payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قیمت کالا در بازار رقابت کامل در درازمدت به علت آنکه برابر با حداقل هزینه متوسط تولید است، سود متعارف تولیدکننده و منافع مصرف‌کننده را دربردارد. این بازارها در دنیای واقعی وجود ندارند و بیشتر محکی برای سنجش میزان رقابت در بازارهای دیگر هستند. به هر حال نزدیک‌ترین بازار به این نوع بازارها، بازار محصولات کشاورزی مثل گندم و غیره است.
درهٔ حام یکی از بزرگترین ودرازترین دره‌های امارت فجیره در منطقهٔ شرقیه، ویکی از نقاط دیدنی امارات متحده عربی است. این دره به درازی ۳۰ کیلومتر از کوهای مسافی سر چشمه گرفته‌است. آبخیز این دره عظیم ابتداء از قله‌های بلند کوه حجر شروع می‌شود، و به دره‌های (الفرفار)، (سهم)، (بیقا)، (مدوک)، و (وادی الأحاطی) ملحق می‌شود، تمام آب این دره‌های بلند وکوتای اطراف به (وادی حام) می‌ریزد، سپس به سد حام سرازیر می‌شود. کوه‌های‌های بلند اطراف (وادی حام) با پوششی از درختان جنگلی، دره‌های عمیق با آبشارها و چشمه‌های جوشان،
جنگلی، دره‌های عمیق با آبشارها و چشمه‌های جوشان، عوارض طبیعی دل‌انگیز، صخره‌های مرتفع، چشمه آب‌های معدنی، پوشش گیاهی انبوه، پرندگان و جانوران وحشی از پدیده‌هایی است که خالق هستی در این منطقه به ودیعه گذاشته‌است. دره ( وادی حام ) در قسمت شمال غربی شهر فجیره، و در مسیر جادهٔ ذید به مسافی و سیحی قرار گرفته که روزانه صدها نفر از دوستداران طبیعت از شهرهای امارات وهمجنین از کشورهای اطراف برای گردش و تفریح به سویش می‌شتابد. حیات وحش. این منطقه به دلیل سخت گذر بودن، مامن و پناهگاه بسیاری از حیات وحش بوده‌است، وجود
مامن و پناهگاه بسیاری از حیات وحش بوده‌است، وجود آب شیرین در ته دره حیات وحش کوناکونی از قبیل: بز کوهی، آهو، جوجه‌تیغی، میش، روباه، گربه وحشی، شغال، خرگوش، کبک، عقاب، شاهین، بادخور، قُمری، تیهو، فاخته.، بلبل و گنجشک، چکاوک، دم جنبانک، چکاوک هدهد، سبزقبا، خضیر (کراشکین) و «مرغ سلیمان» یا هدهد به شکل دائم زندگی می‌کنند. پرندگان مختلف و رنگارنگ، مخصوصاً در فصل زمستان و بهار با آواز دلنشین خود این منطقه کوهستانی را شاد می‌کنند. پوشش گیاهی. اغلب زمین‌های اطراف (وادی حام) دارای قابلیت مرتعی است ومناسب‌ترین اراضی
حام) دارای قابلیت مرتعی است ومناسب‌ترین اراضی جهت استفاده‌های مرتعی و برداشت علوفه محسوب می‌شوند. در کوه‌های کناره‌های وادی حام درخت‌های گوناگونی وجود دارد که در مواسم مختلف پرندگان در هنگام جفت‌گیری و تخمگذاری روی شاخه‌های آن‌ها لانه می‌سازند. درخت‌های کوهستانی. در اطراف وگوشه کنار وادی درختان بزرگ و تنوهمندی و کوهستانی وجود دارد مانند: کُور، کُنار، کِرت، سمر، کُوهِنگ، سَلَم وغیره، در زمان قدیم مردمان این مننطق از هیزم این درختان برای پخت و پز و برای تدفئه خانه‌هاشان استفاده می‌کرده‌اند، احیاناً از تنه
خانه‌هاشان استفاده می‌کرده‌اند، احیاناً از تنه این درختان زغال نیز می‌ساخته‌اند. به گفتهٔ رئیس اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری امارت الفجیرة، در نیمه نخست امسال ۲۰ هزار گردشگر از این دره و زیبایی‌های آن بازدید کرده‌اند. در طول دره (وادی حام) باغ‌های نخل خرما منتشر است.
گوایاکیل (اسپانیایی: Guayaquil) با نام رسمی سانتیاگو ده گوایاکیل، مرکز استان گوایاس اکوادور است. این شهر با جمعیتی بالغ بر ۲/۷ میلیون نفر اولین شهر بزرگ اکوادور است. ناحیه شهری گوایاکیل و حومه با بیش از ۳/۵ میلیون ساکن پرجمعیت‌ترین ناحیه شهری کشور است. خلیج گوایاکیل در نزدیکی این شهر واقع است. جغرافیا. این شهر بزرگ‌ترین شهر اکوادور و اصلی‌ترین بندر آن به حساب می‌آید و از پایتخت اکوادور (کیتو) نیز بزرگ‌تر است. پارک‌های جنگلی گرمسیری و موزه‌های متعدد جزء جاذبه‌های دیدنی آن است. آب و هوای این شهر در تمام طول
دیدنی آن است. آب و هوای این شهر در تمام طول سال گرم و شرجی است. بزرگ‌ترین هتل شهر گوایاکیل هتل هیلتون کولون است. فوتبال. یکی از بهترین تیم‌های اکوادور با نام بارسلونا نیز در این شهر به وجود آمده‌است. ورزشگاه مونومنتال لسیدرو رومرو کاربو با گنجایش ۵۷ هزار نفر، بزرگ‌ترین استادیوم اکوادور و دوازدهمین استادیوم بزرگ در آمریکای جنوبی است.
