payamvha/North_RAG huggingface dataset:
منتسب به موبد عالی‌رتبه آدورباد پسر مهرسپند در دینکرد ۳٫۱۹۹، توصیه شده است که زنی از بذر خود بگیرید، تا «پیوندتان راست‌تر رود» زادسپرم، خویدوده در کنار دو توصیه دیگر به‌عنوان مهم‌ترین سفارش‌های زرتشت به بشر ذکر شده است؛ در این متن، خویدوده ابزاری برای خالص نگه‌داشتن بذر و تضمین زایش نیکو معرفی شده است. بر پایه برخی روایت‌های پهلوی، ورود بیگانگان و ازدواج آنان با زنان ایرانی، باعث آلودگی نسل و حضور شیاطین در جهان گردیده است. در این متون، چنین توضیح داده شده که همان‌گونه که نخستین زن و مرد از طریق خویدوده با
همان‌گونه که نخستین زن و مرد از طریق خویدوده با هم پیوند یافتند، ادامهٔ این سنت، اساس رابطهٔ درست میان مرد و زن را شکل می‌دهد و در نهایت همهٔ انسان‌ها را از آغاز آفرینش تا نوزایش نهایی به یکدیگر پیوند می‌دهد. در دینکرد ۳٫۸، گفته شده هر بار انجام خویدوده، یادآور نخستین خویدوده به آنهاست، که دشمنانشان، انسان‌ها، را پدیدآورد، و چنان رنجی درشان ایجاد می‌کند که انگیزهٔ آسیب زدن و تخریب را از آن‌ها می‌گیرد. همچنین، طبق فهرست پندهای منتسب به زرتشت در دینکرد (۳٫۱۹۵–۱۹۶)، خویدوده دیوان را از بدن انسان‌ها دور کرده و
خویدوده دیوان را از بدن انسان‌ها دور کرده و نیروی آفرین را جایگزین آن می‌کند. بنا بر روایات پهلوی، اولین باری که شخص خویدوده می‌کند، هزار دیو و دو هزار جادوگر نابود می‌شوند. در متون دینی، وعده داده شده که تنها با ظهور سوشیانت و در پایان جهان، همه انسان‌ها خویدوده خواهند کرد و در نتیجه، شر و اهریمن برای همیشه نابود خواهد شد. در کنار پاداش‌های دینی و کیهانی، متون پهلوی بر مجازات‌های ناشی از ترک خویدوده نیز تأکید دارند. در "ارداویراف‌نامه"، ترک خویدوده در ردیف گناهان بزرگ قرار گرفته و در کنار ترک قرائت یسنا و
گناهان بزرگ قرار گرفته و در کنار ترک قرائت یسنا و گات‌ها، از عواملی دانسته شده که مانع رسیدن روح به بهشت می‌شود. سنگ‌نوشته کرتیر. بر پایهٔ شواهد، کوشش برای رواج دادن خویدوده در میان اقشار گسترده‌تری از جامعه زرتشتی، از سدهٔ سوم میلادی و هم‌زمان با تثبیت قدرت ساسانیان شدت گرفت. در همین دوره، کرتیر، مؤبد اعظم، در سنگ‌نوشته‌اش بر کعبهٔ زرتشت در نقش رستم در نزدیکی تخت جمشید با افتخار از نقش خود در ترویج این رسم یاد می‌کند و آن را یکی از دستاوردهای دینی خود می‌شمارد. این سنگ‌نوشته، که کهن‌ترین گواه بر کاربرد
این سنگ‌نوشته، که کهن‌ترین گواه بر کاربرد واژهٔ «خویدوده» است، توضیح روشنی از ماهیت این پیوند ارائه نمی‌دهد، اما خودِ حضور این واژه نشانگر اهمیت مفهومی آن در آغاز دورهٔ ساسانی است و قدمت کاربرد آن را تأیید می‌کند. در حقوق دینی ساسانی. در متون مربوط به حقوق دینی، از جمله "هیربدستان و نیرنگستان"، "شایست و ناشایست"، "روایت امید اشوهشتان" و "آذرفرنبغ فرخزادان" هم ارزش خویدوده مطرح شده است. در "مادگان هزار دادستان" صراحتاً از واژهٔ «خویدوده» استفاده نشده، به نظر می‌رسد دلیل آن عدم دقت اصطلاح و کاربرد آن برای
می‌رسد دلیل آن عدم دقت اصطلاح و کاربرد آن برای طیفی از روابط خانوادگی بوده است. با این‌حال، نمونه‌هایی در این متن یافت می‌شود که به روشنی به پیوندهای درون‌خانوادگی اشاره دارند: تردید در درستی و عدم پذیرش مردم. به نظر می‌رسد حتی در میان جامعه زرتشتی تردیدهایی نسبت به درستی و مطلوبیت خویدوده وجود داشته است. یکی از نمونه‌های برجسته، گفت‌وگویی است میان اورمزد، خدای زرتشتی، و پیامبرش زرتشت: این تردید تنها به متون اسطوره‌ای محدود نمی‌شود. در یکی از مناظره‌های دینی دینکرد، روحانی زرتشتی در پاسخ به انتقادی از سوی
