payamvha/North_RAG huggingface dataset:
برنامهٔ "بهترین‌های پاپ" به‌سرعت وارد جدول فروش شدند. این آلبوم به‌مدت دو سال در جدول فروش باقی ماند، و خیلی زود آلبوم "رضایتمندانه" نیز وارد جدول شد. در همان زمان، تک‌آهنگ بی‌آلبوم «جان، من فقط می‌رقصم» و «همه رفقای جوان» (ترانه‌ای که او برای مات د هوپل نوشت و تهیه کرد) در بریتانیا موفق بودند. برگزاری تور زیگی استارداست در ایالات متحده ادامه پیدا کرد. بویی در آلبوم تک‌خوان "مبدل" اثر لو رید، نوازندگی گیتار و سازهای شستی‌دار و آوازهای پس‌زمینه را به عهده داشت. این آلبوم مشترکاً به‌دست بویی و میک رانسن تهیه
این آلبوم مشترکاً به‌دست بویی و میک رانسن تهیه شد. سال بعد، بویی در کنار ایگی پاپ، آلبوم "قدرت خام" گروه استوجز را تهیه و میکس کرد. "علاءالدین سالم" خودش (۱۹۷۳) به نخستین آلبوم نامبروان او در بریتانیا تبدیل شد. بویی آن را «زیگی به آمریکا می‌رود» توصیف کرد. این آلبوم حاوی قطعاتی بود که او هنگام سفر به ایالات متحده و در سرتاسر ایالات متحده در طول اجراهای اولیهٔ تور زیگی استارداست نوشت. او اکنون تور زیگی استارداست را برای تبلیغ آلبوم جدید در ژاپن ادامه می‌داد. تک‌آهنگ‌های «جین جینی» و «درایو-این ستردی» از این
تک‌آهنگ‌های «جین جینی» و «درایو-این ستردی» از این آلبوم به میان پنج عنوان برتر جدول فروش بریتانیا راه یافتند. شیفتگی بویی به بازیگری منجر به عجین‌شدگی در شخصیت‌هایی شد که خود برای موسیقی‌هایش خلق کرده بود. او گفت: «بیرون از صحنه یک ربات هستم. روی صحنه به احساسات دست می‌یابم. احتمالاً به همین دلیل است که پوشیدن لباس زیگی را به دیوید بودن ترجیح می‌دهم.» با اینکه خشنود بود، اما مشکلات شخصی شدیدی به وجود آمد: با ایفای همان نقش در مدت طولانی، برای او غیرممکن می‌شد که در پشت صحنه خود را از قالب شخصیتی زیگی
می‌شد که در پشت صحنه خود را از قالب شخصیتی زیگی استارداست—و بعدها، دوک سفید لاغر— خارج کند. بویی بیان کرد که زیگی، «من را برای سال‌های متمادی تنها نمی‌گذاشت. آن زمان بود که همه چیز شروع به ناخوشایندی کرد… تمام خصوصیات شخصی من تحت تأثیر قرار گرفت. بسیار خطرناک شد. واقعاً در مورد سلامت روانی‌ام شک داشتم.» بویی در اجراهای بعدی زیگی، که شامل ترانه‌هایی از آلبوم‌های "زیگی استارداست" و "علاءالدین سالم" بود، کارهای نمایشی مملوّ از صحنه‌های تکان‌دهنده اجرا می‌کرد، مانند درآوردن بیشتر لباس‌ها و پوشیدن لباس
می‌کرد، مانند درآوردن بیشتر لباس‌ها و پوشیدن لباس کشتی‌گیری سومو یا شبیه‌سازی آمیزش جنسی دهانی با گیتار رانسن. بویی در نقش زیگی به مصاحبه‌های مطبوعاتی پرداخت و سپس در ۳ ژوئیهٔ ۱۹۷۳ روی صحنهٔ همرسمیت آپولو خود را به‌طرز غیرمنتظره‌ای از این شخصیت بازنشست کرد. به‌دنبال از هم پاشیدن گروه اسپایدرز، بویی تلاش کرد وجههٔ زیگی را متوقف کند و به کار دیگری بپردازد. مجموعهٔ کامل آثارش اکنون بسیار مورد توجه بود: "مردی که دنیا را فروخت" در سال ۱۹۷۲ به همراه "شگفتی فضایی" دوباره منتشر شد. «زندگی در مریخ؟» از آلبوم
فضایی" دوباره منتشر شد. «زندگی در مریخ؟» از آلبوم "رضایتمندانه" در ژوئن ۱۹۷۳ منتشر شد و در جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا به رتبه سوم رسید. همچنین ترانهٔ «نوم خندان» (مربوط به سال ۱۹۶۷) به‌تازگی ضبط شد و در سپتامبر آن سال به جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا راه یافت و به رتبهٔ ششم رسید. آلبوم "پین‌آپ‌ها" که مجموعه‌ای از بازخوانی‌های ترانه‌های مورد علاقه‌اش از دههٔ ۱۹۶۰ بود، در اکتبر همان سال منتشر شد و در صدر جدول بریتانیا قرار گرفت. تعداد کل آلبوم‌های بویی که هم‌زمان در جدول بریتانیا بودند، به شش رسید. همچنین بویی به
