payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داشت. در همان سال فرمانده نیروی دریایی جنوب شد. رسائی در سال ۱۳۳۸ به درجهٔ دریاداری (سرتیپی) رسید و رئیس ادارهٔ کل نظام وظیفه شد. ساواک. رسائی از بدو تأسیس ساواک مأمور به خدمت در این سازمان شده و به عنوان رئیس اداره کل هفتم ساواک تا سال ۱۳۳۹ و برگشت به نیروی دریایی در این مجموعه فعالیت داشت. فرماندهی نیروی دریایی. رسائی بعداً به درجهٔ دریابانی (سرلشکری) رسید و در سال ۱۳۳۹ فرمانده نیروی دریایی ایران شد و مدت دوازده سال در این سمت قرار داشت که درجات دریاسالاری (سپهبدی) و دریابدی نیز در این سمت به او داده شد
(سپهبدی) و دریابدی نیز در این سمت به او داده شد که معادل ارتشبدی می‌باشد و یکی از ۱۸ تن امرای ارتش ایران می‌باشد که به این درجه رسیده‌اند. دریابد رسائی در تیر ماه سال ۱۳۵۱ از خدمت در ارتش بازنشسته شد و عباس رمزی عطایی با درجهٔ دریاداری جانشین او شد. برکناری و بازنشستگی. وقتی گروهی از افراد نیروی دریایی در یکی از جزایر خلیج فارس دچار بی غذایی شده و سرنشینان کشتی‌های خارجی به کمک آن‌ها رسیدند، دستور داده شد که افسران قدیمی نیروی دریایی بازنشسته شده و از افسران تحصیل‌کردهٔ جوان استفاده گردد و درجات موقت به
تحصیل‌کردهٔ جوان استفاده گردد و درجات موقت به آن‌ها داده شود. بازنشسته شدن دریابد رسائی و انتصاب عباس رمزی عطایی به‌دنبال همین جریان روی داد. سناتوری انتصابی. پس از استعفای مهرانگیز منوچهریان از سمت سناتور انتصابی تهران جای خالی او به رسائی داده شد. دریابد رسائی در ۶۲ سالگی در سال ۱۳۵۱ از خدمت در ارتش بازنشسته و تا پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در مجلس سنا عضویت داشت او بعد از انقلاب از کشور خارج و در آمریکا اقامت گزید. زندگی شخصی. فرج‌الله رسائی با فریده رسائی ازدواج کرد و سه فرزند دختر به نام‌های رسا، رؤیا و رعنا
کرد و سه فرزند دختر به نام‌های رسا، رؤیا و رعنا دارند که هر سه در خارج از ایران اقامت دارند. فرج‌الله رسائی، در ۹۳ سالگی در آذر ماه سال ۱۳۸۱ در آمریکا درگذشت.
پیشینه ترجمهٔ قرآن به زبان ایتالیایی به سده ۱۶ میلادی بازمی‌گردد. حدود ۷۰ تا ۱۲۰ میلیون نفر در بیش از ۳۰ کشور به زبان ایتالیایی گویش دارند. پیشینه. در سال ۱۵۴۷ آندره‌آ آریوابنه ترجمه قرآن را به زبان ایتالیایی در ونیز با عنوان «قرآن محمد» منتشر کرد، که ظاهراً اولین ترجمه ایتالیایی قرآن است. گرچه خود او مدعی بود که قرآن را از اصل عربی ترجمه کرده، ولی به نظر می‌رسد که ترجمه‌اش مبتنی بر ترجمه روبرت کتون بوده‌است. این ترجمه مورد استفاده شوایگر، مترجم قرآن به آلمانی، قرار گرفت. همین ترجمه در ۱۶۴۱ به زبان هلندی
قرار گرفت. همین ترجمه در ۱۶۴۱ به زبان هلندی نیز ترجمه شد. او ادعا کرده بود که مترجم کتاب است، اما او ویراستار و ناشر کتاب بوده‌است و از نام مترجم اطلاعی در دست نیست. مترجم، متن لاتینی قرآن را ترجمه کرده، اما در آغاز ترجمه خود ادعا نموده که متن اصلی، عربی بوده‌است. نبودن اطلاعات دقیق درباره مترجم این کتاب احتمالاً ناشی از هیئت تفتیش عقاید ونیز در ۱۵۵۴ (میلادی)، مبنی بر ممنوعیت قرائت قرآن، بوده‌است. ترجمه دیگر قرآن توسط آکویلو فراکاسی در ۱۹۱۴ صورت گرفت؛ ولی گفته می‌شود بهترین ترجمه ایتالیایی متعلق به
ولی گفته می‌شود بهترین ترجمه ایتالیایی متعلق به الساندرو بوزانی است که در ۱۹۵۵ منتشر شد. در سال 2019 ترجمه جدیدی از قرآن به زبان ایتالیایی در سایت ادواردو آنیلی توسط حمید رابعی در مشهد منتشر شد[6] ترجمه‌های ایتالیایی. فهرست مهم‌ترین ترجمه‌های قرآن به زبان ایتالیایی:
شندل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان است. این روستا در دهستان مارگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن (۱۷۰ خانوار) ۹۸۶ نفر بوده‌است.
