومی این منطقه به‌نمایش درمی‌آید. افزون بر این، آسام از نظر موسیقی و هنر نیز غنی است. موسیقی بومی مانند «بهوگیت»، رقص‌های سنتی با لباس‌های رنگارنگ، و صنایع‌دستی چون منسوجات ابریشمی دست‌بافت (مانند «موگا سیلک») نشان از فرهنگی پویا دارد که با طبیعت و تاریخ درهم‌تنیده شده است.
پویا دارد که با طبیعت و تاریخ درهم‌تنیده شده است. جغرافیا. وسعت آسام در حدود ۷۸٬۴۳۸ کیلومترمربع است. ۱۱. این ایالت از شمال با کشور بوتان و آروناچال پرادش، از شرق با آروناچال پرادش و ناگالند و مانیپور، از جنوب با میزورام و مگالایا و از غرب با بنگال غربی، تری‌پورا و بنگلادش هم‌مرز است. بخش اعظم ایالت توسط دره پهناور برهماپوترا و شاخه‌های متعدد آن اشغال شده است که توسط تپه‌های شیب‌دار سبز احاطه شده است. آسام به دلیل تولید چای با کیفیت بالا شناخته شده است. استخراج نفت از سال ۱۸۶۷ ادامه داشته است و از نظر
استخراج نفت از سال ۱۸۶۷ ادامه داشته است و از نظر تاریخی پس از تایتسویل تگزاس، در ایالات متحده، دومین چاه نفت قدیمی در جهان است. یکی از جنبه‌های برجستهٔ جغرافیایی آسام این است که این ایالت شامل سه مورد از شش بخش فیزیوگرافیک اصلی هند می‌شود: هیمالیای شمالی (تپه‌های خاوری)، دشت‌های شمالی (دشت رود براهماپوترا) و فلات دکن (کربی آنگلونگ). از آن‌جا که رود براهماپوترا از میان آسام می‌گذرد، آب‌وهوای این منطقه خنک است و بیشتر ماه‌ها بارندگی دارد. مطالعات زمین‌ریخت‌شناسی نشان می‌دهد که براهماپوترا، که شریان حیاتی
نشان می‌دهد که براهماپوترا، که شریان حیاتی آسام محسوب می‌شود، رودی پیشین‌زاد (قدیمی‌تر از کوه‌های هیمالیا) است که با آغاز بالا آمدن این کوه‌ها، در دل آن‌ها جای گرفته است. این رود که در آروناچال پرادش با ژرف‌دره‌ها و تندآب‌ها وارد آسام می‌شود، به یک رودخانه شریانی بدل می‌گردد (که گاه پهنای آن به ۱۰ مایل یا ۱۶ کیلومتر می‌رسد) و همراه با شاخه‌هایش دشت سیلابی بزرگی می‌سازد (دشت براهماپوترا: پهنایی میان ۵۰ تا ۶۰ مایل یا ۸۰ تا ۱۰۰ کیلومتر و درازایی برابر ۶۰۰ مایل یا ۱۰۰۰ کیلومتر). تپه‌های بخش کربی آنگلونگ، بخش
یا ۱۰۰۰ کیلومتر). تپه‌های بخش کربی آنگلونگ، بخش دیما و تپه‌هایی که در نزدیکی گوآهاتی هستند (همچنین تپه‌های خاسی و گارو) در اصل بخشی از سامانهٔ فلات جنوب هند بوده‌اند که اکنون دچار فرسایش و بریدگی شده‌اند. در جنوب، رود باراک که از رشته‌کوه بارایل (مرز آسام و ناگالند) سرچشمه می‌گیرد، از بخش کچار می‌گذرد و دره‌ای به عرض ۲۵ تا ۳۰ مایل (۴۰ تا ۵۰ کیلومتر) ایجاد می‌کند و در نهایت با نام رود سورما وارد بنگلادش می‌شود. از مراکز شهری مهم آسام، می‌توان به گوآهاتی اشاره کرد که یکی از ۱۰۰ شهر با سریع‌ترین رشد در جهان
کرد که یکی از ۱۰۰ شهر با سریع‌ترین رشد در جهان است. گوآهاتی همچنین با عنوان «دروازهٔ شمال‌شرق هند» شناخته می‌شود. سیلچار (در درهٔ باراک) دومین شهر پرجمعیت آسام و مرکزی بازرگانی مهم است. دیگر شهرهای بزرگ شامل دیبروگار هستند که مرکز صنعت نفت و گاز طبیعی به‌شمار می‌آید. آب‌وهوا. با داشتن اقلیم موسمی حاره‌ای، آسام دارای آب‌وهوایی معتدل است (حداکثر دمای تابستان حدود ۹۵ تا ۱۰۰ درجهٔ فارنهایت یا ۳۵ تا ۳۸ درجهٔ سلسیوس، و حداقل دمای زمستان حدود ۴۳ تا ۴۶ درجهٔ فارنهایت یا ۶ تا ۸ درجهٔ سلسیوس) و با بارش‌های سنگین و