دینکرد، روحانی زرتشتی در پاسخ به انتقادی از سوی یک یهودی، می‌پذیرد که برخی افراد خویدوده را عملی زشت و ناپسند می‌دانند. او اما استدلال می‌کند که زشتی و ناخوشایندی، عمدتاً از باورها و دیدگاه‌های افراد ناشی می‌شود و نه از خودِ عمل: این استدلال نسبی‌گرایانه، که قرن‌ها پس از فروپاشی آخرین دولت زرتشتی مطرح شده، نشان می‌دهد که دفاع از خویدوده در دوره‌های بعد، با دشواری‌هایی همراه بوده است. از نگاه ناظر امروزی، نکته‌ای جالب توجه در متون دینی زرتشتی آن است که افراطی‌ترین نوع روابط خویشاوندی، مانند ازدواج میان مادر
نوع روابط خویشاوندی، مانند ازدواج میان مادر و پسر، به‌عنوان برترین و سودمندترین نوع خویدوده معرفی شده است. چنین اولویتی احتمالاً بازتابی از درک موبدان از درجات متفاوت بیزاری غریزی نسبت به انواع گوناگون روابط درون‌خانوادگی است؛ بنابراین، به نظر می‌رسد خویدوده آگاهانه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که پیروان را به مقابله با غرایز طبیعی خود و نشان دادن تعهد کامل به دین و گروه خود وادارد. در منابع غیرزرتشتی. یونانی-رومی. منابع غیرایرانی، به‌ویژه یونانی و رومی، به‌ندرت به خود ایرانیان اشاره می‌کنند؛ هرچند گاه از
به خود ایرانیان اشاره می‌کنند؛ هرچند گاه از «مغان» یاد می‌شود. این منابع، به‌ویژه متون کلاسیک و متأخر، اغلب محارم‌گرایی در دربارهای شاهنشاهی هخامنشی، اشکانی و ساسانی را بازتاب داده‌اند. یکی از نخستین ارجاعات به زنای با محارم بیرون از خانوادهٔ سلطنتی از نویسندهٔ سدهٔ پنجم پ.م.، خانتوس، نقل شده که کلمنت اسکندرانی در قرن دوم میلادی آورده است که مغان با مادر، دختر و خواهر خود رابطه جنسی دارند. همچنین کتزیاس در سدهٔ چهارم پیش از میلاد ازدواج برادر و خواهر را در ایران گزارش کرده بود. هرودوت نیز اشاره می‌کند که
ایران گزارش کرده بود. هرودوت نیز اشاره می‌کند که کمبوجیه دوم با دو خواهر خود ازدواج کرده بود. ازدواج‌های ایرانیان موضوعی است که منابع یونانی-رومی توجه ویژه‌ای بدان داشته‌اند، به‌ویژه دربارهٔ ازدواج میان اعضای نزدیک خانواده مانند پدر و دختر، مادر و پسر یا خواهر و برادر. هرچند این گزارش‌ها توسط منابع ایرانی نیز تا حدودی تأیید می‌شوند، اما نویسندگان یونانی و رومی اطلاعات تازه‌ای دربارهٔ منشأ این رسم ارائه نمی‌دهند. این منابع در دوره‌های مختلف بارها برای تأکید بر این سنت مورد استفاده قرار گرفته‌اند، مثلاً، بر
بر این سنت مورد استفاده قرار گرفته‌اند، مثلاً، بر اساس این منابع بود که اروپایی‌ها به زرتشتیان هند گفتند نیاکانشان با خویشاوند نزدیک ازدواج می‌کردند. به نظر می‌رسد که اولین متن در این زمینه در کتاب "ماژیکا" از نویسنده یونانی خانتوس تاریخدان یونانی هم عصر با هرودوت در سدهٔ پنجم پیش از میلاد است که توسط کلمنت اسکندرانی نقل شده است. اعتبار "ماژیکا" محل تردید است و خانتوس نیز نویسنده ای احساسی توصیف شده است. این متن چنین است: خانتوس اهل لیدیه (در آسیای صغیر، امروزه ترکیه) بود و نقل‌قول‌های اندکی از او باقی
امروزه ترکیه) بود و نقل‌قول‌های اندکی از او باقی مانده است. نقل‌قول کلمنت دربارهٔ رسم جنسی مغان منبع مستقیمی ندارد و درستی آن مشخص نیست. هرودوت برخلاف خانتوس، آگاهی مستقیمی از این رسم ندارد. او تنها در ماجرای ازدواج کمبوجیه با خواهرانش بدان اشاره می‌کند. کمبوجیه در این روایت از مفسران قوانین نیاکان می‌پرسد آیا چنین ازدواجی مجاز است، و پاسخ می‌شنود که اگرچه قانونی در این‌باره نیست، اما شاه می‌تواند هرچه بخواهد انجام دهد. پژوهشگران امروزی دربارهٔ صحت این ازدواج اختلاف‌نظر دارند: اینکه آیا واقعاً طبق رسم
