payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آنتی ترومبین III (کوفاکتور هپارین) را بر چندین فاکتور انعقادی فعال شده، ازجمله ترومبین (فاکتور Ha) و فاکتورهای IXa, Xa, XlA, Xlla تشدید می‌کند. مهارفاکتور فعال شده Xa با تولید ترومبین تداخل کرده و در نتیجه اعمال مختلف ترومبین را در انعقاد خون مهار می‌کند. هپارین همچنین تشکیل کمپلکس آنتی‌ترومبین III ـ ترومبین را تسریع می‌نماید و با این عمل، ترومبین را غیرفعال کرده و مانع تبدیل فیبرینوژن به فیبرین می‌گردد. هپارین از طریق مهار فعال شدن فاکتورهای تثبیت‌کننده فیبرین توسط ترومبین، از تشکیل لخته فیبرینی پایدار
فیبرین توسط ترومبین، از تشکیل لخته فیبرینی پایدار جلوگیری می‌کند.هپارین به‌طور مستقیم روی هیچ کدام از فاکتور ها تاثیر مستقیم ندارد. طول اثر هپارین. طول اثر این دارو بستگی به نحوه مصرف آن دارد. اگر آمپول هپارین به صورت وریدی تجویز شود ، طول اثر آن بین 2 تا 4 ساعت میباشد و اگر به صورت زیر جلدی تجویز شود میتواند 8 تا 12 ساعت موثر باشد. در مواردی که بخواهند غلظت دارو را با دقت بیشتری برسی کنند آنرا به صورت وریدی تجویز میکنند. عوارض جانبی. خونریزی، ترومبوسیتوپنی، درد خفیف، خارش، اکیموز، سندرم لخته سفید (یک نوع
درد خفیف، خارش، اکیموز، سندرم لخته سفید (یک نوع از ترومبوز شریانی)، واکنش افزایش حساسیت. اندیکاسیونهای راه مصرف و دوزاثر. . ترومبوز وریدهای عمقی . آمبولی ریه . پروفیلاکسی آمبولیسم، بعد از mi . جراحی قلب باز . انعقاد منتشر داخل عروقی . باز نگهداشتن کاتتر ثابت . آنژین صدری ناپایدار .در صورت مصرف بلند مدت باعث پوکی استخوان می‌شود منابع. &lt;small&gt; کتاب اصول طب داخلی هاریسون ترجمه از ادمین انجمن دارو و درمان بیمار سلامت
ترومبین آنزیمی سرین پروتئاز است که در فرایند انعقاد خون فعالیت می‌کند. ترومبین حاصل پروتئین‌کافت پروترومبین (فاکتور انعقادی II) است و ترومبین فعال فیبرینوژن محلول را در فرایند لخته شدن خون به فیبرین نامحلول تبدیل می‌کند. مکانیسم. بعد از آنکه ماده فعال‌کننده پروترومبین در نتیجه پارگی رگ خونی یا در نتیجه آسیب خود مواد فعال‌کننده در خون، تشکیل شد آنگاه فعال‌کننده پروترومبین می‌تواند در حضور مقادیر کافی یون کلسیم موجب تبدیل پروترومبین به ترومبین شود. ترومبین به نوبه خود موجب پلیمریزاسیون مولکول‌های فیبرینوژن و
نوبه خود موجب پلیمریزاسیون مولکول‌های فیبرینوژن و تبدیل آن‌ها به رشته‌های فیبرین ظرف ۱۰ تا ۱۵ ثانیه می‌شود. به این ترتیب عامل محدودکننده سرعت ایجاد انعقاد خون معمولاً تشکیل ماده فعال‌کننده پروترومبین است نه واکنش‌هایی که بعد از این مرحله قرار دارند. زیرا این مراحل پایانی در حال طبیعی با سرعت زیاد انجام شده و لخته را تشکیل می‌دهند. پلاکتها نیز نقش مهمی در تبدیل پروترومبین به ترومبین بازی می‌کنند زیرا قسمت زیادی از ترومبین ابتدا به گیرنده‌های ترومبین بر روی پلاکت‌هایی که قبلاً به بافت آسیب دیده چسبیده‌اند
پلاکت‌هایی که قبلاً به بافت آسیب دیده چسبیده‌اند منتقل می‌شود. سپس این اتصال تشکیل ترومبین از پروترومبین را تسریع می‌کند و این عمل دقیقاً در بافت، در جایی که لخته مورد نیاز است انجام می‌شود. ساختمان و غلظت پروترومبین و ترومبین. پروترومبین یکی از پروتئین‌های پلاسما یعنی یک آلفا -گلوبین با وزن مولکولی ۷۰۰ و ۶۸ است. پروترومبین در پلاسمای طبیعی با غلظت حدود ۱۵ میلی گرم در دسی لیتر وجود دارد و یک پروتئین ناپایدار است که می‌تواند به آسانی به ترکیبات کوچکتر که یکی از آن‌ها ترومبین با وزن مولکولی ۷۰۰ و ۳۳ یعنی
یکی از آن‌ها ترومبین با وزن مولکولی ۷۰۰ و ۳۳ یعنی تقریباً نصف وزن مولکولی پروترومبین است تجزیه شود. پروترومبین به‌طور مداوم بوسیله کبد تشکیل می‌شود و به‌طور مداوم در سراسر بدن برای لخته شدن خون به مصرف می‌رسد. هرگاه کبد نتواند پروترومبین تولید کند، غلظت آن در پلاسما در ظرف یک تا چند روز آن قدر کم می‌شود که قادر به ایجاد انعقاد طبیعی خون نیست. کبد برای تشکیل طبیعی پروترومبین و نیز چهار ماده انعقادی دیگر به ویتامین K نیاز دارد. بنابراین با فقدان ویتامین K یا وجود یک بیماری کبدی که از تشکیل طبیعی پروترومبین
وجود یک بیماری کبدی که از تشکیل طبیعی پروترومبین جلوگیری کند می‌تواند غلظت پروترومبین را به مقادیر آنچنان پایینی کاهش دهد که تمایل به خون‌ریزی ایجاد شود.
