payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شبیه جنگاوران و اسب‌های زره‌پوش که در مقابر سلطنتی یافت شده، گویای تکامل صنعت سفالگری و نقش آن در آیین‌های معنوی و تشریفاتی است. تجارت داخلی و خارجی. مرکزیت شاهنشاهی در گیونگجو موقعیتی مهم در شبکه جاده‌های ابریشم داشت. از سده هفتم میلادی به بعد یعنی پس از متحد شدن شبه‌جزیره، تاج‌گذاری شیلت با جذب بازرگانان خارجی همراه گردید. بنابر اسناد یونسکو، مسیرهای زمینی و دریایی با چین، شبه‌جزیره ژاپن و حتی مناطق غربی‌تر از جمله خاورمیانه ارتباط برقرار کردند. بازرگانان عرب کالاهای لوکسی چون پرها و جواهرات طاووس،
عرب کالاهای لوکسی چون پرها و جواهرات طاووس، صدف‌ها، عطر و ادویه و منسوجات نفیس به شیلا وارد می‌کردند. هم‌چنین اجناس پرارزشی از ایران مانند طلا، بلور و پارچه‌های فاخر از چین و راه دریایی به شیلا می‌رسید که نزد نجبای کره بسیار مورد توجه بود. واردات این کالاها کیفیت تکنیک‌های صنعت‌گران شیلا را بهبود بخشید و از مهارت‌های فنی روز دنیا برای تولید محصولات باکیفیت بهره برده شد. آثار باستانی نظیر پیکره سربازان و جام شیشه‌ای منقش در مقابر نشان‌دهنده حضور اقوام آسیای میانه و تبادل مستقیم کالا با آن‌هاست. تجارت با چین
و تبادل مستقیم کالا با آن‌هاست. تجارت با چین رسمی‌تر بود. در فاصله قرن‌های هفتم تا نهم میلادی، شیلا حدود ۱۷۹ هیأت رسمی گشت تانگ به دربار سلسله تانگ فرستاد؛ اعضای این هیأت‌ها علاوه بر اهداف دیپلماتیک حامل بازرگانانی بودند که کالا و هدیه مبادله می‌کردند. همچنین در زمان ویکتوریا بازرگانان چینی پول‌ نقد خود را در بنادر شیلا مصرف می‌کردند ولی در جاهای دورتر همچنان برنج و پارچه ارز رایج بودند. در سده نهم میلادی، دریاسالار جانگ بوگو نقش کلیدی در گسترش تجارت دریایی با ژاپن ایفا کرد و شیلا حتی حضور اداری دائمی در
با ژاپن ایفا کرد و شیلا حتی حضور اداری دائمی در بخش کٔوشو ژاپن برقرار کرد تا مبادلات تجاری افزایش یابد. علاوه بر این، کالاهای تجاری که به ژاپن صادر می‌شد شامل ادویه، ابزار پزشکی، ظروف سفالی، ابریشم و محصولات فلزی بود. از سوی دیگر، نخلستان‌های کنگر فرنگی یا همان جینسینگ و مصنوعات فلزی نظیر زیورآلات و سلاح‌های سبک از جمله کالاهای صادراتی شیلا به چین شناخته می‌شدند. در سطوح داخلی نیز بازارهایی در شهرها به‌ویژه گیونگجو برقرار بود و معامله‌کنندگان، کالا را گاه با کالاهای دیگر مبادله می‌کردند مانند مثالی که در
با کالاهای دیگر مبادله می‌کردند مانند مثالی که در آن تاجری لهستانی یک آینه را با برنج خرید. مالیات و نظام اقتصادی دولتی. حکومت شیلا نظام مالیاتی مشخصی داشت. مالیات محصولات کشاورزی عموماً معادل یک‌دهم برداشت بود که از مردم و به ویژه کشاورزان آزاد اخذ می‌شد. در کنار مالیات نقدی، خراج‌های کالا یا مالیات خرده نیز وجود داشت؛ به‌طور مثال محصولات ویژه منطقه‌ای به‌عنوان خراج برده می‌شد. وظایف خدماتی شامل خدمت نظامی و امور ساختمانی برای مردان بین ۱۶ تا ۶۰ سال بود. برای اداره امور مالی، دولت شمار و ثروت اهالی روستا
اداره امور مالی، دولت شمار و ثروت اهالی روستا را هر سه سال ثبت و بروزرسانی می‌کرد؛ دفترچه‌های روستایی (民情文書) مجموع جمعیت، خانواده‌ها، برده‌ها، احشام و تغییرات آنها را ضبط می‌کرد. در دوره اتحاد سامگانگ سیاست‌های مهم اقتصادی اجرا شد. به محض آرامش پس از فتح شبه‌جزیره، شاه آن‌گاه اصلاحات گسترده‌ای در نظام اراضی و مالیات انجام داد. بر اساس متون تاریخی، دارایی‌های ویژه اعطا شده به بزرگان منحل گردید و زمین‌های خاص مقامات حکومتی محدود شدند؛ در عوض زمین‌های مخصوص کارمندان (정전) به ایشان واگذار شد تا فقط از محل درآمد