ازدواج اختلاف‌نظر دارند: اینکه آیا واقعاً طبق رسم زرتشتی خویدوده بوده است، آیا از سنت فرعونیان مصر الهام گرفته، یا اساساً ساختگی و تلاشی برای دیوانه جلوه دادن کمبوجیه است. کتزیاس نیز ذکر کرده است که مغ‌ها با خویشاوندان خود روابط جنسی و زناشویی دارند. سوتیون (۲۰۰–۱۷۰ قبل از میلاد)، شاعر رومی کاتولوس (۸۴؟ -۵۴ قبل از میلاد) و استرابون (۶۳ پیش از میلاد. -۲۴ میلادی) نیز سه منبع نسبتاً اولیه منبع اولیه هستند که از ازدواج مغان با مادران خویش صحبت کرده‌اند. نویسندگان یونانی-رومی بعد از آنها به جای «مغ» (Magi) از
یونانی-رومی بعد از آنها به جای «مغ» (Magi) از «مردم پرشیا» (Persians) صحبت کرده‌اند. شاعر رومی اووید نیز اشاره‌ای به روابط خویشاوندی در امپراتوری ایران داشت. بار دایشان (متوفی ۲۲۲ میلادی) در اواخر دورهٔ اشکانی می‌نویسد که «ایرانیان در همهٔ سرزمین‌هایشان چون ماد و آذربایجان و پارت با محارمشان ازدواج می‌کنند.» یک مشکلی که این منابع دارند، این است که مخاطبانشان یونانی هستند و نویسنده با این دیدگاه تواریخ خود را نوشته است؛ مثلاً پلوتارک در "زندگانی اردشیر" که بسیاری از آن از نوشته‌های کتزیاس، پزشک دربار اردشیر
از آن از نوشته‌های کتزیاس، پزشک دربار اردشیر هخامنشی، نقل شده، داستانی از عشق اردشیر به دختر خود آتوسا می‌گوید. پروشات، مادر پادشاه، او را قانع می‌کند که دختر خود را به زنی بگیرد و از اردشیر می‌خواهد «نظر و قوانین یونانیان» را نادیده بگیرد. اساساً مشخص نیست چرا قوانین یونانی باید برای اردشیر اهمیتی داشته باشد. اشاره‌های گذرا به ازدواج ایرانیان و به ویژه مغان با خویشان نزدیک در نوشته‌های یونانی و لاتین که توسط نویسنده‌های پیشامسیحی، مسیحی و یهودی نوشته شده، بی‌شمار است. فیلون اسکندرانی می‌گوید «ایرانیان
بی‌شمار است. فیلون اسکندرانی می‌گوید «ایرانیان بلندمرتبه با مادرانشان ازدواج می‌کنند؛ آنان فرزندان این آمیزش را برتر و شایستهٔ پادشاهی می‌یابند.» مطلب فیلون از این نظر که به برتری این نوع ازدواج‌ها به خصوص برای پادشاهان اشاره کرده، در نوشته‌های یونانی منحصر به فرد است؛ مشخص نیست او این اطلاعات را از کجا آورده، اما توسط منابع ایرانی تماماً تأیید می‌شود. یهودی. خاخام‌های یهودی بابلی در تلمود بابلی (مجموعهٔ فقه یهودی گردآوری‌شده میان سده‌های ۳ تا ۵ میلادی) یک تفسیر حقوقی-نظری در مورد روابط جنسی بین خواهر و
تفسیر حقوقی-نظری در مورد روابط جنسی بین خواهر و برادر، تدوین کردند، به این ترتیب که برای یهودیان ممنوع و برای جنتیلها (غیریهودیان، بدون ذکر مستقیم دین زرتشتی در متون)، مجاز است. فیلون اسکندریه می‌گوید که اشخاصی که محصول رابطهٔ محارم با محارم بودند، خود را متعالی و نجیب می‌دانستند. مسیحی. یوسبیوس قیصریه اسقف مسیحی در سده چهارم از عارف مسیحی ابن دیصان نقل می‌کند که گفته است: ایرانی‌ها هر جا که می‌رفتند این عمل را با خود می‌آوردند و کاهنان مجوس هنوز در زمان او آن را انجام می‌دادند، در حالی که ادبیات کلمنتین و
آن را انجام می‌دادند، در حالی که ادبیات کلمنتین و بازیل قیصریه هر دو در مورد غیرقانونی بودن چنین اعمالی در مقایسه با دکترین مسیحی اظهار نظر کردند. نویسندهٔ مسیحی ارمنستان در سده پنجم میلاد، یزنیک کوغباتسی زرتشت را متهم کرد که این آموزه را به دلیل تمایل خود برای تبلیغ آن در بین مردمش ترویج داده است. در قرن پنجم قدیس مسیحی جروم پارسیان را در میان مردم اتیوپی، قوم ماد، و مردم هند به عنوان کسانی که با اعضای زن خانواده خود آمیزش داشتند، قرار می‌دهد. شورای کلیسایی بیت لاپات و پدرسالار مار آبا که خود از دین