شیر غارزی یا شیر غارنشین گونه‌ای پلنگ‌مانند منقرض‌شده است که منشأ فرگشتی آن به کمتر از ۶۰۰٬۰۰۰ سال پیش در اروپا بازمی‌گردد. این جانور به‌طور سنتی به عنوان یک زیرگونه پیشاتاریخی از شیر (Panthera leo) در نظر گرفته می‌شود. با این حال بررسی‌های تازه بر روی نمونه‌های سنگواره و دی‌ان‌ای شیر غارزی نشان می‌دهند که این جانور گونه‌ای جدا از شیرهای امروزی که در آفریقا و آسیا زیست می‌کنند بوده است. طبق تخمین تبارزایشی اجداد شیر غارزی و شیر امروزی حدود ۱٫۹ میلیون سال پیش از هم جدا شده‌اند. بررسی‌های ژنتیکی نشان می‌دهند
از هم جدا شده‌اند. بررسی‌های ژنتیکی نشان می‌دهند که میان اجداد این دو گونه تا حدود ۵۰۰٬۰۰۰ سال پیش آمیزش‌هایی وجود داشته اما از حدود ۴۷۰٬۰۰۰ سال پیش به بعد دیگر هیچ گونه آمیزش ژنتیکی میان آن‌ها رخ نداده است. قدیمی‌ترین سنگواره‌های شیر غارزی که از یاقوتستان روسیه هستند با تاریخ‌گذاری رادیوکربن به حدود ۶۲٬۴۰۰ سال قبل بازمی‌گردند. آخرین شیرهای غارزی احتمالاً حدود ۱۳٬۰۰۰ پیش منقرض شدند. اندازه‌ها. طول سر و بدن (بدون دم) این گونه، حدود ۲٫۱ تا ۲٫۵ متر و ارتفاع شانه آن ۱۲۰ سانتی‌متر بود. سنگین‌ترین وزن برآوردشدهٔ
آن ۱۲۰ سانتی‌متر بود. سنگین‌ترین وزن برآوردشدهٔ این گونه شیر ۳۵۰ کیلوگرم بود. فرگشت. پیدایش نخستین گربه‌سان مانند شیر به حدود ۱٫۷ تا ۱٫۲ میلیون سال پیش در تنگ الدوای تانزانیا بر می‌گردد. این گربه‌سان شیرمانند اولیه در نیمه اول پلیستوسن میانه از آفریقای شرقی به اروپا مهاجرت کرد و نزدیک به حدود ۶۱۰٬۰۰۰ سال پیش منشأ فرگشت گونه‌ای موسوم به شیر موسباخ (Panthera fossilis) شد. شیر غارزی احتمالاً حدود ۴۶۰٬۰۰۰ سال پیش در اروپای مرکزی از این گونه به وجود آمد و بین ۴۵۰٬۰۰۰ تا ۱۴٬۰۰۰ سال پیش در سراسر اوراسیا گسترش
۴۵۰٬۰۰۰ تا ۱۴٬۰۰۰ سال پیش در سراسر اوراسیا گسترش یافت. شواهد ژنتیکی حاکی از وجود آمیزش‌هایی میان نیاکان شیر غارزی با نیاکان شیرهای امروزی است اما به نظر می‌رسد از حدود ۴۷۰٬۰۰۰ سال پیش به بعد هیچ گونه آمیزشی میان این دو جمعیت رخ نداده است. قطعات استخوانی یافت‌شده از شیر غارزی در لهستان دارای قدمتی بین ۱۰۹٬۰۰۰ تا ۵۷٬۰۰۰ سال پیش است. طبق تخمین‌ها آخرین شیرهای غارزی در اوراسیا بین ۱۴٬۹۰۰ تا ۱۴٬۱۰۰ سال پیش و در برینجیا بین ۱۳٬۸۰۰ تا ۱۳٬۳۰۰ سال پیش منقرض شدند. بررسی داده‌های دی‌ان‌ای حاکی از وجود یک نسب مشترک
بررسی داده‌های دی‌ان‌ای حاکی از وجود یک نسب مشترک نزدیک میان شیر غارزی و گونه‌ای معروف به شیر آمریکایی (Panthera atrox) است. طبق این داده‌ها شیر آمریکایی حدود ۳۴۰٬۰۰۰ سال پیش از جدا شدن گروهی از شیرهای غارزی از جمعیت اصلی در آمریکای شمالی به وجود آمد. دسته‌نمای زیر نشان دهنده روابط خویشاوندی شیر غارزی با برخی از گونه‌های پلنگ‌مانندها است: اطلاعات اجمالی. بررسی غارنگاره‌های موجود از شیر غارزی نشان می‌دهد که جنس نر آن یا کاملاً بدون یال بوده یا یال کوتاهی بر روی گردن خود داشته است. با این وجود همانند سایر
روی گردن خود داشته است. با این وجود همانند سایر پلنگ‌مانندها در این گونه نیز نرها نسبت به ماده‌ها از اندازه و وزن بیشتری برخوردار بودند. لقب غارزی از آن‌جا به این جانوران داده شده که بقایای آن‌ها بیشتر در غارها یافت شده است ولی این‌که آن‌ها به راستی در غار می‌زیستند مورد تردید است. شیر غارزی در زیستگاه گسترده‌ای شامل جنگل‌های سوزنی‌برگ و علف‌زارها زندگی می‌کرد و شکارهای اصلی آن شامل گیاه‌خواران بزرگی مانند تارپان، گوزن شمالی و نیاگاو بوده است.