دارتالاب، سَرو مُرداب، یا سرو تالاب (Taxodium distichum) گونه‌ای از درختان مخروطی و بومی جنوب خاوری ایالات متحده‌ است و به صورت طبیعی در کرانه‌های خلیج مکزیک و اقیانوس اطلس گسترده‌است. دارتالاب درختی از شاخه مخروطیان رده ناژویان، راسته کاجیان، تیرهٔ سَرویان و سردهٔ دارتالاب است. دارتالاب از گونه‌های خزان‌کننده با خزانی به رنگ قرمز شرابی و زودرُست است. این گونه در رویشگاه‌های طبیعی خود با تنه صاف و مستقیم به قطر ۱ تا ۷/۱ متر و به ارتفاع ۴۰ متر گزارش شده‌است. ریشه‌های درختان دارتالاب از نوع ریشه‌های تنفس‌گر
ریشه‌های درختان دارتالاب از نوع ریشه‌های تنفس‌گر هستند. این ریشه‌ها در بعضی از گیاهانی که در باتلاق‌ها یا نواحی جزر و مد ظاهر می‌شوند دیده می‌شود. طول برخی از این ریشه‌ها ممکن است به دو متر نیز برسد. ریشه‌های تنفس‌گر بر خلاف ریشه‌های معمولی به طرف هوا رشد کرده از آب و خاک خارج شده کمک به تنفس ریشه گیاه می‌کنند. بزرگ‌ترین درخت موجود از نوع دارتالاب تک‌درختی است که به آن نام سناتور داده‌اند و در نزدیکی لانگ‌وود ایالات فلوریدای آمریکا واقع شده‌است. بلندای این درخت ۳۵ متر و قطر تنهٔ آن ۳۴۴ سانتیمتر و حجم آن
درخت ۳۵ متر و قطر تنهٔ آن ۳۴۴ سانتیمتر و حجم آن ۱۱۹٫۴ متر مکعب برآورد می‌شود. البته بلندترین دارتالاب در نزدیکی ویلیامزبورگ ایالت ویرجینیا قرار دارد که ارتفاع آن ۴۴ متر است. برای کشت این گیاه در جنگل‌های شمال ایران بررسی‌هایی صورت گرفته‌است.
شقایق فراهانی (زادهٔ ۲ مردادِ ۱۳۵۱) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران است. او در فیلم‌هایِ فیلم‌سازانِ نامداری چون داریوش مهرجویی و ایرج قادری و بهرام بیضایی و مسعود کیمیایی بازی کرده است. زندگی. شقایق فَراهانی دخترِ بهزاد فراهانی و فهیمه رحیم‌نیا، و خواهرِ بزرگ‌ترِ گلشیفته فراهانی، از بازیگران سینما و تلویزیون ایران و آذرخش فراهانی سرپرست، نوازنده، ترانه‌سرا است. وی در طول مدت بازیگری‌اش پُرکار بوده است و منتقدین بازی وی را در فیلم "چتری برای دو نفر" ستوده‌اند. این بازیگر نقش‌هایش در فیلم‌های چتری برای دو
این بازیگر نقش‌هایش در فیلم‌های چتری برای دو نفر، پروانه‌ای در باد و سریال کلاه پهلوی را ماندگار می‌داند. او از کودکی در کنار پدر و مادرش در تئاتر بازی می‌کرد. او با حضور در فیلمِ "لیلا" به سینما آمد. در بزرگسالی با بازی در فیلم پروانه در سطح بین‌المللی توانست موفق شود.
