payamvha/North_RAG huggingface dataset:
«ماهی شعم» مشهور است. بیشتر ساکنان منطقه شعم از قبائل شحوح و قبیله حبوس هستند. مشخصات جغرافیایی. براساس اطلاعات موجود شهرک (شعم) در ۵۱ درجه و ۲۷ دقیقه عرض شمالی، و ۵۴ درجه و ۱۳ دقیقه طول شرقی از نصف‌النهار مبدأ واقع شده‌است. ارتفاع متوسط این شهرک از سطح دریا ۵۰متر است، و در کرانهٔ جنوبی خلیج فارس واقع شده‌است. این منطقه از طبیعت خاصی برخوردار است. از سه جهت کو ه‌های سر بفلک کشیده در رشته کوهای حجر، در پایهٔ این کوه‌ها دشت‌های گسترده أی و صحراهای رملی وجود دارد که مملوه‌است از در ختان کوهستانی مانند: سلم،
دارد که مملوه‌است از در ختان کوهستانی مانند: سلم، سمر، کُنار، کُور، کِرت ..است که برزیبایی این دهستان کوهستانی افزوده‌است. همچنین اطراف دهستان باغ‌هایی از نخل خرما احاطه نموده‌است. در میان دشت‌ها چراگاه‌هایی وجود دارد که مرتعی بسیار مناسب برای شترداران و گوسفندداران منطقه‌است... جمعیت. جمعیت شهرک شعم در حدود ۶۰۰ نفر می‌باشند، که از اهل سنت و حنبلی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم کشاورزی و دامداری و ماهی‌گیری است، همچنین گروهی از اهالی روستا دارای کشتی‌های هستند که گاه وقتی سفر ی کوتاه مدت به هندوستان و سلطنت
که گاه وقتی سفر ی کوتاه مدت به هندوستان و سلطنت عمان می‌کنند...
هَنجَن روستایی در دهستان برزرود از توابع بخش مرکزی شهرستان نطنز واقع در شمال استان اصفهان است. این روستا در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال‌غربی شهر نطنز و کیلومتر ۷۲ جاده قدیم کاشان - نطنز در ارتفاع ۱۵۶۰ متری کوهستان کرکس در دره رودخانه برز قرار دارد. موقعیت کوهستانی و مرتفع بودن این روستا آن را از سایر روستاها و شهرهای کویر مرکزی ایران متمایز می‌سازد. هنجن از روستاهای گردشگرپذیر منطقه است، گرچه امکانات لازم برای پذیرایی از گردشگران را ندارد. اطلاعات چندانی راجع‌به تاریخ این منطقه در دسترس نیست، برخی مورخان تاریخ
تاریخ این منطقه در دسترس نیست، برخی مورخان تاریخ آباد شدن این منطقه و دِهات اطراف آنرا به دوران حمله مغول و پناه آوردن مردم اصفهان و کاشان به کوه‌های امن این منطقه نسبت می‌دهند. هنجن دارای آب و هوایی کوهستانی و معتدل تا خشک است، رودخانه برزرود از شمال آن و رودخانه چیمه‌رود از میان آن می‌گذرد. هنجن به خاطر موقعیت کوهستانی‌اش توانسته بسیاری از ویژگی‌های کهن و اصیل خود را حفظ نماید، مردم هنجن دارای ویژگی‌ها، آداب و رسوم، زبان و معماری خاص خود هستند. پیشه ساکنان آن کشاورزی، دامداری و باغداری است، زنان نیز به
آن کشاورزی، دامداری و باغداری است، زنان نیز به صنایع دستی به ویژه قالیبافی و گلیم‌بافی مشغول هستند، فرش کاشان در این روستا نیز بافته می‌شود. معماری هنجن با معماری کویر ایران تفاوت دارد و روستا بر پایه معماری کوهپایه‌ای و کوه‌نشینی بنا شده است. زبان هنجن از ویژگی‌های خاص این روستا است، مردم این روستا و روستاهای اطراف به گویش راجی از زبان فارسی که نزدیک به زبان فارسی میانه است سخن می‌گویند. تاریخچه. این ده و آبادی‌های اطراف آن در تقسیمات کشوری گاهی جزو اصفهان و گاه جزو بلوک کاشان به حساب می‌آمده، برخی مورخان
و گاه جزو بلوک کاشان به حساب می‌آمده، برخی مورخان تاریخچه سکونت در این منطقه را به دوران حمله مغول و ناامنی‌های منطقه و به تبع آن روی آوردن مردم به این کوهستان نسبت داده‌اند، گرچه وجود آثار تاریخی متعدد و وجود آثار تاریخی قبل اسلام در این منطقه نشان از آبادانی آن در گذشته‌های دور دارد. وجود آثاری مانند قلعه هنجن متعلق به دوران سلجوقیان نشان از آبادانی این روستا در دوران بعد از اسلام نیز دارد. اوج شکوفایی هنجن به دوران صفویه و قاجار مربوط می‌شود. پرسی سایکس تاریخ‌نگار و نظامی بریتانیایی که مدتی در ایران
تاریخ‌نگار و نظامی بریتانیایی که مدتی در ایران اقامت داشت درباره این روستا چنین گفته است: «هنجن دهکده‌ای با فاصله نزدیک به ده مایل از شمال باختری نطنز واقع در جاده کاشان است» وی در ادامه می‌افزاید: «نوعی فرش نامرغوب در این ده بافته می‌شود». جغرافیا. هنجن در شهرستان نطنز در استان اصفهان در فاصله ۲۰ کیلومتری شمال‌غربی شهر نطنز در مختصات جغرافیایی ۵۱ درجه و ۴۴ دقیقه طول شرقی و ۳۳ درجه و ۶۷ دقیقه عرض شمالی واقع در مرکز ایران است. رودخانه چیمه رود از میان روستا و برزرود از شمال ده می‌گذرد و همچنین کوههای
