payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یوهان هاینریش پستالوزی (۱۷۴۶–۱۸۲۷) یک مربی علوم پرورشی و دانشمند سوئیسی و یکی از طرفداران و پیشگامان نظام‌های آموزشی بود. همچنین او به دلیل کارهای خیر خواهانه‌اش هم مشهور است. پستالوزی با خواندن کتاب‌های روسو شیفته افکارش شد و در راه تعلیم و تربیت گام گذاشت و مربی شد. زندگی‌نامه. او در سال ۱۷۴۷ در زوریخ به دنیا آمد و چون پدرش را در همان سال‌های کودکی از دست داد. به دست مادرش پرورش یافت. پستالُدزی در دوران جوانی به این فکر افتاد که روستائیان پیرامون خود را از حال فلاکت و بدبختی بیرون آورد. نخست به آموختن
از حال فلاکت و بدبختی بیرون آورد. نخست به آموختن علوم دینی روی آورد تا از راه روحانیت و سرپرستی امور دینی به مقصود خویش رسد ولی چون کامیاب نگشت به دانشگاه رفت تا در رشته حقوق تحصیل کند. به امید اینکه از حقوق مردم دفاع کند. در این زمان افکار ژان ژاک روسو در همه جا گسترش یافته بود اما خواندن کتاب‌هایش ممنوع بود؛ ولی به واسطه خواندن کتاب‌های قراردادهای اجتماعی و امیل اثر ژان-ژاک روسو متوجه معایب و نواقص حکومت وقت شد و به دلیل انتقاد از دولت مجبور شد از سیاست کناره‌گیری نماید. برای پیش بردن افکار خویش خواست که
نماید. برای پیش بردن افکار خویش خواست که از راه اصلاح طرق کشاورزی مردم را راهنمایی کند، به همین جهت در سال ۱۷۶۹ در نزدیکی زوریخ قطعه زمین بایری را برگزید و آن را "دژنو" نامید. لیکن به واسطه آشنا نبودن به اقتصاد پس از پنج سال مجبور شد آن را رها کند. در این گیر و دار با پسری کوچک آشنا شد و تصمیم گرفت این پسر را مشابه شخصیت "امیل" در کتابی به همین نام اثر "روسو" تربیت کند و همین کار برای او افکار تازه به وجود آورد. او عقاید و افکار خود را در سال ۱۷۸۱ در کتابی به نام لئونارد و گرترود ("Leonard and Gertrude")
به نام لئونارد و گرترود ("Leonard and Gertrude") منتشر ساخت. شورش فرانسه موجب شد که در سال ۱۷۹۸ نواحی مستقل سوئیس تبدیل به یک جمهوری گردد و به تصرف فرانسه درآید. پستالوژی از زمام‌داران امور خواست محلی برای به کار بستن نظریاتش در اختیار او گذارند. آنان نیز "دهکده استانز" را که در جنوب دریاچه لوسرن است برای اینکار معین کردند و پستالوزی در آنجا یتیم خانه ای برپا کرد و به تربیت کودکان مستمند مشغول گردید. او در مدت تربیت کودکان و تدریس دها شیوه جدید آموزشی را ابداع و اختراع کرد. پستالزی پس از حدود ۳۰ سال تدریس
و اختراع کرد. پستالزی پس از حدود ۳۰ سال تدریس در ۱۷ فوریه ۱۸۲۷ بدرود زندگی گفت. در سال ۱۸۴۶ مردم سوئیس آرامگاه مجللی برای وی در نزدیکی شهر زوریخ برپا کردند. کارهای مهم. وی که مردی بسیار نوع دوست بود، خانهٔ خود را به پرورشگاه کودکان بی سرپرست تبدیل کرد و بعدها آموزشگاهی برای بزرگسالان تأسیس کرد. از جمله کارهای مهم او در آموزش کودکان، این بود که در آموزشگاهش علوم و ریاضی و زبان و ریسندگی را باهم درس می‌داد و در همان حال بر آموزش دین و اخلاق تأکید می‌کرد. عده‌ای از صاحب نظران او را بنیان‌گذار آموزش و پرورش
از صاحب نظران او را بنیان‌گذار آموزش و پرورش جدید در اروپا می‌دانند.
