payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مندریل «انسان-میمون» است. یک مندریل نر حدود ۹۰ سانتی‌متر طول و ۵۰ کیلوگرم وزن دارد. زمانی که این جانور دندان‌های تیز و نیش مانندش را نشان می‌دهد برای پلنگ‌ها و سایر جانوران شکارچی چیزی بیش از یک حریف به حساب می‌آید. مندریل‌ها در جنگل‌های بارانی قسمت غربی مرکز آفریقا زندگی می‌کنند. این میمون‌ها اشکال مخصوصی بر چهره دارند که در ماده‌ها و جوان‌ترها رنگ‌های آن مات‌تر و کدرتر از نرها است. مندریل‌ها همه‌چیزخوارند و تغذیه آنها بیشتر از میوه و حشره است. جامعه. مندریل‌ها در دسته‌هایی زندگی می‌کنند که معمولاً شامل
در دسته‌هایی زندگی می‌کنند که معمولاً شامل یک نر غالب و چندین ماده و گروهی از نوجوانان و تعدادی نر بی‌فرزند و دون‌پایه‌تر می‌شود. گاه چند دسته از مندریل‌ها به هم پیوسته و دسته‌ای بزرگ شامل ۲۰۰ میمون یا بیشتر تشکیل می‌دهند. جامعه مندریل‌ها سلسله مراتب سختگیرانه‌ای دارد. روشنی رنگیزه‌های پوست آن‌ها توسط هورمون‌های کنترل می‌شود. تندی رنگ چهره و پوست نشان‌دهنده قدرت یا میزان ستیزه‌جویی است. فصل جفت‌گیری آنها بین ژانویه و سپتامبر اوج می‌گیرد و بیشترین زاد و ولد آنها از دسامبر تا آوریل است. منابع. ویکی‌پدیای
آنها از دسامبر تا آوریل است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
کاترین آراگون (متولد ۱۶ دسامبر ۱۴۸۵ در آلکالا دو هنارِس، اسپانیا – درگذشت ۷ ژانویه ۱۵۳۶ در کاخ کیمبولتن، کمبریج‌شایر) نخستین همسر و شهبانوی هنری هشتم پادشاه انگلستان بود. کاترین آراگون (۱۴۸۵–۱۵۳۶) شاهزاده اسپانیایی و نخستین همسر هنری هشتم پادشاه انگلستان بود که ازدواجش با او نقطه آغاز رویدادهای سیاسی و مذهبی بزرگی شد. او دختر فردیناند دوم آراگون و ایزابلای یکم کاستیا بود و پیش‌تر همسر آرتور، برادر بزرگ‌تر هنری، شده بود. پس از مرگ آرتور، با هنری ازدواج کرد و سال‌ها ملکه انگلستان بود. عدم تولد وارث پسر زنده
سال‌ها ملکه انگلستان بود. عدم تولد وارث پسر زنده از این ازدواج بهانه‌ای شد برای هنری تا خواستار ابطال نکاح گردد؛ رخدادی که سرانجام به جدایی کلیسای انگلستان از کلیسای کاتولیک و آغاز اصلاحات انگلیسی انجامید. کاترین به خاطر پایبندی به اعتقادات کاتولیکی، مقاومت سرسختانه در برابر طلاق و محبوبیتش میان مردم انگلستان شناخته می‌شود و زندگی او نمونه‌ای از تلاقی سیاست، دین و سرنوشت شخصی در تاریخ اروپا است. اوایل زندگی. کاترین در ۱۴۸۵ به دنیا آمد. وی کوچکترین فرزند ایزابل یکم، ملکه کاستیا و فرناندوی دوم، پادشاه آراگون
یکم، ملکه کاستیا و فرناندوی دوم، پادشاه آراگون بود. در سنین نخستین جوانی‌اش به‌همسری آرتور تیودور، پسر هنری هفتم که وارث تاج و تخت بود درآمد. اما همسرش آرتور به‌سبب بیماری در ۱۵۰۲ درگذشت. شهبانوی انگلستان. شاهزاده هنری در ۱۲ سالگی مجبور شد به دنبال مرگ برادرش، آرتور، با کاترین همسرش ازدواج کند. این ازدواج تا به بلوغ رسیدن هنری به‌تعویق افتاد و پس از تاج‌گذاری هنری هشتم در ۱۵۰۹ کاترین به‌همسری وی درآمد. وی نزد مردم انگلستان بسیار محبوب بود و به‌عنوان نایب‌السلطنه فرمانروایی می‌کرد. در ۱۵۱۳ وقتی هنری به
