payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در دوره‌ای، تولید ناخالص ملی با قیمتهای همان سال مورد نظر (قیمت جاری) بررسی گردد، به آن تولید ناخالص ملی اسمی گفته می‌شود و اگر تولید ناخالص ملی را بر حسب قیمتهای سال پایه اندازه‌گیری نمایند به آن تولید ناخالص حقیقی گویند. برای بررسی روند رشد باید از تولید ناخالص حقیقی استفاده نمود؛ زیرا ممکن است در یک سال تولید ناخالص ملی نسبت به سال گذشته ۱۵ درصد رشد داشته باشد اما همه این رشد به جای افزایش فیزیکی تولید کالاها و خدمات، بر اثر تورم باشد و حتی شاید تولید فیزیکی کمتر از سال گذشته باشد. برای فهم آن باید از
کمتر از سال گذشته باشد. برای فهم آن باید از تولید ناخالص ملی حقیقی (با قیمتهای ثابت) استفاده کرد. از تقسیم GNP اسمی به GNP حقیقی، شاخص ضمنی تعدیل‌کننده (GNP (Implicit Deflator به دست می‌آید. این شاخص در تحلیل تعیین درآمد، نقش فوق‌العاده مهمی ایفا می‌کند.
ورزشگاه سانتیاگو برنابئو یک ورزشگاه فوتبال، واقع در مادرید، اسپانیا است که در تاریخ ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ به مالکیت باشگاه فوتبال رئال مادرید افتتاح شد. ظرفیت این ورزشگاه در حال حاضر ۸۱۰۴۴ نفر است. این ورزشگاه که به احترام رئیس اسبق باشگاه سانتیاگو برنابئو یسته نام‌گذاری شده در حال حاضر یکی از مشهورترین و معتبرترین ورزشگاه‌های جهان در ورزش فوتبال معرفی می‌شود. این ورزشگاه میزبان چهار دوره لیگ قهرمانان اروپا در سال ۱۹۵۷، ۱۹۶۹، ۱۹۸۰ و ۲۰۱۰ بوده‌است. همچنین فینال جام ملت‌های اروپا ۱۹۶۴ و جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در این
ملت‌های اروپا ۱۹۶۴ و جام جهانی فوتبال ۱۹۸۲ در این ورزشگاه برگزار شده‌است. علاوه بر آن، فینال جام لیبرتادورس ۲۰۱۸ نیز در این ورزشگاه برگزار شد. موقعیت. ورزشگاه سانتیاگو برنابئو در پاسئو دلا کاستیانا و در محدوده چامارتین واقع شده‌است. در مجاورت این ورزشگاه خیابان‌های "کونچا اسپینا"، "پدرو دامیان" و "رافائل سالگادو" واقع شده‌اند. تاریخچه. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۴ بانک "بازرگانی و صنعتی" با اختصاص اعتبار به سانتیاگو برنابئو و رافائل سالگادو برای خرید زمین مجاور ورزشگاه چامارتین موافقت کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۴ مهندس
موافقت کرد. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۹۴۴ مهندس معمار مانوئل مونیوز موناستریو و لوییز آله مانی سولر برای ساخت ورزشگاه به خدمت گرفته شدند. در ۲۷ اکتبر ۱۹۴۴ عملیات ساخت ورزشگاه آغاز شد. "نوئوو استادیو چامارتین" (به فارسی: ورزشگاه جدید چامارتین) در ۱۴ دسامبر ۱۹۴۷ با بازی بین تیم‌های رئال مادرید و تیم پرتغالی اُس بلننسز افتتاح شد. ورزشگاه در آغاز ۷۵۱۴۵ نفر گنجایش داشت که فقط ۲۷۶۴۵ صندلی داشت و ۴۷۵۰۰ نفر باید از روی سکوهای ورزشگاه بازی را تماشا می‌کردند. سابینو باریناگا اولین بازیکنی بود که در ورزشگاه جدید موفق به
اولین بازیکنی بود که در ورزشگاه جدید موفق به گلزنی شد. دهه ۱۹۵۰. اولین بازسازی اساسی در سال ۱۹۵۴ اتفاق افتاد. در ۱۹ ژوئن این سال ورزشگاه برای تماشای ۱۲۵٬۰۰۰ نفر افزایش ظرفیت پیدا کرد. از این قرار ورزشگاه مادرید بزرگترین ورزشگاه از بین ورزشگاه‌های تازه تأسیس جام اروپا شد. در تاریخ ۴ ژانویه ۱۹۵۵ در نشست عمومی اعضای حل اختلاف مقرر شد نام ورزشگاه به احترام رئیس باشگاه به سانتیاگو برنابئو تغییر نام دهد. در ماه مه ۱۹۵۷، رئال مادرید اولین بار از چراغ‌های برقی برای روشنایی ورزشگاه در بازی برابر تیم اسپورت راسیفه
روشنایی ورزشگاه در بازی برابر تیم اسپورت راسیفه برزیل استفاده کرد. دهه ۱۹۸۰. تا اوایل دهه ۱۹۸۰ که مصادف بود با میزبانی جام جهانی ۱۹۸۲ در اسپانیا ورزشگاه تغییرات چندانی به خود ندید. در این زمان ورزشگاه می‌بایست با ورزشگاه‌های روز همگام و به روز می‌شد از این جهت معمارانی به نام رافائل لوییس آله مانی و مانوئل سالیناس برای پروژه نوسازی ورزشگاه به کار گرفته شدند. این دو برادر فرزندان لوییس آله مانی آله مانی سولر بودند که برای پروژه ساخت بنای اصلی ورزشگاه بعد از مونز مانستاریو به کار گرفته شده بود. عملیات این
