payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به سبب اینکه مطلقاً دست نیافتنی است و از موقعیتی مسلط برخوردار است، حتی می‌توان بدون سلاح به دفاع پرداخت. تصادفی نیست که مردم قلعه را "کاچاقاکابرت" (قلعهٔ زاغ‌ها) نامیده‌است. چون فقط برای زاغ‌ها در دسترس بوده‌است. ساکنان بومی این قلعه را با نام "سقسقان" (لغزنده) می‌شناسند، چون موارد بسیاری اتفاق افتاده که افراد از قله کوه سر خورده و به باروی آن نرسیده‌اند.» غاری که میان روستاهای "آزوخ" و "دراختیک" "استان هادروت" قره‌باغ قرار دارد، یکی از قدیمی‌ترین اماکن مسکونی عصر سنگ قفقاز به‌شمار می‌رود. تاریخ‌دانان
مسکونی عصر سنگ قفقاز به‌شمار می‌رود. تاریخ‌دانان ارمنی قدیم از غار آزوخ زیاد یاد کرده‌اند. در زمان لشکرکشی‌های مغولان و تاتارها اربابان "آماراس"، ثروت‌های قره‌باغ را در اینجا پنهان می‌نمودند. برای مدت زیادی این غار دارای اسرار و رازهای زیادی بود، تنها از سال‌های دههٔ ۱۹۶۰ بود که دانشمندان باستان‌شناس تحقیق در مورد آن را آغاز کرده‌اند. این اثر طبیعی باستانی ورودی‌ها و خروجی‌هایی از شش سالن پر پیچ و خم داشته‌است. بزرگ‌ترین سالن آن مساحتی بالغ بر ۳٬۰۰۰ مترمربع را دربر می‌گیرد. دیوارهای سالن بزرگ مدور دارای
را دربر می‌گیرد. دیوارهای سالن بزرگ مدور دارای سطح عجیب و غریبی هستند، گویا مارهایی به آن‌ها چسبیده‌اند. در صورت روشنایی شدید، تزئینات آن آنچنان می‌درخشند که گویی در قصری شگفت‌انگیز قرار دارید. سنگ‌های استالاگمیت و گلفهشنگ بزرگی که انسان را بیاد قندیل‌های یخی می‌اندازند، زیبایی بیشتری به این قصر شگفت‌انگیز می‌بخشد. در اینجا، نخستین بار بقایای فسیل‌های گیاهان و جانوران، آثار هنری انسان‌های اولیه و ابزار سنگی که قدمت آن‌ها به بیش از هفتصد هزار سال می‌رسد، از دوران زمین‌شناسی آسیلی (Asselian) یافت شده‌اند.
دوران زمین‌شناسی آسیلی (Asselian) یافت شده‌اند. راهروهایی به سمت‌های مختلف از این سالن امتداد یافته‌اند. راهروی شرقی سالن بزرگ را به سالن‌های دیگر متصل می‌کند. وضعیت این راهرو تا حدودی سر و سامان یافته‌است و تأثیر کار انسان در اینجا به چشم می‌خورد. سالن سوم از چند متری آن آغاز می‌شود. طاق‌های مزین به قندیل‌های گلفهشنگ سالن را به چند قسمت تقسیم می‌کنند. کف آن ناهموار است و در جای-جای آن گودال‌های آبی کوچک تشکیل شده‌است. همچنین شکاف‌های عمودی در غار دیده می‌شوند و سنگ‌های استالاگامیت سربر افراشته‌اند. پله‌ها
و سنگ‌های استالاگامیت سربر افراشته‌اند. پله‌ها و شکاف‌های پیچیده‌ای در میان دیوارها باز شده‌است. اشیای سفالین گوناگون، سنگ‌های پرداخت شده، صدها استخوان جانوران در اینجا کشف شده‌است. معلوم می‌شود که انسان‌های اولیه دارای غذاهای گوناگونی بوده‌اند. دانشمندان از درون بقایای غذاها بقایای آنچنان جانورانی را پیدا کرده‌اند که نسل آن‌ها از دیرباز منقرض شده‌است. برخلاف سالن‌های دیگر، سالن بعدی یعنی سالن چهارم دارای کفی صاف و بسیار خشک می‌باشد، چون آب‌های زیرزمینی به اینجا نفوذ نمی‌کنند. سالن تنها یک ورودی دارد و
به اینجا نفوذ نمی‌کنند. سالن تنها یک ورودی دارد و آثار کارهای انسانی در اینجا برجسته‌تر می‌باشد. به احتمال زیاد این سالن به عنوان نوعی انبار یا مخفیگاه مورد استفاده قرار می‌گرفته‌است. از اینجا راهرو به طرف جنوب غربی می‌رود و به ورودی جنوبی غار منتهی می‌شود. در نزدیکی ورودی، باستان‌شناسان تکه‌ای از فک فوقانی انسان غارنشین نئاندرتال متعلق به دوران زمین‌شناسی موستری را در عمق ۷ متری کشف کرده‌اند. این تکه آروارهٔ انسان از نظر ساختار و ترتیب قرارگیری دندان‌ها به‌طور قابل ملاحظه‌ای با فک انسان‌های امروزی تفاوت