فرمانروایی می‌کرد. در ۱۵۱۳ وقتی هنری به فرانسه حمله کرد کاترین همچنان نایب‌السلطنه بود. طلاق. علیرغم محبوبیت کاترین نزد مردم، وی پس از چند سقط و بچهٔ مرده نتوانسته بود وارث پسر به دنیا آورد. او دختری به دنیا آورده بود بنام ماری. اما هنری وارث مرد می‌خواست و در نتیجه تصمیم گرفت کاترین آراگن را طلاق دهد. هنری به ندیمهٔ او آن بولین که زنی باهوش و دانا بود دل بست. ابتدا هنری از آن خواست تا معشوقه‌اش شود اما آن موافقت نکرد و هنری تصمیم گرفت با آن ازدواج کند. پاپ وقت، کلمنت هفتم، با طلاق کاترین و ازدواج مجدد
پاپ وقت، کلمنت هفتم، با طلاق کاترین و ازدواج مجدد هنری موافقت نکرد و هنری که چنین دید در سال ۱۵۳۲ در پارلمان انگلستان خود را رئیس کل کلیسای این کشور اعلام داشت و پاپ را از این سمت در قلمرو انگلستان خلع کرد و نمایندگان پارلمان بر این تصمیم صحه گذاردند و از همان زمان کلیسای انگلستان از دستگاه پاپ جدا شده و دارای سراسقف (اسقف کانتربوری) از آن خود گردیده و طلاق و ازدواج مجدد آزاد شده‌است. سال‌های واپسین زندگی. در ۱۵۳۲ آن بولین از هنری حامله شد. وی برای اینکه فرزندش وارث مشروع تاج و تخت شود، در ۲۵ ژانویه ۱۵۳۳
وارث مشروع تاج و تخت شود، در ۲۵ ژانویه ۱۵۳۳ با هنری ازدواج کرد. هنری سرانجام کاترین را در ماه مه همان سال توسط سراسقف کرانمر طلاق داد. تا سال‌های واپسین زندگی کاترین وی همچنان همسر واقعی هنری هشتم شناخته می‌شد. خدمتکارانش وی را همچنان شهبانو می‌نامیدند اما هنری به وی «شاهدخت بیوهٔ ولز» می‌گفت. در ۱۵۳۵ کاترین به کاخ کمبولتن منتقل شد و از دیدار دخترش ماری منع شد. هنری به وی گفته بود که اگر آن را به‌عنوان شهبانو قبول کند اجازه دیدارش را خواهد داشت. نه مادر و نه دختر هرگز یکدیگر را ندیدند و کاترین در ژانویه
نه دختر هرگز یکدیگر را ندیدند و کاترین در ژانویه ۱۵۳۶ به سبب ابتلای به سرطان، پنج ماه پیش از اعدام آن بولین درگذشت. شش سال بعد از مرگ هنری هشتم دختر وی با نام ماری یکم، ملکه انگلستان بر تخت نشست.
رادیو ایران قدیمی‌ترین، مهم‌ترین و پرشنونده‌ترین شبکهٔ رادیویی کشور ایران است. تاریخچه. پیشینه. در سال ۱۳۰۳ (۱۹۲۴)، در وزارت جنگ مقدمات استفاده از بی‌سیم فراهم شد. در سال ۱۳۰۵ بی‌سیم به ایران وارد شد. از سال ۱۳۱۱ مؤسسات بی‌سیم توسعه پیدا کردند، که در نهایت به ایجاد رادیو منتهی شد. هیئت وزیران، روز ۲ مهر ۱۳۱۳ استفاده از رادیو را تصویب کرد و مقرراتی وضع شد که برای نصب آنتن و استفاده از رادیو اجازهٔ وزارت پست و تلگراف و تلفن لازم بود. در سال ۱۳۱۶ مقدمات ایجاد مرکز رادیو به‌وسیلهٔٔ وزارت پست و تلگراف و تلفن