مونز مانستاریو به کار گرفته شده بود. عملیات این پروژه ۱۶ ماه به طول انجامید و هزینه‌ای بالغ بر ۷۰۴ میلیون پزوی اسپانیا خرج دربرداشت که ۵۳۰ میلیون آن توسط شهرداری مادرید تأمین شد. ارتقای ورزشگاه به چند نکته محدود بود. فیفا در ابتدا اجبار گذاشت تا دو سوم صندلی‌های ورزشگاه باید دارای پوشش شوند. بنا بر همین مسئله رئال مادرید سقفی را در ورزشگاه نصب کرد که میدان ردیف‌های اول و دوم ورزشگاه به جز قسمت شرقی را پوشش می‌داد. بدین وسیله گنجایش ورزشگاه از ۱۲۰۰۰۰ نفر به ۹۰۸۰۰ نفر تغییر ظرفیت داد که ۲۴۵۵۰ صندلی توسط سقف
۹۰۸۰۰ نفر تغییر ظرفیت داد که ۲۴۵۵۰ صندلی توسط سقف پوشش داده شدند و از گنجایش ورزشگاه کاستند. بر پایه این پروژه همچنین نمای سردر ورزشگاه تغییر ظاهر داد. نصب تابلوهای الکترونیکی در انتهای شمال و جنوب ورزشگاه، همچنین بازسازی جایگاه خبرنگاران، رختکن‌ها از دیگر آثار این پروژه بازسازی بودند. ورزشگاه چهار بازی جام جهانی را پذیرا بود: سه مسابقه گروهی در گروه دو بازی‌هاآلمان غربی در مقابل انگلستان، آلمان غربی در مقابل اسپانیا و اسپانیا در برابر انگلستان و فینال این رقابت‌ها بین ایتالیا و آلمان غربی. دهه ۱۹۹۰. در
رقابت‌ها بین ایتالیا و آلمان غربی. دهه ۱۹۹۰. در اواسط دهه ۱۹۸۰ میلادی یوفا به دلیل افزایش جرایم در ورزشگاه‌های اروپایی استانداردهای جدید امنیتی را وضع کرد؛ بنابراین استانداردها مسئولین ورزشگاه ناچار به ساخت میانبرهای جداکننده از قسمت‌های مختلف ورزشگاه و صندلی‌های تماشاگران شدند. در دهه ۱۹۹۰ میلادی، سانتیاگو برنابئو دستخوش تغییراتی در زمینه افزایش ظرفیت و نوسازی‌های گسترده‌ای شد که موجب شد رامون مندوزا جایزه گینس ناوارو را به همین دلیل کسب کند. عملیات در ۷ فوریه ۱۹۹۲ شروع و در ۷ مه ۱۹۹۴ با هزینه‌ای بالغ بر
۱۹۹۲ شروع و در ۷ مه ۱۹۹۴ با هزینه‌ای بالغ بر ۵ میلیارد پزوی اسپانیا، به پایان رسید. این هزینه بدهی باشگاه را که هیچ حامی رسمی نداشت افزایش داد. عملیات این پروژه با احداث سالن تئاتری در قسمت غربی و پی ساختمان که با جک هیدرولیکی به هم متصل شده بود، به پایان رسید. در مجموع ۲۰۲۰۰ صندلی پیشرفته نصب شد که هر صندلی شیبی ۸۷ درجه‌ای داشت. این موضوع باعث ایجاد دید فوق‌العاده و نزدیک به زمین مسابقه شد. به علاوه برای دسترسی بهتر به میدان چهار ورودی احداث شد که هر کدام دو راه پله و یک رمپ مارپیچ مرکزی داشت. با تغییرات
دو راه پله و یک رمپ مارپیچ مرکزی داشت. با تغییرات جدید ارتفاع ورزشگاه از ۲۲ متر به ۴۵ متر افزایش پیدا کرد که این مسئله باعث شد تا در زمستان دو سوم میدان بازی در تاریکی سایه قرار گیرد. عدم وجود نور خورشید روی قسمتی از چمن ورزشگاه باعث پژمرده شدن آن‌ها شد. به همین دلیل یک شبکه لوله پلی پروپیلین در عمق ۲۰ سانتی‌متری زیر چمن ورزشگاه نصب گردید. این لوله جریان آب گرمی را به حرکت درمی‌آورد که چمن ورزشگاه را از یخ زدن محافظت می‌کرد. هم چنین به دلیل افزایش ارتفاع سکوی ورزشگاه لازم بود تا سیستم روشنایی ورزشگاه بهبود
ورزشگاه لازم بود تا سیستم روشنایی ورزشگاه بهبود یابد. یک سقف جمع شونده هم چنین نصب شد تا تماشاچیان را از سازه‌های برقی محافظت می‌کرد. پس از عملیات نوسازی گنجایش ورزشگاه به ۱۱۰۰۰۰ نفر رسید. در تابستان ۱۹۹۸، تحت مدیریت لورنزو سانز، ورزشگاه سانتیاگو برنابئو با صندلی‌های سراسری پوشش داده شد که گنجایش آن را به ۷۵۳۲۸ نفر کاهش داد. دهه ۲۰۰۰. زمانی که فلورنتینو پرز به مقام ریاست باشگاه درآمد وی یک نقشه جامع با یک هدف را دنبال کرد: راحت‌تر کردن ورزشگاه و افزایش کیفیت تسهیلات و در نتیجه به حداکثر رساندن درآمد