گمشاد، روستایی از توابع بخش قرقری شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان است. جمعیت. این روستا در دهستان قرقری قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۵۵ خانوار) ۷۸۹ نفر بوده است.
شهرک سنچولی، روستایی در دهستان تیمورآباد بخش تیمورآباد شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۷۶ نفر (۱۳۸ خانوار) بوده‌است.
افضل‌آباد، روستایی در دهستان گلخانی بخش صابری شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷۷ نفر (۱۴۹ خانوار) بوده‌است.
صادق، روستایی در دهستان قائم‌آباد بخش صابری شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۹۳ نفر (۱۹۵ خانوار) بوده‌است.
دهکول، روستایی در دهستان حیدرآباد بخش مرکزی شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۸۲ نفر (۱۱۲ خانوار) بوده‌است.
تمبکا ، روستایی در دهستان محمدآباد بخش مرکزی شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۵۰ نفر (۱۲۲ خانوار) بوده است.
ده لطف‌الله، روستایی در دهستان کوه خواجه بخش تیمورآباد شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵۵ نفر (۹۰ خانوار) بوده‌است.
ساسولی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان ایران. این روستا در دهستان جهان‌آباد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۲۲ خانوار) ۶۰۰ نفر بوده‌است.
ساسولی ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان نیمروز شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان. این روستا در دهستان دوست محمد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱۵ خانوار) ۵۶۸ نفر بوده است. منبع. ((طبق
افغانستاندر زبان فارسی به معنی سرزمین مردم افغان یا افغان‌ها است.که در بنیان از نام قوم افغان، که خود نام قوم پشتون است گرفته شده‌است. این نام نخستین بار در قرن دهم میلادی درست شد. سیاستمداران افغان در قرن نوزدهم نام «افغانستان» را بر سرزمین‌های بازمانده امپراتوری درانی گذاشتند. "دایرةالمعارف آریانا" می‌نویسد: کشوری که در تاریخ دوره نو جهان به نام افغانستان از آن یاد می‌شود، در قرون وسطی به اسم خراسان و در عهد باستان به نام آریانا شهرت داشته‌است. محمدباقر مصباح‌زاده در کتاب تاریخ اقوام در باب افغانستان
مصباح‌زاده در کتاب تاریخ اقوام در باب افغانستان گفته‌است:(( در گذشته برخی مورّخان و پژوهشگران افغان با هدایت برخی از سیاست ورزان فرمانروا بر افغانستان، پژوهش های گسترده‌ای بر روی شواهد و منابع موجود انجام دادند، آنچه با نام «آریانا» یافت شد، نشان دهنده این بود که آریانا از دید جغرافیایی و منطقه‌ای با آریا روابط تنگاتنگی داشت. در برخی از آیین های آریایی‌ها و آریاناها می‌توان به زبان، چهره، ساختار ژنتیکی اشاره کرد.)) واژه آریانا در زبان یونانی «آریانیوس» و در زبان آریانایی «آریانا» گفته می‌شد. در اینجا اگر
زبان آریانایی «آریانا» گفته می‌شد. در اینجا اگر جداگانه به این اسامی بر اساس سندها و سرچشمه های مختلف تاریخی پرداخته می‌شود، اما نمی‌توان انتظار داشت این نوشتار همهٔ دوگانه پنداری ها یا اختلاف دیدگاه ها در این زمینه‌ها را از میان ببرد و چه بسا در برخی موارد در آن کمبود یافت می‌شود؛ چرا که هنوز سرچشمه ها، مدرک‌ها و سندهای فراوان دیگری نیز در این باره وجود دارد که باید جستجو شوند. به‌ویژه باید توجه داشت که کاوش کنونی به‌عنوان سرآغاز گفته شده‌است و لذا دامنه کاوش آن گسترده تر خواهد شد. افغانستان. نام
