payamvha/North_RAG huggingface dataset:
امیر جوادی‌فر لنگرودی (۲۳ شهریور ۱۳۶۳ در رشت – ۲۳ تیر ۱۳۸۸ در تهران) دانشجوی رشتهٔ مدیریت صنعتی دانشگاه آزاد قزوین، ترانه‌سرا و علاقه‌مند به بازیگری بود که در جریان اعتراضات ۱۸ تیر ۱۳۸۸ دستگیر و در بازداشتگاه کهریزک کشته شد. کشته شدن او مورد توجه رسانه‌های بسیاری قرار گرفت. پس از کشته شدن او، دادگاهی در ایران برگزار شد. در این دادگاه،‌ دادستان وقت تهران و دو قاضی از قاضی‌های سرشناس ایران مورد بازخواست قرار گرفتند. در جریان این دادگاه،‌ سه حکم اعدام صادر شد که با رضایت خانواده‌های درگیر در پرونده از جمله
که با رضایت خانواده‌های درگیر در پرونده از جمله خانواده جوادی‌فر، از اعدام خلاصی یافتند. بعدا خانواده جوادی‌فر شکایت خود از سعید مرتضوی،‌ دادستان وقت را نیز پس گرفتند. در ادامه واکنش‌ها به کشته شدن جوادی‌فر و چند تن دیگر در بازداشتگاه کهریزک،‌ این بازداشتگاه به دستور مستقیم سید علی خامنه‌ای تعطیل شد. زندگی‌نامه. امیر جوادی‌فر در ۲۳ شهریور ۱۳۶۳ در رشت به دنیا آمد. او دانشجوی مدیریت دانشگاه آزاد قزوین بود. علاقه او ترانه‌سرایی و در مؤسسه «کارنامه» دانشجوی بازیگری بود. بازداشت در سال ۱۳۸۸ و درگذشت. درجریان
بود. بازداشت در سال ۱۳۸۸ و درگذشت. درجریان درگیری‌های پس از انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۳۸۸، در روز ۱۸ تیر ۱۳۸۸، او بازداشت شد. او که با همراهی برادرش برای شرکت در اعتراضات ۱۸ تیر به خیابان آمده بود، توسط نیروهای بسیجی تعقیب می‌شود و پس از گم کردن برادرش، مورد ضرب و شتم قرار می‌گیرد. وی پیش از دستگیری از ناحیهٔ دست و بینی مجروح شده بود. و برای همین یک شب در بیمارستان فیروزگر بستری شد. ساعت ۹ شب همان روز به خانواده او اعلام می‌شود که فرزندشان در بیمارستان فیروزگر است. خانواده به بیمارستان رفته و او را به
فیروزگر است. خانواده به بیمارستان رفته و او را به بیمارستان خصوصی منتقل می‌کنند. در همان‌جا اعلام می‌شود که یکی از چشم‌ها و گردن امیر آسیب دیده است. به گفته پدر و برادرش، خود او با همراهی پدر به پلیس پیشگیری مراجعه کردند.‌ کشته‌شدن. به گفته نزدیکانش، ۵ روز بعد از بازداشت، جسد او تحویل پزشکی قانونی می‌شود و ۱۲ روز بعد، خبر مرگش به خانواده او اعلام می‌گردد. اخبار و گزارش‌ها در خصوص چگونگی و مکان درگذشت او اختلاف دارند. گزارش کمیته ویژه مجلس ایران و خانواده جوادی‌فر، محل مرگ را در مسیر انتقال کهریزک به اوین
محل مرگ را در مسیر انتقال کهریزک به اوین دانسته‌اند. سعید مرتضوی نیز منکر هرگونه آسیب به او در بازداشتگاه کهریزک شد و معتقد بود که وی به خاطر ضرب و شتم با مأموران در پیش از دستگیری، آسیب دیده بود و پیش از انتقال به بازداشتگاه، در بیمارستان بستری بود. واکنش‌ها به خبر درگذشت. بررسی‌های قانونی. در گزارش هیئت تحقیق و تفحص مجلس از حوادثِ بعد از انتخابات آمده بود که: «مرحوم جوادی‌فر یکی از دستگیرشدگان ۱۸ تیر در بین راه انتقال از کهریزک به اوین جان خود را از دست داده است. ایشان در زمان دستگیری مورد ضرب‌وشتم قرار
است. ایشان در زمان دستگیری مورد ضرب‌وشتم قرار گرفته و قبل از انتقال به کهریزک مداوا شده؛ بااین‌حال نام‌برده از لحاظ جسمی ضعیف شده بود و توان مقاومت در برابر صدمات جسمی و روحی بازداشتگاه کهریزک را نداشته است و در چهار روز حضور در کهریزک یک بار به پزشک وظیفه زندان مراجعه کرده که مداوای خاصی نسبت به ایشان انجام نمی‌گیرد؛ به‌هرحال ایشان با حالت وخیم سوار اتوبوس می‌شود و در همان آغاز حرکت اتوبوس‌ها نام‌برده وضعیت بحرانی پیدا کرده و در بیرون از اتوبوس جان می‌دهد.». در نامه‌ای که مسئولان بازداشتگاه دربارهٔ علت