فهرست جای‌های دیدنی افغانستان جستارهای وابسته. باستان‌شناسی افغانستان
الد ترافورد ورزشگاهی در انگلستان است که ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال منچستر یونایتد محسوب می‌شود. این ورزشگاه با ۷۴٬۳۱۰ نفر ظرفیت دهمین ورزشگاه بزرگ اروپا محسوب میشود. جایگاه تماشاگران در این ورزشگاه که در قسمت شمالی واقع شده، بزرگ‌ترین سقف بی ستون را در سراسر اروپا از آن خود کرده‌است. علاوه بر این جایگاه محلهای زیبایی چون موزه یونایتد، رستوران رد کافی، اتاق ویژه جام‌ها و قسمت اداری در این قسمت واقع شده و شکل بسیار مناسبی به آن داده‌است. قسمت جنوبی این ورزشگاه نیز بسیار توسعه یافته و چشم‌ها را به خود خیره
نیز بسیار توسعه یافته و چشم‌ها را به خود خیره می‌کند. در قسمت شرقی فروشگاه بسیار بزرگی واقع شده و در قسمت غربی نیز که بیشتر به استرتفورداند معروف است در سال‌های اخیر تغییرات وسیعی داده شده و با ردیف‌هایی اضافه شده که آن را ممتاز کرده‌است. ورزشگاه الدترافورد بیش از یک قرن عمر دارد. پیش از آن تیم منچستر ورزشگاهی کوچک و قدیمی داشت و الدترافورد به عنوان خانهٔ جدید باشگاه در غرب شهر منچستر بنا شد. الدترافورد در آن دوران با هزینه‌ای معادل ۶۰ هزار پوند ساخته شد که در زمان خود رقمی سرسام‌آور بود. آرچیبالد لیچ،
که در زمان خود رقمی سرسام‌آور بود. آرچیبالد لیچ، مهندس معروف اسکاتلندی طراح این ورزشگاه بود. او ورزشگاه‌های معروف وایت هارت لین در شمال شهر لندن و همدن پارک در شهر گلاسگو را نیز طراحی کرده‌است. الدترافورد در سال‌های ۱۹۱۱ و ۱۹۱۵ فینال جام حذفی انگلیس را برگزار کرد و در سال ۱۹۲۰ پذیرای بیشترین تماشاگر در بازی منچستر یونایتد مقابل آستون ویلا بود. در جنگ جهانی دوم اُلدترافورد در بمباران نیروی هوایی آلمان به شدت آسیب دید و تیم منچستریونایتد از ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۹ بازی‌های خود را در ورزشگاه ماین رود متعلق به باشگاه
خود را در ورزشگاه ماین رود متعلق به باشگاه منچستر سیتی برگزار می‌کرد. برای جام جهانی ۱۹۶۶ ورزشگاه الدترافورد بازسازی شد و بازی مجدد فینال جام حذفی سال ۱۹۷۰ بین چلسی و لیدز در این ورزشگاه برگزار گردید. الدترافورد اولین ورزشگاه انگلیس در دهه ۱۹۷۰ به حساب می‌آید که در آن حصار نصب کردند تا تماشاگران متعصب خشمگین نتوانند به زمین مسابقه حمله کنند. توسعه جایگاه‌ها تا دهه ۸۰. دردهه‌های ۶۰ و ۷۰ و ۸۰ بیش از ۵۸ هزار نفر می‌توانستند در ورزشگاه قرار بگیرند و به تماشای مسابقه بپردازند. اما با نصب کامل صندلی در آن ظرفیت
بپردازند. اما با نصب کامل صندلی در آن ظرفیت واقعی ورزشگاه به ۴۴هزار نفر کاهش پیدا کرد که برای باشگاهی چون منچستریونایتد کم بود. از اوایل دهه ۹۰ مدیران باشگاه به فکر افزایش حجم ورزشگاه افتادند. براساس طرحی تازه ۲۶ هزار صندلی جدید ظرفیت ورزشگاه را افزایش می‌داد. ابتدا گنجایش ورزشگاه را به ۵۶ هزار نفر افزایش دادند و پس از آن جایگاه شمالی‌اش را تا ارتفاع ۶۶ متری بالا بردند که تا آنجا نیز گسترش یابد. هزینه‌ای معادل ۱۹میلیون پوند برای افزایش ظرفیت ورزشگاه مصرف شد. ورودی جدید به زمین. جایگاه جنوبی الدترافورد
شد. ورودی جدید به زمین. جایگاه جنوبی الدترافورد جایگاه اصلی آن محسوب می‌شود که نیمکت مربیان جلویش قرار گرفته و مدیران - اتاقکهای پلیس - رستورانهای لوکس و صندلی‌های مسوولان اجرایی در آن واقع شده‌است. شیب این جایگاه اندکی کمتر از جایگاه‌های دیگر است. ۲۰ ردیف اول صندلی‌های ورزشگاه در هر چهار سمت آن پایین‌تر از سطح خیابان‌های اطراف الدترافورد هستند. جایگاه جنوبی کمتر از تلویزیون دیده می‌شود، چون دوربینها در آن تعبیه شده‌اند و جایگاه‌های دیگر را نشان می‌دهند. راهروی ورودی بازیکنان به زمین از وسط جایگاه جنوبی
راهروی ورودی بازیکنان به زمین از وسط جایگاه جنوبی می‌گذرد. راهروی قدیمی که از گوشه جنوب غربی زمین می‌گذشته هنوز حفظ شده و برای مناسبتهای ویژه و تورهای دیدار از ورزشگاه باز می‌شود. جایگاه شرقی ورزشگاه به جایگاه «ساعت» معروف است زیرا در گذشته یک ساعت عظیم بالای آن قرار داده بودند که وقت مسابقه را نشان می‌داد. اما امروزه ۲ساعت الکترونیکی و ثبت نتایج بزرگ در دو گوشه شمالی قرار گرفته‌است. تماشاگران تیم مهمان و افراد معلول عمدتاً در این جایگاه مستقر می‌شوند. توسعه جایگاه‌ها تا سال ۲۰۰۰. کار گسترش الدترافورد
توسعه جایگاه‌ها تا سال ۲۰۰۰. کار گسترش الدترافورد اواخر دهه ۹۰ دوباره شروع شد و در ژانویه سال ۲۰۰۰ گنجایش ورزشگاه به ۶۱ هزار صندلی افزایش یافت. بیرون ورزشگاه نمایی شیشه‌ای دارد که به ساختمان‌های اداری مدرن بی شباهت نیست. در این قسمت مجسمه «سرمت بازبی» مربی فقید تیم فاتح جام باشگاه‌های اروپا در سال ۱۹۶۸ و پلاک‌های یادبود بازیکنان تیم که در سانحه هوایی جان خود را از دست دادند به چشم می‌خورد. جایگاه غربی ورزشگاه همواره به هواداران سرسخت منچستر یونایتد اختصاص داشته که حداکثر ۲۰ هزار نفر در آن قرار می‌گیرند.