دامنه کاوش آن گسترده تر خواهد شد. افغانستان. نام افغانستان در اواسط قرن هیجدهم میلادی یعنی از هنگامی که برتری سیاسی و نظامی مردم افغان بر همه مردم در آنجا استوار گردید، و سرانجام در قرن نوزدهم میلادی شهرت یافت. واژهٔ افغانستان، به عنوان نام رسمی این کشور، بار اول در سال ۱۸۰۱ میلادی در قرارداد انگلستان، در مورد قلمرو امپراتوری درانی به کار رفته‌است. در طول تاریخ، نام‌های مختلفی به سرزمینی که کشور کنونی افغانستان است اطلاق شده است؛ از جمله آریانا، باختر، خراسان و افغانستان. در کتاب "افغانستان در مسیر تاریخ"
و افغانستان. در کتاب "افغانستان در مسیر تاریخ" اثر میر غلام‌محمد غبار از کلمهٔ «آریانا» به عنوان نام تاریخی افغانستان نام برده شده است. از جملهٔ شانزده ایالت آریانای کبیر، دوازده ولایت آن در افغانستان کنونی تثیت شده‌اند از جمله: هری (هرات)، درنکیانا (زرنج یا نیمروز) ستاکیدیا (وردک و غزنی) هریوتی (دهراوت و ارغنداب). استرابون (Strobo – ۴۰ ق م – ۴۰ م)، جغرافیدان معروف عهد قدیم یونان که اندکی بعد از سقوط دولت یونانی باختر می‌زیست از محدودهٔ جغرافیایی افغانستان امروزی با نام آریانا یاد کرده، باختر (بلخ) و سغد
امروزی با نام آریانا یاد کرده، باختر (بلخ) و سغد را هم جزئی از آریانا به شمار آورده است. در مورد نامیدن افغانستان به آریانا نظرهای متفاوت دیگری نیز وجود دارد. به گفتهٔ محمدباقر مصباح‌زاده، در کتاب "تاریخ اقوام در افغانستان"، صفحات ۸ و ۹، در گذشته، برخی مورخان و پژوهشگران افغانی با هدایت برخی عناصر در حاکمیت افغانستان کشوری خیالی به نام «آریانا» اختراع کردند تا آنچه که میراث آریایی‌ها نام نهاده‌اند را به نام افغانستان اختصاص دهند. تاریخ‌سازی با نشان دادن افسانه‌ها و جعل واژه‌ها آغاز شد. یفتلی هپتال شد و
افسانه‌ها و جعل واژه‌ها آغاز شد. یفتلی هپتال شد و هپتال به ابدال. همچنین، واژه‌های پاکتویس یونانی با پختویس و پشتون تطبیق داده شد. بر حسب تعریف وندیداد در فرگرد یکم، این سرزمین در منطقه‌ای سردسیر قرار دارد که بر کرانهٔ رود دایتی نیک قرار دارد ده ماه از آن سرد و دو ماه آن گرم است. اهورامزدا در وندیداد می‌گوید: که اگر من هر سرزمینی را که آفریدم چنان آرامش‌بخش نبود که به چشم مردمانش خوش آید همه به افغانستان روی می‌آوردند. سپس به ذکر آفرینش مناطق دیگر آغاز می‌کند که شامل بخش‌هایی از مناطق سرزمین افغانستان است
که شامل بخش‌هایی از مناطق سرزمین افغانستان است و همچنین سایر نقاطی که از نظر جغرافیایی محل آنها کاملاً مشخص نیست. بنابراین به طور مشخص معلوم نیست که سرزمین افغانستان از نظر جغرافیایی در کجا واقع شده است. بر حسب تعریف وندیداد، در فرگرد یکم وندیداد، این سرزمین در منطقه ای سرد سیر قرار دارد که بر کرانه رود دایتی نیک قرار دارد ده ماه از آن سرد و دو ماه آن گرم است. اهورامزدا در وندیداد می‌گوید: اگر من هر سرزمینی را که آفریدم چنان آرامش بخش نبود که به چشم مردمانش خوش آید همه به افغانستان روی می‌آوردند. سپس به
خوش آید همه به افغانستان روی می‌آوردند. سپس به ذکر آفرینش مناطق دیگر آغاز می‌کند که شامل بخش‌هایی از منطق سرزمین افغانستان است و همچنین سایر نقاطی که از نظر جغرافیایی، محل آنها کاملا مشخص نیست. بنابرین به طور مشخص معلوم نیست که سرزمین افغانستان از نظر جغرافیایی در کجا واقع شده است. به گمان برخی، منظور از رود دایتی که افغانستان در کرانه آن آفریده شده. همچنین به گفته الفنستون در کتاب گزارش کابل، ترجمه محمد آصف فکرت، مردم افغان نام عمومی برای کشور خود ندارند ولی گاهی نام افغانستان را به کار میبرند. او همچنین
