payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و کایکوس می‌توان به گراند تورک (Grand Turk)، ساوت کایکوس (South Caicos)، میدل کایکوس (Middle Caicos)، ایست کایکوس (East Caicos)، نورت کایکوس (North Caicos)، پروویدنشیالز (Providencials) و وست کایکوس (West Caicos) اشاره کرد. اقتصاد. واحد پول جزایر تورکس و کایکوس، دلار آمریکا با واحد جزء (سنت) نام دارد. از مهم‌ترین صادرات جزایر تورکس و کایکوس می‌توان به خرچنگ، صدف و ذرت و حبوبات اشاره کرد. صنعت تولید نمک و توریسم و بانکداری نیز از عمده صنایع در جزایر تورکس و کایکوس محسوب می‌شود. مردم. نژاد ۹۰٪ مردم جزایر
و کایکوس محسوب می‌شود. مردم. نژاد ۹۰٪ مردم جزایر تورکس و کایکوس، سیاه و ۱۰٪ نیز دورگه، اروپایی و آمریکای شمالی هستند، همچنین دین ۴۰٪ اهالی تورکس و کایکوس، باپتیست، ۱۸٪ انگلیکان و ۱۶٪ متدیست هستند. زبان رسمی جزایر تورکس و کایکوس نیز انگلیسی است.
گویان فرانسه یکی از ناحیه‌های فرادریایی فرانسه در شمال آمریکای جنوبی در همسایگی کشورهای سورینام و برزیل و در جنوب دریای کارائیب است. گویان فرانسه از شرق و جنوب با برزیل و از غرب با سورینام هم‌مرز است. پایتخت این بخش کاین و زبان رسمی این کشور فرانسوی می‌باشد. جمعیت این کشور ۲۹۰٬۱۰۹ و مساحت آن ۸۳٬۵۳۴ کیلومتر مربع در حدود اندازهٔ امارات متحده عربی است. نام. گویان ریشه آمریکندی دارد و کلمه گویان به معنای آب فراوان می‌باشد. در برخی از موارد نام گویان فرانسه با کشور گویان اشتباه گرفته می‌شود. تاریخ. مهاجران
با کشور گویان اشتباه گرفته می‌شود. تاریخ. مهاجران فرانسوی که کمتر از صد سال پیش به گویان وارد شدند، پسوند فرانسه را به گویان اضافه نمودند. اکثر ساکنان مهاجر اروپایی گویان فرانسه را مهاجران فرانسوی، اسپانیایی و هلندی‌تبار تشکیل می‌دهند. ادارهٔ این منطقه در سال ۱۶۶۷ و به موجب پیمان بردا (Traité de dreda) به فرانسه سپرده شد. در سال ۱۹۴۷، گویان فرانسه به عنوان بخش ماوراء بحار فرانسه درآمد. از آن زمان تاکنون بسیاری از بومیان، برای رسیدن به خودمختاری تلاش می‌کنند ولی این تلاش‌ها عملاً بی‌نتیجه بوده، گویان فرانسه
ولی این تلاش‌ها عملاً بی‌نتیجه بوده، گویان فرانسه فقط دارای ۵٪ استقلال نسبی است و در سایر موارد از دولت فرانسه تبعیت می‌کند. جغرافیا. گویان فرانسه از تمام کشورهای آمریکای جنوبی کوچکتر است؛ اما در میان کشورهای مستقل آمریکای جنوبی، سورینام کوچک‌ترین می‌باشد. مرکز فضایی اروپا. در سال ۱۹۶۴، ژنرال دوگل تصمیم گرفت یک پایگاه فضایی در گویان ایجاد کند. هدف از این کار، جایگزینی پایگاه صحرا واقع در الجزایر در هماگویر بود. موقعیت دپارتمان دارای امتیاز است، نزدیک به خط استوا با شکاف گسترده‌ای به اقیانوس.مرکز فضایی
خط استوا با شکاف گسترده‌ای به اقیانوس.مرکز فضایی گویان، از زمان اولین موشک‌های "Véronique"، طی سال‌های گذشته رشد چشمگیری داشته‌است. فرودگاه فضایی اروپا با پرتاب‌هایی مانند Ariane 4 و Ariane 5، که موفقیت تجاری واقعی را در جهان ثابت می‌کنند، مرکز فضایی گویان همچنین در حال توسعه برنامه Vega و پایگاه پرتاب سایوز در Sinnamary است. تا سال ۲۰۲۱، گویان شاهد پرتاب موشک جدید Ariane 6 شد و پروژه ای که در سال ۲۰۱۴ توسعه یافته‌است.تلسکوپ جیمز وب از گویان فرانسه پرتاب شده است. زبان. زبان مادری مردم این کشور، فرانسوی