گاومیش‌های کوهان‌دار یا بیزون‌ها ، یک سرده از جانورانی بزرگ‌جثه از راستهٔ جفت‌سم‌سانان و زیرخانواده گاویان هستند که شامل دو گونهٔ موجود و شش گونهٔ منقرض شده هستند. در حال حاضر دو گونهٔ بوفالوی آمریکایی ("Bison bison") و گاومیش کوهان‌دار اروپایی ("Bison bonasus") یا «ویسنت» تنها گونه‌های زنده و موجود هستند. گاومیش‌های کوهان‌دار آمریکایی تنها در آمریکای شمالی یافت شده و نسبت به گونهٔ اروپایی جمعیت بزرگ‌تری دارد و در میان مردم ایالات متحده و کانادا با نام بوفالو شناخته می‌شود. این گونه خود دارای دو زیرگونهٔ
شناخته می‌شود. این گونه خود دارای دو زیرگونهٔ بیزون جنگلی ("B. b. bison)" و بیزون دشتی ("B. b. athabascae)" است. گاومیش کوهان‌دار اروپایی در اروپا و قفقاز یافت می‌شود و دارای جمعیت کمتری نسبت به گونهٔ آمریکایی است. این گونه پس از انقراض کامل در طبیعت، پس از پرورش و تکثیر مصنوعی در اسارت و رهاسازی، مجدداً به طبیعت معرفی شد. بیزون‌ها دارای قابلیت جفت‌گیری با گاوهای اهلی و تولیدمثل و ایجاد زاده‌هایی دورگه و زایا هستند. این گونه زاده‌ها، «بیفالو» و «زوبران» نامیده شده‌اند و تا حدودی دارای ویژگی‌هایی از هر دو
شده‌اند و تا حدودی دارای ویژگی‌هایی از هر دو والدین خود هستند. منابع. Zoologist: A Monthly Journal of Natural History, By Edward Newman, James Edmund Harting, Published by J. Van Voorst, 1859
سوپر استار فیلمی به کارگردانی و نویسندگی تهمینه میلانی محصول سال ۱۳۸۷ ایران است. خلاصه فیلم. کوروش زند یک سوپراستار جوان سینما است که موفقیت و شهرت، او را به آدمی مغرور و خوش‌گذران و غرق در فساد تبدیل کرده‌ است. سر صحنه فیلم‌برداری یکی از فیلم‌هایش دختر نوجوانی سعی می‌کند خودش را به او نزدیک کند و کوروش، دخترک را که خودش را «رها عظیمی» معرفی می‌کند، به خانه‌اش می‌برد. رها ادعا می‌کند که دختر کوروش از نخستین زن زندگی او - مهناز - است؛ زمانی که او در شانزده سالگی با مهناز آشنا شده بود. اما کوروش انکار می‌کند
با مهناز آشنا شده بود. اما کوروش انکار می‌کند و می‌گوید او و مهناز در همان سال‌ها بچه ناخواسته‌شان را سقط کرده‌اند. رها هم می‌گوید که مادرش برای رضایت و آسوده کردن خاطر کوروش ادعای سقط‌جنین کرده، اما در واقع بچه‌اش را نگه داشته‌ است. کوروش مدام با زنان دوروبرش درگیری دارد و مادرش هم که زنی مبادی اخلاق سنتی است، او را بابت این نوع زندگی ملامت می‌کند. شهلا یکی از این زنان است؛ زنی پولدار و مسن تر از او که برایش پول خرج می‌کند اما وقتی با بی اعتنایی و خیانت کوروش روبرو می‌شود، یکی از چک‌های بدهی او را به اجرا
روبرو می‌شود، یکی از چک‌های بدهی او را به اجرا می‌گذارد و باعث می‌شود کوروش از خانه‌اش فرار کند. هم‌زمان، او با رها هم درگیر است که بابت شیوه زندگی‌اش او را سرزنش می‌کند. سرانجام بر اثر برخورد تند کوروش، رها او را ترک می‌کند. کوروش با نشانی‌هایی که دارد به جستجوی رها می‌رود، اما …
پخش زنده شنبه‌شب که به اختصار SNL نیز خوانده می‌شود، برنامه‌ای مربوط به آخر شب در آمریکا است. این برنامه به صورت کمدی و برنامه‌های متنوع است که لرن مایکلز خلق شد و وی به‌همراه دیک ابرسل آن را توسعه دادند. این برنامه که از ۱۱ اکتبر ۱۹۷۵ پخشش را از شبکه ان‌بی‌سی با نام "شنبه‌شب ان‌بی‌سی" آغاز کرد، با استفاده از شخصیت‌های طنزی که گاهی در قسمت‌های مختلف تکرار می‌شوند، به هجو موضوعات سیاسی و فرهنگی می‌پردازد. هر قسمت برنامه توسط یک شخصیت مشهور میزبانی می‌شود که در بخشی از برنامه یک «تک‌گویی» را اجرا می‌کند.
