payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سیاسی و یکپارچگی اقتصادی بین دو گروه بود.&lt;ref name="undocs.org/A/364"&gt;&lt;/ref&gt; زمین اختصاص داده شده به دولت عرب در طرح نهایی شامل ۴۳٪ از قیمومیت فلسطین بود دولت یهودی به یهودیان که یک سوم جمعیت را تشکیل می‌دادند و مالک ۷٪ از زمین‌ها بودند، ۵۶٪ از قیمومیت فلسطین را می‌داد که منطقه ای بود قدری بزرگتر، تا شمار فزاینده یهودیانی را که به آنجا مهاجرت می‌کردند را در خود جای دهد. دولت یهودی همچنین سه منطقه دشتی کم ارتفاع حاصلخیز را در بر می‌گرفت - شارون در ساحل، مرج ابن عامر و دره اردن علیا. به هر روی،
در ساحل، مرج ابن عامر و دره اردن علیا. به هر روی، بخش اعظم قلمروی دولت یهودی شامل صحرای نگب بود، که کشاورزی، و در آن زمان برای شهرسازی مناسب نبود. دولت یهودی از دسترسی انحصاری به دریاچه طبریه، که برای تأمین آب اسرائیل حائز اهمیت بود، و دریای سرخ که اهمیت اقتصادی داشت برخوردار می‌شد. ترکیب آرا. قطعنامه ۱۸۱ مجمع عمومی سازمان ملل متحد با ۳۳ رای موافق در برابر ۱۳ رای مخالف، یک غایب و ۱۰ ممتنع در تصویب شد که ترکیب رای‌دهندگان به قرار زیر بود: ۳۳ کشور موافق (۵۸٪) عبارت بودند از: استرالیا، بلژیک، بولیوی، برزیل،
عبارت بودند از: استرالیا، بلژیک، بولیوی، برزیل، کانادا، کاستاریکا، چکسلواکی، دانمارک، جمهوری دومینیکن، اکوادور، فرانسه، گوآتمالا، هائیتی، ایسلند، لیبریا، لوکزامبورگ، هلند، نیوزلند، نیکاراگوئه، نروژ، پاناما، پاراگوئه، پرو، فیلیپین، لهستان، سوئد، آفریقای جنوبی، آمریکا، شوروی، اروگوئه و ونزوئلا. ۱۳ کشور مخالف (۲۳٪) عبارت بودند از:افغانستان، کوبا، مصر، یونان، هند، ایران، عراق، لبنان، پاکستان، عربستان سعودی، سوریه، ترکیه و یمن. ۱۰ کشور ممتنع (۱۷٪) عبارت بودند از:آرژانتین، شیلی، جمهوری چین، کلمبیا، السالوادور،
شیلی، جمهوری چین، کلمبیا، السالوادور، اتیوپی، هندوراس، مکزیک، بریتانیا و یوگسلاوی. ۱ کشور غایب (۲٪) عبارت بود از:تایلند. واکنش‌ها. تصویب این طرح در مجمع عمومی سازمان ملل متحد موافقت سران اسرائیل را در پی داشت اما فلسطینیان و دولت‌های عرب منطقه آن را رد کردند. "طرح تقسیم ۱۹۴۷" بارها از سوی ناظران به عنوان بهترین شانس طرف فلسطینی که در زمان خود از دست رفته، معرفی شده‌است. نکته مهم در این میان، اما، این است که این تحلیل‌ها با نگاهی فرا-زمانی و بر مبنای آگاهی امروز ما از تاریخ تحولات خاورمیانه ارائه می‌شوند.
امروز ما از تاریخ تحولات خاورمیانه ارائه می‌شوند. حال آن که تلاش برای درک موقعیت زمانی و مکانی مخالفان «طرح تقسیم» می‌تواند تصمیم آنها را برای ناظر بیرونی قابل درک کند. تقسیم خانه ای - که به باور فلسطینیان تماماً به آنها تعلق داشت - با مردمانی بیگانه که برای ساختن خانه جدیدی برای خود به آن وارد شده بودند، امری غیرقابل قبول بود که به هر وسیله مقدور در برابر آن مقاومت می‌کردند. هرچند شورای ملی فلسطین سرانجام طرح مذکور، حق موجودیت اسرائیل و قطعنامه‌های شماره ۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت را در دسامبر ۱۹۸۸ پذیرفت و
۲۴۲ و ۳۳۸ شورای امنیت را در دسامبر ۱۹۸۸ پذیرفت و خشونت را نفی کرد و همین مسئله موجب آغاز مذاکراتی میان ایالات متحده آمریکا و سازمان آزادی‌بخش فلسطین گردید. در دسامبر ۱۹۴۷ میلادی و پس از صدور قطعنامه ۱۸۱، مجموعه حملاتی یهودستیزانه علیه جمعیت یهودی شهر حلب روی داد که به شورش‌های ضدیهودی حلب معروف شد. این حملات باعث مهاجرت بیش از نیمی از جمعیت یهودیان حلب شد.