داشته که حداکثر ۲۰ هزار نفر در آن قرار می‌گیرند. کار گسترش جایگاه‌های ورزشگاه در سال۲۰۰۰ به پایان رسید و تعداد صندلیها به ۶۸۲۱۷ رسید. از نکته‌های جالب دربارهٔ این ورزشگاه یکی این است که جایگاه خانوادگی هم دارد که درون جایگاه بزرگ غربی است. الدترافورد ۹۰ هزار نفری. برنامه توسعه ورزشگاه الدترافورد هنوز به پایان نرسیده‌است. مهندسان طرحی را پیشنهاد داده‌اند که براساس آن گنجایش الدترافورد به ۹۰هزار صندلی افزایش خواهد یافت. برای اجرای طرح جدید جایگاه جنوبی باید مرتفع شود و ۴ گوشه ورزشگاه نیز ارتفاع بگیرد تا
مرتفع شود و ۴ گوشه ورزشگاه نیز ارتفاع بگیرد تا صندلی‌های بیشتری در آن نصب کنند. اما برای توسعه ورزشگاه باشگاه باید حداقل ۵۰ ساختمان بزرگ اطراف آن را خریداری و تخریب کرد که نیاز به سرمایهٔ زیادی دارد. در هر حال مدیریت این باشگاه اعلام کرده‌است که مصمم به انجام این کار است. آخرین دیدار مهم اروپایی که الدترافورد آن را میزبانی‌کرد، بازی بین دو تیم ایتالیایی آ.ث میلان و یوونتوس در جریان فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۳ بود که این بازی با برد میلان به پایان رسید.
کلبه عمو تام کتابی با موضوع ضد برده‌داری نوشتهٔ هریت بیچر استو نویسنده‌ی آمریکایی است. این کتاب در سال ۱۸۵۲ منتشر شد و تأثیر زیادی بر جنگ داخلی آمریکا، موضوع آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و برده‌داری در آمریکا گذاشت. این کتاب پرفروش‌ترین کتاب داستان در قرن نوزدهم و دومین کتاب پرفروش بعد از انجیل (با کمک قانون لغو برده‌داری) بود و در چاپ اول ۳۰۰ هزار عدد از آن فقط در آمریکا به فروش رسید. فصل اول کتاب کلبه عمو تام در سال ۱۸۵۱ با الهام از ماجرای بردهٔ سیاه‌پوست و مؤمنی که زیر شکنجه بود، نوشته شد. نویسندهٔ این
و مؤمنی که زیر شکنجه بود، نوشته شد. نویسندهٔ این رمان، هریت بیچر استو، در سال ۱۸۵۳ کتابی تحت‌ عنوان «راهنمای کلبهٔ عموتام» را منتشر کرد که در آن کوشید تا ثابت کند وقایع رمان یادشده، واقعی بوده‌اند. علت شهرت این رمان را محتوای انسانی، احساس برانگیز و داستان‌گویی موفق آن دانسته‌اند. "کلبه عمو تام" در ابتدا به صورت پاورقی در یکی از روزنامه‌ها چاپ شد و وقتی به صورت کتاب چاپ شد، نه‌تنها در آمریکا بلکه در تمام کشورهای جهان نیز میلیون‌ها نسخه از آن به فروش رفت و تا سال‌ها نمایش‌هایی بر اساس آن بر صحنه تئاترهای
تا سال‌ها نمایش‌هایی بر اساس آن بر صحنه تئاترهای جهان اجرا شد. دیری نگذشت که در آمریکا خانم استو از یک سو به شخصیتی بسیار محبوب و از سوی دیگر به چهره‌ای بسیار منفور مبدل شد. حتی در گرماگرم جنگ داخلی آمریکا آبراهام لینکلن رئیس جمهور وقت آمریکا در ملاقاتی به او گفت: «پس شما همان خانم کوچکی هستید که باعث جنگی بزرگ (جنگ داخلی آمریکا) شد». به دلیل این‌که جنگ داخلی ۹ سال بعد از انتشار کتاب آغاز شد، عده‌ای انتشار این رمان را جنجالی‌ترین حادثه در تاریخ رمان‌نویسی می‌دانند. تولستوی پس از خواندن این کتاب در ستایش آن
تولستوی پس از خواندن این کتاب در ستایش آن گفت: 《این رمان یکی از بزرگ‌ترین فرآورده‌های ذهن بشر است.》ماریو بارگاس یوسا در کتاب چرا ادبیات درباره این رمان گفت: رمانی بسیار میان مایه که تاثیری قاطع در برانگیختن وجدان مردم آمریکا در برابر بردگی داشته است.