جدول بریتانیا بودند، به شش رسید. همچنین بویی به پرفروش‌ترین هنرمند سال ۱۹۷۳ در بریتانیا تبدیل شد. «سول پلاستیکی» و دوک سفید لاغر (۱۹۷۴–۱۹۷۶). بویی در سال ۱۹۷۴ به آمریکا رفت؛ ابتدا در نیویورک سیتی اقامت داشت و سپس در لس آنجلس مستقر شد. "سگ‌های الماسی" (۱۹۷۴) که بویی در بخش‌هایی از آن به سول و فانک متمایل شد، محصول دو ایدهٔ متمایز بود: موزیکال مبتنی بر آینده‌ای پرآشوب در شهری پساآخرالزمانی، و پرداختن به رمان "۱۹۸۴" اثر جرج اورول. این آلبوم به صدر جدول بریتانیا رسید و در آمریکا پنجم شد. همچنین تک‌آهنگ‌های
رسید و در آمریکا پنجم شد. همچنین تک‌آهنگ‌های موفق «ربل ربل» و «سگ‌های الماسی» را به همراه داشت. برای پشتیبانی از آلبوم، تور سگ‌های الماسی بین ژوئن و دسامبر ۱۹۷۴ برگزار شد و بویی از شهرهای آمریکای شمالی بازدید کرد. بویی در فیلم مستند مربوط، "بازیگر خل"، به شکل رنگ‌پریده و لاغری حضور داشت: این تور هم‌زمان شد با وخامت او بر اثر مصرف شدید کوکائین که به آن اعتیاد پیدا کرده بود. اعتیاد او به کوکائین باعث ناتوانی جسمی شدید، پارانویا و مشکلات عاطفی شد. او بعداً گفت که نام آلبوم زندهٔ "دیوید لایو"، باید «دیوید بویی
که نام آلبوم زندهٔ "دیوید لایو"، باید «دیوید بویی زنده و تندرست است و فقط در تئوری زندگی می‌کند» می‌بود. با این حال "دیوید لایو " جایگاه بویی را به عنوان سوپراستار تثبیت کرد و به رتبه دوم جدول بریتانیا و رتبه هشتم جدول ایالات متحده رسید. همچنین بازخوانی ترانهٔ «ضربه به چوب» اثر ادی فلوید موفق به کسب رتبه دهم در بریتانیا شد. پس از وقفه‌ای در فیلادلفیا (که بویی در آنجا آثار جدیدی را ضبط کرد) تور با تأکید جدیدی بر سبک سول از سر گرفته شد. نتیجه جلسات ضبط فیلادلفیا، آلبوم "آمریکایی‌های جوان" (۱۹۷۵) بود. سندفورد
آلبوم "آمریکایی‌های جوان" (۱۹۷۵) بود. سندفورد نوشت: «طی سال‌ها، بیشتر راکرهای بریتانیایی به هر طریقی سعی کردند تا نتیجتاً سیاه‌پوست شوند. تعداد معدودی مانند بویی موفق شده بودند.» آوای آلبوم که بویی آن را «سول پلاستیکی» معرفی کرد، یک تغییر اساسی در سبکی ایجاد کرد که ابتدا باعث رویگردانی بسیاری از طرفدارانش در بریتانیا شد. "آمریکایی‌های جوان" در ایالات متحده و بریتانیا موفقیت تجاری بود و بویی با ترانهٔ «شهرت» نخستین ترانهٔ نامبروان خود در ایالات متحده را به دست آورد. بویی با پخش مجدد تک‌آهنگ سال ۱۹۶۹ «شگفتی
آورد. بویی با پخش مجدد تک‌آهنگ سال ۱۹۶۹ «شگفتی فضایی» چند ماه پس از «شهرت» به نخستین ترانهٔ نامبروان خود در بریتانیا دست یافت. در همان سال، بویی دفریس را از مدیریت برنامه‌هایش برکنار کرد. در اوج دعوای حقوقی چندماهه که پس از آن رخ داد، سندفورد نوشت که بویی شاهد واگذاری «میلیون‌ها دلار از درآمدهای آینده‌اش» در آن چیزی است که «برای دفریس شرایط بسیار پربرکتی» بود. آنگاه بویی «خودش را در خیابان وست بیستم حبس کرد و در آن‌جا به‌مدت یک هفته صدای ضجه‌هایش از در قفل‌شده اتاق زیرشیروانی شنیده می‌شد.» مایکل لیپمن،
اتاق زیرشیروانی شنیده می‌شد.» مایکل لیپمن، وکیل بویی در جریان مذاکرات، مدیر برنامهٔ جدیدش شد؛ لیپمن نیز به نوبه خود پس از اینکه سال بعد اخراج شد، غرامت قابل توجهی به دست آورد. بویی در آلبوم "ایستگاه به ایستگاه" (۱۹۷۶) و قطعهٔ هم‌نام آلبوم، پرسونای جدیدی به وجود آورد که دوک سفید لاغر نام داشت. این شخصیت به‌لحاظ عینی برگرفته از توماس جروم نیوتن بود، موجود فرازمینی که او همان سال در فیلم "مردی که به زمین سقوط کرد" به تصویر کشیده بود. این آلبوم سبک فانک و سول "آمریکایی‌های جوان" را گسترش می‌داد و متأثر از ژانر