روستا و برزرود از شمال ده می‌گذرد و همچنین کوههای «الوزه» و «برزقو» از سلسله کوه‌های کرکس در نزدیکی روستا قرار دارند. هنجن در اقلیم خشک کوهستانی بوده و در ارتفاع ۱۵۶۸ متری از سطح دریا واقع شده است. هنجن نخستین روستای دره برزرود است، مجموعه روستاهای دره برزرود از هنجن آغاز و در ابیانه در انتهای دره پایان می‌یابد. ساختار روستایی. معماری. سبک معماری هنجن و دیگر روستاهای دره برزرود، به صورت متراکم و کوهستانی است، ساختمان‌ها برروی صخره‌ها و سنگ‌ها استوار هستند. وحدت و هماهنگی فرمها، رنگ و اشکال ساختمان‌ها از
وحدت و هماهنگی فرمها، رنگ و اشکال ساختمان‌ها از ویژگی‌های بارز معماری روستا است؛ از ویژگی‌های مهم معماری روستا، اجتماع خانه‌ها و بناها پیرامون مراکز مذهبی همچون مسجد و حسینیه است. هنجن از دو محله اصلی به‌نام «بالا محله» و «پایین محله» تشکیل شده است که در اطراف این محلات خرده محله‌های دیگری نیز وجود دارند. آثار تاریخی. بارز ترین اثر تاریخی هنجن قلعه هنجن است که قدمتش به دوره سلجوقیان بازمی‌گردد، هر خانواده روستایی در این قلعه دارای یک اتاق بوده‌اند که هنگام ناامنی حمله اشرار به آنجا پناه می‌بردند، قرار
ناامنی حمله اشرار به آنجا پناه می‌بردند، قرار گرفتن قلعه در لبه پرتگاه و همچنین اختلاف ارتفاع قلعه از سطح زمین و در نهایت مستحکم بودن بنا، دسترسی به داخل قلعه را مشکل می‌ساخته است. درون قلعه معابر و اتاق‌های دو تا سه طبقه‌ای وجود دارند. در هنجن دو امامزاده به نام «امامزاده داود» و «بی‌بی زینب خاتون» وجود دارد که برپایه معماری ایرانی ساخته شده‌اند. مسجد جامع هنجن نیز یکی از بناهای تاریخی روستا است که قدمت آن به دوران فتحعلی شاه قاجار می‌رسد، این مسجد از دیرباز محل برگزاری مراسم‌های مذهبی مردم روستا بوده
محل برگزاری مراسم‌های مذهبی مردم روستا بوده است. جمعیت‌شناسی و فرهنگ. مردم روستا بخاطر موقعیت ویژه آن توانسته‌اند بسیاری از ویژگی‌های فرهنگ اصیل ایرانی خود از جمله پوشاک و زبان خود را حفظ کنند، مردم هنجن به گویش راجی از زبان فارسی سخن می‌گویند، این زبان به زبان پهلوی ساسانی نزدیکی دارد. مردم هنجن مسلمان و شیعه مذهب هستند. گویش. مردم هنجن به گویش راجی هنجنی از زبان فارسی سخن می‌گویند، این گویش از گویش‌های کهن ایران است که در مرکز ایران گویش می‌شود. گویش راجی هنجن به نسبت دیگر مناطق راجی زبان نزدیکی بیشتری
هنجن به نسبت دیگر مناطق راجی زبان نزدیکی بیشتری با فارسی معیار دارد. نمونه‌هایی از تک‌هجایی‌های زبان راجی: پوشاک. پوشاک مردان این روستا شامل پیراهن، آرخالیق، گیوه، شال کمر و شلواری مشکی رنگ است. زنان روستای نیز عموما از لباس‌هایی همچون چارقد، چادرشب، شلوار قردار، پیراهن راسته، و گیوه استفاده می‌کنند. جمعیت. طبق سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰ جمعیت روستا ۱۹۷ نفر بوده است، اما طبق اطلاعات میدانی به‌دست آمده از روستا، جمعیت روستا ۱۳۰ نفرشـامل ۵۹ خـانوار بـا بعد خانواری ۴ نفر است. اقتصاد. اقتصاد مردم هنجن
بعد خانواری ۴ نفر است. اقتصاد. اقتصاد مردم هنجن برپایه زراعت، دامداری و خدمات است. گلابی، خرمالو، گردو، سیب، انجیر و انار مهمترین تولیدات باغی روستا است؛ همچنین گندم، جو، صیفی‌جات و تره‌بار از دیگر محصولات زراعی هنجن است که اقتصاد روستا برپایه تولید و فروش این محصولات است. با توجه به رونق کشاورزی در هنجن، اهالی روستا برای گسترده کردن اقتصاد روستا، شرکتی به نام «شرکت زراعی هنجن» تأسیس کردند که جزو تولیدکنندگان بزرگ محصولات کشاورزی شهرستان نطنز است، به طوریکه بزرگترین مزرعه جو شهرستان نطنز متعلق به شرکت
بزرگترین مزرعه جو شهرستان نطنز متعلق به شرکت زراعی هنجن و در این روستا قرار دارد. هنجن ظرفیت بالایی در جذب گردشگر و بهره‌گیری از اقتصاد گردشگری دارد، اما امکانات لازم برای این کار در این روستا وجود ندارد.
