payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۱۹ کتاب "تاریخ انقلاب آذربایجان و بلوای تبریز" نام این روستا را "سهلان" ذکر کرده‌است. در نقشه صفحه ۱۸۹ کتاب اطلس تاریخی نقشه‌ها و تصویرهای جغرافیایی آذربایجان، نام این روستا بصورت ساآلان (Saalan) قید شده که تلفط رایج این روستا بدین شکل است. ساآلان تلفظ ساغالان می‌باشد. "نامه ریش سفیدان ساغالان جهت تغییرنام روستا" آثار باستانی ساغالان. از آثار باستانی ساغالان می‌توان به تپه پیرموسی اشاره کرد. شهر باستانی گیلیخان نیز در نزدیکی آن قرار دارد. مشاهیر ساغالان. جعفر کاویان، وزیر جنگ حکومت خودمختار آذربایجان،
جعفر کاویان، وزیر جنگ حکومت خودمختار آذربایجان، مشهورترین فرد برخاسته از ساغالان بوده‌است. پدر کاویان، محمدعلی سهلانی (ساغالانلی محمدعلی) هم از یاران ستارخان بوده‌است. ایستگاه سهلان. نامگذاری گمرک مشهور سهلان، به دلیل وجود ایستگاه سهلان در مسیر راه‌آهن بوده که سالها قبل از گمرک مذکور موجود بوده‌است. از قراین چنین بر می‌آید، ایستگاه سهلان در دهه ۱۳۳۰ ایجاد شده‌است. این ایستگاه دارای کارکنانی بوده، در آنجا قطار نگه می‌داشته، مسافر جابجا می‌نموده‌است. منتهی، بعد از ایجاد گمرک در حدود ۲ کیلومتری آن، دیگر
بعد از ایجاد گمرک در حدود ۲ کیلومتری آن، دیگر ایستگاه قطار نیز به خود گمرک مننتقل گشته و ایستگاه سهلان عملاً متروک گردیده‌است.
قزل‌دیزج یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی ایران است که در دهستان آجی‌چای بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. جمعیت. بر اساس نتایج سرشماری سال ۱۳۹۵ منتشر شده در سایت مرکز آمار ایران جمعیت قزل‌دیزج ۱۵۸۰ نفر بوده که از آن تعداد ۸۲۰ نفر مرد و ۷۶۰ نفر زن می‌باشد و تعداد ۳۶۵ خانوار در روستای قزل‌دیزج زندگی می‌کنند. این آمار طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰ شامل ۱۵۷۴ نفر جمعیت و تعداد ۳۹۸ خانوار بود. این روستا طبق نتایج سرشماری سال ۱۳۸۵ دارای ۱۳۳۳ نفر جمعیت بود. موقعیت جغرافیایی. روستای قزل‌دیزج در ۳۸ درجه و ۴
موقعیت جغرافیایی. روستای قزل‌دیزج در ۳۸ درجه و ۴ دقیقه عرض شمالی و ۴۵ درجه و ۵۹ دقیقه طول شرقی و در ارتفاع ۱۳۲۰ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این روستا در سمت غرب تبریز و وابسته به بخش مرکزی شهرستان تبریز بوده و از طریق جاده مایان حدوداً ۳۴ کیلومتر با شهر تبریز فاصله دارد. روستای مایان سفلی در جوار شرقی روستای قزل‌دیزج قرار دارد. رویداد تاریخی. تقی رفعت که مدیر روزنامه تجدد و نشریه آزادیستان و از پیشگامان شعر نو در ایران بوده و از همراهان شیخ محمد خیابانی بود، در سال ۱۲۹۹ خورشیدی یک روز پس از شکست قیام
بود، در سال ۱۲۹۹ خورشیدی یک روز پس از شکست قیام تبریز و کشته شدن شیخ محمد خیابانی در قریهٔ قزل دیزج (نزدیک شهر تبریز) در سن سی و یک سالگی با شنیدن خبر قتل شیخ انتحار کرد.