وارنگلد یک بانک سرمایه‌گذار با تخصص در بخش Managed Futures و صندوق‌های سرمایه‌گذاری (خرید و فروش اوراق بهادار) در هامبورگ می‌باشد. تاریخچه. در سال ۱۹۹۵ وارنگلد توسط یاسین کورشی و اشتفان فیکس افتتاح گردید. این بانک از ابتدا فعالیت خود را بر حق‌العمل کاری در بخش Managed Futures و Derivate-Brokerage متمرکز کرد. ۱۹۹۸ وارنگلد مجوز رسمی بانک داری را از ادارهٔ نظارت دولت برای نظام اعتباری (Bundesaufsichtsamt für das Kreditwesen) دریافت نموده و در سال ۲۰۰۳ به عنوان بانک سرمایه‌گذار در سازمان فدرال نظارت بر
عنوان بانک سرمایه‌گذار در سازمان فدرال نظارت بر ارائه‌کنندگان سرویس‌های مالی ثبت گردید. وارنگلد به مؤسسهٔ تأمین خسارات شرکتهای اوراق بهادار در آلمان (Entschädigungseinrichtung der Wertpapierhandelsunternehmen) تعلق دارد. سهام وارنگلد رسماً از تاریخ ۲۰٫۰۳٫۲۰۰۷ میلادی در بورس فرانکفورت ارائه گردید. محصولات وارنگلد. محصولات این بانک غالباً متناسب با نیازهای موسسات سرمایه‌گذار و شرکتهای سرپرستی اموال و سرمایه گذاران بخش خصوصی طراحی شده‌اند. در سال ۲۰۰۶ وارنگلد اولین داخ-حدجفوندز آلمان را (Deutscher
وارنگلد اولین داخ-حدجفوندز آلمان را (Deutscher Dach-Hedgefonds) به نام HI Varengold CTA Hedge که در کلاس Multi-Strategies Fonds می‌باشد به بازار معرفی کرد همچنین در سال ۲۰۰۷ موفق به دریافت جایزهٔ بهترین داخ-حدجفوندز آلمان شد. در بخش VarengoldbankFX امکانات تجارت آنلاین ارز مجود است. منع تراکنش‌ مالی با ایران. در سال ۲۰۲۳، سازمان فدرال نظارت بر ارائه‌کنندگان سرویس‌های مالی (آلمانی: BaFin) هر گونه تراکنش و معاملات مالی این بانک را با نمایندگان و افراد غیره مربوط به ایران را، به دلیل ریسک بالای پول‌شویی و
مربوط به ایران را، به دلیل ریسک بالای پول‌شویی و ناکافی بودن ساز و کارهای مقابله با آن، ممنوع اعلام کرد. بعدها نشریه پلیتیکو دلیل این تصمیم را پول‌شویی شرکت‌های صوری مرتبط با نیروی قدس از طریق بانک وارنگلد اعلام کرد.
