payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لباس‌هایشان سالم باقی مانده اما اعضای بدنشان بر اثر گرمای غیرمستقیم سوخته و به خاکستر تبدیل شده بود. ویرانی. بخش عظیمی از این بناهای زیبای تاریخی درسدن بر اثر بمباران متفقین نابود شدند. بمب‌های ریخته‌شده، ترکیبی از مواد منفجره و آتش‌زا بودند. مواد منفجره ساختمان‌ها را منفجر می‌کردند و مواد آتش‌زا با آتش زدن آنچه باقی‌مانده بود باعث افزایش خرابی‌ها و نابودی هرآنچه مانده بود، می‌شدند. شمار کشتگان غیرنظامی بین ۱۲٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ تخمین زده شده‌است. البته بسیاری از جمله کرت وانه‌گت که از نزدیک شاهد بمباران درسدن
جمله کرت وانه‌گت که از نزدیک شاهد بمباران درسدن بوده آمار کشته‌ها رادر کتاب "سلاخ‌خانه شماره پنج" ۱۳۴٬۰۰۰ نفر ذکر کرده‌است. بمباران دستکم ۱۲ هزار خانه را ویران کرد و در مناطق مرکزی شهر، نزدیک به ۷۰۰ آپارتمان، شمار زیادی مغازه و واحد مسکونی به‌طور کامل نابود شدند. تلفات حمله‌کنندگان. در این حمله نابودی ۷ جنگنده و سرنشینان آنها ۱ بوئینگ بی-۱۷ فلایینگ فورترس و ۶ آورو لانکاستر نابود شدند. از ۶ آورو لانکاستر سه فروند آن به خاطر اصابت اشتباهی بمب‌های خودی سرنگون شدند. توجیه حمله. یک گزارش نیروی هوای آمریکا در
شدند. توجیه حمله. یک گزارش نیروی هوای آمریکا در سال ۱۹۵۳ نوشت که درسدن ۱۱۰ کارخانه و ۵۰٬۰۰۰ کارگر را در پشتیبانی از اقدامات نظامی آلمان در خود جای داده بود. بنابراین «درسدن هدف نظامی مشروعی بود» و حمله، مغایرتی با «خط مشی تهاجمی موجود آن زمان» نداشت. بر پایه این گزارش ۲۳٪ ساختمان‌های صنعتی و دستکم ۵۰ درصد ساختمان‌های مسکونی درسدن نابود شدند. برخلاف این گزارش، پژوهشگران زیادی این گونه استدلال کرده‌اند که زیرساخت‌های مخابراتی، پل‌ها و مناطق گسترده صنعتی خارج از شهر، هیچ‌یک به‌طور کامل هدف قرار نگرفتند.
خارج از شهر، هیچ‌یک به‌طور کامل هدف قرار نگرفتند. این‌طور استدلال شده که درسدن یک مرکز مهم تاریخی و فرهنگی و بدون اهمیت نظامی یا با اهمیت نظامی کم بوده و بمباران مناطق، بدون هیچ فرقی بین نظامی بودن یا نبودن آنها و بی هیچ تناسبی با اهداف نظامی بود. پاسخ‌های سیاسی زمان جنگ. آلمان. آلمان نازی بلافاصله از این بمباران برای حمله به متفقین استفاده کرد. وزارت رایش برای روشنگری مردم و پروپاگاندا مدعی شد که در درسدن اصلاً صنایع نظامی وجود نداشت و صرفاً شهری فرهنگی بود. نازی‌ها ادعا کردند ۲۰۰ هزار غیرنظامی در این شهر
نازی‌ها ادعا کردند ۲۰۰ هزار غیرنظامی در این شهر جان باخته‌اند. گزارش شده که یوزف گوبلس، وزیر رایش برای روشنگری مردم و پروپاگاندا ۲۰ دقیقه به شدت گریست. پس از آن او حملهٔ شدیدی به هرمان گورینگ فرماندهٔ لوفت‌وافه کرد و گفت: اگر قدرت آن را داشتم پیش از دادگاه او را دار می‌زدم. بریتانیا. گفته شده که در این حملات برای نخستین بار مردم کشورهای متفق از نیروهای خود در مورد اقدامات آنان برای شکست آلمان انتقاد کردند. مسئولیت کامل بمباران بر عهده وینستون چرچیل نخست‌وزیر بریتانیا است. گرچه او بعداً با ابراز تردید در