دره شوری نام بزرگترین طایفه در ایل قشقایی می‌باشد که گاهی به‌علت پر‌جمعیت‌بودن آن و تیره‌های زیادی که در آن وجود دارد، به عنوان یک ایل نیز شناخته می‌شود. مردمان این طایفه بزرگترین پرورش دهندهٔ اسب دره شوری هستند و نژاد اسب دره شوری از قدیم در میان مردمان این طایفه بوده است. آنها طی سیاست های ضد عشایری رضا شاه بیشتر اسب هایشان را از دست دادند . نام شناسی. نام دره شوری ، همان نام محلی دره شورلو بوده که از دو بخش اصلی ( دره شور ) + ( لو ) تشکیل شده که دره شور از نام محل ییلاق آنها یعنی دره شور ( درهٔ سرشار از
نام محل ییلاق آنها یعنی دره شور ( درهٔ سرشار از نمک و کم علف ) که در وردشت ، واقع در شهرستان سمیرم گرفته شده است. و پسوندِ لو نوعی پسوند شناخته شده در ایلات و اقوام ترک تبار، و نیز مربوط به شاخهٔ اغوز می باشد؛ که اصالت و هویت تاریخی این ایل را نشان می دهد. به طور کلی ، نام این طایفه را برگرفته از سکونتگاه تابستانی‌شان یعنی همان دره‌شور ، واقع در جنوب اصفهان می‌دانند؛ به ایشان همچنین دره‌شولی نیز می‌گویند که مینورسکی معتقد است که این نام با قوم شول ارتباط دارد. خاستگاه. از آنجایی که اتحادیۀ ایلی قشقایی ،
دارد. خاستگاه. از آنجایی که اتحادیۀ ایلی قشقایی ، متشکل طوایف مختلف است و هر طایفه در یک دورهٔ زمانی از مکانی به ایل قشقایی پیوسته است ، بر طبق مستندات ، دره شوری نیز یکی از همین طوایف است که بر این موضوع صدق می کند. ایشان را از آخرین بازماندگان جنگاوران قزلباشی می‌دانند که در زمان شاه عباس کبیر به منطقهٔ جنوب اصفهان که بعد ها به دره شور مشهور شد، آورده شدند و مدتی را در آنجا می‌زیسته اند. در ادامه اغلب آنها آنجا را ترک کرده و به سمت جنوب حرکت کردند ؛ آنها در منطقۀ ممسنی به دو دسته تقسیم شدند ؛ دستهٔ اول
در منطقۀ ممسنی به دو دسته تقسیم شدند ؛ دستهٔ اول در آنجا ماندند و به همراه کسانی که در دره شور بدلیل حملهٔ افغان ها به اصفهان ، به فارس گریخته بودند ، در دورهٔ کریم‌خان زند به اتحادیهٔ ایلی قشقایی پیوسته‌اند. دستهٔ دوم ، به جنوب کشور در مناطقی از جمله تنگستان بوشهر و بندر عباس اردو زدند و بر عهدی که نسبت به شاه عباس داشتند استوار مانده ، و به همراه نیرو های کمکی دیگر سپاه قزلباش ، به فرماندهی امام قلی خان و کمک های اسماعیل خان و سهراب خان قشقایی توانستند پرتغالی ها را از خلیج فارس دور کنند . پراکندگی.