(정전) به ایشان واگذار شد تا فقط از محل درآمد غلات آن، هزینه‌ای دریافت کنند. این اقدام آشکاراً برای کاهش قدرت زمین‌داری اشراف انجام گرفت و در کنار تقویت سیاست حمایت از دهقانان و بخشش زمین‌های مشخص (정전) به روستاییان بود. به گفته اسناد، این سیاست‌ها با هدف تقویت اقتدار پادشاه و ثبات اقتصاد کشاورزی مردم صورت گرفت. ابزارهای مبادله. در دوره شیلا پولِ رسمی چندانی به کار نمی‌رفت و بازرگانی غالباً بر اساس تهاتر و پول‌های کالایی انجام می‌گرفت. برنج، سایر غلات و پارچه متداول‌ترین پول کالایی بودند. نمونه‌ای تاریخی از
متداول‌ترین پول کالایی بودند. نمونه‌ای تاریخی از سامگوک ساگی نقل می‌کند که تاجر چینی‌ای هنگام خرید آینه هر دو ظرف سفالی را به جای فلز به قیمت برنج معاوضه کرد. سکه‌های چینی گاه و بیگاه در بنادر و مسیرهای آبی شیلا رواج داشتند، اما در نواحی داخلی‌تر همچنان برنج و پارچه نقش مهمی در معاملات عادی مردم بر عهده داشتند. به عبارت دیگر، اگرچه مبادلات خارجی به ویژه توسط افرادی که بازرگان خارجی بودند با مسکوکات چین تسهیل می‌شد، ولی زندگی اقتصادی روزمره دهقانان و بازاریان با کالاهای خوراکی و نسوج کار می‌کرد. نقش معابد و
با کالاهای خوراکی و نسوج کار می‌کرد. نقش معابد و مذهب در اقتصاد. بنیادهای دینی نقش تعیین‌کننده‌ای در اقتصاد شیلا داشتند. پس از آنکه بودیسم در اوایل قرن ششم در شیلا به عنوان دین رسمی پذیرفته شد، حکومت و نجبای شیلا زمین‌های گسترده‌ای به معابد اعطا کردند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد معابد با اعطای امتیازات دولتی و اهداهای نجبا مجموعه‌ای از اراضی معبد (사원전) را تشکیل دادند که پایه مالی اقتصاد مذهبی محسوب می‌شد. این اراضی که غالباً از پرداخت مالیات و خدمت معاف بودند، در دوره‌های بعد رشد چشمگیری یافت. در دوره‌ی سکون
در دوره‌های بعد رشد چشمگیری یافت. در دوره‌ی سکون نهایی ادوار شیلا قرن هفتم و پس از اتحاد، حجم اراضی معابد چنان افزایش یافت که گوداشت بودجه دولت را به خطر انداخت؛ حتی زمانی تلاش شد مانع واگذاری اراضی بیشتر به معابد شوند، اما نتیجه چندانی نداشت. معابد بزرگ می‌توانستند این اراضی را به صورت مزرعه‌های شبه فئودالی (田莊) اداره کنند و افراد مخصوصی موسوم به چیجنگ را برای نظارت بکار گمارند. بدین ترتیب، معابد تبدیل به مراکز اقتصادی مستقل شدند که هم نیروی کار و هم منابع مالی قابل‌توجهی را کنترل می‌کردند، به طوری که
مالی قابل‌توجهی را کنترل می‌کردند، به طوری که قدرت اقتصادی ‌آن‌ها در کنار نفوذ مذهبی‌شان رو به فزونی بود. طبقات اجتماعی و اقتصاد. نظام اقتصادی شیلا به‌شدت تحت تأثیر سلسله‌مراتب اجتماعی قرار داشت. طبقه حاکم شامل خانواده‌های کاخ-خونی (골품) بود که امتیازات سیاسی و اقتصادی وسیعی داشتند. به گفته منابع معاصر، جامعه شیلا به طبقات موروثی سفت و سختی تقسیم شده بود و اشراف (به‌ویژه خون اصیل و خون نجیب) تقریباً تمام مناصب عالی دولتی را در دست داشتند. این نخبگان معمولاً امتیازات غیرنقدی مثل مستمری زمینی داشتند و
امتیازات غیرنقدی مثل مستمری زمینی داشتند و خودزادترها یا همان عموم مردم آزاد را به پرداخت مالیات و خدمت وا می‌داشتند. در عین حال آمارهای دولتی نشان می‌دهد اکثر زمین‌های زراعی در اختیار زمینداران متوسط و دهقانان بود و دارایی عظیم اشراف هرچند چشمگیر، مطلقاً غالب بر اقتصاد روستایی نبود. در پایین‌ترین قشر اجتماعی بردگان قرار داشتند که معمولاً به‌عنوان نیروی کار در مزارع حکومت و معابد به کار گرفته می‌شدند. به طور کلی طبقه‌ بالای اشراف معافیت‌هایی داشت (از مالیات و خدمات) و طبقات پایین‌تر، از دهقانان آزاد تا