بریتانیا است. گرچه او بعداً با ابراز تردید در لزوم اجرای این بمباران، تلاش کرد از آن فاصله بگیرد. چرچیل در پانویسی نوشت: «به نظرم وقتش رسیده است که مساله بمباران شهرهای آلمان به منظور وحشت‌زایی صرف را، فرای بهانه‌هایی که برایش می‌تراشند دوباره بررسی کنیم. تردیدها نسبت به این بمباران‌ها در پی تخریب درسدن حسابی بالا گرفته است». "دانشنامه بریتانیکا" تا ویرایش ۱۹۵۸ خود هیچ ارجاعی به بمباران درسدن در مدخل مربوط به این شهر نکرده بود. ادعاهای جنایت جنگی. گونتر گراس نویسندهٔ آلمانی این واقعه را یک جنایت جنگی
گراس نویسندهٔ آلمانی این واقعه را یک جنایت جنگی خوانده‌است. یورگن گانسل رهبر حزب دموکرات ملی آلمان (ان‌پ‌د) دست راستی‌ترین حزب آلمان، این واقعه را یک کشتار جمعی خوانده‌است. پیامدها. در بریتانیا الیزابت، شهبانوی مادر از بنای یادبود مردی که حملات درسدن را رهبری کرد پرده‌برداری کرد. سال‌ها پس از این واقعه در سفر ملکه الیزابت دوم به این شهر ۳۵٬۰۰۰ نفر از مردم درسدن علیه او تظاهرات کردند. امروز نیز برخی از شخصیت‌ها و نمایندگان مجلس عوام بریتانیا ارزش این حمله را زیر سؤال می‌بردند. گفتگو بر سر توجیه استفاده
را زیر سؤال می‌بردند. گفتگو بر سر توجیه استفاده متفقین از بمباران هوایی به طور کلی، و حمله به درسدن به طور ویژه، تا به امروز ادامه دارد. برخی بر این باورند که حمله به درسدن یک شکست اخلاقی برای متفقین و حتی یک جنایت جنگی است اما مدافعان این عملیات می‌گویند بخشی ضروری از یک جنگ تمام‌عیار برای شکست آلمان نازی بود. حمله به درسدن به نمادی برای باورمندان به تئوری‌های توطئه و برخی راست‌گرایان تندرو (از جمله انکارگران هولوکاست و احزاب افراطی) تبدیل شد که آمار منتشره توسط حزب نازی را واقعی می‌دانند و هر سال برای
توسط حزب نازی را واقعی می‌دانند و هر سال برای این بمباران مراسم یادبود می‌گیرند. تأثیر در فرهنگ مردم. رمان "سلاخ‌خانه شماره پنج" (۱۹۶۹) نوشتهٔ کرت وانه‌گت نویسنده معاصر آمریکایی بر پایه تجربهٔ شخصی او به عنوان یک اسیر جنگی در درسدن بود. در این کتاب داستان اسرای آمریکایی گفته می‌شود که در زمان بمباران درسدن در یک سلاخ‌خانه در زیر زمین گرفتار هستند و هنگامی که نجات می‌یابند جز ویرانی چیزی نمی‌بینند. "سلاخ‌خانه شماره پنج" از این لحاظ قابل توجه است که نویسنده به وضعیت «داستان» کاملاً آگاه است. آگاه به این
به وضعیت «داستان» کاملاً آگاه است. آگاه به این موضوع که نمی‌توان همه فجایع جنگ و مسائل یک جامعه را در قالب «داستان» بازگو و بازنمایی کرد. با این همه در این رمان خواننده همراه با نویسنده بین دو نقطه رفت‌وآمد می‌کند که یکی، تاریخ به معنای امر اتفاق‌افتاده درگذشته (شاید حقیقت) و دومی، داستان به مثابه امری تخیلی و البته حقیقی‌تر، ملموس‌تر و عینی‌تر از متن تاریخی است. کرت وانه‌گت می‌نویسد: «درسدن به شعله‌ای بزرگ تبدیل شده بود. این شعله همه ترکیبات آلی را بلعید و هر چه را که سوختنی بود سوزاند» و پس از پایان
و هر چه را که سوختنی بود سوزاند» و پس از پایان حمله: «شهر، دیگر مانند سطح ماه شده بود، چیزی جز مواد معدنی نبود. سنگ‌ها هم داغ شده بودند. در آن حوالی آدم زنده‌ای دیده نمی‌شد».