بیت لاپات و پدرسالار مار آبا که خود از دین زرتشتی به مسیحیت گرویده بود، اعلامیه‌هایی علیه زرتشتیانی که به مسیحیت گرویده بودند اما همچنان از ازدواج با خانواده نزدیک دفاع می‌کردند، صادر کرده است. مار آبا در مجمع عمومی (سینود) سال ۵۴۴ میلادی به منع زنا با محارم در مسیحیت اشاره کرده است. او نوشته است: منابع مسیحی ازدواج‌های خویشاوندی ایرانیان را حاصل بی‌اخلاقی و آز دانسته‌اند، اما این برداشت ارزش چندانی ندارد، زیرا دلایل اجتماعی-اقتصادی در پس آن‌ها را نادیده می‌انگارد. برخی منابع مسیحی به‌طور مشخص دلیل
می‌انگارد. برخی منابع مسیحی به‌طور مشخص دلیل ازدواج‌های زرتشتی خویشاوندی را حفظ میراث پدری ذکر کرده‌اند: ایشوبخت در قرن هشتم میلادی می‌نویسد «پسر به سهم الارث خودش راضی نیست، پس با خواهر و مادرش ازدواج می‌کند.» با این حال به نظر نمی‌رسد ازدواج همزمان با خواهر و مادر ممکن بوده باشد. جامع‌ترین گزارش‌ها از مسیحیت شرقی است. آنها نوشتند که اینها فقط داستان‌های ساختگی مردمان دوردست نبوده، بلکه در واقع بسیار واقعی و به‌طور گسترده اجرا می‌شوند. مورخ اتریشی والتر شیدل می‌نویسد، کشیش ایشوبخت (قرن هشتم)، متعلق به
شیدل می‌نویسد، کشیش ایشوبخت (قرن هشتم)، متعلق به کلیسای مشرق پدرسالار پارس، از مسیحیان و دیگر مردمان می‌خواهد که این رسم را انجام ندهند. از او نقل شده است که: «به قضاوت خدا اشاره کرد که در اغلب فرزندانی که از چنین پیوندهای کثیفی ظاهر می‌شوند، چیزی غیرعادی وجود دارد. اندام‌ها، چشم‌ها، دست‌ها و پاها و سایر اندام‌هایشان ضعف نشان می‌دهند و پوستشان رنگ‌های مختلفی دارد.» اگرچه این به وضوح یک روایت خصمانه است که ممکن است حاوی ادعاهای کلیشه‌ای بی‌اساس باشد، ایشوبخت یک شاهد عینی بالقوه بود و مشاهدات او کاملاً با
یک شاهد عینی بالقوه بود و مشاهدات او کاملاً با موارد خاصی از اختلالات ژنتیکی ناشی از زنا با محارم و خویشاوندان، مانند بدشکلی‌ها، نقص‌های چشمی، و مشکلات پوستی مطابقت دارد. اسلامی. ابومنصور عبدالملک ثعالبی می‌نویسد که زرتشت باید ازدواج را حلال کرده و آنها را بین خواهر و برادر و پدر و دختر قرار داده باشد زیرا آدم پسران خود را به ازدواج دختران خود درآورده است. علی بن حسین مسعودی گزارش داد که اردشیر بابکان به مردم خود گفت که برای تحکیم پیوندهای خانوادگی با خویشاوندان نزدیک ازدواج کنند. ابوحیان توحیدی (سده چهارم
نزدیک ازدواج کنند. ابوحیان توحیدی (سده چهارم هجری قمری، سده دهم میلادی) این رسم و ابداع آن را به زرتشت نسبت می‌دهد و آن را مثالی از تباهی، سست فکری و فریب‌خوردگی ایرانیان اعلام کرد و خاطرنشان کرد که این عمل منجر به نقایص مادرزادی هنگام تولد می‌شود که حتی توسط حیوانات (اسب‌ها و شترها) هم انجام نمی‌شود. اگرچه او به هیچ مورد معاصری اشاره نمی‌کند. محمد بن حبیب بغدادی (قرن نهم میلادی) به نقل از دحیه کلبی (مرگ ۴۵ هجری) آورده است که «خداوند مردم عرب را بر پارسیان برتری داده است چرا که ایشان دختران و خواهران خود
برتری داده است چرا که ایشان دختران و خواهران خود را به همسری نمی‌گرفتند.» شاهنامه. فردوسی ازدواج با محارم را فقط بین شاه کیانی بهمن درازدست و دخترش همای چهرزاد ذکر می‌کند. منابع هندی. کتاب "خزانه‌داری ابهیدارما" که مجموعه‌ای از آموزش‌های مکتب قدیمی بودایی سرواستیواده است که توسط واسوباندو به زبان سانسکریت در قرن چهار و پنج میلادی جمع‌آوری شده است. در تفسیری که در مورد یک متن قدیمی در مورد مغان خورشیدپرست آمده، واسوباندو نوشته است که «ایرانیان با مادران خود رابطه جنسی برقرار می‌کنند.» منابع چینی. تشکری