کوجووار یکی از محلات تاریخی شهر تبریز است. این محله در غرب شهر تبریز (جنب پالایشگاه و پتروشیمی) واقع شده و جزء محدودهٔ شهرداری منطقهٔ ۷ تبریز محسوب می‌شود. در ۲ بهمن ۱۳۸۵ خورشیدی، با مجوز کمیسیون نام‌گذاری معابر و اماکن عمومی شهر تبریز، نام این محله به‌دلیل حفظ نام‌های تاریخی، به صورت رسمی و قانونی از کجاباد به کجوار بازگردانده شد. همچنین شورای نامگذاری در تاریخ ۲ مرداد ۱۳۹۷ شیوة صحیح نگارش نام این مکان را به صورت «کوجووار» تصویب کرد. تاریخچه. ریشهٔ نام و تاریخ بنای کوجووار به درستی مشخص نیست و روایات مطرح
بنای کوجووار به درستی مشخص نیست و روایات مطرح شده در مورد این محله ناقص است. دو روایت مستند در مورد نام آن نقل شده‌است. در زبان مردم قدیم منطقه، «کوجو» و «کوجی» نوعی پارچه پشمی بسیار جالب خوش بافت (شبیه جاجیم) با رنگ‌های متنوع اصیل طبیعی پشمی بود که به عنوان بالاپوش، روانداز، بارانی، پالتو، بورغه، چوخا و … استفاده می‌شد و همچنین اسباب و آلتی را هم می‌گفتند که در بافندگی، تارها را پس و پیش می‌کند. ☃☃ «وار» هم به معنای بودن و موجود بودن، تولید و به عمل آوردن است. پس «کوجووار» به معنای بسیار جالب جایگاهی است
است. پس «کوجووار» به معنای بسیار جالب جایگاهی است که در آن بهترین نوع پارچه پشمی مورد نیاز کشاورزان و دامداران و کاروانیان تولید و به بازار مصرف عرضه می‌شد. ☃☃☃☃↵روایت دیگر چنین است که واژه گوجووار به دوران هیتی‌ها برمیگردد که «گؤو» را خدای بزرگ خود می‌دانستند. «گؤو» در اصل به معنی آسمان ونیرو و زندگی وجنب وجوش است. برخی از مردم منطقه به این محله گوجووار می‌گویند که از این نام گرفته شده‌است. نام‌های دیگری که برای کوجووار نوشته شده‌اند، عبارتند از کجاباد (Kojabad)، کجوار (Kojovar)، کجاآباد (Kojāābād)،
(Kojabad)، کجوار (Kojovar)، کجاآباد (Kojāābād)، کج‌آباد (Koj āābād) و گوجووار (Gujuvar). جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۵ خورشیدی، جمعیت کوجووار بالغ بر ۶٬۰۰۱ نفر بوده که از این تعداد ۳٬۱۷۰ نفر مرد و ۲٬۸۳۱ نفر زن بوده‌اند. همچنین برپایهٔ همین آمار، شمار خانوارهای ساکن در این محله بالغ بر ۱٬۸۸۱ خانوار بوده‌است. فرهنگ. خطهٔ کوجووار از دیرباز مهد مردان و زنان فرهنگ‌پرور و ادب‌دوست بوده‌است. شخصیت‌های علمی و ادبی که نام بلند آنها در کتب قدیمی ثبت شده اما با بی‌توجهی عموم مردم به فراموشی سپرده
شده اما با بی‌توجهی عموم مردم به فراموشی سپرده شده‌است. ابوحفص عمر بن عبدالمؤمن بن یوسف کوجوواری بعد از مهاجرت به شهر بلخ و تحصیل علوم دینی شیخ‌الاسلام این شهر گردید. وی همراه مؤلف کتاب هدایه به سال ۵۴۴ هجری قمری (۵۲۸ هجری شمسی) عازم مکّه معظمه و مدینه منوره شدند و پس از انجام فریضه حج و زیارت مدینه در مراجعت به شهر همدان رفتند. وی در این سفر از صاحب هدایه بهره‌های علمی زیادی برد و روایاتی را از او آموخت، امّا در چندین سال بعد در بعضی از مسائل فقهی با صاحب هدایه اختلاف نظر پیدا کرد و دربارهٔ آنها با او به