در نامه‌ای که مسئولان بازداشتگاه دربارهٔ علت فوت جوادی‌فر به دادستان وقت تهران زده بودند، علت مرگ «مشکل تنفسی و مننژیت و همچنین ایست قلبی» اعلام شده بود. دادگاه رسیدگی به قتل. در جریان کشته شدن امیر جوادی‌فر در بازداشتگاه کهریزک؛ پرونده‌ای علیه دادستان وقت، سعید مرتضوی و دیگر متهمان پرونده باز شد. بر اساس کیفرخواست این پرونده، که توسط دادستانی تهران ارائه شده بود، سعید مرتضوی، دادستان سابق تهران به «مشارکت در بازداشت غیرقانونی و معاونت در تنظیم گزارش خلاف واقع از طریق امر یا ترغیب مأموران مربوط به تنظیم
واقع از طریق امر یا ترغیب مأموران مربوط به تنظیم گزارش خطاب به خود» و آقایان حسن زارع دهنوی (معروف به قاضی حداد) معاون امنیت مرتضوی و علی اکبرحیدری فر، دادیار وقت دادستانی تهران به «مشارکت در بازداشت غیرقانونی» متهم شده‌اند. در جریان رسیدگی به این پرونده، پدر امیر در یک جلسه خصوصی در دادگاه، رضایت خود را اعلام کرد. با این حال به خاطر جنبه عمومی جرم، پرونده روند خود را پیش گرفت. به گفته پدر امیر، او در جریان دادگاه علاوه بر مرتضوی، سه متهم دیگر را که به اعدام محکوم بودند را نیز بخشیده است. در نهایت، دادگاه
محکوم بودند را نیز بخشیده است. در نهایت، دادگاه رسیدگی به اتهامات وارد شده به مسئولان این بازداشتگاه، در سال ۹۱ (پس از ۳ سال) رای بدوی خود را اعلام کرد. رای این دادگاه با اعتراض خانواده شاکیان همراه بود و در نهایت در سال ۹۶ (پس از ۷ سال) رای نهایی صادر و اجرا گردید. اظهارات خانواده و بستگان. علی جوادی‌فر لنگرودی، پدر امیر، پس از مرگ فرزندش در نامه‌ای نوشت: او همچنین در زمان خاکسپاری فرزندش مدعی شد که «امیر در بیمارستان فیروزگر بستری بود، چکاب کامل شده بود، یک شب در بیمارستان خوابید، صحیح و سالم بود و با
یک شب در بیمارستان خوابید، صحیح و سالم بود و با پای خودش تحویل پلیس پیشگیری داده شد». روزنامه سرمایه به نقل از یکی از بستگان امیر گزارش کرد که وی پس از دستگیری به علت «شکستگی» برخی از اعضای بدنش، ساعت‌ها در بیمارستان فیروزگر بستری بود که بعد به بیمارستان لاله در شهرک غرب انتقال داده شد. وی اظهار کرد که مقام‌های امنیتی از خانواده امیر خواسته بودند که اعلام کنند فرزندشان «از قبل دچار بیماری ریه بوده است، در حالی که چنین چیزی محال است زیرا او کاملاً سالم بود.» آن‌ها همچنین از خانواده این جوان امضا گرفته بودند
آن‌ها همچنین از خانواده این جوان امضا گرفته بودند که «تشییع جنازه فقط با حضور افراد فامیل و خودی برگزار شود و شعاری در آن داده نشود.» یکی دیگر از بستگان جوادی‌فر در گفتگو با رادیو فردا مدعی شد که بر روی جسد امیر، آثار فراوانی از شکنجه همچون سایر دستگیرشدگان دیده شد. از جمله تمام ناخن‌های پایش را کشیده بودند٬ خونریزی ریوی داشت و بینایی‌اش را از دست داده بود. برادر امیر نیز مدعی شد که در طی گفتگوهایی که با هم‌بندی‌های برادرش در کهریزک انجام داده است، برادرش در روزهای پایانی زندگی‌اش، بینایی‌اش را از دست داده
روزهای پایانی زندگی‌اش، بینایی‌اش را از دست داده بود. او همچنین مدعی شد که برادرش در حین انتقال به زندان اوین در میانه راه و در اتوبوس جان باخته است. دیدارها. میرحسین موسوی، زهرا رهنورد، معصومه ابتکار، محمدعلی نجفی و احمد مسجدجامعی از کسانی بودند که پس از کشته‌شدن امیر، به خانه او رفته و با خانواده‌اش دیدار کردند. اعلام به عنوان شهید. پس از آنکه برخی منابع از شهید معرفی شدن او به همراه دو کشته دیگر بازداشتگاه کهریزک، توسط بنیاد شهید و امور ایثارگران خبر دادند، این خبر توسط مسعود زریبافان رئیس بنیاد شهید و
این خبر توسط مسعود زریبافان رئیس بنیاد شهید و امور ایثارگران تکذیب شد. با این همه در متن رضایت‌نامه پدرش از سعید مرتضوی، وی از فرزندش با عنوان شهید یاد کرد. همچنین بر سنگ مزار او نیز عبارت شهید نوشته شده است. تعطیلی بازداشتگاه کهریزک. پس از آنکه سید علی خامنه‌ای رهبر وقت جمهوری اسلامی، در یک سخنرانی، از بازداشتگاه کهریزک به عنوان جایی که در آن جنایت صورت گرفته است یا کرد، دستور داد تا این بازداشتگاه تعطیل گردد. پس از آن بود که این بازداشتگاه تعطیل و تمام زندانیان به زندان اوین منتقل شدند.