که در بخشی از برنامه یک «تک‌گویی» را اجرا می‌کند. میزبان در بخش‌های گوناگون برنامه حضور دارد و نقش‌آفرینی می‌کند. همچنین در هر برنامه، یک مهمان هنرمند از دنیای موسیقی دعوت می‌شود که به اجرای ترانه می‌پردازد. هر قسمت با بخش «شروع بی‌پرده» آغاز می‌شود که معمولاً به موضوعی سیاسی یا فرهنگی می‌پردازد، و با گفتن عبارت زنده از نیویورک، الآن شنبه‌شبه! در انتهای آن توسط بازیگران، برنامه را آغاز می‌کند. این برنامه به عنوان محلی برای کشف و پرورش استعدادهای کمدی شناخته می‌شود و بسیاری از بازیگران و کمدین‌های مشهور
می‌شود و بسیاری از بازیگران و کمدین‌های مشهور امروز، مانند ادی مورفی، تینا فی، ویل فرل و کیت مک‌کینون، نخستین بار در "اس‌ان‌ال" به شهرت رسیدند. همچنین "اس‌ان‌ال" به دلیل نقد اجتماعی و سیاسی خود، به‌ویژه از طریق بخش‌هایی مانند «اخبار آخر هفته» با اجرای کمدین‌هایی مانند چوی چیس و بعدها تینا فی و ایمی پولر مشهور است. یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این برنامه، توانایی آن در واکنش سریع به رویدادهای جاری است. نمایش‌های کوتاه اوّلیه و طنزها اغلب در طول هفته نوشته و تمرین می‌شوند و گاه حتی تا دقایقی قبل از پخش زنده
تمرین می‌شوند و گاه حتی تا دقایقی قبل از پخش زنده تغییر می‌کنند تا به‌روز باشند. این برنامه در طول دهه‌ها به بخشی از فرهنگ آمریکایی تبدیل شده و حتی بر سیاست نیز تأثیر گذاشته است، به طوری که برخی از سیاستمداران برای ارتباط با جوانان و نشان دادن حس شوخ‌طبعی خود، در این برنامه حضور یافته‌اند. محمود احمدی‌نژاد و پخش زنده شنبه‌شب. در سپتامبر سال ۲۰۰۷، پس از دیدار جنجالی محمود احمدی‌نژاد از نیویورک، در واکنش به سخنان وی در دانشگاه کلمبیا در مورد هولوکاست و همجنس‌گرایان، برنامه پخش زنده شنبه‌شب اقدام به ساخت یک
برنامه پخش زنده شنبه‌شب اقدام به ساخت یک آهنگ کرد که از این برنامه در ۲۹ سپتامبر پخش شد. نشریه هافینگتون‌پست و برخی وبلاگ‌نویسان آمریکایی، ویدئوی ساخته شدهٔ آهنگ را آهنگی برای همجنس‌گرایان نامیدند. احمدی‌نژاد در سخنرانی خود در دانشگاه کلمبیا مدعی شده بود که در ایران، همجنس‌گرایی وجود ندارد.