هدایه اختلاف نظر پیدا کرد و دربارهٔ آنها با او به مناظره پرداخت. رضوان کوجوواری دانشمند فاضل و شاعر شیرین‌سخن در این خطه زندگی می‌کرد. اشعار ایشان بیشتر به زبان ترکی و فارسی بوده و این بیت مطلع شعری از او است: مین حوری غلمان اولا کونلوم سنی ایستر مین مهر درخشان اولا کونلوم سنی ایستر ترجمه فارسی: هزاران حوری و غلمان اگر باشند باز این دل ترا خواهد هزاران مهر رخشان هم اگر باشند باز این دل ترا خواهد اقتصاد. کوجووار قطب صنعت لوازم خانگی آذربایجان است و اکثر ساکنان این محله در کارگاه‌های صنعتی مشغول تولید لوازم
این محله در کارگاه‌های صنعتی مشغول تولید لوازم خانگی و صنعتی (اجاق گاز، بخاری گازی، کولر آبی، یخچال فریزر و کابینت فلزی) هستند. تعداد این کارگاه‌ها بالغ بر ۳۰۰ واحد می‌باشد. در گذشته، این محله باغ‌ها و مزارع فراوانی را در خود جای داده بود که منبع درآمد ساکنان محسوب می‌شد؛ ولی امروزه به‌جهت مستقر شدن کارخانه‌های تولیدی و صنعتی شهر تبریز در این منطقه (همانند پالایشگاه و پتروشیمی تبریز) و آلودگی ناشی از آن، اکثر این باغ‌ها و مزارع کشاورزی از بین رفته‌اند. همچنین، آجر کوجووار که در کارخانه‌های آجرپزی اطراف این
آجر کوجووار که در کارخانه‌های آجرپزی اطراف این محله تولید می‌شود، یکی از مهم‌ترین کالاهای صادراتی منطقه به‌شمار می‌رود. گندم و کلزا نیز از مهم‌ترین محصولات کشاورزی این منطقه محسوب می‌شوند. آلودگی. کوجووار به سبب مجاورت با شرکت‌های بزرگ صنعتی (بالاخص شرکت پالایش نفت تبریز، شرکت پتروشیمی تبریز و شرکت پلی‌نار) در معرض آلودگی شدید هوا، آب و خاک است. علی‌رغم تلاش فعالان محیط زیستی کوجووار تا الان بهبودی در اوضاع آلودگی منطقه حاصل نشده‌است. محلات کوجووار. «کند ایچی» نام مرکزی‌ترین محلهٔ کوجووار است. این محله از
نام مرکزی‌ترین محلهٔ کوجووار است. این محله از لحاظ کالبدی، اقتصادی و اجتماعی مرکز کوجووار محسوب می‌شود. به لحاظ تاریخی، عموماً محلات و کوچه‌های اصلی کوجووار به نام مقصدی نامگذاری شده‌اند که آن جاده بدان مقصد منتهی می‌شد. به عنوان مثال، جاده منتهی به سردرود و باغ معروف و مایان به نام «سردری یولو»، «باغ معروف یولو» و «مایان کوچه‌سی» نام نهاده شده‌اند. همچنین «شوش یولو» نام جاده‌ای است که در قدیم کوجووار را به جادهٔ شوسهٔ تبریز-آذرشهر وصل می‌کرد که با آمدن پالایشگاه تبریز این مسیر نیز قطع گردید. از دیگر محلات
تبریز این مسیر نیز قطع گردید. از دیگر محلات کوجووار می‌توان به «ناخیر یولو»، «خرمنگاه کوچه‌سی»، «شاهسون کوچه‌سی»، «مدرسه کوچه‌سی»، «مخابرات کوچه‌سی»، «گؤز دربندی» و «ماللا دربندی» اشاره کرد. در سال‌های اخیر، با آمدن مهاجرانی از بیرون محله‌ای به نام «قره داغلی‌لار محله‌سی» نیز در قسمت غرب کوجووار شکل گرفته‌است. مسجد محمدحنفیه و مذهب کیسانیه. مسجد محمد حنفیه واقع در شمال کوجووار یکی از اماکن تاریخی و مذهبی این منطقه می‌باشد. بنا به روایتی قبل از نهضت قیزیل باش‌ها مردمان منطقه کیسانی مذهب بودند؛ که این بنا
باش‌ها مردمان منطقه کیسانی مذهب بودند؛ که این بنا متعلق به این مذهب می‌باشد. بنای قبلی این مسجد از خشت خام، چوب و کاه‌گل بوده‌است، اما بنای جدیدی سال ۱۳۵۶ به بعد توسعه یافته و بازسازی شده بود که از آجر، آهن و سیمان بوده. بنا به گفته اهالی، قبلاً یک قبر در محل مسجد وجود داشته، اما در بازسازی بنا از بین رفته‌است. سنگی حاوی قدمگاه یکی از معصومین (ع) در مسجد وجود داشته که از سرنوشت آن اطلاعی در دست نیست.