جوان" را گسترش می‌داد و متأثر از ژانر آلمانی کراوت‌راک بود. اعتیاد بویی به کوکائین در این دوره به اوج رسید. در طول جلسات ضبط "ایستگاه به ایستگاه"، او اغلب به مدت سه تا چهار روز نمی‌خوابید و بعداً گفت تقریباً هیچ‌چیز از مراحل تولید را به خاطر نمی‌آورد. سلامت روانی او — به اعتراف خودش — بر اثر کوکائین مخدوش شده بود؛ او در قطعهٔ آغازین ده دقیقه‌ای آلبوم به این مخدر اشاره کرد. پس از این آلبوم تور ایزولار در اروپا و آمریکای شمالی برگزار شد و بویی روی صحنه در نقش دوک سفید لاغر به اجرا می‌پرداخت. گروهی که برای
دوک سفید لاغر به اجرا می‌پرداخت. گروهی که برای ضبط آلبوم و تور گرد هم آمدند، تا پایان دههٔ ۱۹۷۰ عضو پایدار بودند. این تور بسیار موفق، اما غرق در جنجال‌های سیاسی بود. بویی در استکهلم نقل کرد «بریتانیا می‌تواند از یک رهبر فاشیست بهره‌مند شود». او به‌علت در اختیار داشتن لوازم وابسته به نازی، به‌وسیلهٔ گمرک مرز روسیه/لهستان بازداشت شد. این مسائل در لندن و طی رویدادی که به «حادثه ایستگاه ویکتوریا» معروف شد، به نقطهٔ بحرانی رسید. هنگامی که بویی با خودروی کروکی مرسدس بی‌سقف به آن‌جا رسید، برای جمعیت در حالتی دست
بی‌سقف به آن‌جا رسید، برای جمعیت در حالتی دست تکان داد که برخی ادعا می‌کنند سلام نازی بوده است و در دوربین ثبت و به‌وسیلهٔ "ان‌ام‌ئی" منتشر شده است. بویی گفت که عکاس این تصویر را در میانهٔ دست تکان دادن گرفته است. او بعداً اعتیاد به کوکائین، شخصیت دوک سفید لاغر و زندگی در لس آنجلس را مقصرِ بیان اظهارات به‌نفعِ فاشیسم و رفتار خود در این دوره دانست. بویی بعداً گفت لس آنجلس «باید از روی زمین محو شود». او سپس بابت این گفته‌ها عذرخواهی کرد و در طول دهه‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ از نژادپرستی در سیاست اروپا و صنعت موسیقی
و ۱۹۹۰ از نژادپرستی در سیاست اروپا و صنعت موسیقی آمریکا انتقاد کرد. با این وجود، نظرات او در مورد فاشیسم منجر به پایه‌گذاری جنبش راک علیه نژادپرستی شد. دورهٔ برلین (۱۹۷۶–۱۹۷۹). در اوت ۱۹۷۶، بویی به‌همراه دوست قدیمی‌اش ایگی پاپ به برلین غربی رفت تا از شر اعتیاد به مواد مخدر خلاص و از کانون توجه دور شوند. علاقهٔ بویی به ژانر آلمانی کراوت‌راک و آثار امبینت موسیقی‌دان برایان اینو نهایتاً به نخستین آلبوم — از سه آلبومی که به سه‌گانه برلین مشهور شد — ختم گردید. این آلبوم، یعنی "کم" (۱۹۷۷) در فرانسه ضبط شد و
این آلبوم، یعنی "کم" (۱۹۷۷) در فرانسه ضبط شد و متأثر از کراوت‌راک و موسیقی تجربی بود. پیش از ضبط آن، بویی نخستین آلبوم تک‌خوان ایگی پاپ یعنی "ابله" را تهیه‌کنندگی کرد که از سوی زندگی‌نامه‌نویس نیکولاس پگ، سکوی پرتابی بین "ایستگاه به ایستگاه" و "کم" توصیف شد. "کم" در نوامبر تکمیل شد، اما به مدت سه ماه منتشر نشد. آرسی‌ای این آلبوم را از نظر تجاری نتیجه‌بخش نمی‌دید. مدیر برنامهٔ سابق بویی، تونی دفریس، که منافع مالی قابل توجهی در امور بویی داشت، نیز سعی کرد از انتشار آن جلوگیری کند. بلافاصله پس از انتشارش در
انتشار آن جلوگیری کند. بلافاصله پس از انتشارش در ژانویهٔ ۱۹۷۷، تک‌آهنگ «صدا و بینایی» در بریتانیا به رتبهٔ سوم رسید و خود آلبوم نسبت به "ایستگاه به ایستگاه" عملکرد بهتری در جدول بریتانیا داشت و به رتبهٔ دوم رسید. خود بویی آلبوم را تبلیغ نکرد؛ در عوض طی ماه مارس و آوریل به‌همراه پاپ به‌عنوان نوازنده ساز شستی‌دار تور برگزار کرد. او سپس تهیه‌کنندگی آلبوم بعدی پاپ، "شهوت زندگی"، را بر عهده داشت. دومین آلبوم سه‌گانه "قهرمانان" (۱۹۷۷) بود که رویکرد مینیمالیست و سازگرایانهٔ "کم" را تکرار، پاپ و راک را تا حد زیادی