روابط ایران و عراق به روابط دوجانبه میان دولت‌های ایران و عراق در درازای تاریخ همسایگی مرزی آن‌ها گفته می‌شود. پیشینه این روابط در دوران معاصر مربوط به دوران فرمانروایی امپراتوری عثمانی بر قلمرو گسترده‌ای از خاورمیانه بوده‌است. وقوع جنگ ۸ ساله بین دو کشور تیره‌ترین دوران روابط دو کشور را تا سال ۲۰۰۳ و سقوط صدام حسین رقم زد؛ ولی روابط دو کشور رو به بهبودی نهاده و روابط سیاسی، اقتصادی و فرهنگی دو کشور به حالت عادی بازگشته و گذرگاه‌های مرزی نیز فعالیت خود را مجدداً آغاز نموده‌اند. محمود احمدی‌نژاد نخستین
را مجدداً آغاز نموده‌اند. محمود احمدی‌نژاد نخستین رئیس‌جمهور ایران بوده‌است که از زمان وقوع انقلاب اسلامی ایران و در سال ۱۳۸۷ به عراق قدم نهاد. هم‌اکنون ایران یک سفارتخانه در بغداد و ۵ کنسولگری در شهرهای کربلا، اربیل، سلیمانیه، بصره و نجف دارد. عراق نیز یک سفارتخانه در تهران و ۳ کنسولگری در مشهد، اهواز و کرمانشاه دارد. در حال حاضر نصیر عبدالمحسن عبدالله سفیر عراق در ایران و محمدکاظم آل صادق، سفیر ایران در عراق است. به نقل از منابع دولت جو بایدن مقررات معافیت از تحریم‌هایی را که به ایران اجازه دریافت حدود
از تحریم‌هایی را که به ایران اجازه دریافت حدود ۱۰ میلیارد دلار از عراق را می داده است را تمدید نموده است.. دوره رضاشاه. پس از استقلال عراق، ایرانیهای مقیم آن کشور زیر فشار قرار گرفتند. از آنها مالیاتی بیشتر از شهروندان عراقی گرفته می‌شد و حق خرید یا فروش اموال غیرمنقول نداشتند. از کالاهایی که از خاک عراق به مقصد ایران می‌گذشتند حق ترانزیت گزافی گرفته می‌شد. از نخستین اقدامات دولت ایران برای ایرانیان ساکن عراق، به تصویب رساندن بودجه‌ای ده هزار تومانی در سال ۱۳۰۶ در مجلس شورای ملی بود تا از محل آن، برای
سال ۱۳۰۶ در مجلس شورای ملی بود تا از محل آن، برای ایرانیان ساکن عراق گذرنامه ایرانی صادر شود. اعتراض به رفتار با ایرانیان در عراق چنان بالا گرفت که مجلس شورای ملی به پیشنهاد محمدعلی بامداد نماینده شیراز تصویب کرد که سفر ایرانیان به عراق ممنوع شود. با اینکه ایران دولت عراق را پس از اعلام استقلال به رسمیت شناخت، اما یکی از موانع بهبود رابطه دو کشور، قانون کاپیتولاسیون نسبت به اتباع برخی کشورهای خارجی در عراق بود که شامل حال ایرانیان نمی‌شد. ایران به این تبعیض معترض بود تا اینکه سرانجام با فشار جامعه ملل،
معترض بود تا اینکه سرانجام با فشار جامعه ملل، عراق قانون کاپیتولاسیون را لغو کرد و در پی آن، ایران در اوائل سال ۱۳۰۸ برای پیشگام شدن در بهبود رابطه با عراق، عوارض گمرکی از کالاهای ورودی از آن کشور را به حداقل کاهش داد. همچنین در سال ۱۳۱۱ که عراق از تحت‌الحمایگی انگلستان خارج و دولتی مستقل شناخته شد، ایران استقلال و حاکمیت عراق را به رسمیت شناخت. محمدعلی فروغی وزیر امورخارجه ایران که در نشست مربوط به استقلال و عضویت عراق در جامعه ملل در ژنو حاضر بود، به نمایندگی از دولت ایران، به پذیرش دولت عراق در این
نمایندگی از دولت ایران، به پذیرش دولت عراق در این جامعه رأی داد و تبریک گفت اما روابط ایران و عراق بهبود چندانی نیافت. اختلاف بر سر اروندرود. مانع اصلی بهبود روابط ایران و عراق، اصرار دولت عراق بر این بود که مرز میان دو کشور در اروندرود ساحل ایران بود نه وسط رودخانه. دولت عراق خود را وارث معاهده ارزنةالروم و توافق‌نامه الحاقی آن می‌دانست که در سیزدهم آبان ۱۲۹۲ (چهارم نوامبر۱۹۱۳) میان ایران و عثمانی امضا شده بود. اما توافق‌نامه ۱۹۱۳ نه به تصویب مجلس شورای ملی ایران و نه به تصویب مجلس ملی عثمانی رسیده بود و