مایان علیا ممکن است یکی از موارد زیر باشد: روستای مایان علیا (مشهد) روستای مایان علیا (تبریز)
بابا باغی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت این روستا بر پایهٔ نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ خورشیدی، ۴۰۹ نفر بوده‌است. موقعیت جغرافیایی. باباباغی در میان دره‌ای از کوه‌های شمال غرب تبریز و در نزدیکی کوه بهلول و کوه‌پایه‌های حلّی بنا شده‌است. قریه باباباغی روزگاری محل تفریح و شکار ناصرالدین میرزا ولیعهد قاجار در تبریز بود. توسعه پزشکی. در حال حاضر این منطقه به عنوان مرکز درمان بیماران جذام و اعصاب روان بیمارستان رازی
درمان بیماران جذام و اعصاب روان بیمارستان رازی مورد استفاده قرار گرفته و تنها مرکز تخصصی درمان بیماران جذامی در ایران است. مستندات. فیلم مستند خانه سیاه است، به کارگردانی فروغ فرخزاد در سال ۱۳۴۱ در این محل فیلمبرداری شده بود. پیشینه. نام باباباغی از اسم شخصی به نام «بابا» است (در زبان ترکی، «باباباغی» یعنی «باغ بابا») که در روزگار ولیعهدی ناصرالدین میرزا، باغبانِ باغی بود، بسیار آباد و مرتب. در همین مکانِ آسایشگاهِ امروزیِ جذامیان که وسایل رفاه و راحتی ولیعهد را که برای شکار به این کوهستان می‌آمد، فراهم
را که برای شکار به این کوهستان می‌آمد، فراهم کرده و پیوسته مورد تشویق ناصرالدین میرزا قرار می‌گرفت. تا این که ناصرالدین میرزا در تهران به تخت پادشاهی نشسته و در ازای خدمات باغبانش «بابا»، این باغ را به او بخشید. مدت‌ها شخصِ بابا این باغ را اداره می‌کرد، تا اینکه وفات یافته و باغ مزبور بی‌صاحب ماند تا در پایان مبارزات مشروطه و قیام مردم تبریز، ستارخان که از مبارزه و جنگ خسته شده بود، از والی و حاکم آذربایجان، مخبرالسلطنه هدایت درخواست کرد که باغ را به او واگذار نماید تا به کشاورزی و باغداری بپردازد؛ اما این
نماید تا به کشاورزی و باغداری بپردازد؛ اما این درخواست مورد قبول واقع نشد؛ زیرا قرار بر این بود که ستارخان به هر قیمتی که باشد، از تبریز دور شده و به تهران برده شود. در مورد واگذاری باغ باباباغی به ستارخان در «تاریخ هیجده ساله آذربایجان»، نوشته احمد کسروی چنین آمده‌است: «... این از آقای بلوری است که آن سالی که ستارخان از اردبیل بازگشت و من در تبریز نمایندهٔ انجمن ایالتی بودم، ستارخان باباباغی را از برای خود خواست و مرا میانجی ساخته و به انجمن چنین پیام داد: «من (ستارخان)، سگ این توده هستم و همیشه می‌خواهم
«من (ستارخان)، سگ این توده هستم و همیشه می‌خواهم پاسبان این توده باشم، شما باباباغی را به من واگذار کنید، بروم در آنجا به کشت و کار بپردازم و روز بگزارم و باز هر زمان نیاز افتاد بیایم و جانبازی کنم…» بلوری می‌گوید، من این پیام او را رسانیدم و کوشیدم که باغ را به او واگذارند؛ اما آقای هدایت (مخبرالسلطنه) خرسندی نداد.» آسایشگاه جذامیان. در سال ۱۳۰۰ خورشیدی که عبدالله‌خان امیرطهماسبی، حاکم ایالت آذربایجان و فرمانده لشکر شمال غرب ایران شد، باباباغی بلاتکلیف مانده بود و ماجرایی پیش آمد که مسئولان وقت، تصمیم
مانده بود و ماجرایی پیش آمد که مسئولان وقت، تصمیم گرفتند، این محیط سرسبز، ولی دور افتاده را به آسایشگاه جذامیان اختصاص دهند؛ لذا باباباغی به اداره صحیّه (بهداری) تبریز واگذار شد، تا تمام بیماران جذامی را در این باغ اسکان دهند و دهکده‌ای بسازند و از آن‌ها مراقبت و مواظبت نمایند و آن ماجرا چنین است که سابقاً تعدادی از بیماران جذامی در روستایی در ارتفاعات غربی روستای ونیار به نام «سوودلوق» زندگی می‌کردند که راه قدیم تبریز به اهر از گردنه پایان از نزدیکی آن می‌گذشت. در این میان روستاییان جذامی از روستای خود
در این میان روستاییان جذامی از روستای خود پایین آمده، دست به راهزنی می‌زدند و مردم هم از ترس بیماران راهزن پا به فرار می‌گذاشتند و هر چه داشتند به دست آن‌ها می‌افتاد و این اوضاع تا اواخر دوره قاجار ادامه داشت، تا سرانجام پس از اختصاص باباباغی به آسایشگاه بیماران جذامی، مسئولان وقت و مأموران اداره بهداری، تمام بیماران را جمع‌آوری کرده، در محوطه باباباغی اسکان دادند. امروزه بقایای روستای مزبور در حول و حوش بلندی‌های سوودلوق به چشم می‌خورد. آسایشگاه «باباباغی» که به مساحت ۷۵ هکتار در ۱۵ کیلومتری شمال غربی