شده است. زبان. زبان مادری مردم این کشور، فرانسوی است. البته زبانهای دیگری در این کشور تکلم می‌شوند از جمله کریول گویان، هندی کارائیبی، هلندی، کریول هائیتی و…
جزایر کایمن بخشی از مستعمرات فرادریایی بریتانیا است که در دریای کارائیب قرار دارد. جزایر کیمن در ۲۴۰ کیلومتری جنوب کوبا و ۲۶۸ کیلومتری شمال غرب جامائیکا واقع شده‌است. تاریخچه. این جزایر را کریستف کلمب در ۱۰ مه ۱۵۰۳ میلادی کشف کرد. او این جزایر را «لاکپشت‌ها» نامید. در حدود ۱۵۴۰ میلادی، نام این جزایر به کایمان تغییر یافت. واژه کایمان از caiman سوسماری که در این جزایر زندگی می‌کنند، نشأت گرفته‌است. کشتی کریستف کلمب پیش از رسیدن به این جزایر به شدت دچار وزش بادهای سهمگین دریایی شد. پس از فرونشستن بادها، کریستف
سهمگین دریایی شد. پس از فرونشستن بادها، کریستف کلمب دو جزیرهٔ کوچک را مشاهده کرد. ساحل این جزایر مملو از لاک‌پشت بود، به همین سبب او این جزایر را لاس تورتوگاس (Las Tortugas) در اسپانیولی به معنی «جزیرهٔ لاک‌پشت‌ها» نامید. او همچنین در سواحل اطراف، کروکودیل‌های دریایی را نیز مشاهده کرد. «جزیرهٔ لاک‌پشت‌ها» در زبان بومیان کارائیب (Caymanas) خوانده می‌شود که بعدها به (Cayman) تغییر پیدا کرد. در اواخر قرن شانزدهم، پای انگلیسی‌ها به این جزایر باز شد. با گسترش خانه‌های بومیان در جزیرهٔ گرند کیمن، انگلیسی‌ها آنجا
بومیان در جزیرهٔ گرند کیمن، انگلیسی‌ها آنجا را تبدیل به شهر کردند. به علت آنکه پادشاه بریتانیا در آن زمان جرج سوم بود، شهر تازه تأسیس را جورج تاون نامیدند. جزایر کیمن در قرن ۱۸ میلادی و در نیمه اول قرن ۱۹ میلادی زیر نظر بریتانیای کبیر اداره می‌شد. در سال ۱۸۶۳، ادارهٔ این جزایر از سوی بریتانیا به جامائیکا دیگر مستعمرهٔ آن زمان بریتانیا واگذار شد. در سال ۱۹۵۹ میلادی جزایر کیمن به فدراسیون جزایر هند غربی منضم شد. در سال ۱۹۶۲ و با استقلال جامائیکا، این فدراسیون فروپاشید و جزایر کیمن بار دیگر مستقیماً زیر نظر
فروپاشید و جزایر کیمن بار دیگر مستقیماً زیر نظر بریتانیا قرار گرفت. جزایر کیمن در سال ۱۹۹۴ به علت آنچه که گروه ویژه اقدام مالی، رها کردن سیاست مبارزه با پول‌شویی توسط جزایر کیمن نامید در لیست سیاه این سازمان قرار گرفت. ولی در سال ۲۰۰۱ میلادی و با اعمال نفوذ بریتانیا، نام جزایر کیمن از این لیست پاک شد. سیاست. از سال ۲۰۰۵ میلادی استوارت جک به سمت فرماندار کل و از همین سال نیز بیزنس کورت تیبتس به عنوان رئیس دولت، توسط بریتانیا منصوب شده‌اند. جغرافیا. پایتخت جزایر کیمن، شهر جرج‌تاون است. شهر جرج‌تاون، حدود ۳۰
کیمن، شهر جرج‌تاون است. شهر جرج‌تاون، حدود ۳۰ هزار نفر جمعیت دارد. کل مساحت این جزایر ۲۶۴ کیلومتر مربع است. جزایر کیمن متشکل از سه جزیره است. تقسیمات کشوری. این سه جزیره به ترتیب مساحت عبارت‌اند از: مردم. نژاد ۴۰ ٪ ساکنان جزایر کیمن دورگهٔ سیاه و سفید، ۲۰ ٪ سیاه، ۲۰ ٪ سفید و ۲۰ ٪ نیز سایر گروه‌های نژادی است. ادیان رایج در این جزایر شامل، کلیسای متحد (پرسبیترینیسم یا پیروان مشایخی کلیسای پروتستان و کنگره‌گرایان)، انگلیکان، باپتیست، کلیسای خدا، پروتستان و کاتولیک هستند. اقتصاد. از مهم‌ترین صنایع در جزایر
کاتولیک هستند. اقتصاد. از مهم‌ترین صنایع در جزایر کیمن می‌توان به گردشگری و بانکداری اشاره کرد.