تویلری یکی از کاخ‌های سلطنتی کشور فرانسه واقع در شهر پاریس و در کرانه راست رود سن بود که در سال ۱۸۷۱ و بدست کمون پاریس سوزانده و ویران شد. این کاخ پیش‌تر در ضلع غربی کاخ لوور جای گرفته بود. تاریخچه. پس از مرگ آنری دوم پادشاه فرانسه در سال ۱۵۵۹ جانشین وی کاترین دو مدیچی تصمیم به ساخت یک کاخ جدید گرفت. وی ساخت این کاخ را در سال ۱۵۶۴ و تحت نظر معمار برجسته فیلیبرت دولورم آغاز کرد. نام تویلری به معنی کوره آجرپزی است و علت انتخاب این نام این بود که قبل از ساخت کاخ در این محل کوره‌های آجرپزی در آن مشغول به فعالیت
در این محل کوره‌های آجرپزی در آن مشغول به فعالیت بودند. کاخ شامل ساختمان‌هایی باریک و طولانی با سقف‌هایی بلند و یک حیاط بزرگ و دو حیاط کوچک بود. کاخ و ساختمان‌هایش در دهه اول قرن ۱۷ توسعه پیدا کردند به طوری که ضلع جنوب شرقی کاخ به کاخ لوور متصل شد. مکان اقامت لوئی چهاردهم در زمان ساخت کاخ ورسای درکاخ تویلری بود. طراح فضای سبز لوئی چهاردهم، آندره لو نوتر باغچه‌ها و باغ زیبایی را در آن زمان برای تویلری طراحی کرد. تویلری پس از نقل مکان لوئی چهاردهم به کاخ ورسای در عمل متروکه شد و تنها از آن به عنوان تئاتر
در عمل متروکه شد و تنها از آن به عنوان تئاتر استفاده می‌گشت. باغ‌های زیبای آن نیز محل رفت‌وآمد و تجمع پاریسی‌ها شد. در زمان انقلابات فرانسه در سال ۱۷۸۹ لوئی شانزدهم و خانواده سلطنتی به اجبار از ورسای به تویلری نقل مکان کردند. آن‌ها در مدت اقامت خود در تویلری تحت بازداشت خانگی انقلابیون قرارداشتند. در ۲ ژوئن سال ۱۷۹۱ یعنی ۲ سال پس از شروع بازداشت خانگی، لوئی شانزدهم و خانواده‌اش اقدام به فرار نمودند اما در شهری به نام وارون دستگیر و مجدداً به تویلری منتقل شدند. در ۱۰ اوت سال ۱۷۹۲ کاخ تویلری مورد هجوم انبوه
در ۱۰ اوت سال ۱۷۹۲ کاخ تویلری مورد هجوم انبوه مردم قرار گرفت، آن‌ها پس از قتل‌عام گارد سویسی (گارد محافظ خانواده سلطنتی) به کاخ حمله بردند. خانواده سلطنتی توانستند با فرار از طریق باغ، خود را به مجلس ملی فرانسه رسانده و درخواست پناهندگی از نمایندگان مجلس ملی نمایند. در زمان ناپلئون بوناپارت، تویلری اقامتگاه رسمی کنسول اول و سپس امپراتور گردید. در زمان امپراتوری دوم فرانسه (ناپلئون سوم) مقر رسمی حکومت از کاخ الیزه به تویلری انتقال یافت. در ۱۸۷۱ و در زمان حکومت کمون پاریس این کاخ به عنوان نماد حکومت سلطنتی
کمون پاریس این کاخ به عنوان نماد حکومت سلطنتی مورد بغض مخالفین واقع شد و توسط ایشان به آتش کشیده شد. دیگر سازه‌ها. تاق پیروزی کاروسل ورودی کاخ تویلری به‌شمار می‌رود و از بناهای نئوکلاسیک در دوره ناپلئون است. اهل هنر اینجا را بسیار ارج می‌نهادند، چرا که از گذرگاه پایانی تویلری چهار مورد از بهترین موزه‌های هنری جهان، هر کدام در یکی از جهت‌های اصلی قطب‌نما دیده می‌شد. منابع. تاریخ فرانسه و کلیه اطلاعات عمومی‌ها
اسماعیل طلایی یا اسمال طلا (در گویش عامه) نام سقاخانه‌ای در صحن انقلاب (عتیق) حرم الرضا است. تاریخچه اسماعیل طلایی. در زمان افشار. بین سال‌های ۱۱۴۴ تا ۱۱۴۵ قمری به دستور نادرشاه افشار سنگابی یکپارچه از سنگ مرمر که از نبرد هرات به غنیمت گرفته بود، در کنار جوی آبی که آن زمان از وسط صحن عتیق عبور می‌کرد نصب شد تا مردم برای رفع تشنگی از آب درون این سنگ که سه کُر (۱۱۳۰ لیتر) گنجایش داشته، استفاده کنند. نادرشاه پس از نبرد اعلام کرد به هر کس که آن سنگ را بدون رسیدن آسیبی طی ۱۲ شبانه روز به مشهدالرضا برساند، هدیه
آسیبی طی ۱۲ شبانه روز به مشهدالرضا برساند، هدیه ویژه‌ای خواهد داد. فردی داوطلب انجام این کار شد و سنگ را به حرکت درآورد. این فرد در بین راه با خود محاسبه کرد که اگر شاه گفته برای رساندن این سنگ به مشهد طی ۱۲ روز جایزه‌ای ویژه خواهد داد به‌طور حتم اگر در زمان کمتری آن را برسانم جایزه‌ام بیشتر می‌شود. همین مسئله باعث شد تا او کل توان خود را به کار گیرد و سنگ را به جای ۱۲ شبانه روز طی مدت زمان ۹ شبانه روز به مشهد برساند. پس از آن به نزد نادر شاه رفته و تقاضای جایزه می‌کند اما نادرشاه دستور داد تا مطابق رسم آن