که به مساحت ۷۵ هکتار در ۱۵ کیلومتری شمال غربی تبریز واقع شده‌است در سال ۱۳۱۰ شمسی به اسکان بیماران جذامی شمال، غرب و شمالغرب کشور اختصاص یافت؛ اما به‌دلیل کمبود امکانات، شرایط برای اسکان و درمان بیماران جذامی مهیا نبود. ۲ سال بعد در سال ۱۳۱۲ بلدیه تبریز شهرک باباباغی را به مبلغ ۶۰۰ تومان خریداری کرد و پس از انجام برخی تغییرات و مهیا کردن شرایط اولیه، این مکان را به وزارت بهداشت آن زمان واگذار کرد. بیماران جذامی را که تا آن تاریخ در آرپادره‌سی ساکن و وضع اسف باری داشته‌اند با احداث چهل اتاق کاهگلی توسط دولت
باری داشته‌اند با احداث چهل اتاق کاهگلی توسط دولت مرکزی به باباباغی انتقال و درآنجا اسکان داده شدند. در سال‌های دههٔ ۴۰ خورشیدی، هنگام سفر فرح پهلوی به تبریز، پس از بازدید از این آسایشگاه دستور داد، پلی بر روی رودخانه کومورچایی احداث نموده، آسایشگاه جدیدی را برای بیماران در محل باباباغی بنا کنند. آسایشگاه بابا باغی تبریز که در سال‌های ابتدایی تأسیس آن به دلیل حصارهای سه متری اطراف آن بیشتر به یک اردوگاه شباهت داشت، فعالیت خود را با پذیرش ۷۵ بیمار جذامی آغاز کرد. این مرکز در فاصله کمتر از دو سال، ۶۰۰ نفر از
کرد. این مرکز در فاصله کمتر از دو سال، ۶۰۰ نفر از جذامیان مناطق مازندران، گیلان، کردستان و آذربایجان را در خود جای داده بود. در سال‌های اولیه فعالیت بابا باغی، کمبود پزشک و داروی جذام مشکلات بسیاری را برای بیماران آن به وجود آورده بود اما با فعالیت‌های صورت گرفته، این مرکز در کانون توجهات بین‌المللی از جمله سازمان بهداشت جهانی قرار گرفت. از سال‌های دهه ۴۰ آسایشگاه باباباغی محل فعالیت پزشکان بین‌المللی از کشورهایی چون فرانسه و لبنان شد. همچنین در این دوران، پزشکان ایرانی برای آموزش درمان بیماری جذام از سوی
پزشکان ایرانی برای آموزش درمان بیماری جذام از سوی سازمان بهداشت جهانی به کشورهای اروپایی و آفریقایی اعزام شدند و پزشکانی چون دکتر مبین، دکتر دهقان، دکتر فرزام، دکتر داوید و دکتر جان استامفورد فعالیت‌های گسترده‌ای در این مجموعه انجام داده‌اند. نخستین پزشک داوطلب خدمت در این مرکز، یک طبیب اروپایی بوده‌است. دکتر «آلفونس داوید» که در این شهرک دورافتاده ساکن شد، به فاصله چند سال الهام‌بخش پزشکان ایرانی شد؛ به‌طوری‌که طبق گفته خود دکتر مبین، آشنایی با دکتر داوید او را به سوی فعالیت در این مرکز تشویق کرد. با
او را به سوی فعالیت در این مرکز تشویق کرد. با انتصاب دکتر مبین به ریاست آسایشگاه در دهه ۴۰ حصار سه متری دور آن از میان برداشته شد. با افزایش حساسیت‌ها و بیشتر شدن توجه دولت به بیماری جذام، آسایشگاه «بابا باغی» ایران در ردیف کشورهای کمک گیرنده از سازمان بهداشت جهانی قرار گرفت و در سال ۱۳۴۲ نخستین محموله داروی ضد جذام برای درمان ۶۰۰ بیمار ساکن باباباغی، وارد این مرکز شد. با گذشت زمان و با مطرح شدن وضع بیماران جذامی در جامعه، تحت فشار افکار عمومی دولت وقت مجبور شد، به وضع بیماران جذامی بیشتر رسیدگی کند تا
شد، به وضع بیماران جذامی بیشتر رسیدگی کند تا اینکه در سال ۱۳۴۲ سازمان حمایت از جذامیان تشکیل می‌شود و تولیت و مدیریت جذامیان را به عهده می‌گیرد و امکانات تا حدود قابل توجهی به جذامیان در نظر گرفته می‌شود. از جمله تعدادی ساختمان خدماتی و درمانی در باباباغی ساخته می‌شود. بعد از انقلاب هم باباباغی گسترش می‌یابد؛ از جمله در نظر گرفتن جیره غذائی، احداث ساختمان‌های رفاهی از جمله حمام بیست نمره‌ای زنانه و مردانه تکمیل سالن اجتماعات، احداث کتابخانه عمومی، اجرای پروژه انتقال آب مشروب از شهر به باباباغی، انتقال گاز
انتقال آب مشروب از شهر به باباباغی، انتقال گاز شهری به باباباغی، احداث مرکز مخابرات، آسفالت جاده باباباغی، پروژه روشنائی محوطه، استخدام رسمی و بکارگیری ۵۰ نفر از فرزندان سالم بیماران در همین مجموعه را می‌توان نام برد. بعد از اینکه بیماران برای درمان طولانی مدت به مرکز می‌آمدند خانه‌های سازمانی برای اسکان آن‌ها و خانواده‌هایشان ساخته شد. تعداد کارکنان رسمی و مشاغل خدمات عمومی این مرکز ۸۷ نفر است که شامل کارکنان اداری و خدماتی و درمانی و بهداشتی می‌باشند. این مرکز دارای ۱۰۰ هکتار عرصه با زیربنای ۳۰ هزار متر
