payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در واقع، این تلاش مقدمه‌ای برای پیشروی قاره‌ای در آن زمان بود و هدف آن جداسازی تاریخی منچوری، که از نظر تاریخی توسط چینی‌های هان کنترل نمی‌شد، از چین بود و از قضا، این امر به منشأ تاریخی تحقیقات دانشمندان چینی (برای یافتن شواهدی مبنی بر اینکه تاریخ منچوری بخشی از چین است) علیه این امر تبدیل شد. مناقشات تاریخی. سامگوک ساگی که نگاشته‌ای برجای مانده از قرن ۱۲ در گوریو می‌باشد، مدعی تأسیس گوگوریو در سال ۳۷ قبل از میلاد است، اما امروزه تاریخ تأسیس این امپراتوری مورد تردید در کره جنوبی قرار گرفته، چرا که شواهد
مورد تردید در کره جنوبی قرار گرفته، چرا که شواهد باستان‌شناسی نشان دهنده آن است که گوگوریو قبل از شیلا تأسیس شده، و پنج نکته این موضوع را تقویت می‌کند: گوگوریو تا زمان شکست از اتحاد شیلا و تانگ در سال ۶۶۸ که به دلیل آشفتگی طولانی مدت و درگیری داخلی که بعد از مرگ یون گه‌سومون حادث شده بود، یک امپراتوری قدرتمند و یکی از بزرگ‌ترین قدرت‌های شرق آسیا بود. بعد از سقوط آن، بیشتر قلمرو گوگوریو به سلسله چینی تانگ و درصد کمتری به شیلای متحد تعلق گرفت. بازماندگان گوگوریو بعد از مدتی سلسله‌های: بالهه، ته‌بونگ و گوریو
بعد از مدتی سلسله‌های: بالهه، ته‌بونگ و گوریو را تأسیس کردند. نام گوریو که شکل مختصر شدهٔ گوگوریو می‌باشد، به عنوان نام رسمی در قرن پنجم میلادی اتخاذ شد و به عنوان ریشه نام لاتین korea شناخته می‌شود. قانون اساسی. قوانین اساسی و اصول حقوقی. در دورهٔ امپراتوری گوگوریو قانون اساسی مدونی به مفهوم امروزی نداشت، اما یک نظام حقوقی مبتنی بر آداب و رسوم و مجموعه قوانین مشخص وجود داشت. معروف‌ترین اقدام در این زمینه توسط پادشاه سوسوریم (۳۷۱–۳۸۴ م) انجام شد؛ در سال ۳۷۳ میلادی او مجموعه قوانین مکتوبی به نام «یولریونگ»
میلادی او مجموعه قوانین مکتوبی به نام «یولریونگ» (律令) را انتشار داد که پایه‌های قانونی حکومت متمرکز گوگوریو را شکل می‌داد. این قانون‌نامه که شامل مقررات کیفری و مدنی بود، در واقع نخستین قانون مدون دولت به‌شمار می‌آمد و نقش «پروتوتایپ» برای قوانین آیندگان (نظیر سلسله‌های بعدی کره) را داشت. پیش از آن، هر قبیله معمولاً قواعد مستقل خود را داشت و مجازات‌ها عمدتاً سخت و شدید بود (مشابه سنت «شم‌در برابر چشم»). بررسی منابع نشان می‌دهد حقوق کهن کره‌ای عموماً ساده ولی خشن بودند؛ برای مثال نقض قوانین بنیادی (مانند
ولی خشن بودند؛ برای مثال نقض قوانین بنیادی (مانند قتل یا آسیب جسمانی) مجازات‌های شدیدی داشت. ساختار دستگاه قضایی. طبق منابع تاریخی، شورا یا مجمع رؤسای قبایل (در متون کره‌ای با عنوان «گا» یاد شده) عالی‌ترین مرجع قضایی بود؛ یعنی پس از هر واقعهٔ حقوقی، رؤسای قبایل دور هم جمع می‌شدند و حکم را صادر می‌کردند. در واقع در دوره‌های اولیه گوگوریو هیچ زندان رسمی‌ای وجود نداشت و جرایم توسط همین شوراها رسیدگی و متخلفان مجازات می‌شدند. همین مجامع قبیله‌ای عملاً جایگاه قضاوت عالی را داشتند و هر «گا» (رئیس قبیله) در قلمرو
عالی را داشتند و هر «گا» (رئیس قبیله) در قلمرو خود حق قضاوت داشت. با تمرکز بیشتر قدرت مرکزی و وضع قوانین مکتوب، احتمالاً امور دادگاه در سطوح پایین‌تر به مقامات محلی (نظیر فرمانداران ایالتی یا محلی) سپرده شد، اما از آن‌جا که اصولاً در حقوق سنتی کره هیچ جدایی قوا وجود نداشت و قوهٔ قضایی با قوهٔ مجریه ترکیب بود، پادشاه خود عالی‌ترین مرجع قضایی به حساب می‌آمد و کارگزاران دولت (نظامیان یا مقامات منصوب شاه) احکام صادرشده را اجرا می‌کردند. مراجع اجرایی. پس از صدور حکم، اجرای آن به عهده مقامات و نهادهای دولتی بود.