مونتسرات مونتسرات جزیره‌ای است واقع در دریای کارائیب، جنوب آنتیگوا و باربودا، شمال دومینیکا و غرب جزیرهٔ گوادلوپ. کریستف کلمب در ۱۴۹۳، آن را "سانتا ماریا د مونتسرات" Santa Maria de) Montserrate) نام نهاد. تاریخ. "مونتسرات" برای اولین بار در قرن پانزدهم توسط کریستف کلمب، دریانورد اسپانیایی کشف شد. نام این جزیره مؤید مذهبی بودن کریستف کلمب است، که کاتولیک بود. مونتسرات از ریشهٔ (Monastery) به‌معنی صومعه است. اولین ساکنان مونتسرات، انگلیسی و ایرلندی‌هایی بودند که در سال ۱۶۳۲ با کشتی به این جزیره آمدند، بردگان
که در سال ۱۶۳۲ با کشتی به این جزیره آمدند، بردگان سیاه آفریقایی هم سه دهه بعد به این جزیره آورده شدند. بریتانیا و فرانسه در قرن ۱۸ بر سر مالکیت مونتسرات با یکدیگر جنگ و درگیری داشتند، اما سرانجام در سال ۱۷۸۳ مونتسرات از آن بریتانیا شد. پس از آن و در نیمهٔ قرن نوزدهم اقتصاد مونتسرات برپایهٔ مزارع نیشکری بود که بردگان آفریقایی‌تبار در آن مشغول به‌کار بودند. در سال ۱۹۵۶ مونتسرات به جزایر بادپناه تقسیم شد و در سال ۱۹۵۸ مونتسرات به فدراسیون هند غربی الصاق شد. پس از واقعهٔ فوران آتشفشان در سال ۱۹۹۵ اوضاع ساکنان
از واقعهٔ فوران آتشفشان در سال ۱۹۹۵ اوضاع ساکنان بسیار بد شد؛ ساکنان در سال ۱۹۹۸ به پلیموث بازگشتند و با شهر ویران شدهٔ پلیموث مواجه شدند. در این واقعه قسمت‌های جنوبی و مرکزی مونتسرات به‌شدت آسیب دید، بیش‌تر آوارگان در آنتیگوا و باربودا مستقر شدند. برخی نیز به مونتسرات بازگشتند و مرمت پلیموث را آغاز کردند. در سال ۲۰۰۷ میلادی، پیتر واتروورث به‌عنوان فرماندار کل مونتسرات و در سال ۲۰۰۶ نیز لوول لوئیز به سمت نخست‌وزیر منصوب شدند. جغرافیا. مونتسرات جزیره‌ای است واقع در دریای کارائیب، جنوب آنتیگوا و باربودا،
واقع در دریای کارائیب، جنوب آنتیگوا و باربودا، شمال دومینیکا و غرب جزیرهٔ گوادلوپ. مونتسرات بزرگ‌ترین و مهم‌ترین جزیره از جزایر بادپناه به‌شمار می‌آید، پایتخت مونتسرات شهر پلیموث با ۴۰۰۰ نفر جمعیت می‌باشد، شاید وجه تسمیهٔ پلیموث به بندر پلیموث واقع در جنوب غرب بریتانیا برگردد و این نام وام‌گرفته از این بندر مشهور بریتانیا باشد. مساحت مونتسرات ۱۰۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۴۴۸۸ نفر است. در روز ۱۸ ژوئیه ۱۹۹۵ آتشفشان فعال این جزیره یعنی آتشفشان سوفریر هیلز فوران کرد و دو سوم ساکنان جزیره ناگزیر به ترک این جزیره
کرد و دو سوم ساکنان جزیره ناگزیر به ترک این جزیره شدند. پس از این رویداد شماری از ساکنان به جزیره بازگشتند و تعدادی نیز در جزایر مجاور ساکن شدند. هر لحظه امکان فوران مجدد آتشفشان وجود دارد. ضمن این‌که در سال ۲۰۰۳ نیز این آتشفشان فعالیتی جزئی داشت. این جزیره از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا به‌شمار می‌آید. مردم. گروه نژادی مونتسرات را مهاجرین انگلیسی و ایرلندی (سفیدپوست) و بردگان آفریقایی (سیاه‌پوست) تشکیل می‌دهند. از نظر دینی انواع فرقه‌های مسیحی در مونتسرات رواج دارد، از جمله، انگلیکان، متدیست، کاتولیک،
رواج دارد، از جمله، انگلیکان، متدیست، کاتولیک، پنتکستال و ادونتیست روز هفتم. اقتصاد. واحد پول مونتسرات، دلار کارائیب شرقی با واحد جزء (سنت) نام دارد. صادرات مونتسرات را پنبه، نیشکر، و سایر میوه‌جات گرمسیری از قبیل موز و نارگیل تشکیل می‌دهند. توریسم یکی از مهم‌ترین صنایع در مونتسرات به‌شمار می‌رود.