کیفیت تسهیلات و در نتیجه به حداکثر رساندن درآمد ورزشگاه. وی ۱۲۷ میلیون یورو بین سال‌های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ هزینه کرد که شامل توسعه قسمت شرقی ورزشگاه با اضافه نمودن یک نمای سردر در خیابان فادر دامین و جایگاه‌های اختصاصی جدید، یک سکوی جدید در قسمت شرقی، یک جایگاه جدید برای خبرنگاران، یک سیستم صوتی جدید، یک مشروب فروشی جدید، یکپارچه‌سازی سیستم‌های گرمایشی جایگاه تماشاچیان، آسانسور مدرن با منظره‌ای زیبا به ورزشگاه، رستوران‌های جدید، پله برقی و ایجاد ساختمانی چند منظوره در خیابان فادر دامین می‌شد. برپایه توسعه قسمت
در خیابان فادر دامین می‌شد. برپایه توسعه قسمت شرقی جانبی و ایجاد گالری‌های جدید گنجایش ورزشگاه سانتیاگو برنابئو به ۸۰۳۵۴ نفر رسید. در سال ۲۰۰۷ میلادی هزارمین بازی در سانتیاگو برنابئو انجام شد. به علاوه طبق آخرین بازبینی یوفا در تاریخ ۲۷ اکتبر ۲۰۰۷ با توسل به بازی لیگ قهرمانان اروپا در برابر المپیاکوس یونان، آخرین قدم‌ها برای انتخاب سانتیاگو برنابئو به عنوان ورزشگاه ممتاز در تاریخ ۱۴ نوامبر ۲۰۰۷، یک ماه قبل از شصتمین سالگرد تأسیس ورزشگاه برداشته شد. یوفا در همین رابطه اعلام کرد که ورزشگاه به‌طور رسمی نامش
همین رابطه اعلام کرد که ورزشگاه به‌طور رسمی نامش را به ورزشگاه ممتاز تغییر خواهد داد. پرز قبل از استعفا در سال ۲۰۰۵ پیشنهاد داد یک سقف قابل جمع شدن ساخته شود. در سال ۲۰۰۹ هم‌زمان با انتخاب مجدد پرز به عنوان رئیس باشگاه اعلام شد که ساخت این سقف بر اساس وضعیت مالی باشگاه غیرممکن است. با این حال طبق اعلام مارکای اسپانیا، پرز قصد به دوباره‌سازی سانتیاگو برنابئو دارد. طبق اخبار این روزنامه معماران این پروژه از بین لیستی از معماران اسپانیایی، سانتیاگو کالاتراوا و رافائل مونئو برنده جایزه پریتزکر و یو مینگ پی که
رافائل مونئو برنده جایزه پریتزکر و یو مینگ پی که هویت آمریکایی-چینی دارد که وی هم برنده جایزه پریتزکر شده انتخاب خواهند شد. ورزشگاه به‌طور رسمی میزبانی فینال لیگ قهرمانان باشگاه‌های اروپا در سال ۲۰۱۰ را در مراسمی در نیون در سال ۲۰۰۸ میلادی اعلام کرد. با وجود حذف رئال مادرید در مرحله حذفی یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا در فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ بارسلونا به مرحله نیمه نهایی لیگ قهرمانان رسید و هواداران این تیم اسپانیایی آرزو داشتند جام این رقابت‌ها را در ورزشگاه رقیب دیرینه‌شان بالای سر ببرند و این در حالی بود که
دیرینه‌شان بالای سر ببرند و این در حالی بود که مادرید به شدت توسط روزنامه‌های اسپانیایی مورد تحقیر و انتقاد به خاطر رئیس سابق رامون کالدرون قرار گرفته بود. پروژه نوسازی ورزشگاه. در سال ۲۰۱۹، فلورنتینو پرز طرح جاه طلبانه نوسازی ورزشگاه سانتیاگو برنابئو را مطرح نمود که علاوه بر افزایش گنجایش سکوها تا بیش از ۹۰ هزار صندلی، ساخت رستوران، بار، کافی شاپ و مرکز خرید را در ساختمان اصلی ورزشگاه شامل می شد. این طرح از یک معماری بی نظیر و بسیار مدرن برخوردار خواهد بود که در آن یک سقف متحرک پیشرفته جهت استفاده در فصول
که در آن یک سقف متحرک پیشرفته جهت استفاده در فصول بارانی، لحاظ گردیده است. بسیاری از کارشناسان با توجه به فشرده بودن بازی های تیم رئال مادرید، تردیدهایی را در خصوص امکان اجرای این پروژه مطرح کردند. اما شیوع بیماری کووید-۱۹، این فرصت را در اختیار پرز قرار داد تا به بهانه ممنوعیت حضور تماشاگران در لیگ های اروپایی، بازی های تیم اول رئال مادرید را به ورزشگاه آلفردو دی استفانو منتقل نموده و پروژه بازسازی سانتیاگو برنابئو را آغاز نماید. زمان اتمام پروژه، تابستان ۲۰۲۲ اعلام گردیده است. سیستم حمل و نقل. ورزشگاه
۲۰۲۲ اعلام گردیده است. سیستم حمل و نقل. ورزشگاه توسط ایستگاه مترویی در امتداد خط ۱۰ که سانتیاگو برنابئو نام دارد و متعلق به خودش است سرویس داده می‌شود. همچنین خطوط اتوبوس ۱۴٬۲۷٬۴۰٬۴٬۱۲۰٬۱۴۷و ۱۵۰ به این ورزشگاه مسافر حمل و نقل می‌کنند.