حکم، اجرای آن به عهده مقامات و نهادهای دولتی بود. در منابع مستقیم گوگوریو اطلاعات دقیقی از نهادهای خاص مجری مجازات‌ها در دست نیست، ولی با توجه به نبود جدایی قوا، می‌توان گفت که مقامات محلی (فرمانداران دولت‌ها و شهرستان‌ها) و واحدهای نظامی تحت امر حکومت اجرای احکام را بر عهده داشتند. به عبارت دیگر، وظیفهٔ اِعمال مجازات‌ها (اعدام، تبعید، شلاق و…) بر دوش «دستگاه اجراییِ» دولت بود و هیچ نیروی جداگانه‌ای مانند پلیس مدرن تعریف نشده بود. برخورد با اسیران جنگی. اسیران جنگی و دشمنان مغلوب معمولاً بدون حق و حقوق
اسیران جنگی و دشمنان مغلوب معمولاً بدون حق و حقوق حقوق بشری تلقی می‌شدند. منابع تاریخی یادآورند که «تعداد زیادی از افراد در جنگ‌ها اسیر می‌شدند و به بردگی گرفته می‌شدند». به عبارت دیگر، اسیران جنگی اغلب جزو طبقهٔ برده (نوکیان) محسوب شده و در منازل یا مزارع اشراف کار می‌کردند. در برخی موارد سنگین‌تر، ممکن بود شماری از دشمنان کشته شوند و شمار دیگری اسیر شوند؛ اسیران و حتی بستگان مجرمان بزرگ، عملاً مالکیت پادشاه یا اشراف درمی‌آمدند. این رویکرد مطابق با سنت‌های دیرینه منطقه‌ای بود که مجازات دسته‌جمعی و کار
دیرینه منطقه‌ای بود که مجازات دسته‌جمعی و کار اجباری قربانیان جنگ را مجاز می‌شمرد. تأثیر فرهنگ کنفوسیوسی و بودایی بر عدالت و مجازات. گوگوریو در عصر پادشاه سوسوریم به‌طور همزمان تحت تأثیر کنفوسیوس و بودیسم قرار گرفت. پادشاه سوسوریم «مدرسهٔ ته‌هاک» (نهاد آموزشی کنفوسیوسی) را تأسیس کرد و با پذیرش رسمی بودیسم درسال ۳۷۲ میلادی، این دین را به عنوان ایدئولوژی جدید دولت برگزید. این بدان معنا بود که آموزه‌های کنفوسیوسی (تأکید بر نظم سلسله‌مراتبی، اخلاق و تربیت فرزندان نجیب) و تعالیم بودایی (تأکید بر وحدت معنوی و
نجیب) و تعالیم بودایی (تأکید بر وحدت معنوی و جایگاه حکومتیون) هر دو وارد ذهنیت قانونی حاکمان شد. قانون مدون («یولریونگ») نیز بر پایهٔ مدل حقوقی چین باستان (که خود آمیزه‌ای از سنت‌های کنفوسیوسی و قانون‌گرایی بود) تدوین شد. به‌طور مشخص، کنفوسیوس‌گرایی به تثبیت ایدئولوژی رسمی دولت و آموزش اخلاقی مقامات حکومتی کمک کرد؛ «تمامی کشورهای سه‌گانه کنفوسیونیسم را به عنوان ایدئولوژی رسمی پذیرفتند و به توسعهٔ مدارس کنفوسیوسی اهتمام ورزیدند». از سوی دیگر، بودیسم نقش همگن‌کننده داشت و با مشروعیت‌دادن به قدرت پادشاه
همگن‌کننده داشت و با مشروعیت‌دادن به قدرت پادشاه (مثلاً با مقایسه او با یک پادشاه مقدس) به استحکام ادارهٔ متمرکز کمک کرد؛ چنان‌که برخی پژوهشگران اشاره کرده‌اند پذیرش رسمی بودیسم «نه تنها به خاطر دریافتی آزادنه از فرهنگ چینی، بلکه به عنوان وسیله‌ای مناسب برای متمرکزکردن قدرت دولت و تقویت ساختار اداری» انجام شد. با این حال، تأثیر مستقیم آموزه‌های بودایی یا کنفوسیوسی بر خود مجازات‌ها در اسناد باستانی گوگوریو مشخص نیست. آنچه روشن است این که سیستم قضایی همچنان بسیار سخت بود و نظایر آن در دوره‌های بعدی تاریخ کره
سخت بود و نظایر آن در دوره‌های بعدی تاریخ کره نیز ادامه یافت. فرهنگ و اجتماع. گروه‌های قومیتی. یه‌مک. قوم یه‌مک گروه قومی اصلی و بنیادگذار امپراتوری گوگوریو محسوب می‌شود. آن‌ها بومی مناطق شمالی شبه‌جزیره کره و منچوری بودند و عموماً به عنوان اجداد کره‌ای‌های مدرن شناخته می‌شوند. فرهنگ عصر برنز یه‌مک تحت تأثیر فرهنگ‌های عشایری مغول-سیبری در منطقه توسعه یافته بود. اعتقاد بر این است که قوم یه‌مک نیای بسیاری از پادشاهی‌های مهم در شمال شرق آسیا، از جمله گوجوسان و بویو بوده است. اولین اشاره تاریخی به نام گوگوریو