"کم" را تکرار، پاپ و راک را تا حد زیادی تلفیق کرد، و در آن گیتاریست رابرت فریپ به بویی ملحق شده بود. این تنها آلبومی بود که به‌طور کامل در برلین ضبط شد. این آلبوم در بریتانیا به رتبهٔ سوم رسید. «"قهرمانان"» قطعه‌ای هم‌نام در آلبوم بود که به دو زبان آلمانی و فرانسوی خوانده شد. این تک‌آهنگ اگرچه در بریتانیا به رتبهٔ ۲۴ رسید، اما بعداً به یکی از ترانه‌های به‌خوبی شناخته‌شدهٔ بویی تبدیل شد. برخلاف "کم"، بویی "قهرمانان" را خیلی تبلیغ، و قطعهٔ هم‌نام را در برنامه تلویزیونی مارک بولان و ویژ برنامهٔ کریسمسی بینگ
تلویزیونی مارک بولان و ویژ برنامهٔ کریسمسی بینگ کرازبی اجرا کرد. او در برنامهٔ کرازبی به او ملحق شد و در کنارش «صلح در زمین/پسرک درامر» را اجرا کرد. این اثر نسخه‌ای از ترانهٔ «پسرک درامر» بود که ورس جدید و کنترپوانی داشت. آرسی‌ای این قطعه را با تأخیر پنج سال بعد در سال ۱۹۸۲ به‌عنوان تک‌آهنگ منتشر کرد و به رتبه سوم جدول بریتانیا رسید. پس از تکمیل "کم" و "قهرمانان"، بویی بخش عمدهٔ سال ۱۹۷۸ را در تور جهانی ایزولار دوم گذراند و موسیقی دو آلبوم نخست سه‌گانهٔ برلین را طی ۷۰ کنسرت در ۱۲ کشور برای تقریباً یک
برلین را طی ۷۰ کنسرت در ۱۲ کشور برای تقریباً یک میلیون نفر اجرا کرد. او در حال حاضر مواد مخدر را ترک کرده بود. باکلی می‌نویسد که ایزولار دوم «نخستین تور بویی در پنج سال گذشته بود که در آن احتمالاً پیش از روی صحنه رفتن، خود را با مقادیر زیادی کوکائین بی‌حس نکرده بود…» ضبط اجراهای این تور آلبوم زنده "استیج" را تشکیل داد که در همان سال منتشر شد. بویی همچنین گویندگی اقتباسی از مجموعهٔ کلاسیک "پیتر و گرگ" سرگئی پروکفیف را به عهده گرفت که در مهٔ ۱۹۷۸ به‌عنوان آلبوم منتشر شد. آخرین قطعه در آنچه که بویی «سه‌لتی»
منتشر شد. آخرین قطعه در آنچه که بویی «سه‌لتی» خود نامید، "مستأجر" (۱۹۷۹) بود. این آلبوم از ماهیت مینیمالیستی و امبینت دو آلبوم قبلی پرهیز کرد و نشان‌دهندهٔ بازگشتی ناکامل به راک و پاپ مبتنی بر درام و گیتار در دوران پیش از برلین بود. "مستأجر" ترکیبی پیچیده از موج نو و موسیقی ملل بود. این آلبوم در سوئیس و نیویورک سیتی ضبط شده است. پیش از انتشار، مل ایلبرمن در آرسی‌ای، آن را «آلبومی مفهومی که مستأجر را به‌عنوان سرگردان بی‌خانمان به تصویر می‌کشد، طردشده و قربانی فشارهای زندگی و تکنولوژی» توصیف کرد. "مستأجر" در
فشارهای زندگی و تکنولوژی» توصیف کرد. "مستأجر" در بریتانیا به رتبهٔ چهار و در ایالات متحده به رتبهٔ ۲۰ رسید و تک‌آهنگ‌های آن، «پسرها در حال تاب خوردن هستند» و «دی‌جی» در بریتانیا موفق بودند. در اواخر سال، بویی و انجی مراحل طلاق را آغاز کردند و پس از ماه‌ها نزاع در دادگاه، ازدواج آن‌ها در اوایل سال ۱۹۸۰ پایان یافت. سه آلبوم مذکور بعداً توسط آهنگساز آمریکایی فیلیپ گلس در سال‌های ۱۹۹۲، ۱۹۹۷ و ۲۰۱۹ به سمفونی‌های موسیقی کلاسیک تبدیل شدند. گلس از بویی بابت خلق «قطعات نسبتاً پیچیدهٔ موسیقی که به‌عنوان قطعات ساده
نسبتاً پیچیدهٔ موسیقی که به‌عنوان قطعات ساده ظاهر جدید به خود می‌دهند» تمجید کرد. دورهٔ نیو رمانتیک و پاپ (۱۹۸۰–۱۹۸۸). بویی دههٔ جدید را با "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک‌ها)" (۱۹۸۰) آغاز کرد. این آلبوم با تک‌آهنگ نامبروان «خاکستر به خاکستر» معرفی شد؛ اثری با اجرای گیتار-سینث‌سایزر به نوازندگی چاک همر که دوباره به سراغ شخصیت سرگرد تام از «شگفتی فضایی» رفت. این ترانه باعث شد جنبش زیرزمینی نیو رمانتیک در معرض دید بین‌المللی قرار گیرد، زیرا بویی به کلاب «بلیتز» (پاتوق اصلی نیو رمانتیک) در لندن رفت و چند نفری