آنگویلا جزیره ای در دریای کارائیب، شرق جزایر ویرجین بریتانیا، شمال سنت کیتس و نویس و غرب آنتیگوا و باربودا است. تاریخ. آنگویلا از جمله مستملکات بریتانیا در دریای کارائیب می‌باشد. آنگویلا از سال ۱۶۵۰ میلادی به عنوان مستعمرهٔ بریتانیا درآمد و تا سال ۱۹۶۷ با جزایر سنت کیتس و نویس ادغام شده بود و تلاش‌ها برای جدایی از سنت کیتس و نویس ادامه داشت تا سرانجام بریتانیا در سال ۱۹۷۱ با جدایی آنگویلا از سنت کیتس و نویس موافقت کرد، در همین سال دارای حکومتی نیمه خودگردان شد، در سال ۱۹۸۰ به عنوان فدراسیون مناطق
خودگردان شد، در سال ۱۹۸۰ به عنوان فدراسیون مناطق تحت‌الحمایهٔ بریتانیا درآمد. در سال ۱۹۸۲ قانون اساسی آنگویلا که عیناً برگرفته و اقتباس شده از قانون اساسی بریتانیا بود در آنگویلا به اجرا درآمد در سال ۱۹۹۰ قانون اساسی با اعمال تغییراتی مجدداً اصلاح و به تصویب رسید. سیاست. فرماندار کل آنگوئیلا چارلز سوم، پادشاه بریتانیا می‌باشد. در سال ۲۰۰۶ نیز اندرو جورج به عنوان نمایندهٔ فرماندار کل و حاکم از جانب ملکه به حکومت رسید، در سال ۲۰۰۰ نیز اوسبورن فلمینگ به سمت رئیس دولت مأمور تشکیل کابینه شد. مردم. نژاد ۹۰٪ مردم
دولت مأمور تشکیل کابینه شد. مردم. نژاد ۹۰٪ مردم آنگوئیلا، سیاه، ۴٪ دورگه و ۳٪ سفید است. همچنین دین ۲۹٪ آنگوئیلاها انگلیکان، ۲۳٪ متدیست، ۳۰٪ پروتستان و ۵٪ کاتولیک است. زبان رسمی آنگوئیلا، انگلیسی است. جغرافیا. پایتخت این جزیره شهر ولی (The Valley) با ۴ هزار و ۶۰۰ نفر جمعیت می‌باشد. مساحت آنگوئیلا ۱۰۲ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۱۳٬۴۷۷ نفر می‌باشد. اقتصاد. واحد پول آنگوئیلا نیز، دلار کارائیب شرقی با واحد جزء (سنت) نام دارد. از جمله مهم‌ترین صادرات آنگوئیلا، خرچنگ دریایی و ماهی است. بانکداری و توریسم نیز از دیگر
دریایی و ماهی است. بانکداری و توریسم نیز از دیگر صنایع مهم در آنگوئیلا به‌شمار می‌رود.
سنت هلن جزیره‌ای در جنوب اقیانوس اطلس و یکی از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا در سنت هلنا، اسنشن و تریستان دا کونا است. نام فارسی آن دخیل از انگلیسی است. دریانورد پرتغالی ژوانیو دا نووا (João da Nova) این جزیره را در ۱۵۰۲ کشف کرد و نام سنت هلنا مادر امپراتور روم کنستانتین بزرگ را بر آن نهاد. انگلستان سال‌ها از این جزیره به عنوان تبعیدگاه استفاده می‌کرده‌است. معروف‌ترین زندانی این جزیره ناپلئون بناپارت بود که تحت نظارت دولت بریتانیا سال‌های واپسین عمر خود را در این جزیره در تبعید بود. در طی سرشماری سال ۲۰۰۸
در این جزیره در تبعید بود. در طی سرشماری سال ۲۰۰۸ جمعیت جزیره سنت هلن، چهار هزار و ۲۵۵ نفر اعلام شد در حالی که ده سال پیش ۵٬۰۰۸ نفر در این جزیره زندگی می‌کردند. نظام سیاسی. بالاترین قدرت اجرایی در سنت هلن به چارلز سوم اعطا شده‌است که از سوی او فرماندار سنت هلن انتخاب می‌شود. نظام قانون‌گذاری سنت هلن برخلاف انگلستان، تک مجلسی است. این هیئت عالی مقننه دارای پانزده کرسی است که وظیفه اجرا و ادراه قوانین را بر عهده دارند. رای‌گیری هیئت عالی مقننه هر چهار سال یک‌بار انجام می‌پذیرد که در این رای‌گیری ۱۲ نماینده
انجام می‌پذیرد که در این رای‌گیری ۱۲ نماینده به صورت مستقیم توسط مردم برگزیده می‌شوند، سه نماینده دیگر را فرماندار انتخاب می‌کند. این سه عضو به ترتیب، دبیرکل، وزیر دارای و دادستان کل هستند. ریاست هیئت عالی مقننه نیز بر عهده فرماندار کل سنت هلن می‌باشد. مذهب. اکثریت ساکنان سنت هلن را پیروان کلیسا انگلیکن تشکیل می‌دهند که بخشی از قلمرو اسقف‌نشین سنت هلن را شامل می‌شود. از دیگر مذاهب مسیحیت در این کشور می‌توان به پیروان کلیسای کاتولیک (از سال ۱۸۵۲)، سپاه رستگاری (از ۱۸۸۴)، باپتیست (از ۱۸۴۵)، کلیسای منتظران
(از ۱۸۸۴)، باپتیست (از ۱۸۴۵)، کلیسای منتظران ظهور روز هفتم و شاهدان یهوه اشاره کرد. اقتصاد. سنت هلن اقتصادی ضعیف دارد، به نحوی که تقریباً به صورت کاملاً پایدار به کمک‌های دولت بریتانیا وابسته است. تنها بخش فعال اقتصادی این کشور تولیدات ناخالص ملی به میزان ۵۰٪ و نیز بخش گردشگری است. مهم‌ترین محصول صادراتی این کشور قهوهٔ به نام سوییت ماریا است که گران‌ترین قهوه در دنیا نیز می‌باشد. یکی دیگر از محصولات صادراتی این کشور، نوشیدنی به نام تونگی اسپریت است که از عصاره گلابی خاردار کاکتوس یا اپونیتا فیکوس ایندیکا
گلابی خاردار کاکتوس یا اپونیتا فیکوس ایندیکا (تونگی نام محلی این کاکتوس است) گرفته می‌شود. تا سال ۲۰۱۷، رفت‌وآمد به سنت هلن تنها با کشتی ممکن بود که هر سه هفته یک‌بار از کیپ تاون به سمت سنت هلن حرکت می‌کند که برای پیمودن این مسیر دریای پنج روز در راه است. در سال ۲۰۱۷ دولت بریتانیا فرودگاهی احداث کرد که رفت‌وآمد به سنت هلن را تسهیل می‌کند. از اهداف احداث این فرودگاه کمک به استقلالِ اقتصادِ سنت هلن، از طریق رونق گرفتن گردشگری است. تحصیل. تحصیلات در سنت هلن کاملاً رایگان و برای سنین ۵ تا ۱۶ سال اجباری است.