بویو بوده است. اولین اشاره تاریخی به نام گوگوریو در کتاب هان شو به عنوان نوعی گروه مرتبط با قبایل یه‌مک ذکر شده است. برخی معتقدند که مردم بنیان‌گذار گوگوریو ترکیبی از مردم بویو و یه‌مک بودند. مالگال. مردم مالگال به عنوان یکی از گروه‌های قومی در کنار یه‌مک و سوشِن ذکر شده است. این مردم عمدتاً به عنوان خراجگزاران گوگوریو شناخته می‌شوند. در قرن پنجم میلادی، در دوره گسترش قدرت گوگوریو، این امپراتوری قبایل مالگال را در شمال فتح و ضمیمه کرد. پس از سقوط گوگوریو، بازماندگان آن به سمت شمال گریختند و در تأسیس
بازماندگان آن به سمت شمال گریختند و در تأسیس پادشاهی بالهه نقش داشتند. مردم مالگال از نظر قومی تونگوزی در نظر گرفته می‌شوند و از اجداد جورچن‌ها و منچوها هستند. در دوره بالهه، اشراف از مردم گوگوریو بودند، در حالی که بیشتر مردم عادی از مردم مالگال بودند. خیتان. خیتان‌ها یک گروه قومی باستانی بودند که از منطقه مغولستان داخلی سرچشمه گرفتند. در دوره پادشاهی گوانگ گائتو بزرگ (۳۹۱–۴۱۳ پس از میلاد)، گوگوریو با قبایل خیتان تعاملاتی داشت و آن‌ها را تحت سلطه خود درآورد. در اواخر قرن پنجم میلادی، گوگوریو تعداد بیشتری
در اواخر قرن پنجم میلادی، گوگوریو تعداد بیشتری از قبایل خیتان را جذب کرد. بعدها، پس از سقوط گوگوریو در سال ۶۶۸ پس از میلاد، برخی از بازماندگان گوگوریو به سمت شمال به سوی خاقانات ترک یا قبایل موهه گریختند. فرهنگ، آئین و ازدواج. در گوگوریو، تک‌همسری رایج بود.رسم ازدواج برادر با بیوه برادر (هیونگسا چویسو) در میان طبقه حاکم رایج بود. ازدواج مادرسالارانه‌ای به نام سواوک جه تا قرن سوم رایج بود. ازدواج‌ها غالباً بر اساس علاقه متقابل صورت می‌گرفت. آداب و رسوم. آداب و رسوم مردم گوگوریو ترکیبی از باورهای کهن و مراسم
و رسوم مردم گوگوریو ترکیبی از باورهای کهن و مراسم رسمی بود. یافته‌های باستان‌شناسی و نقاشی‌های دیواری آرامگاه‌ها نشان می‌دهند که مردم گوگوریو در جشن‌ها و مراسم‌های مختلف شرکت می‌کردند و در آن‌ها لباس‌های سفید مجلل به تن داشتند و در حال رقص بودند. مهم‌ترین آیین رسمی این پادشاهی، «جشن دونگمنگ» () بود که هر سال در ماه اکتبر برگزار می‌شد. مراسم مذهبی سالانه مانند یونگگو برای پرستش آسمان برگزار می‌شد که احتمالاً برگرفته از فرهنگ بویو بود. هدف اصلی دونگمنگ جشن «عبادت خدایان و ارواح نیاکان» بود. جشن دونگمنگ شامل
خدایان و ارواح نیاکان» بود. جشن دونگمنگ شامل قربانی‌دادن، آیین‌های نیایش و برگزاری ضیافت‌های بزرگ بود. علاوه بر این، رسوم قومی مانند «مراسم شکار در سوم مارس» بر رونق از جنگل‌داری و شکار به عنوان منبع غذایی دلالت دارد. مراسم دینی خانگی نیز پابرجا بود؛ مردم ارواح نیاکان خود را محترم می‌شمردند و باور به موجودات افسانه‌ای مانند: ققنوس، اژدها و کلاغ سه‌پا رایج بود. از سوی دیگر، با گسترش بودیسم (پذیرفته‌شده در ۳۷۲ م) مراسم بودایی نیز به‌آرامی رواج یافت و معابد و ضریح‌های تازه‌ای بنا شد. پوشاک و آرایش. سبک‌های
و ضریح‌های تازه‌ای بنا شد. پوشاک و آرایش. سبک‌های لباس در گوگوریو بر اساس طبقه اجتماعی و جنسیت متفاوت بود. لباس اصلی مردان و زنان شامل شلوار (باجی) و ژاکت (جوگوری) می‌شد. زنان اغلب دامن‌های پلیسه‌دار (چیما) را روی شلوار می‌پوشیدند. ژاکت‌های بلند و کمربندهایی شبیه شال (تویی) نیز توسط هر دو جنس استفاده می‌شد. اشراف، لباس‌هایی از جنس ابریشم رنگارنگ و تاج‌هایی با نخ طلایی می‌پوشیدند. در مقابل، افراد عادی لباس‌هایی ساده‌تر و کم‌رنگ‌تر از رامی یا پنبه داشتند. لباس‌های نقش بسته در نقاشی‌های دیواری مقبره‌ها،