و خدمات) و طبقات پایین‌تر، از دهقانان آزاد تا بردگان، محور تولید و اقتصاد کشور را تشکیل می‌دادند. تمامی این ساختارها و نابرابری‌ها نیز در تحلیل‌های تاریخی مدرن بارها مورد توجه قرار گرفته‌اند. جامعه و سیاست. حداقل از سده ششم میلادی، زمانی که شیلا به یک سیستم دقیق قانون و حکومت دست یافت، جایگاه اجتماعی و پیشرفت رسمی توسط سیستم رده‌بندی خونی تعیین می‌شد. این سیستم سفت و سخت مبتنی بر دودمان، لباس، اندازه خانه و محدوده مجاز ازدواج را نیز تعیین می‌کرد. جامعه شیلا از زمان ظهورش به عنوان یک جامعه متمرکز سیاسی با
از زمان ظهورش به عنوان یک جامعه متمرکز سیاسی با ساختار اشرافی سختگیرانه خود مشخص می‌شد. شیلا دو طبقه سلطنتی داشت: «خون مقدس» ("سونگگول"، 성골، 聖骨) و «خون حقیقی» ("جینگول"، 진골، 眞骨). تا زمان سلطنت پادشاه ته‌جونگ‌مویول، این اشراف به اشراف «خون مقدس» و «خون حقیقی» تقسیم می‌شد، که دسته اول بر اساس واجد شرایط بودنشان برای رسیدن به سلطنت از هم متمایز می‌شدند. این دوگانگی زمانی پایان یافت که ملکه جیندوک، آخرین حاکم از طبقه «خون مقدس»، در سال ۶۵۴ میلادی درگذشت. تعداد اشراف «خون مقدس» برای نسل‌ها رو به کاهش بود، زیرا
اشراف «خون مقدس» برای نسل‌ها رو به کاهش بود، زیرا این عنوان فقط به کسانی اعطا می‌شد که والدینشان هر دو «خون مقدس» بودند، در حالی که فرزندان والدین یک شخص «خون مقدس» و یک شخص «خون حقیقی» به عنوان «خون حقیقی» در نظر گرفته می‌شدند. همچنین راه‌های زیادی برای تنزل رتبه یک «خون مقدس» به یک «خون واقعی» وجود داشت، که در نهایت احتمال فروپاشی کل سیستم را بیشتر می‌کرد. پادشاه (یا ملکه) از لحاظ تئوری یک پادشاه مطلق بود، اما قدرت‌های سلطنتی تا حدودی توسط اشرافیت قوی محدود می‌شد. نکته قابل توجه این است که شیلا در داشتن
می‌شد. نکته قابل توجه این است که شیلا در داشتن پادشاهان زن منحصر به فرد بود. به عنوان مثال، سه "پادشاه" زن شیلایی (یوانگ، 여왕) وجود داشتند که با ملکه‌هایی که صرفاً همسران حاکمان مرد بودند، متفاوت بودند. همچنین تبار شیلایی‌ها در طول دوران از طریق خطوط پدری و مادری ردیابی می‌شد، که نشان می‌دهد زنان در مقایسه با سایر کشورهای معاصر شرق آسیا از جایگاه نسبتاً بالایی برخوردار بودند. شورای سلطنتی به عنوان «هوابک» (화백,和白) با اختیارات تصمیم‌گیری در مورد برخی مسائل حیاتی مانند جانشینی تاج و تخت یا اعلام جنگ خدمت
حیاتی مانند جانشینی تاج و تخت یا اعلام جنگ خدمت می‌کرد. ریاست هوابک بر عهده شخصی با عنوان «سانگته‌دونگ» بود که از رتبه «خون مقدس» انتخاب می‌شد. یکی از تصمیمات کلیدی این شورای سلطنتی، پذیرش بودیسم به عنوان دین رسمی بود. شیلا پس از اتحاد شبه‌جزیره کره برای اداره قلمرو بسیار گسترش یافته خود، بیشتر به مدل‌های چینی–بوروکراسی تکیه کرد. این یک تغییر قابل توجه نسبت به روزهای پیش از اتحاد بود که سلطنت شیلا بر بودیسم و نقش پادشاه شیلا به عنوان یک "پادشاه–بودا" تأکید داشت. یکی دیگر از عوامل برجسته در سیاست‌های پس از
داشت. یکی دیگر از عوامل برجسته در سیاست‌های پس از اتحاد، تنش‌های فزاینده بین سلطنت کره و اشراف بود. ارتش. ارتش اولیه شیلا حول تعداد کمی از گارد سلطنتی شیلا ساخته شده بود که برای محافظت از خانواده سلطنتی و اشراف طراحی شده بودند و در زمان جنگ در صورت نیاز به عنوان نیروی نظامی اصلی خدمت می‌کردند. با توجه به فراوانی درگیری‌ها با بکجه و گوگوریو و همچنین یاماتو، شیلا شش پادگان محلی ایجاد کرد که هر کدام برای یک منطقه بود. گاردهای سلطنتی سرانجام به واحدهای «"پرچم قسم خورده"» یا «"سودانگ"» تبدیل شدند. در سال ۶۲۵