مرکز دارای ۱۰۰ هکتار عرصه با زیربنای ۳۰ هزار متر مربع می‌باشد. این مرکز به دو صورت آسایشگاهی و بستری اداره می‌گردد. ۸۰ درصد بیماران در قسمت آسایشگاهی با خانواده شان سکونت دارند. تعداد کل افراد موجود در این مرکز بالغ بر ۴۷۲ نفر می‌باشد، که ۲۴۳ نفر از ایشان را بیماران و فرزندان تشکیل می‌دهند؛ تعداد مرد ۹۱ نفر، تعداد زن ۱۰۴ و کودک ۴۸ نفر می‌باشد. هم‌اکنون حدود ۱۲۰ خانواده به همراه کودکان سالم خود در کنار ۸۰ نفر پرسنل اداری در آسایشگاه بابا باغی ساکن و به کارهایی مانند کشاورزی، دامداری و دیگر فعالیت‌های خدماتی
مانند کشاورزی، دامداری و دیگر فعالیت‌های خدماتی مشغول هستند. به نظر می‌رسد، ادامه سکونت خانواده‌های بیماران جذامی در آسایشگاه باباباغی تبدیل به یک عادت شده و بیشتر جنبه روحی و روانی دارد؛ وگرنه از نظر پزشکی، بیشتر این افراد همانند سایر بیماران عادی، شرایط بازگشت به جامعه را دارند. امروزه بیماران مبتلا به جذام در این مرکز بعد از ۴۵ روز قرنطینه و درمان دارویی، این بیماری در آن‌ها کنترل می‌شود.
آغاج‌اوغلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران، بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌ است. تعداد خانوارهای این روستا تقریباً به 40 خانواده می‌رسد.
اولی کندی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۷۷۸ نفر جمعیت دارد. درآمد. منبع درآمد مردم این روستا بیشتر از طریق باغ داری، کشاورزی و دامداری می‌باشد، اصلی‌ترین محصولات باغدارها سیب و زردآلو (میوه) بوده هرچند تنوع کاشت میوه و غلات در این روستا بسیار است.
سفیدان عتیق، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تبریز در استان آذربایجان شرقی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اسپران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۱ نفر (۵۱خانوار) بوده‌است.
کردکندی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
گنزنق یا کنزنق، یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۳۲۲ نفر جمعیت دارد. این روستا دارای یک چشمه اب گوگردی درمانی زیبا است که سالانه توریست های زیادی را به خود جذب می کند.
گلزار یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۶۳ نفر جمعیت دارد. منابع. روستای گلزار یکی ازروستاهای خوش آب وهوا است. این روست باآب وهوای مهتدل کوهستانی گردشگران زیادی رابه خود خذب کردهاست.
گُمانج سفلی یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است و آب و هوای معتدل و طبیعتی سرسبز است. آمار جمعیت. جمعیت این روستا بر پایهٔ نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال۱۳۹۵خورشیدی، ۱۵۰ نفر بوده‌است.
گمانج علیا یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان اسپران بخش مرکزی شهرستان تبریز واقع شده‌است.این روستا ۳۱۴ نفر جمعیت دارد. منابع. تکمیل کننده این صفحه مهدی معصومی کمانج علیا می باشد.
قره قوزی، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان تبریز در استان آذربایجان شرقی ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان اسپران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۵۰ نفر (۵۵خانوار) بوده‌است.
روستای سفیدان جدید(به ترکی آذربایجانی:یئنگی ایسپیران)از توابع بخش مرکزی تبریز و مرکز دهستان اسپیران در فاصله ۱۸ کیلومتری از سه راهی پایگاه دوم شکاری تبریز(به طرف آناخاتون) می باشد،این روستا دارای طبیعت بکر و آب و هوای مناسب می باشد که منطقه اسپیران را تبدیل به یکی از قطب های گردشگری شهرستان تبریز نموده است. جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن ایران(۱۳۹۵)، جمعیت این روستا ۵۵۷۰ نفر(۱۸۹۹خانوار) بوده‌است. مردم شناسی. مردم روستای اسپیران با جمعیت بالغ بر ۵ هزار نفر تماماً به زبان ترکی آذربایجانی سخن می
۵ هزار نفر تماماً به زبان ترکی آذربایجانی سخن می گویند.