کاملاً رایگان و برای سنین ۵ تا ۱۶ سال اجباری است. نظام آموزشی در سنت هلن کاملاً یکسان با نظام آموزشی بریتانیا است.
سَن-پیِر و میکْلون یا سَن-پیِر-اِ-میکْلُن، (به فرانسوی: Saint-Pierre-et-Miquelon) از مجموعه‌های ارضی فرادریایی خودگردان فرانسه، واقع در شمال غربی اقیانوس اطلس در نزدیکی نیوفاندلند است. مجمع‌الجزایر سن-پیر و میکلون با اینکه در ۲۵ کیلومتری کانادا قرار دارد، بخشی از خاک فرانسه محسوب می‌شود. این منطقه تنها بازمانده از امپراتوری استعماری فرانسه نو سابق است که همچنان در کنترل فرانسه است و در ژانویه ۲۰۱۱، ۶۰۸۰ نفر جمعیت داشته‌است. این مجمع‌الجزایر با ساحل جنوبی جزیره نیوفاندلند ۲۵ کیلومتر فاصله دارد. این جزایر در
نیوفاندلند ۲۵ کیلومتر فاصله دارد. این جزایر در ورودی خلیج فرچون که به ساحل جنوبی نیوفاندلند کشیده شده‌اند، در نزدیکی پشته‌های بزرگ نیوفاندلند واقع شده. این جزایر از برست، نزدیکترین نقطه در فرانسه متروپلی فاصله دارند، ولی فاصله‌شان از Burin Peninsula نیوفاندلند، کانادا است. اقلیم. این مجمع‌الجزایر با وجود این‌که هم‌عرض خلیج بیسکای است، اقلیم قاره‌ای مرطوب/زیرشمالگانی سرد لب‌مرزی دارد؛ به دلیل این‌که تحت تأثیر توده‌های هوایی قطبی جریان لابرادور قرار می‌گیرد. تاریخ. کاشف پرتغالی خوان آلوارز فاگوندس در ۱۵۲۱ آن
کاشف پرتغالی خوان آلوارز فاگوندس در ۱۵۲۱ آن را «یازده هزار دوشیزه» نام گذاشت. فرانسویان آن را جزایر سن پیر خواندند و نام میکلن از واژهٔ میکائیل در زبان باسکی آمده (سنت مایکل). در ۱۵۷۹ Martin de Hoyarçabal دریانورد برای نخستین بار Micquetõ و Micquelle را به کار برد. این نام به بعدها به صورت Miclon, Micklon و در آخر Miquelon به کار رفت. فرهنگ. ساکنان این مجمع‌الجزایر به زبان فرانسوی سخن می‌گویند و فرهنگ آن‌ها مشابه نقاط شهری فرانسه است. زبان فرانسوی که در این منطقه صحبت می‌شود بیشتر شبیه فرانسوی استاندارد
منطقه صحبت می‌شود بیشتر شبیه فرانسوی استاندارد اروپا است تا فرانسوی کانادایی (فرانسوی مربوط به استان کبک). روز باستیل که روز ملی فرانسه است در این مجمع‌الجزایر جشن گرفته می‌شود.