خود رابطه جنسی برقرار می‌کنند.» منابع چینی. تشکری نویسنده کتاب "ایران به روایت چین باستان" می‌نویسد: بیشتر متون تاریخی چین از دودمان پیشین هان تا دودمان تانگ حاوی گزارش‌هایی حاوی اوضاع جغرافیایی و اجتماعی ایران باستان هستند. این نکته وجود دارد که هیچ مورخ چینی شخصاً از داخل ایران دیدن نکرده است و حتی کاهنان بودایی چینی، هیون تسیانگ و هه‌چو که اطلاعاتی از ایران می‌دهند خود به داخل ایران نیامده اند بلکه گزارش‌های خود را از همسایگان ایران کسب کرده‌اند. جفری کوتیک می‌نویسد: هیچ کلمه چینی که از نظر آوایی نشان
می‌نویسد: هیچ کلمه چینی که از نظر آوایی نشان دهنده «مزدا» یا «زرتشتی» وجود ندارد، اگرچه زرتشتیان به عنوان یک نهاد قابل شناسایی قطعاً در چین وجود داشته است. "کتاب وی" (۵۵۴ میلادی)، اولین کتابی است که از «بو-سی» PO-SSU که تحریفی از کلمه پارس است نام برده است. برخی از آثار بودایی هندی که به چینی در همان دوره ترجمه شده‌اند، مانند "کتاب وی" به‌طور خلاصه چند ایده هندی دربارهٔ ایرانیان را که گمان می‌رود به آیین زرتشتی ارتباط داشته باشند را تکرار می‌کنند، اما اینها فقط تفکر قالبی هستند. سیلک می‌نویسد: "کتاب سوئی"
فقط تفکر قالبی هستند. سیلک می‌نویسد: "کتاب سوئی" که در سال ۶۳۶ ارائه شد، بیشتر به‌ویژه در نظرات خود دربارهٔ ایران اشاره می‌کند که افراد با خواهران خود ازدواج می‌کنند. در نظرات جداگانه‌اش دربارهٔ آنچه ممکن است با بخارا (Anguo 安國) مطابقت داشته باشد،: پسران با مادران خود ازدواج می‌کنند. به نظر می‌رسد که این تنها متن چینی است که به‌طور خاص به زنای با محارم مادر و پسر در بخارا اشاره دارد. در "کتاب سوئی" آمده است: جاناتان سیلک استاد آمریکایی در دانشگاه لیدن در مقاله‌ای به نام "انحرافات فرضی ایرانیان: محکومیت
مقاله‌ای به نام "انحرافات فرضی ایرانیان: محکومیت زرتشتیان توسط بوداییان هندی در زمینه ازدواج نزدیک"، به مواردی از اسناد چینی در ارتباط با ازدواج نزدیک اشاره می‌کند. سیلک می‌نویسد: سنگ‌نگاره مقبره دو زبانه پهلوی-چینی در شی‌آن، اشاره به یک زن متوفی دارد که در زبان چینی به عنوان همسر و در فارسی میانه به عنوان دختر از او یاد شده است. در این دو کتیبه همان فرد که همسر او بود در کتیبه دیگر به عنوان پدر ذکر شده که به رویه جاری ازدواج با خویشاوندان در میان پناهندگان ایرانی در شی‌آن چین اشاره دارد شی‌آن شهری بود که
ایرانی در شی‌آن چین اشاره دارد شی‌آن شهری بود که شوهر پس از شکست ساسانیان از مهاجمان مسلمان به آنجا گریخته بود و به عنوان افسر نظامی در آنجا خدمت می‌کرد. اکثر محققان پیش از این، بدون هیچ مدرکی، فرض می‌کردند که «بانو سو لیانگ» که نام او در سنگ‌نگاره مقبره دو زبانه پهلوی-چینی در شی‌آن آمده از نوادگان یک خانواده سلطنتی ساسانی بوده که در زمان سقوط امپراتوری ساسانی به چین گریختند. کلمه ای در سطر اول هست که گیکیو ایتو اولین مترجم این کتیبه آن را «پرتومسپ» [fratomasp] تلفظ کرده و به «سواره نظام ارشد» ترجمه می‌کند
تلفظ کرده و به «سواره نظام ارشد» ترجمه می‌کند که در نتیجه پدر او در نسخه پهلوی همانند همسرش که در نسخه چینی آمده به «سواره نظام ارشد» تبدیل شده است، اما هومباخ همان واژه را به صورت «فرخزاد» pl[ḥ]wzʼt [farroxzād] تلفظ می‌کند که آن را نام پدر متوفی می‌داند. امروزه قرائت حسن رضایی باغ‌بیدی به معنی «فرخزاد» صحیح دانسته می‌شود و پژوهشگران بعدی، این تفسیر را اتخاذ کرده‌اند. سیلک همچنان می‌نویسد: نظر جالب دیگری در تانگدیان 通典 (تاریخ جامع مقررات)، گردآوری شده در سال ۸۰۱ یافت می‌شود. این نظر از طرف شخصی به نام دو