گاهی نام افغانستان را به کار میبرند. او همچنین می‌گوید: نامی که توسط ساکنان سرزمین بر تمام کشور اطلاق می‌شود خراسان است اما واضح است که به کار بردن این نام درست نیست؛ زیرا از یکسو تمام سرزمین افغانان در محدوده خراسان داخل نیست و از سوی دیگر در بخش مهمی از آن ایالت، افغانان ساکن نیستند. کلمه دیگری که به عنوان نام قدیم افغانستان استفاده می‌شود "باختر" است. باختر بعضی از ساحات شمال و شمالغرب افغانستان و مقداری از حدود جنوب هندوکش را دربرداشت. در تحت نام باختر مدنیت بزرگی مانند مدنیت گریک و باختری در تاریخ
مدنیت بزرگی مانند مدنیت گریک و باختری در تاریخ افغانستان و حتی آسیای میانه از اهمیت زیاد برخوردار است. به تعقیب آن نام «خراسان» بر سرزمین کنونی افغانستان معمول گشت. مونت استوارت الفینستون نویسنده کتاب "گزارش سلطنت کابل" (ترجمه محمد آصف فکرت ) سرزمینی که وى "افغان+ستان" نام گذاشت بخش خراسان دانسته است. وى در همین کتاب کماکان چارده بار در پیوند با "افغان کشور" از خراسان نام برده است. اما با اینحال معتقد است که کار بردن این نام درست نیست؛ زیرا از یکسو تمام سرزمین افغانان در محدوده خراسان داخل نیست و از سوی
افغانان در محدوده خراسان داخل نیست و از سوی دیگر در بخش مهمی از آن ایالت، افغانان ساکن نیستند. افغانستان به عنوان نام یک کشور. امروزه افغانستان نام کشوری محصور در خشکی در تقاطع آسیای مرکزی و جنوبی است. واژه افغانستان به عنوان نام رسمی این کشور قدمت زیادی ندارد و در سال ۱۳۰۲ خورشیدی (۱۹۲۳) در زمان سلطنت سلسله بارک‌زایی و در قانون اساسی امان‌الله شاه به تصویب رسیده است. واژه افغان در سال ۱۳۴۳ (۱۹۶۴) و در قانون اساسی تصویبی محمد ظاهرشاه (آخرین پادشاه سلسله بارک‌زایی) با تعریفی تازه و به معنی همه افراد شهروند
با تعریفی تازه و به معنی همه افراد شهروند کشور افغانستان به کار گرفته شد. پیش از تصویب قانون اساسی امان‌الله شاه در زمان امرای درانی و امرای پیشین امان‌الله در سلسله بارک‌زایی نام خراسان به عنوان نام این کشور شناخته میشد که طی تصویب این قانون به افغانستان تغییر کرد. نقش بریتانیا در نامگذاری دولت درانی و بارک‌زایی به افغانستان. "دائرةالمعارف آریانا" می‌نویسد: کشوری که در تاریخ معاصر جهان به نام افغانستان یاد می‌شود در قرون وسطی به‌اسم خراسان و در عهد باستان به‌نام آریانا شهرت داشت. پس از تاسیس امپراتوری
به‌نام آریانا شهرت داشت. پس از تاسیس امپراتوری درانی توسط احمدشاه به علت این که بخش اصلی این امپراتوری و مرکزیت آن در حوزه تمدن خراسان بزرگ قرار داشت احمدشاه قلمرو تحت فرمان خود را که از مشهد تا دهلی و از آمو تا دریای عمان را در بر می‌گرفت خراسان نامید. پس از ورود انگلیس به منطقه، انگلیسی‌ها اقدامات بسیاری برای تضعیف کشورهای منطقه در جهت اهداف استعماری خود انجام دادند. از جمله این اقدامات تغییر نام دولت‌های منطقه با هدف ایجاد جنگ دینی و قومی در داخل کشور‌ها و همچنین بروز اختلاف بین کشورهای مختلف بود. سر
و همچنین بروز اختلاف بین کشورهای مختلف بود. سر جان ملکم سفیر انگلیس در تهران، دولت قاجار را متقاعد کرد تا در همه قراردادها و نامه‌های رسمی از نام «افغانستان» به جای نام «خراسان» استفاده کنند و دیگر این کشور را خراسان خطاب نکنند. مونت‌استوارت الفنستون رئیس هیئت سفارت انگلیس در قلمرو پادشاهی درانی در سال ۱۸۰۸ میلادی در کتاب خود با نام «سلطنت کابل» می‌نویسد که افغانان کشور خویش را خراسان خطاب می‌کنند و خود را خراسانی می‌خوانند. او همچنین می‌نویسد که خان بهاولپور (اکنون در پاکستان واقع است) اولین رعیتی است که