جزایر ویرجین بریتانیا ، با نام رسمی جزایر ویرجین، یک قلمرو فرادریایی بریتانیا در دریای کارائیب، در شرق پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده و شمال غربی آنگویلا است. این جزایر از نظر جغرافیایی بخشی از مجمع‌الجزایر ویرجین هستند و در جزایر بادپناه در آنتیل کوچک و بخشی از هند غربی واقع شده‌اند. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا شهر رود تاون با ۹۴۰۰ نفر جمعیت است. پول رایج این جزایر دلار کارائیب شرقی است. جزایر ویرجین بریتانیا از جزایر اصلی تورتولا، ویرجین گوردا، آنگادا و یوست فان دیک به همراه بیش از ۵۰ جزیره کوچکتر
و یوست فان دیک به همراه بیش از ۵۰ جزیره کوچکتر دیگر تشکیل شده است. حدود ۱۶ جزیره از این جزایر مسکونی هستند. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا، رود تاون، در بزرگ‌ترین جزیره، یعنی تورتولا قرار دارد. تورتولا حدود ۲۰ کیلومتر درازا و ۵ کیلومتر پهنا دارد. جمعیت این جزایر در سرشماری سال ۲۰۱۰ میلادی ۲۸۰۵۴ نفر بود که از این تعداد ۲۳۴۹۱ نفر در تورتولا زندگی می‌کردند. برآوردهای کنونی جمعیت را ۳۵۸۰۲ نفر (ژوئیه ۲۰۱۸) نشان می‌دهد. صادرات جزایر ویرجین بریتانیا را نیشکر، ماهی تازه، میوه‌جات و شن و ماسه تشکیل می‌دهند. گردشگری و
میوه‌جات و شن و ماسه تشکیل می‌دهند. گردشگری و بانکداری از جمله مهم‌ترین صنایع در جزایر ویرجین بریتانیا است. به موسیقی سنتی جزایر ویرجین بریتانیا "فونگی" می‌گویند که نوعی موسیقی رقص جشن است اما اغلب حاوی تفسیرهای اجتماعی طنزآمیز و همچنین تاریخ شفاهی جزایر ویرجین بریتانیا است. تاریخ. نخستین ساکنان جزایر ویرجین آراواک‌ها بودند که از آمریکای جنوبی آمده و در حدود ۱۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰ پس از میلاد در این ناحیه سکونت گزیدند، اگرچه شواهدی از حضور سرخ‌پوستان در این جزایر در ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد نیز وجود
در این جزایر در ۱۵۰۰ سال قبل از میلاد نیز وجود دارد. آراواک‌ها تا سده پانزدهم در این جزایر ساکن بودند تا اینکه کاریب‌های تهاجمی‌تر که قبیله‌ای از جزایر آنتیل کوچک بودند جایگزین آنها شدند. این جزایر را کریستف کلمب در سال ۱۴۹۳ میلادی در جریان سفر دوم خود به قاره آمریکا کشف کرد و نام‌گذاری این جزیره‌ها هم از سوی او انجام شد. وی به محض ورود به این جزایر افراد بومی را در این جزایر مشاهده کرد. تا سال ۱۵۹۶ بیشتر بومیان این جزایر یا از آنجا فرار کردند یا به وسیلهٔ مهاجران جدید به قتل رسیدند. امپراتوری اسپانیا با
مهاجران جدید به قتل رسیدند. امپراتوری اسپانیا با کشف این جزایر در اوایل قرن شانزدهم مدعی مالکیت آن‌ها شد، اما هرگز در این جزایر مستعمره‌ای نساخت. طی سال‌های بعد انگلیسی‌ها، هلندی‌ها، فرانسوی‌ها، اسپانیایی‌ها و دانمارکی‌ها همگی برای کنترل منطقه که به پناهگاه معروف دزدان دریایی تبدیل شده بود، رقابت می‌کردند. هیچ اشاره تاریخی از جمعیت بومی اصلی سرخ‌پوست جزایر ویرجین بریتانیا در این دوره وجود ندارد. گمان می‌رود که آنها یا به جزایر امن‌تر گریخته یا کشته شدند. هلندی‌ها در سال ۱۶۴۸ یک سکونتگاه دائمی در جزیره
هلندی‌ها در سال ۱۶۴۸ یک سکونتگاه دائمی در جزیره تورتولا برپا کردند و اغلب با اسپانیایی‌هایی که در نزدیکی پورتوریکو مستقر بودند درگیر می‌شدند. در سال ۱۶۷۲، انگلیسی‌ها تورتولا را از هلندی‌ها تسخیر نمودند و در سال ۱۶۸۰، آنگادا و ویرجین گوردا نیز به قلمرو بریتانیا ضمیمه شد. در همین حال، طی دوره ۱۶۷۲–۱۷۳۳، دانمارکی‌ها کنترل جزایر مجاور یعنی سنت توماس، سنت جان و سنت کروکس (یعنی جزایر ویرجین امروزی ایالات متحده) را به‌دست آوردند. جزایر بریتانیا در این منطقه اصولاً مستملکاتی راهبردی محسوب می‌شدند. انگلیسی‌ها نیشکر