استیون چو (متولد ۱۹۴۸ شهر سنت‌لوئیس در میزوری)، فیزیک‌دان تجربی آمریکایی و برنده جایزه نوبل در فیزیک سال ۱۹۹۷ است. در سال ۲۰۰۸ باراک اوباما رئیس‌جمهور آمریکا او را به عنوان دوازدهمین وزیر نیروی آمریکا انتخاب کرد. استیون چو در سنت‌لوئیس در ایالت میسوری به دنیا آمد و در دانشگاه روچستر و دانشگاه برکلی در رشته فیزیک تحصیل کرد. پس از آن که در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه برکلی درجه دکتری دریافت کرد، دو سال در همان دانشگاه به تحقیق پرداخت. سپس به آزمایشگاه‌های بل پیوست و در ۱۹۸۷ استاد فیزیک در دانشگاه استنفورد شد. از سال
۱۹۸۷ استاد فیزیک در دانشگاه استنفورد شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۳ رئیس دانشکده فیزیک در استنفورد بود. در سال ۱۹۹۷ همراه با دو نفر دیگر جایزه نوبل فیزیک را برای «توسعه روش‌های خنک کردن و تسخیر اتم‌ها با نور لیزر» دریافت کرد. از سال ۲۰۰۴ سرپرست آزمایشگاه‌های لاورنس در برکلی شد. نظر در مورد اقتصاد جهانی و جمعیت. استیون چو در دانشگاه شیکاگو گفت: «جهان به مدل جدیدی برای ایجاد یک استاندارد زندگی رو به رشد نیاز دارد که به یک طرح هرمی وابسته نباشد.» چو مشخص نکرد که این مدل جدید چگونه خواهد بود، اما راه حلی برای رشد
مدل جدید چگونه خواهد بود، اما راه حلی برای رشد جمعیت ارائه کرد. عقیده دارد که اقتصاد جهانی یک «طرح هرمی» است به این معنی که افزایش رونق اقتصادی و همه مدل‌های اقتصادی مورد حمایت دولت‌ها و رقبای جهانی، مبتنی برداشتن جوانان، کارگران، بیشتر از تعداد افراد مسن است. او گفت اقتصاد جهان مبتنی بر جمعیت روزافزون است، طرحی که اقتصاددانان دربارهٔ آن صحبت نمی‌کنند و دولت‌ها با آن روبه‌رو نخواهند شد، طرحی که پایداری را غیرممکن می‌کند و احتمالاً در نهایت با شکست مواجه می‌شود. وزیر سابق انرژی گفت، به عنوان مثال، کارگران
وزیر سابق انرژی گفت، به عنوان مثال، کارگران جوان سالم هزینه‌های مراقبت‌های بهداشتی را برای کارگران سالخورده و بازنشستگان می‌پردازند، طرحی که مستلزم افزایش تعداد کارگران جوان است. و رشد اقتصادی مستلزم آن است که مردم بیشتر و بیشتر کالاهای بیشتری را خریداری کنند که پیامدهای زیست‌محیطی بدی دارد. با افزایش استانداردهای زندگی، رشد جمعیت کاهش می‌یابد؛ بنابراین اگر اقتصاد موفق شود استانداردهای زندگی را بالا ببرد، خود را تضعیف می‌کند. چو گفت: «اقتصاددانان این را می‌دانند، اما آنها واقعاً در مورد آن به‌طور آشکار
می‌دانند، اما آنها واقعاً در مورد آن به‌طور آشکار صحبت نمی‌کنند و هیچ بحث واقعی در دولت وجود ندارد.» ... «هر دولتی می‌گوید که باید جمعیت را افزایش دهید، چه از طریق مهاجران و چه از طریق جمعیت داخلی؛ بنابراین، این یک مشکل است.» چو به عنوان مثال اشاره کرد که چین سیاست تک فرزندی خود را با مشوق‌هایی برای والدین برای داشتن دو فرزند جایگزین کرده‌است و فرانسه جایزه ای به نام مدال خانواده فرانسه را به مادران خانواده‌های پرجمعیت ارائه می‌دهد. او گفت که چنین مشوق‌هایی به جهان، در دستیابی به پایداری کمک نمی‌کند. در
به جهان، در دستیابی به پایداری کمک نمی‌کند. در بسیاری از کشورهای جهان، کشورهای توسعه یافته، ژاپن، اسپانیا، ایتالیا، رشد جمعیت منفی است؛ بنابراین چو انتظار دارد که اثرات ناشی از افزایش استانداردهای زندگی در نهایت رشد جمعیت انسانی را خنثی کند. او گفت که این به محیط زیست کمک می‌کند، اما به نوع جدیدی از اقتصاد نیز نیاز دارد.