پرتغالی ها را از خلیج فارس دور کنند . پراکندگی. بسیاری از مردم این طایفه «تخته قاپو» گردیده و بقیه هم در حال «اسکان » می‌باشند. ییلاق: شهرضا، سمیرم، دهاقان، شهرکرد، بروجن، سامان، کیان، جونقان، بلداجی ، طاقانک، بارده، هرچگان، بن، کزن، سولگان و پادنا.سودجان . قشلاق: گجساران ، سر مشهد ، باشت، چهاربیشه، امامزاده جعفر، تلخاب شیرین، جَرِه ،خِشت ، بابوئی ، نور آباد ممسنی، شهرستان بیضا، دشت ارژن، چنار شاهیجان، کنار تخته، آباده، گوراِسپید ، هفت دشت، ماهور ، کوهمره توران ، کوه براق ، بشارجان ، کوه سرخ ، کازرون، هفت
، کوه براق ، بشارجان ، کوه سرخ ، کازرون، هفت دشت ، پیر سرخ باشت ،هفتکل، قلعه تل، آبادان، هندیجان، ماهشهر، امیدیه، آغاجاری، بهبهان، لیراوی شمالی، دیلم، کوه سیاه، قره‌دشت براق و زیدون . وجه تسمیه. بعد از قدرت‌یافتن خوانین دره شوری که نسبتی با ایلخان های قشقایی نداشتند، بسیاری از طوایف اطراف خود را به اطاعت واداشتند و به صورت یک واحد یکپارچه ایلی درآوردند و خود قدرتی در مقابل ایلخان ایجاد کردند. در حال حاضر، طایفهٔ دره شوری متشکل از تیره‌های گوناگونی است که طی سده‌ها زندگی کنار یکدیگر با هم خویشاوند و متحد
طی سده‌ها زندگی کنار یکدیگر با هم خویشاوند و متحد شده و از نظر تشکیلاتی و سیاسی یک واحد هستند. از کلانتران طایفه میتوان از ، حاج جعفرقلی خان پناه پور ، حسین خان دره شوری ، نصرالله خان پناه پور ، زکی خان فرهنگ دره شوری زیادخان سترگ‌دره‌شوری(نماینده دوره بیستم مجلس شورای ملی) و همچنین هدایت خان ارژنگ (برادر نصرالله خان به مدت یک سال) نصرت‌الله خان پناهپور (فرزند نصرالله خان پناهپور به مدت یک سال) نام برد. تیره ها. طایفهٔ دره شوری ۵۵ تیره دارد و به لحاظ تعداد تیره ها بزرگترین طایفه ایل قشقایی است. اسامی
تیره ها بزرگترین طایفه ایل قشقایی است. اسامی تیره‌های طایفه دره شوری به نقل از کتاب "سیاه چادرها" منوچهر کیانی عبارتند از (به ترتیب الفبا): آق تومان - آقاکیخالو - آهنگر - آیبلو - سبزواری - ابولکرلو - اروجلو - اصلانلو - ایمانلو - ایپک لو - باقر کیخایی - بلوردی(ابیوردی) - بهرام کیخالو - تله بازلو(طلا بازلو) - جانباز‌لو- جلال لو - درزی(رضایی درزی) - دولو - دوندولو(دِندَلو) - ریکه - زرگر - زیلابلو - سادات - شاقی - شاهین کیخالو - صادقلو - طاهری - طیبی - علیمردانلو - قراچه - قرمزی - قره جلو - قرخلو - قره خانلو -
- قراچه - قرمزی - قره جلو - قرخلو - قره خانلو - قره قانلو - قمبنلو - قورد - لک - محمدلو - مهدی کیخالو - نادرلو(نِدِرلو) - نره ای - نفر - نیم مردلو - وزیر خانلو - چارق لو - چهارده چریک - کایید - کزنلو - کوربکش - گرمسیری - گوجلو -گودرز کیخایی- خیراتلو - عثمانلو - عشیرلو - عمله حسین‌خان - میش بسیار - وندا - کاسه تراش - کریملو اسب دره‌شوری. یکی از بهترین نژاد اسب‌های ایرانی، اسب دره شوری است که در کنار اسب عرب، کرد و ترکمن، یکی از چهار نژاد اسب بومی فلات ایران و از ذخایر ژنتیک ارزشمند خاورمیانه است. این نژاد