مستملکاتی راهبردی محسوب می‌شدند. انگلیسی‌ها نیشکر را به این محل آوردند تا محصول اصلی و منبع بازرگانی خارجی شود و تعداد زیادی برده به زور از آفریقا برای کار در مزارع نیشکر آورده شدند. این جزایر تا میانه‌های سده نوزدهم از نظر اقتصادی رونق اقتصادی داشتند، اما ترکیبی از لغو برده داری در امپراتوری بریتانیا در سال ۱۸۳۴، یک رشته طوفان‌های فاجعه‌بار، و رشد محصول چغندر قند در اروپا و ایالات متحده به‌طور چشمگیری تولید نیشکر را کاهش داد و منجر به یک دوره رکود اقتصادی شد. در سال ۱۹۱۷، ایالات متحده جزایر ویرجین دانمارک
در سال ۱۹۱۷، ایالات متحده جزایر ویرجین دانمارک را به مبلغ ۲۵ میلیون دلار خریداری کرد و نام آنها را به جزایر ویرجین ایالات متحده تغییر داد. پیوندهای اقتصادی با جزایر ایالات متحده، جزایر ویرجین بریتانیا را بر آن داشت تا در سال ۱۹۵۹ دلار آمریکا را به عنوان واحد پول خود بپذیرند. جزایر ویرجین بریتانیا به‌عنوان بخشی از جزایر بادپناه بریتانیا و در دوره‌ای به عنوان بخشی از سنت کیتس و نویس اداره می‌شد. در این دوره حاکمی به عنوان نماینده دولت بریتانیا در این جزایر فرمان می‌راند. این جزایر در سال ۱۹۶۰ به جایگاه
فرمان می‌راند. این جزایر در سال ۱۹۶۰ به جایگاه مستعمره جداگانه دست یافتند و در سال ۱۹۶۷تحت پست جدید وزیر ارشد، خودمختار شدند. از دهه ۱۹۶۰، این جزایر از اقتصاد سنتی مبتنی بر کشاورزی خود فاصله گرفته و به سمت گردشگری و خدمات مالی حرکت کردند و به یکی از ثروتمندترین مناطق در دریای کارائیب تبدیل شدند. قانون اساسی جزایر در سال‌های ۱۹۷۷، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۷ اصلاح شد و به آنها خودمختاری محلی بیشتری داد. در سال ۲۰۱۷ توفند ایرما جزایر ویرجین را درنوردید و چهار کشته و خسارات زیادی برجای گذاشت. جغرافیا. مهم‌ترین جزیره‌های
زیادی برجای گذاشت. جغرافیا. مهم‌ترین جزیره‌های جزایر ویرجین بریتانیا عبارتند از تورتولا، ویرجین گوردا، آنگادا و یوست فان دیک. جزایر ویرجین بریتانیا شامل حدود ۶۰ جزیره گرمسیری است که از بزرگ‌ترین آنها یعنی تورتولا ۲۰ کیلومتر طول و ۵ کیلومتر عرض دارد. مرکز جزایر ویرجین بریتانیا، رود تاون، در بزرگ‌ترین جزیره، یعنی تورتولا قرار دارد. این جزیره‌ها در مجموع حدود وسعت دارند. آنها در مجمع الجزایر ویرجین، چند مایلی شرق جزایر ویرجین ایالات متحده، و در حدود از خاک اصلی پورتوریکو واقع شده‌اند. حدود شرق و جنوب شرقی
اصلی پورتوریکو واقع شده‌اند. حدود شرق و جنوب شرقی ویرجین بریتانیا، آنگویلا قرار دارد. اقیانوس اطلس شمالی در شرق جزایر ویرجین و دریای کارائیب در غرب آن قرار دارد. بیشتر جزایر ویرجین بریتانیا خاستگاه آتشفشانی دارند و دارای زمین‌های تپه ای و ناهموار هستند. بلندترین نقطه کوه سیج در تورتولا با ارتفاع ۵۲۱ متر است. آنگادا از نظر زمین‌شناسی از بقیه گروه متمایز است، زیرا جزیره‌ای مسطح است که از سنگ آهک و مرجان تشکیل شده است. جزایر ویرجین بریتانیا شامل جنگل‌های مرطوب جزایر بادپناه و مناطق بوم‌گردی بیشه‌های خشک است.
جزایر بادپناه و مناطق بوم‌گردی بیشه‌های خشک است. جزایر ویرجین بریتانیا ادامه زمین‌شناختی کوه‌های گسل مرکزی پورتوریکو و دارای ویژگی‌های فیزیکی متنوعی از جمله کوه‌های کم‌ارتفاع، تالاب‌هایی با صخره‌های مرجانی و سواحل سددار و بندرگاه‌های محصور در خشکی هستند. به جز آناگِدا، بقیه این جزایر تپه‌ای هستند. بلندترین نقطه این جزایر، کوه سیج (۵۲۱ متر)، در تورتولا است. جزیره بلند و باریک ویرجین گوردا (ویرجین چاق)، با مساحت تقریباً ۲۱ کیلومتر مربع، تا ارتفاع بیش از ۴۰۰ متر ارتفاع می‌گیرد. یوست فان دَیک جزیره‌ای ناهموار
ارتفاع می‌گیرد. یوست فان دَیک جزیره‌ای ناهموار است که تنها ۸ کیلومتر مربع) مساحت دارد. آنگادا، شمالی‌ترین امتداد این زنجیره، یک جزیره مرجانی صاف است که توسط صخره‌های خطرناک احاطه شده است. ارتفاع آن از سطح دریا از ۳ تا ۵ متر بیشتر نیست. در هیچ‌یک از این جزایر رودخانه‌ای وجود ندارد. آب و هوا. جزایر ویرجین بریتانیا دارای آب و هوای جنگلی استوایی است که توسط بادهای تجاری تعدیل می‌شود. دما در طول سال کمی تغییر می‌کند. در مرکز، رود تاون، بیشینه روزانه معمولی حدود است در تابستان و در زمستان. حداقل روزانه معمولی