موتور رلوکتانسی نوعی از موتورهای الکتریکی سنکرون است. همچنین به این نوع موتور، موتور مقاومت مغناطیسی نیز می‌گویند. ساختمان موتور. این موتور هم در روتور و هم در استاتور دارای برجستگی (قطب‌های برجسته) است. موتور رلوکتانسی دارای هسته آهنربای غیردائم است. همچنین قسمت روتور آن معمولاً سیم پیچی ندارد و از مواد فرومغناطیس ساخته شده‌است.این ماشین به شرطی گشتاور غیر صفر ایجاد می‌کند که در جهت عقربه‌های ساعت یا خلاف آن با سرعت زاویه‌ای جریان بچرخد. گشتاور در این موتور تابعی از sin ۲ formula_1 است که formula_1 وضعیت
تابعی از sin ۲ formula_1 است که formula_1 وضعیت روتور در لحظه اولیه راه اندازی است . گشتاور راه انداز. به‌طور معمول این نوع موتورها دارای گشتاور راه اندازی نیستند. بلکه با قرار دادن یک سیم پیچ بر روی روتور برای موتور از طریق القا گشتاور راه اندازی تولید می‌شود و به محض آن که به سرعت روتور به نزدیک سرعت سنکرون رسید، روتور با سرعت ثابت سنکرونی به ادامه گردش خود می‌پردازد. انواع موتور رلوکتانسی. دو نوع موتور رلوکتانسی وجود دارد، موتورهای رلوکتانسی سوئیچ (SRM) و موتورهای رلوکتانسی سنکرون (SynRM). موتورهای
و موتورهای رلوکتانسی سنکرون (SynRM). موتورهای رلوکتانسی سوئیچینگ دارای سیم پیچ متمرکز هستند، در حالی که موتورهای رلوکتانسی سنکرون دارای سیم پیچ های توزیع شده هستند. در مقایسه با موتور رلوکتانسی سوئیچ، موتور رلوکتانسی سنکرون دارای موج گشتاور کمتری است و بنابراین در کار بی صداتر است. علاوه بر این، موتورهای رلوکتانسی سنکرون بازده بالاتری نسبت به موتورهای رلوکتانسی سوئیچ دار دارند. این به این دلیل است که موتور رلوکتانسی سوئیچ شده به جریان فاز بالاتر نیاز دارد و چگالی شار مغناطیسی در موتورهای رلوکتانسی سنکرون
و چگالی شار مغناطیسی در موتورهای رلوکتانسی سنکرون کمتر است.
تابلوهای هشداردهنده یا تابلوهای اخطاری از نشان‌های راهنمایی و رانندگی هستند که بیشتر به صورت مثلثی شکل با نوارهای حاشیه قرمز رنگ و زمینه سفید رنگ که یک راس آن‌ها به طرف بالا بوده و نوع خطر در داخل آن با رنگ مشکی نمایش داده شده‌است. انواع این تابلو را می‌توانید در زیر مشاهده کنید. تابلوی خطر. تابلوی خطر یکی از تابلوهای اخطاری از علائم راهنمایی و رانندگی است. به هنگام دیدن این تابلو احتمال خطر وجود دارد و باید سرعت خودرو را کم کرده و آماده مواجهه با هر شرایطی باشید. تابلوی گذرگاه عابر پیاده. تابلوی گذرگاه
باشید. تابلوی گذرگاه عابر پیاده. تابلوی گذرگاه عابر پیاده یکی از تابلوهای اخطاری از علائم راهنمایی و رانندگی است. این تابلو مخصوص ایمنی عابرپیاده است و محل عبور عابرپیاده را به راننده نشان می‌دهد. تابلوی برآمدگی. تابلوی برآمدگی یکی از تابلوهای اخطاری از علائم راهنمایی و رانندگی است. تابلوهای عبور حیوانات از شاهراه. این تابلوها، عبور حیوانات وحشی (گوزن‌ها، خرس، آهو، خرس قطبی، شترها، کانگوروها، تمساح‌ها و غیره) یا حیوانات مزرعه و اهلی (گاوها، اسب‌ها، اردک‌ها و گوسفندها) را به راننده اخطار می‌دهند. پیچ‌ها و
و گوسفندها) را به راننده اخطار می‌دهند. پیچ‌ها و گوشه‌ها. تابلوی پیچ به چپ یکی از تابلوهای اخطاری از علائم راهنمایی و رانندگی است.