لباس‌های نقش بسته در نقاشی‌های دیواری مقبره‌ها، نمونه‌هایی از شکل ابتدایی هانبوک را به نمایش می‌گذارند. مواد مورد استفاده برای لباس شامل ابریشم، کنف، پنبه و پوست حیوانات بود. لوازم جانبی نیز از اهمیت ویژه‌ای برخوردار بودند؛ از جمله کلاه‌های تزیین‌شده با طلا و نقره برای نخبگان، گل‌های نقره‌ای چند اینچی برای مردان، و تاج‌ها و جواهرات زرین که مهارت بالای صنعتگران را نشان می‌دادند. نقاشی‌های دیواری، منابع تصویری ارزشمندی برای بررسی پوشاک گوگوریو محسوب می‌شوند و تمایزهای موجود در مواد و تزئینات احتمالاً بازتابی
تمایزهای موجود در مواد و تزئینات احتمالاً بازتابی از وضعیت اجتماعی افراد بوده‌اند. پیوند با منشأ هانبوک، تداوم فرهنگی پوشاک در تاریخ کره را نشان می‌دهد. آداب مذهبی، نظامی و خانوادگی. مذهب اولیهٔ مردم گوگوریو شامونیسم و طبیعت‌پرستی بود. مراسم ساحری (شمن) در مناسبت‌های محلی برگزار می‌شد و کشیشان محلی مانند: «که‌کانگ» نقش مهمی در گشایش فعالیت‌ها داشتند. در حوزه نظامی، شکار و تیراندازی نقش تربیتی داشت: شکار منطقه‌ای عمدتاً برای آموزش جوانان جهت خدمت نظامی انجام می‌شد و مسابقات تیراندازی (کمان) نیز به‌عنوان
می‌شد و مسابقات تیراندازی (کمان) نیز به‌عنوان بخشی از تربیت جنگاوران متداول بود. زندگی خانوادگی نیز نشانه‌های ویژه‌ای داشت؛ طبق منابع، در دورهٔ گوگوریو رسم براوندگی (ماتریلوسی‌تی) وجود داشت به این معنا که پس از ازدواج مرد به خانهٔ همسر نقل مکان می‌کرد. ضرب‌المثل کره‌ای «وارد شدن به خانهٔ پدرزن» (چیانگا) نشانه‌ای از همین سنت دیرینه است. همچنین رسم مرسوم «روزهای عزا و جشن خانوادگی» وجود داشت که خانواده‌ها در مناسبت‌های خاص گردهم می‌آمدند و آیین‌های ویژه‌ای را رعایت می‌کردند (مثلاً تهیهٔ هدایا و برگزاری
را رعایت می‌کردند (مثلاً تهیهٔ هدایا و برگزاری مهمانی پس از مراسم تشییع). کلاً سنت‌های خانوادگی در گوگوریو بر پایهٔ احترام به سالخوردگان، تمایز مشاغل طبقاتی و احترام به پدر (هرچند با تأثیر مذهب محلی) شکل می‌گرفت. آیین‌های تدفین. آیین‌های تدفین باشکوه با تابوت‌های سنگی و کالاهای ارزشمند انجام می‌شد. مقبره‌ها با تپه‌های سنگی یا خاکی پوشیده می‌شدند و بسیاری از آن‌ها دارای نقاشی‌های دیواری از زندگی روزمره و باورهای مذهبی بودند. قربانی انسانی (سونسانگ) برای شخصیت‌های برجسته، تحت تأثیر بویو، انجام می‌شد. آداب
برجسته، تحت تأثیر بویو، انجام می‌شد. آداب معاشرت. سلسله‌مراتب اجتماعی و اقتدار، تحت تأثیر آموزه‌های کنفوسیوسی قرار داشت. احترام به بزرگان، مردان بر زنان، و طبقات بالا بر پایین‌تر تأکید می‌شد. جشنواره‌ها، شیوه‌های ازدواج و آیین‌های تدفین، بازتابی از ساختار اجتماعی و باورهای گوگوریو هستند که تحت تأثیر فرهنگ‌های همسایه نیز قرار داشتند. تحولات فرهنگی و مذهبی. مردم گوگوریو در آغاز به باورهای شمن پرستی و نیاپرستی متکی بودند، اما رفته‌رفته تحت تأثیر فرهنگ چینی و همسایگان تغییراتی پدید آمد. درسال ۳۷۲ میلادی پادشاه
تغییراتی پدید آمد. درسال ۳۷۲ میلادی پادشاه سوسوریم بودیسم را رسمی کرد و نخستین قانون مدوّن و مدرسهٔ آموزش کنفوسیوسی را به‌وجود آورد. پذیرش بودیسم آثار فرهنگی عمیقی داشت: نگارگری بودایی، ساخت معابد و ترجمه متون مقدس آغاز شد. به تدریج آیین بودایی تبدیل به دین حاکم پادشاهی گردید، هرچند شمن‌پرستی و باور به طبیعت مقدس همچنان پابرجا ماند. پژوهش‌های باستان‌شناسی و متون متاخر نشان می‌دهند که در آرامگاه‌های گوگوریو، تدفین با ریختن گل خون (نذر به ارواح) و استفاده از طلسم‌ها رایج بوده است؛ این‌ها نشان‌دهندهٔ بقای