(پاتوق اصلی نیو رمانتیک) در لندن رفت و چند نفری از اعضای پایدار آن‌جا را برای حضور در موزیک ویدئوی «خاکستر به خاکستر» — یکی از خلاقانه‌ترین موزیک ویدئوهای تاریخ — به کار گرفت. "هیولاهای ترسناک" اصول مطرح‌شده در آلبوم‌های برلین را به کار می‌برد. رابرت فریپ و پیت تاونزند نقش برجسته‌ای در نواختن گیتارِ هارد راک آلبوم داشتند. این آلبوم برای نخستین بار از زمان "سگ‌های الماسی"، در صدر جدول آلبوم‌های بریتانیا قرار گرفت و همچنین با تحسین همگانی منتقدان روبه‌رو شد. به نوشتهٔ باکلی، بویی با "هیولاهای ترسناک" به
شد. به نوشتهٔ باکلی، بویی با "هیولاهای ترسناک" به «نقطهٔ تعادل کامل» در خلاقیت و موفقیتِ جریان اصلی دست یافت. بویی در سال ۱۹۸۱ برای انتشار تک‌آهنگی یک‌باره، یعنی «تحت فشار»، با کوئین همکاری کرد. این ترانه، دوئت موفقیت‌آمیزی بود و سومین تک‌آهنگ نامبروان بویی در بریتانیا شد. به بویی نقش اصلی اقتباس تلویزیونی سال ۱۹۸۲ بی‌بی‌سی از نمایش‌نامه "بعل" اثر برتولت برشت داده شد. همزمان با پخش اقتباس، یک ئی‌پی پنج قطعه‌ای از ترانه‌های این نمایش‌نامه، تحت عنوان "بعل"، منتشر شد. در مارس ۱۹۸۲، ترانهٔ بویی برای فیلم
منتشر شد. در مارس ۱۹۸۲، ترانهٔ بویی برای فیلم "آدم‌های گربه‌ای" ساختهٔ پل شریدر در قالب تک‌آهنگ منتشر شد. این ترانه با همکاری جورجو مورودر موفقیت متوسطی در ایالات متحده داشت و در میان ۳۰تای برتر جدول بریتانیا قرار گرفت. بویی در همان سال ناشر آرسی‌ای را ترک کرد، زیرا به‌طور فزاینده‌ای از آن‌ها ناراضی شده بود و قرارداد جدیدی با ئی‌ام‌آی آمریکا رکوردز امضا کرد. مبلغ این قرارداد ۱۷ میلیون دلار گزارش شد. توافق‌نامه قطع همکاری سال ۱۹۷۵ با تونی دفریس نیز در سپتامبر همان سال به پایان رسید. بویی در سال ۱۹۸۳ با
همان سال به پایان رسید. بویی در سال ۱۹۸۳ با آلبوم "بیا برقصیم" به اوج محبوبیت و موفقیت تجاری رسید. این آلبوم به تهیه‌کنندگی نایل راجرز از گروه شیک، هم در بریتانیا و هم در ایالات متحده گواهی پلاتین کسب کرد. تک‌آهنگ آغازین آلبوم «بیا برقصیم» نام داشت که حاوی سبک‌های مختلفی بود و در کشورهای متعددی از جمله بریتانیا و آمریکا صدر جدول فروش رسید. باکلی موزیک ویدئوهای این آلبوم را جذاب عنوان کرد که «کهن الگوهای کلیدی در دنیای پاپ را به کار گرفته است». استیوی ری وان، گیتاریست بلوز که در آن زمان ناشناخته بود، هنرمند
گیتاریست بلوز که در آن زمان ناشناخته بود، هنرمند مهمان این آلبوم بود و در ترانهٔ «بیا برقصیم» نقش برجسته ای داشت. آلبوم "بیا برقصیم" ۱۰٫۷ میلیون نسخه در سراسر جهان فروش داشته و به پرفروش‌ترین آلبوم بویی تبدیل شده است. این آلبوم با تور شش ماههٔ مهتاب جدی همراه بود که بسیار موفق شد. در جوایز موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی سال ۱۹۸۴، بویی دو جایزه شامل جایزهٔ پیشتاز ویدئو را دریافت کرد. "امشب" (۱۹۸۴) آلبوم رقص‌محور دیگری از بویی بود و در آن با پاپ و تینا ترنر همکاری کرد. این اثر که مشترکاً به‌دست هیو پدگام تهیه شده
کرد. این اثر که مشترکاً به‌دست هیو پدگام تهیه شده بود، شامل تعدادی ترانهٔ بازخوانی‌شده، از جمله سه بازخوانی از پاپ و بازخوانی ترانهٔ ۱۹۶۶ بیچ بویز با عنوان «فقط خدا می‌دونه» بود. این آلبوم تک‌آهنگ «جین آبی» را داشت که در بریتانیا و آمریکا به ۱۰تای برتر جدول رسید و الهام‌بخش فیلم کوتاهی به کارگردانی جولین تمپل شد. بویی در آن نقش دوگانه قهرمان رمانتیک و و ستاره راک متکبری را بازی کرد. این فیلم کوتاه برای بویی برد جایزه گرمی در رشتهٔ بهترین موزیک ویدئوی کوتاه را به دنبال داشت. در اوایل سال ۱۹۸۵، همکاری بویی