چل‌زینه یکی از اماکن دیدنی شهر قندهار افغانستان است که بر روی کوهی «چهل زینه» یکی از جاذبه‌های تاریخی و فرهنگی افغانستان است که در دوران ظهیرالدین محمد بابر احداث شده‌است. این بنا در سمت غرب شهر قندهار بر فراز کوه قیتول «سر پوزه»، طاق سنگی تراشیده شده با ۴۴ بته زینه در بین مردم به چهل زینه معروف است. نام اصلی چهل زینهٔ قندهار (رواق جهان‌نما) می‌باشد که در کتیبه‌های داخل رواق به این نام درج گردیده‌است. نوع معماری اصیل اسلامی و هندی که در ساخت این طاق یا رواق استفاده‌شده به آن زیبایی بخشیده‌است. موقعیت
رواق استفاده‌شده به آن زیبایی بخشیده‌است. موقعیت جغرافیایی این طاق در مکانی سرسبز و نزدیک به [رود ارغنداب] واقع شده که بر زیبایی این مکان تاریخی افزوده‌است. نام دیگر این طاق «چهل پله» می‌باشد. این بنا تاریخی که «فاروق انصاری» محقق و پژوهشگر افغانستانی از آن با نام «پیش طاق» نیز یاد کرده‌است، به دستور ظهیرالدین محمد بابر بنیان‌گذار سلسله حاکمان «بابری» بتاریخ ۱۳ شوال سال ۹۲۸ پس از فتح دوم قندهار احداث گردید و کار ساخت آن در سال ۹۵۳ قمری پس از ۲۵ سال با وقفه خاتمه پیدا کرد. حصار و کتاره‌های دو طرف زینه در
خاتمه پیدا کرد. حصار و کتاره‌های دو طرف زینه در زمان امان‌الله خان و بدستور خانم او، ملکه ثریا ساخته شده‌است. هر چند این بنا از نظر سوابق تاریخی در مقایسه با دیگر آثار باستانی قندهار از قدمت زیادی برخوردار نیست ولی از این جهت که منطقه بسیار زیبا و مشرف بر رودخانه «ارغنداب» و اکثر باغ‌ها و مزارع کشاورزی است، جایی دیدنی و خاطرانگیز است. نظر به محاسبه که نمودم کار زینه در مدت ۲۵ سال ۸۰ نفر سنگ‌تراش با وقفه‌های مختلف به اتمام رسانده‌اند و در آنجا کتیبه را بنام «فردوس مکانی بابرشاه»، «میرزا کامران»، «میرزا
«فردوس مکانی بابرشاه»، «میرزا کامران»، «میرزا عسکری» و «میرزا هندال» که صاحبان قندهاذ بودند نوشته شده‌است، و چون پادشاه آنجا تشریف حضور نداشت، اسما پسرانش و صاحبان قندهار منقوش گردیده‌است. . بعد از مرگ بابر که همایون در هند بسلطنت رسید (۹۳۷ ق. مطابق ۱۵۳۰ م) قندهار میدان رقابت صفوی‌ها و کورگانیان شد قندهار دست بدست آن‌ها می‌گشت. وقایع دوران همایون از همین سبب در چهل زینه ثبت نیست. چنانچه در این مورد، کتیبهٔ در دیوار غربی رواق مذکور وجود دارد به شرح ذیل: «و در حینیکه رایات کشور ستانی جنت آشیانی محمد همایون
در حینیکه رایات کشور ستانی جنت آشیانی محمد همایون نادرشاهٔ غازی طیب الله ثراء رجعل الجنته محوا بمیامن توقعات ربانی و تائیدات سبحانی تسخیر دهلی نمود دیار قندهار از تصرف این دودمان بیرون رفت. دچهل زینه نوشته‌هایی به خط نستعلیق و به زبان فارسی دیده می‌شود. چهل زینه رواقی است به سمت شمال که از ۳ قسمت تشکیل شده‌است: قسمت داخلی، خود رواق سرپوشیده است که مستطیل شکل به طول ۳ متر، عرض و ارتفاع ۲ متر می‌باشد. چند کتیبه با متن واقعه نگاری به زبان فارسی، بدون تزیین هندسی و نباتی که معمولاً در ابدات (میراث فرهنگی)
هندسی و نباتی که معمولاً در ابدات (میراث فرهنگی) میراث دورهٔ اسلامی دیده می‌شود در آن کار نشده‌است. بخش دیگر بیرون از رواق است که به صورت تخت یا صفحه‌ای سرگشاده به طول ۵ متر و عرض۴ متر در پیش روی رواق کنده شده‌است. دومجسمهٔ شیرنما در دوکنار بیرونی رواق مذکور سمبولی از عظمت، شکوه و ابهتی رواق است. بخش سوم، به صورت نردبان می‌باشد که با ۴۴ پله، تخت را به قسمت پایین دامنهٔ کوه وصل می‌کند. بر اثر جنگ‌های چندین ساله بعضی از قسمت‌های داخلی و خارجی چهل زینه تخریب شده که بخش‌هایی از آن به صورت عمدی مورد اصابت گلوله
که بخش‌هایی از آن به صورت عمدی مورد اصابت گلوله قرار گرفته‌است، که اگر به این مکان تاریخی توجه نشود بر اثر تردد بازدید کنندگان و روشن کردن آتش در معرض خطر جدی قرار دارد. درین اوخر دولت کتاره‌های دو کنار آن را دوباره احیا نموده‌است. در حمله دوم بر قندهار پوزه کوه سرحد میان دولت ایران و هند بود. گویند هر شب سربازان را غرض پهره به پوزه می‌گماشت فردا به جنازه ان روبرو می‌شد. تا آنکه سربازان گوشه پیراهن را با هم گره نموده قسم نمودن که از خود دفاع می‌نمایند. همین سربازان موفق گردید. بنابراین علت بابر شاه در پوزه
سربازان موفق گردید. بنابراین علت بابر شاه در پوزه بخاطر جانسپاری سربازان بنا رواق را که به پهره دار خانه شباهت دارد بنا نمود؛ و دهن درواز رواق داخلی مجسمه دوشیر را که معنی عظمت را نشان می‌دهد منقوش نمود. گویند در نزدیکی این مکان کتیبه از اوشوکا پیدا که به خط آرامی نوشته شده‌است در سال ۱۹۶۳ پیدا شده. پارک چهل زینه. داکتر توریالی؛ ویسا والی پیشین قندهار امروز در یک مراسم خاص پارک چهل زینه را در این ولایت افتتاح کرد. دفتر مطبوعاتی قندهار، این پارک در مساحت ۴۰ جریب زمین در شهر قندهار به ارزش ۴ میلیون دالر از
جریب زمین در شهر قندهار به ارزش ۴ میلیون دالر از سوی شهرداری این ولایت ساخته شده‌است. آقای ویسا افزود که این پارک از پول مالیات مردم که به شهرداری پرداخته‌اند، ساخته شده‌است.