و از ذخایر ژنتیک ارزشمند خاورمیانه است. این نژاد اسب به دلیل پرورش در طایفه دره شوری به این نام شناخته می‌شود. اسب‌های دره شوری، بلند‌قامت، قوی‌جثه و با استقامت می‌باشند. محمد بهمن‌بیگی (بنیانگذار تعلیمات عشایری) در کتاب بخارای من ایل من در وصف این اسب می‌نویسد: «همه طوایف در مقابل زیبایی و تناسب اندام و نجابت اسب‌های طایفه دره شوری لنگ انداختند. مدعی و رقیبی در کار نبود، زندگی دره‌شوری و اسب درهم آمیخته بود و یکی بدون دیگری مفهوم نداشت. دره‌شوری به اسب عشق می‌ورزید... .» براساس مشاهدات برخی از پژوهشگران
می‌ورزید... .» براساس مشاهدات برخی از پژوهشگران در اوایل سده ۱۴ ق / ۲۰ م، این طایفه دارای ۲٫۵۰۰ تا ۳٫۰۰۰ سوارکار مسلح با اسب‌های عالی بوده‌است. غزال دره‌شوری. به پاس تلاش ها و خدمات بیژن فرهنگ دره‌شوری برای محیط زیست کشور ،‌ زیرگونهٔ بومی ایران (جزیرهٔ فارور) آهوی کوهی به نام غزال دره شوری ("Gazella gazella dareshurii") نام گذاری شده است
بودا بار یک مجموعه رستوران، بار و هتل زنجیره‌ای است که نخستین بار توسط رستوران‌دار رومانیایی-فرانسوی «ریموند ویشان» در سال ۱۹۹۶ در پاریس بنیان‌گذاری شد. بودا بار «خیلی زود تبدیل به مرجعی در بین یوپی‌های خارجی و گردشگران ثروتمندی شد که از پاریس بازدید می‌کردند» و «مقلدان زیادی ایجاد کرد»، تا حدی به دلیل انتخاب موسیقی آوانگارد و گلچین دی‌جی محبوب شد. بودا بار در سطح بین‌المللی به دلیل انتشار آلبوم‌های گردآوری‌شده‌ای شناخته می‌شود، که مجموعه‌های محبوبی از موسیقی چیل‌اوت، ملایم و ملل هستند و توسط «جرج وی
موسیقی چیل‌اوت، ملایم و ملل هستند و توسط «جرج وی رکوردز» با نام تجاری «بودا بار» منتشر شد. بودا بار «با سی‌دی‌های موسیقی ملایم ذن خود نامی برای خود دست و پا کرده است و همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده است - به ویژه در میان گردشگران». شعبات متعددی از این بار از آن هنگام در تعدادی از کشورهای دیگر افتتاح شده‌اند.
بوم از بزرگ‌ترین انواع کشتی‌های رایج در خلیج‌فارس و دریای عمان است. بوم اصلاً کشتی بادبانی است و در پنجاه سال اخیر بجای بادبان از موتور دیزل برای حرکت آن استفاده می‌شود از این نظر نوعی لنج به شمار می‌رود. دریانوردان ایرانی و عرب برای تجارت و حمل بار با بوم تا سواحل آفریقا و هندوستان مسافرت می‌کنند. تاریخ. به گفته اهالی بندرهای خلیج فارس نخستین بوم‌ها در شهر کویت ساخته می‌شد. بعدها در بندرعباس و هرمز و بندر کنگ و بندر بوشهر و جزیره قشم نیز بوم‌سازی رایج شد که هنوز نیز در این نقاط بوم ساخته می‌شود. بخش‌های
که هنوز نیز در این نقاط بوم ساخته می‌شود. بخش‌های بوم. بوم بادبانی از دو بخش اصلی «بدنه» و «سامان» تشکیل می‌شود. بدنه آن از تخته‌های چوب ساج ساخته می‌شود. سامان شامل تمام اجزایی است که به بادبان‌های بوم مربوط می‌شود. به جلوی بدنه «سینه» و به انتهای آن «دوم» (دُم) گفته می‌شود. طرف راست آن «بُرد راست» و طرف چپ آن «بُرد چپ» نام دارد. قطعه چوپ پهن و بلندی در سینه قرار دارد که «ساطور» نامیده می‌شود.بخش میان بردهای چپ و راست تا سینه را «عالیه» می‌نامند. تیر حمال اصلی بدنه که در تمام طول کف بدنه امتداد دارد «بیس»
بدنه که در تمام طول کف بدنه امتداد دارد «بیس» نام دارد. دکل اصلی «دول» نام دارد و تیر بلندی بر آن سوار می‌شود که «پروند» خوانده می‌شود. بادبان بزرگ اصلی که «گپ» خوانده می‌شود به پروند آویزان می‌شود. برخی بوم‌ها دول کوچک‌تری در عقب دول اصلی دارند که با پروند کوچک‌تری بادبان کوچک تر «قلمی» را نگه می‌دارد.
دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب (داب) (۱۳۸۸–۱۳۸۵) تشکلی از دانشجویان چپ‌گرا در دانشگاه‌های دولتی ایران بود. پس از انقلاب فرهنگی ایران (۱۳۶۲–۱۳۵۹)، دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب نمایانگر ظهور دوبارهٔ فعالیت متشکل نیروهای چپگرا در سطح دانشگاه‌های ایران بودند. در آذر ۱۳۸۶ دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب دست به برگزاری مراسم‌هایی به مناسبت روز دانشجو زدند. بزرگ‌ترین مراسم در روز ۱۳ آذر در دانشگاه تهران برگزار شد. پیش از شروع مراسم نیروهای وزارت اطلاعات شروع به دستگیری دانشجویان فعال کردند. بنا به گزارش
به دستگیری دانشجویان فعال کردند. بنا به گزارش دیده‌بان حقوق بشر، در جریان این سرکوب گسترده، بیش از چهل نفر از دانشجویان عضو این تشکل دستگیر و شکنجه شدند. تأسیس. گرچه فعالان چپ از اوایل دهه هشتاد خورشیدی حضور چشمگیری در برخی دانشگاه‌ها داشتند، اعلام موجودیت دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب در سال ۱۳۸۵ صورت گرفت. در جریان اعتراضات دانشجویی خرداد ۱۳۸۵، طیفی از دانشجویان چپ با صدور بیانیه‌ای تحت عنوان «دانشگاه پادگان نیست» موجودیت تشکلی به نام دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب را اعلام کردند. بر اساس مصوبات
و برابری‌طلب را اعلام کردند. بر اساس مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی، تشکل‌های غیر اسلامی امکان فعالیت در دانشگاه‌ها را ندارند. دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب چه پیش و چه پس از برگزاری مستقل مراسم روز دانشجو در روز ۱۳ آذر ۱۳۸۶، یک «سازمان» به معنی عام آن نبوده بلکه شامل مجموعه‌ای از دانشجویان چپ که حول فعالیت‌های متعدد دانشجویی و سیاسی متشکل شده بودند، می‌شده است. فعالیت. در طول دوران فعالیتشان، دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب اقدام به سازماندهی دانشجویی، برقراری ارتباط با جنبش‌های کارگری و زنان،
برقراری ارتباط با جنبش‌های کارگری و زنان، انتشار نشریات متعدد از جمله «خاک»، «راه خاکی»، «آرمان نو»، «پیشاهنگ»، «پیشرو»، «گوزن‌ها»، «طوفان» و «فریاد» و برگزاری مراسم به مناسبت‌هایی همچون روز دانشجو، روز جهانی کارگر و روز جهانی زنان کردند. از جمله شعارهای دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب می‌توان به «آزادی برابری»، «دانشگاه پادگان نیست»، «رهایی زن رهایی جامعه است»، «نه به جنگ»، «دانشجو کارگر اتحاد اتحاد»، «نه به سنگسار»، «نه به پوشش اجباری زنان» اشاره کرد. در بیانیه این دانشجویان به مناسبت روز دانشجو در سال
بیانیه این دانشجویان به مناسبت روز دانشجو در سال ۱۳۸۶ آمده بود: «نظامی و امنیتی شدن مسلم فضای دانشگاه، بیانگر ضرورت مقاومت همه‌جانبه دانشجویان در برابر سیاست‌های عوامل سرکوب جنبش و تبدیل دانشگاه به مقر نظامی و دفاعی جناحین حاکمیت است؛ دانشگاهی که به اصرار و اعتقاد ما پادگان نیست!» دستگیری گستردهٔ اعضا. دستگیری گستردهٔ دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب از چند روز پیش از برگزاری مراسم مستقل روز دانشجو در ۱۳ آذر ۱۳۸۶ آغاز شد. این موج سرکوب در تهران با دستگیری سعید حبیبی، ایلناز جمشیدی، انوشه آزادفر، مهدی
سعید حبیبی، ایلناز جمشیدی، انوشه آزادفر، مهدی گرایلو و بهروز کریمی‌زاده شروع شد و با دستگیری تعداد بیشتری از دانشجویان در روز ۱۳ آذر و روزهای پس از آن ادامه یافت. طی این موج دستگیریِ فعالان و دانشجویان چپ‌گرا در سال ۱۳۸۶، تعداد زیادی از اعضای این تشکل دستگیر و شکنجه شدند. سازمان دیده‌بان حقوق بشر تعداد این دستگیری‌ها را بیش از چهل نفر می‌داند. پس از گذشت چند ماه در شرایط انفرادی و تحت بازجویی و شکنجه، اکثر این دانشجویان با قرارهای وثیقه سنگین آزاد شدند. برخی همچون محمد پورعبدالله در نهایت به احکام بلند مدت
همچون محمد پورعبدالله در نهایت به احکام بلند مدت محکوم شدند. انحلال. انحلال تشکل دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب هیچ‌وقت به صورت رسمی اعلام نشد، بلکه با صدور احکام و وثیقه‌های سنگین برای تعدادی از فعالان و خروج برخی دیگر از کشور و ادامه زندگی در تبعید، فعالیت تحت عنوان این تشکل دانشجویی به تدریج متوقف شد. بهروز کریمی‌زاده و کاوه عباسیان در اردیبهشت ماه ۱۳۸۸ در دو نامهٔ مجزا به دلیل «خروج از ایران و دوری از محیط طبیعی فعالیت دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب»، از فعالیت‌های خود در این مجموعه کناره گرفتند.