گورو ارجن دیو جی (پنجابی: ਗੁਰੂ ਅਰਜੁਨ ਦੇਵ) (زاده شده در آمریتسار، پنجاب، هند در سال ۱۵۶۳ - مرگ در لاهور، پاکستان در سال ۱۶۰۶ میلادی) پنجمین رهبر و پیشوای مذهبی آئین سیک بود که پس از مرگ گورو رامداس به عنوان گورو برگزیده شد. او در گوئیندوال روستایی در نزدیکی آمریتسار زاده شد و کوچکترین پسر گورو رامداس از بی بی بهانی دختر گورو امرداس بود. ارجن، پیش از مرگ وصیت کرد که پسرش هرگوبیند پیشوایی معنوی آئین سیک را برعهده بگیرد. رهبری گورو ارجن بر سیک‌ها، بیست و پنج سال به طول انجامید؛ در طول این مدت گورو ارجن شهر
سال به طول انجامید؛ در طول این مدت گورو ارجن شهر آمریتسار را بنیاد کرد و شهرهای دیگری چون تاران تران و کارتاپور را بنا نهاد. او در لاهور معبد بزرگی ساخت که بوردین نامیده شد. شهر آمریتسار در این زمان، به شهر مقدس سیک‌ها تبدیل شد و جمعیت بسیاری را به خود جذب کرد. گورو ارجن نوشته‌های چهار گوروی پیشین را گردآوری کرد و آنها را به نظم درآورد؛ این مجموعه که آدیگرانت نامیده شد، مهم‌ترین اشعار و سرودهای مذهبی آئین سیک را تشکیل می‌دهند. آدیگرانت تنها کتابی است که نخستین دست نوشته آن، به خط بهای گورداس امروز برجای
دست نوشته آن، به خط بهای گورداس امروز برجای مانده‌است. گورو ارجن یکی از یاران نزدیک نانک به نام بهایی بودا را به عنوان کاهن اعظم معبد طلایی برگزید. در زمان ارجن، قوانین ویژه‌ای برای پیروان آئین سیک تدوین شد که به سریبران مشهور شد. ارجن با اکبرشاه روابط دوستانه‌ای برقرار کرد؛ اما پس از مرگ اکبر و به پادشاهی رسیدن جهانگیر، گورو ارجن دستگیر شد و مورد شکنجه قرار گرفت و در زیر شکنجه درگذشت.
شبکهٔ چهار در ۲۴ فروردین ۱۳۷۵ تأسیس شد و یکی از شبکه‌های تلویزیونی دولتی کشور ایران است که در مجموعهٔ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران مدیریت می‌شود. شعار این شبکه، «شبکهٔ چهار، شبکه دانایی» است. همزمان با ولادت پیامبر اکرم و ولادت جعفر صادق، پخش برنامه‌های شبکه چهار با کیفیت HD و فرمت H264 از طریق فرستنده‌های دیجیتال شهر تهران از ۱۹ شهریور ۱۴۰۴ آغاز شده‌است. پیشینه. شبکهٔ چهار سیما، جمعه ۲۴ فروردین ۱۳۷۵ (۱۲ آوریل ۱۹۹۶) با هدف جذب مخاطبان خاص و با شعار شبکهٔ فرهیختگان افتتاح شد. طرح تأسیس شبکهٔ چهار سیما
فرهیختگان افتتاح شد. طرح تأسیس شبکهٔ چهار سیما جمهوری اسلامی ایران در سال ۱۳۷۴ خورشیدی با هدف جذب مخاطبان خاص و با شعار شبکهٔ فرهیختگان و نخبگان به تصویب رسید. تولید و پخش برنامه‌های تلویزیونی در حوزه‌های علمی، فرهنگی، هنری و دینی با پشتوانه تحلیلی غنی‌تر از اهداف اصلی تأسیس این شبکه است و اینکه شبکه بتواند بستری برای مشارکت نخبگان، فرهیختگان و اندیشمندان جامعه در برنامه‌های کلان و خرد نظام جمهوری اسلامی ایران، بیان نظرات و آرا و نقد سازی مسائلی سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی و تعاملی افکار و اندیشه‌های
اقتصادی و فرهنگی و تعاملی افکار و اندیشه‌های گوناگون در جهت ارتقاء سطح اندیشه‌ورزی باشد. شبکهٔ چهار سیما با مدیریت دکتر معینی پور، در پنج گروه تخصصی برنامه سازی ادب و هنر، فرهنگ و اندیشه، دانش، اجتماعی و سیاسی در زمینه‌های علمی، فرهنگی، هنری، سیاسی و اجتماعی فعالیت می‌کند. گستره پخش. برنامه‌های این شبکه در بیشتر مناطق ایران از طریق فرستنده‌ها آنالوگ و دیجیتال زمینی روی باند UHF قابل دریافت است. همچنین برنامه‌ها این شبکه از طریق ماهواره اینتل‌ست ۳۹ و بدر ۵ در ایران و برخی مناطق آسیا پخش می‌شود. تماشای زنده
ایران و برخی مناطق آسیا پخش می‌شود. تماشای زنده شبکهٔ چهار از طریق پایگاه اینترنتی سازمان صدا و سیما نیز میسر است. همچنین می‌توان نسخه متنی برخی از برنامه‌های این شبکه را از پایگاه اینترنتی آن دریافت کرد. دریافت این شبکه مانند سایر شبکه‌های تلویزیونی وابسته به صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران رایگان است. پخش برنامه‌های شبکهٔ چهار از سال ۱۳۹۳خ، ۲۴ ساعته شد. گروه‌های برنامه‌ساز. شبکهٔ چهار از پنج گروه برنامه‌ساز تشکیل شده‌است. این گروه‌ها عبارتند از گروه دانش، گروه اجتماعی، گروه فرهنگ و اندیشه، گروه سیاسی و