قسم خورده"» یا «"سودانگ"» تبدیل شدند. در سال ۶۲۵ گروه دیگری از سودانگ ایجاد شد. سربازان پادگان مسئول دفاع محلی بودند و همچنین به عنوان نیروی پلیس خدمت می‌کردند. تعدادی از بزرگ‌ترین ژنرال‌ها و رهبران نظامی شیلا، هوارانگ (معادل شوالیه‌ها یا شوالیه‌های غربی) بودند. در ابتدا، به دلیل رقابت نظامی مداوم بین سه پادشاهی کره، آنها در نهایت از گروهی از جوانان اشرافی مرد نخبه به سربازان و رهبران نظامی تبدیل شدند. هوارانگ‌ها در سقوط گوگوریو (که منجر به اتحاد شبه‌جزیره کره تحت حکومت شیلای متحد شد) و جنگ شیلا–تانگ، که
کره تحت حکومت شیلای متحد شد) و جنگ شیلا–تانگ، که نیروهای تانگ را از دو پادشاهی کره‌ای دیگر بیرون راند، نقش کلیدی داشتند. شیلا به خاطر استفاده از کمان‌های پولادی به نام «چونبونو (천보노)» که گفته می‌شود بردی معادل هزار پله داشته و همچنین یک واحد نیزه‌دار ویژه به نام «جانگچانگدانگ (장창당)» برای مقابله با سواره نظام دشمن شناخته می‌شود. به‌طور خاص، کمان‌های پولادی شیلا به دلیل عملکرد عالی و دوامشان مورد توجه دودمان تانگ قرار گرفتند. شیلا بعدها از واحدهای ویژه کمان پولادی علیه همتایان کره‌ای خود مانند گوگوریو و بکجه
علیه همتایان کره‌ای خود مانند گوگوریو و بکجه و همچنین تانگ در طول جنگ شیلا–تانگ استفاده کرد. واحد نیزه‌دار، به نام چانگچانگدانگ که بعدها به عنوان «بیگوم سودانگ (비금서당)» به عنوان بخشی از «نه سودانگ (구서당)» شناخته شد و از مردم شیلا تشکیل شده بود، هدف ویژه‌ای برای مقابله با سواره نظام‌های گوک‌ترک داشت که توسط ارتش تانگ در طول جنگ شیلا–تانگ اداره می‌شدند. ارتش مرکزی شیلا علاوه بر این نه سودانگ (구서당)، متشکل از مردم شیلا، گوگوریو، بکجه و مالگال بود. این نه سودانگ که وظیفه دفاع از پایتخت را بر عهده داشتند، پس از
که وظیفه دفاع از پایتخت را بر عهده داشتند، پس از اتحاد سه پادشاهی توسط شیلا، از نظر شکل‌گیری و ترکیب کامل شدند. هر لژیون با رنگ‌های نماینده خود که روی یقه‌هایشان مشخص شده بود، شناخته می‌شد و از گروه‌های مختلفی تشکیل شده بود. سودانگ طلایی، قرمز و آبی تیره، گوگوریوها را به کار می‌گرفتند، در حالی که سودانگ آبی و سفید، مردم بکجه را در صفوف خود می‌پذیرفت. بیگوم سودانگ (که به رنگ قرمز نیز هستند)، سبز و بنفش توسط مردم شیلا تشکیل می‌شدند، در حالی که سودانگ سیاه، پناهندگان پراکنده مالگال را که پس از سقوط گوگوریو
پناهندگان پراکنده مالگال را که پس از سقوط گوگوریو همراه با پناهندگان گوگوریو آمده بودند، به جمع خود پذیرفت. شیلا همچنین به خاطر دلاوری دریایی خود که توسط نیروی دریایی با پشتیبانی کشتی‌سازی و دریانوردی استادانه نشان داده می‌شود، شناخته شده است. قایق‌های مورد استفاده معمولاً «شیلا سون (신라선)» نامیده می‌شدند که به دلیل دوام محکم و قابلیت‌های مؤثر خود که گفته می‌شد «مردان را قادر می‌سازد از بزرگ‌ترین امواج عبور کنند» در بین چینی‌ها و ژاپنی‌ها، شهرت بین‌المللی داشتند. طبق گفته شوکو نیهون کوکی، در طول جنگ