۸۰۱ یافت می‌شود. این نظر از طرف شخصی به نام دو هوان 杜環، است که توسط خلافت عباسی اسیر جنگی شده بود و در نتیجه اطلاعات دست اولی از آسیای مرکزی و غربی داشت. در متن نقل شده، اشاره ای به زرتشتیان، شده است دو هوان بر اساس اطلاعات شخصی خود که در دوران اسارت جمع‌آوری کرده بود، اظهار داشت که «زیمزیم‌ها 尋尋法 Zimzim در میان بسیاری از بربرها منحرف‌ترین هستند» سیلک عنوان می‌کند که منظور دو هوان از «زیمزیم‌ها» زرتشتی‌ها بوده است. (尋尋法 Zimzim) در منابع به معناهای متفاوتی ترجمه شده است در مقاله "اولین ثبت مسافر چینی در
ترجمه شده است در مقاله "اولین ثبت مسافر چینی در جهان عرب" «زیمزیم» در این پاراگراف به عنوان آیین مانوی ترجمه شده است. در منابع ژاپنی زیمزیم به یهودیت ترجمه شده که رسم زن‌برادرستانی را انجام می‌دادند. منابع کره‌ای. سیلک نوشته است: هه‌چو یک راهب بودایی کره‌ای در قرن هشتم میلادی در کتاب "سفر به پنج پادشاهی هند" که به چینی سنتی ترجمه شده است، نوشته است. «پارسیان نیز مادران خود را به همسری می‌گیرند». جفری کوتیک در کتاب "روابط چین و ایران و چین و عربی در اواخر باستان: چین و اشکانیان، ساسانیان و اعراب در هزاره
باستان: چین و اشکانیان، ساسانیان و اعراب در هزاره اول" نوشته است که این یک جمله تکراری در دیگر منابع چینی است و هه‌چو ممکن است این اطلاعات را از این منابع چینی گرفته باشد. سیلک در مورد تکراری بودن این جمله در ادبیات چینی نوشته است این مفاهیم در وهله اول ایجاد و منتقل شدند، و مهم نیست که چگونه چندین بار توسط نویسندگان بدون دانش دست اول کپی شده‌اند، مرجع واقعی چنین توصیفاتی دشوار نیست، از نظر مکان‌یابی آشکارا رویه زرتشتیان است. منابع ژاپنی. در نیهون شوکی (در سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان
سال ۷۲۰ تألیف آن پایان یافته) آمده است که در زمان حکمرانی امپراتریس کوگیوکو در سال ۶۵۷ میلادی (۳۶ هجری شمسی) چند مرد و زن از راه دریا با کشتی به کیوشو جزیرهٔ جنوب غربی ژاپن رسیدند در نیهون شوکی آمده است که یکی از این افراد به نام گنزو هاشی داچیا که رهبر این گروه راه گم کردگان دریا بود، زنش «شائه» یا «سائه» را به گروگان در ژاپن سپرد و خود و همراهانش به کشورش بازگشتند. گیکیو ایتو نویسنده کتاب "ملاحظات ورود فرهنگ فارسی" عنوان می‌کند که که نام زن «شائه» تقابل اصواتی از «شاه» است. ایتو ادعا می‌کند گنزو هاشی
اصواتی از «شاه» است. ایتو ادعا می‌کند گنزو هاشی داچیا یک شاهزاده ساسانی بوده و همسرش به دو شکل متفاوت کانجی اولین بار به شکل «شائه نو اونا» (舎衛女) که می‌توان آن را دختر شاه هم‌معنی کرد و در جای دیگر به شکل «شائه نو فوجین» (舎衛婦人) که می‌توان آن را به همسر شاه ترجمه کرد، نوشته شده است و این طرز نوشتن اشاره به «خویدوده» یا ازدواج با محارم در دین زرتشتی دارد. نظریه دیگری که قابل ذکر است، نظریه ئه‌ایچی ایموتو است که عقیده دارد «شائه» یا «سائه» برگردانی از نام‌های مکان واقعی «شاوه» و «ساوه»
برگردانی از نام‌های مکان واقعی «شاوه» و «ساوه» (「Shawe」（シャーウェ）/「Sawe」（サーウェ در تخارستان هستند. او «شائه نو اونا» (舎衛女) را دختر یا زنی از شهر «شاوه» معنی کرده است. ترجمه‌های متفاوت دیگری نیز وجود دارد.بر پایه پژوهش‌های جدید در حالی که قطعی است که که گروهی ایرانی از منطقه تخارستان با موقعیت اجتماعی بالا از ژاپن باستان بازدید کرده‌اند اما اطلاعات محدودی در مورد این افراد در دسترس است بنابراین برخی از تفسیرهای این واقعه بر اساس پژوهش‌های منسوخ شده یا فاقد شواهد کافی برای تأیید هستند. باور به تحریف در متون دینی.