از طلسم‌ها رایج بوده است؛ این‌ها نشان‌دهندهٔ بقای برخی خرافات باستانی در کنار مذهب رسمی بود. همچنین، فرهنگ ترکیبی گوگوریو از آداب و رسوم سرزمینی پدید آمده بود: لباس سفید ویژهٔ جشن‌ها، موسیقی و رقص سنتی، و هنرهای رزمی مانند سورپوم (رزمی‌آموزی با گرز) در منابع مختلف ذکر شده‌اند. به‌طور خلاصه، تحول مذهبی گوگوریو از اعتقادات عامیانه به بودیسم رسمی، خمیرمایهٔ اصلی تغییرات فرهنگی بود که تا فروپاشی این امپراتوری در سده هفتم ادامه یافت. جامعه گوگوریو از نظام سلسله‌مراتبی مبتنی بر تولد پیروی می‌کرد.رتبه اجتماعی
مبتنی بر تولد پیروی می‌کرد.رتبه اجتماعی افراد تعیین‌کننده صلاحیت آنان برای تصدی یکی از ۱۴ رده اداری بود. القاب رسمی نظیر «هیونگ» (برادر بزرگ‌تر)، «ته‌هیونگ» (برادر بزرگ) و «سوهیونگ» (برادر کوچک‌تر) برای مقامات به‌کار می‌رفت. بالاترین رتبه، «ته‌ده‌رو»، منصبی انتخابی بود که از میان نخبگان برگزیده می‌شد و نقشی مهارکننده در برابر قدرت سلطنتی ایفا می‌کرد. شورای اشرافی موسوم به «جونگ‌دِه‌بو» نیز به عنوان نهاد مشورتی پادشاه فعالیت می‌کرد. معیشت و خوراک. کشاورزی و تولید غذا. محصولات اصلی شامل برنج، جو، ارزن و
و تولید غذا. محصولات اصلی شامل برنج، جو، ارزن و لوبیا بودند. پیش از رواج برنج، ارزن غله اصلی بود. سیستم‌های آبیاری پیشرفته و کشت پلکانی توسعه یافته بودند. استفاده از گاوآهن و داس آهنی نشان‌دهنده بهره‌گیری از حیوانات در کشاورزی و برداشت مؤثر بود. شکار نیز در رژیم غذایی اهمیت داشت، به‌ویژه در مراحل اولیه گوگوریو که زمین‌ها برای کشاورزی مناسب نبودند. اشراف به شکار به عنوان ورزشی سطح بالا نگاه می‌کردند و مردم عادی نیز با شکار یا ماهی‌گیری رژیم غذایی خود را تکمیل می‌کردند. نقش‌ها در حکمرانی، نظامی‌گری و مالکیت.
می‌کردند. نقش‌ها در حکمرانی، نظامی‌گری و مالکیت. اشراف در سمت‌هایی چون مشاوران شاه، فرماندهان نظامی، و فرمانداران نواحی خدمت می‌کردند. آن‌ها مالک زمین‌های وسیع بودند و از قدرت سیاسی و اقتصادی بالایی برخوردار بودند. امتیازات و سبک زندگی. اشراف معمولاً لباس‌هایی از خز و کلاه‌هایی تزئین‌شده با طلا و نقره به تن داشتند. شلوارهای گشاد با مچ‌های تنگ‌تر نیز از نشانه‌های منزلت اجتماعی بود. لباس سلطنتی ویژه با عنوان «اوچه‌بوک» شناخته می‌شد. آن‌ها در کاخ‌های باشکوه با باغ‌هایی شامل تپه‌های مصنوعی و دریاچه زندگی
با باغ‌هایی شامل تپه‌های مصنوعی و دریاچه زندگی می‌کردند. شکار، اسب‌سواری و برگزاری مهمانی‌های رسمی از سرگرمی‌های متداول آنان بود. آموزش رسمی در نهادهایی مانند «ته‌هاک» عمدتاً برای مردان اشراف‌زاده در دسترس بود و شامل مطالعات کلاسیک چینی و آموزه‌های کنفوسیوس می‌شد. سلسله‌مراتب اجتماعی گوگوریو بر پایه تولد استوار بود و تحرک اجتماعی بسیار محدود بود. گرچه نظام امتحانات کنفوسیوسی در دوره‌های بعدی امکان ارتقا فراهم می‌کرد، اما دسترسی به آن عمدتاً محدود به نخبگان بود. استفاده از القاب خانوادگی در اداره دولت،
بود. استفاده از القاب خانوادگی در اداره دولت، اهمیت پیوندهای خویشاوندی را برجسته می‌سازد. طبقه کشاورز. کشاورزی زیربنای اصلی اقتصاد گوگوریو بود. محصولات اصلی شامل برنج، جو، ارزن و لوبیا بودند. در نواحی جنوبی بیشتر برنج و در نواحی شمالی ارزن کشت می‌شد. نظام‌های پیشرفته آبیاری و کشت پلکانی به بهره‌وری کمک می‌کردند. مالیات و کار اجباری. دهقانان مالیات را به صورت جنس پرداخت می‌کردند. آنان موظف به خدمت نظامی و شرکت در پروژه‌های عمرانی مانند ساخت استحکامات بودند. سکونت‌گاه‌ها بیشتر روستایی و مبتنی بر کشاورزی