داشتند. طبق گفته شوکو نیهون کوکی، در طول جنگ شیلا–تانگ، نیروی دریایی شیلا تحت فرماندهی «"ژنرال سیدوک"»، نیروی دریایی تانگ را ۲۲ بار از ۲۳ درگیری در گیبولپو، (شهرستان سوچون امروزی)، شکست داد. جانگ بوگو، یکی از چهره‌های برجسته دریایی شیلا، نیز به خاطر نیروی دریایی خود که بر اساس پادگان چونگهجین بنا شده بود، مشهور بود. فرهنگ. تعداد قابل توجهی از آرامگاه‌های شیلا هنوز هم در پایتخت شیلا، گیونگجو، یافت می‌شوند. آرامگاه‌های شیلا از یک اتاق سنگی احاطه شده توسط یک تپه خاکی تشکیل شده‌اند. منطقه تاریخی اطراف گیونگجو
خاکی تشکیل شده‌اند. منطقه تاریخی اطراف گیونگجو در سال ۲۰۰۰ میلادی به فهرست میراث جهانی یونسکو اضافه شد. بخش زیادی از آن نیز به عنوان بخشی از پارک ملی گیونگجو محافظت می‌شود. علاوه بر این، دو روستا در نزدیکی گیونگجو به نام‌های روستای فولک هاهوی و روستای فولک یانگ‌دونگ در سال ۲۰۰۸ میلادی یا بعد از آن توسط شهرهای مرتبط و دولت کره جنوبی برای میراث یونسکو ارسال شدند. از آنجایی که ورود به این مقبره‌ها دشوارتر از مقبره‌های بکجه بود، تعداد بیشتری از اشیاء حفظ شده‌اند. از جمله موارد قابل توجه می‌توان به تاج‌های
از جمله موارد قابل توجه می‌توان به تاج‌های طلایی و جواهرات نفیس شیلا اشاره کرد. ناقوس برنزی بزرگ پادشاه سونگدوک به خاطر تولید صدای متمایزش شناخته شده است. چومسونگته در نزدیکی گیونگجو قدیمی‌ترین رصدخانه نجومی موجود در شرق آسیا است، اما برخی در مورد عملکرد دقیق آن اختلاف نظر دارند. این رصدخانه در دوران سلطنت ملکه سوندوک ساخته شده است. بازرگانان مسلمان نام «شیلا» را از طریق جاده ابریشم به جهان خارج از حوزه سنتی شرق آسیا آوردند. جغرافی‌دانان جهان عرب، از جمله ابن خردادبه، مسعودی، دمشقی، نویری و مقریزی، سوابقی
خردادبه، مسعودی، دمشقی، نویری و مقریزی، سوابقی در مورد شیلا از خود به جا گذاشته‌اند. نوادگان فعلی پادشاهی شیلا با نام خانوادگی پارک شناخته می‌شوند. سوابق خانوادگی از زمان آخرین حاکم ارائه شده است اما این سوابق هنوز به‌طور کامل تأیید نشده‌اند. دین قومی بومی/شمنیسم/آنیمیسم. دین بومی باستانی کره یکی از مهمترین جنبه‌های جامعه اولیه کره را ارائه می‌داد و زندگی مردم و همچنین فرهنگ آن را در بر می‌گرفت. یکی از ویژگی‌های کلیدی آن، اعتقاد به ارواح طبیعت است که در همه چیزهای موجود ساکن هستند. حضور آن در خود فرهنگ کره
چیزهای موجود ساکن هستند. حضور آن در خود فرهنگ کره دیده می‌شود و می‌توان آن را از جشنواره‌های فرهنگی و ملی مانند سولال و چوسوک گرفته تا بسیاری از اعمال در بودیسم کره‌ای که از آن سرچشمه می‌گیرند، جدایی‌ناپذیر دانست. مذهب قومی شیلا عنصری کلیدی در دولت شیلا بود و دین دولتی را تشکیل می‌داد که بسیاری از آیین‌ها، جشنواره‌ها و مراسم ملی حول آن می‌چرخیدند. حاکم شیلا همزمان رئیس مذهبی آن و یکی از محترم‌ترین چهره‌های ملت بود و به دلیل تبارش از ارواح آسمان‌ها، جایگاهی نزدیک به خدا/قدیس داشت. به عنوان مثال، عنوان سومین
به خدا/قدیس داشت. به عنوان مثال، عنوان سومین پادشاه شیلا یوری ایساگوم، که "چاچاوونگ" هم نامیده می‌شد، یکی از شمن‌های بلندپایه دولت شیلا بود. حاکم همچنین مراسم ملی را برای حمایت از ملت در دوران آینده به همراه خواهرش به عنوان یک شخصیت شامانی عالی رتبه که تنها پس از خود حاکم در رتبه دوم قرار داشت، اجرا می‌کرد. ملی‌گرایی منحصر به فرد و استثنایی شیلا بر مبارزه برای بقا در برابر همسایگان بسیار قدرتمندتر گوگوریو و بکجه متمرکز بود. فرقه هوارانگ ریشه در مذهب بومی شیلا نیز داشت، جایی که جوانان برای جنگیدن برای کشور