از فعالیت‌های خود در این مجموعه کناره گرفتند. در پاییز ۱۳۸۸، امین قضایی از اعضای این مجموعه در گفتگو با "نشریهٔ اشتراک"، فعالیت با نام «دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب» را شکست‌خورده دانسته، اعلام کرد که «دیگر چیزی به نام دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب وجود ندارد». ادامه فعالیت. محمد پورعبدالله که پس از آزادی با وثیقه به فعالیت‌های سیاسی‌اش ادامه داده بود، دوباره بازداشت شد و در سال ۱۳۸۸ به شش سال حبس محکوم شد. این حکم بعدها به سه سال کاهش پیدا کرد. علی عجمی نیز در سال ۱۳۸۸ دستگیر و محکوم به دو سال
علی عجمی نیز در سال ۱۳۸۸ دستگیر و محکوم به دو سال حبس شد. با وجود افول فعالیت تحت عنوان دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب، برخی اعضای آن در داخل و خارج از ایران همچنان به فعالیت‌های سیاسی خود ادامه دادند. به عنوان مثال بهروز کریمی‌زاده، کاوه عباسیان، حامد کیایی، بهزاد باقری، نسیم روشنایی و امین قضایی در خارج از کشور برای مدت کوتاهی اقدام به ادامه انتشار نشریه خاک در فضای مجازی کردند. همچنین امیرحسین محمدی‌فرد و ساناز الهیاری در دهه نود خورشیدی نشریه گام را منتشر کردند که در همان رابطه بازداشت شده و دست به
منتشر کردند که در همان رابطه بازداشت شده و دست به اعتصاب غذا زدند. مرگ اعضا. علیرضا داوودی، سخنگوی دانشجویان آزادی‌خواه و برابری‌طلب دانشگاه اصفهان، در تاریخ ۷ مرداد ۱۳۸۸ در سن ۲۶ سالگی، ۳ ماه پس آزادی از زندان به طرز مشکوکی در بیمارستان خورشید اصفهان درگذشت. در اردیبهشت ۱۳۹۹، بدن بیجان علی عجمی در تبعید در دریاچه‌ای در پارک هرمان شهر هیوستون در ایالت تگزاس آمریکا پیدا شد.
نادر جهانگیری (زاده: ۱۸ دی ۱۳۲۳، رشت) زبان‌شناس ایرانی و استاد بازنشسته دانشگاه فردوسی مشهد است. او دارای تحصیلات کارشناسی زبان و ادبیات انگلیسی، کارشناسی ارشد زبان‌شناسی از دانشگاه تهران، دکترای زبان‌شناسی اجتماعی از دانشگاه لندن (سال ۱۳۵۴) است. زندگی. نادر جهانگیری در هجدهم دی‌ماه ۱۳۲۳ هجری شمسی متولد شد. پدرش کارمند دارایی استان بود. دوره ابتدایی را در مدرسه تربیت رشت می‌گذراند که در سال دوم ابتدایی پدرش را از دست داد. و بعد از فوت پدر با خانواده به لاهیجان آمد و در محله جواهرپُشته ساکن شد وادامه دوره
آمد و در محله جواهرپُشته ساکن شد وادامه دوره ابتدایی را در مدرسه ایرانشهر به پایان رساند. او دوره متوسطه را در دبیرستان عبدالرزاق فیاض لاهیجی می‌گذراند که در سال سوم متوسطه با خانواده به تهران رفتند و در دبیرستان بابک تهران ادامه تحصیل داده و دوره متوسطه را به پایان رساند. بعد دررشته زبان وادبیات انگلیسی در دانشگاه تهران پذیرفته شده و از آن دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. پس از پایان خدمت نظام وظیفه، در رشته زبان‌شناسی دانشگاه تهران موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد شد. در سال ۱۳۵۴ برای تکمیل تحصیلات به انگلستان
شد. در سال ۱۳۵۴ برای تکمیل تحصیلات به انگلستان رفته و در دانشگاه لندن دکترای خود را در رشته زبان‌شناسی اجتماعی اخذ نمود. عنوان تز دکترای او «بررسی فارسی تهرانی از منظر جامعه‌شناسی زبان» بود. در سال ۱۳۵۹ به ایران بازگشته و در دانشگاه فردوسی مشهد به عنوان استادیار گروه زبان‌شناسی استخدام شد. از سال ۶۷- ۶۶ فرصت مطالعاتی و تدریس در دانشگاه برکلی در آمریکا برای او فراهم شد، که طی یک سال در آن‌جا به تحقیق و تدریس مشغول بود. سوابق علمی. سوابق علمی وی عبارتند از استادیار گروه زبان‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد، تحقیق
گروه زبان‌شناسی دانشگاه فردوسی مشهد، تحقیق و تدریس در دانشگاه برکلی آمریکا، تدریس زبان‌شناسی در دانشگاه توکیو، عضویت در انجمن زبان‌شناسی بریتانیا و انجمن زبان‌شناسی امریکا، عضویت در آکادمی علوم نیویورک. در طول مدت تدریس در دانشگاه فردوسی، در دانشگاه‌های کشورهای آلمان، آمریکا، انگلستان، تایلند، هند و ژاپن به دفعات ارائه‌دهنده مقالات و سخنرانی بوده‌است. او دارای ده‌ها مقاله در مجلات داخلی و بین‌المللی و کنفرانس‌های داخلی و خارجی می‌باشند از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به دعوت دانشگاه توکیو (دانشکده مطالعات خارجی در
به دعوت دانشگاه توکیو (دانشکده مطالعات خارجی در دانشگاه توکیو)، به مدت سه سال به تدریس زبان‌شناسی پرداخت و در بخش مطالعات ایران‌شناسی هم تدریس کرد. در مدت اقامت در ژاپن در دانشگاهای هوکایدو، کیوتو و ایبارکی به سخنرانی و تدریس مشغول بود. در این مدت در مؤسسه تحقیقات آفریقا و آسیا در ژاپن نیز تدریس می‌کرد و کتاب سه جلدی «گویش و لغت‌نامه گیلکی لاهیجانی» را به‌وسیله مؤسسه مزبور چاپ کرد.و همچنین درباره یکی از گویش های از یاد برده شده ی کوردی (لهجه ارکوازی) تحقیق و تلاش بسیاری انجام داد و سرانجام این گویش و لهجه
و تلاش بسیاری انجام داد و سرانجام این گویش و لهجه به کمک این استاد به ثبت ملی رسید.