برای تأیید هستند. باور به تحریف در متون دینی. کریستن سن در کتاب "ایران در زمان ساسانیان" می‌گوید: «اهتمام در پاکی نسب و خون خانواده یکی از صفات بارز جامعه ایرانی به‌شمار می‌رفت، تا به حدی که ازدواج با محارم را جایز می‌شمردند و چنین وصلتی را خویدوده می‌خواندند این رسم از قدیم معمول بود.» وی همچنین کاربرد این واژه در اوستا را به معنای دیگری می‌داند که در دوران‌های بعد مورد تحریف و سوءاستفاده قرار گرفته است. والتر شیدل می‌نویسد در مصر سوابق ازدواج‌های نزدیک، «اولیه» و بر پایه آمارگیری‌هایی به در جهت تعیین
«اولیه» و بر پایه آمارگیری‌هایی به در جهت تعیین مالیات هستند. متن‌ها یا رونوشت‌های اصلی به همان شکلی که تقریباً دو هزار سال پیش نوشته شده‌اند، روی پاپیروس حفظ شده‌اند اما در هیچ منبع ادبی مقارن به این رسم اشاره نکرده است. از این رو، این اطلاعات تحت تأثیر تأثیرات مخرب کپی‌برداری مداخله ای و انتقال کتبی قرار نداشته‌اند. در مورد ایران برخلاف مصر منابع قابل کمیت یا در واقع هر نوع اسنادی در رابطه با این موضوع در دسترس نیستند و تنها وجود چنین ازدواج‌هایی در متون ادبی به اثبات رسیده است، که مفصل‌ترین آنها
متون ادبی به اثبات رسیده است، که مفصل‌ترین آنها روایت‌های است که این عمل را تجلیل می‌کند. در نتیجه، هیچ نمونه واحدی از جامعه ای وجود ندارد که هم وقوع واقعی اتحادیه‌های «محارم» و هم پیشینه ایدئولوژیک آن به‌طور قابل اعتمادی مستند شده است. در مورد ایران تطابق بین گزارش‌های مربوط به ازدواج‌های نزدیک که در جامعه زرتشتی تولید می‌شود و آن‌هایی که توسط ناظران بیرونی و اغلب متخاصم ایجاد شده‌اند، امکان بازبینی‌هایی را فراهم می‌کنند که در تأیید اعتبار این سنت حیاتی هستند. منابع یونانی-رومی. جوآن ام. بیگوود می‌نویسد:
منابع یونانی-رومی. جوآن ام. بیگوود می‌نویسد: تعداد کمی از کسانی که در مورد ازدواج خویشاوندی نزدیک در دوره هخامنشی اظهاراتی می‌کنند، اطلاعات شخصی داشتند. خانتوس که در حاشیه ایران هخامنشی یعنی لیدیه زندگی می‌کرد و در موقعیت مناسبی برای شناخت نسبت به دیگر یونانیان قرار داشت. مورخ دیگر هرودوت بود که در قرن پنجم قبل از میلاد، سفرهای گسترده‌ای شامل سفرهایی به بخش‌های غربی امپراتوری هخامنشی انجام داد. خانتوس تاریخ لیدیه را تقریباً در همان زمان نوشته شدن تاریخ هرودوت نوشت اما تنها در تعداد بسیار کمی از نقل‌قول‌های
نوشت اما تنها در تعداد بسیار کمی از نقل‌قول‌های او باقی مانده است. نویسندگان بعدی همان‌طور که کلمنت اسکندریه در قرن دوم پس از میلاد نقل می‌کند که خانتوس ادعا کرده که رابطه جنسی با مادر، دختر و خواهر یکی از رسوم مغان —هر نوع روحانی باستانی ایران متعلق به ادیان گوناگون — بود. با این حال، اینکه دقیقاً او چه گفته معلوم نیست و نمی‌توان از اعتبار او مطمئن بود. در تکه‌هایی که از تاریخ او باقی مانده است، یک اشتیاق آشکار برای داستان‌های پرشور، از جمله داستان‌های اعمال جنسی عجیب و غریب دیده می‌شود؛ به عنوان مثال
اعمال جنسی عجیب و غریب دیده می‌شود؛ به عنوان مثال گفته می‌شود که، پادشاه لیدی زنان را اخته می‌کرد تا از آنها به عنوان خواجه استفاده کنند. مسلماً برخی از محققان معتقدند که ازدواج‌های نزدیک در میان مغان رخ داده است. با این حال، از آنجایی که گفته‌های خانتوس آشکارا هیجان‌انگیز است، به نظر می‌رسد نویسندگان بعدی صرفاً آنچه را که پیشینیان خود بیان کرده‌اند تکرار می‌کنند و شواهد به سختی قانع‌کننده هستند. کتزیاس، پزشک دربار هخامنشی برای چند سال در آغاز قرن پنجم قبل از میلاد، فرصت‌های بهتری داشت تا حقایق را دریابید