موج نو زیر سبکی از موسیقی راک است که در سال‌های پایانی دههٔ ۱۹۷۰ و دههٔ ۱۹۸۰ محبوب شد و تا سال های نخست دههٔ ۱۹۹۰ محبوب ماند. این سبک موسیقی در مقابل زیر سبک دیگر موسیقی راک پانک راک، به وجود آمد. موج نو تأثیرپذیرفته از عوامل مختلفی مانند استایل‌های راک اند رول دورهٔ پیش-هیپی، اسکا، رگی، پاور پاپ، موسیقی الکترونیک، دیسکو، فانک و … بود.
بنا به دعوت مهندس محمدرئوف مهدی، در تاریخ ۲۶/۹/۱۳۷۸ گردهمایی مهندسان افغان در مشهد تشکیل شد. از مهمترین دستاوردهای این گردهمایی صنفی می‌توان به تشکیل انجمن مهندسان افغانستان (مقیم در ایران) اشاره کرد. دانشنامه ادب فارسی (جلد سوم) ادب فارسی در افغانستان می‌نویسد: «مهدی‌زاده [کابلی] در ۱۳۷۸ ش انجمن مهندسان افغانستان را در ایران بنیاد نهاد. وی دو دوره ریاست هیئت مدیرهٔ این انجمن را به عهده داشت.» این انجمن، به منظور گسترش و تداوم همکاریهای فنی و تخصصی مهندسان افغانستان - در زمینه بازسازی آینده آن کشور - تأسیس
- در زمینه بازسازی آینده آن کشور - تأسیس شد.
سراج کلا یکی از روستاهای شهرستان قائمشهر در استان مازندران ایران است. این روستا در دهستان بالاتجن در بخش مرکزی این شهرستان جای گرفته‌است. سراج کلا که بعد از پل تلار واقع شده به دوبخش سراجکلا بالا و سراجکلا پایین تقسیم شده که قسمت بالایی آن به علت جاده اصلی قائم شهر بابل از قسمت پایین جدا شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این روستا ۱۲۴۶ نفر (۳۲۹ خانوار) بوده‌است. شغل اصلی مردم این روستا کشاورزی و دامپروری می‌باشد. روستای سراجکلا دارای یک مکان زیارتی به نام امامزاده قاسم و دارای مکان‌های تفریحی شامل
به نام امامزاده قاسم و دارای مکان‌های تفریحی شامل پارک و شهربازی سراج که در حاشیه رودخانه تلار وهتل تلار قرار دارد می‌باشد و همینطور یک زمین چمن طبیعی فوتبالی را نیز دارا می باشد که در جوار رودخانه و هتل تلار میباشد. این روستا دارای امکانات آب، برق، گاز و تلفن، دارای دو مسجد و یک حسینیه و پایگاه‌های بسیج برادران و خواهران، کتابخانه عمومی، کانون فرهنگی، خانه بهداشت و مدرسه ابتدایی است.
محجوبه هروی (نام اصلی بی‌بی صفورا (۱۲۸۵ –۱۳۴۵ خورشیدی)(۱۳۲۴ ق، ؟)شاعر پارسی‌گوی اهل بادغیس افغانستان بود. محجوبه پنج‌هزار بیت شعر دارد که از محتوای آزادی‌خواهی و دموکراسی نیز برخوردارند. او همچنین به مشاعره با شاعران دیگر نیز می‌پرداخت. زندگی. محجوبه هروی در سال ۱۲۸۵ هجری شمسی در بادغیس (از توابع سابق هرات) زاده شد و از پدرش فقه و صرف و نحو و ادبیات و علوم دینی و خوشنویسی آموخت. پدر وی ابوالقاسم‌خان، منشی سردار غوث‌الدینخان غوری، در زمان امیر عبدالرحمن خان بود. بنا به شرح حالی که خود نوشته‌است. محجوبه از سن
بنا به شرح حالی که خود نوشته‌است. محجوبه از سن چهارده سالگی شعر می‌سرود. نخست عضو انجمن ادبی هرات شد و سپس به آموزگاری در مدارس دخترانه هرات پرداخت. گرایشش به شعر گفتن با شنیدن اشعار مستوره غوری شکل گرفت و مدتی به طور مخفیانه سخن‌سرایی کرد. هنگامی که مستوره از وضعیت او باخبر شد یکی از غزل‌های خود را برای محجوبه هروی فرستاد تا آن را مخمس کند و صفورا موفق شد این کار را به خوبی انجام دهد و مورد تشویق مستوره و اطرافیان خویش واقع شود. محجوبه پس از ازدواج همراه با شوهرش ساکن قبطی چاق در حومه هرات بود و در شرح
با شوهرش ساکن قبطی چاق در حومه هرات بود و در شرح حال خود نوشته‌است: محجوبه هروی زندگی زناشویی خوبی با همسرش میرزا غلام نداشته و تا زمانی که شوهرش در قید حیات بوده او امکان شرکت در محافل ادبی را نداشته است. محجوبه هروی دیوانی با سه هزار بیت دارد.دیوان محجوبه هروی، در سال ۱۳۴۷ خورشیدی، توسط محمد علم غواص در هرات به چاپ رسید. محجوبه در سال ۱۳۴۵ در شهر هرات درگذشت. منابع. شعر زنان افغانستان، به کوششش مسعود میرشاهی-پاریس، انتشارات خاوران - تابستان ۱۳۷۹ خورشیدی