مرکز رادیو به‌وسیلهٔٔ وزارت پست و تلگراف و تلفن فراهم و به دنبال این اقدام در سال ۱۳۱۷ سازمان پرورش افکار تأسیس شد. این سازمان دارای کمیسیون‌های مطبوعات، کیت کلاسیک، سخنرانی، نمایش‌های رادیویی و موسیقی بود. در ۴ اردیبهشت ۱۳۱۹ اولین فرستندهٔ رادیویی در ایران در محل بی‌سیم در جاده قدیم شمیران (وزارت ارتباطات کنونی) افتتاح شد. از سال ۱۳۱۹ رادیو تهران در ۲۴ ساعت فقط ۸ ساعت برنامه اجرا می‌کرد که شامل اخبار، موسیقی ایرانی، و گفتارهای مذهبی، فرهنگی، جغرافیایی و تاریخی بود. در سال ۱۳۲۲ رادیو تهران بخش دیگری به
تاریخی بود. در سال ۱۳۲۲ رادیو تهران بخش دیگری به تعداد بخش‌های قبلی خود افزود و صبح‌ها نیز برنامهٔ آن سه ساعت افزایش یافت. در سال ۱۳۲۴ برای روزهای تعطیل نیز برنامه‌هایی مدون پخش می‌شد. توسعه. در آغاز پایه‌گذاری، رادیو تهران دارای دو فرستنده یکی برای موج متوسط و دیگری برای موج کوتاه بود، برای پخش برنامه‌های خود از یک استودیو در محل اداره بی‌سیم استفاده می‌کرد. در سال ۱۳۲۷ یک فرستنده در اختیار رادیو قرار گرفت و یک استودیوی کوچک در میدان ارگ برای پخش اخبار ساخته شد. در سال ۱۳۳۶ نام «رادیو تهران» به «رادیو
ساخته شد. در سال ۱۳۳۶ نام «رادیو تهران» به «رادیو ایران» تبدیل و بعدها در جنب رادیو ایران فرستنده دومی به نام رادیو تهران نیز مشغول به کار گردید که در آغاز امر تنها موسیقی از آن پخش می‌شد. اهداف و تشکیلات رادیو. اداره رادیو در بدو تأسیس به اداره کل انتشارات و تبلیغات به مدیریت دکتر عیسی صدیق، استاد دانشگاه واگذار شد. اهداف و وظایف این اداره عبارت بودند از: اولین کسانی که در رادیو مشغول به کار شدند. این افراد از میان فرهنگیان و هنرمندان شایسته و با ذوق انتخاب و از سایر وزارتخانه‌ها به ادارهٔ کل انتشارات و
و از سایر وزارتخانه‌ها به ادارهٔ کل انتشارات و تبلیغات منتقل شدند. محمد حجازی، ملقب به مطیع‌الدوله (نویسنده و داستان‌نویس)، عبدالرحمن فرامرزی (نویسنده و مدیر روزنامهٔ کیهان)، احمد نیک طلب (شاعر و پژوهشگر ادبی)، حسینقلی مستعان (داستان‌نویس و مترجم)، ابوالقاسم پاینده (نویسنده)، ابوالقاسم اعتصام‌زاده و مشفق همدانی (مترجم). برای تعیین خط مشی و سیاست رادیو، شورای عالی انتشارات برپا شد که اعضای آن عبارت بودند از: علامه محمد قزوینی، محمدعلی فروغی (ذُکاءالملک)، دکتر قاسم غنی، دکتر علی‌اکبر سیاسی (رئیس دانشگاه
دکتر قاسم غنی، دکتر علی‌اکبر سیاسی (رئیس دانشگاه تهران) دکتر صادق رضازاده شفق، دکتر محمود افشار یزدی و استاد علینقی وزیری. بخش خبر مسئول تهیه و پخش اخبار رادیو، خبرگزاری پارس بود، که روزگاری آژانس پارس نام داشت. در ابتدای کار، آژانس پارس اخبار روزنامه‌ها را قیچی می‌کرد و به دست گویندگان رادیو می‌داد. اما رفته رفته، پس از پنج سال، این آژانس به یک خبرگزاری جدی تبدیل شد که علاوه بر تهیه و پخش اخبار رادیویی، هر روز چهار شماره بولتن صبح و عصر از اخبار ایران و جهان تهیه می‌کرد و به رایگان در اختیار روزنامه‌ها