فیلیپ جورج زیمباردو (۲۳ مارس ۱۹۳۳ – ۱۴ اکتبر ۲۰۲۴) روان‌شناس و استاد دانشگاه استنفورد بود. فیلیپ زیمباردو روان‌شناسی آمریکایی بود که بیشتر به خاطر آزمایش بحث برانگیزش در زندان استنفورد که در سال ۱۹۷۱ انجام شد، شهرت داشت. زیمباردو در ۲۳ مارس ۱۹۳۳ در شهر نیویورک متولد شد و مدرک لیسانس خود را دریافت کرد. او تحصیلات خود را در دانشگاه ییل ادامه داد و در آنجا هم مدرک و هم دکترای خود را در رشته روان‌شناسی دریافت کرد. او طراح و سرپرست آزمایش زندان استنفورد بود. زیمباردو در نیویورک به دنیا آمد و از قضا به مدرسه‌ای
در نیویورک به دنیا آمد و از قضا به مدرسه‌ای رفت که میلگرام نیز آنجا درس می‌خواند. فیلیپ زیمباردو و استنلی میلگرام زمانی همکلاسی بوده‌اند. هر دو در مورد موضوع اطاعت از قدرت تحقیقاتی بسیار مهم انجام داده‌اند که نتایج آن‌ها بسیار بحث‌برانگیز بوده است. پدر و مادر زیمباردو در اصالتا اهل سیسیل ایتالیا بودند که قبل از تولد او به آمریکا مهاجرت کردند. پدرش تکنسین برق بود و مادرش زنی خانه‌دار، که از سه پسر و یک دخترش نگهداری می‌کرد. ابتدا در کالج بروکلین دوره کارشناسی خود را گذراند. در دوره کارشناسی دروسی از
کارشناسی خود را گذراند. در دوره کارشناسی دروسی از رشته‌های روان‌شناسی، جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی را انتخاب کرده بود. وقتی وارد دوره کارشناسی ارشد شد، انتخاب او دیگر قطعی بود؛ زیمباردو کارشناسی ارشد و دکترای خود را در روان‌شناسی دانشگاه ییل در مدت پنج سال به اتمام رساند. پیش از ورود به دانشگاه استنفورد در دانشگاه‌های متعددی به عنوان استاد و پژوهشگر فعالیت داشت. در نهایت در ۱۹۶۸ وارد دانشگاه استنفورد شد و سه سال بعد در ۱۹۷۱ در این دانشگاه آزمایشی انجام داد، که به عنوان خطرناک‌ترین آزمایش روان‌شناسی تا به
که به عنوان خطرناک‌ترین آزمایش روان‌شناسی تا به امروز شناخته می‌شود. فیلیپ زیمباردو در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۴، در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
آستیگماتیسم یا کژبینی یکی از شایع‌ترین مشکلات اپتیکی چشم است، و معمولاً علت آن نامنظمی شکل و انحنای قرنیه یا عدسی است. گاهی نیز علت آن نامنظمی شکل و انحنای لنز که در پشت عنبیه قرار دارد. آستیگماتیسم حالتی است که چند تا از دیوپترهای چشم کرویت، خود را از دست داده‌است. اگر چشم را به عنوان یک عدسی کروی در نظر بگیریم. هرگاه این عدسی از حالت کروی خارج شود و به سمت حالت بیضوی برود (شبیه خربزه). در این صورت دارای دو کانون خطی به جای یک کانون نقطه‌ایی خواهد بود. در نتیجه تصاویر به دلیل انکسار نامساوی در قسمت‌های
نتیجه تصاویر به دلیل انکسار نامساوی در قسمت‌های مختلف قرنیه کاملاً بر روی شبکیه متمرکز نمی‌شوند و تصاویر چه دور و چه نزدیک تار می‌شوند؛ بنابراین افرادیکه دچار درجات بالایی از آستیگماتیسم هستند نه تنها همانند افراد نزدیک‌بین اشیای دور را تار می‌بینند، بلکه اشیای نزدیک را هم تار می‌بینند. افراد آستیگمات گاهی نورهای اضافی در مسیر دید خود می‌بینند. انواع آستیگماتیسم. در عمل چشم‌های آستیگمات به سه شکل خود را بروز می‌دهند: در تقسیم‌بندی که بر مبنای محور دو خط کانونی انجام می‌شود: اصلاح آستیگماتیسم. درکل برای
کانونی انجام می‌شود: اصلاح آستیگماتیسم. درکل برای اصلاح باید عدم یکنواختی انحنای قرنیه یا عدسی را جبران کرد. برای اصلاح آستیگماتیسم، باید نقش عدسی استوانه‌ای غیرطبیعی ایجاد شده در چشم را از بین ببریم. این کار با اضافه کردن یک عدسی استوانه‌ای برعکس و جمع توان‌های آنها عملی خواهد بود؛ مثلاً اگر چشم در یک محور یک دیوپتر نزدیک بینی دارد یا یک عدسی محدب یک دیوپتر مثبت در همان محور یا یک عدسی مقعر یک دیوپتر منفی در محور عمود بر آن بر روی چشم قرار می‌دهیم. اصلاح دید در آستیگماتیسم‌های غیر منظم دشوار و نیازمند
دید در آستیگماتیسم‌های غیر منظم دشوار و نیازمند عدسی‌های پیچیده‌است. شیوع. بر اساس یک پژوهش در آمریکا، از هر ۱۰ کودک در سنین ۵ تا ۱۷ سالگی، ۳ کودک مبتلا به آستیگماتیسم هستند. در بنگلادش ۳۲٫۴٪ افراد بالای سی سال مبتلا به این بیماری هستند. به‌طور کلی، پژوهش‌ها نشان داده‌اند که درجهٔ شیوع آستیگماتیسم با افزایش سن، رابطهٔ مستقیم دارد.