دیسکو سبکی است که از راک، فانک و سول تشکیل شده است. از نیمه دوم دهه ۱۹۷۰ در باشگاه‌های شبانه ایالات متحده به وجود آمد. آهنگسازی در دیسکو با ضربات چهار بر روی چهار، بیس همزمان و گیتار ریتم به همراه سازهای زهی، سازهای بادی، پیانو الکتریک و سینت سایزر ساخته می‌شود. دیسکو در ابتدا در میان سیاه پوستان، اسپانیایی‌تبارها و آمریکایی‌های ایتالیایی‌تبار در فیلادلفیا و نیویورک در اواخر دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰همه گیر شد. چندین سبک رقص جدید در زمان محبوبیت دیسکو در نیمه دوم دهه ۷۰ میلادی ابداً شد، مانند بامپ، هاسل،
دوم دهه ۷۰ میلادی ابداً شد، مانند بامپ، هاسل، واترگیت و باس استاپ. در سال‌های پایانی دهه ۷۰ میلادی دیسکو توسط گروه‌های اروپایی و آمریکایی توسعه بیشتری یافت. از گروه‌ها و موسیقیدانان دیسکو در آن سال‌ها می‌توان به بی جیز، ابا، دانا سامر، گلوریا گینور، جورجو مورودر، باکارا، د جکسون، مایکل جکسون، بانی ام، ارث، ویند اند فایر، چاکا خان، شیک، کی سی اند د سانشاین بند، تلما هیوستون، سیستر اسلج، سیلوستر، د ترمپس، بری وایت، دایانا راس، کول اند گنگ و ویلج پیپل را نام برد. هرچند گروه‌ها و موسیقیدانان دیسکو توجه عمومی
برد. هرچند گروه‌ها و موسیقیدانان دیسکو توجه عمومی را به خود جلب می‌کردند اما تهیه‌کنندگان موسیقی که در پشت صحنه کار می‌کردند نقش مهمی در توسعه این زیر سبک داشتند. در اواخر دهه ۷۰ میلادی بیشتر شهرهای بزرگ ایالات متحده باشگاه‌های شبانه پررونق و بزرگی داشتند و دی‌جی‌ها در در باشگاه‌های مانند استودیو ۵۴ در منهتن نیویورک، ترانه‌های دیسکو را با هم ترکیب می‌کردند. افرادی که به این کلوپ‌های شبانه می‌رفتند، لباس‌های گران‌قیمت می‌پوشیدند که شامل شلوارهای گشاد و پیراهن‌های تنگ بود. استفاه از مواد مخدر به ویژه برای
تنگ بود. استفاه از مواد مخدر به ویژه برای موادی که کمک به رقصیدن می‌کردند مانند کوکائین و کوالود بسیار گسترده بود. به این گونه از مواد مخدر لقب «بیسکویت دیسکو» داده‌اند. از باشگاه‌های شبانه دیسکو به عنوان بازتابی از انقلاب جنسی دهه ۶۰ میلادی یاد می‌شود که در ترویج بی بند و باری در ایالات متحده و اروپا نقشی پرنگ داشت. فیلم‌هایی مانند "تب شنبه یکشبه" (۱۹۷۷) و "خدا را شکر جمعه است" (۱۹۷۸) به محبوبیت دیسکو در این دهه ۷۰ میلادی کمک کردند. محبوبیت دیسکو پس از پیشامد شبی که دیسکو مرد در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۹، در ایالات
شبی که دیسکو مرد در ۱۲ ژوئیه ۱۹۷۹، در ایالات متحده بسیار کاهش یافت. هرچند در ایتالیا و برخی از کشورهای اروپایی در طول دهه ۱۹۸۰ محبوبیت خود را حفظ کرد. همچنین در جاهای دگر مانند هند و خاورمیانه که جنبه‌های دیسکو را با "غزل" و شکم رقص ترکیب می‌کردند، محبوبیت پیدا کرد. دیسکو هسته بنیادین و پایه نخستین سبک‌های دیگر مانند موسیقی رقص الکترونیک، موسیقی هاوس، هیپ هاپ، موج نو، رقص پانک و پست دیسکو است. این سبک از دهه ۱۹۹۰ به این سو جندین بار دوباره محبوب شده است و تأثیر دیسکو در موسیقی پاپ آمریکایی و اروپایی همچنان
دیسکو در موسیقی پاپ آمریکایی و اروپایی همچنان قوی است. دیسکو از نیمه نخست دهه ۲۰۱۰ به بالاترین میزان محبوبیت خود بعد از افول در سال ۱۹۷۹ دست پیدا کرده است. از جنگ‌های که در این احیا نقش داشته‌اند می‌توان به اعتراف‌ها بر روی جایگاه رقص، "حافه‌های تصادفی،" "نوستالژی آینده" و دیسکو را نام برد.