جهان تهیه می‌کرد و به رایگان در اختیار روزنامه‌ها قرار می‌داد. گزارش‌های رادیویی نیز یا از طریق فرستندهٔ سیار به‌طور زنده پخش می‌شد یا جریان رویداد، روی نوار، ضبط و در بخش اخبار از رادیو پخش می‌شد. اخبار خارجی از طریق تله‌تایپ (دستگاه خودکار خبرگیری)، که نقش خبرنگار را بازی می‌کرد، دریافت و سپس توسط مترجمان در مدت کوتاهی ترجمه و برای تنظیم خبر رادیویی تحویل سردبیر اخبار می‌شد. پس از تنظیم رادیویی، توسط مسئولان خبرگزاری کنترل و برای پخش به استودیوی رادیو ایران تحویل می‌شد. گویندگان فعلی. عذرا وکیلی، مریم
تحویل می‌شد. گویندگان فعلی. عذرا وکیلی، مریم نشیبا، منوچهر آذری، داوود حیدری، فاطمه آل‌عباس، امیرحسین مدرس، فاطمه نیرومند، علیرضا جاویدنیا، روح‌الله کمانی، مهران امامیه، سعید توکل، بهروز رضوی، آرش احمدی، ناهید امیریان شمس‌آبادی، داوود (تورج) شعبانی نصر، مژگان عظیمی، نسیم رفیعی، حسن همایی، میثم اسکندری، نوید نوروزی، شهاب شهرزاد، سعید بیابانکی، کیوان همتی، پوریامرادی، سیدحامد نجم الهدی، بتول نجفی توانا و.. پس از انقلاب ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران این رادیو برای مدت زیادی به شبکه سراسری صدای جمهوری اسلامی
برای مدت زیادی به شبکه سراسری صدای جمهوری اسلامی ایران تغییر نام داد. اما در سال ۱۳۸۳ این رادیو دوباره به همان نام قدیمی خود خوانده شد. در آبان ۱۳۹۵ پخش این شبکه رادیویی به همراه شبکه‌های رادیویی آوا، قرآن، جوان و معارف به صورت رادیو نما (رادیو تصویری) آغاز شد. گروه‌ها. رادیو ایران در حال حاضر از بخش‌های گوناگون زیر تشکیل یافته‌است:
زبان پیوندی یا چسبانشی زبانی است که به‌طور گسترده با پیوستن (یا چسباندن) از آن استفاده می‌شود: بیشتر واژگان از چسباندن تکواژها به یکدیگر ایجاد شده‌اند. این عبارت اولین بار توسط ویلهلم فون هومبُلت در ۱۸۳۶ جهت طبقه‌بندی زبانها از دیدگاه تک‌واژشناسی ارائه شد. در یک زبان پیوندی، نمایه‌ها جداگانه، از دسته‌بندیهای مرتبط، یک به یک به پایه لغت افزوده می‌شود. نمونه‌هایی از زبانهای پیوندی (چسبانشی). مثالهایی از زبانهای پیوندی شامل زبانهای زیر است: بیشتر مردمان خاور نزدیک باستان نیز به این زبانها صحبت می‌کردند:
نزدیک باستان نیز به این زبانها صحبت می‌کردند: جستارهای وابسته. زبانزبان ترکیبینیم زبان منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی زیر عنوان
زبان مُرده زبانی است که دگرگونی و تغییر در دستور زبان و واژگانش متوقف شده ولی ممکن است هنوز گویشورانی داشته باشد مانند زبان قبطی. در مقابل، اصطلاح زبان متروک به معنی زبانی است که دیگر زبان مادری کسی نیست. زبان زبان مصری، سانسکریت، یونانی باستان، انگلیسی باستان و انگلیسی میانه جزو زبان‌های مرده هستند. منابع. Wikipedia contributors, "Extinct language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Extinct_language&amp;oldid=196801051 (accessed March 8, 2008).
جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰، هفتمین دوره مسابقات جام ملت‌های آسیا به میزبانی کشور کویت برگزار شد. تیم ملی فوتبال ایران، اولین حضور خود را پس از انقلاب اسلامی در جام ملتها تجربه می‌کرد. مربی تیم ایران، حسن حبیبی بود. در این مسابقات، تیم‌ها به دو گروه پنج تیمی تقسیم شدند. از رویدادهای جالبی که در حین انجام این مسابقات اتفاق افتاد، حمله رژیم بعث عراق به ایران (آغاز جنگ ایران و عراق) بود. تلویزیون کویت به طرفداری از رژیم عراق، جنگ تبلیغاتی به راه انداخته بود. ایران علی‌رغم کمبود امکانات و بازی تدارکاتی بازی‌های قابل
کمبود امکانات و بازی تدارکاتی بازی‌های قابل قبولی به نمایش گذاشت. ایران در گروه A مسابقات قرار داشت و به عنوان تیم نخست به مرحله بعد را یافت. بازی مقابل کویت که یکی از بهترین تیم‌های تاریخ خود را داشت، چند روز پس از آغاز جنگ ایران و عراق و تجاوز عراق به خاک ایران انجام شد. به همین دلیل، تیم ایران با روحیه‌ای بد، در مقابل کویت ۲ بر ۱، تن به شکست داد و از راهیابی به فینال برای بار چهارم بازماند. در بازی رده‌بندی ایران با سه گل، کره شمالی را شکست داد و برای نخستین بار به مقام سوم آسیا رسید. بهتاش فریبا از
نخستین بار به مقام سوم آسیا رسید. بهتاش فریبا از ایران با هفت گل، آقای گل آسیا شد. کویت در فینال با غلبه ۳–۰ بر کره جنوبی برای نخستین بار به قهرمانی رسید. بازیکنانی بزرگی همچون طرابلسی در ترکیب تیم کویت بودند. نتایج تیم ملی ایران در مرحلهٔ مقدماتی. ایران ۰ - سوریه ۰ ایران ۲ - چین ۲ ایران ۷ - بنگلادش ۰ ایران ۳ - کره شمالی ۲ مرحلهٔ نیم نهایی. ایران ۱ - کویت ۲ دیدار رده‌بندی. ایران ۳ - کره شمالی ۰ پیوند به بیرون. نتایج جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۰
آن بولین (؛ حدود ۱۵۰۱ یا ۱۵۰۷ – ۱۹ مه ۱۵۳۶) از سال ۱۵۳۳ تا ۱۵۳۶ به‌عنوان دومین همسر هنری هشتم، ملکهٔ انگلستان بود. شرایط ازدواج و اعدام او—که به‌اتهام خیانت و با گردن‌زنی انجام شد—او را به یکی از چهره‌های کلیدی در تحولات سیاسی و مذهبی در آغاز اصلاحات انگلستان بدل ساخت. آن دختر توماس بولین (که بعدها به مقام ارل ویلتشر رسید) و الیزابت هاوارد بود و در هلند و فرانسه آموزش دید. او در اوایل سال ۱۵۲۲ به انگلستان بازگشت تا با پسرعموی خود جیمز باتلر، نهمین ارل اورموند ازدواج کند؛ اما این برنامه ازدواج لغو شد و آن
ازدواج کند؛ اما این برنامه ازدواج لغو شد و آن به‌جای آن، به‌عنوان ندیمهٔ ملکه کاترین آراگون در دربار هنری هشتم مشغول به کار شد. در اوایل سال ۱۵۲۳، آن به‌طور پنهانی با هنری پرسی، پسر پنجمین ارل نورث‌آمبرلند، نامزد شد، اما این نامزدی نیز با مخالفت پدر هنری پرسی و کاردینال تامس وولسی در ژانویهٔ ۱۵۲۴ به‌هم خورد. در فوریه یا مارس ۱۵۲۶، هنری هشتم به دنبال آن بود. آن در برابر تلاش‌های هنری برای اغوا مقاومت کرد و برخلاف خواهرش ماری بولین، حاضر نشد معشوقهٔ پادشاه شود. هنری تمرکز خود را بر لغو ازدواج با کاترین گذاشت
هنری تمرکز خود را بر لغو ازدواج با کاترین گذاشت تا بتواند با آن ازدواج کند. پس از آن‌که وولسی نتوانست از پاپ کلمنت هفتم حکم فسخ ازدواج بگیرد، مشخص شد که کلیسای کاتولیک این ازدواج را لغو نخواهد کرد. در نتیجه، هنری و مشاورانش—از جمله تامس کرامول—شروع به تضعیف قدرت کلیسا در انگلستان کردند و صومعه‌ها را تعطیل نمودند. هنری و آن در ۲۵ ژانویهٔ ۱۵۳۳ به‌طور رسمی ازدواج کردند، پس از آن‌که پیش‌تر در ۱۴ نوامبر ۱۵۳۲ به‌طور مخفیانه مراسم ازدواج برگزار شده بود. در ۲۳ مه ۱۵۳۳، توماس کرنمر، اسقف اعظم تازه‌منصوب کانتربری،