قابل ملاحظه‌ای با فک انسان‌های امروزی تفاوت دارد. مطالعات دقیق نشان داده‌است که بقایای دندان عقل و دو دندان دیگر بر روی این فک محفوظ مانده‌است. کشف فک نخستین ساکن غار "آزوخ" دارای اهمیت بسزایی است. فک انسان غارنشین که در اطراف "استان هادروت" آرتساخ پیدا شده، در ادبیات علمی زیر شماره پنج طبقه‌بندی شده‌است. غار آزوخ نه فقط از نظر احیای ساختار انسان غارنشین اهمیت بسزایی دارد، بلکه همچنین این دیدگاه را تأیید می‌کند که قلمرو ارمنستان در داخل دوران کواترنری و اسکان اولیهٔ انسان جای می‌گیرد. افزون بر چهار سالن
اولیهٔ انسان جای می‌گیرد. افزون بر چهار سالن توصیف شده، بعدها دو سالن دیگر نیز کشف شدند. طول مسیرهایی که از این غار اسرارآمیز عبور می‌کنند، بنا بر داده‌های ناکامل، بیش از ۳۰۰ کیلومتر است. بیش از ۲۰ هزار استخوان متعلق به ۴۳ نوع حیوان مختلف، حدود ۶ هزار ابزار سنگی و اشیای دیگر و همچنین سازه‌هایی از قرون وسطا نیز در این غار یافت شده‌است. البته تاکنون کلیه اسرار این غار برملا نشده‌است. این غار که هزاره‌های متعددی به عنوان مکان مسکونی باستانی وسیع فعالیت کرده‌است، مکرراً مورد مطالعه قرار می‌گیرد و هربار
کرده‌است، مکرراً مورد مطالعه قرار می‌گیرد و هربار پژوهشگران را غافلگیر می‌کند. قلعهٔ شوشی (سده هجدهم) به ملیک‌های قره‌باغ خاندان شاه‌نازاریان – حکمرانان "واراندا" – تعلق دارد. دیوارهای باروها تا فاصلهٔ ۲٫۵ کیلومتری امتداد یافته، از صخره‌های بلندی واقع در جنوب غربی زمین مسطح و مرتفع فوق شروع شده، از دامنه‌های سراشیب به سمت دره پائین می‌آیند و از شرق مجدداً با صخره‌های بلند عمودی ادغام می‌شوند. الباقی طرفین شوشی به‌واسطهٔ صخره‌های شیب‌داری مصونیت یافته‌است. این باروها که برای تجهیزات نظامی دوران کهن غیرقابل
باروها که برای تجهیزات نظامی دوران کهن غیرقابل دسترسی بودند، از سنگ آهک ساخته شده‌است. دیوارهایی که ارتفاع آن‌ها به ۷–۸ متر می‌رسید، به‌وسیلهٔ برج‌های نیم‌دایره‌ای تقویت شده بودند. این قلعه شهر به‌مانند دیگر بناهای مشابه آرتساخ در قرون وسطی دارای یک مسیر مخفی بوده‌است. پلکانی که در دل صخره‌ها حفر شده‌است، در نزدیکی دروازه‌های جنوبی آغاز می‌شد و با عبور از میان پیچ و خم‌های غارها، در درهٔ رود "کارکار" بیرون می‌آمد. غارهای متعددی که در جنوب استحکامات قرار دارند، نقش بسزایی را در سیستم دفاعی شوشی ایفا
دارند، نقش بسزایی را در سیستم دفاعی شوشی ایفا کرده‌اند. این قلعه در فاصلهٔ ۱۴ کیلومتری از استپاناکرت به سمت شمال شرق واقع است. سده‌ها پیش، این قلعه (سدهٔ هجدهم) و مناطق مسکونی اطراف "مایرابرت" نام گرفته بودند. باروهای دوجداره و موقعیت مناسب آن مانعی فائق‌ناپذیر برای دشمنان ایجاد کرده بودند. برج‌هایی دیده‌بانی از طریق راهروهای تنگی با یکدیگر ارتباط داشتند. باروها از داخل حفره‌ها و محل پرتاب گلوله‌های سنگی و آتشین متعددی داشتند. ضخامت دیوارها به ۲ متر و ارتفاع آن به ۹ متر می‌رسد. باروهای این قلعه طلایه‌دار
آن به ۹ متر می‌رسد. باروهای این قلعه طلایه‌دار دره "کارکار" بیش از ۵/۱ کیلومتر امتداد داشته و به دفعات در هنگام دفاع از شوشی سپر نیرومند و مطمئنی بوده‌است. صفحات حماسی متعددی از تاریخ ملت ارمنی در زیر دیوارهای مایرابرت نوشته شده‌است.
مکتبی شیرازی از شاعران معروف شیراز در اواخر و نیمه اول است. او در «مسجدبردی» در شش کیلومتری غرب شیراز (قصرالدشت) زاده شد و در مدارس شیراز سال‌ها به تحصیل دانش و فنون ادب پرداخته و سپس در زادگاه خود به مکتب‌داری مشغول شده و از این جهت تخلص خود را مکتبی گذاشته است. او به خراسان و هندوستان سفر کرد، در بازگشت به عربستان رفت و از صحرای نجد گذشت. از آثار او منظومه لیلی و مجنون که در سال به تقلید از نظامی سروده شده است شهرت دارد. مثنوی دیگری از او در حدود ۱۲۰۰ بیت در تفسیر کلمات قصار علی بن ابیطالب در دست است.