می‌کند اما نادرشاه دستور داد تا مطابق رسم آن زمان که چشم‌های نافرمانان را کور می‌کردند، چشم‌های حامل سنگ را کور کنند. پس از چند روز که خشم شاه فروکش کرد، دستور داد مرد کور را نزد وی بیاورند و هدیه‌ای به او ارزانی کرد و گفت که او هم می‌دانسته می‌توان کمتر از ۱۲ روز سنگ را از هرات به مشهد منتقل کرد. اما او از اعلام دوازده روز نیتی داشته‌است و ادامه می‌دهد البته اگر تو در ۸ روز هم این کار را کرده بودی تو را عقوبتی این چنین سخت نمی‌کرد. در زمان قاجار. در دوران حکومت فتحعلی شاه قاجار، سردار اسماعیل خان سنگسری
حکومت فتحعلی شاه قاجار، سردار اسماعیل خان سنگسری از اهالی سنگسر (مهدیشهر امروزی) اقدام به احداث بنای سقاخانه نمود. او هزینه ساخت سقاخانه را از طلاهایی تأمین کرد که فتحعلی شاه به پاس نجات جانش به او اهدا کرده بود. آن زمان از طرف یکی از دول خارجه، بسته‌ای به عنوان هدیه به دربار رسید و شاه قصد گشودن آن را کرد اما اسماعیل خان که بسته را مشکوک دید درخواست نمود این کار در محوطهٔ کاخ به وسیلهٔ خدمتگزاران انجام شود تا احتمال سوء قصد از شاه دور بماند. اتفاقاً هنگام بازکردن، بسته منفجر شد. شاه به رسم پاداش از
هنگام بازکردن، بسته منفجر شد. شاه به رسم پاداش از دوراندیشی اسماعیل خان، هم وزن وی به او طلا اهدا کرد. او این طلاها را صرف ساختن جایگاه آن سنگاب کرد تا گنبد و پایه‌های سقاخانه با روکشی از طلا مزین شود. از آن زمان سقاخانه را «سقاخانه اسماعیل طلائی» نامیده‌اند. ساختمان سقاخانه. سقف این سقاخانه از طلاست و بدنه آن از سنگ مرمر ساخته شده‌است. ساختمان سقاخانه هشت ضلعی است و در مرکز صحن انقلاب قرار گرفته‌است. در گذشته آب سقاخانه اسماعیل طلایی از طریق چشمه‌ای به نام چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروزی تأمین
چشمه گیلاس در فاصله ۴۸ کیلومتری مشهد امروزی تأمین می‌شده‌است. البته به دلیل فصلی بودن این چشمه در ایامی از سال خشک می‌شد و زائران با مشکلاتی مواجه بودند تا اینکه در سال ۱۳۳۰ خورشیدی چاهی برای تأمین آب حفر شد و چهار حوض جدید هم به‌عنوان وضوخانه در اطراف آن ساخته شد و به این صورت مشکل آب حرم حل شد. این بنا تا سال ۱۳۴۵ خورشیدی دارای پنجره‌های آهنی بود که سال ۴۶ تجدید بنا شد. پس از پیروزی انقلاب ۵۷ هم هنگام ساخت رواق دارالحجه در زیر صحن انقلاب بنای سقاخانه بازسازی و مقاوم‌سازی شد. در سال ۱۳۹۰ آستان قدس رضوی
و مقاوم‌سازی شد. در سال ۱۳۹۰ آستان قدس رضوی اقدام به نصب شیرهای اتومات آب (دارای چشم الکترونیکی) در این سقاخانه نمود و با قرار دادن لیوانهای آب یکبار مصرف، ظروف قدیمی را که مردم قبلاً با آنها آب می‌نوشیدند، جمع‌آوری نمود. بسیاری از زائران با آوردن قمقمه‌های خالی از این آب برای تبرک و تیمن بر می دارند و به شهر خود می برند. هم‌اکنون میدانی در ناحیه طالب آباد مهدیشهر (زادگاه بانی اش اسماعیل خان) به نام اسماعیل طلایی نامگذاری شده‌است.
میدان کنکورد (به فرانسوی: [plas də la kɔ̃kɔʁd]؛ به‌معنای تحت‌اللفظی «میدان هماهنگی»)، که در ابتدا میدان لوئی پانزدهم و بعدها میدان لوئی شانزدهم نام داشت، یک میدان عمومی در پاریس، فرانسه است. با مساحت ۷٫۶ هکتار (۱۹ جریب)، این میدان بزرگ‌ترین میدان در پایتخت فرانسه به‌شمار می‌رود. این میدان در ناحیه هشتم شهر، در انتهای شرقی خیابان شانزه‌لیزه واقع شده است. این مکان محل بسیاری از اعدام‌های مشهور عمومی بود، از جمله اعدام لوئی شانزدهم، ماری آنتوانت و ماکسیمیلیان روبسپیر در جریان انقلاب فرانسه، که در آن زمان نام