۱۵۳۳، توماس کرنمر، اسقف اعظم تازه‌منصوب کانتربری، ازدواج هنری و کاترین را باطل اعلام کرد و پنج روز بعد، ازدواج هنری و آن را معتبر دانست. پاپ کلمنت، هنری و کرنمر را تکفیر کرد. این ازدواج و تکفیرها نخستین گسست میان کلیسای انگلستان و کلیسای کاتولیک را رقم زد و هنری کنترل کلیسای انگلستان را در دست گرفت. آن در ۱ ژوئن ۱۵۳۳ تاج‌گذاری کرد و در ۷ سپتامبر همان سال، دخترش الیزابت—که بعدها ملکهٔ انگلستان شد—را به دنیا آورد. هنری از تولد دختر ناامید شد، اما امیدوار بود فرزند پسر نیز در راه باشد و اظهار می‌کرد که
بود فرزند پسر نیز در راه باشد و اظهار می‌کرد که الیزابت را دوست دارد. آن پس از آن سه بار دچار سقط جنین شد و تا مارس ۱۵۳۶، هنری به دنبال جین سیمور بود. در آوریل ۱۵۳۶، هنری دستور تحقیق دربارهٔ آن را به‌اتهام خیانت صادر کرد. در ۲ مه، او بازداشت و به برج لندن منتقل شد و در برابر هیئت منصفه‌ای که شامل نامزد سابقش هنری پرسی و عمویش توماس هاوارد، سومین دوک نورفولک بود، محاکمه شد. آن در ۱۵ مه محکوم و چهار روز بعد گردن زده شد. تاریخ‌نگاران اتهامات وارده—از جمله زنا، رابطهٔ جنسی با برادرش جرج، و توطئه برای قتل
زنا، رابطهٔ جنسی با برادرش جرج، و توطئه برای قتل پادشاه—را بی‌اساس می‌دانند. پس از آن‌که دخترش الیزابت در سال ۱۵۵۸ به سلطنت رسید، آن به‌عنوان شهیده و قهرمان اصلاحات مذهبی انگلستان مورد احترام قرار گرفت، به‌ویژه در آثار جورج وایِت. او الهام‌بخش آثار فرهنگی بسیاری بوده و همچنان جایگاه خود را در تخیل عمومی حفظ کرده است. آن بولین را «تأثیرگذارترین و مهم‌ترین ملکه همسر در تاریخ انگلستان» خوانده‌اند، زیرا ازدواج او با هنری زمینه‌ساز اعلام استقلال کلیسای انگلستان از واتیکان شد.
جین سیمور (متولد ۱۵۰۷/۱۵۰۸ - درگذشته ۲۴ اکتبر ۱۵۳۷) سومین همسر هنری هشتم پادشاه انگلستان و مادر ادوارد ششم پادشاه بعدی این کشور بود. او برخلاف دیگر همسران هنری هشتم از خانواده دربار یا اشراف نبود بلکه خدمتکار همسر دوم هنری هشتم آن بولین بود. وی هفت روز بعد از تولد ادوارد ششم به علت تب زایمان در گذشت. وی در هنگام بارداری ادوارد ششم، ویار سیری‌ناپذیری برای خوردن بلدرچین پیدا کرده بود تا جایی که درباریان و دیپلمات‌ها موظف به تأمین مقادیر کافی بلدرچین برای علیاحضرت شده بودند.
آن کلیو (زادهٔ ۲۲ سپتامبرِ ۱۵۱۵ میلادی - درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیهٔ ۱۵۵۷ میلادی) چهارمین همسر هنری هشتم پادشاه انگلستان بود. در سال ۱۵۴۰ با هنری هشتم ازدواج کرد و پس از شش ماه هنری او را طلاق داد تا با ندیمه آن، کاترین هاوارد ازدواج کند. پس از آن هنری هشتم به او لقب لیدی آن کلیو را داد و او را خواهر خود اعلام کرد. مقداری از املاک خود را نیز به آن کلیو بخشید. آن کلیو انسان خیر و نیکوکاری بود. وی تا آخر عمر نزد مردم انگلستان به عنوان ملکه شناخته می‌شد. منابع. کتاب لیدی آن کلیوز نوشته مارگارت کمبل
کاترین هاوارد (۱۵۲۰/۱۵۲۵ – ۱۵ فوریه ۱۵۴۲) پنجمین همسر هنری هشتم پادشاه انگلستان بود. کاترین دختر لرد ادموند هاوارد و جویس کالپپر احتمالاً در حدود سال ۱۵۲۳ در لمبت به دنیا آمده اما تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست. او در نوامبر ۱۵۴۱ از عنوان ملکه محروم و ۳ ماه بعد در برج لندن به اتهام زنای محارم و خیانت به همسر گردن زده شد. کاترین دختر دایی آن بولین دومین همسر هنری هشتم بود.