(اکنون در پاکستان واقع است) اولین رعیتی است که الفنستون دیده و خود را خراسانی خطاب کرده است. با همه این توصیفات الفنستون نام خراسان را برای این کشور شایسته نمی‌داند و معتقد است که نام افغانستان را که دولت قاجار (با مشاوره سفیر انگلیس) بر این سرزمین نهاده‌ برای این کشور مناسب‌تر است و او طرفدار کاربرد و تعمیم همین نام برای این کشور است. لرد اکلند نماینده بریتانیا در سال ۱۸۳۸ میلادی در طی معاهده سه‌جانبه لاهور که میان او، راجت سینگ و شاه شجاع درانی که از مقام خود خلع شده بود نام افغانستان را به شاه شجاع
مقام خود خلع شده بود نام افغانستان را به شاه شجاع تحمیل کرد و قلمرو درانی را در این قرارداد به جای عبارت خراسان با نام افغانستان مورد خطاب قرار داد و این اولین باری بود که در قراردادی که یک طرف آن ظاهرا دولت درانی قرار دارد نام قلمرو تحت فرمان این دولت افغانستان خطاب میشود. پس از معاهده سه جانبه لاهور به علت ضعف شاهان درانی و بارک‌زایی و ناتوانی آنها در اعتراض به دولت بریتانیا و قاجار، این دو دولت در دیگر معاهدات رسمی خود نیز بارها نام افغانستان را به جای نام خراسان به کار بردند. تا اینکه پس از حدود صد و
نام خراسان به کار بردند. تا اینکه پس از حدود صد و بیست سال تحمیل این نام به دو دولت درانی و سپس بارک‌زایی این نام در دوره حکومت امان‌الله شاه، پنجمین پادشاه بارک‌زایی وارد قانون اساسی شد و در سال ۱۹۲۳ میلادی بالاخره تبدیل به نام رسمی این کشور شد. آریانا. مردم افغان نام عمومی برای کشور خود دارند که اکثراً نام افغانستان را به‌کار می‌برند. بر حسب تعریف وندیداد، در فرگرد یکم وندیداد، این سرزمین در منطقه‌ای سردسیر قرار دارد که بر کرانهٔ رود دایتی نیک قرار دارد، ده ماه از آن سرد و دو ماه آن گرم است. اهورامزدا در
ماه از آن سرد و دو ماه آن گرم است. اهورامزدا در وندیداد می‌گوید که: اگر من هر سرزمینی را که آفریدم، چنان آرامش‌بخش نبود که به چشم مردمانش خوش آید، همه به باختر روی می‌آوردند. بنابرین به‌طور مشخص، معلوم نیست که سرزمین باختر، از نظر جغرافیایی در کجا واقع شده‌است. به‌گمان برخی، منظور از رود دایتی، که باختر در کرانهٔ آن آفریده شده. اراتس‌تن (۲۷۶–۱۹۶ ق. م)، اولین نویسندهٔ یونانی است که اسم آریانا را برای سراسر سرزمین‌های میان تا رود سند به‌استثنای غرب (بلخ) و سرزمین‌های شمالی اطلاق کرده‌است. به‌گفتهٔ ریچارد
سرزمین‌های شمالی اطلاق کرده‌است. به‌گفتهٔ ریچارد فرای، به‌کاربردن نام آریانا توسط اراتس‌تن، اما، استرابون (۶۳/۶۴ق. م ـ ۲۱م)، جغرافیدان معروف عهد قدیم یونان، که اندکی بعد از سقوط دولت یونانی باختر می‌زیست و از افغانستان امروزی با نام آریانا یاد کرده، غرب (بلخ) و سغد را هم جزئی از آریانا به‌شمار آورده‌است. کلاودیوس بطلمیوس (۸۳–۱۶۱ م)، ریاضی‌دان، جغرافی‌دان و ستاره‌شناس که در اسکندریه مصر زندگی می‌کرد به نام آریانا یاد کرده‌است. افق جغرافیایی اوستا، کتاب مقدس زرتشتیان، نیز محل (آریانا = سرزمین اصلی آریایی‌ها)
نیز محل (آریانا = سرزمین اصلی آریایی‌ها) را که زادگاه زرتشت هم به‌شمار می‌رود، در گسترهٔ جغرافیای تاریخی افغانستان قرار می‌دهد. در فرگرد اول وندیداد، از شانزده شهر آریایی یاد شده که در سر این شهرها "باختر" یعنی نخستین سرزمین آریایی‌ها قرار گرفته‌ است. پس از آن از شهرهای سغده (سغدیان یا سغد)، مورو (مرو)، بخدی (بلخ)، نیسایه (نواحی بین بلخ و هرات، یعنی میمنه)، هرویو (هرات)، وئه‌کرته (کابل)، اوروه (روه یعنی سرزمین پکتیکا یا غزنه یا طوس)، خننتا یا وهرکان (گرگان)، هراویتی (حوزه ارغنداب یا قندهار)، هائتومنت (وادی
هراویتی (حوزه ارغنداب یا قندهار)، هائتومنت (وادی هیرمند)، رگا یا راغه (ناحیه راغ در بدخشان یا ری)، شخر یا چخر یا کخر (غزنه یا شاهرود)، وارنا یا ورن (بامیان یا وانای وزیرستان یا صفحه البرز یا خوار)، هپت هیندو (پنجاب) و رانگه یا رنگا (محل آن معلوم نیست) سخن رفته‌است.