استفان جِی گولد (زاده ۱۰سپتامبر ۱۹۴۱ -مرگ ۲۰ می۲۰۰۲) دیرین‌شناس، زیست‌شناس تکاملی و مورخ علم اهل آمریکا بود. او همچنین یکی از مؤثرترین و پرخواننده‌ترین نویسندگان نثر علمی خوش‌خوان و مردم‌پسند بود. گولد بیشتر عمر شغلی خود را صرف تدریس در دانشگاه هاروارد و کار در موزهٔ آمریکایی تاریخ طبیعی نیویورک کرد. گولد در سال‌های آخر عمرش همچنین بیولوژی و تکامل را در دانشگاه نیویورک تدریس کرد. از بزرگترین دستاوردهای گولد در علم، ارائهٔ نظریه «تعادل نقطه‌ای» بود که به همراه نیلز الدرج به سال ۱۹۷۲ شرح و بسط داد. این نظریه
نیلز الدرج به سال ۱۹۷۲ شرح و بسط داد. این نظریه می‌گوید بیشتر تکامل با دوره‌های طولانی ثبات تکاملی علامت گذاری شده‌است که با تصادفات نادر از جوانه‌زنی تکامل نقطه گذاری گشته‌است. این تئوری در تضاد با تدریج‌گرایی فیلتیک بیان شد؛ نظر پرطرفداری که تغییر تکاملی با الگویی از تغییرات آهسته و مستمر در پیشینهٔ فسیلی نشان داده می‌شود. اکثر تحقیقات تجربی گولد در مورد دسته حلزون‌های خاکی پوسیلوزونیت و کریون بود. وی همچنین در پیشرفت زیست‌شناسی تکاملی در حال رشد سهیم بود؛ و به خاطر کتاب‌های رشدشناسی و تکامل نژادی مورد
و به خاطر کتاب‌های رشدشناسی و تکامل نژادی مورد تمجیدهای بسیار قرار گرفت. در نظریه تکامل، او با انتخاب‌گرایی سرسختانه، جامعه‌شناسی زیستی، که در مورد انسان به کار می‌رود و روانشناسی تکاملی به مقابله پرداخت. وی همچنین کمپینی علیه آفرینش‌گرایی راه‌اندازی کرد و اظهار کرد علم و دین باید دو حوزه مجزا در نظر گرفته شوند یا همان (مجیستریا) که قلمروهایشان همپوشانی نمی‌کند. بسیاری از مقالات گولد دربارهٔ تاریخ طبیعی در مجلات منتخب تجدید چاپ شدند، نظیر از زمان داروین و شست پاندا. رسالات محبوب او شامل کتب آنتوژنی و
و شست پاندا. رسالات محبوب او شامل کتب آنتوژنی و فیلوژنی، سنجش اشتباه انسان، زندگی شگفت‌انگیز و دست فول می‌باشد. کتاب شست پاندا تألیف گولد در سال‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ میلادی برنده دو جایزه مهم شد. گولد پس از سال‌ها کار در زمینه تحقیقات مربوط به تحول جانوران در ۲۱ مه ۲۰۰۲ میلادی، پس از یک دوره طولانی تحمل بیماری سرطان درگذشت. زندگی. استیون جی گولد در کوئینز نیویورک در ۱۰ سپتامبرِ ۱۹۴۱ به دنیا آمد. پدر او لئونارد، ستاره‌شناس دادگاه و در جنگ جهانی دوم دوران سربازی خود را در نیروی دریایی انجام داد. مادر وی النور یک
را در نیروی دریایی انجام داد. مادر وی النور یک هنرمند بود و والدین مادری وی یهودی‌های مهاجری بودند که در منطقه گارمنت ساکن بودند. گولد و برادر کوچکترش، پیتر، در منطقه بیساید بزرگ شدند که منطقه ای متوسط در شمال شرقی منطقه کوئینز بود. او دوران راهنمایی خود را در مدرسه روفوس کینگ (PS26) تحصیل کرد و از دبیرستان جامائیکا فارغ‌التحصیل شد. زمانی که گولد ۴ ساله بود، پدرش او را به موزه دایناسورها در موزه تاریخ طبیعی آمریکا برد و در آنجا بود که برای اولین بار تیرانوسوروس رکس (تی رکس) دید و در مواجه با آن دایناسور
رکس (تی رکس) دید و در مواجه با آن دایناسور گفت که برای اولین بار در زندگیش با چنین چیزی مواجه شده و بسیار شگفت زده شده بود. و در آن لحظه بود که تصیم گرفت دیرین‌شناس شود. به دلیل بزرگ شدن در یک خانواده سکولار یهودی، خیلی با قوانین عبادت کردن دینی آشنا نشد و ترجیح داد که تجاهل گرا باشد. زمانی که برای مصاحبه با مجله اسپیکینگ در مورد تجاهل گرائیش به‌طور مستقیم از وی سؤال شد، در پاسخ اینگونه گفت: اگر مجبور باشم روی خدایی به شکل انسان شرط‌بندی کنم، بدون شک روی نبودن آن شرط می‌بندم. اما با نظر هاکسلی که می‌گوید