آل بُرهان خاندانی روحانی و سیاسی در فرارود است که در سده ۶ و سده ۷ هجری ریاست شعبه حنفیه را که مذهب بیشتر مردم در آن سامان بود را بر دوش داشتند. دلیل نام‌گذاری اینان به آل برهان این است که بیشتر پیشوایان این خاندان لقب برهان‌الدین یا برهان الملة و الدین داشته‌اند. نیای بزرگ ایشان عمر بن مازه نام داشته و نام‌داری این خاندان به بنی مازه نیز از همین‌جا آمده. آل برهان از ثروتمندترین خاندان‌های فرارود بودند. برخورداری از ثروت این امکان را به آنها می‌داد که در کنار رهبری دینی مردم فرارود، رهبری سیاسی را نیز در
رهبری دینی مردم فرارود، رهبری سیاسی را نیز در دست خود نگاه دارند؛ هرچند اینان در مقام رهبران سیاسی فرارود فرمانگزار سلجوقیان و پس از آنها قراخانیان بودند. آل برهان از عرب‌هایی بودند که از زادبومشان، عربستان به مرو کوچیدند و ریشه خود را به عمر بن خطاب، خلیفه دوم می‌رسانند. در متن‌های تاریخی از آنها گاه با لقب امام و گاه با لقب سلطان یاد شده‌است. آل برهان را در بخارا صدر جهان و صدر شریعت نیز می‌خواندند. چهره‌ها نام‌دار. برجسته‌ترین چهره‌های آل برهان عبارتند از:
صخره مقدس یا صخره به سنگی گفته می‌شود که در زیر قُبَّةُ الصّخره در شهر بیت‌المقدس، فلسطین واقع است. این صخره، سنگی است که برای سه دین اسلام، مسیحیت، و یهودیت مورد احترام است. این مکان، از بناهای با اهمیت مذهبی بیت‌المقدس محسوب می‌شود. مشخصات صخره. صخره قطعه سنگ یک تکه بزرگی است که در اصل قلهٔ کوهی بوده‌است و لذا سطح بیرونی آن به صورت هرم از کف قبه الصخره به اندازهٔ یک متر و نیم بلندتر بوده و برآمده می‌باشد. این صخره که سخت است دارای رنگ سفید مایل به کرم و تقریباً مانند نوعی مرمر به نظر می‌رسد. در أثر زلزلهٔ
مانند نوعی مرمر به نظر می‌رسد. در أثر زلزلهٔ سال ۱۰۶۷، تَرکی بر روی صخره ایجاد شد که هم‌اکنون قابل مشاهده‌است. طول صخره از شمال به جنوب ۵/۱۷ متر و عرض آن از مشرق به مغرب سیزده متر و ارتفاع آن یک تا دو متر است. صخره در اسلام. در منابع اسلامی چنین آمده‌است:
جنبش زنان در ایران به جنبش اجتماعی زنان ایرانی در دوره‌های مختلف، برای به دست آوردن حقوق زنان و تلاش آنان برای از بین بردن موقعیت فرودست زنان گفته می‌شود. نمونه این پدیده در سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۳۱۱ دیده می‌شود. جنبش‌های اجتماعی توسط گروهی ناراضی از وضع موجود شکل می‌گیرد که نظم اجتماعی موجود را به چالش می‌کشند و قصد تغییر یا اصلاح آن را دارند. فعالیت آنان مداوم و پیوسته‌است (برخلاف شورش و کودتا) و در ابتدای کار با مخالفت عمومی روبرو می‌شوند، این مخالفت ممکن است از سوی دولتِ حاکم باشد یا از سوی نهادهای مخالف
از سوی دولتِ حاکم باشد یا از سوی نهادهای مخالف دیگر. فعالیت‌های جنبش از مقداری سازماندهی و شبه ساختار برخوردار است و همه گروه‌های فعال درک مشترکی از هدف‌ها و ایده‌آل‌های جنبش دارند. علاوه بر مخالفت‌های سنت‌گرایان، دولت‌مردان ایرانی در تمام دوره‌های تاریخی نیز همانند بسیاری از کشورهای جهان سوم همواره این جنبش‌ها را صرف نظر از انگیزه آنها، خطری علیه حکومت و قدرت خویش تلقی می‌کردند. از زمان انقلاب ۱۳۵۷، فمینیسم در دید نظام حاکم بر ایران برابر با «بی‌عفتی» در نظر گرفته می‌شود. اما سیاست‌های جمهوری اسلامی منجر