نیز داشت، جایی که جوانان برای جنگیدن برای کشور و پادشاه خود تلاش می‌کردند. آنها برای جستجوی ارواح، که به آنها قدرت غلبه بر دشمنانشان را می‌دادند، به زیارت‌های ملی‌گرایانه می‌رفتند. هوارانگ سِگی یکی از نسخه‌های خطی است که بینشی در مورد زندگی و اعمال آنها ارائه می‌دهد. چشمه‌ها و کوه‌ها از جمله منابعی هستند که ارواح حیات از آنها سرچشمه می‌گیرند و گاهی به شکل حیوانات و دختران در می‌آیند. وقتی شیلا بودیسم را پذیرفت، دین قومی قبلی با دین جدید تلفیق شد و تا حد زیادی مترادف با آن شد. خدایان بودایی اغلب به همان
زیادی مترادف با آن شد. خدایان بودایی اغلب به همان روشی که با خدایان دین بومی رفتار می‌شود، مورد توجه قرار می‌گیرند. متعاقباً بودیسم نیز راه خود را به باورهای عامیانه بومی پیدا کرد. شمنیسم تا دوره گوریو همچنان مهم باقی ماند، و قیام بومی‌گرایانه‌ای که ظاهراً توسط یک راهب درباری بودایی به نام «میوچونگ» رهبری می‌شد، در قرن دوازدهم رخ داد. «پالگوانهه» و «یون‌دونهه» جشنواه‌های ملی گوریو در حالی جشنواره‌های بودایی بودند، در اصل جشنواره‌های شمنی بومی بودند. در دوران پادشاهی چوسان، شمن‌ها هنوز مورد توجه مردم عادی
پادشاهی چوسان، شمن‌ها هنوز مورد توجه مردم عادی بودند، به عنوان مثال، مردم اغلب برای تعیین نام فرزندانشان به آنها مراجعه می‌کردند. بودیسم. قرن‌ها پس از ظهور بودیسم در هند، شاخه‌ای از بودسم به نام مهایانه از آسیای مرکزی، افغانستان امروزی، گسترش یافت و به دلیل انزوای جغرافیایی، آخرین خروج از گوگوریو و بکجه به شیلا رسید. در کره، این مذهب به عنوان دین رسمی سه حکومت تشکیل‌دهنده دوره سه پادشاهی کره ابتدا توسط گوگوریو در سال ۳۷۲ میلادی، توسط شیلا در سال ۵۲۸ میلادی و توسط بکجه در سال ۵۵۲ میلادی پذیرفته شد. بودیسم
و توسط بکجه در سال ۵۵۲ میلادی پذیرفته شد. بودیسم در مقایسه با دو دین دیگر، در سال ۵۲۸ با اکراه بسیار بیشتری به شیلا معرفی شد. شیلا بیش از یک قرن در معرض این مذهب قرار داشت که طی آن این مذهب قطعاً به میان مردم بومی نفوذ کرده و با مذهب عامیانه شمن‌گرایی و آنیمیسم بومی آمیخته شده بود تا شکل خاص کره‌ای بودیسم را تشکیل دهد. آدو راهب بودایی، هنگامی که در اواسط قرن پنجم برای تبلیغ دین به کره آمد، آیین بودایی را به این کشور معرفی کرد. سامگوک یوسا و سامگوک ساگی، سه راهب را که از نخستین کسانی بودند که آموزه‌های
سه راهب را که از نخستین کسانی بودند که آموزه‌های بودایی یا دارما را به کره آوردند، دنبال می‌کنند: مارانانتا (اواخر سده چهارم میلادی) - یک راهب بودایی هندی که بودیسم را در سال ۳۸۴ به پادشاهی بکجه در جنوب شبه جزیره کره آورد، سوندو - یک راهب بودایی چینی که بودیسم را در سال ۳۷۲ میلادی به گوگوریو در شمال شبه‌جزیره کره آورد، و آدو - یک راهب بودایی که بودیسم را به شیلا در جنوب شبه‌جزیره کره آورد. با این حال، طبق افسانه‌ها، سلطنت شیلا تنها با شهادت ایچادون، ژنرال شیلایی که به دلیل ایمان بودایی خود توسط پادشاه شیلا
که به دلیل ایمان بودایی خود توسط پادشاه شیلا در سال ۵۲۷ میلادی اعدام شد، متقاعد به پذیرش این آیین شد، اما خون او به رنگ شیر جاری شد. اهمیت بودیسم در جامعه شیلا در پایان دوران نخستین آن، به سختی قابل اغراق است. از زمان پادشاه بوپهونگ و شش سلطنت بعدی، پادشاهان شیلا نام‌های بودایی را برگزیدند و خود را به عنوان پادشاهان بودایی به تصویر کشیدند. بودیسم در کره در سده هفتم میلادی با ظهور راهبان دانشمند برجسته و نخبه‌ای مانند ونهیو، اویسانگ و جاجانگ که بر فلسفه شرق آسیا تأثیر گذاشتند و نقش‌های محوری در ایجاد