روبسپیر در جریان انقلاب فرانسه، که در آن زمان نام میدان به‌طور موقت به میدان انقلاب تغییر یافت. این میدان در سال ۱۷۹۵ نام کنونی خود را به‌عنوان حرکتی برای آشتی در سال‌های پایانی انقلاب دریافت کرد، هرچند مدتی بعد نام اصلی دوباره بازگردانده شد. ایستگاه مترویی در گوشه شمال‌شرقی میدان کنکورد قرار دارد که خطوط ۱، ۸ و ۱۲ متروی پاریس از آن عبور می‌کنند. تاریخچه. این میدان در ابتدا برای قرار گرفتن یک مجسمه اسب‌سوار از پادشاه لوئی پانزدهم طراحی شده بود. این مجسمه در سال ۱۷۴۸ توسط بازرگانان پاریس سفارش داده شد تا
در سال ۱۷۴۸ توسط بازرگانان پاریس سفارش داده شد تا بهبودی پادشاه لوئی پانزدهم از یک بیماری جدی را جشن بگیرند. محل انتخاب‌شده برای مجسمه، میدان وسیعی بود که بین دروازه چرخان، باغ تویلری و کور-لا-رین قرار داشت؛ کور-لا-رین مسیر محبوبی برای اسب‌سواری در لبه شهر بود. در آن زمان، پل کنکورد و خیابان دو ریوولی وجود نداشت و خیابان رویال یک مسیر گِلی بود که به یک باتلاق در کنار رود سن منتهی می‌شد. معمار آنژ-ژاک گابریل طرحی برای این محل تهیه کرد و میدان تا سال ۱۷۷۲ تکمیل شد. این میدان به شکل یک هشت‌ضلعی بود که با نوعی
شد. این میدان به شکل یک هشت‌ضلعی بود که با نوعی خندق به عرض بیست متر محصور می‌شد، خندقی که با پل‌های سنگی قطع می‌شد و در اطراف آن یک نرده‌سنگی ساخته شده بود. در هشت گوشه میدان، گابریل پله‌های سنگی قرار داد تا به داخل میدان منتهی شوند، که به باغچه‌هایی تقسیم شده بود. در مرکز باغچه‌ها سکویی قرار داشت که مجسمه بر روی آن نصب شده بود. این مجسمه، ساخته ادمه بوشاردون، پادشاه را در حالی نشان می‌داد که بر اسب سوار بود و به عنوان پیروز نبرد فونتنوا، با لباس یک ژنرال رومی و تاج برگ‌بو بر سر به تصویر کشیده شده بود. در
و تاج برگ‌بو بر سر به تصویر کشیده شده بود. در چهار گوشه سکوی مجسمه، طراحی شده توسط ژان شالگرن، مجسمه‌های برنزی اثر ژان-باپتیست پیگال قرار داشت که فضایل پادشاهان بزرگ یعنی قدرت، عدالت، احتیاط و صلح را به تصویر می‌کشید. مجسمه در ۲۰ ژوئن ۱۷۶۳ رونمایی شد، اما در این زمان پادشاه محبوبیت زیادی از دست داده بود. چند روز پس از رونمایی، کسی پلاکی بر مجسمه آویخت که روی آن نوشته بود: «چه مجسمه زیبایی! چه سکوی باشکوهی! فضیلت‌ها زیر پا هستند و رذیلت‌ها بر زین نشسته‌اند!» در سمت شمالی میدان، بین سال‌های ۱۷۶۰ تا ۱۷۷۵،
در سمت شمالی میدان، بین سال‌های ۱۷۶۰ تا ۱۷۷۵، گابریل دو ساختمان کاخ‌مانند با نمای یکسان طراحی و ساخت. نمای کلاسیک این ساختمان‌ها از طراحی کلود پرو، معمار سلطنتی، برای نمای لوور الهام گرفته شده بود. این ساختمان‌ها در ابتدا برای سفارتخانه‌ها در نظر گرفته شده بودند، اما در نهایت ساختمان شرقی به انبار لوازم سلطنتی و سپس مقر نیروی دریایی فرانسه، هتل دو لا مارین، تبدیل شد. ساختمان غربی به املاک خصوصی اشراف تقسیم شد. انقلاب فرانسه. از سال ۱۷۸۹، این میدان به صحنه اصلی رویدادهای انقلاب فرانسه تبدیل شد. در ۱۳ ژوئیه
رویدادهای انقلاب فرانسه تبدیل شد. در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۹، گروهی به هتل دو لا مارین آمدند و انبار سلاحی را تصرف کردند، از جمله دو توپ قدیمی که هدیه پادشاه سیام بود و نخستین شلیک‌ها در جریان حمله به باستیل در ۱۴ ژوئیه ۱۷۸۹ با آن‌ها انجام شد. در ۱۱ اوت ۱۷۹۲، مجسمه لویی پانزدهم پایین کشیده شد و به ریخته‌گری برده شد تا ذوب شود. چند ماه بعد، مجسمه جدیدی با نام «آزادی» اثر مجسمه‌ساز فرانسوا-فردریک لِمو، جای آن را گرفت؛ این مجسمه پیکره‌ای بود که کلاه آزادی قرمز بر سر داشت و نیزه‌ای در دست. میدان لویی پانزدهم به میدان