کمالی، روستایی در دهستان ادیمی بخش مرکزی شهرستان نیمروز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۵۹ نفر (۱۹۶ خانوار) بوده‌است.
آل گرگ 'روستایی از توابع بخش مركزي شهرستان هيرمند در استان سیستان و بلوچستان. این روستا در دهستان مارگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱۵ خانوار) ۶۰۱ نفر بوده‌است.
شغالک ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان. این روستا در دهستان دوست محمد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۱۴ خانوار) ۴۹۱ نفر بوده‌است.
رنده شهرکی ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان هیرمند در استان سیستان و بلوچستان. این روستا در دهستان مارگان قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۹۳ خانوار) ۴۷۸ نفر بوده است.
حسن‌آباد سنچولی یا سنچولی روستایی در دهستان خمک بخش جزینک شهرستان زهک استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۹۸ نفر (۵۸خانوار) بوده‌است.
دهستان لاسگرد، یکی از دهستان‌های بخش مرکزی شهرستان سرخه در استان سمنان ایران است. مرکز این دهستان، روستای لاسجرد است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان لاسگرد برابر با ۱٬۵۶۵ نفر بوده است.
ساروت یک شهر در جزیره سنت لوسیا است. که در مرکز این جزیره واقع است. که بین دو شهر Vanard و Durandeau واقع شده و نزدیک به شهرهایMorne Ciseaux وLa Treille می‌باشد.
اوکاوا شومِی نویسنده، اسلام‌پژوه و یکی از مترجمان قرآن به زبان ژاپنی. زندگی. اوکاوا در ۶ دسامبر سال ۱۸۸۶ در ساکاتا، درمنطقه یاماگاتا در ژاپن به دنیا آمد. در ۱۹۱۱ در دانشکده ادبیات در دانشگاه سلطنتی ژاپن پذیرفته شد و در آنجا با فلسفه شرقی و فلسفه هندو آشنا شد. در ۱۹۱۸ در شرکت راه‌آهن جنوب منچوری که یک شرکت ملی ژاپنی بود، مشغول به کار شد. او به همراه ایکی کیتا باشگاه و گروه بحث سیاسی یوزوشا را تأسیس کرد. اوکاوا از طرفداران دستیابی به «استقلال ملی آسیا» بود. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم و استقرار نیروهای
با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم و استقرار نیروهای متفقین که توسط آمریکا سازماندهی می‌شد، اوکاوا به اتهام همکاری در جنگ دستگیر شد و به زندان افتاد. در نخستین روز محاکمه او در دادگاه نظامی بین‌المللی شرق آسیا، رفتاری غیر عادی از خود نشان داد و طی آزمایش‌هایی که از سوی پزشکان آمریکایی و ژاپنی از وی به عمل آمد، گفته شد که وی به نوعی بیماری روانی مبتلا شده‌است. سرانجام محاکمه او به بعد از معالجه‌اش در بیمارستان موکول شد و در نهایت آن هم بی‌نتیجه ماند. ترجمه قرآن. اوکاوا در سی سالگی کار ترجمه قرآن را آغاز کرد.
اوکاوا در سی سالگی کار ترجمه قرآن را آغاز کرد. ترجمه او به صورت پیوسته تا سوره توبه در یک مجله محلی به چاپ می‌رسید. او در سال ۱۹۴۲ کتابی تحت عنوان «آشنایی با اسلام» منتشر ساخت. اوکاوا پس از گذراندن دوران نقاهت در بیمارستان و بهبودی نسبی، به مدت دو سال وقت خود را صرف ترجمه قرآن کرد که این ترجمه در سال ۱۹۵۰ به چاپ رسید. درگذشت. اوکاوا در ۲۴ دسامبر ۱۹۵۷ درگذشت.