شرق آسیا تأثیر گذاشتند و نقش‌های محوری در ایجاد ایده‌های کلیدی در بودیسم شرق آسیا مانند ذات-عملکرد ایفا کردند، به عصر طلایی خود رسید. معبد عظیمی با حمایت دولت، معابد مانند معبد اژدهای طلایی، معبد قلمروهای بودایی و عزلتگاه‌هایی مانند سوکگورام در سراسر کشور ساخته شدند. آرمان‌ها و اعمال بودایی صرف نظر از طبقه اجتماعی، در زندگی روزمره مردم نفوذ کرد و دربار و همچنین دولت، بودیسم را به عنوان نمادی از میهن‌پرستی در زمان تهاجم‌ها به طور فعال ترویج می‌کردند. ارزیابی اصلی این است که آثار باستانی و ویرانه‌های معابد
اصلی این است که آثار باستانی و ویرانه‌های معابد مربوط به شیلا که امروزه یافت می‌شوند، از زمان خود جلوتر بودند و از نظر اندازه و تجمل از گوریو و چوسان پیشی گرفتند. بسیاری از راهبان شیلایب که بخشی از طبقه نخبگان بودند، ترجیح دادند با تحصیل در خارج از کشور در تانگ چین یا سفر به غرب به هند، تجربه و دانش خود را گسترش دهند. هِیچو، که به خاطر سفرنامه‌اش با عنوان «شرح سفر به پنج پادشاهی هند» شناخته می‌شود، یکی از راهبان کره‌ای بسیاری بود که به سرزمین‌هایی در غرب چین سفر کرد که در آن زمان هنوز توسط کره‌ای‌ها بازدید
سفر کرد که در آن زمان هنوز توسط کره‌ای‌ها بازدید نشده بود. ماهیت قوی بودایی شیلا همچنین توسط هزاران پیکره و حکاکی سنگی بودایی باقی مانده، که عمدتاً در نامسان قرار دارند، منعکس می‌شود. تأثیر بین‌المللی سلسله تانگ بر این پیکره‌ها و حکاکی‌ها را می‌توان در نشانه‌هایی از فرم کامل گرد، حالت چهره جدی و لباس‌هایی که به بدن چسبیده‌اند، مشاهده کرد، اما عناصر سبکی فرهنگ بومی کره را هنوز هم می‌توان شناسایی کرد. روابط خارجی. رابطه طولانی مدت کره و ایران با تبادلات فرهنگی آغاز شد که به دوران سه پادشاهی کره، بیش از ۱۶۰۰
آغاز شد که به دوران سه پادشاهی کره، بیش از ۱۶۰۰ سال پیش از طریق جاده ابریشم، بازمی‌گردد. یک شیشه آبی تیره در آرامگاه چونماچونگ، یکی از آرامگاه‌های سلطنتی شیلا که در گیونگجو کشف شد، پیدا شد. یک شمشیر طلایی عجیب و غریب در گیرِیم-رو، خیابانی که آن هم در گیونگجو واقع شده است، پیدا شد. همه اینها آثار باستانی هستند که گمان می‌رود از ایران باستان یا پارس از طریق جاده ابریشم به شیلا ارسال شده باشند،که البته طبیعی است شیلا با جاده ابریشم ارتباطی نداشت زیرا از آن جاده بسیار دورتر بود و احتمالا از تبادلاتش با
آن جاده بسیار دورتر بود و احتمالا از تبادلاتش با امپراتوری تانگ حاصل گشته.سایر اقلام کشف شده در طول حفاری شامل یک کاسه نقره‌ای حکاکی شده با تصویری از آناهیتا الهه ایرانی؛ یک خنجر طلایی از پارس؛ نیم‌تنه‌های سفالی؛ و مجسمه‌هایی که بازرگانان خاورمیانه را به تصویر می‌کشند، می‌شود. تنها در دوران گوریو و در زمان سلطنت پادشاه هیونجونگ بود که تجارت با ایران رسماً در تاریخ کره ثبت شد. اما در محافل دانشگاهی فرض بر این است که هر دو کشور در طول قرن هفتم میلادی در دوران شیلا تبادلات فرهنگی فعالی داشته‌اند، به این معنی
شیلا تبادلات فرهنگی فعالی داشته‌اند، به این معنی که رابطه بین کره و ایران بیش از ۱۵۰۰ سال پیش آغاز شده است. در یک کتاب تاریخی که توسط محقق ایرانی ابن خردادبه نوشته شده است، آمده است که شیلا در منتهی‌الیه شرقی چین واقع شده است و آمده است: «در این کشور زیبای شیلا، طلای فراوان، شهرهای باشکوه و مردمانی سخت‌کوش وجود دارد. فرهنگ آنها با ایران قابل مقایسه است.» "سامگوک ساگی" - وقایع‌نامه رسمی دوران سه پادشاهی کره، که در سال ۱۱۴۵ گردآوری شده است - شامل توضیحات بیشتری از اقلام تجاری است که توسط بازرگانان خاورمیانه