یا ۶ تا ۸ درجهٔ سلسیوس) و با بارش‌های سنگین و رطوبت بالا شناخته می‌شود. این اقلیم با بارش‌های موسمی سنگین در تابستان که باعث کاهش دما می‌شود، و مه‌گرفتگی‌های شبانه و صبحگاهی در زمستان همراه است، که در بسیاری موارد تا عصر ادامه دارد. بهار (مارس تا آوریل) و پاییز (سپتامبر تا اکتبر) معمولاً دل‌پذیر و با بارندگی و دمای معتدل همراه‌اند. کشاورزی آسام به‌طور عمده به باران‌های موسمی جنوب‌غربی وابسته است. سیل. هر سال، رودهایی مانند براهماپوترا و باراک بر اثر بارندگی شدید طغیان می‌کنند و باعث جاری‌شدن سیل در سراسر
شدید طغیان می‌کنند و باعث جاری‌شدن سیل در سراسر آسام می‌شوند. بالا آمدن سطح آب، مناطق اطراف را زیر آب می‌برد، خانه‌ها و دام‌ها را با خود می‌برد و به زیرساخت‌هایی چون پل‌ها، خطوط راه‌آهن و جاده‌ها آسیب وارد می‌کند، به‌گونه‌ای که در بسیاری از مناطق ارتباط قطع می‌شود. این بلای طبیعی همچنین باعث مرگ شمار زیادی از مردم در سطح ایالت می‌شود. تاریخ. بررسی‌های باستان‌شناسی نشان می‌دهد که اولین جوامع انسانی که در سرزمین آسام ظاهر شده‌اند مردم تیره‌پوست استرالی‌گون و زردپوستان بوده‌اند. باور بر این است زردپوستان که
زردپوستان بوده‌اند. باور بر این است زردپوستان که کیراتاس نامیده می‌شدند، از طریق پایتخت خود در پراجیوتیشپورا بر کل ایالت آسام حکومت می‌کردند. این پایتخت بعدها در صفحات تاریخ با نام کاماروپا ذکر شد. آسام توسط دودمان‌های مختلفی چون پالا، کوچ، کاچاری و چوتیا اداره می‌شد و تا زمان آمدن مردم آهوم در قرن سیزدهم، جنگ دائمی بین شاهزادگان این خاندان‌ها برقرار بود. در جریان قرن سیزدهم، آسام توسط دو سلسله کاماروپا و آهوم اداره می‌شد. تحت حکومت دودمان آهوم، آسام رونق گرفت. میان سده‌های ۱۳ و ۱۹ است که چندین جامعه
گرفت. میان سده‌های ۱۳ و ۱۹ است که چندین جامعه قبیله‌ای از جمله کاچاری‌ها، چوتیاها و کوچ در صحنه سیاسی آسام اهمیت پیدا کردند. قدرت و شکوفایی آهوم در دوران حکومت پادشاه رودرا سینگ (حکومت ۱۶۹۶–۱۷۱۴) به اوج رسید، قبل از اینکه پادشاهی توسط جنگجویان میانمار در اواخر قرن هجدهم اشغال شود. پس از سلسله آهوم، آسام تحت کنترل پادشاهی برمه قرار گرفت. حاکمان برمه تا سال ۱۸۰۰ به تسلط خود بر ایالت آسام ادامه دادند. مانند تمام شمال شرقی هند، آسام تا سال ۱۸۲۷ که به هند بریتانیا ضمیمه شد، با بقیه شبه قاره یک واحد سیاسی تشکیل
ضمیمه شد، با بقیه شبه قاره یک واحد سیاسی تشکیل نمی‌داد. به دلیل پادشاهی هندو آهوم که از قرن سیزدهم در دره برهماپوترا وجود داشته است، این منطقه بخشی از حوزه تمدن هند محسوب می‌شود. در سال ۱۸۲۶، امپراتور بریتانیا مسئولیت ایالت را بر عهده گرفت و بدین ترتیب دوران استعمار آسام آغاز شد. با این حال، مانند سایر ایالت‌های هند، آسام نیز در جنبش‌های مختلف آزادی شرکت داشت و به همراه بقیه هندوستان، در سال ۱۹۴۷ در چارچوب کشور هند از بریتانیا مستقل شد. دوره‌های پس از استعمار آسام شاهد ظهور چندین ایالت جداگانه در منطقه