میکل‌آنجلو مردیسی دا کاراواجو (۲۹ سپتامبر ۱۵۷۱–۱۸ ژوئیه ۱۶۱۰) یکی از هنرمندان ایتالیایی فعال در رم، ناپل، مالت و سیسیل در میان سال‌های ۱۵۹۳ و ۱۶۱۰ میلادی بود. کاراواجو چهرهٔ شاخص سبک باروک است و در نوع نقاشی و تکنیک‌های استفاده از رنگ و فرم تحولاتی ایجاد کرد. نقاشی‌های او با ترکیبِ بینشِ واقع بینانهٔ حالاتِ جسمی و روحی انسانی و استفادهٔ دراماتیک از نور، تأثیرِ فراوانی بر نقاشی سبک باروک گذاشت. موضوعات نقاشی او را عمدتاً مسایل مسیحی تشکیل می‌دهند. او شخصیتی خشن و تندخو داشت و زندگی پرحادثه‌ای را گذراند. او
خشن و تندخو داشت و زندگی پرحادثه‌ای را گذراند. او با شرکت در دعواها، دوئلها، ارتکاب قتل، به زندان افتادن و با فرارهای مکرر، زندگی‌اش را پشت سر گذاشت. اما با وجود داشتن شخصیتی ناآرام و تغییرات پی در پی توانست پیشرفت کامل و یکپارچه‌ای در هنر نقاشی برای خود به دست آورد. کاراواجو یک نوآور خشن در نقاشی است که سبک رئالیسم قوی و عاری از انعطاف و تغییر شکل را ایجاد کرد. سبکی که به بیان تضاد در احساساتِ این مرد پرداخت. ویژگی قابل توجه و منحصر به‌فرد آثار این نقاش مربوط به عنصرِ نور است. پیکره‌ها از یک پس زمینهٔ
مربوط به عنصرِ نور است. پیکره‌ها از یک پس زمینهٔ تاریک و اغلب مبهم پدیدار می‌شوند. او هنرمندی بود که آرمان‌های کلاسیک را رد می‌کرد. او هنر و رستگاری را از میان خود مردم جستجو می‌کرد و به جای استفاده از سنت‌های گذشتهٔ نقاشی، تنها از نور تند، تاریکی صحنه و افرادی که با اشاره یا حالت خود به نوعی با بیننده ارتباط برقرار می‌کردند و حالتی روایی داشتند، استفاده می‌کرد. او زندگی پر فراز و نشیبی داشت و در سن ۳۹ سالگی در اثر ابتلا به مالاریای مارِما در پورتو ارکله جان خود را از دست داد. اما در همین مدت کوتاه آثار
جان خود را از دست داد. اما در همین مدت کوتاه آثار بسیار زیبا و با ارزشی را از خود به جای گذاشت. وی در موردِ آثارِ خود می‌گوید: زندگی. از کودکی تا جوانی. میکل آنجلو مریسی کاراواجو در سال ۱۵۷۱ در شهر کوچک لمباردی در شمال ایتالیا به دنیا آمد. پدرش "فِرمُ مِریسی"، مردی محترم بود که از خانه و باغِ یک اشراف‌زادهٔ محلی نگه‌داری می‌کرد. آن‌ها نه فقیر بودند و نه ثروتمند. در بعضی منابع قید شده که پدر او معمار هم بود. اما زمانی‌که کاراواجو ۵ سال داشت، پدر و پدربزرگ او هر دو در یک روز در اثر بیماری طاعون جان خود را از
هر دو در یک روز در اثر بیماری طاعون جان خود را از دست دادند. او در سن ۱۹ سالگی مادر خود را هم از دست داد به همین دلیل او و بقیه بچه‌ها تصمیم گرفتند خانه و زندگی خود را ترک کنند. سفر به میلان. بعد از فوت مادرش او به میلان رفت و در آنجا به شاگردیِ نقاشی به نام سیمون پترزانه درآمد. اما افرادی که واقعاً ماهر و دارای دستی قوی بودند به رم می‌رفتند. سفر به رم. او در سال ۱۵۹۲ و در سنِ ۲۱ سالگی به "رم" –مرکز فعالیت هنرمندان ایتالیایی– رفت تا مهارتِ بیشتری بدست آورد و در کار خود استاد شود. به او گفته شد که از کار
و در کار خود استاد شود. به او گفته شد که از کار هنرمندانِ بزرگ تقلید کند و از مجسمه‌ها طراحی کند تا موفق شود. در آثار مذهبی با نور، شفافیت، آسمانِ پر از فرشته و رموز آسمانی را نشان دهد؛ اما کاراواجو این‌گونه در مورد رستگاری فکر نمی‌کرد. او برای کارهایش طراحی نمی‌کرد. به صورت خیره و طولانی به مدلش نگاه می‌کرد و بعد شروع به نقاشی می‌کرد. او اکثر مدل‌های خود را از میان مردم عادی کوچه و خیابان انتخاب می‌کرد. رفتن به قصر. او ۳ سال بعد در سال ۱۵۹۵ آثار خود را برای فروش به نمایش گذاشت در این میان کاردینال