گروه اجتماعی، گروه فرهنگ و اندیشه، گروه سیاسی و گروه ادب و هنر. این شبکه دارای یک واحد تأمین برنامه نیز می‌باشد که تهیه برنامه‌هایی نظیر چهارسوی علم که به پخش مستندهای خارجی می‌پردازد و سریال‌های خارجی چون دوران کهن را بر عهده دارد. همچنین هر روز یک بخش خبری تهیه شده در خبرگزاری صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران از شبکهٔ چهار پخش می‌شود. اخبار علمی و فرهنگی در ساعت ۲۰ و به مدت بیست دقیقه از این شبکه پخش می‌شود. گروه ادب و هنر. گروه فیلم و نمایش به تهیه برنامه‌های تخصصی در حوزه سینما و تئاتر می‌پردازد. تهیه
تخصصی در حوزه سینما و تئاتر می‌پردازد. تهیه تله‌تئاتر بر اساس نمایش‌نامه‌های مشهور ایران و جهان از دیگر تولیدات گروه فیلم و نمایش است. برنامه‌هایی چون مجله تئاتر از محصولات این گروه به‌شمار می‌روند. هم‌اکنون رضا صالحی مدیر این گروه است. گروه علم و فناوری. این گروه در سال۱۴۰۲ به نام «علم و فناوری» تغییر نام داده و تولید برنامه‌هایی با محوریت دانش و راستای ترویج علم و بازنمایی پیشرفت به آن واگذار شده‌است. پایان‌نامه، مدار بسته، آسمان شب، طلوع، پنگان، چرخ و پایان ناباروری از جمله این برنامه‌ها هستند. مدیریت
ناباروری از جمله این برنامه‌ها هستند. مدیریت این گروه از سال ۱۴۰۲ با سید فرشاد عریضی بوده و پیش از او، ندا سپانلو این مسؤولیت را برعهده داشت. این گروه پیش از به نام «گروه دانش» فعالیت می‌کرده است. گروه سیاسی. تهیهٔ برنامه در حوزه مسائل سیاسی ایران و جهان و همچنین علوم سیاسی به این گروه محول شده‌است. سپهر سیاست و عصر اندیشه از جمله این برنامه‌ها است. از اسفند۱۴۰۱ این گروه از ساختار شبکه۴ حذف شد. گروه اجتماعی. این گروه با هدف تولید برنامه با رویکرد تحلیل مسائل روز فرهنگی و اجتماعی در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد.
مسائل روز فرهنگی و اجتماعی در سال ۱۳۸۳ تأسیس شد. برنامه‌هایی همانند اردیبهشت، انسان نمای بسته، دلنوازان، تا خوشبختی راهی نیست و زندگی روی پرده از جمله تولیدات گروه فرهنگی و اجتماعی است. این گروه در ارتباط نزدیک با کارشناسان، مسائل اجتماعی را مورد بحث و بررسی قرار می‌دهد. در ساختار جدید شبکه۴ این گروه حذف شد. گروه فرهنگ و اندیشه. تولید برنامه‌های دینی با رویکرد تحلیلی در دستور کار این گروه قرار دارد. برنامه گفتگو محور حکمت الهی در حوزه فلسفه اسلامی از جمله این برنامه‌هاست که استاد دینانی مهمان این برنامه
این برنامه‌هاست که استاد دینانی مهمان این برنامه است. این برنامه هر جمعه ساعت ۷ بعدازظهر است. هزار و یک شب هم از برنامه‌های زنده این گروه است. از سایر برنامه‌های این گروه می‌توان به برنامه کتاب‌نامه اشاره کرد؛ تنها برنامهٔ معرفی کتاب و اخبار این حوزه که هر روز در چهار نوبت از این شبکه پخش می‌شود. پیام‌نما. پخش پیام‌نما (تله‌تکست) شبکهٔ چهار از سال ۱۳۸۶ و پس از مدتی وقفه مجدداً از سال ۱۳۹۱ آغاز شد. این گروه، محتوای پیام‌نمای شبکه را تولید می‌کرد و با رویکردی جدید از طریق باشگاه هم اندیشان با مخاطبان خود در
جدید از طریق باشگاه هم اندیشان با مخاطبان خود در ارتباط بود. پخش پیام نما پس از ۳ سال در اواسط سال ۱۳۹۴ متوقف شد. واحد تأمین برنامه. تأمین برنامه شبکه از جمله گروه‌های چند بعدی می‌باشد و وظایف ترسیم شده در این مجموعه، شامل بخش‌های متعدد و متنوعی است که هر کدام دارای ویژگی‌های منحصربه‌فردی می‌باشد که می‌توان به تأمین برنامه‌های خارجی به زبان اصلی مانند چهارسوی علم اشاره کرد. سینما سینما و سینما چهار نیز، از تولیدات دیگر این واحد است.