عمارت مشیرالدوله، منزل حسن پیرنیا، در شماره ثبتی ۱۵۰ در خیابان منوچهری تهران (بین لاله‌زار و فردوسی) قرار دارد. این بنا در میانهٔ سده نوزدهم میلادی بنا شده‌است. این عمارت به شماره ۱۸۹۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران در سازمان میراث فرهنگی به ثبت رسیده‌است. حسن پیرنیا ملقب به مشیرالدوله آثاری چون نخستین کتاب تاریخ ایران باستان، نخستین قانون مدون حقوق بین‌المللی به زبان فارسی و از همه مهم‌تر فرمان مشروطیت را در این خانه نوشته است. این خانه محل فیلمبرداری مجموعهٔ تلویزیونی "هزاردستان" و فیلم‌های "خواستگار" و
تلویزیونی "هزاردستان" و فیلم‌های "خواستگار" و "شطرنج باد" بوده‌است. سرنوشت این عمارت پس از مشیرالدوله. مجموعهٔ منزل مسکونی مشیرالدوله شامل عمارت مسکونی و حیاطی فراخ می‌شد که سال‌ها پس از مرگ مشیرالدوله بخشی از این حیاط - که اکنون در حد فاصل عمارت اصلی و خیایان منوچهری قرار دارد - از عمارت اصلی تفکیک شد و به عنوان مطب پسر مشیرالدوله مورد استفاده قرار گرفت و بعدها هم از سوی وِرَثگان به فروش رسید و بنای اصلی وقف دولت ایران شد که هم‌اکنون به "مؤسسه مطالعات تاریخ پزشکی، طب اسلامی و طب مکمل" اختصاص دارد. در
تاریخ پزشکی، طب اسلامی و طب مکمل" اختصاص دارد. در اواخر سال ۱۳۸۵ و اوایل ۱۳۸۶ بحث دربارهٔ ساخت مجتمع تجاری‌ای ۴ طبقه در حریم این عمارت بالا گرفت. گودبرداری برای ساخت و ساز این برج، مایهٔ ترک‌خوردن بخشی از دیوار و سقف عمارت شد. همچنین، به‌گمان برخی از صاحب‌نظران بنای با ساخت این برج مسیر اصلی رفت‌وآمد به عمارت مسدود می‌شود، حال‌آنکه در گذشته علی‌رغم اینکه قسمتی از بنای اصلی، از آن جدا شده بود، اما جلو دید آن را نمی‌گرفت. بنای عمارت. این عمارت در دو طبقه و یک زیرزمین بنا شده و دارای حیاط فراخی می‌باشد.
و یک زیرزمین بنا شده و دارای حیاط فراخی می‌باشد. سفره‌خانه، چایخانه (شربت‌خانه)، کتابخانه قدیمی مرحوم مشیرالدوله، اتاق نشیمن مرحوم داوود پیرنیا، چند اتاق استراحت و یک انبار بزرگ، بخش‌های تشکیل‌دهنده این عمارت است. بخش چایخانه مزین به کاشی‌های خشتی بزرگی منقوش به شخصیت‌های اساطیری و تاریخی است که تنها قسمت کاشی‌کاری شده ساختمان به‌شمار می‌رود. در این خانه بخش زیرزمین برای فصول گرم سال استفاده می‌شد. طبقه همکف و در شمال شرق آن، آشپزخانه و اقامتگاه خدمه قرار داشت. طبقه اول خانه مشیرالدوله مختص ساکنان خانه و