مُشاعره به معنی مسابقه شعرخوانی از بر و نبرد کردن در شعر است. این مسابقه می‌تواند بر اساس شعرهای سروده خودِ فرد (به ویژه سروده‌های فی‌البداهه) باشد یا بر اساس شعر شاعران دیگر. مشاعره گاه بدین صورت است که هر یک از افراد بیتی شعر از بر می‌خواند و نفر بعدی باید شعر خویش را با آخرین حرف آن بیت آغاز کند.
شهرستان ناپا شهرستانی واقع در شمال منطقه خلیج سانفرانسیسکو در شمال ایالت کالیفرنیا در آمریکا است. مطابق با سرشماری سال ۲۰۰۰ جمعیت این شهرستان معادل ۱۲۴٬۲۷۹ نفر است و بخشداری آن ناپا است. شهرستان ناپا یکی از شهرستان‌های اصلی کالیفرنیا است که در زمان به وجود آمدن ایالات در سال ۱۸۵۰ ساخته شده‌است. بخشی از قلمروی این شهرستان به شهرستان لیک واگذار شده‌است. بخش‌های ناپا، سونوما، و یوبا در کنار یکدیگر قرار دارند. شراب ناپا. شهرستان ناپا تولیدکننده محصولات کشاورزی متنوعی است و امروزه به دلیل تولیدات شراب‌سازی آن
متنوعی است و امروزه به دلیل تولیدات شراب‌سازی آن شناخته‌شده است. ناپا از مشهورترین مناطق تولید شراب در ایالت متحده است. از اماکن پر بازدید منطقه ناپا، یک واحد تولیدی شراب است که در آن قسمتی از کاخ‌های تخت جمشید با مقیاسی حقیقی بنا گردیده‌اند.
چی در فرهنگ سنتی چین و حوزه فرهنگی شرق آسیا، همچنین qi یا ch'i باور بر این است که نیروی حیاتی بخشی از هر موجود زنده است. این واژه در کره‌ای گی و در ژاپنی کی تلفظ می‌شود. چی بیشتر به انرژی حیاتی یا به سادگی به عنوان «انرژی» ترجمه می‌شود و ترجمه تحت‌اللفظی آن "هَوا" و "نَفَس و بخار" است. چی اصل اساسی در طب سنتی چینی و در هنرهای رزمی چینی است. تمرین تزکیه و متعادل کردن چی چی گونگ نامیده می‌شود. باورمندان به چی آن را در جایگاه یک نیروی حیاتی توصیف می‌کنند که جریان آن برای تندرستی باید بلامانع باشد. چی یک مفهوم
آن برای تندرستی باید بلامانع باشد. چی یک مفهوم شبه‌علمی و پذیرفته نشده‌است و با مفهوم انرژی مورد استفاده در علم ارتباطی ندارد (انرژی خود یک مفهوم علمی متروک است). تاریخ‌دانِ پزشکی در چین، پل یو. اونشولد، می‌افزاید که "هیچ مدرکی دال بر مفهوم "انرژی" - چه به معنای کاملاً فیزیکی و چه حتی به معنای محاوره‌ای‌تر - در هیچ‌کجای نظریه پزشکی چینی وجود ندارد. به باور طب سوزنی، ریشه هر بیماری در اختلالات بوجود آمده در الگوی انرژی حیاتی بدن، که به آن چی (Qi) گفته می‌شود، نهفته است. انرژی چی نوعی نیروی الکترومغناطیسی
نهفته است. انرژی چی نوعی نیروی الکترومغناطیسی است که در سراسر بدن جریان دارد و سلامت بدن به جریان منظم و روان این انرژی وابسته است. وقتی چی در بدن به طور منظم و طبیعی جریان داشته باشد، یاخته‌ها و سیستم ایمنی بدن در بالاترین سطح عملکرد خود هستند و بدن به طور طبیعی در برابر عوامل بیماری‌زا مقاومت می‌کند.