ربابه مرادوا (زادهٔ ۲۱ مارس ۱۹۳۰ اردبیل – درگذشتهٔ ۲۸ اوت ۱۹۸۳ باکو) (به شمسی ۱ فروردین ۱۳۰۹ اردبیل – ۶ شهریور ۱۳۶۲ باکو) خواننده ایران زاده ی آذربایجانی بود. دوره کودکی. (ربابه اشراقی) در ۲۱ مارس ۱۹۳۰ م درشهر اردبیل در محله عالی قاپوی کوچه دربندلر یا دربندلی عالی قاپو یکی از محلات قدیمی اردبیل واقع در مجاورت بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی و درخانواده‌ای مذهبی متولد گردید. وی از سنین نوجوانی در گروه‌های تئاتر و موسیقی اردبیل شرکت می‌نمود. پدرش میرزاخلیل (mirza khalil)روحانی خوش صدایی بود که قرآن را به نیکویی
khalil)روحانی خوش صدایی بود که قرآن را به نیکویی قرائت می‌کرد. علاقه وی به موسیقی باعث شد پدرش او را به دانشگاه موسیقی باکو بفرستد. او دو خواهر بنام طاهره مرادوا و ماهرخ مرادوا نیز دارد. دوره مهاجرت و موفقیت. در سال ۱۹۴۶ به دنبال دستگیری پدرش و بعد از خاتمه غائله آذربایجان در سال ۱۳۲۵ ربابه به اجبار و با دو برادر، سه خواهر و مادرش به جمهوری آذربایجان و به شهر علی بایراملی مهاجرت می‌کنند. او در تئاتر آن شهر شروع به فعالیت می‌کند. در سال ۱۹۵۰ یک گروه فرهنگی جهت اجرای برنامه‌های فرهنگی از باکو به آن شهر اعزام
اجرای برنامه‌های فرهنگی از باکو به آن شهر اعزام می‌شوند. در آن گروه، گروهی بود که تئاتر اجرا می‌کرد. از قضا خانمی که نقش خرامان خانم را ایفا می‌کرد بیمار می‌گردد و مسئول شهر علی بایراملی به ربابه پیشنهاد بازی در آن نقش را می‌نماید و او با شوق می‌پذیرد. در راستای اجرای این نقش آوازی دربیات کرد می‌خواند که نظر علی عسگر علی اکبروف را جلب می‌نماید. با پیشنهاد او تحصیل در موسیقی آذربایجانی از جمله خان شوشینسکی را شروع کرده و به اتفاق اسلام رضایف خواننده موسیقی مقامی در سال ۱۹۵۳م از کالج آصف زینالی باکو
موسیقی مقامی در سال ۱۹۵۳م از کالج آصف زینالی باکو فارغ‌التحصیل گردید. او از سال ۱۹۵۴م در سازمان اپرای آذربایجان و تئاتر Ballet شروع به فعالیت می‌نماید. او شروع به ایفای نقش‌های اپرایی می‌نماید که تا ابد از ذهن‌ها فراموش نخواهد گشت. نقش‌های لیلی (اپرای لیلی و مجنون) و اصلی (اپرای اصلی وکرم) را برای چند سال متوالی ایفا می‌کند. به اعتراف عارف بابایف و نزاکت تیموراوا هیچ‌کس به زیبایی و ظرافت ربابه ایفای نقش ننموده است. خود ربابه گفته است: «من نقش لیلی را اجرا نمی‌کنم، بلکه بهانه‌ای است که من بخت و اقبالم را
نمی‌کنم، بلکه بهانه‌ای است که من بخت و اقبالم را اجرا کنم. آنچه که من می‌خوانم درفراق زادگاهم اردبیل است…». طاهره اشراقی خواهر ربابه که خود از خوانندگان موسیقی آذربایجانی است خاطراتی از ربابه به شرح ذیل نقل می‌کند: ربابه دلتنگ اردبیل بود. او برای شب‌های زیبای اردبیل دلتنگ شده بود. برای زمستان اردبیل، برای بهار اردبیل. او همیشه بخاطر دوری از اردبیل سوخت و ساخت و گریست. می‌گفت: کاش راه‌های ایران - شوروی باز بود و من به هر زحمتی که شده است خود را به اردبیل می‌رساندم. هر ذره از خاکش را بوسیده و در آنجا
می‌رساندم. هر ذره از خاکش را بوسیده و در آنجا می‌مردم. میراحمد عسکرلی از کارکنان مرزی شوروی نقل می‌کند: ربابه برای نزدیکی به اردبیل اکثر کنسرتهایش را در نوار مرزی آذربایجان و در همسایگی اردبیل اجرا می‌نمود. روزی که به آستارا (آستارای شوروی) آمده بود از مرزبان خواست تا مرز را برای او باز نمایند تا او خود را به اردبیل نزدیک حس کند. مرزبان با وجود خفقان شدید دولت شوروی با مسئولیت خویش مرز را فقط به خاطر حرمت و ارزش ربابه باز می‌نماید. ربابه خود را به روی پل ارتباطی بین آستارای ایران و آستارای شوروی می‌رساند و