را برای فروش به نمایش گذاشت در این میان کاردینال فرانچیسکو ماریا دلمونته که در کاخ بود، با دیدن کارهای کاراواجو حیرت‌زده شد. او نقش بسیار مهمی را در بازار هنری ایفا می‌کرد. او اثر ورق بازها را از کاراواجو به قیمت کمی خرید و به او پیشنهاد داد تا به قصر برود و به فعالیت خود ادامه دهد. مأموریت کلیسا. او در همان سال ۱۵۹۵ در سن ۲۴ سالگی مأمور شد تا ۲ صحنه از زندگی "سن ماتیو" (متی) را در کلیسای کوچک "سن لویی‌جی" رم نقاشی کند و این مثل یک آزمون برای او بود. از او خواسته شده تا در صحنهٔ شهادت، شهید با چشمانی پاره
خواسته شده تا در صحنهٔ شهادت، شهید با چشمانی پاره رو به بهشت و آسمان نورانی و پر از فرشته و روحانیت نقاشی شود. اما کاراواجو نمی‌خواست تقلید کند. او دنبال راه دیگری بود، راهی که در آن استاد بود. ایجاد آثاری روحانی از میان خودِ مردم و زندگی‌های کم‌مایه برای رستگاری و ایمان آوردنِ خودِ آن‌ها و به این ترتیب او مسیح را به محلِ زندگی مردم عادی آورد و دو اثرِ فراخوانیِ متّای حوّاری و "شهادتِ متی" که برای عبرت‌آموزی گناهکار را به ما نشان می‌داد نه شهید را، خلق کرد. دستگیری و زندان. کاراواجو هنرمند شرور و خشنی بود
دستگیری و زندان. کاراواجو هنرمند شرور و خشنی بود و خشونتِ او روی هنرش تأثیر می‌گذاشت. تمامی مدل‌های او از مردم عادی بود و آثارش همین مردم عادی با لباس‌های کهنه و فضاهای فقیرانه و حتی پاهای برهنه و افرادِ کثیف بود. به‌طور مثال در اثر مدونای لُرِتو، وی را با همان واقعیتی که بود نمایش می‌داد و این باعث شد تا منتقدان فکر کنند که او از موضوع فاصله گرفته‌است و حتی در مورد آثارش کلمه شرم‌آور به کار برده می‌شد. شاید همین مسئله باعث شد تا پروژهٔ نقاشی رستاخیز برای کلیسای جدید یسوعی به جووانی بلینی داده شود. بعد از
جدید یسوعی به جووانی بلینی داده شود. بعد از این شعری هم در مورد بالیونی بر سر زبان‌ها افتاد. بالیونی شکایت کرد و معلوم نبود که این اشعار بد را چه کسی گفته، اما کاراواجو دستگیر و به زندان افتاد. او گفت که این اشعار را نگفته اما ماه‌ها در زندان بود و بعد به حبس خانگی درآمد. همهٔ این مسائل همچنان بر روحیهٔ خشن و پرخاشگرِ کاراواجو تأثیر بیشتری می‌گذاشت. او بعد از این ماجرا به دلایل مختلف همچون حمل سلاح، دعوا در رستوران‌ها، توهین به مأمورین و… در سال‌های مختلف به زندان افتاد. قتل و گریز از رم. کاراواجو در ۲۹ مه
زندان افتاد. قتل و گریز از رم. کاراواجو در ۲۹ مه ۱۶۰۶ با شخصی به نام رانوچیو توماسونی احتمالاً به خاطر یک زن درگیر شد و بنابراین یک دوئل ترتیب داده شد و سرانجامِ این دوئل، کشته شدنِ توماسونی به‌دستِ کاراواجو بود. از آن پس کاراواجو از طرف پلیس تحت تعقیب بود و برای سرش جایزه گذاشته شد. اما طرفدارانش به او کمک کردند تا از رم بگریزد. عزیمت به ناپل. او در اوایل سال ۱۶۰۷ از رم فرار کرد و به ناپل رفت. کار کاراواجو در ناپل رونق یافت. در ناپل او و نقاشی‌هایش شهرت پیدا کردند. اما مسئلهٔ قابل توجه، تغییر سبک و