در تفسیر کلمات قصار علی بن ابیطالب در دست است. آثار دیگری نیز به وی نسبت داده‌اند. آرامگاه مکتبی در محل مکتب‌خانه خود در قصرالدشت شیراز قرار دارد . لیلی و مجنون.
پارک ملی کینگز کنیون پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است. این پارک ۱۸۶۹ کیلومتر مربع وسعت دارد. درخت ژنرال گرنت در این پارک قرار دارد.
پارک ملی جزایر چنل پارکی طبیعی در ایالت کالیفرنیا در ایالات متحده آمریکا است. این پارک ۱۰۱۰ کیلومتر مربع وسعت دارد.
.rs دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به صربستان است. پیش از این .yu دامنه اینترنتی صربستان و مونته‌نگرو بود که پس از تقسیم این جمهوری به دو بخش صربستان و مونته‌نگرو، این دامنه برای صربستان در نظر گرفته شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۷ فوریهٔ ۲۰۰۸
.me دامنه اینترنتی اختصاص داده شده به مونته‌نگرو است. پیش از این .yu دامنه اینترنتی صربستان و مونته‌نگرو بود که پس از تقسیم این جمهوری به دو بخش صربستان و مونته‌نگرو، این دامنه برای مونته‌نگرو در نظر گرفته شد. استفاده‌های دیگر. بیشتر دامنه‌های .me به منظور معنای آن‌ها در ترکیب با افعال و اسامی انگلیسی خریداری شده اند. همچنین .me می‌تواند مخففی برای کلمهٔ Middle East به معنای «خاورمیانه» و ایالت مین آمریکا نیز باشد. این دامنه برای وبسایت‌های شخصی نیز استفاده می‌شود. دامنه‌های ویژه. زیردامنه‌های .me به طور
می‌شود. دامنه‌های ویژه. زیردامنه‌های .me به طور معمول می‌بایست طولی بین ۳ تا ۶۳ کاراکتر داشته باشند، اما استثنائاتی نیز برای بعضی دامنه‌های ویژه با هدف کوتاه‌کنندگی لینک وجود داشته است: فیس‌بوک (fb.me) گوگل پلاس (g.me) گوددی (go.me) پیام‌رسان فیس‌بوک (m.me) پروتون‌میل (pm.me) تلگرام (t.me) وایبر (vb.me) وی‌کی (vk.me) واتس‌اپ (wa.me) وردپرس (wp.me) منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی، نسخهٔ ۲۴ مارس ۲۰۲۰
قَمَر در اخترشناسی به جسمی آسمانی گفته می‌شود که دور یک جسم آسمانی بزرگ‌تر بگردد. قمرها را می‌توان به دو دستهٔ طبیعی و مصنوعی تقسیم‌بندی کرد. قمرهای طبیعی که به‌طور طبیعی ساخته شده‌اند. قمرهای مصنوعی (ماهواره) که بشر برای تحقیق، رصد و ارتباطات، آن‌ها را تولید و به مدار یک سیاره یا یک قمر طبیعی پرتاب می‌کند. بیشتر سیاره‌های منظومهٔ شمسی، یک یا چند قمر دارند. بیشترین تعداد قمرها در منظومهٔ شمسی متعلق به سیاره‌های گازی است. مریخ دو قمر به نام‌های فوبوس و دیموس دارد. گانمید از قمرهای مشتری و بزرگ‌ترین قمر
دارد. گانمید از قمرهای مشتری و بزرگ‌ترین قمر منظومهٔ شمسی است. مهم‌ترین قمرهای این منظومه عبارتند از ماه (قمر زمین)، قمرهای گالیله‌ای (قمرهای مشتری)، تیتان (قمر زحل) و تریتون (قمر نپتون). تعریف قمر. با اینکه واژهٔ «قمر» وام‌واژه‌ای از زبان عربی است. لازم است برای جلوگیری از ابهام، از «قمر» به جای «ماه» استفاده شود، زیرا «ماه» اختصاصاً برای نام بردن از قمرِ مختص به زمین استفاده می‌شود؛ همچنین واژهٔ «ماه» معنای دیگری هم در بخش‌بندی سال دارد. در بسیاری از زبان‌های اروپایی از عبارتی مترادف با «ماهوارهٔ طبیعی»
اروپایی از عبارتی مترادف با «ماهوارهٔ طبیعی» برای اشاره به قمر و از عبارتی مترادف با «ماه» برای اشاره به ماه گاهشماری استفاده می‌شود. برای آنچه که می‌تواند «قمر» در نظر گرفته شود، حد پایینی در نظر گرفته نشده‌است. معمولاً هر جسم آسمانی طبیعی با مدار مشخصی در اطراف یک سیارهٔ منظومهٔ شمسی، برخی تنها با پهنای یک کیلومتر، یک قمر در نظر گرفته شده‌است، گرچه به یک دهم اندازهٔ آن هم در حلقه‌های زحل، که مستقیماً مشاهده نشده‌اند، در رسانه‌های نجومی ماهک خوانده شده‌اند. ماهواره‌های طبیعی سیارک‌های کوچک، مانند داکتیل