و نیزه‌ای در دست. میدان لویی پانزدهم به میدان انقلاب تغییر نام داد. در اکتبر ۱۷۹۲، نخستین اعدام‌ها با گیوتین در این میدان انجام شد. دو نفری که اعدام شدند دزدانی بودند که الماس‌های تاج سلطنتی را از هتل دو لا مارین دزدیده بودند. در ۲۱ ژانویه ۱۷۹۳، لویی شانزدهم در اینجا اعدام شد و در همان سال در ۱۶ اکتبر، ماری آنتوانت نیز به همین سرنوشت دچار شد. با آغاز دوره وحشت، گیوتین در ۱۱ مه ۱۷۹۳ دوباره در میان مجسمه آزادی و پل ورودی باغ تویلری برپا شد و سیزده ماه در همان‌جا باقی ماند. از میان ۲۴۹۸ نفری که در پاریس در
باقی ماند. از میان ۲۴۹۸ نفری که در پاریس در طول انقلاب اعدام شدند، ۱۱۱۹ نفر در میدان کنکورد، ۷۳ نفر در میدان باستیل و ۱۳۰۶ نفر در میدان ناسیون اعدام شدند. علاوه بر لویی شانزدهم و ماری آنتوانت، شارلوت کوردی و مادام دو باری نیز در همان‌جا اعدام شدند. در روزهای پایانی دوره وحشت در سال ۱۷۹۴، ژرژ دانتون، کامی دسمولن، آنتوان لاوازیه، ماکسیمیلیان روبسپیر و لویی دو سن-ژوست نیز در این مکان اعدام شدند. آخرین اعدام‌ها، مربوط به شرکت‌کنندگان شورش پرریال، در مه ۱۷۹۵ در میدان کنکورد انجام شد. قرن ۱۸ و ۱۹: بناهای تاریخی
میدان کنکورد انجام شد. قرن ۱۸ و ۱۹: بناهای تاریخی و فواره‌ها. در سال ۱۷۹۵، در دوره حکومت «دایرکتوار»، میدان به‌عنوان حرکتی برای آشتی پس از آشوب‌های انقلاب، «میدان کنکورد» نام گرفت. پس از بازگشت سلطنت بوربون در سال ۱۸۱۴، نام آن دوباره به «میدان لویی پانزدهم» تغییر یافت و در سال ۱۸۲۶ «میدان لویی شانزدهم» نامیده شد. پس از انقلاب ژوئیه ۱۸۳۰، نام دوباره به «میدان کنکورد» بازگردانده شد. در سال ۱۷۹۰، در اوایل انقلاب فرانسه، پل کنکورد ساخته شد و به پیشنهاد ژاک-لویی داوید، مجسمه‌های «اسب‌های مارلی» اثر گیوم کوستو
داوید، مجسمه‌های «اسب‌های مارلی» اثر گیوم کوستو پدر، در سمت شمالی، در ورودی شانزه‌لیزه قرار گرفتند. در سال ۱۸۰۶، ناپلئون بناپارت ساخت خیابان «رو دو ریولی» را در کنار میدان آغاز کرد. در دوره پادشاه لویی-فیلیپ و شهردار پاریس، کلود-فیلیبر بارتلو دو رامبوتو، میدان بازسازی شد. در سال ۱۸۳۲، ژاک ایگناس هیتورف به‌عنوان معمار اصلی پروژه منصوب شد. در اکتبر ۱۸۳۵، هیتورف بخش مرکزی جدید میدان، یعنی ابلیسک لوکسور را که هدیه‌ای از والی مصر، محمدعلی پاشا به پادشاه بود، نصب کرد. این ابلیسک در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۶ در برابر جمعیت
کرد. این ابلیسک در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۶ در برابر جمعیت عظیمی برافراشته شد. هیتورف از مجسمه‌سازان مشهور، از جمله جیمز پرادیه و ژان-پیر کورتو خواست تا هشت مجسمه نمایانگر شهرهای مهم فرانسه بسازند. این مجسمه‌ها در سال ۱۸۳۸ روی ستون‌هایی قرار گرفتند که پیش‌تر توسط گابریل در اطراف میدان ساخته شده بودند. این مجسمه‌ها نقشه‌ای ابتدایی ایجاد کردند؛ به‌طوری‌که با نگاه از بالا، شهرهای شمال‌شرقی در سمت شمال‌شرقی میدان و به همین ترتیب، در موقعیت‌های جغرافیایی مناسب قرار داشتند. در همان زمان، حلقه‌ای از بیست ستون با فانوس نیز
در همان زمان، حلقه‌ای از بیست ستون با فانوس نیز در اطراف میدان نصب شد. بین سال‌های ۱۸۳۶ تا ۱۸۴۰، هیتورف دو فواره یادمانی ساخت: «فواره دریایی» در سمت رود سن و «فواره رودخانه‌ای» در سمت خیابان رویال. طراحی این دو فواره، هرکدام به ارتفاع ۹ متر، از فواره‌های میدان سن‌پیتر در رم الهام گرفته شده بود. در سال ۱۸۵۳، در دوره ناپلئون سوم، خندق‌های عمیق اطراف میدان که به محل تجمع فاحشه‌ها تبدیل شده بودند، پر شدند. قرن بیستم: نمایشگاه‌ها، اشغال و پیروزی‌ها. این میدان محل ورودی دو نمایشگاه بین‌المللی بزرگ بود: نمایشگاه