است در تابستان و در زمستان. حداقل روزانه معمولی حدود ۲۶ درجه سلسیوس (۷۸٫۸ درجه فارنهایت) است در تابستان و ۲۳ درجه سلسیوس (۷۳٫۴ درجه فارنهایت) در زمستان. میانگین بارندگی حدود ۱٬۱۵۰ میلیمتر (۴۵٫۳ اینچ) در سال است. بارندگی می‌تواند کاملاً متغیر باشد، اما مرطوب‌ترین ماه‌ها به‌طور میانگین سپتامبر تا نوامبر و خشک‌ترین ماه‌ها به‌طور متوسط فوریه و مارس هستند. سیاست. این قلمرو به عنوان یک دموکراسی پارلمانی عمل می‌کند. قدرت اجرایی نهایی در جزایر ویرجین بریتانیا به چارلز سوم انگلیس واگذار شده است و فرماندار جزایر
چارلز سوم انگلیس واگذار شده است و فرماندار جزایر ویرجین بریتانیا از طرف او گمارده می‌شود. فرماندار از سوی پادشاه و به توصیه دولت بریتانیا منصوب می‌شود. امور دفاعی و بیشتر امور خارجی همچنان بر عهده بریتانیاست. اگرچه این جزایر جزوی از سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا هستند اما بخشی از اتحادیه اروپا به‌شمار نمی‌آیند و مستقیماً تابع قوانین اتحادیه اروپا نیستند. ساکنان جزایر ویرجین بریتانیا شهروند سرزمین‌های فرادریایی بریتانیا هستند و از سال ۲۰۰۲ نیز شهروند بریتانیا به‌شمار می‌آیند. گردشگری. گردشگری حدود ۴۵ درصد
به‌شمار می‌آیند. گردشگری. گردشگری حدود ۴۵ درصد از درآمد این جزایر را تشکیل می‌دهد. این جزایر یک مقصد محبوب برای شهروندان ایالات متحده است. گردشگران به سواحل متعدد ماسه سفید آمده و از حمام‌های ویرجین گوردا دیدن می‌کنند، در میان صخره‌های مرجانی آنِگادا غواصی سطحی می‌کنند، یا بارهای معروف یوست فان دَیک را تجربه می‌کنند. جزایر ویرجین به عنوان یکی از بزرگ‌ترین مقاصد قایقرانی در جهان شناخته می‌شود و قایق‌های بادبانی چارتر راهی بسیار محبوب برای بازدید از جزایر کمتر قابل دسترسی هستند. جزایر ویرجین بریتانیا میزبان
قابل دسترسی هستند. جزایر ویرجین بریتانیا میزبان جشنواره قایقرانی و رگاتای بهاری است. تعداد قابل توجهی از گردشگرانی که از جزایر ویرجین بریتانیا بازدید می‌کنند مسافران کشتی‌های کروز هستند و اگرچه درآمد سرانه بسیار کمتری نسبت به گردشگران قایق چارتر و گردشگران مستقر در هتل به‌دست می‌دهند. خدمات مالی. خدمات مالی بیش از نیمی از درآمد قلمرو را تشکیل می‌دهد. بخش عمده ای از این درآمد از طریق اعطای مجوز به شرکت‌های برون مرزی و خدمات مرتبط به دست می‌آید. جزایر ویرجین بریتانیا یک بازیگر جهانی مهم در صنعت خدمات مالی
بریتانیا یک بازیگر جهانی مهم در صنعت خدمات مالی فراساحلی است. از سال ۲۰۰۱، خدمات مالی در جزایر ویرجین بریتانیا توسط کمیسیون مستقل خدمات مالی تنظیم شده است. در مه ۲۰۲۲، بخش بانکی جزایر ویرجین بریتانیا شامل هفت بانک تجاری و یک بانک محدود، ۱۲ متولی مجاز، دو کسب و کار خدمات پولی دارای مجوز و یک ارائه دهنده خدمات تأمین مالی دارای مجوز بود. کشاورزی و صنعت تنها بخش کوچکی از تولید ناخالص داخلی جزایر را تشکیل می‌دهد. فرآورده‌های کشاورزی شامل میوه، سبزیجات، نیشکر، دام و طیور و صنایع شامل تقطیر مشروب رام، ساخت و ساز
و طیور و صنایع شامل تقطیر مشروب رام، ساخت و ساز و قایق سازی است. ماهیگیری تجاری نیز در آب‌های جزایر انجام می‌شود. جزایر ویرجین بریتانیا به شدت به کارگران مهاجر وابسته است و بیش از ۵۰ درصد از کارگران این جزایر از تبار خارجی هستند. تنها ۳۷ درصد از کل جمعیت در این قلمرو متولد شده‌اند. نیروی کار آن ۱۲۷۷۰ نفر تخمین زده می‌شود که از این تعداد تقریباً ۵۹٫۴ درصد در بخش خدمات کار می‌کنند اما کمتر از ۰٫۶ درصد در کشاورزی کار می‌کنند. جزایر ویرجین بریتانیا در سال‌های اخیر با چالش‌هایی در جذب تعداد کافی نیرو مواجه شده