سپیده جدیری (زاده ۱۳۵۵) شاعر، مترجم و روزنامه‌نگار ایرانی. است که فعالیت ادبی خود را از اواسط دهه هفتاد خورشیدی آغاز کرده و از آن تاریخ تا کنون ده کتاب و مقالات ادبی متعددی از او به چاپ رسیده است. زندگی. سپیده جدیری در دوم خرداد ۱۳۵۵ در اهواز به دنیا آمد. خردسال بود که خانواده‌اش به تهران آمدند و او در تهران بزرگ شده است. دانش‌آموختهٔ مهندسی شیمی (طراحی فرایندهای صنایع نفت) از دانشگاه علم و صنعت ایران است. جدیری نخستین شعرهای سپید و بی‌وزن خود را در اوایل دهه هفتاد سرود و در همان سال‌ها شعرهای نیمایی و سپید
هفتاد سرود و در همان سال‌ها شعرهای نیمایی و سپید و داستان‌هایش در نشریات ادبی و فرهنگی مختلف مانند: معیار، کلک، عصر پنجشنبه، نگاه نو و… به چاپ رسید. نخستین کتاب او مجموعه شعری است به نام «خوابِ دختر دوزیست» که در ۱۳۷۹ توسط نشر معیار چاپ شد. چاپ این کتاب در نشریات ادبی ایران انعکاس خوبی یافت و نقدهای متعددی دربارهٔ آن در این نشریات نوشته شد. «منطقی» اولین مجموعه داستان سپیده جدیری است که در سال ۱۳۸۰ توسط انتشارات خورشید سواران منتشر شد. جدیری از ۱۳۸۰ به نوشتن مقاله و ترجمه برای نشریات مختلف پرداخت و از ۱۳۸۴
مقاله و ترجمه برای نشریات مختلف پرداخت و از ۱۳۸۴ به‌طور حرفه‌ای به روزنامه‌نگاری روی آورد. مقالات او در بسیاری از روزنامه‌ها و مجلات از جمله روزنامه‌های نوروز، یاس نو، وقایع اتفاقیه، اعتماد ملی، کارگزاران و مجله‌های نافه، عصر پنجشنبه، بخارا و… منتشر شده است. دو کتاب ترجمه نیز دارد که کتاب نخست گزیده اشعاری است از ادگار آلن پو به نام «کلاغ» که در سال ۱۳۸۵ منتشر شده و کتاب دوم گزیده شعرهای خورخه لوئیس بورخس با نام «تب بوئنوس آیرس» در دست انتشار است. آثار. مقالات. جدیری در مطبوعات مقالات فراوانی دارد که چند
جدیری در مطبوعات مقالات فراوانی دارد که چند مقاله به عنوان نمونه در این‌جا نقل می‌شود. نقد و بررسی آثار. آثار سپیده جدیری در مطبوعات مورد نقد و بررسی فروانی قرار گرفته است که به تفکیک آثار به چند نمونه اشاره می‌شود.
رؤیایی دارم نام یک سخنرانی ۱۷ دقیقه‌ای از مارتین لوتر کینگ است که در ۲۸ اوت ۱۹۶۳ در راهپیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی و در برابر بنای یادبود لینکلن در واشینگتن دی سی با حضور ۲۵۰٬۰۰۰ نفر ایراد شد. "رؤیایی دارم" از مهم‌ترین و مشهورترین سخنرانی‌ها در تاریخ آمریکا به‌شمار می‌آید. مارتین لوتر کینگ یا مارتین لوتر کینگ جونیور، به (انگلیسی:.Martin Luther King, Jr) که در ۱۵ ژانویه ۱۹۲۹ متولد شد رهبر سیاهپوست جنبش حقوق مدنی ایالات متحده آمریکا بوده‌است. وی در یک خانوادهٔ متوسط در آتلانتا جورجیا به دنیا آمد.