عوام فریب یا دِماگوگ (به انگلیسی: Demagogue, ؛ از واژه یونانی ، به معنای «رهبر مردمی»، «رهبر اوباش»، از ترکیب ریشه‌های به معنی مردم + به معنی رهبر) یک رهبر سیاسی درون جامعه‌ای بر پایهٔ دموکراسی است که با برانگیختن عوام در برابر نخبگان محبوبیت پیدا می‌کند. چنین شخصی به‌طور ویژه از طریق سخنوری و ایجاد شور و اشتیاق جمعیت را تحریک می‌کند و به احساسات مردم متوسل می‌شود. این احساسات می‌تواند با قربانی کردن گروه‌های بیگانه، اغراق در خطرات برای برانگیختن ترس در مردم، دروغ‌گویی برای تأثیرات عاطفی یا سایر لفاظی‌هایی
دروغ‌گویی برای تأثیرات عاطفی یا سایر لفاظی‌هایی که تمایل دارند تاملات منطقی را از بین ببرند و محبوبیت متعصبانه را تشویق کنند، باشد. عوام فریبان اغلب هنجارهای تثبیت شده برای رفتار سیاسی را زیر پا می‌گذارند و با وعده و وعید دادن یا تهدید کردن دیگران طرفدار جمع می‌کنند. راینهارد لوتین مورخ "عوام فریب" را این گونه تعریف می‌کند: «سیاستمداری است ماهر در سخنوری، چاپلوس و فحاش، گریزان از بحث در مورد مسائل حیاتی، همه چیز را به همه کس وعده می‌دهد، به جای عقل عمومی به احساسات متوسل می‌شود، با برانگیختن تعصبات نژادی،
احساسات متوسل می‌شود، با برانگیختن تعصبات نژادی، مذهبی و طبقاتی کار را پیش می‌برد. مردی که شهوت قدرت بدون توسل به اصول او را به سِمَتِ ارباب عامیان سوق می‌دهد. او برای قرن‌ها پیشه خود را به عنوان «مرد مردم» تعیین کرده‌است. او محصول یک سنت سیاسی است که تقریباً به قدمت خود تمدن غرب است.» عوام فریبی نخست در آتن باستان و در فضای دموکراسی این شهر ظاهر شد. عوام فریب‌ها از یک ضعف اساسی در دموکراسی سوء استفاده می‌کنند: از آنجا که قدرت نهایی در اختیار مردم است، این امکان برای مردم وجود دارد که این قدرت را به کسی
امکان برای مردم وجود دارد که این قدرت را به کسی بدهند که به پایین‌ترین خواستهٔ مشترک اکثریتشان متوسل می‌شود. عوام فریبی معمولاً از اقدام فوری و قهرآمیز برای رسیدگی به یک بحران حمایت می‌کند و در عین حال مخالفان میانه‌رو و متفکر را به ضعف یا وفادار نبودن متهم می‌کند. بسیاری از عوام فریبان که به مقامات عالی اجرایی انتخاب شده‌اند محدودیت‌های قانون اساسی در مورد قدرت اجرایی را از بین برده‌اند و سعی کرده‌اند دموکراسی خود را به یک دیکتاتوری تبدیل کنند و گاهی با موفقیت چنین کردند. وجه تسمیه. دماگوژی را «عوام
با موفقیت چنین کردند. وجه تسمیه. دماگوژی را «عوام فریبی» یا «مردم فریبی» ترجمه کرده‌اند و در اصطلاح به گمراه کردن مردم از طریق دادن وعده‌ها و شعارهای دروغین اشاره می‌کند و "دماگوگ" یا "عوام فریب" کسی است که با ادعا و دروغ و وعده‌های بی‌پایه و اساس با تحریف حقایق سعی می‌کند مردم را به سوی خود بکشد و موافقت و پشتیبانی آنان را جلب کند. عوام فریبی، اصطلاحی است که در اصل به یک رهبر مردمی عادی اشاره می‌کند؛ برای اولین بار در یونان باستان بدون بار منفی ابداع شد، اما در نهایت به معنای نوعی از رهبران مشکل‌ساز شد که
در نهایت به معنای نوعی از رهبران مشکل‌ساز شد که گهگاه در دموکراسی آتن روی کار می‌آمدند. حتی اگر دموکراسی قدرت را به مردم عادی می‌داد، انتخابات همچنان به نفع طبقه اشراف بود که طرفدار مشورت و اسائه ادب بودند. عوام فریب‌ها نوع جدیدی از رهبران بودند که از طبقات پایین ظاهر می‌شدند. عوام فریب‌ها از اقدامات عاجل و فوری که معمولاً خشونت‌آمیز بود، بدون مشورت و با سریعاً، حمایت می‌کردند. اصطلاح «دِماگوگ» تدریجاً به صورت یک واژه تحقیرآمیز در اشاره به رهبرانی مطرح شد که با دستکاری، تخریب یا تعصب به قدرت می‌رسیدند. با
با دستکاری، تخریب یا تعصب به قدرت می‌رسیدند. با این حال، آنچه یک عوام فریب را متمایز می‌کند را می‌توان مستقل از اینکه گوینده از یک رهبر سیاسی خاص حمایت می‌کند یا مخالف آن تعریف کرد. چیزی که یک عوام فریب را متمایز می‌کند این است که این شخص چگونه قدرت دموکراتیک را به دست می‌آورد یا آن را در اختیار می‌گیرد: چنین شخصی با دادن وعده‌های اقدامات فوری یا خشونت‌آمیز، شکستن نهادهای دموکراتیک مستقر مانند حاکمیت قانون و… موجب برانگیختن احساسات طبقات پایین و افراد کم سواد در یک دموکراسی می‌شود و رأی آنان را کسب می‌کند.