از میلاد، فرصت‌های بهتری داشت تا حقایق را دریابید با این حال، مانند خانتوس تاریخ او از ایران، مانند آثار سلف او تنها از آنچه که نویسندگان بعدی حفظ کرده‌اند، شناخته شده و صحت اعتبار بسیار مورد تردید است. در مورد مسئله آداب و رسوم زناشویی از سوی او نقل شده است که «ایرانی‌ها با مادران خود رابطه جنسی دارند.» آگاهانه و بدون تردید این ادعایی است که در قرن دوم پس از میلاد آمده است. اتهام‌های ناشایست جنسی (از جمله زنا با محارم) یک ویژگی استاندارد سیاست در یونان و روم بود. نظریه تحریف در اواخر دوره ساسانی. مرتضی
روم بود. نظریه تحریف در اواخر دوره ساسانی. مرتضی راوندی در کتاب تاریخ اجتماعی ایران چنین می‌گوید: «در دوره ساسانی چیزی که بیش از همه دستخوش تصرف و ناسخ و منسوخ و جرح و تعدیل موبدان بوده حقوق شخصی است. به ویژه احکام ازدواج و ارث به اندازه‌ای پیچیده و مبهم بود که موبدان هر چه می‌خواستند می‌کردند و در این زمینه اختیاراتی داشتند که در هیچ شریعتی به روحانیان نداده‌اند.» به اعتقاد علیرضا شاپور شهبازی، در منابع زرتشتی مهم‌ترین سند برای اثبات گات‌ها و اوستا می‌باشند. در گاتاها که سروده خود زرتشت است، واژه «خویتو»،
در گاتاها که سروده خود زرتشت است، واژه «خویتو»، یعنی «خود» / «خویش»، مذکور است اما از «خویدوده» ذکری نیست. اما در یسنا که از قدیمی‌ترین بخش‌های اوستاست نخستین بار از واژه خویدوده استفاده شده است. در هیچ‌یک از بندهای اوستا از قدیمی‌ترین آن گرفته که امروزه معتقدند که خود زرتشت سروده تا متاخرترین آن هیچ‌کجا از خویدوده به عنوان ازدواج با محارم یاد نشده و به معنای ازدواج با خویشاوندان نزدیک مانند عموزادگان یاد شده که امری پسندیده برای پاک نگه داشتن نسل و خون بوده است و تأکید خاصی بر آن صورت نگرفته است. شاپور
است و تأکید خاصی بر آن صورت نگرفته است. شاپور شهبازی نوشته است در آخر دوره ساسانی در نقاطی از ایران، مسیحیت و مانویت به قدری رایج شده بود که جامعه‌های کوچک زرتشتی در محل‌های دورافتاده در معرض اضمحلال بودند و خطر ازدواج با بیگانه به اندازهای موبدان را ترسانیده بود که در آن دوره معنی «ازدواج با محارم» را برای «خوئیت ودثه» تراشیدند و آن را بر ازدواج‌های خیالی اهورمزدا با الهه سپندارمذ (امشاسپند) و اسطوره نخستین جفت انسان، مشی و مشیانه که خواهر و برادر بودند و جز ان استوار کردند. وقتی هم اسلام در رسید موضوع
و جز ان استوار کردند. وقتی هم اسلام در رسید موضوع حادتر شد و «نگهداری خون و تخمه و نژاد» بر همه چیز برتری گرفت و موبدانی چند به رغم اعتراض شدید مردم «ازدواج با محارم» را توصیه‌ای الهی قلمداد کردند تا از نابود شدن گروه‌های کوچک زرتشتی در اینجا و آنجا جلوگیری کنند. وجود اعتراض‌های واضح در برابر تشویق چنین ازدواج‌هایی این اندیشه را پیش می‌آورد که این گونه ازدواج‌ها از قبل در قانون و عرف زرتشتی سابقه نداشته است. مشخص نیست چرا در برخی مناطق ایران ازدواج خویشاوندی و در برخی مناطق دیگر چندشوهری پدید آمده بوده است
و در برخی مناطق دیگر چندشوهری پدید آمده بوده است زیرا هر دو رسم ریشه در پیشاتاریخ دارد و هر دو دلایل روشنی چون حفظ میراث اجدادی داشته، اما ازدواج خویشاوندی نیازمند غلبه بر تابوی نزدیکی با محارم بوده، درحالی که دو برادری که با زنی غریبه ازدواج می‌کردند نهایتاً باید با حس حسادت به یکدیگر کنار می‌آمدند. نظریه تحریف به هدف حفظ ارث. تورج دریایی نوشته است: در حالی که برخی از پژوهشگران و زرتشتیان ایرانی تلاش کرده‌اند که وجود ازدواج با محارم در تاریخ ایران را انکار کنند اما برخلاف این تلاش اسناد و مدارک فراوانی