ماهواره‌های طبیعی سیارک‌های کوچک، مانند داکتیل را نیز به همین نام نامیده‌اند. حد بالایی نیز مبهم است. دو جسم در مدار گاهی به عنوان یک سیارهٔ دوتایی و نه ماهواره توصیف شده‌اند. قمر زمین. ماه تنها قمر طبیعی سیارهٔ زمین با فاصلهٔ متوسط ۳۸۴٬۴۰۲ کیلومتر از آن است که با بازتاب نور خورشید برخی از شب‌های زمین را کمی روشن می‌کند. قطر ماه حدود ۳٬۵۰۰ کیلومتر (در بزرگی پنجمین در منظومهٔ خورشیدی)، و دارای بزرگ‌ترین نسبت بزرگی با سیارهٔ خود در این منظومه است. ماه جو ندارد و سطح آن از برخورد سنگ‌ها آبله‌گون است. ماه تنها
و سطح آن از برخورد سنگ‌ها آبله‌گون است. ماه تنها کرهٔ خارج از زمین است که انسان‌ها تاکنون بر روی آن گام نهاده‌اند؛ در سال ۱۹۶۹ سازمان ناسا دو تن از فضانوردان خود را به نام‌های نیل آرمسترانگ و باز آلدرین به ماه فرستاد. این دو نخستین کسانی بودند که بر روی کرهٔ ماه قدم نهادند. قمرهای مریخ. سیارهٔ بهرام یا مریخ دو قمر طبیعی بسیار کوچک دارد که نام آن‌ها فوبوس و دیموس است که استدلال می‌شود که سیارک‌های اسیر شده هستند. آساف هال هر دو قمر را در سال ۱۸۷۷ میلادی کشف کرد. قمرهای مشتری. سیارهٔ مشتری ۹۵ قمر شناخته‌شده
کرد. قمرهای مشتری. سیارهٔ مشتری ۹۵ قمر شناخته‌شده دارد که ۴ قمر آن: قمرهای گالیله‌ای آیو، گانیمد، اروپا و کالیستو، معروفیت بیشتری دارند. قمر آیو. آیو نام یکی از قمرهای مشتری و یکی از قمرهای گالیله‌ای است. آیو نزدیک‌ترین قمر از قمرهای گالیله‌ای مشتری به آن است، این قمر از نظر اندازه کمی بزرگ‌تر از ماه است و با ۴۰۰ آتشفشان فعال، فعال‌ترین جرم از نظر زمین‌شناختی در منظومهٔ شمسی است. پژوهشگران دریافته‌اند که سطح این قمر به شدت بوی نامطبوعی مانند تخم‌مرغ گندیده می‌دهد که ناشی از انتشار سولفور آهن و ترکیبات
می‌دهد که ناشی از انتشار سولفور آهن و ترکیبات گوگردی از آتشفشان‌های سطح این قمر است. گانیمید. گانیمید یا گانیمد یکی از قمرهای مشتری و بزرگ‌ترین قمر منظومهٔ شمسی با قطری برابر ۵٬۲۷۰ کیلومتر است. از لحاظ قطر بزرگ‌تر از سیارهٔ عطارد و کم‌تر از نصف آن حجم دارد و حجمی سه برابر ماه دارد. این قمر، تنها قمر منظومهٔ شمسی است که یک میدان مغناطیسی قدرتمند دارد که احتمالاً نشان‌دهندهٔ وجود یک هستهٔ رسانا از فلز مایع است. اروپا. اروپا نام یکی از نود و پنج قمر سیارهٔ مشتری است. گالیله این قمر را در سال ۱۶۱۰ میلادی کشف
است. گالیله این قمر را در سال ۱۶۱۰ میلادی کشف کرد. کالیستو. کالیستو یک قمر طبیعی سیارهٔ مشتری است و گالیله آن را در سال ۱۶۱۰ کشف کرد و سومین قمر بزرگ در این منظومه و دومین قمر بزرگ بعد از گانیمد است. قمرهای زحل. اخترشناسان معتقدند حلقه‌های زحل جزو قمرهای آن محسوب می‌شوند، چون بر دور این سیاره در حال گردشند. افزون بر حلقه‌ها، زحل دارای ۱۴۶ قمر است که ۲۵ قمر به قطر تقریبی ۱۰ کیلومتر و چندین قمر کوچک‌تر نیز هست. بزرگ‌ترین قمر این سیاره تیتان نام دارد. قطر این قمر ۵٬۱۵۰ کیلومتر است. تیتان یکی از معدود اقمار
قمر ۵٬۱۵۰ کیلومتر است. تیتان یکی از معدود اقمار موجود در منظومهٔ شمسی است که دارای جو است. اتمسفر این قمر حاوی حجم زیادی نیتروژن است. بیشتر قمرهای زحل دارای چاله‌های بزرگی هستند. برای مثال قمر میماس (Mimas) چاله‌ای دارد که یک سوم قطر این قمر را پوشانده‌است. قمر دیگر، لاپتوس (Iapetus)، دارای یک نیمهٔ روشن و یک نیمهٔ تاریک است. نیمهٔ روشن این قمر ۱۰ برابر بیش از نیمهٔ تاریک آن نور را باز می‌تاباند. قمر هایپریون (Hyperion) بیشتر شبیه به یک استوانهٔ چاق است تا یک کره. قمرهای اورانوس. اورانوس ۲۷ قمر شناخته شده