در یک دموکراسی می‌شود و رأی آنان را کسب می‌کند. جیمز فنیمور کوپر در سال ۱۸۳۸ چهار ویژگی اساسی عوام فریبی را شناسایی کرد: ویژگی اصلی عوام فریبی، اقناع مردم از طریق اشتیاق، بستن بحث‌های منطقی و در نظر گرفتن گزینه‌های جایگزین است. در حالی که بسیاری از سیاستمداران در یک دموکراسی گهگاه بخش از حقیقت، ظرافت، یا نگرانی‌های طولانی مدت را برای حفظ حمایت مردم قربانی می‌کنند، عوام فریبان این کارها را بی‌امان و بدون خویشتن داری انجام می‌دهند. عوام فریبان «به جای عقل، به شور، تبعیض، تعصب، و جهل می‌پردازند». تاریخچه و
به شور، تبعیض، تعصب، و جهل می‌پردازند». تاریخچه و ویژگی‌های عوام فریبی. عوام فریب‌ها در طول تاریخ، از آتن تا دموکراسی‌های امروزی، بارها به قدرت رسیده‌اند. در حالی که بسیاری از عوام فریب‌ها شخصیت‌های منحصر به فرد و رنگارنگی دارند، تاکتیک‌های روانشناختی آنها در طول تاریخ مشابه بوده‌است. کلئون آتنی اغلب به عنوان اولین عوام فریب تاریخ شناخته می‌شود. کلئون آتنی که با لقب «مرد عامی» شناخته می‌شد، با نادیده گرفتن آداب و رسوم مرسوم نخبگان اشرافی به قدرت رسید و عمدتاً به خاطر بی رحمی در حکومتش و به آستانهٔ نابودی
به خاطر بی رحمی در حکومتش و به آستانهٔ نابودی کشاندن دموکراسی آتن شناخته می‌شود. از معروف‌ترین عوام فریبان در دوره مدرن عبارتند از آدولف هیتلر، بنیتو موسولینی، هیوی لانگ، پدر کوفلین و جوزف مک‌کارتی، که همگی پیروان عوام‌الناس و عامی خود را به همان روشی که کلئون در پیش گرفته بود، با برانگیختن احساسات توده‌ها علیه آداب و رسوم و هنجارهای نخبگان اشرافی زمان خود، تحریک می‌کردند. همه این‌ها، چه قدیمی و چه مدرن، چهار معیار کوپر را برآورده می‌کنند: ادعای نمایندگی مردم عادی، برانگیختن احساسات شدید در میان آن‌ها،
مردم عادی، برانگیختن احساسات شدید در میان آن‌ها، بهره‌برداری از این واکنش‌ها برای به دست گرفتن قدرت، و شکستن یا حداقل تهدید کردن قواعد تعیین‌شده برای رفتار سیاسی، هر چند هر کدام به روش‌های متفاوتی چنین کاری را تحقق می‌بخشند. عوام فریبان اغلب اوقات طبقات پایین و افراد کم سواد جامعه را استثمار کرده‌اند. در حالی که دموکراسی‌ها برای تضمین آزادی همگان و کنترل مردم بر اقتدار دولتی طراحی شده‌اند، عوام فریبی با استفاده از حمایت مردمی به قدرت می‌رسد و پس از آن همان آزادی‌ها و قوانین را تضعیف می‌کند یا در هم
همان آزادی‌ها و قوانین را تضعیف می‌کند یا در هم می‌شکند. پولیبیوس مورخ یونانی فکر می‌کرد که دموکراسی‌ها ناگزیرند که توسط عوام فریبان از بین روند. او گفت که هر دموکراسی در نهایت به «دولت خشونت و دست قوی» بدل می‌شود که منجر به «مجمع‌های پرآشوب، قتل‌عام و تبعید» می‌گردد. در حالی که خرد متعارف دموکراسی و فاشیسم را متضاد می‌داند، نظریه‌پردازان سیاسی باستان فکر می‌کردند که دموکراسی تمایلی ذاتی دارد که به یک حکومت پوپولیستی افراطی منجر شود و فرصتی ایدئال برای دستیابی به قدرت برای عوام فریبان فراهم کند. ایوو موزلی
به قدرت برای عوام فریبان فراهم کند. ایوو موزلی استدلال کرده که رژیم‌های توتالیتر ممکن است نتیجه منطقی دموکراسی توده‌ای بی بند و بار باشند.