را به دنبال داشت. در اوایل سال ۱۹۸۵، همکاری بویی با گروه پت متنی با عنوان «این آمریکا نیست» برای موسیقی متن فیلم "شاهین و آدم‌برفی"، در قالب تک‌آهنگ منتشر شد. در ژوئیه همان سال، بویی در ورزشگاه ومبلی برای کنسرت خیریه‌ای لایو اید اجرا کرد. بویی و میک جگر بازخوانی «رقصیدن در خیابان» از مارتا و واندلاس را به‌عنوان تک‌آهنگ در جذب کمک مالی اجرا کردند که در بریتانیا به رتبه یک و در ایالات متحده رتبه هفتم رسید. ویدئوی آن برای نخستین بار در طول لایو اید پخش شد. بویی در فیلم "مبتدیان مطلق" (۱۹۸۶) به ایفای نقش
بویی در فیلم "مبتدیان مطلق" (۱۹۸۶) به ایفای نقش پرداخت و ترانهٔ ضبط‌شدهٔ او برای این فیلم به رتبه دوم جدول بریتانیا رسید. او همچنین با آهنگساز ترور جونز کار کرد و پنج ترانهٔ غیراقتباسی برای فیلم ۱۹۸۶ "هزارتو" نوشت و در آن فیلم هم بازی کرد. "هیچ‌وقت ناامیدم نکن" (۱۹۸۷) واپسین آلبوم تک‌خوان او در دهه ۱۹۸۰ بود، که در آن آوای شاد دو آلبوم قبلی خود را کنار گذاشت، و در عوض پاپ راک را با آوای هارد راک تلفیق کرد. این آلبوم یکی از ضعیف‌ترین کارهای بویی دانسته می‌شود. خود او بعدها آن را پایین‌ترین حد خود و «آلبومی
خود او بعدها آن را پایین‌ترین حد خود و «آلبومی افتضاح» توصیف کرد. او این آلبوم را در تور کنسرتی عنکبوت شیشه‌ای پشتیبانی کرد. در سال‌های بعد منتقدان به نقاط قوت این تور و تأثیر آن بر تورهای کنسرت هنرمندان دیگر مانند پرینس، مدونا و یوتو اذعان داشتند. تین مشین (۱۹۸۹–۱۹۹۱). در پی شکست هنری "امشب" و "هیچ‌وقت ناامیدم نکن"، بویی قصد داشت حرفهٔ خودش را کاملاً احیا کند. او پس از آشنایی با گیتاریست ریوز گابرلز، کار انفرادی خود را به حالت تعلیق درآورد و گروه چهارنفرهٔ هارد راک تین مشین را پایه‌گذاری کرد. این ترکیب با
هارد راک تین مشین را پایه‌گذاری کرد. این ترکیب با حضور تونی و هانت سیلز، نوازنده بیس و درامر، که در سال ۱۹۷۷ با بویی در آلبوم "شهوت زندگی" ایگی پاپ کار کرده بودند، تکمیل شد. به رغم اینکه بویی قصد داشت تین مشین از دموکراسی برخوردار باشد، با این حال هم ترانه‌سرایی و هم تصمیم‌گیری‌ها زیر سیطرهٔ او بود. نخستین آلبوم هم‌نام گروه در سال ۱۹۸۹ با نقدهای مختلطی روبه‌رو شد ناشر ئی‌ام‌آی از اشعار موعظه‌کننده و همچنین موسیقی یکنواخت و ساختار مینیمالیست این آلبوم گله‌مند بود. به باور منتقدان آل‌میوزیک و آلتیمت کلسیک
بود. به باور منتقدان آل‌میوزیک و آلتیمت کلسیک راک، این آلبوم جلوتر از زمان خود بود و اگر پنج تا شش سال بعد منتشر می‌شد، تحسین بیشتری را به خود جلب می‌کرد. این آلبوم در بریتانیا به رتبه سوم رسید و با یک تور دوازده روزه پشتیبانی شد. این تور با موفقیت تجاری همراه بود، اما یک بی‌میلی فزاینده در بین طرفداران و منتقدان مبنی بر پذیرش جایگاه بویی صرفاً به‌عنوان عضو گروه وجود داشت. مجموعه‌ای از تک‌آهنگ‌های تین مشین در جدول شکست خوردند و بویی پس از اختلاف نظر با ئی‌ام‌آی، این ناشر را ترک کرد. همانند مخاطبان و
ئی‌ام‌آی، این ناشر را ترک کرد. همانند مخاطبان و منتقدانش، خود بویی به‌طور فزاینده‌ای از نقش خود در کسوتِ فقط یکی از اعضای گروه ناراضی شد. تین مشین کار بر روی آلبوم دوم را آغاز کرد، اما مراحل ضبط متوقف شد. در آن زمان بویی تور هفت‌ماهه صدا+بینایی را اجرا می‌کرد که برای او موفقیت تجاری و تحسین منتقدان را به همراه داشت. در اکتبر ۱۹۹۰، بویی و ایمان به‌وسیلهٔ یک دوست مشترک با هم آشنا شدند. بویی به خاطر می‌آورد «شبی که همدیگر را دیدیم، داشتم اسم بچه‌ها را انتخاب می‌کردم…» آن‌ها در سال ۱۹۹۲ ازدواج کردند. تین مشین