یک کره. قمرهای اورانوس. اورانوس ۲۷ قمر شناخته شده دارد و دو قمر نخست اورانوس که تیتانیا و ابرونت نام دارند را ویلیام هرشل در سال ۱۷۸۱ میلادی کشف کرد. ویلیام راسل دیگر قمرهای اورانوس یعنی آریل و اومبریل را در ۱۸۵۱ میلادی کشف کرد و در سال ۱۹۴۸ جرارد کوپر میراندا را کشف کرد. ویجر۲ و تلسکوپ‌های بسیار قوی زمینی بقیهٔ قمرها را هم کشف کردند. قمرهای نپتون. نپتون ۱۴ قمر شناخته شده دارد. تریتون (Triton) بزرگ‌ترین قمر این سیاره ۲٬۷۰۵ کیلومتر قطر دارد و در فاصلهٔ ۳۵۴٬۷۶۰ کیلومتری سیاره قرار گرفته‌است. این جرم تنها قمر
کیلومتری سیاره قرار گرفته‌است. این جرم تنها قمر در منظومهٔ شمسی است که برخلاف جهت حرکت سیارهٔ مادرش در چرخش است. تریتون مداری دایره‌شکل دارد و در مدت ۶ روز زمینی یک بار دور سیاره خود می‌چرخد. احتمالاً تریتون زمانی دنباله‌دار بزرگی به دور خورشید بوده و در مقطعی این دنباله‌دار گرفتار گرانش نپتون شده‌است. آیا یک قمر می‌تواند برای خود قمری داشته باشد؟. چنین چیزی در منظومهٔ شمسی وجود ندارد، اما احتمال اینکه یک قمر به دور قمر دیگری گردش کند، وجود دارد. با این حال، نیروهای گرانشی نوسانی که از جانب سیاره و قمر
حال، نیروهای گرانشی نوسانی که از جانب سیاره و قمر مادر اعمال می‌شود، در درازمدت باعث ناپایداری مدار خواهد شد. در مقیاس‌های به اندازهٔ کافی بزرگ، قمر یک قمر می‌تواند میلیون‌ها سال دوام آورد. برخی از خرده‌سیارک‌های منظومهٔ شمسی قمر دارند. نمونهٔ معروف این خرده‌سیارک‌ها آیدا و قمر آن داکتایل است. همچنین در طول پنجاه سال گذشته، ماه نیز به دفعات صاحب قمرهای کوتاه عمری شده‌است که اغلب آن‌ها ترکیبات آهنی داشتند.
زندگی گُلگون یا گنجشکک محصول ۲۰۰۷ فرانسه، فیلمی درباره زندگی ادیت پیاف خواننده برجسته فرانسوی است. عنوان اصلی فیلم به معنی کوچولو است از نام مستعار این خواننده فرانسوی La Môme Piaf به معنی دخترک. به دلیل معروف بودن آهنگ «زندگی به‌رنگ صورتی» (La Vie En Rose) در کشورهای انگلیسی زبان بدین نام اکران شد. این فیلم برنده اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول زن و چهره پردازی از هشتادمین جوایز آکادمی شد.
تاریخ آلاسکا از دوره‌های مختلفی از جمله دوران بومیان، حاکمیت روسیه، خرید آن توسط ایالات متحده و در نهایت تبدیل آن به یکی از ایالت‌های ایالات متحده تشکیل شده است. هر دوره از تاریخ این منطقه، تأثیرات عمیقی بر فرهنگ، اقتصاد و سیاست آن داشته است. آلاسکا پیش از ورود اروپاییان، خانهٔ مردمان بومی مختلفی بود که هزاران سال در این منطقه زندگی می‌کردند. از جمله این اقوام می‌توان به قبایل اینوئیت (اسکیمو)، آتاباسکی، هایدا و تسیمشی اشاره کرد. این جوامع بومی از طریق شکار، ماهیگیری و جمع‌آوری گیاهان معیشت خود را تأمین
ماهیگیری و جمع‌آوری گیاهان معیشت خود را تأمین می‌کردند و فرهنگ‌های منحصربه‌فردی داشتند که در هنر، زبان و آیین‌هایشان نمود پیدا می‌کرد. نخستین اروپاییانی که به آلاسکا رسیدند، روس‌ها بودند. در سال ۱۷۴۱، ویتوس برینگ، کاشف دانمارکی که در خدمت امپراتوری روسیه بود، با کشتی به سواحل آلاسکا رسید. این اکتشاف باعث افزایش توجه روس‌ها به منطقه شد. روسیه در ادامه، پست‌های تجاری متعددی برای تجارت خز تأسیس کرد که مهم‌ترین آن در منطقه کودیاک بود. از میانه‌های سدهٔ هجدهم تا میانه‌های سدهٔ نوزدهم، آلاسکا تحت کنترل روسیه