آسام شاهد ظهور چندین ایالت جداگانه در منطقه اصلی آسام مانند ناگالند، میزورام، مگالایا و آروناچال پرادش بود. به‌طور سنتی، نام آسام به تمام شمال شرقی هند اشاره می‌کرد، اما پس از استعمارزدایی (۱۹۴۷) بخش‌هایی از آسام، ایالت‌های همسایه جدیدی را که در بالا ذکر شد در دهه ۱۹۷۰ تشکیل دادند. ایالت جدید آسام، که پرجمعیت‌ترین ایالت در شمال شرقی هند است، مرکز خود را دیسپور (حومه بزرگ‌ترین شهر گواهاتی) قرار داد. شیلونگ، پایتخت شمال شرقی هند در دوران استعمار، در ایالت جدید مگالایا جای گرفت و مرکز آن ایالت شد. در اواخر
مگالایا جای گرفت و مرکز آن ایالت شد. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ تقاضاهای فزاینده‌ای برای خودمختاری از سوی اقلیت‌های قومی مختلف، به ویژه بودوس‌های قبیله‌ای که خواهان بودولند خودمختار بودند، وجود داشت. این وضعیت با مهاجرت غیرقانونی با انگیزه اقتصادی از بنگلادش پیچیده‌تر شد، که باعث رشد نسبتاً سریع اقلیت مسلمان در آسام گشت. این دوره رشد جنبش‌های جدایی‌طلب مسلحانه مانند جبهه متحد آزادی آسوم (ULFA) و جبهه ملی دموکراتیک بودولند (NDFB) را به خود دید. این تحولات با خونریزی به صورت چند صد کشته در سال همراه بود اما در
به صورت چند صد کشته در سال همراه بود اما در رسانه‌های بین‌المللی توجه نسبتاً کمی به آن شد. بیشترین خونریزی کشتار نلی علیه بنگالی‌ها در فوریه ۱۹۸۳ بود که در آن بیش از ۲۰۰۰ نفر در یک روز کشته شدند. این موضوع توجه رسانه‌های خارجی را به خود جلب کرد. دسترسی برای خارجی‌ها، از جمله گردشگران، به منطقه تا میانه‌های دهه ۱۹۹۰ به شدت محدود بود. در نوامبر ۱۹۹۰، دولت فدرال هند ارتش هند را به این منطقه اعزام کرد که باعث گزارش‌های نقض حقوق بشر شد. در سال ۲۰۰۷ با تشدید حضور نظامی در منطقه تنش‌های بین قومی نیز تشدید شد. در
نظامی در منطقه تنش‌های بین قومی نیز تشدید شد. در اوایل قرن بیست و یکم، قتل‌عام‌های بین قومی، به‌ویژه در نواحی کاربی آنگلونگ و دیما هاسائو، به‌عنوان مثال در جریان درگیری بین همار و دیماسا، ادامه یافت. مردم. در سرشماری سال ۲۰۱۱، ایالت آسام دارای ۳۱٬۱۶۹٬۲۷۲ نفر جمعیت بود که نسبت به ۲۶٬۶۳۸٬۴۰۷ در سال ۲۰۰۱ میلادی، ۱۶٫۹۳ درصد افزایش داشت. بین سال‌های ۱۹۰۱ و ۲۰۱۱، جمعیت آسام تقریباً ده برابر شد. در سال ۲۰۲۰، این ایالت حدود ۳۵٫۶ میلیون نفر جمعیت داشت. ایالت آسام از شهرنشینی پایینی برخوردار است. در سال ۲۰۱۱ میلادی،
شهرنشینی پایینی برخوردار است. در سال ۲۰۱۱ میلادی، ۴٬۳۹۸٬۵۴۲ نفر در شهرها زندگی می‌کردند که ۱۴ درصد از کل جمعیت ایالت است. در سال ۲۰۱۱، گواهاتی با ۹۶۲۳۳۴ نفر جمعیت بزرگ‌ترین شهر در ایالت آسام بود و پس از آن سیلچار (۲۲۹۱۳۶ نفر)، دیبروگاره (۱۵۴۲۹۶ نفر)، جورات (۱۵۳۸۸۹ نفر)، ناگائون (۱۴۸٫۴۹۶) و تزپور (۱۰۲۵۰۵ نفر) قرار دارند. با این حال، در سال ۲۰۱۱ اکثریت قریب به اتفاق جمعیت آسام، در مجموع ۲۶٬۶۳۹٬۷۳۰ نفر، در روستاها زندگی می‌کردند. در سال ۲۰۱۱، نرخ باسوادی ۷۳٫۲ درصد از کل جمعیت بالای ۱۰ سال بود. میزان باسوادی