ایران و نه به تصویب مجلس ملی عثمانی رسیده بود و طبق قانون اساسی دو کشور، بی‌اثر و باطل بود. دولت عراق اصرار داشت که معاهده ارزنةالروم تنها برای ایران حق کشتیرانی در اروندرود قائل شده اما همه پهنه این رودخانه را به حاکمیت عثمانی سپرده که اینک، عراق وارث آن است. حال آنکه این معاهده چنین تصریحی نداشت. در معاهده ارزنةالروم نوشته شده بود: «دولت عثمانی قویاً تعهد می‌کند که شهر و بندر محمره و جزیره الخضر و لنگرگاه و نیز اراضی ساحل شرقی سمت یسار اروندرود را که در تصرف عشایری است که معروفاً متعلق به ایران هستند، به
عشایری است که معروفاً متعلق به ایران هستند، به ملکیت و تصرف ایران باشد و علاوه بر این سفائن ایران حق خواهند داشت که به آزادی تمام از مصب اروندرود حدود دولتین در رودخانه مزبور سیر نمایند». دولت عراق استدلال می‌کرد که دولت عثمانی در این معاهده، اراضی ساحل چپ رود را به مالکیت ایران شناخته نه آب رود را و استدلال دولت ایران این بود که جمله آخر عبارت که به کشتی‌های ایران حق می‌دهد در اروندرود رفت و آمد کنند، قرینه است بر این که بنا نبوده‌است دولت ایران از رود به‌کلی بی‌نصیب باشد و نویسندگان عهدنامه متوجه
رود به‌کلی بی‌نصیب باشد و نویسندگان عهدنامه متوجه نبوده‌اند که در رودخانه‌ها، مرز دو کشور را چگونه معین می‌کنند و تصور کرده‌اند که همین که اسم از کشتی‌های ایرانی بردند حقوق ایران را در رود محفوظ داشته‌اند و به این علت، ذکر سرحد در قسمت اروندرود مسکوت مانده اما چون مخصوصاً متوجه بوده‌اند که دولت ایران هم نباید از استفاده از شط محروم باشد، جمله آخر را اضافه کرده‌اند. دولت ایران بارها از دولت عراق دعوت کرد این اختلاف را با مذاکره حل کند. دولت عراق چند سال دعوت ایران را بی‌پاسخ گذاشت و برای حل اختلاف به جامعه
ایران را بی‌پاسخ گذاشت و برای حل اختلاف به جامعه ملل مراجعه کرد تا اینکه سرانجام راضی به مذاکره مستقیم شد و در چهاردهم مرداد ۱۳۱۴ هیئتی به تهران فرستاد که تا دوم شهریور در پایتخت ایران ماندند. سید باقر کاظمی وزیر امورخارجه ایران در گزارشی به مجلس شورای ملی در هشتم شهریور، مذاکره با این هیئت را «بسیار صمیمانه و دوستانه» توصیف کرد و گفت: «سوءتفاهماتی که در سنوات متمادیه ایجاد شده بود رفع و حسن‌نیت و خیرخواهی و بی‌طمعی و حق‌شناسی دولت شاهنشاهی بر نمایندگان محترم عراق واضح و روشن گردید». بر پایه این مذاکرات،
عراق واضح و روشن گردید». بر پایه این مذاکرات، کاظمی صبح نهم شهریور ۱۳۱۴ راهی ژنو شد تا در آنجا با نماینده دولت عراق برای تنظیم عهدنامه‌های لازم جهت رفع اختلافات طرفین مذاکره کند. اما در ادامه مذاکرات، ایران سرانجام ناچار به پذیرش توافق ۱۹۱۳ شد. در ازای آن، عراق به پیمان نظامی سعدآباد پیوست و در تیر ۱۳۱۶ هیئتی به ریاست ناجی اصیل، وزیر خارجه خود به تهران فرستاد که علاوه بر امضای پیمان سعدآباد، سه معاهده دیگر نیز با ایران امضا کند: «عهدنامه سرحدی»، «عهدنامه مودت» و «عهدنامه تسویه مسالمت‌آمیز اختلافات». بنابر
و «عهدنامه تسویه مسالمت‌آمیز اختلافات». بنابر «عهدنامه سرحدی» که در سیزدهم تیر ۱۳۱۶ (چهارم ژوئیه ۱۹۳۷) در تهران به امضای عنایت‌الله سمیعی و ناجی اصیل وزیران امورخارجه ایران و عراق رسید، مرز دو کشور در جاهایی حد آب‌های جزری (سطح آب) و در جاهایی خط تالوک (خط میانی رودخانه) تعیین شد، به این صورت که مرز از جلوترین نقطه جزیره شطیط آغاز شده، به‌طور عمود از حد آبهای جزری به تالوک اروندرود ملحق می‌شد و تا نقطه واقعه در مقابل اسکله نمره یک آبادان آن را تعقیب می‌کرد و از آن نقطه مجدداً خط سرحدی به سطح آب‌های جزری
و از آن نقطه مجدداً خط سرحدی به سطح آب‌های جزری متصل شده، خط سرحدی را به طوری پیروی می‌کرد که در صورت مجالس سال ۱۹۱۴ توصیف شده بود. این عهدنامه حق کشتیرانی، اعم از تجاری و جنگی در اروندرود را نیز به‌طور مساوی برای دو کشور به رسمیت می‌شناخت و اگر هر یک از دو کشور به ناوهای جنگی خارجی اجازه ورود به اروندرود می‌داد، می‌بایست به کشور دیگر اطلاع می‌داد و آن نیز تنها از آبهای مربوط به آن کشور می‌توانست بگذرد. بنابر توافق طرفین می‌بایست ظرف یک سال توافقی الحاقی برای تعیین شیوه اداره اروندرود و همچنین کمیسیونی