بین آستارای ایران و آستارای شوروی می‌رساند و باصدای حزینی ترانه قره گیلا را آنچنان برای اردبیل زمزمه می‌کند که اشک از گونه‌های خود و دیگر مرزبانان جاری می‌گردد (تنها کسی که در آواز قراگیله نام کوچهٔ زادگاه خود را آورده است:دریند آراسی کونلوم یارالی… اشاره به دربندلی و جایی که خاطره‌هایی با نامزد خود در اردبیل را داشته است که به هنگام مهاجرت به باکو از هم دور ماندند) . طاهره مرادوا عضو گروه موسیقی باکو که این گروه از استادان موسیقی آذربایجان تشکیل شده، در تاریخ۱۹/۰۴/۱۳۸۳درفرهنگسرای هنر (ارسباران) تهران
تاریخ۱۹/۰۴/۱۳۸۳درفرهنگسرای هنر (ارسباران) تهران برنامه‌ای اجرا کردند. دوره آخر عمر. او در اواخر عمر به بیماری دیابت مبتلا گردید. از او یک دختر بنام قمر به یادگار مانده‌است که اکنون در باکو در قید حیات است. به نقل از خواهرش طاهره، او در چند ماه آخر حیاتش دربستر بیماری افتاد و در سال ۱۹۸۳م در باکو همچنان که در حسرت اردبیل می‌سوخت درسن ۵۳ سال و ۵ ماه داشت، دارفانی را وداع و چشم از جهان فروبست. وصیت نموده بود که درمراسم تدفین وی کامیل جلیلوف از موسیقدانان بنام آذربایجان، ساز قوپوی ساز قوپوی (بالابان (ساز))
آذربایجان، ساز قوپوی ساز قوپوی (بالابان (ساز)) بنوازد؛ و همچنین به خواهرش طاهره وصیت نموده بود که یک مشت خاک از حیات منزلشان در اردبیل بر روی قبرش بریزند تا قلب نا آرامش که در فراق اردبیل دلتنگ است آرام بگیرد. او این وصیت را کرد که :"Öləndə bir ovuc Ərdəbil torpağını qəbrim üstə səpərsiniz"
اُ. هنری با نام اصلی ویلیام سیدنی پورتر، (زاده ۱۱ سپتامبر ۱۸۶۲ - درگذشته ۵ ژوئن ۱۹۱۰) نویسنده آمریکایی بود. داستان‌های کوتاه اُ. هنری به دلیل لطافت طبع، بازی با کلمات، شخصیت‌پردازی شورانگیز و پایان هوشمندانه و غافلگیرانه معروف هستند. این نویسنده در طول عمر خود بیش از ۴۰۰ داستان کوتاه نوشت. امروزه جایزه‌ای نیز به نام او وجود دارد. نخستین مجموعه داستان‌های کوتاه او. هنری مجموعه «چهار میلیون» با نام اصلی «The Four Million» در ۱۸۹۹ منتشر شد. وی در ادبیات آمریکا نوعی از داستان کوتاه را به وجود آورد که در آن‌ها
نوعی از داستان کوتاه را به وجود آورد که در آن‌ها گره‌ها و دسیسه‌ها در پایان داستان به طرزی غافلگیرانه و غیرمنتظره گشوده می‌شوند. داستان‌های این نویسندهٔ آمریکایی معمولاً حول چهار محور زندگی شهری به ویژه نیویورک، عشق و روابط عاشقانه، زندگی در غرب در مایهٔ وسترن و طنز می‌چرخد. زندگی. کودکی. پورتر به تاریخ ۱۱ سپتامبر ۱۸۶۲ در شهر گرینزبورو متولد شد. نام میانی او در زمان تولد sidney بود که در سال ۱۸۹۸ املای آن را به Sydney تغییر داد. پدر او، دکتر آلگرنون سیدنی پورتر (۱۸۲۵–۱۸۸۸) و مادر او، ماری جین ویرجینیا
پورتر (۱۸۲۵–۱۸۸۸) و مادر او، ماری جین ویرجینیا سواین پورتر (۱۸۳۳–۱۸۶۵) در ۲۰ آوریل ۱۸۵۸ ازدواج کردند. ویلیام سه‌ساله بود که مادرش بر اثر بیماری سل درگذشت و او به همراه پدر به خانه مادربزرگ پدری‌اش نقل مکان کردند. پورتر از زمان کودکی همواره در حال مطالعه بود و کتاب‌های فراوانی را از داستان‌های معروف گرفته تا رمان‌های کیلویی (کتاب داستانِ جلدکاغذی و پرماجرا که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم به قیمت حدود ده سنت به فروش می‌رفت) می‌خواند، اما کتاب مورد علاقه او ترجمه انگلیسی کتاب هزار و یک شب (از عربی)
او ترجمه انگلیسی کتاب هزار و یک شب (از عربی) بود. پورتر در سال ۱۸۷۶ از دبستانی که متعلق به عمه‌اش، اولینا ماریا پورتر بود، فارغ‌التحصیل شد و در دبیرستان لیندسی استریت ثبت‌نام کرد، اما عمه‌اش تا ۱۵ سالگی همچنان مشغول آموزش خصوصی او بود. در سال ۱۸۷۹، به عنوان دفتردار در داروخانه عمویش شروع به کار کرد و در سال ۱۸۸۱ یعنی در سن ۱۹ سالگی مجوز داروسازی دریافت نمود. همچنین او با گرته‌برداری چهره افراد مختلف در داروخانه، استعدادهای هنری ذاتی خود را به نمایش گذاشت. سفر به تگزاس. پورتر در ماه مارس ۱۸۸۲ همراه با دکتر