درصد از کل جمعیت بالای ۱۰ سال بود. میزان باسوادی در میان مردان ۷۸٫۸ درصد بود، در حالی که ۶۷٫۳ درصد از زنان سواد خواندن و نوشتن داشتند. در سرشماری سال ۲۰۰۱، نرخ باسوادی همچنان ۶۳٫۳ درصد بود: ۷۱٫۳ درصد در میان مردان و ۵۴٫۶ درصد در میان زنان. زبان‌ها. زبان‌های آسامی (۴۶٫۸٪ از جمعیت) و بنگالی (۲۸٫۲٪) دارای بیشترین گویشوران زبان مادری در این ایالت در سال ۲۰۱۱ بودند. زبان‌های اقلیت کوچکتر به ترتیب بورو (۴٫۵٪)، هندی (۳٫۲٪)، سادری (۲٫۳٪)، میسینگ (۲٪) و نپالی (۱٫۹٪) بودند. اقتصاد. بیش از نیمی از چای تولیدشده در هند
بودند. اقتصاد. بیش از نیمی از چای تولیدشده در هند در ۸۰۰ کارخانه چای‌سازی در آسام تولید می‌شود. دین. آسام سنت ژرفی از بوداگرایی دارد. نام این ایالت از پادشاهی آهوم گرفته شده است. آثار مکتوب به زبان آسامی بیشتر سرودها و نوشته‌های دینی است، بورانجیهای آهومها نیز از سده ۱۸ میلادی، به این زبان نوشته می‌شد. بر اساس سرشماری هند در سال ۲۰۱۱، هندوها مانند بقیه مناطق هند بزرگ‌ترین گروه مذهبی در ایالت آسام بودند. هندوئیسم دین ۶۱٫۴۷ درصد از جمعیت آسام و مذهب اکثریت در ۱۸ شهرستان از ۲۷ شهرستان ایالت آسام است. منابع.
۱۸ شهرستان از ۲۷ شهرستان ایالت آسام است. منابع. Encyclopædia Britannica, entry on Assam: https://www.britannica.com/place/Assam Government of Assam, Official Portal: https://assam.gov.in "A History of Assam" by Edward Gait (1906) "Assam: Its Heritage and Culture" by S. N. Sarma (1991) World Heritage Centre, UNESCO: https://whc.unesco.org/en/list/337 (Kaziranga National Park) Census of India 2011: https://censusindia.gov.in
بیهار یا بهار (به هندی: बिहार، به اردو: بهار) از ایالت‌های کشور هند است و در شرق این کشور واقع شده‌است. ایالت بهاردومین ایالت بزرگ هند است. مرکز این ایلات شهر پتنه و جمعیت آن ۱۰۵ میلیون نفر است. نام بیهار از واژهٔ سانسکریت ویهارا (विहार) آمده و به معنی «اقامتگاه» است. این ایالت ۹۴۱۶۳ کیلومتر مربع مساحت دارد. پس از اصلاحات ایالتی در سال ۲۰۰۰، بیهار هفتمین ایالت بزرگ هند و پرجمعیت‌ترین ایالت کشور پس از اوتار پرادش و ماهاراشترا است. بیهار از غرب با اوتار پرادش، از شمال با نپال، از شرق با بخش شمالی بنگال غربی و
از شمال با نپال، از شرق با بخش شمالی بنگال غربی و از جنوب با جارکند همسایه است. دشت بیهار توسط رود گنگ که از غرب به شرق جریان دارد، شکافته شده‌است. زبان‌های رسمی این ایالت هندی و اردو است، اگرچه زبان‌های دیگر از جمله مایتیلی، ماگاهی، بوجپوری و دیگر زبان‌های بیهاری رایج‌اند. در هند باستان و کلاسیک، منطقه‌ای که اکنون بیهار است، مرکز قدرت، آموزش و فرهنگ محسوب می‌شد. از ماگادا، اولین امپراتوری هند، امپراتوری موریا، و همچنین یکی از پرطرفدارترین ادیان جهان: بوداگرایی، پدید آمد. امپراتوری‌های ماگادا، به ویژه تحت