یک خانوادهٔ متوسط در آتلانتا جورجیا به دنیا آمد. پدر و پدربزرگ وی از رهبران فرقهٔ باپتیست (تعمیدگرا) بودند و همین تمایلات مذهبی موجب ادامه تحصیل وی در رشتهٔ علوم دینی شد. در پی بازداشت رزا پارکس، زن سیاهپوستی که با بلند نشدن از روی صندلی یک اتوبوس عمومی برای یک سفیدپوست زندانی شد، کینگ جوان رهبری جنبش تحریم سیاهپوستان را برعهده گرفت و به‌عنوان یک فعال مبارزه با تبعیض نژادی در سرتاسر ایالات متحده آمریکا شهرت یافت. در سال ۱۹۵۷ به همراه ۶۰ رهبر سیاهپوست دیگر سازمانی را بنیان گذاشت که بعدها به کنفرانس رهبران
سازمانی را بنیان گذاشت که بعدها به کنفرانس رهبران مسیحی جنوب شناخته شد. وی در مبارزه علیه نژادپرستی از تعالیم مسیح، آبراهام لینکلن و مهاتما گاندی پیروی می‌کرد. در این سخنرانی که در آن عبارت «رؤیایی دارم» تکرار می‌شد، دربارهٔ آرزوی خود سخن گفت و ابراز امیدواری کرد که زمانی در آمریکا طبق مرام و آرمان خویش زندگی کند و تحقق مساوات و برابری ذاتی انسان‌ها را به چشم ببیند. مارتین لوتر کینگ در سال ۱۹۶۳ به‌عنوان مرد سال ازسوی مجله تایم برگزیده شد و در سال ۱۹۶۴ به‌عنوان جوان‌ترین فرد جایزه صلح نوبل را دریافت کرد.
جوان‌ترین فرد جایزه صلح نوبل را دریافت کرد. اوج فعالیت‌های مبارزاتی مارتین لوتر کینگ در دههٔ ۱۹۶۰ و برای تصویب قانون حقوق مدنی بود. مارتین لوتر کینگ در ۴ آوریل ۱۹۶۸ در شهر ممفیس ایالت تنسی ترور شد. در سال ۱۹۸۶ مقرر شد برای بزرگداشت یاد وی در ایالات متحده آمریکا سومین دوشنبهٔ ماه ژانویه تعطیل رسمی اعلام شود. وی ۵ سال پس از این سخنرانی در ۴ آوریل ۱۹۶۸ در شهر ممفیس ایالت تنسی ترور شد. با اینکه نتایج عملی جنبش ضدنژادپرستی را به چشم خود ندید، اما تأثیر عمیقی در تغییر قوانین تبعیض‌آمیز نژادی برجای گذاشت و نژاد
تغییر قوانین تبعیض‌آمیز نژادی برجای گذاشت و نژاد پرستی و جنسیت زدگی در ایالات متحده در دهه های بعدی و قرن ۲۱ از بین رفت. متن کامل سخنرانی. از این‌که امروز در تظاهراتی کنار شما هستم که روزی در تاریخ ملت ما به عنوان بزرگ‌ترین رخداد در راستای آزادی به ثبت خواهد رسید، خوشحالم. یکصد سال پیش، یک شهروند بزرگ آمریکایی که ما امروز زیر سایه‌ی نمادین او ایستاده‌ایم، اعلامیه‌ی آزادی بردگان را امضا کرد. این فرمان پربار، همچون فانوس دریایی، امیدی در دل میلیون‌ها برده‌ی سیاهپوست افکند که در آتش بی‌امان بیداد می‌سوختند.
سیاهپوست افکند که در آتش بی‌امان بیداد می‌سوختند. سپیده‌ی مسرت‌بخشی بود که پایان شب بلند بردگی‌شان را نوید می‌داد. امروز، یکصد سال از آن روز می‌گذرد، اما هنوز سیاهپوستان آزاد نیستند. پس از یکصد سال، با تاسف باید اذعان کنیم که زندگی سیاهپوستان هنوز هم اسیر بند و زنجیرهای تبعیض و جدایی نژادی است. پس از یکصد سال، در پهنه‌ی بیکران دریای رفاه مادی آمریکا، هنوز سیاهپوستان در جزیره‌ی دورافتاده‌ی فقر به سر می‌برند. پس از یکصد سال، سیاهپوستان در گوشه و کنار جامعه‌ی آمریکا، زار و نزار، خود را تبعیدیانی در کشورشان
آمریکا، زار و نزار، خود را تبعیدیانی در کشورشان می‌یابند. ما امروز در اینجا گرد آمده‌ایم تا این اوضاع شرم‌آور را برملا کنیم. به یک معنا، ما در پایتخت کشور گرد آمده‌ایم تا «چک» مواعید خود را وصول کنیم (1). با نگارش متن مهم قانون اساسی و اعلامیه‌ی استقلال، سازندگان جمهوری ما تعهدنامه‌ای را امضا کردند که هر آمریکایی وارث آن است. این سند تعهد کرده است که حق جدایی‌ناپذیر همه‌ی انسان‌ها- آری، سیاهپوستان و سفیدپوستان هردو- برای زندگی، آزادی و شادمانی تضمین شود. امروز این دیگر عیان است که آمریکا در پیوند با