فولکه برنادوت (۲ ژانویه ۱۸۹۵ - ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۸) دیپلمات ارشد سوئدی، افسر ارتش سوئد و رئیس سازمان صلیب سرخ سوئد بود. کونت برنادوت تلاش‌های مهمی را برای نجات جان حدود ۱۵هزار زندانی اردوگاه‌های کار اجباری آلمان نازی که در حدود ۶٬۵۰۰ تا ۱۱٬۰۰۰ زندانی یهودی را نیز شامل می‌شد، انجام داد. در سال ۱۹۴۵ میلادی وی پیشنهاد محرمانه هاینریش هیملر مبنی بر تسلیم‌شدن بی‌قید و شرط آلمان نازی به پادشاهی متحده و ایالات متحده آمریکا را دریافت کرد که این پیشنهاد توسط وینستون چرچیل و دوایت آیزنهاور رد شد. پس از پایان جنگ جهانی
و دوایت آیزنهاور رد شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم و تشکیل سازمان ملل متحد، شورای امنیت سازمان ملل متحد از وی خواست تا به عنوان میانجی ارشد سازمان ملل در نزاع اعراب و اسرائیل به تحقیق و پیداکردن راه حل بپردازد. در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۴۸ میلادی، وی در حالی که همراه با دستیارش سرهنگ آندره سروت سوار بر خودروی سازمان ملل متحد و در حال عبور از منطقهٔ در اورشلیم بود، توسط چند تن از اعضای گروه شبه‌نظامی صهیونیستی لحی به قتل رسید. وی نواده شارل چهاردهم ژان سوئد و پسرعموی پادشاه وقت سوئد بود. با وجودی که در سال ۱۹۵۰
پادشاه وقت سوئد بود. با وجودی که در سال ۱۹۵۰ میلادی، سوئد کشور اسرائیل را به رسمیت شناخت، اما ماجرای ترور وی تا سال‌ها بر روابط سوئد و اسرائیل تأثیر منفی مستقیمی گذاشته بود. در سال ۱۹۹۵ میلادی، شیمعون پرس، وزیر امور خارجه وقت اسرائیل با صدور اعلامیه‌ای رسمی، «ترور فولک برنادوت، دیپلمات ارشد سوئدی را محکوم و از تلاش‌های وی برای نجات یهودیان قدردانی و از قتل وی به نحوه‌ای تروریستی» ابراز تاسف نمود.
برایان دی پالما (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۴۰) کارگردان، نویسنده و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. عمده شهرت دی پالما به خاطر کارگردانی پنج فیلم مطرح و پرفروش آمریکایی به نام‌های "کری"، "راه کارلیتو"، "صورت‌زخمی"، "تسخیرناپذیران" و "" می‌باشد. زندگی‌نامه. وی در نیوآرک، نیوجرسی به دنیا آمده‌است. پدرش دکتر جراح و مادرش معلم مدرسه بود. وی ابتدا به تحصیل در رشتهٔ فیزیک در دانشگاه کلمبیا پرداخت اما علاقه‌اش به سینما آن قدر زیاد بود که تحصیلاتش را نیمه کاره رها کرد و در «کالج سینمایی سارا لانکس نیویورک» ثبت نام کرد. وی نیز
سینمایی سارا لانکس نیویورک» ثبت نام کرد. وی نیز مانند فرانسیس فورد کوپولا و مارتین اسکورسیزی از جمله کارگردانان ایتالیایی‌تبار سینمای ایالات متحده آمریکا می‌باشد. برایان دی‌پالما فعالیت فیلم‌سازی‌اش را از دههٔ ۶۰ و با ساختن چند فیلم کوتاه آغاز کرد. شیوهٔ کارگردانی و فیلمبرداری چندین فیلم او را با کارگردان شهیر سینما یعنی آلفرد هیچکاک مقایسه می‌کنند. برایان دی‌پالما در زمرهٔ کارگردانان جوان و تازه‌نفس دههٔ ۱۹۷۰ بود. او به همراه مارتین اسکورسیزی، فرانسیس فورد کوپولا، استیون اسپیلبرگ و جرج لوکاس از پیشگامان
کوپولا، استیون اسپیلبرگ و جرج لوکاس از پیشگامان سینمای نوی ایالات متحده آمریکا به حساب می‌آید. این‌ها افرادی هستند که هر کدام با سبک مخصوص خود سینمای معاصر آمریکا را شکل دادند.