تا میانه‌های سدهٔ نوزدهم، آلاسکا تحت کنترل روسیه قرار داشت. شرکت روسی-آمریکایی، که یک شرکت تجاری قدرتمند در آن زمان بود، بر تجارت خز در منطقه تسلط داشت. روس‌ها همچنین چندین سکونتگاه دائمی ایجاد کردند که از جمله آن‌ها می‌توان به شهر سیتکا اشاره کرد که به مرکز اداری مستعمره تبدیل شد. در سال ۱۸۶۷، ایالات متحده آلاسکا را به قیمت ۷٫۲ میلیون دلار از روسیه خریداری کرد. این معامله که به «خرید آلاسکا» مشهور شد، توسط ویلیام سیوارد، وزیر امور خارجه ایالات متحده، ترتیب داده شد. در آن زمان، برخی از آمریکایی‌ها این
داده شد. در آن زمان، برخی از آمریکایی‌ها این معامله را به عنوان «حماقت سیوارد» تلقی کردند، زیرا ارزش اقتصادی آلاسکا ناشناخته بود. اهمیت اقتصادی آلاسکا پس از کشف طلا در دهه ۱۸۹۰ بیشتر نمایان شد. هجوم جویندگان طلا به منطقه یوکان، جمعیت آلاسکا را افزایش داد و شهرهایی مانند نوم توسعه یافتند. به تدریج، منابع طبیعی دیگری مانند نفت و گاز طبیعی کشف شد که به رونق اقتصادی ایالت کمک کرد. در ۳ ژانویه ۱۹۵۹، آلاسکا به عنوان چهل‌ونهمین ایالت ایالات متحده پذیرفته شد. تبدیل آلاسکا به ایالت باعث شد تا این منطقه از نظر سیاسی
آلاسکا به ایالت باعث شد تا این منطقه از نظر سیاسی و اقتصادی اهمیت بیشتری پیدا کند. این ایالت به دلیل منابع طبیعی فراوان و موقعیت راهبردی خود، نقش مهمی در امنیت ملی ایالات متحده ایفا می‌کند. در دهه‌های اخیر، آلاسکا به دلیل صنایع نفت، ماهیگیری و گردشگری، رشد اقتصادی چشمگیری داشته است. خط لوله سراسری آلاسکا، که در دهه ۱۹۷۰ ساخته شد، نقشی حیاتی در انتقال نفت از میادین نفتی شمال ایالت به بنادر جنوبی ایفا کرده است. این خط لوله به توسعه اقتصادی و ایجاد شغل برای ساکنان محلی کمک کرده است. نام آلاسکا از واژهٔ آلیوتی
محلی کمک کرده است. نام آلاسکا از واژهٔ آلیوتی "Alaxsxaq" (که به صورت "Alyeska" نیز نوشته می‌شود) گرفته شده که به معنای «خاک اصلی» (یا به‌طور تحت‌اللفظی: «جایی که دریا به آن می‌کوبد») است. جزئیات. تاریخ آلاسکا به دوران پارینه‌سنگی زبرین (حدود ۱۴۰۰۰ پس از میلاد) بازمی‌گردد، زمانی که گروه‌های شکارچی-گردآورنده از طریق برینگیا به منطقه‌ای که اکنون آلاسکا نامیده می‌شود، وارد شدند. در زمان تماس اروپاییان با کاوشگران روسی، این منطقه توسط گروه‌های بومیان آلاسکا سکونت داشت. ایالات متحده در سال ۱۸۶۷ آلاسکا را از
سکونت داشت. ایالات متحده در سال ۱۸۶۷ آلاسکا را از روسیه خریداری کرد. در دهه ۱۸۹۰، تب طلا در آلاسکا و یوکان نزدیک، هزاران معدنچی و مهاجر را به این منطقه کشاند. در سال ۱۹۱۲، آلاسکا به عنوان قلمرویی از ایالات متحده شناخته شد. در سال ۱۹۴۲، دو جزیره از جزایر آلیوتی — جزیره آتو و کیشکا — در جریان تصرف کیشکا توسط ژاپن در جنگ جهانی دوم اشغال شدند و نبرد جزایر آلیوتی به موضوعی با افتخار ملی تبدیل شد. ساخت پایگاه نظامی‌ها به افزایش جمعیت برخی از شهرهای آلاسکا کمک کرد. در ۳ ژانویه ۱۹۵۹، آلاسکا به عنوان یک ایالت
کرد. در ۳ ژانویه ۱۹۵۹، آلاسکا به عنوان یک ایالت ایالات متحده پذیرفته شد. در سال ۱۹۶۴، زمین‌لرزه ۱۹۶۴ آلاسکا که یک زمین‌لرزه عظیم بود، ۱۳۱ نفر را کشت و چندین روستا را با خاک یکسان کرد. کشف نفت در سال ۱۹۶۸ در پرودو بی، آلاسکا و تکمیل خط لوله سراسری آلاسکا در سال ۱۹۷۷ منجر به رونق نفتی در این منطقه شد. در سال ۱۹۸۹، اکسان والدز به یک صخره در پرینس ویلیام ساوند برخورد کرد و نفت خام زیادی را در سواح ریخت. امروزه، نبرد بین فلسفه‌های توسعه و حفاظت در بحث‌های جنجالی دربارهٔ حفاری نفت در پناهگاه ملی حیات وحش شمالگان