سکونت‌گاه‌ها بیشتر روستایی و مبتنی بر کشاورزی اشتراکی بود. خانه‌های دهقانان معمولاً دارای سقف‌های کاه‌گلی و سیستم گرمایشی سنتی «اوندول» بودند. صنعتگران. پیشه‌ها و مهارت‌ها. صنایع‌دستی و هنرهای کاربردی در گوگوریو توسعه‌یافته بودند. صنعت فلزکاری در ساخت سلاح، زره، تاج و جواهرات بسیار پیشرفته بود. سفالگری با سبک‌ها و تکنیک‌های منحصربه‌فرد نیز رایج بود. پارچه‌های لوکس با استفاده از ابریشم و تکنیک‌های بافندگی پیچیده تولید می‌شدند. جایگاه اجتماعی. در جامعه سنتی، صنعتگران از نظر منزلت پایین‌تر از کشاورزان و علما
صنعتگران از نظر منزلت پایین‌تر از کشاورزان و علما قرار داشتند، اما مهارت‌های آنان برای توسعه نظامی، معماری شهری و هنر کاربردی حیاتی بود. آنان احتمالاً در قالب اصناف موروثی سازماندهی می‌شدند و برای دولت کار می‌کردند. ابزار کار و تقاضا. فلزکاران از روش‌هایی چون ریخته‌گری، قلم‌زنی، مرصع‌کاری و مفتول‌کاری بهره می‌بردند. سفال‌ها معمولاً دارای پایه‌های صاف و دسته‌های تسمه‌ای‌شکل بودند. تقاضا برای صنایع‌دستی در میان اشراف و برای تجارت خارجی بالا بود؛ از جمله منسوجات، طلا، نقره و مروارید که به دیگر کشورها صادر
طلا، نقره و مروارید که به دیگر کشورها صادر می‌شدند. بردگان. وضعیت اجتماعی. بردگان و مجرمان در پایین‌ترین سطح ساختار اجتماعی قرار داشتند. بسیاری از آنان اسیران جنگی یا بدهکارانی بودند که به بردگی درآمده بودند، یا داوطلبانه برای فرار از فقر خود را به خدمت می‌سپردند. وظایف و فعالیت‌ها. بردگان در املاک اشرافی کار می‌کردند. «نوبی» های خانگی به عنوان خدمه و همراهان شخصی به کار گرفته می‌شدند، در حالی که «نوبی» های غیرمقیم، وضعیت مشابهی با کشاورزان مستأجر داشتند. بردگان همچنین برای پروژه‌های دولتی مانند ساخت
بردگان همچنین برای پروژه‌های دولتی مانند ساخت کانال‌ها و شهرها بسیج می‌شدند. شرایط زندگی. بردگان به‌عنوان اموال تلقی می‌شدند و قابلیت خرید، فروش یا بخشش داشتند. نوبی‌های خانگی گاهی حقوق ماهانه دریافت می‌کردند و نوبی‌های غیرمقیم ممکن بود مالک زمین و خانواده باشند (در دوره‌های بعدی). ساختار سلسله‌مراتبی میان ارباب و برده با آموزه‌های کنفوسیوسی مشابهت داشت؛ بردگان منبع مهم نیروی کار برای طبقات بالا بودند و نظام برده‌داری یکی از ارکان اقتصادی و اجتماعی گوگوریو محسوب می‌شد. مسکن و سکونت. ساختمان‌های محل سکونت
محسوب می‌شد. مسکن و سکونت. ساختمان‌های محل سکونت در گوگوریو بسته به طبقه اجتماعی متفاوت بودند. اشراف در بناهای بزرگ و قصرهایی با باغ زندگی می‌کردند، در حالی که مردم عادی احتمالاً در خانه‌های ساده‌تر با سقف‌های کاهگلی اقامت داشتند. پادشاهی شامل مراکز استانی و حدود ۱۷۰ شهر و شهرک محصور بود. مناطق روستایی در اطراف روستاهای کشاورزی متمرکز شده بودند. از نظر معماری، دیوارها و استحکامات در شهرهایی مانند تونگگو، فوشون و پیونگ‌یانگ مشاهده شده‌اند. ساختمان‌ها با آجرهای سقفی منقوش به طرح گل نیلوفر و نقاب‌های دیو
آجرهای سقفی منقوش به طرح گل نیلوفر و نقاب‌های دیو تزئین شده بودند. سامانه گرمایش اوندول برای گرم کردن مسکن‌ها به‌کار می‌رفت. مقبره‌ها از سنگ ساخته می‌شدند و با تپه‌های سنگی یا خاکی پوشیده بودند، همراه با طراحی سقف‌های پیچیده. تعدد شهرهای محصور، گوگوریو را جامعه‌ای نسبتاً شهرنشین جلوه می‌دهد. کاربرد اوندول نشانگر نوآوری در فناوری مسکن و معماری مقبره‌ها بیانگر اهمیت به زندگی پس از مرگ و جایگاه متوفی بود. سرگرمی و اوقات فراغت. سرگرمی‌ها نقش برجسته‌ای در زندگی مردم گوگوریو ایفا می‌کردند. شکار، به‌ویژه در میان