مهیار BMTX هدف از ایجاد دانشکده هنرهای زیبا. همچنان دولت می‌تواند در آینده از اطلاعات و دانش، دانش‌آموختگان این دانشکده در طرح‌های انکشافی بخش‌های گوناگون یاد شده در بالا و احیای صنایع دستی مانند، کلالی، کنده‌کاری، کاشی‌کاری، موزاییک، طرح‌های قالین، شیشه‌کاری، لوحه‌نویسی، تابلوسازی، تزیین شهرها و ایجاد موسسه‌های هنری و تخصصی و ابتکارات دیگر از ایشان استفاده مؤثر بنماید. همین‌طور در پهلوی این هنرمندان عده‌ای از مردم می‌توانند صاحب حرفه و پیشه شوند و بازار صنایع دستی تقویت یا بعد که در نتیجه آن هم فرهنگ کشور
دستی تقویت یا بعد که در نتیجه آن هم فرهنگ کشور غنامند خواهد شد و هم از فروش آن‌ها یک مقدار ارز خارجی به داخل کشور جهت تقویت اقتصاد ملی جذب خواهد گردید که خود یکی از اهداف این دانشکده به‌شمار می‌رود. اساس‌گذاری دانشکده هنرهای زیبا. این دانشکده در سال ۱۳۴۵ مطابق ۱۹۶۶ میلاد ی توسط یک تن از استادان ماهر مجسمه‌سازی کشور افغانستان، محترم پوهندوی استاد امان‌الله حیدرزاد (که تازه از تحصیلات عالی از کشور ایتالیا در رشته مجسمه‌سازی به افغانستان برگشته بود) آموزشگاه مجسمه‌سازی و نقاشی در چو کات دانشکده ادبیات و علوم
و نقاشی در چو کات دانشکده ادبیات و علوم بشری وقت اساس گذاشته شد که بخش نقاشی توسط استاد امان‌الله پارسا که وی نیزاز جمله نقاشان تحصیلکرده بود وبخش مجسمه‌سازی آن توسط استاد امان‌الله حیدرزاد پیش برده می‌شد. کارگاه عملی آموزشگاه یاد شده در تالار مدور فعلی دانشکده هنرها موقعیت داشت و دانشجویان مستعد و علاقه‌مند به هنر، از دانشکده‌های گوناگون دانشگاه کابل در اوقات فراغت جهت فراگیری رشته‌های مورد نظرشان مراجعه می‌نمودند در سال ۱۳۴۷ مطابق ۱۹۶۸ در پهلوی رشته‌های نقاشی و مجسمه‌سازی کورس‌های موسیقی، نطاقی، تمثیل و
و مجسمه‌سازی کورس‌های موسیقی، نطاقی، تمثیل و خطاطی نیز افزود گردید که بخش موسیقی شرقی آن توسط استاد محمد حسین سراهنگ و بخش غربی آن توسط یکی از استادان آلمانی پیش برده می‌شد. در سال ۱۳۴۸ مطابق ۱۹۶۹ نمایشگاه‌های آثار هنری بخش نقاشی و مجسمه‌سازی دانشجویان شامل آموزشگاه‌ها در مرکز فرهنگی آمریکا؛ بخش دانشگاه کابل واقع چمن حضوری، تالار سید جمال الدین افغان در کتابخانه دانشگاه، گویته انستسیتوت، مرکز فرهنگی فرانسه، سالن شهرداری کابل تدویر گردید که به استقبال مردم مواجه شد. از جمله هنرمندان جوان آموزشگاه‌های متذکره
شد. از جمله هنرمندان جوان آموزشگاه‌های متذکره می‌توان از محترم حامد نوید، مصطفی اندوه، کریم امید، خلیل حیدرزاد، محمد نعیم حنیفی، عبدالله نوابی، سپوزمی روف، وهاب سعید، محمد هاشم سنجر، محمد عظیم سر خوش و سید عثمان شریفیان نام برد که بعضی ایشان از جمله هنرمندان ورزیده کشور گردیدند. آموزشگاه هنر دراماتیک بعد از سال ۱۳۵۱مطابق ۱۹۷۲ نیز به یک سلسله فعالیت‌های هنری آغاز نمود و توانست با عده‌ای از دانشجویان با استعداد و موفق به نمایش دادن نمایشنامه‌ها و انترکت‌ها که از آن جمله یکی هم نمایشنامه وحدت ملی نوشته فضل
که از آن جمله یکی هم نمایشنامه وحدت ملی نوشته فضل الربی پژواک بود که در سالن اجتماعات دانشگاه کابل به نمایش گذاشته شد، می‌باشد. بالاخره این دانشکده در سال ۱۳۵۴ مطابق ۱۹۷۵ میلادی به شکل بخش رسمی و اساسی به نام هنرهای زیبا در پهلوی بخش‌های دری، پشتو، عربی، خبرنگاری، تاریخ، جغرافیا، آلمانی، انگلیسی و فرانسوی دانشکده ادبیات و علوم بشری، توسط محترم پو هندوی استاد امان اله حیدرزاد و محترم داکتر عنایت اله شهر انی و عده‌ای از استادان هنر دوست اساسگذاری شد که در رشته‌های نقاشی و مجسمه‌سازی دانشجویان واجد شرایط را