برای تعیین شیوه اداره اروندرود و همچنین کمیسیونی برای نشانه‌گذاری مرزی تشکیل می‌شد و تا زمانی که این توافق به تصویب طرفین نرسیده بود، اروندرود را عراق اداره می‌کرد و هر شش ماه یک بار گزارش عملکرد خود را به دولت ایران می‌داد. اما این توافق عمدتاً به سبب اهمال از جانب ایران و وقایع مربوط به جنگ جهانی دوم و اشغال ایران و بی‌ثباتی‌های سیاسی پس از آن، هیچ‌وقت نوشته نشد و کمیسیون هیچ‌گاه شکل نگرفت و عراق هم تنها دو بار گزارش عملکرد خود را داد که هر دو بار، وزارت امور خارجه ایران این گزارش را ناقص تشخیص داد. در
امور خارجه ایران این گزارش را ناقص تشخیص داد. در پی حل اختلافات مرزی، عهدنامه مودت در هجدهم تیر (نهم ژوئیه) و عهدنامه تسویه مسالمت‌آمیز اختلافات در دوم امرداد ۱۳۱۶ (۲۴ ژوئیه ۱۹۳۷) به امضای وزیران خارجه دو کشور رسید. اما پیش از امضای این معاهدات، وزیران خارجه چهار کشور ایران، عراق، افغانستان و ترکیه در هفدهم تیر (هشتم ژوئیه) در کاخ سعدآباد گرد آمدند و «عهدنامه عدم تعرض» را امضا کردند که پیمان سعدآباد نامیده شد. پیمان سعدآباد. چهار کشور ایران، عراق، افغانستان و ترکیه در پیمان سعدآباد به یکدیگر تعهد دادند که
و ترکیه در پیمان سعدآباد به یکدیگر تعهد دادند که نه به‌تنهایی و نه همراه با کشور دیگری دست به هیچ‌گونه عملیات متجاوزانه علیه یکدیگر نزنند و به کشور دیگری که به یکی از آنها تجاوز کرده نیز چه مستقیم و چه غیرمستقیم، کمکی نرسانند. این دولت‌ها همچنین تعهد کردند که در مرزهای خود از تشکیل یا عملیات گروه‌های مسلح یا غیرمسلحی که علیه نظم و امنیت کشورهای دیگر یا واژگونی دولت آنها فعالیت کنند، جلوگیری کنند. روابط ایران و عراق از آن پس چنان رو به بهبود نهاد که با کشته شدن ملک غازی پادشاه عراق در نوزدهم فروردین ۱۳۱۸،
شدن ملک غازی پادشاه عراق در نوزدهم فروردین ۱۳۱۸، مجلس شورای ملی به نشانه سوگواری، یک دقیقه سکوت و سپس نشست خود را تعطیل کرد. سهام‌السلطان بیات نایب رئیس مجلس که نشست آن روز را اداره می‌کرد در نطق خود خطاب به مجلسیان گفت: «فقدان اعلیحضرت ملک غازان خان با طرز تأسف‌آوری که پیش آمده، فاجعه بزرگ و مصیبت دلخراشی بود که در سرتاسر ایران موجب اندوه عمومی گردید. جا هم دارد زیرا این پادشاه جوان در فضایل و معلومات، کامل و همواره احساسات دوستانه و نیکویی نسبت به کشور ما داشته‌اند. مسلّم است ملت ایران در این مصیبت از
ما داشته‌اند. مسلّم است ملت ایران در این مصیبت از روی حقیقت، شریک ملت برادر هم‌پیمان خود بوده و با کمال تأسف و اندوه و احترام به آن ملت باشرافت، تعزیت خود را اظهار می‌دارد». دوره محمدرضا پهلوی. در طول دوره پهلوی، عراق ناآرامیهای سیاسی، کودتا و به قدرت رسیدن حزب بعث عراق را شاهد بود. در ایران نیز حکومت پهلوی قدرت را در دست داشت. در این دوره اختلاف بر سر مرزها و منابع آبی نکته قابل توجه‌است. پیمان ۱۹۷۵ الجزایر در همین دوره منعقد گردید. در اردیبهشت سال ۱۳۴۸ خورشیدی روابط ایران و عراق به شدت تیره شد و جنگ
خورشیدی روابط ایران و عراق به شدت تیره شد و جنگ تبلیغاتی از طرفین آغاز گردید به ارتش ایران آماده باش داده شد. دولت عراق در سال ۱۳۴۸ با احضار سفیر ایران اعلام کرد که دولت عراق اروندرود را جزئی از قلمرو خود می‌داند و از دولت ایران تقاضا کرد به کشتی‌هایی که پرچم ایران را در اروندرود برافراشته‌اند دستور داده شود پرچم ایران را پایین بیاوردند و در آتیه نیز اجازه نخواهد داد کشتی‌هایی که مقصد آن‌ها بنادر ایران است وارد اروندرود شوند. در واکنش به دولت عراق امیرخسرو افشار قائم مقام وزیر خارجه در سی‌ام اردیبهشت ۱۳۴۸،