موساسور یک سرده از تیره موساسوریان و از پولک‌داران آبزی گوشت‌خوار منقرض‌شده مربوط به دورهٔ کِرِتاسه می‌باشد. این سرده در پایان کرتاسه و بین ۷۰ تا ۶۶ میلیون‌سال پیش در دریاهای آمریکای شمالی، اروپای غربی و احتمالاً ژاپن و نیوزلند زندگی می‌کرده‌است. نخستین سنگواره‌های موساسور در یک معدن سنگ آهک در شهر ماستریخت بر کنارهٔ رودخانه ماس در سال ۱۷۷۸ بدست آمده است. واژهٔ موساسور از ترکیب کلمهٔ لاتین Mosa به معنی رودخانه ماس در هلند و کلمه یونانی saurus به معنی مارمولک گرفته شده‌است. این جانور دریازی و ددمنش از
گرفته شده‌است. این جانور دریازی و ددمنش از نزدیک‌ترین جانوران به نیاکان مارها و بزمجه‌های امروزی به شمار می‌آید. موساسور از بزرگ‌ترین خزندگان دریایی تاریخ بوده و بزرگ‌ترین گونه آن یعنی موساسور هافمانی با حداکثر ۱۷ متر طول از بزرگترین درندگان تاریخ زمین محسوب می‌شود.
دانشگاه پوترای مالزی به عنوان یکی از دانشگاه‌های دولتی مالزی است که هدایت کنندهٔ تحقیقات مالزی به‌شمار می‌رود. این دانشگاه در سال ۱۹۳۱ میلادی به عنوان دانشکدهٔ کشاورزی آغاز به کار کرد. در دهه هشتاد دانشگاه UPM مالزی (پوترا) در زمینه‌های علوم و تکنولوژی نیز گسترش پیدا کرده و در سال ۱۹۹۴ دانشگاه پوترا UPM (یو پی ام) طرح‌هایی را برای گسترش دانشگاهی پست‌مدرن پایه‌ریزی کرد. دانشگاه UPM مالزی (پوترا) از آن پس به مکانی دیگر منتقل شد و نام و اعتبارش فراسوی مرزهای ملی گسترش یافت. اوج تغییرات یاد شده؛ در نهایت منجر
گسترش یافت. اوج تغییرات یاد شده؛ در نهایت منجر به تبدیل نام دانشگاه به PUTRA شد که به طور رسمی در ۳ آوریل ۱۹۹۷ توسط دکتر ماهاتیر محمد اعلام شد. امروزه دانشگاه پوترای مالزی با استفاده از امکانات مدرن و پیشرفته، محیطی علمی را برای دانش پژوهان فراهم کرده‌است. پردیس اصلی دانشگاه در Peninsular Malaysia، که نزدیک به دو شهر کوالالامپور و پوتراجایا واقع شده‌است. این دانشگاه با وسعت ۱۱٫۰۸ کیلومتر مربع یکی از بزرگترین دانشگاه‌های مالزی به‌شمار می‌رود.
اتحادیه بین‌المللی بازی‌های جهانی برگزارکننده بازی‌های جهانی رویداد چند ورزشی هر چهار سال یک‌باری‌ست که برای ورزش‌های ناالمپیکی تأسیس گشته است و در همکاری و هماهنگی با کمیته بین‌المللی المپیک انجام وظیفه می‌کند. این سازمان در سال ۱۹۸۱ با عنوان شورای بازی‌های جهانی تأسیس شد و در ۱۹۹۶ با نام کنونی و به عنوان یک سازمان غیردولتی در سوئیس تشکیل شد.
لَکْشمی یا مهالکشمی (سانسکریت: लक्ष्मी) ایزدبانوی توانگری و پیروزبختی در آئین هندو است. لکشمی را به سان زنی که بر روی گل نیلوفر آبی ایستاده است، تصویر کرده‌اند. به همین دلیل، او را به نام پادماپریا (کسی که نیلوفر دوست دارد) نیز می‌خوانند. او همسر خدا ویشنو است که هندوان در جشن دیوالی وی را نماز می‌برند. لکشمی ایزدبانوی ثروت است و پول و غله و گله و زمین و طلا و نقره از عطایای اوست. در متون هندو گفته شده هر جا که سلطنت و ثروت و شهرت و شوکت باشد، فیض لکشمی در آنجا حاضر است و لکشمی نیز در آنجا حضور و سکونت
در آنجا حاضر است و لکشمی نیز در آنجا حضور و سکونت داشته است. توصیف لکشمی. در متون هندو لکشمی این‌گونه توصیف شده است که: لکشمی همرنگ طلا و نیلوفر و چون آفتاب تابناک درخشان است، و دارای چهره‌ای همچون نیلوفر، زیبا. چشمان درشت لکشمی همچون گلبرگ نیلوفر است و حلقه‌ای از گل‌های نیلوفر به گردن دارد. لاشکمی بر نیلوفر می‌نشیند و نیلوفر به دست دارد. اینها همه نشانه علاقه لکشمی به نیلوفر است. پیراهن لکشمی سپید و پاکیزه و به عطر گلبرگ‌هاست. لکشمی مادر همه است و نخستین مادر جهان. لکشمی دوستدار کائنات است و سرسپردگانش به