از اقلام تجاری است که توسط بازرگانان خاورمیانه فروخته می‌شد و به طور گسترده در جامعه شیلا مورد استفاده قرار می‌گرفت. تأثیر فرهنگ ایرانی به طرق دیگر نیز عمیقاً احساس می‌شد، به ویژه در زمینه‌های موسیقی، هنرهای تجسمی و ادبیات. محبوبیت طرح‌های ایرانی در کره را می‌توان در استفاده گسترده از گلیم‌های گرد مزین به مروارید و الگوهای متقارن و جانورگونه مشاهده کرد. شیلا همچنین مورد توجه ژاپنی‌ها بود، زیرا نیهون شوکی و کوجیکی هر دو ادعا می‌کنند که سوسانو (برادر آماتراسو) خدای ژاپنی ابتدا پس از تبعید از آسمان‌ها از
خدای ژاپنی ابتدا پس از تبعید از آسمان‌ها از پادشاهی شیلا ظهور کرد، اما پس از نارضایتی از این سرزمین، شبه‌جزیره کره را به مقصد مجمع‌الجزایر ژاپن ترک کرد. او همچنین به عنوان وسیله‌ای برای پخش تبلیغات از طریق نیسن دوسورون مورد استفاده قرار گرفت مبنی بر اینکه سوسانو زمانی بر شیلا سلطنت می‌کرده و کره‌ای‌های مدرن از نوادگان او (به نوبه خود ژاپنی‌ها) هستند و در نهایت از او برای توجیه اشغال کره توسط ژاپن استفاده شد.
پادشاهی دونگ یه یا پادشاهی یه شرقی ، جنوبی‌ترین پادشاهی در میان سه پادشاهی نخست کره (اوکجو و بویو) بود. این امپراتوری پس از سقوط گوچوسان شکل گرفت و تا سال ۵۷ پیش از میلاد، به حیات خود ادامه داد. در این سال دونگ یه به دست گوگوریو فتح شد. تاریخ. دونگ یه در تاریخ به عنوان خراج گذاری برای امپراتوری گوگوریو شناخته شده است. اما در اوایل قرن پنجم امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ دونگ یه را تصرف نمود و باعث تسلط کامل گوگوریو بر بخش شمالی شبه‌جزیره کره و تمام منچوری شد. یک بخش کوچک از دونگ یه در جنوب نیز به دست شیلا افتاد.
کوچک از دونگ یه در جنوب نیز به دست شیلا افتاد. اقتصاد. اقتصاد دونگ یه اصولا بر پایه کشاورزی و علی الخصوص پرورش کرم ابریشم و بوته شاهدانه بوده است. فستیوال موچون عمدتا برای اطمینان از یک برداشت مناسب در سال آتی برگزار می شد. کشاورزی انها در سطح روستایی به خوبی سازماندهی می شد.قوانین دونگ یه مجازات های سنگینی را برای کسانی که به زمین های عمومی دست اندازی می کردند، پیش بینی کرده بود. فرهنگ و مردم. دونگ یه خودش را با مردمان گوگوریو یکسان می پنداشت و زبان و ریشه های قومی یکسانی با مردم اوکجو و گوگوریو داشت. این
های قومی یکسانی با مردم اوکجو و گوگوریو داشت. این موضوع نشان می دهد که دونگ یه با بویو و گوچوسان نیز ریشه ی مشترکی داشت. جمعیت این سرزمین ۲۸۰ هزار خانوار ثبت شده است. اطلاعات بسیار کمی در مورد دونگ یه باقی مانده است و بیشتر اطلاعات موجود از بحث در مورد وحشی های شرقی در کتاب سه پادشاهی چینی به دست امده است. رسمی به نام موچون که فستیوالی برای عبادت آسمان ها همراه با آواز و رقص در دهمین ماه بوده است، در بعضی از منابع ذکر شده است. این رسم با فستیوال دونگ منگ در گوگوریو که در زمان مشابهی برگزار شده و با نمایش
گوگوریو که در زمان مشابهی برگزار شده و با نمایش های رزمی ترکیب می شد، رابطه نزدیکی داشت. مردم ببر را به عنوان الهه می پرستیدند.
وارگ ویکرنس (زاده ۱۱ فوریه ۱۹۷۳) خواننده بلک متال اهل نروژ و بنیانگذار گروه موسیقی تک نفره بورزوم است. او در خانواده‌ای ثروتمند، در برگن متولد شد. دوران قبل از ورود به عالم موسیقی. کریستین به واسطهٔ شغل پدرش مدت ۳ سال در عراق ساکن شد. او در این ۳ سال مجبور شد به دبستان مسلمانان برود. او همواره از این سالها به عنوان بدترین سالهای عمرش یاد می‌کند. هنگام بازگشت به نروژ با موجی به نام دین ستیزی مواجه شد. در دهه ۸۰ میلادی موجی که ابتدا توسط انتان لاوی در سال‌های گذشته در ایالات متحده به راه افتاده و بیشتر شبیه