ورودی دو نمایشگاه بین‌المللی بزرگ بود: نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰، که کاخ بزرگ (Grand Palais) و کاخ کوچک (Petit Palais) را به‌جا گذاشت، و نمایشگاه بین‌المللی هنرهای تزئینی و صنعتی مدرن در سال ۱۹۲۵، که نام خود را به سبک معماری «آرت دکو» در قرن بیستم داد. این میدان همچنین محل برگزاری جشن‌های ملی بزرگ بود، از جمله جشن‌های پیروزی پایان جنگ جهانی اول و آزادی پاریس در جنگ جهانی دوم. این میدان شاهد درگیری‌های خشونت‌آمیز نیز بود؛ تظاهرات جناح راست افراطی در سال ۱۹۳۴ به خشونت کشیده شد و یازده کشته و دویست
سال ۱۹۳۴ به خشونت کشیده شد و یازده کشته و دویست زخمی بر جای گذاشت. این میدان همچنین میزبان جشن‌های باشکوه رویدادهای ورزشی مانند پیروزی تیم ملی فرانسه در جام جهانی فوتبال ۱۹۹۸ بود. قرن ۲۱: بازی‌های المپیک و پارالمپیک، حذف ترافیک. مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک در آگوست ۲۰۲۴ این میدان همچنان محل برگزاری رژه نظامی روز باستیل در امتداد خیابان شانزه‌لیزه است و رئیس‌جمهور فرانسه و مهمانان ویژه از میدان رژه را تماشا می‌کنند. در سال ۲۰۲۴، این میدان محل برگزاری چهار رشته ورزشی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴
چهار رشته ورزشی در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ (BMX آزاد، برکینگ، اسکیت‌بورد و بسکتبال ۳ در ۳) بود، همچنین میزبان مراسم افتتاحیه بازی‌های پارالمپیک. جایگاه‌ها و امکانات ورزشی موقت ساخته شدند، در حالی که از سازه‌هایی مانند ابلیسک لوکسور محافظت شد. بیش از ۲۵ هزار نفر هر روز در طول المپیک در میدان حضور داشتند و مراسم افتتاحیه پارالمپیک با حضور ۳۵ هزار نفر در میدان تماشا شد. پس از پایان بازی‌ها، ترافیک وسایل نقلیه به بیشتر بخش‌های میدان بازنگشت، زیرا آن ایدالگو، شهردار پاریس، در ژانویه ۲۰۲۴ اعلام کرد که
شهردار پاریس، در ژانویه ۲۰۲۴ اعلام کرد که میدان تا حدی پیاده‌راه خواهد شد و برنامه‌هایی برای بازطراحی گسترده میدان در آینده در دست اجراست. اوبلیسک لوکسور. مرکز میدان کنکورد یک ابلیسک باستانی مصری است که با هیروگلیف‌هایی تزئین شده که دوران سلطنت فرعون رامسس دوم را ستایش می‌کنند. این ابلیسک یکی از دو ابلیسکی بود که دولت مصر در قرن نوزدهم به فرانسه هدیه داد. ابلیسک دیگر در مصر باقی ماند، زیرا با فناوری آن زمان جابه‌جایی آن به فرانسه بسیار دشوار و سنگین بود. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور فرانسوا میتران رسماً
۲۶ سپتامبر ۱۹۸۱، رئیس‌جمهور فرانسوا میتران رسماً مالکیت ابلیسک دوم را به مصر بازگرداند. این ابلیسک زمانی در ورودی معبد لوکسور قرار داشت. والی مصر، محمدعلی پاشا، این ابلیسک ۳۳۰۰ ساله را در سال ۱۸۲۹ به عنوان هدیه دیپلماتیک به فرانسه تقدیم کرد. ابلیسک در ۲۱ دسامبر ۱۸۳۳ به پاریس رسید. سه سال بعد، آن را بر روی پایه‌ای که پیش‌تر تندیس لویی پانزدهم روی آن قرار داشت – که در انقلاب نابود شد – نصب کردند. نصب این ستون یک شاهکار مهندسی بود که در نقاشی‌هایی روی پایه بنا به تصویر کشیده شده است. شاه لوئی فیلیپ در ۲۵
بنا به تصویر کشیده شده است. شاه لوئی فیلیپ در ۲۵ اکتبر ۱۸۳۶ این ابلیسک را رسماً تقدیم کرد. این ابلیسک که از گرانیت زرد ساخته شده، همراه با پایه‌اش ۲۳ متر ارتفاع دارد و وزن آن بیش از ۲۵۰ تُن است. با توجه به محدودیت‌های فنی آن زمان، حمل و نقل آن کار ساده‌ای نبود – روی پایه نقشه‌هایی از سازوکارهایی که برای جابه‌جایی استفاده شدند، حک شده است. در سال ۱۹۹۸، دولت فرانسه یک کلاهک هرمی‌شکل با روکش طلا به بالای ابلیسک اضافه کرد تا جایگزین بخش اصلی از دست‌رفته‌ای شود که تصور می‌شود در قرن ششم پیش از میلاد به سرقت
که تصور می‌شود در قرن ششم پیش از میلاد به سرقت رفته بود. فواره ها. نوشتار اصلی: فونتین د لا کنکورد وقتی ژاک-اگناس هیتورف، معمار ارشد میدان، در سال ۱۸۳۶ نصب ابلیسک لوکسور را به پایان رساند، ساخت دو فواره جدید را برای تکمیل ابلیسک آغاز کرد. هیتورف شاگرد طراح نئوکلاسیک شارل پرسیر در مدرسه هنرهای زیبای پاریس بود. او دو سال را صرف مطالعه معماری و فواره‌های روم کرده بود، به‌ویژه میدان ناوونا و میدان سن پیترو، که هر دو دارای ابلیسک‌هایی در کنار فواره‌ها بودند. فواره‌های هیتورف هر کدام ۹ متر ارتفاع داشتند، درست