پیدا کردند. اما مسئلهٔ قابل توجه، تغییر سبک و حالت‌های نقاشی او بود. آثار او در این دوران سرشار از یأس و شرم بود و این برای کسی که خودش را قاتل می‌دانست چیز عجیبی نبود. عزیمت به مالت. کاراواجو با اینکه در ناپل موقعیتِ خوبی داشت، حدود ۱ سال بعد در سالِ ۱۶۰۸ ناپل را ترک کرد و به مالت رفت. مالت شهر شوالیه گری بود. شهری که کاراواجو می‌توانست اعتبارِ از دست رفتهٔ خود را بازیابد و گذشتهٔ آلودهٔ خود را نیز پاک کند. یکی از طرفدارانش او را برای گرفتنِ مقاِم شوالیه به "سن جان" معرفی کرد. این مسئله برای او شأن و
به "سن جان" معرفی کرد. این مسئله برای او شأن و احترام نیز می‌آورد. به این ترتیب او در ۱۴ ژوئیه ۱۶۰۸ لقبِ "شوالیهٔ عدالت" را دریافت کرد و متعهد شد تا در برابرِ این لطف، یک نقاشی برای کلیسای بزرگِ شوالیه‌ها بکشد. او اثری را خلق کرد که بسیار مدرن بود و "بریدنِ سرِ یوحنا" نام داشت. توهین به شوالیه و بازگشت به ناپل. نزدیک به یک ماه پس از اینکه به‌عنوانِ شوالیه قبول شد، به علتِ توهین به یکی از شوالیه‌ها به زندان افتاد. او توانست از زندان فرار کند و با قایق به ناپل بازگردد. دشمنانش در ناپل او را پیدا کردند، اما
بازگردد. دشمنانش در ناپل او را پیدا کردند، اما او باز هم فرار کرد. اما این بار بسیار زخمی و خسته بود. پس از آن؛ خبرهایی از رم به دستش رسید که برادر زادهٔ پاپ شیفیونی بالدازی در تلاش برای بخشیدنِ اوست. بخشش و بازگشت به خانه. کاراواجو با شنیدن این خبر شروع به کشیدنِ نقاشی کرد تا با خود به رُم ببرد. نقاشی که اعتراف را نشان می‌داد. او "اثر داوُد" را خلق کرد. سپس در "ژوئیهٔ ۱۶۱۰" نقاشی‌هایش را جمع کرد و به سمتِ خانه (یعنی رُم) بازگشت. بد شانسی و مرگ. کاراواجو در راه بازگشت به خانه بود که در لنگرگاه کوچک پائولو،
راه بازگشت به خانه بود که در لنگرگاه کوچک پائولو، سرکردهٔ نگهبانان که یا او را شناخت و از حکم بخشیدنش خبر نداشت یا او را اشتباه گرفته بود؛ دستگیر کرد و به زندان انداخت. کاراواجو آزادی خود را با پول فراهم کرد. اما قایق و نقاشی‌هایش به حراج رفته بود. او پیاده به سمت شمال یعنی پلتوری ارکله رفت. او یکصد کیلومتر از میان باتلاق‌های آلوده به مالاریای مارما گذشت و وقتی به آنجا رسید از تب مالاریا می‌سوخت و جان می‌کند. او به بیمارستان راهبان برده شد اما پس از چند روز در "۱۸ ژوئیه ۱۶۱۰" از دنیا رفت. سبک و روش
چند روز در "۱۸ ژوئیه ۱۶۱۰" از دنیا رفت. سبک و روش کاراواجو. کاراواجو هنرمند سبک باروک بود. اما او در زمان خود در آثار هنری انقلاب به پا کرد. زیرا او فردی نبود که دنبال تقلید از سنت‌های گذشته باشد. او فردی بود که با مردم فقیر و در میان خود آن‌ها زندگی کرده بود و معنی درد و رنج و محنت را خوب می‌دانست و حس کرده بود. او با شکسپیر هم دوره بود و نوعی روایت و داستان نیز وارد صحنه‌های نقاشی او شده بود که تئاتر گونه بود. استفاده از نور تند در کنار تاریکی‌های صحنه و گذاشتن سوژه‌های اصلی در پیش زمینه و استفاده از
و گذاشتن سوژه‌های اصلی در پیش زمینه و استفاده از ابعاد بزرگ و موضوعاتی که از میان مردم و زندگی فقیرانه آن‌ها بود همه باعث می‌شد تا بیننده خود را در موقعیت احساس کند و این مهم‌ترین اصل در کارهای او بود که به نوعی باعث ایجاد یقین و ایمان در بیننده می‌شد. اکثر آثار او بدین گونه بود اما به‌طور مثال در اثر توماس شکاک، مسیح دستِ توماسِ شکاک را می‌گیرد و به عمق جراحت خود فرو می‌برد. چه کسی پیام مسیح را تا این حد جدی گرفته‌است؛ و چه نقاشی می‌توانسته تأثیرگذارتر از این برای اثبات مسائل به توماس شکاک و بیننده‌هایی