قائم مقام وزیر خارجه در سی‌ام اردیبهشت ۱۳۴۸، عهدنامه مرزی ۱۳۱۶ را در مجلس سنا را ملغی اعلام نموده و گفت دولت ایران در سراسر اروندرود هیچ اصلی جز اصل تالوگ یا خط منصف رودخانه را قبول ندارد. موضع‌گیری‌های دو کشور، مرزهای دو کشور را به‌حال آماده‌باش جنگی درآورد. سپاه یکم در نواحی مرزی مستقر و نیروی دریایی شاهنشاهی ایران به ساماندهی خود پرداخت. در شرایط آماده باش نظامی و درگیریهای موضعی، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران کشتی بازرگانی ابن سینا را که پرچم ایران بر بالای سکان خود برافراشته بودند همراهی کرد و
بر بالای سکان خود برافراشته بودند همراهی کرد و هواپیماهای جنگی ایران نیروی زمینی شاهنشاهی ایران و دریایی را پشتیبانی می‌کرد. عبور کشتی ایران با پرچم ایران از اروندرود بدون هر گونه عکس‌العملی از سوی نیروهای عراقی مستقر در ساحل اروند رود انجام گرفت و اعمال چنین قدرت‌نمایی دولت عراق را به‌شدت خشمگین ساخت و در نتیجه دست به اخراج ایرانیان از عراق زدند و بیش از بیست هزار نفر ایرانی را از آن کشور اخراج نموده و به شکنجه و زندانی کردن اتباع ایران پرداخت. از سال ۱۳۴۸ تا ۱۳۵۳ در مرزهای ایران و عراق بیش از ۶۰ مورد
تا ۱۳۵۳ در مرزهای ایران و عراق بیش از ۶۰ مورد درگیری کوچک و بزرگ به‌وجود آمد. جنگ با سلاح‌های سنگین در مرزهای غربی کشور حکایت از شدت و جدیت چالش بین تهران و بغداد بود. در سال ۱۳۵۰ بیست و دو درگیری مرزی با استفاده از توپخانه روی داد. در سال ۱۳۵۱ شصت مورد درگیری نظامی همراه با توپ و تانک و توپ‌های صحرایی رخ داد. در سال ۱۳۵۲ دوازده نبرد مرزی روی داد که خونین‌ترین آن در روز ۲۱ بهمن ۱۳۵۲ اتفاق افتاد. در این نبرد ۴٠ ایرانی کشته و تلفات عراقی‌ها به بیش از ۴٠٠ نفر اعلام شد. در سال ۱۳۵۳ بیش از ده درگیری نظامی روی
اعلام شد. در سال ۱۳۵۳ بیش از ده درگیری نظامی روی داد که هواپیماهای جنگنده در آن شرکت داشتند. در مجموع قبل از شروع رسمی جنگ ۱۰۴ مورد برخورد نظامی کوچک و بزرگ بین ایران و عراق روی داد. در ۹ اردیبهشت ۱۳۵۴ خورشیدی، صدام حسین نایب رئیس‌جمهوری عراق در رأس هیئتی وارد تهران شد. جنگ ایران و عراق. این دوره که بیش از ۸ سال به طول انجامید، دوره جنگ نظامی مستقیم و وسیع بین این دو کشور همسایه و مسلمان بود. در طی این جنگ دو کشور متحمل تلفات و مجروحان زیادی شدند. افراد زیادی به اسارت گرفته شدند و خسارات بسیار زیادی به هر
به اسارت گرفته شدند و خسارات بسیار زیادی به هر دو کشور به خصوص ایران وارد آمد. بنابر آمار منتشر شده، در طی جنگ ۳۷۵٬۰۰۰ عراقی کشته و زخمی شدند. امار دقیقی از کشته شدگان ایرانی در دست نیست اما بیش از ۵۵۰٬۰۰۰ ایرانی نیز تلفات ایران در این جنگ برآورد شده‌است. دولت عراق در آوریل ۱۹۸۰ و چند ماه قبل از حمله سراسری، چند هزار از اتباع ایرانی ساکن عراق را از این کشور اخراج کرد و به آن‌ها چند روز مهلت داد که خود را به مرزهای ایران برسانند. شورای امنیت در تاریخ ۱۸ آذر ۱۳۷۰ مصادف با ۹ دسامبر۱۹۹۱ طی گزارشی که از جانب
۱۳۷۰ مصادف با ۹ دسامبر۱۹۹۱ طی گزارشی که از جانب دبیرکل وقت سازمان ملل متحد دریافت کرده بود، عراق را به عنوان متجاوز جنگ معرفی کرد. این شورا همچنین عراق را موظف به پرداخت غرامت جنگی به ایران نمود. در ۱ فروردین ۱۳۶۵ رئیس دوره‌ای شورای امنیت سازمان ملل در بیانیه‌ای کاربرد سلاح‌های شیمیایی توسط عراق علیه نیروهای ایرانی را محکوم کرد. پس از جنگ تا سقوط صدام حسین. ایران و عراق در سال ۱۹۹۰ دوباره با یکدیگر رابطه دیپلماتیک برقرار کردند. طارق عزیز وزیر امور خارجه عراق به ایران و علی اکبر ولایتی وزیر امور خارجه ایران