آن شرط می‌بندم. اما با نظر هاکسلی که می‌گوید تجاهل گرایی منصفانه‌ترین اعتقاد است، هم عقیده هستم، زیرا ما واقعاً این مسائل را درک نمی‌کنیم و اگر مطابق آیین خدایی وجود داشته باشد بسیار شگفت زده خواهم گردید. ازدواج و خانواده. گولد با دبورا لی که یک هنرمند بود در سوم اکتبر سال ۱۹۶۵ ازدواج کرد. آنها زمانی که در کالج آنتیوچ تحصیل می‌کردند یکدیگر را ملاقات کردند. آنها صاحب دو فرزند پسر به نامهای جسی و ایتن بودند و برای ۳۰ سال کنارهم زندگی کردند.[۲۳] او در سال ۱۹۹۵ با هنرمندی به نام روندا رولند شیرر برای بار دوم
با هنرمندی به نام روندا رولند شیرر برای بار دوم ازدواج کرد. اولین کشمکش او با سرطان. در ژوئیه سال ۱۹۸۲ تشخیص داده شد که گولد به سرطان غدهی قسمتی از روده که یکی از کشنده‌ترین سرطانها است، مبتلا است. این نوع از سرطان اغلب در افرادی که نوعی ماده معدنی ای که در ساخت موزه سنجشی جانورشناسی هاوارد استفاده شده را استنشاق یا قورت داده‌اند، دیده می‌شود. پس از بهبودی دشوار دو ساله در رویارویی با بیماری سخت، گولد ستونی را در مجله دیسکاور با سر تیتر" The Median Isn't the Message" (میانگین حاوی پیامی نیست!) چاپ کرد که
Message" (میانگین حاوی پیامی نیست!) چاپ کرد که در آن توضیح می‌دهد که " بیماری غده ی که معمولاً در اثر استنشاق پنبه ی نسوز به وجود می‌آید غیر قابل درمان است و پس از تشخیص، میانگین زنده ماندن بیمار حدود هشت ماه است." وی در مقاله اش این حقیقت اینگونه توصیف کرد و تمایلش به درک اینکه میانگین‌های آماری انتزاعی مفید هستند اما به خودی خود مسبب «تغییرات واقعی در دنیای ما و پیوندها» نمی‌شوند. بیماری نهایی و مرگ. در فوریه سال ۲۰۰۲، بک جراحت ۳ سانتی‌متری (۱٫۲ اینچی) در عکس رادیوگرافی سینه گولد مشاهده شد. یک آنکولوژیست
عکس رادیوگرافی سینه گولد مشاهده شد. یک آنکولوژیست سرطان وی را در مرحله چهارم تشخیص داد. گولد ۱۰ هفته بعد در ۲۰ مه سال ۲۰۰۲ به علت نوعی غده سرطانی متاستازیک بدخیم در ناحیه شش که به مغز، جگر و طحال وی نیز سرایت کرده بود، درگذشت. سرطان او هیچ ارتباطی به سرطان روده وی در سال ۱۹۸۲ نداشته و کاملاً مجزا از آن بوده‌است. او در منزل خود بر روی تختش «در حالی که در اتاق زیر شیروانی بود و همسرش روندا و مادرش النور کنارش بودند و دور و برش پر از کتاهایی که دوست داشت بود»، درگذشت. حرفه علمی. گولد تحصیلات عالی خود را در
درگذشت. حرفه علمی. گولد تحصیلات عالی خود را در کالج آنتیوچ آغاز کرد و در سال ۱۹۶۳ با تحصیلات تکمیلی در زمین‌شناسی و فلسفه فارغ‌التحصیل شد. در این مدت نیز، وی در دانشگاه لیدز در انگلستان تحصیل می‌کرد. پس از اتمام کار تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا در سال ۱۹۶۷ با راهنمایی نورمن نیول، بلافاصله توسط دانشگاه هاروارد استخدام شد و تا پایان عمر خود در آنجا کار کرد (۲۰۰۲–۲۰۰۷). در سال ۱۹۷۳، هاروارد او را به عنوان استاد زمین‌شناسی و موزه دار دیرینه‌شناسی بی مهرگان در موزه سنجشی جانورشناسی این مؤسسه ارتقا داد. در
در موزه سنجشی جانورشناسی این مؤسسه ارتقا داد. در سال ۱۹۸۲ هاروارد به او عنوان الکساندر آگاسیز استاد جانورشناسی را اعطا کرد. سال بعد، یعنی در سال ۱۹۸۳ عضویت در انجمن علمی پیشرفت علوم آمریکا به وی اعطا شد، جایی که بعداً در آنجا به عنوان رئیس خدمت کرد (۲۰۰۱–۱۹۹۱). در خبرنامه AAAS «سهم بیشمار وی را در پیشرفت علمی و درک عمومی دانش» اذعان داشت. او همچنین به عنوان رئیس به جامعه دیرینه‌شناسی (۱۹۸۵ تا ۱۹۸۶) و جامعه مطالعه دربارهٔ تکامل (۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱) خدمت کرد. در سال ۱۹۸۹ گولد برای عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب
۱۹۸۹ گولد برای عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب شد. در طول سالهای ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۲ گولد استاد تحقیقات زیست‌شناسی وینسنت آستور در دانشگاه نیویورک بود. در سال ۲۰۰۱، انجمن مردمی گرایانه آمریکایی او را به دلیل وقف عمر خود در راستای کار، بشردوست سال نامیدند. در سال ۲۰۰۸، درحالی‌که که وی در قید حیات نبود، به او و ۱۲ نفر دیگر، مدال داروین-والاس اعطا شد. (تا سال ۲۰۰۸، این مدال هر ۵۰ سال توسط انجمن لینین لندن اهدا می‌شد.) تکامل زیست‌شناسی فرگشتی. گولد نقش مهمی در تکامل زیست‌شناسی فرگشتی ایفا نمود، خصوصاً در کار رشدشناسی
فرگشتی ایفا نمود، خصوصاً در کار رشدشناسی و فرگشت نژادی. وی در این کتاب بر روند ناهمگونی تأکید نموده‌است، که شامل دو فرایند مجزا است: نئوتنی و ترکیب‌های انتهایی. پیشرفت تکاملی. گولد از این استدلال که تحول هیچ ارتباطی با همراستا بودن «پیشرفت» دراز مدت ندارد، طرفداری کرد. تفسیرهای غیرقانونی اغلب تکامل را به شکل نردبانی برای پیشرفت ترسیم می‌کنند که به سوی ارگانیسم‌های بزرگتر، سریعتر و باهوش تر پیش می‌روند. این تفاسیر اینگونه فرض می‌کنند که این مکانیسم‌ها ارگانیسم‌ها را به سمتی هدایت می‌کند که در نتیجه تکامل به
را به سمتی هدایت می‌کند که در نتیجه تکامل به نوعی موجودات زنده پیچیده‌تر و در نهایت شبیه به انسان می‌رسند. روش رده‌بندی جانداران بر حسب شاخه و دودمان. گولد هرگز نتوانست از روش رده‌بندی جانداران بر حسب شاخه و دودمان به عنوان روشی برای تحقیق در مورد سلسله و روند تکاملی استفاده کند، احتمالاً به این دلیل که وی نگران این بود که چنین تحقیقاتی منجر به غفلت از جزئیات در زیست‌شناسی تاریخی شود، که ازنظر او این امر بسیار مهم می‌باشد. انتشارات. مقالات. انتشارت گولد بسیار زیاد بود. در نگاهی اجمالی می‌توان گفت بین ۱۹۶۵
زیاد بود. در نگاهی اجمالی می‌توان گفت بین ۱۹۶۵ تا ۲۰۰۰ انتشار داشت که شامل ۴۷۹ متن به‌دقت بازبینی شده، ۲۲ کتاب، ۳۰۰ مقاله، و ۱۰۱ بازبینی اصلی کتاب، می‌شود. کتاب‌ها. در ادامه به لیستی از کتابهایی اشاره می‌کنیم که استفان جی گولد یا نویسنده آن کتابها بوده یا اینکه آن کتابها را ویرایش نموده‌است. در این لیست کتابهایی که پس از مرگ وی در سال ۲۰۰۲ را نیز به چاپ رسیده نیز وجود دارد. درحالی‌که برخی از کتابها بعداً دوباره به چاپ رسید، با مؤلفان متعدد، در لیست زیر مؤلف اصلی و تاریخ چاپ، ذکر کرده شده‌است.
پاندای کونگ‌فوکار یک پویانمایی رایانه‌ای کمدی رزمی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۸ است که توسط دریم‌ورکس انیمیشن تولید و توسط پارامونت پیکچرز توزیع شده‌است. این فیلم نخستین قسمت از مجموعهٔ فرنچایز پاندای کونگ‌فوکار است و کارگردانی آن را جان استیونسن و مارک آزبرن برعهده داشتند و فیلمنامه‌ آن توسط جاناتان ایبل و گلن برگر بر پایه داستانی توسط اتان ریف و سایرس ووریس نوشته شد. گویندگان این فیلم افرادی چون جک بلک، داستین هافمن، آنجلینا جولی، ایان مک‌شین، ست روگن، لوسی لیو، دیوید کراس، رندل دوک کیم، جیمز هنگ، دن فوگلر،
دیوید کراس، رندل دوک کیم، جیمز هنگ، دن فوگلر، مایکل کلارک دانکن و جکی چان می‌باشند. داستان در نسخه‌ای اسطوره‌ای از چین باستان که حیوانات انسان‌نما در آن حضور دارند روایت می‌شود و بر روی یک پاندا به نام پو (جک بلک) که به کونگ‌فو علاقه دارد، تمرکز دارد. زمانی که پیش‌بینی می‌شود یک پلنگ برفی بدنام به‌نام تای لانگ (مک‌شین) قرار است از زندان فرار می‌کند و به دره حمله کند، پو به شکلی ناخواسته به‌عنوان «جنگجوی اژدها» انتخاب می‌شود، قهرمان پیشگویی شده‌ای که با خواندن طومار اژدها می‌تواند به قدرت بی حد و حصری برسد.