این برای اثبات مسائل به توماس شکاک و بیننده‌هایی که مانند توماس شکاک هستند باشد. اثر دیگر او "مرگِ باکره" است که کلیسای سانتا ماری از او صحنهٔ عروجِ مریم مقدس را خواسته بود. اما کاراواجو در اثرش مریم را مُرده کشیده که حواریون در اطرافش در حال ناله و زاری هستند و غمِ حاصل از این صحنه، غمِ قبل از عروج مریم نیست بلکه غم و ناراحتی و پریشانی به خاطرِ مرگِ اوست و همین سبب شد تا راهبان اثر کاراواجو را پس بفرستند. این نوع برخوردها و سوژه‌ها در آثار کاراواجو زیاد است. اما نکتهٔ مشترکِ همه آن‌ها این بود که کاراواجو
اما نکتهٔ مشترکِ همه آن‌ها این بود که کاراواجو خشن و شرور نه تنها با مردم و بقیه در مبارزه و ستیز بود بلکه در آثار هنری هم در حالِ جدال میانِ سنت‌های گذشته و حال بود. استفاده از واقعیت مردمی که هستند و نه آنچه که قرار بود انجام دهد به نوعی او را فدایی و مبلغِ مسیحیت برای مردمِ بی بضاعت نیز می‌دانند. مسیح می‌گوید رنج و محنت بر روی زمین باقی می‌ماند، کاراواجو هم در بازگوییِ همین‌ها تلاش می‌کرد. "آثار او حصار امن میان نقاشی و بیننده را می‌شکست و بیننده می‌توانست خود را کاملاً در موقعیت اثر احساس کند، ایمان
خود را کاملاً در موقعیت اثر احساس کند، ایمان بیاورد و متقاعد شود."
گنگستری ژانری از سینماست که در آن داستان‌های دهه‌های ۱۹۳۰ تا اوایل ۱۹۸۰ را به صورت جنایی و اکثراً هیجان آور و البته درام ساخته می‌شوند.فیلم‌های گنگستری زیرمجموعه‌ای از فیلم‌های جنایی هستند. تا کنون بهترین شاهکار سینما دربارهٔ ژانر گنگستری را فیلم پدرخوانده تصاحب کرده‌است. مطرح‌ترین فیلم‌ها. سری فیلم‌های پدرخوانده، ستایش شده‌ترین فیلم‌های گنگستری هستند (پدرخوانده:۱۹۷۲ - :۱۹۷۴ - :۱۹۹۰). بعد از آن‌ها مطمئنا بهترین فیلم گنگستری فیلم رفقای خوب مارتین اسکورسیزی است. (۱۹۹۰ = همزمان با پدرخوانده:قسمت سوم) منبع.
است. (۱۹۹۰ = همزمان با پدرخوانده:قسمت سوم) منبع. هٔسایت جامع فیلم‌های هالیوودی:صد فیلم برتر تاریخ آمریکا
دهستان بیدشهر دهستانی است در بخش بیدشهر از شهرستان اوز در جنوب فارس. روستاهای زیادی اعم از هود، گلار، قلات، اسلام‌آباد و کهنه همجوار این روستا می‌باشند. در این روستا آثاری از آتشکده و همچنین خانه گبرها وجود دارد که این خود دلیل بر قدمت این روستا دارد. جمعیت کنونی بیدشهر بالغ بر ۴۶۵۲نفر است امیدواریم بزودی شهر شود. اغلب مردان برای امرار معاش به کشورهای عربی می‌روند. بیدشهر مانند سایر روستاهای جنوب دارای آب و هوای گرم و خشک می‌باشد. اما با وجود این آب و هوای گرم و خشک در این دهستان آبشار زیبا و چشم‌نوازی به
گرم و خشک در این دهستان آبشار زیبا و چشم‌نوازی به نام آبشار دَروا وجود دارد. مردم این دهستان تمامی نیازهای عمومی مردم را خودشان تأمین می‌کنند. مردم بیدشهر به زبان اچمی صحبت می‌کنند و مذهبشان اهل سنت و جماعت می‌باشد. اتحاد و همبستگی اهالی بیدشهر زبانزد مردم منطقه می‌باشد. کشاورزی. مناطق کشاورزی معروف روستا عباراتند از:دومون، پِئزُپارُوْ، بستان شیخ، بٌگال، دشت مُشک و تیفِ رُوْ. کشت عمده بیدشهر، خرما ست. نخلستان‌های بیدشهر با چاه آب شور آبیاری می‌گردند. آب شرب. میان کوره و بیدشهر، دریاچه فصلی است و آب بیدشهر
میان کوره و بیدشهر، دریاچه فصلی است و آب بیدشهر از هود تأمین می‌شود. بیشتر. این روستا دارای ۱۰ قوم بزرگ و خونگرم و مهمان نواز است که علاقه و همبستگی بسیاری بهم دارند که در ۱۲ محله زندگی می‌کنند. از سال ۲۰۰۹ با پیگیری مسولان شهرک جدید امام خمینی هم به این دهستان اضافه شده‌است که در کنار ورزشگاه ورزشی و قسمت شرقی ان واقع شده‌است.