دربارهٔ حفاری نفت در پناهگاه ملی حیات وحش شمالگان مشاهده می‌شود. پیشاتاریخ آلاسکا. خانواده‌های دوران پارینه‌سنگی پیش از ۱۰۰۰۰ سال پیش از میلاد از طریق برینگیا به شمال غربی آمریکای شمالی مهاجرت کردند (نگاه کنید به اسکان قاره آمریکا). آلاسکا با ورود اینوئیت‌ها و گروه‌های مختلفی از سرخ‌پوستان ایالات متحده آمریکا جمعیت یافت. امروزه، بومیان اولیه آلاسکا به چندین گروه اصلی تقسیم می‌شوند: سرخ‌پوستان ساکن در سواحل جنوب شرقی (شامل تلینگیت، هایدا و تسیمشی)، آتاباسکی، آلیوت‌ها و دو گروه اسکیموها یعنی اینوپیات و
آلیوت‌ها و دو گروه اسکیموها یعنی اینوپیات و یوپیک. مهاجران ساحلی از آسیا احتمالاً نخستین موج انسانی بودند که از پل زمینی برینگ به آلاسکای غربی عبور کردند و بسیاری از آن‌ها ابتدا در داخل آنچه اکنون کانادا نامیده می‌شود، ساکن شدند. تلینگیت‌ها پرجمعیت‌ترین این گروه بودند و تا زمان تماس اروپاییان، بیشتر سواحل جنوب شرق آلاسکا را در اختیار داشتند. آن‌ها شمالی‌ترین گروه از فرهنگ‌های پیشرفته مردم بومی ساحل شمال غربی اقیانوس آرام بودند که به دلیل هنر پیچیده، سیستم‌های سیاسی و نظام آیینی و قانونی معروف به پوتلاچ
سیاسی و نظام آیینی و قانونی معروف به پوتلاچ مشهور هستند. بخش جنوبی جزیره پرنس ولز توسط هایداها، که از آزار و اذیت هایداهای دیگر در جزایر کوئین شارلوت (که اکنون هایدا گوای نامیده می‌شوند و بخشی از بریتیش کلمبیا) فرار کرده بودند، اشغال شد. آلیوت‌ها تقریباً ۱۰ هزار سال پیش جزایر زنجیره آلیوتی را سکونت دادند. شیوه‌های فرهنگی و معیشتی میان گروه‌های بومی که در سراسر فاصله‌های جغرافیایی وسیع پراکنده بودند، به‌طور گسترده‌ای متفاوت بود. ورود روس‌ها. پتر کبیر، تزار روسیه، در ۱۷۲۵ میلادی، ویتوس برینگ، دریانورد
تزار روسیه، در ۱۷۲۵ میلادی، ویتوس برینگ، دریانورد دانمارکی را که در خدمت روسیه بود مأمور کرد تا حدود کرانه‌های شمال شرقی روسیه را کشف و مشخص نماید. برینگ در دومین سفر پژوهشی خود، در سال ۱۷۴۱ م به سرزمینی رسید که امروزه آلاسکا نامیده می‌شود. هنگامی که نخستین اروپایی‌ها به جستجوی مسیری میان اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام در شمال پرداختند ۳ قوم اسکیموها، آلئوت‌ها و سرخ‌پوستان در سرزمین قطبی آلاسکا ساکن بودند. در سال ۱۷۴۱ میلادی روس‌ها پرچم خود را در این مجمع الجزایر وسیع که آلاسکا نامیده می‌شد برافراشتند. چند
وسیع که آلاسکا نامیده می‌شد برافراشتند. چند سال بعد، شکارچیان بالن و تاجران پوست در منطقه مستقر شده و یک بازار در جزیره کودیاک در سال ۱۷۸۴ میلادی ایجاد کردند. با کشف طلا سیل مهاجران به منطقه سرازیر شد و توجه آمریکایی‌ها به این سرزمین ثروتمند جلب گردید. دولت ایالات متحده برای فروش آلاسکا روسیه تزاری را تحت فشار گذاشت. در سال ۱۸۶۷ میلادی، آمریکا سرزمین آلاسکا را به مبلغ ۷٫۲ میلیون دلار از قرار هر جریب فرنگی دو سنت از روسیه خرید. بسیاری از مردم آمریکا از این ولخرجی ناراضی بودند اما پس از کشف معادن طلا و مس در
ناراضی بودند اما پس از کشف معادن طلا و مس در این سرزمین نظر مردم تغییر کرد و عدهٔ بیشماری برای بهره‌برداری از این‌گونه منابع طبیعی به آلاسکا رفتند. آلاسکا در جنگ جهانی دوم به سبب اینکه نزدیک‌ترین بخش قاره آمریکا به آسیا است، اهمیت نظامی خاصی یافت. این سرزمین در سوم ژانویه ۱۹۵۹ چهل و نهمین ایالت آمریکا شناخته شد. گاه‌شمار برخی وقایع مهم آلاسکا. ۱۹۱۲: آتشفشان کاتمای (در زبان محلی "ناواروپتا") به ارتفاع ۲۰۴۸ متر واقع در پارک ملی کتمای فوران کرد و تا ۱۰۰ مایل اطراف خود را در حدود ۴ متر خاکستر پوشاند و آسمان