پدید آمد. امپراتوری‌های ماگادا، به ویژه تحت سلسله‌های مائوریا و گوپتا، بخش‌های بزرگی از جنوب آسیا را تحت یک حکومت مرکزی متحد کردند. یکی دیگر از مناطق بیهار، میتیلا است که مرکز اولیه آموزش و مرکز پادشاهی ویده بود. از اواخر دهه ۱۹۷۰، بیهار از نظر توسعه اجتماعی و اقتصادی بسیار از سایر ایالت‌های هند عقب مانده‌است. بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ رشد جمعیت بیهار ۲۵ درصد سریعتر از هر ایالت دیگر هند بود؛ به استثنای چند ایالت کم‌جمعیت در شمال دور و دو قلمرو. پنجاه و هشت درصد از جمعیت بیهار زیر ۲۵ سال سن دارند که بالاترین
از جمعیت بیهار زیر ۲۵ سال سن دارند که بالاترین درصد در هند است. تنها ۱۱٫۲۹ درصد از جمعیت بیهار در مناطق شهری زندگی می‌کنند که بسیار کمتر از سایر ایالت‌ها و قلمروهای هند به جز ایالت کوهستانی هیماچال پرادش است. میانگین تراکم جمعیت با سایر ایالت‌های فدرال مطابقت دارد. بزرگترین شهرهای بیهار عبارتند از: پتنه، گایا، باگالپور، مظفرپور، داربانگا و پورنیا. بیهار یک ایالت کشاورزی است و هشتاد درصد جمعیت در کشاورزی کار می‌کنند. پیشینه. نام بیهار از کلمه سانسکریت و پالی ویهارَه (دواناگاری: विहार) به معنای «اقامتگاه»
ویهارَه (دواناگاری: विहार) به معنای «اقامتگاه» گرفته شده‌است. منطقه‌ای که تقریباً ایالت کنونی را در بر می‌گیرد، اقامتگاه‌های (ویهاراهای) بودایی بسیاری داشت و محل سکونت راهبان بودایی در دوره‌های باستان و سده‌های میانه بود. منهاج سراج جوزجانی، نویسنده قرون وسطایی، در طبقات ناصری ثبت می‌کند که در سال ۱۱۹۸ بختیار خلجی کشتاری را در شهری انجام داد که بعدها به نام بیهار شریف شناخته شد. این شهر در حدود ۷۰ کیلومتری گایا بود. بیهار پیشینه‌ای طولانی دارد. در دوران باستان ماگادا نامیده می‌شد. مرکز آن، پتنه، که قبلاً
ماگادا نامیده می‌شد. مرکز آن، پتنه، که قبلاً به نام پاتالی پوترا شناخته می‌شد، مرکز شاهنشاهی مائوریا بود که شبه قاره هند را بین ۳۲۵ تا ۱۸۵ پیش از میلاد فتح کرده بود. آشوکا مشهورترین فرمانروای این دودمان است. بیهار یک مرکز مهم قدرت، فرهنگ و علم برای هزار سال آینده باقی ماند. این منطقه بیشتر متعلق به سلسله پالا بنگال، محافظان قدرتمند آیین بودا بود. رونق فرهنگی با هجوم مهاجمان اسلامی از افغانستان در پایان قرن دوازدهم به پایان رسید. تازه‌واردان سلسله‌هایی را در دهلی و بنگال تأسیس کردند که بین قرن‌های ۱۲ و ۱۶
دهلی و بنگال تأسیس کردند که بین قرن‌های ۱۲ و ۱۶ بر شمال هند حکومت می‌کردند. بیهار از ایالت‌های سلطان‌نشین دهلی شد که بعداً بخشی از امپراتوری گورکانی شد. نخبگان اداری در این امپراتوری‌های جدید توسط سربازان تازهٔ مسلمان از افغانستان و آسیای مرکزی که اشتراکات کمی با مردم محلی داشتند، تشکیل و تکمیل شد. به‌رغم اینکه این فتح با غارت معابد و دانشگاه‌ها همراه بود، اما بحث اسلام آوردن اجباری مطرح نبود. در عوض، مسلمانان با هندوها و بودایی‌ها به عنوان ذمی برخورد می‌کردند که باید مالیات ویژه، یعنی جزیه، بپردازند. با