آندری ویتولد وایدا (؛ ؛ با تلفظِ صحیحِ آندژِی وایدا؛ زاده ۶ مارس ۱۹۲۶ در سوواوکی، لهستان – درگذشته ۹ اکتبر ۲۰۱۶)، کارگردان سینما و تئاتر لهستانی بود. وی احتمالاً برجسته‌ترین عضو مکتب فیلم‌سازی لهستان (که در خلال سال‌های ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۳ در جریان بود و اعتبار ویژه‌ای برای سینمای اروپای مرکزی به ارمغان آورد) به‌شمار می‌آید. شهرت وایدا بیشتر به‌خاطر سه‌گانهٔ جنگ اوست که در دههٔ ۵۰ میلادی ساخت: فیلم‌های "یک نسل"، "کانال" و "خاکستر و الماس". وایدا در سال ۱۹۹۹ جایزه اسکار افتخاری را برای «پنج دهه کارگردانی درخشان»
اسکار افتخاری را برای «پنج دهه کارگردانی درخشان» دریافت کرد. چهار مورد از فیلم‌های وی یعنی "سرزمین موعود (۱۹۷۵)"، (۱۹۷۵) "دوشیزگان ویلکو" (۱۹۷۹)، "مرد آهنین (۱۹۸۱)" (۱۹۸۱) و "کاتین" (۲۰۰۷) نامزد بهترین فیلم خارجی مراسم اسکار شده‌اند. وایدا در سال ۱۹۴۰ به عضویت حزب کارگران متحد لهستان در کراکو درآمد. زندگی و آثار. وایدا در شهر سوواوکی لهستان به دنیا آمد. مادرش آنیلا معلم مدرسه و پدرش یاکوب افسر سواره‌نظام ارتش بود. آندری ۱۳ ساله بود که پدر به جنگ رفت. او بیشتر عمرش را به همراه مادرش با این امید گذراند که
عمرش را به همراه مادرش با این امید گذراند که شاید پدرش از جنگ زنده بازگردد. اما نام پدر «وایدا» در هیچ‌یک از فهرست‌های رسمی سربازان لهستانی کشته شده در جنگ اعلام نشده بود و حقیقت دربارهٔ او سال‌ها بعد آشکار شد. «کاپیتان وایدا» در زندانی واقع در غرب اتحاد جماهیر شوروی سابق توسط پلیس مخفی شوروی تیرباران شده بود. این فاجعه در حالی روی داده بود که «آندره» و حدود ۲۲ هزار لهستانی دیگر امیدوارانه انتظار بازگشت عزیزانشان را می‌کشیدند. گفته می‌شود ادای دین به پدر یکی از انگیزه‌های وایدا برای ساخت فیلم کاتین (۲۰۰۷)
از انگیزه‌های وایدا برای ساخت فیلم کاتین (۲۰۰۷) بوده‌است. آندره وایدا در سال ۱۹۴۲ به جنبش مقاومت لهستان پیوست. بعد از جنگ مدتی را به تحصیل نقاشی در مدرسه هنرهای زیبای کراکوف گذراند و سپس وارد مدرسه فیلم‌سازی ووچ (Łódź) شد. کریشتوف کیشلوفسکی و رومن پولانسکی دو تن دیگر از دانش‌آموختگان مشهور این دانشگاه هستند. پس از این‌که مدتی دستیار الکساندر فورد فیلم‌ساز معروف لهستانی (درگذشته سال ۱۹۸۰) بود فرصت این را یافت که فیلم‌های خودش را کارگردانی کند. فیلم یک نسل (۱۹۵۵) از جمله اولین فیلم‌های او است. وایدا هم‌زمان
از جمله اولین فیلم‌های او است. وایدا هم‌زمان با کار فیلم‌سازی کارش را به عنوان کارگردان تئاتر شروع کرد و نمایش‌هایی مثل یک مشت باران (۱۹۵۹)، هملت (۱۹۶۰) و الاکلنگ دو نفره (۱۹۶۳) را به روی صحنه برد که همگی اقتباس‌هایی از نمایش‌ها و فیلم‌های مشهوری بودند. دو فیلم بعدی او - که امتدادی از جانمایه ضدجنگ فیلم کانال بودند - یعنی کانال (۱۹۵۶) (برنده جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره کن سال ۱۹۵۷، به صورت مشترک با فیلم مهر هفتم برگمان) و خاکسترها و الماس‌ها (۱۹۵۷) بسیار موفق بودند. دهه هفتاد میلادی پربارترین دوره