به تگزاس. پورتر در ماه مارس ۱۸۸۲ همراه با دکتر جیمز کِی. هال به تگزاس رفت، با این امید که تغییر آب و هوا بتواند در درمان سینه‌درد مزمنی که به آن مبتلا شده بود، تأثیرگذار باشد. او در مزرعه پرورش گوسفندِ پسر جیمز یعنی ریچارد هال در روستای لا ساله ساکن شد و به عنوان چوپان، کارگر مزرعه، آشپز و پرستار بچه شروع به کار کرد. هم‌زمان با کار در مزرعه، با کمک چوپانان مهاجر، اندکی زبان اسپانیایی و آلمانی آموخت. او همچنین مقداری از وقت خود را به مطالعه آثار ادبی کلاسیک اختصاص داد. وضعیت سلامت پورتر رو به بهبود گذاشت و
اختصاص داد. وضعیت سلامت پورتر رو به بهبود گذاشت و او در سال ۱۸۸۴ به همراه ریچارد به شهر اوستین (مرکز ایالت تگزاس) سفر کرد و تصمیم گرفت همان‌جا در خانه خانواده هارلز که دوستان ریچارد بودند، بماند. پورتر ظرف چند سال، چند شغل متفاوت داشت. ابتدا به عنوان داروساز کار می‌کرد. سپس مشغول نقشه‌کشی شد. مدتی تحویلدار بانک بود و سپس به روزنامه‌نگاری روی آورد. او همچنین در کنار کار، به نویسندگی پرداخت. او در شهر اوستین زندگی اجتماعی فعالی داشت و در گروه‌های تئاتر و موسیقی شرکت می‌کرد. پورتر خواننده و موسیقی‌دان خوبی
شرکت می‌کرد. پورتر خواننده و موسیقی‌دان خوبی بود. او در این دوران به نوازندگی گیتار و ماندولین پرداخت. او همچنین به عضویت گروه «هیل سیتی کوارتت» درآمد. این گروه شامل مردان جوانی بود که در گردهم‌آیی‌ها آواز می‌خواندند و زنان جوان شهر را دلشیفته خود می‌کردند. پورتر در این دوران با دختری به نام آتول استس که در آن زمان هفده ساله و از خانواده‌ای ثروتمند بود، آشنا شد و از او خواستگاری کرد. مادر آتول به دلیل آنکه دخترش به بیماری سل مبتلا بود، با ازدواج آن دو مخالفت می‌کرد. پورتر در یکم ژوئیه ۱۸۸۷ همراه با آتول
می‌کرد. پورتر در یکم ژوئیه ۱۸۸۷ همراه با آتول فرار کرد و به خانه دوستش به نام رورند اسموت رفت و در آنجا آن‌ها با هم ازدواج کردند. این زوج جوان همچنان در گروه‌های موسیقی و تئاتر عضو بودند. در این دوران، آتول همسرش را به نویسندگی تشویق کرد. او در سال ۱۸۸۸ پسری به دنیا آورد که پس از تولد درگذشت. در سپتامبر ۱۸۸۹، دختر آن‌ها به نام مارگارت وورث پورتر متولد شد. ریچارد هال، دوست پورتر به رئیس سازمان ثبت املاک غیرمنقول ایالت تگزاس منصوب شد و یک شغل در ادارات تحت ریاست خود به پورتر پیشنهاد کرد. پورتر در سال ۱۸۸۷
ریاست خود به پورتر پیشنهاد کرد. پورتر در سال ۱۸۸۷ کارش را به عنوان نقشه‌کش با حقوق ۱۰۰ دلار در ماه در اداره ثبت املاک عمومی تگزاس شروع کرد. او در این دوران با استفاده از نقشه‌برداری و یادداشت‌های میدانی، نقشه‌ها را تهیه می‌کرد. دستمزد او برای اداره خانواده کافی بود، اما او همچنان در مجلات و روزنامه‌ها مقاله می‌نوشت. او در اداره ثبت املاک به شخصیت‌پردازی و طراحی پلات داستان‌هایی مثل «حکومت جورجیا» (۱۹۰۰) و «دفینه» (۱۹۰۸) پرداخت. حتی ساختمان قصرمانندی که او در آن کار می‌کرد، در برخی از داستان‌های او مثل
او در آن کار می‌کرد، در برخی از داستان‌های او مثل «گواهی مالکیت بِکسار شماره ۲۶۹۲» (۱۸۹۴) وجود دارد. شغل او در اداره ثبت املاک در واقع یک انتصاب سیاسی از سوی ریچارد هال بود. هال تلاش کرد تا در انتخابات ۱۸۹۰ فرماندار شود، اما شکست خورد. پورتر هم در اوایل سال ۱۸۹۱ هنگامی که فرماندار جدید مراسم تحلیف را بجا آورد، استعفا داد. در همان سال پورتر در اولین بانک ملی شهر اوستین با همان مقدار حقوقی که در اداره ثبت املاک می‌گرفت، به عنوان تحویلدار و دفتردار شروع به کار کرد. این بانک به صورت غیررسمی کار می‌کرد و این