آن‌ها در سال ۱۹۹۲ ازدواج کردند. تین مشین کار خود را در همان ماه از سر گرفت، اما مخاطبان و منتقدان که از آلبوم نخست ناامید بودند، خیلی زود علاقهٔ ناچیزی نشان دادند. "تین مشین ۲" (۱۹۹۱) نخستین آلبوم بویی در بیست سال گذشته بود که نتوانست در میان ۲۰تای نخست جدول بریتانیا قرار بگیرد و به‌خاطر طرح روی جلدش بحث‌برانگیز بود. طرح روی جلد چهار مجسمه برهنهٔ باستانی کوروس را نشان می‌داد. کمپانی موسیقی جدید، ویکتوری، جلد آن را «نمایش تصاویر نادرست و ناپسند» تلقی کرد و طرح اندام تناسلی مجسمه‌ها را برای پخش در آمریکا
و طرح اندام تناسلی مجسمه‌ها را برای پخش در آمریکا اصطلاح کرد. تین مشین دوباره به برگزاری تور پرداخت، اما پس از اینکه آلبوم زنده "" (۱۹۹۲) از نظر تجاری شکست خورد، بویی گروه را منحل کرد و فعالیت انفرادی خود را از سر گرفت. او تا پایان دههٔ ۱۹۹۰ به همکاری با گابرلز ادامه داد. دورهٔ الکترونیک (۱۹۹۲–۱۹۹۸). در ۲۰ آوریل ۱۹۹۲، بویی در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری حضور یافت و «'قهرمانان'»، «همهٔ رفقای جوان» و «تحت فشار» را اجرا کرد. آنی لنکس اجرای بخش آواز مرکوری در «تحت فشار» را بر عهده داشت. بویی طی حضورش در این
«تحت فشار» را بر عهده داشت. بویی طی حضورش در این کنسرت، زانو زد و دعای ربانی را در ورزشگاه ومبلی تلاوت کرد. چهار روز بعد، بویی و ایمان در سوئیس ازدواج کردند. آن‌ها قصد داشتند به لس آنجلس نقل مکان کنند، و برای یافتن ملک مناسب به این شهر آمدند، اما در همان روز شورش‌های ۱۹۹۲ لس‌آنجلس آغاز شد و این دو در شرایط منع آمد و شد مجبور شدند خودشان را در هتل محبوس کنند. آن‌ها به جای آن در نیویورک ساکن شدند. در سال ۱۹۹۳، بویی نخستین کار انفرادی خود به‌دنبال خروج از تین مشین را منتشر کرد: آلبوم متأثر از سول، جاز و هیپ
مشین را منتشر کرد: آلبوم متأثر از سول، جاز و هیپ هاپِ "بلک تای وایت نویز". در این آلبوم از سازهای الکترونیکی به‌طرز چشمگیری استفاده شده بود، و بویی بار دیگر با نایل راجرز، تهیه‌کننده "بیا برقصیم"، کار کرد. این آلبوم در صدر جدول بریتانیا قرار گرفت و برخی از منتقدان آن را بهترین اثر بویی از زمان "هیولاهای ترسناک" دانستند. بویی برای آلبوم "بودای حومه‌نشینان" مسیر جدیدی را در پیش گرفت. این آلبوم در ابتدا قرار بود موسیقی متنی برای اقتباس تلویزیونی بی‌بی‌سی از رمان به همین نامِ حنیف قریشی باشد، اما بعدها به
رمان به همین نامِ حنیف قریشی باشد، اما بعدها به آلبومی کامل تبدیل شد. موسیقی این آلبوم عمدتاً شامل موتیف‌های متعددی است که با استفاده از سازهای گوناگون خلق شده‌اند و حاوی ارجاعاتی به آثار اواخر دههٔ ۱۹۷۰ اوست. این آلبوم انتشار بی‌سروصدایی داشت، تقریباً هیچ تبلیغی نداشت و از نظر تجاری شکست خورد و در بریتانیا به رتبه ۸۷ رسید. با این وجود، بعداً به‌عنوان «آلبوم بزرگ گمشده» بویی مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. برای آلبوم شبه اینداستریالِ "بیرون" (۱۹۹۵)، بویی و برایان اینو بار دیگر گرد هم آمدند. مفهوم این آلبوم
اینو بار دیگر گرد هم آمدند. مفهوم این آلبوم به‌عنوان یک روایت غیرخطی از هنر و قتل در ذهن خواننده شکل گرفت. شخصیت‌های داستان کوتاهی به نویسندگی بویی در آلبوم حضور داشتند و قطعات آلبوم، دیدگاه شخصیت‌های خاصی را بیان می‌کردند. این آلبوم در جدول‌های بریتانیا و آمریکا موفق شد و سه تک‌آهنگ آن در میان ۴۰ عنوان برتر جدول بریتانیا جای گرفتند. در اقدامی که واکنش متفاوت طرفداران و منتقدان را به دنبال داشت، بویی ناین اینچ نیلز را به‌عنوان شریک خود برای برگزاری تور بیرون برگزید. بویی بین سپتامبر ۱۹۹۵ و فوریه ۱۹۹۶ از