مردم گوگوریو ایفا می‌کردند. شکار، به‌ویژه در میان اشراف، محبوب بود و اسب‌سواری نیز از فعالیت‌های رایج محسوب می‌شد. آواز و رقص میان تمامی اقشار اجتماعی رایج بود و گردهمایی‌هایی به این منظور برگزار می‌شد. بازی‌های سنتی مانند یوت‌نوری و سیروم رایج بودند. سئوک‌جون (نبرد سنگی) نیز نوعی بازی ملی بود که پادشاه نیز در آن شرکت می‌کرد. نقاشی‌های دیواری مقبره‌ها، تصاویری از مهمانی‌ها، رقصندگان، نوازندگان و آکروبات‌بازان ارائه می‌دهند. موسیقی. یکی از سازهای موسیقی گوگوریو، گئومونگو است. با توجه به اینکه بسیاری از
گوگوریو، گئومونگو است. با توجه به اینکه بسیاری از صحنه‌هایی که مردم این ساز را می‌نوازند، که ردیف پرده‌های مشخص گئومونگو را دارد، در نقاشی‌های دیواری به تصویر کشیده شده‌اند، به نظر می‌رسد که در آن زمان ساز مهمی در گوگوریو بوده است. تاریخچه و منشأ. بر اساس سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی)، منشأ ساز سنتی ژئومونگو به قرن چهارم یا پنجم میلادی بازمی‌گردد. در آن زمان، سلسله جین غربی یک ساز هفت‌سیمه به امپراتوری گوگوریو اهدا کرد. از آنجا که هیچ‌کس در گوگوریو نمی‌دانست چگونه این ساز را بنوازد، پادشاه جایزه‌ای برای
چگونه این ساز را بنوازد، پادشاه جایزه‌ای برای کسی که بتواند آن را بنوازد تعیین کرد. وانگ سان-آک، موسیقیدانی از گوگوریو، این ساز را بومی‌سازی و بازسازی کرد. گفته می‌شود هنگامی که او این ساز را می‌نواخت، یک درنای سیاه به پرواز درمی‌آمد و می‌رقصید. به همین دلیل، این ساز ابتدا هیئون‌هاک‌گوم، به معنای چنگ درنای سیاه و سپس هیئون‌گوم نامیده شد. نام گومونگو که یک واژه خالص کره‌ای است، بعدها برای این ساز به کار رفت. در دوره ایالت‌های شمالی-جنوبی، گومونگو از گوگوریو به شیلای متحد منتقل شد و به عنوان یکی از سه ساز
به شیلای متحد منتقل شد و به عنوان یکی از سه ساز زهی اصلی شیلا تثبیت گردید. این ساز که در شیلا به نام سیلا گوم شناخته می‌شد، به‌تدریج در فرهنگ موسیقایی این منطقه ریشه دواند. در سلسله گوریو، گومونگو به محبوبیت بیشتری دست یافت و حتی گفته می‌شود که پادشاه گونگ‌مین از این ساز استفاده می‌کرده است. نمونه‌ای از گئومونگوی متعلق به این دوره در معبد سودوکسا نگهداری می‌شود. در سلسله چوسون، گومونگو به عنوان سازی مورد علاقه روشنفکران و مقامات عالی‌رتبه شناخته می‌شد. گفته شده است که روشنفکران چوسون معتقد بودند: اگر شما
شده است که روشنفکران چوسون معتقد بودند: اگر شما یک محقق فرهیخته هستید، گومونگو بهترین است. این ساز به دلیل جایگاه والای فرهنگی‌اش، تا به امروز به عنوان یکی از نمادهای موسیقی سنتی کره باقی مانده است. گئومونگو در کره جنوبی مدرن همچنان یکی از سازهای کلیدی در موسیقی سنتی به‌شمار می‌رود. این ساز با نام خالص کره‌ای خود، که بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد، بدون تغییر به نسل‌های بعدی منتقل شده است. این تداوم نشان‌دهنده اهمیت و محبوبیت بی‌نظیر گومونگو در فرهنگ کره‌ای است. گومونگو در کره جنوبی مدرن همچنان یکی از سازهای
گومونگو در کره جنوبی مدرن همچنان یکی از سازهای کلیدی در موسیقی سنتی به‌شمار می‌رود. این ساز با نام خالص کره‌ای خود، که بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد، بدون تغییر به نسل‌های بعدی منتقل شده است. این تداوم نشان‌دهنده اهمیت و محبوبیت بی‌نظیر گومونگو در فرهنگ کره‌ای است. همچنین صحنه‌هایی از سربازان مسلح در حال نواختن شیپور و طبل وجود دارد، بنابراین به نظر می‌رسد که آنها ممکن است نقشی مشابه یک گروه موسیقی نظامی برای تقویت روحیه سربازان یا ارسال سیگنال‌های خاص در نبرد ایفا می‌کردند. مردم گوگوریو از رقص و آواز خواندن