کرد. این بانک به صورت غیررسمی کار می‌کرد و این امر مشکلاتی در موازنه حساب‌ها برای پورتر پیش می‌آورد. او در سال ۱۸۹۴ متهم به اختلاس شد و شغل خود را از دست داد، اما محاکمه نشد. او اکنون تمام وقتش را به کار روی هفته‌نامه طنز خود به نام «رولینگ استون» می‌گذراند که کار روی آن را از زمان اشتغال در بانک آغاز کرده بود. رولینگ استون شامل مطالب طنز در مورد زندگی، افراد، سیاست و همچنین داستان‌های کوتاه‌ و طرح‌های پورتر بود. اگرچه این نشریه در نهایت به تیراژ ۱۵۰۰ نسخه رسید، اما احتمالاً به دلیل مسخره کردن و به طنز
رسید، اما احتمالاً به دلیل مسخره کردن و به طنز کشاندن افراد پرقدرت توسط پورتر، انتشار آن در آوریل ۱۸۹۵ متوقف شد. شاید هم به دلیل پایین بودن درآمد، پورتر دست از کار در نشریه کشید. در آن زمان، مقالات و طرح‌های او توجه سردبیر نشریه «هوستون پست» را جلب کرده بود. پورتر و خانواده‌اش در سال ۱۸۹۵ به شهر هوستون نقل مکان کردند و او به عنوان نویسنده، کار برای نشریه هوستون پست را آغاز کرد. حقوق او فقط ۲۵ دلار در ماه بود، اما به موازات افزایش محبوبیت او، دستمزد او نیز پیوسته بالا رفت. پورتر با انتشار اطلاعیه در لابی
پیوسته بالا رفت. پورتر با انتشار اطلاعیه در لابی هتل‌ها، مشاهده مردم و صحبت با آن‌ها در شهر، ایده‌هایی برای ستونی که در روزنامه می‌نوشت، جمع‌آوری می‌کرد. این تکنیکی بود که او در سراسر کار نویسندگی خود مورد استفاده قرار داد. زمانی که او در هوستون بود، اولین بانک ملی شهر اوستین حسابرسی شد و حسابرسان فدرال با چندین مورد اختلاف و ناهم‌خوانی برخورد کردند. آن‌ها تصمیم گرفتند یک کیفرخواستِ فدرال علیه پورتر تنظیم کنند. به این ترتیب، پورتر به اتهام اختلاس در ارتباط با شغل خود در بانک دستگیر شد، اما این اتهام را
با شغل خود در بانک دستگیر شد، اما این اتهام را نپذیرفت. فرار و بازگشت. ناپدری پورتر برای آزاد کردن او وثیقه گذاشت، اما روز قبل از محاکمه یعنی ششم ژوئیه ۱۸۹۶، پورتر فرار کرد. او ابتدا به شهر نیو اورلئان و سپس به کشور هندوراس رفت. وقتی در هندوراس بود، اصطلاح «جمهوری موزی» را ساخت که این اصطلاح بعدها برای اطلاق به انواع خرده‌دیکتاتوری‌های آمریکای لاتین به کار رفت. پورتر توانست آتول و مارگارت را به اوستین بفرستد تا با والدین آتول زندگی کنند. اما متأسفانه آتول به شدت بیمار شد و نتوانست چنان‌که پورتر برنامه‌ریزی
شدت بیمار شد و نتوانست چنان‌که پورتر برنامه‌ریزی کرده بود، پورتر را در هندوراس ببیند. وقتی پورتر متوجه شد که همسرش در حال مرگ است، در فوریه ۱۸۹۷ به اوستین بازگشت. او خود را به دادگاه تسلیم کرد و در انتظار دادگاه فرجام ماند. یک بار دیگر ناپدری پورتر برای آزادی او وثیقه گذاشت تا پورتر بتواند در کنار همسر و دخترش باشد. آتول اِستِس پورتر در ۲۵ ژوئیه ۱۸۹۷ بر اثر بیماری سل درگذشت. پورتر که در دادگاه نتوانست دفاعی شایسته از خود کند، در فوریه ۱۸۹۸ به اتهام اختلاس، مجرم شناخته شد و به پنج سال زندان محکوم گردید. او
مجرم شناخته شد و به پنج سال زندان محکوم گردید. او در ۲۵ مارس ۱۸۹۸ به عنوان زندانی فدرال شماره ۳۰۶۶۴ در ندامتگاهِ اوهایو در شهر کلمبوس زندانی شد. پورتر که مجوز داروسازی داشت به عنوان داروفروشِ شیفتِ شب در بیمارستان زندان کار می‌کرد. پورتر دارای اتاق مخصوص به خود در بخش بیمارستان بود . او در همان دوران زندان، چهارده داستان با نام‌های مستعار چاپ کرد که «اُ. هنری» معروف‌ترین این نام‌ها بود. این نام مستعار اولین بار در داستان «جوراب کریسمس ویسلینگ دیک» در یکی از شماره‌های مجله مک‌کلورز که در ماه دسامبر ۱۸۹۹ چاپ