نقاشی و مجسمه‌سازی دانشجویان واجد شرایط را که فارغ التحصیلان صنوف ۱۲ می‌بودند بعد از امتحان کانکور اختصاصی جذب می‌نمودند. این دانشکده دارای طرح منظم درسی شامل ۱۲۷ کریدت بود که در مدت چهار سال یا هشت سمستر (ترم) دانشجویان تحت آموزش قرار می‌گرفتند و بعد از فراغت برای شان مدرک لیسانس داده می‌شد که تا اکنون نیز ادامه دارد در آن زمان ساعات در سی از ۸ صبح آغاز و ۵ عصر همه روزه دوام داشت. که در بین ساعت درسی وقفه‌ها نیز موجود بود. اولین دوره فارغان این دانشکده که به ده تن می‌رسیدند در سال ۱۳۵۷ مطابق ۱۹۷۸ به جامعه
ده تن می‌رسیدند در سال ۱۳۵۷ مطابق ۱۹۷۸ به جامعه تقدیم گردیدند که می‌توان از سید فاروق فریاد، سراج الدین سراج، شیر محمد ترابی محمد همایون کریمپور، سید خادم قبادی، عبدالمالک دوست زاد، زمری شیر زاد، عبدالاحمد منیر، سید محمد شاه و حسین علی یاد نمود. در سال ۱۳۵۹ رشته‌های گرافیک، تآتر و موسیقی نیز بدان افزود گردید و تعدادی از استادان و دانشجویان در آن دانشکده جذب شدند. از اینکه از لحاظ کمی به پنج رشته یعنی نقاشی، گرافیک، مجسمه‌سازی، تئاتر و موسیقی رسید از لحاظ کیفی نیز باید ارتقا می‌نمود. خوشبختانه نظر به توجه
نیز باید ارتقا می‌نمود. خوشبختانه نظر به توجه استادان آن رشته‌ها خصوصاً جناب پوهنمل داکتر محمد نعیم فرحان و توجه عدهیی از هنر دوستان در ۱۸ سرطان سال ۱۳۶۳مطابق ۱۹۸۴ از سطح بخش به سطح دانشکده ارتقا نمود که با پنج بخش یادشده امور علمی و تدریسی‌اش مستقلانه پیش برده می‌شد و با وجود مشکلات زیاد الی سال ۱۳۷۱به قسم نور مال دروس آن ادامه داشت. تعداد استادان آن بیش ا ز پنجاه تن و تعداد شاگردانش بیش از سه صد تن می‌رسید و همچنان دارای یک کتابخانه کوچک و یک گالری با کمیت بیش از سه صد اثر نقاشی، گرافیک و مجسمه در جنب
بیش از سه صد اثر نقاشی، گرافیک و مجسمه در جنب خویش داشت در بخش تآتر نیز انکشافات قابل ملاحظه نموده بود که می‌توان از نمایشنامه‌های پر و میته در زنجیر، مرض سفید و ده‌ها نمایشنامه دیگر یاد نمود که اکثراً در ادیتوریم پوهنتون به معرض نمایش قرار می‌گرفت که دیپارتمنت‌های دیگر نیز باآن‌ها همکاری می‌نمودند. در سال ۱۳۷۱ مطابق ۱۹۹۲ که ولایت کابل خصوصاً ساحه دانشگاه کابل، میدان زد و خورد گروه‌های متخاصم تنطیمی قرار گرفت، در اثر آن تعدادی از استادان و دانشجویان به کشورهای دیگر مهاجر گردیدند و پوهنحی هنرها بعد از
کشورهای دیگر مهاجر گردیدند و پوهنحی هنرها بعد از تاراج، حریق گردید و تمام اسناد علمی و تدریسی و آثار هنر ی همه از بین رفت. این دانشکده نسبت به سایر دانشکده‌های دانشگاه کابل خسارات زیادی را متقبل گردید. گرچه با اندک آرامش در محوطه دانشگاه یک سلسله کارهای بازسازی صورت پذیرفت ولی با آمدن رژیم طالبان در سال ۱۳۷۵مطابق ۱۹۹۶ ناتمام ماند و بعد از آن این پوهنحی ضربه سختی دیگری را متقبل گردید و بزرگ‌ترین موانع در راه انکشاف آن به عمل آمد که از آنجمله تعیین رییس غیر تخصصی و یک سلسله موانع مانند نداشتن مواد درسی،
تخصصی و یک سلسله موانع مانند نداشتن مواد درسی، کمبود استاد، اجازه ندادن فعالیت‌های هنری مانند نقاشی تصویر اجسام زنده که برای یک اثر هنری خیلی بااهمیت می‌باشد و از بین رفتن رشته‌های موسیقی و مجسمه‌سازی خود موانع بزرگی در راه رشد این دانشکده به‌شمار می‌رفت. در آن زمان تعداد زیاد استادان و دانشجویان ترک وطن نموده بالاخره به هفت هفت تن ر سیدند که اگر تحولات سال ۱۳۸۰ رخ نمی‌داد و اداره موقت در کشور به وجود نمی‌آمد از بین رفتن این پو هنحی، حتمی بود اینک که دو سال از اداره موقت و حکو مت انتقالی اسلامی می‌گذرد
سال از اداره موقت و حکو مت انتقالی اسلامی می‌گذرد تعداد استادان و دانشجویان افزایش یافته، تعمیر دانشکده ترمیم گر دیده و به کمک استادان این دانشکده و رهبری دانشگاه و مساعدت کشورهای آلمان، ایتالیا، هندوستان، نروژ، انگلستان و ژاپن کارگاه‌های دروس عملی ترمیم و تجیهز قسمی گردیده و تعدادی از استادان ورزیده خارجی جهت تدریس و تدویر کارگاه‌های هنری و علمی به این دانشکده مراجعه نموده مشترکاً با استادان و دانشجویان کار و فعالیت می‌نمایند. تاکنون به تعداد ۸ تن ا ز استادان و هشت تن از دانشجویان جهت بازدید به کشورهای