ایفا می‌کردند. مردم گوگوریو از رقص و آواز خواندن لذت می‌بردند. آهنگ‌هایی که نسل به نسل منتقل شده‌اند که شامل: هوانگ‌جوگا، اثر پادشاه یوری و نائون سونگ، یئون‌یانگ و میونگ‌جو، آهنگ‌هایی از دوران گوگوریو هستند که داستان‌های پیدایش آنها در آکجی تاریخ گوریو نقل شده است. گفته می‌شود که حدود ۱۰۰ آهنگ توسط وانگ‌ساناک برای نواختن گئومونگو نوشته شده است. اما متأسفانه به دلیل آشفتگی‌های مختلف در طول تاریخ، هیچ‌یک از آهنگ‌هایی که تا به امروز منتقل شده‌اند، وجود ندارند. همچنین سابقه‌ای وجود دارد که چینی‌ها نوازندگانی
همچنین سابقه‌ای وجود دارد که چینی‌ها نوازندگانی را از سلسله هان به گوگوریو فرستادند و گفته می‌شود که آنها سازی به نام گوچویی را نیز با خود آورده و به گوگوریو منتقل کرده‌اند. در کتاب سوئی گفته شده است که آهنگی به نام جیسئو (芝栖) از گوگوریو و یک آهنگ رقص به نام گاجی‌سو (歌芝栖) وجود داشته است. همچنین، در کتاب جدید تانگ، گفته شده است که در مجموع ۲۱ ساز موسیقی از گوگوریو وجود داشته است و اگر سازهای دیگر را نیز در نظر بگیریم، تخمین زده می‌شود که حدود ۳۰ ساز وجود داشته است. سلسله تانگ موسیقی گوگوریو را در موسیقی
داشته است. سلسله تانگ موسیقی گوگوریو را در موسیقی دربار خود گنجاند. ملکه وو زتیان گهگاه از گوش دادن به ۲۵ آهنگ گوگوریو لذت می‌برد، اما در اواسط سلسله سونگ، همه آهنگ‌ها به جز یک آهنگ از بین رفتند و گفته می‌شود که حتی یک آهنگ باقی مانده نیز سبک اصلی خود، از جمله لباس‌هایش را از دست داده است. ساز کوبه‌ای گوگوریو، یوگو، به جانگ‌گو تبدیل شد و این جانگ‌گو در طول سلسله گوریو به ژاپن منتقل شد و به سانوتسوزومی، تبدیل شد که در موسیقی گوریو نیز مورد استفاده قرار می‌گرفت. برخلاف موسیقی سنتی چینی و ژاپنی که عمدتاً از
برخلاف موسیقی سنتی چینی و ژاپنی که عمدتاً از «ضرب‌های دوتایی» مانند ۴ ضرب و ۲ ضرب استفاده می‌کنند، موسیقی سنتی کره‌ای عمدتاً از «ضرب‌های سه‌تایی» مانند ۶/۸ ضرب و ۳ ضرب استفاده می‌کند. منشأ دقیق آن هنوز مشخص نشده است، اما محققان داخلی و خارجی اغلب حدس می‌زنند که ممکن است از صدای سم اسب که مردمان سوارکار اغلب می‌شنیدند، سرچشمه گرفته باشد. هونگ دونگ-گی (۱۹۶۷~)، آهنگساز موسیقی سنتی کره‌ای، یک قطعه ارکسترال سنتی کره‌ای با موضوع گوگوریو به نام «روح گوگوریو» خلق کرد. گفته می‌شود که این قطعه با گنجاندن یکی از
کرد. گفته می‌شود که این قطعه با گنجاندن یکی از ریتم‌های سنتی ما، «دونگسالپوری جانگدان»، ساخته شده است. ریتم کوبه‌ای در نیمه دوم یادآور الگویی شبیه به صدای سم اسب است. همچنین مواردی وجود دارد که وزن سه‌گانه به‌طور برجسته در ویدیوی اجرای بازسازی‌شدهٔ نت موسیقی باستانی «پروانه (胡蝶، کوچو)» نمایش داده می‌شود، قطعه‌ای که گفته می‌شود به سبک موسیقی گوریو در ژاپن باستان ساخته شده است آشپزی و تغذیه. روش‌های آشپزی. تخمیر، روش اصلی برای حفظ غذا بود.کباب کردن و جوشاندن نیز کاربرد داشت.کیمچی که امروزه یکی از غذاهای رایج
کاربرد داشت.کیمچی که امروزه یکی از غذاهای رایج کره است، نخستین بار توسط گوگوریو ابداع و آماده‌سازی شد، کیمچی از غذاهای تخمیر شده رایج بود و نمک نقش اصلی در نگهداری غذا ایفا می‌کرد. غذاهای اصلی شامل غلات، سبزیجات، ماهی و گوشت بود.رژیم غذایی اشراف متنوع‌تر و غنی‌تر از طبقات پایین‌تر بود.برخی غذاهای کره‌ای مانند: کیمچی، سام و ماک‌جئوک ریشه در گوگوریو دارند و نشان‌دهنده سهم فرهنگی این امپراتوری در آشپزی کره‌ای هستند. روابط با ایرانی‌تباران. امروزه به دلیل تقسیمات جغرافیایی جدید، ارتباط گوگوریو و مردمان