بسیار موفق بودند. دهه هفتاد میلادی پربارترین دوره آفرینش هنری وایدا به‌شمار می‌آید. او در این دهه ده فیلم ساخت: چشم‌انداز بعد از نبرد (۱۹۷۰)، چوب غوشه (۱۹۷۰)، پیلاتس و دیگران (۱۹۷۱)، عروسی (۱۹۷۲)، سرزمین موعود (۱۹۷۴)، مرد مرمرین (۱۹۷۴)، خط سایه (۱۹۷۶)، شکنجه (عنوان دیگر: بدون آنستازیا)(۱۹۷۸)، دوشیزگان ویلکو (۱۹۸۰)، رهبر ارکستر (۱۹۸۰)، تعهد وایدا به جنبش رو به رشد اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ در فیلم مشهور مرد آهنین (۱۹۸۱) تبلور یافته‌است. این فیلم که در آن لخ‌والسا - رهبر جنش همبستگی و رئیس‌جمهور آینده
آن لخ‌والسا - رهبر جنش همبستگی و رئیس‌جمهور آینده لهستان - در آن در نقش خودش بازی می‌کند، ادامه فیلم مرد مرمرین (۱۹۷۴) است. این دو فیلم بر اساس اقتباس تقریبی از زندگی آنا والنتینویچ، ستاره سابق کارگران سوسیالیست که نهایتاً به یکی از مبارزان حقوق کارگران و از موسسات جنبش همبستگی تبدیل شد، ساخته شده‌اند. تحلیل فعالیت‌ها. وایدا بعد از جنگ جهانی دوم یکی از چهره‌های سرشناس سینمای اروپای مرکزی بوده‌است. او دین خود را نسبت به توسعهٔ سیاسی و اجتماعی لهستان با دیدی حساس و روایتی تثبیت شده ادا کرده‌است. در آثار
حساس و روایتی تثبیت شده ادا کرده‌است. در آثار وایدا تاریخ معاصر لهستان جایگاه ویژه‌ای دارد. لحن تراژیک روایتش با تکیه بر ترکیب سینمای داستانی و مستند، فیلم‌هایش را به آثاری برای بازگویی و واکاوی بخشی از تاریخ کشورش بدل کند. شاید به همین خاطر بود که به هنگام ساخت فیلم مرد مرمرین در سال ۱۹۸۰ بازیگرانش را واداشت تا به میانه جمعیت در تظاهرات بندر گدانسک بروند تا بتواند تصاویری مستند را از شکل‌گیری جنبش همبستگی کارگری لهستان در فیلمش ثبت کند. در مورد فیلم کاتین وایدا معتقد است: در فیلم‌های او آدم‌ها و روابطشان
وایدا معتقد است: در فیلم‌های او آدم‌ها و روابطشان بر بستری از احساسات تند و عاطفه شکل می‌گیرد. روابط اجتماعی همیشه با شرایط تاریخی در هم تنیده‌است. نوگراییش عامدانه با فرمالیسم مرزبندی دارد و چه بسا دیدگاه و سبک «رسمی» را بازتاب می‌دهد. زندگی شخصی. وایدا تا کنون چهار بار ازدواج کرده‌است. همسر سومش بئاتا تیشکیه‌ویچ بازیگر معروف لهستانی بود که حاصل این ازدواج دختری به نام کارولینا است. همسر آخر وی طراح لباس و بازیگری به نام کریستینا زاخفاتوویچ است. جوایز. فیلم مرد آهنین نخل طلای جشنواره کن سال ۱۹۸۱ را دریافت
مرد آهنین نخل طلای جشنواره کن سال ۱۹۸۱ را دریافت کرد. وایدا در سال ۲۰۰۰ به خاطر «پنج دهه کار خلاقه در سینما» یک اسکار افتخاری دریافت کرد. فیلم «دانتون» در سال ۱۹۸۳ جایزه سزار (جایزه ملی سینمای فرانسه) و جایزه بفتا (آکادمی هنرهای سینمایی بریتانیا) را از آن خود کرد. وایدا در سال ۲۰۰۷ فیلم نیز برای فیلم سینمایی «کاتین» جایزه بفتا را از آن خود ساخت. جشنواره برلین نیز در سال ۲۰۰۶ با اعطای خرس طلای افتخاری تقدیری از این کارگردان بلندآوازه به‌عمل آورد.