برگزید. بویی بین سپتامبر ۱۹۹۵ و فوریه ۱۹۹۶ از شهرهای اروپا و آمریکای شمالی بازدید کرد و ریوز گابرلز به عنوان گیتاریست بویی حضور داشت. در ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۷، بویی نیم قرن عمر خود را با یک کنسرت ۵۰ سالگی در مدیسون اسکوئر گاردن جشن گرفت و در جریان این مراسم، ترانه‌های خود و مهمانان خود را اجرا کرد. بویی در آلبوم "زمینی" (۱۹۹۷) به تجربهٔ سبک‌های جانگل و درام اند بیس پرداخت. این آلبوم در بریتانیا و آمریکا با موفقیت هنری و تجاری مواجه شد. بویی ترانهٔ فیلم "دختران شو" یعنی «از آمریکایی‌ها وحشت دارم» را برای این آلبوم
یعنی «از آمریکایی‌ها وحشت دارم» را برای این آلبوم مجدداً ضبط و ترنت رزنر یک نسخه از آن را ریمیکس کرد. موزیک ویدئوی همراه آن که رزنر نیز در آن حضور داشت، به حضور ۱۶ هفته‌ای این ترانه در "بیلبورد" هات ۱۰۰ کمک کرد. در همان سال ستاره‌ای با نام بویی در پیاده‌روی مشاهیر هالیوود نصب شد. تور زمینی بین ژوئن و نوامبر آن سال در اروپا و آمریکای شمالی برگزار شد. در نوامبر، بویی در ترانهٔ خیریه‌ای "کودکان نیازمند" بی‌بی‌سی با نام «روز تمام‌عیار» حضور داشت که به صدر جدول بریتانیا رسید. بویی در سال ۱۹۹۸ دوباره با تونی
بریتانیا رسید. بویی در سال ۱۹۹۸ دوباره با تونی ویسکانتی شروع به کار کرد تا ترانه «(Safe in This) Sky Life» را برای "فیلم راگرتز" ضبط کنند. اگرچه این ترانه در برش نهایی فیلم حذف شد، اما بعداً دوباره ضبط و تحت نام «Safe» با تک‌آهنگ سال ۲۰۰۲ بویی یعنی «همه می‌گویند سلام» منتشر شد. این تجدید دیدار به همکاری‌های بیشتری با این تهیه‌کنندهٔ دیرینه منجر شد؛ از جمله نسخهٔ محدود قطعهٔ «بی تو هیچم» اثر پلاسیبو که آواز همنوایی بویی به ضبط اولیهٔ آن افزوده شد. دورهٔ احیای سبکِ کهن (۱۹۹۹–۲۰۱۲). بویی در سال ۱۹۹۹ به‌همراه
سبکِ کهن (۱۹۹۹–۲۰۱۲). بویی در سال ۱۹۹۹ به‌همراه ریوز گابرلز موسیقی متن بازی ویدئویی "" را ضبط کرد و به‌همراه ایمان صداپیشگی شخصیت‌های درون بازی را به‌عهده داشت. در همان سال آلبومش "ساعت‌ها" منتشر شد که حاوی قطعات مجدداً ضبط‌شدهٔ "امیکرون" بود. پیش از این مسابقه‌ای در وبگاه بویی برگزار شد و نتیجهٔ آن، مشارکت یکی از طرفداران در اشعار و آواز پشتیبان یکی از قطعه‌ها بود. در ساخت آلبوم از سازهای زنده به حد وفور استفاده شده بود و بویی در نهایت سبک الکترونیکا را کنار گذاشت. این آلبوم و "داستان‌گویان وی‌اچ۱"
را کنار گذاشت. این آلبوم و "داستان‌گویان وی‌اچ۱" نشان‌دهندهٔ قطع همکاری گابرلز با بویی در مقام اجراکننده و ترانه‌سرا بود. جلسات ضبط آلبوم "اسباب‌بازی" در سال ۲۰۰۰ آغاز شد؛ این آلبوم شامل بازسازی قطعات دورهٔ ۱۹۶۰ بویی بود اما به دلیل عدم اطمینان کافی ئی‌ام‌آی/ویرجین در خصوص منفعت تجاری آن، کنار گذاشته شد. بویی و ویسکانتی به همکاری ادامه دادند و به جای آن آلبوم جدیدی از ترانه‌های کاملاً غیراقتباسی تهیه کردند: نتیجهٔ جلسات، آلبوم "هیتن" در سال ۲۰۰۲ بود. در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۰، بویی (تقریبا پس از ۳۰ سال) برای دومین
ژوئن ۲۰۰۰، بویی (تقریبا پس از ۳۰ سال) برای دومین بار در جشنوارهٔ گلاستونبری انگلستان به روی صحنه رفت. این اجرا در قالب یک آلبوم زنده در نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد. در ۲۷ ژوئن، او کنسرتی را در تئاتر رادیویی بی‌بی‌سی لندن اجرا کرد که در آلبوم تلفیقی "بویی ات د بیب" منتشر شد. این آلبوم همچنین شامل جلسات ضبط بی‌بی‌سی در فاصلهٔ سال‌های ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۲ بود. دختر بویی و ایمان، به‌نام الکساندرا، در ۱۵ اوت به دنیا آمد. علاقهٔ بویی به آیین بودیسم باعث شد تا او در کنسرت‌های فوریهٔ ۲۰۰۱ و فوریهٔ ۲۰۰۳ به‌منظور پشتیبانی از خانه