هیتورف هر کدام ۹ متر ارتفاع داشتند، درست هم‌اندازه ستون‌ها و مجسمه‌های پیشین اطراف میدان که شهرهای بزرگ فرانسه را نشان می‌دادند. فواره دریایی در جنوب، بین ابلیسک و رود سن قرار داشت و دریاهای مرزی فرانسه را نشان می‌داد. فواره رودخانه‌ای در شمال، بین ابلیسک و خیابان روآل، رودخانه‌های بزرگ فرانسه را به تصویر می‌کشید. این فواره دقیقاً در همان مکانی ساخته شد که گیوتینی که لویی شانزدهم را اعدام کرده بود، قرار داشت. هر دو فواره ساختاری مشابه داشتند: یک حوض سنگی؛ شش مجسمه از تریتون‌ها یا نایادها که ماهی‌هایی را در
مجسمه از تریتون‌ها یا نایادها که ماهی‌هایی را در دست داشتند و آب می‌پاشیدند؛ شش مجسمه نمادین نشسته که پاهایشان روی عرشه کشتی‌ها قرار داشت و پایه‌ی حوض دایره‌ای را نگه می‌داشتند؛ چهار مجسمه که اشکال مختلف نبوغ در هنرها یا صنایع را نشان می‌دادند و پایه‌ی حوض بالایی معکوس را نگه می‌داشتند؛ آبی که از بالاترین حوضه به سمت پایین جریان می‌یافت و به حوض پایین و سپس به حوض سنگی می‌ریخت. فواره شمالی به رودخانه‌ها اختصاص داشت و مجسمه‌های نمادین آن نمایانگر رود رُن و راین، هنرهای برداشت گل و میوه، برداشت انگور و کشت
راین، هنرهای برداشت گل و میوه، برداشت انگور و کشت آن، و نبوغ‌های مربوط به ناوبری رودخانه‌ای، صنعت و کشاورزی بودند. فواره جنوبی، نزدیک‌تر به رود سن، نمایانگر دریاها بود و مجسمه‌های آن نمایانگر اقیانوس اطلس و دریای مدیترانه، برداشت مرجان، صید ماهی، جمع‌آوری صدف و مروارید، و نبوغ‌های مرتبط با نجوم، ناوبری و تجارت بودند. ضلع شمالی. سمت شمالی میدان، در امتداد خیابان Rue de Rivoli، توسط دو ساختمان باشکوه اشغال شده است که نمای‌های هماهنگ آن‌ها توسط آنژ-ژاک گابریل طراحی شده‌اند. این دو ساختمان توسط خیابان Rue
طراحی شده‌اند. این دو ساختمان توسط خیابان Rue Royale از هم جدا می‌شوند که از شمال وارد میدان می‌شود و آن نیز توسط گابریل طراحی شده است. او نمای‌های هماهنگ ساختمان‌ها در طول Rue Royale، از جمله نمای بیرونی و داخلی خانه خودش در شماره هشت را برنامه‌ریزی کرده بود. نمای نئوکلاسیک دو ساختمان اصلی در Place de la Concorde تقریباً یکسان است. طراحی آن‌ها از کولوناد لوور الهام گرفته شده است، که در سال ۱۶۶۷ توسط لوئیس لو وو، معمار لوئیس چهاردهم، شارل لو برن و شارل پراوِل آغاز شد. نمای جلویی با مدال‌های حجاری‌شده و
آغاز شد. نمای جلویی با مدال‌های حجاری‌شده و گِرلندها تزئین شده که از ویژگی‌های نمای شرقی لوور قرض گرفته شده است. جلوی طولانی کولونادها در دو انتها با دو بخش دارای پیش‌نمایه‌های مثلثی و ستون‌های کرنتی متعادل شده است. ساختمان شرقی، Hôtel de la Marine، در اصل محل نگهداری اثاثیه سلطنتی، Garde-Meuble، بود. ماری آنتوانت نیز یک آپارتمان کوچک در آن داشت. در سال ۱۷۹۲ و در دوران انقلاب، این ساختمان به مقر نیروی دریایی فرانسه تبدیل شد. نیروی دریایی در سال ۲۰۱۵ از آن خارج شد و اکنون ساختمان به عنوان یک بنای ملی و موزه
شد و اکنون ساختمان به عنوان یک بنای ملی و موزه استفاده می‌شود. اتاق‌های تشریفاتی نیروی دریایی و آپارتمان‌های مسئولان پیش از انقلاب بازسازی شده‌اند. از سال ۲۰۲۱، این ساختمان همچنین محل نگهداری مجموعه Al Thani است، مجموعه‌ای از آثار باستانی تمدن‌های اولیه که توسط شیخ حمد بن خلیفه آل ثانی، پسرعموی امیر قطر، گردآوری شده است. ساختمان غربی به چهار ساختمان جداگانه تقسیم شده است که در اصل محل سکونت اعضای اشراف فرانسه بود: سمت شرقی: باغ تویلری، ژو دو پوم و اورانژری. سمت شرقی میدان Place de la Concorde با باغ تویلری