ده فیلم برتر در ده ژانر شامل فهرستی از صد فیلم سینمای ایالات متحدهٔ آمریکا به انتخاب بنیاد فیلم آمریکا (بفا) است که دربردارندهٔ ده فیلم از ده ژانر کلاسیک سینمای ایالات متحدهٔ آمریکا می‌شود. اطلاعات این فهرست بر اساس آمار منتشرشده تا ۱۷ ژوئیهٔ ۲۰۰۸ است. بازیگران و کارگردانان فیلم‌های مختلفی نظیر کلینت ایستوود، کوئنتین تارانتینو، کرک داگلاس، هریسون فورد، مارتین اسکورسیزی، استیون اسپیلبرگ، جرج لوکاس، رومن پولانسکی، و جین فوندا در این فهرست حضور دارند. فهرست ۵۰۰ فیلم برتر در وبگاه رسمی بنیاد فیلم آمریکا (بفا)
فیلم برتر در وبگاه رسمی بنیاد فیلم آمریکا (بفا) موجود است. گانگستری. طبق نتایج اعلام‌شده، فیلم‌های معرفی‌شده در فهرست‌های زیر آمده‌اند. وسترن. جدول زیر ۱۰ فیلم برتر ژانر وسترن هستند. پویانمایی. ده فیلم برگزیده در ژانر پویانمایی. ۹ فیلم از این لیست متعلق به کمپانی والت دیزنی است. فیلم‌های ورزشی. ده فیلم برتر در ژانر ورزشی خیال پردازی. ده فیلم برتر در ژانر فیلم فانتزی معمایی. بنیاد فیلم آمریکا فیلم‌هایی را که موضوعشان کشف راز یک جنایت است فیلم معمایی می‌نامد. کمدی رمانتیک. بنیاد فیلم آمریکا فیلم‌هایی را که
کمدی رمانتیک. بنیاد فیلم آمریکا فیلم‌هایی را که در آن روابط عاشقانه به موقعیت‌های کمیک می‌انجامد فیلم کمدی رمانتیک می‌نامد. درام دادگاهی. بنیاد فیلم آمریکا فیلم‌هایی را در ژانر درام دادگاهی قرار می‌دهد که در آن‌ها دستگاه قضایی نقش مهمی در داستان فیلم دارد. حماسی. بنیاد فیلم آمریکا فیلم‌هایی را حماسی می‌نامد که در مقیاسی بزرگ تفسیر سینمایی از گذشته ارائه دهند.
گورزرافه، زرافه گردن‌کوتاه، زرافه جنگلی یا اُکاپی پستاندار سم‌شکافته‌ای از خانوادهٔ نوعی زرافگان است. هرچند پاهای راه‌راه این جانور یادآور گورخر است اما زرافه نزدیک‌ترین خویشاوند اکاپی است؛ اگرچه اکاپی در مقایسه با این جانور، گردن بسیار کوتاه‌تری دارد. این پستاندار بومی جنگل‌های بارانی شمال جمهوری دموکراتیک کنگو است و با توجه به نابودی زیستگاه بر اثر جنگل‌زدایی و گسترش سکونتگاه‌های انسانی و همین‌طور شکار بی‌رویه در خطر انقراض قرار گرفته و تنها ۱۰ تا ۲۰ هزار از این جانور در حیات وحش وجود دارد. گورزرافه
هزار از این جانور در حیات وحش وجود دارد. گورزرافه جانوری عمدتاً روزگرد است که در جنگل‌های انبوه سایبان‌دار زندگی می‌کند. جانوری منزوی است و زندگی انفرادی دارد و فقط در فصل جفتگیری روابط اجتماعی برقرار می‌کند. زرافه‌های گردن‌کوتاه گیاهخوارند و از برگ و شکوفهٔ درختان، علوفه، میوه‌ها، سرخس‌ها و قارچ‌ها تغذیه می‌کنند و با زبان کبود و خمیده‌شان برگ‌ها را جمع می‌کنند. ویژگی‌ها. دورهٔ بارداری آنها بسیار طولانی است و حدود ۱۵ ماه طول می‌کشد و معمولاً تک‌قلو می‌زایند. طول بدن این جانور تا ۲٫۵ متر و ارتفاع آن در شانه