اطراف خود را در حدود ۴ متر خاکستر پوشاند و آسمان آلاسکا را از سیاهی و تاریکی فراپوشاند. ۱۹۱۷: بنابر تصویب کنگره آمریکا پارک ملی مک کینلی به رسمیت شناخته شد. این مکان دارای حیات وحشی تماشایی نظیر گوزن آمریکای شمالی، خرسهای خاکستری، گرگ و غیره است، و دارای بزرگ‌ترین کوه قاره آمریکای شمالی می‌باشد. ۱۹۶۴: بزرگ‌ترین زمین لرزه تاریخ تا آنزمان در آلاسکا رخ داد به مقیاس ۸٫۴ ریشتر (هنگام بازنگری در ۱۹۷۷ اعلام شد که ۹٫۲ ریشتر بوده) که باعث ایجاد یک تسونامی عظیم در جنوب غربی آلاسکا به سمت جزایر کوریل در روسیه و ژاپن
غربی آلاسکا به سمت جزایر کوریل در روسیه و ژاپن شد که ارتفاع این امواج تا ۵۰ متر گزارش شد. ۱۹۸۹: یک تانکر شرکت نفتی اکسون والدز با ۱٫۲۶ میلیون بشکه نفت در پایانه شمالی خطوط نفتی آلاسکا در ۲۴ مارس ۱۹۸۹ به گل نشست. به ناچار برای رهایی کامل نفتکش ۲۴۰ هزار (۲۶۰ هزار هم گفته شده) بشکه نفت در پرینس ویلیام سوند رها شد. این منطقه یک منطقه غنی از سمور آبی، وال (نهنگ‌ها)، بالن‌های دریایی (گراز دریایی، ملوانانی که ماهی صید می‌کردند و ماهی بود. مساحتی در حدود ۱۷۷۰ کیلومتر مربع را این آلودگی دربر گرفت و سالها طول کشید
مربع را این آلودگی دربر گرفت و سالها طول کشید تا بتوانند تمامی آلودگی را پالایش کنند. هزاران پرنده و پستاندارهای دریایی و ماهی در این فاجعه محیط زیستی تلف شدند. بعدها معلوم شد خطای مسلم از ناخدای تانکر بوده، و تانکر از حد مجاز برای به گل ننشستن فراتر رفته بود و این فاجعه محیط زیستی را به بار آورد که بدترین نمونه در تاریخ آمریکا لقب گرفت. شرکت اکسون و کمپانی سرویس خطوط لوله‌کشی آلاسکا به پرداخت جریمه‌ای سنگین محکوم شدند. منابع. Alaska - MSN Encarta
اقتصاد آلاسکا بیشتر بر مبنای منابع طبیعی (همانند نفت) و صنعت گردشگری استوار است. مقدمه. در سال ، این ایالت تولید ناخالص داخلی برابر با میلیارد دلار داشت، که قابل مقایسه با تولید ناخالص داخلی کشور کرواسی ( میلیارد دلار) بود. صنایع نفت به واسطه بازدهی و سود فراوان آن در آلاسکا رونق بسزایی دارد.این ایالت در حدود یک درصد کل نفت ایالات متحده آمریکا را تولید می‌کند. اگرچه تولید نفت به صورت یکنواخت در حال کاهش می‌باشد. چنانکه یکی از میدان‌های پرودهوبی(Prudhoe Bay)، این میدان یکی از بزرگ‌ترین منابع نفتی در حال
این میدان یکی از بزرگ‌ترین منابع نفتی در حال استخراج است که ذخیره‌ای معادل ۲۰ تریلیون مترمکعب گاز را در خود ضبط کرده‌است که معادل یک درصد ذخایر گاز جهانی است.نیز ۱ تریلیون بشکه نفت خام که ۳۰ درصد از کل آن در میدان پرودهوبی ذخیره است. صنعت ماهیگیری نیز در این ایالت رونق دارد.از انواع اغلب مهم می‌توان به قزل آلا، خرچنگ، هالیبوت (نوعی ماهی عریض و بزرگ)، حلزون صدف دار اشاره کرد. اگرچه بیشتر آلاسکا بیشه‌ها و جنگل‌های غیرقابل دسترس تشکیل می‌دهد اما صنعت چوب آلاسکا در کنار صنعت چوب کانادا و اسکاندیناوی در جهان
در کنار صنعت چوب کانادا و اسکاندیناوی در جهان معتبر است.اغلب چوب‌های قیمتی مرکب از شوکران کبیر و انواع صنوبر (کاج میلاد ایرانی). پارک جنگی چوگاچ و پارک جنگی تونگا در امتداد خط ساحلی جنوبی قرار دارند و بیشتر محصولات(تخته الوار) این پارکهای جنگلی استخراج و به کشورهای نظیر ژاپن صادر می‌شود. منابع و معادن. آلاسکا منابع طبیعی فراوانی دارد. یک سوم مساحت آن پوشیده از جنگل‌های صنوبر و کاج است که از چوب آن استفاده می‌شود. در کرانه‌های آلاسکا انواع ماهی‌ها، خرچنگ، صدف، میگو و دیگر جانوران دریایی فراوان است و مردم