پلیس آهنی یک فیلم اکشن و علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۷ به کارگردانی پل ورهوفن و نویسندگی ادوارد نویمایر و مایکل ماینر است. در این فیلم پیتر ولر، نانسی آلن، دانیل اوهرلیهی، رونی کاکس، کرتوود اسمیت و میگل فرر به ایفای نقش پرداخته‌اند. داستان پلیس آهنی در دیترویت جنایت‌آلود در آینده نزدیک روی افسر پلیس الکس مورفی (ولر) متمرکز است که توسط گروهی از جنایتکاران به قتل می‌رسد و متعاقباً توسط شرکت بزرگ به عنوان مجری قانون سایبورگ به یک پلیس آهنی احیا می‌شود. این پلیس آهنی که از زندگی قبلی خود آگاه نیست، در حالی
پلیس آهنی که از زندگی قبلی خود آگاه نیست، در حالی که با تکه‌های باقی مانده انسانیت خود کنار می‌آید، کمپین وحشیانه‌ای را علیه جنایت اجرا می‌کند. این فیلم توسط نویمایر هنگام کار بر روی صحنه فیلمبرداری بلید رانر (۱۹۸۲) طراحی شد و او این ایده را با ماینر بیشتر توسعه داد. فیلمنامه آنها در اوایل سال ۱۹۸۵ توسط تهیه‌کننده جان دیویسون به نمایندگی از اوریون پیکچرز خریداری شد. پیدا کردن کارگردان دشوار بود. ورهوون دو بار فیلمنامه را رد کرد زیرا محتوای طنز آن را درک نکرد، تا اینکه توسط همسرش متقاعد شد. فیلمبرداری بین
تا اینکه توسط همسرش متقاعد شد. فیلمبرداری بین اوت و اکتبر ۱۹۸۶، عمدتاً در دالاس، تگزاس انجام شد. راب بوتین تیم جلوه‌های ویژه را در خلق جلوه‌های عملی، صدای خشن و لباس پلیس آهنی رهبری کرد. این فیلم پس از اکران در ژوئیه ۱۹۸۷ به موفقیت مالی دست یافت و ۵۳٫۴ میلیون دلار درآمد داشت. نقدها آن را به‌عنوان یک فیلم اکشن هوشمندانه با پیام‌های عمیق‌تر فلسفی و طنز تحسین می‌کردند، اما در مورد خشونت شدید در سرتاسر متناقض‌تر بودند. این فیلم نامزد جوایز متعددی شد و برنده جایزه اسکار و همچنین جوایز متعدد کیوان شد. از زمان
اسکار و همچنین جوایز متعدد کیوان شد. از زمان انتشار، این فیلم مورد ارزیابی مجدد قرار گرفته‌است و به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های دهه ۱۹۸۰ و یکی از بهترین فیلم‌های علمی تخیلی و اکشن ساخته شده‌است. این فیلم به دلیل به تصویر کشیدن یک ربات متأثر از از دست دادن بشریت، برخلاف شخصیت‌های رباتیک رواقی و بی‌احساس آن دوران، تحسین شده‌است. این فیلم همچنان برای مضامینی مانند ماهیت انسانیت، هویت شخصی، حرص و آز شرکت و فساد مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد و به عنوان سرزنش سیاست‌های ریگانومیکس در دوره خود دیده می‌شود.
سیاست‌های ریگانومیکس در دوره خود دیده می‌شود. موفقیت آن یک فرنچایز ایجاد کرد که شامل دنباله‌های پلیس آهنی ۲ (۱۹۹۰) و پلیس آهنی ۳، (۱۹۹۳) سریال‌های انیمیشن کودکان، چندین برنامه تلویزیونی زنده، بازی‌های ویدیویی، کتاب‌های کمیک، اسباب‌بازی‌ها، لباس و سایر کالاها بود. یک نسخه بازسازی شده در سال ۲۰۱۴ منتشر شد. دنباله مستقیم فیلم اصلی، با عنوان آزمایشی بازگشت پلیس آهنی، از سال ۲۰۲۰ در حال توسعه است. داستان. در زمان آینده سازمان اوسی‌پی (OCP) طی قراردادی می‌پذیرد تا در آینده‌ای نزدیک با تخریب شهر دیترویت، آرمان
تا در آینده‌ای نزدیک با تخریب شهر دیترویت، آرمان شهری به نام «دلتا سیتی» را جایگزین آن کند. شهری با بالاترین درجه از زندگی انسانی و عاری از جرم و جنایت. از برنامه‌های شرکت جایگزینی ربات‌ها با نیروی انسانی پلیس است. یکی از آن‌ها پروژه‌ای-دی۲۰۹ (ED209) است که توسط نایب رئیس شرکت «دیک جونز» مدیریت شده‌است. اما در روز معرفی پروژه، این ربات یکی از کارکنان OCP را به اشتباه جنایت کار تشخیص می‌دهد و او را به‌طور فجیعی در جلسه به قتل می‌رساند. پروژه جلوی دیدگان مدیرعامل شرکت و اعضای بلندپایه شکست می‌خورد. سوی دیگر
شرکت و اعضای بلندپایه شکست می‌خورد. سوی دیگر ماجرا سازمان او سی پی تعدادی از نیروهای نیروی زمینی ارتش را به علت کمبود نیرو به پلیس می‌آورد. جوانی به نام الکس مورفی جزو این نیروهاست که به شعبه پلیس آمده و به همراه همکارش آنا لوئیس در تعقیب و گریز سختی با عده‌ای از خلافکاران نامدار شهر هستند. آنان این خلافکاران را تا یک کارخانه متروک در حومه شهر تعقیب می‌کنند. به دلیل در دسترس نبودن نیروی کمکی این دو تصمیم می‌گیرند خود وارد عمل شوند ولی لوئیس توسط یکی از آنان مصدوم می‌شود، مورفی نیز توسط عدهٔ زیادی از آنان