گرفته می‌شود. اما سیاست‌های جمهوری اسلامی منجر به آگاهی جنسیتی در میان مردم ایران شده‌است. حقوق زنان در ایران با انطباق این کشور با ارزش‌های مدرن در اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست دستخوش تغییراتی شد و رو به بهبود نهاد. در طول قرن بیستم، جنبش‌های سکولار، لیبرال، ناسیونالیست و چپ‌گرا معمولاً حقوق زنان را به عنوان بخشی از دغدغه‌های خود مطرح می‌کردند، اما واکنشی که بنیادگران از خود نشان دادند تا به امروز مانع اصلی بر سر بهبود حقوق زنان در ایران است. سال‌های ۱۲۸۹ تا ۱۳۲۰. در دوره جنبش مشروطه انجمن‌های سری و
۱۲۸۹ تا ۱۳۲۰. در دوره جنبش مشروطه انجمن‌های سری و نیمه‌سری زیادی در ایران به وجود آمدند. در این دوران انجمن‌های زنان نیز به‌طور مخفیانه شکل گرفتند که در جنبش مشروطه شرکت می‌کردند و بعدها، در سالهای پس از تشکیل مجلس و جنگ جهانی دوم سازمان‌هایی تأسیس شدند که به حقوق زنان می‌پرداختند.از فعالیت‌های حقوقی زنان در سال‌های مشروطیت اطلاعات زیادی در دست نیست زیرا در آن دوره هم فعالیت سازمان‌های زنان آمیخته به مبارزات ملی‌گرایانه بود و هم بیشتر انجمن‌ها مخفیانه عمل می‌کردند. اما آزادی بیان نسبی و فضای سیاسی ایران در
اما آزادی بیان نسبی و فضای سیاسی ایران در سال‌های پس از جنگ و تغییرات بین‌المللی در حقوق زنان (جنبش‌های حق رای زنان در آمریکا و انگلستان، پیروزی کمونیست‌ها در شوروی و مواضع مارکس و لنین دربارهٔ زنان، جنبش‌های زنان در مصر و سایر کشورهای خاورمیانه) را می‌توان از عوامل فعالیت‌های فمینیستی در سال‌های بعد دانست. در سال‌های بعد از انقلاب مشروطه و جنگ جهانی اول انجمن‌های مستقل و فمینیستی با هدف حقوق زنان به‌طور مستقل تأسیس شدند که بیشتر به "تأسیس مدرسه‌های دخترانه" و "انتشار نشریه‌های زنان" می‌پرداختند. در سال
و "انتشار نشریه‌های زنان" می‌پرداختند. در سال ۱۲۸۹ نخستین نشریه زنان منتشر شد و در سال ۱۳۱۱ آخرین سازمان مستقل زنان منحل گشت. این سازمان‌ها و انجمن‌ها توسط فعالان حقوق زنان که بیشتر از طبقه متوسط رو به بالای تهران و شهرهای بزرگ (مانند تبریز، اصفهان، رشت و شیراز) بودند و اغلب در زمان خود تحصیل‌کرده محسوب می‌شدند تأسیس شدند. همه این سازمان‌ها در دهه ۱۳۰۰ تعطیل شدند که آخرین آن‌ها در سال ۱۳۱۱ به دلایل نامشخصی بسته شد. از میان سازمان‌های زنان می‌توان به انجمن حریت نسوان، مجمع انقلابی نسوان، جمعیت پیک سعادت
حریت نسوان، مجمع انقلابی نسوان، جمعیت پیک سعادت نسوان، جمعیت نسوان وطنخواه اشاره کرد از میان نشریات این دوره می‌توان به "دانش" (سردبیر: خانم دکتر کحال)، "شکوفه" (مریم عمید)، "زبان زنان" (صدیقه دولت‌آبادی)، "پیک سعادت نسوان" (روشنک نوعدوست)، "نامه بانوان" (شهناز آزاد)، "عالم نسوان" (ارگان فارغ‌التحصیلان عالی مدرسه دخترانه آمریکایی)، "جهان زنان" (فخرآفاق پارسا)، "پیک سعادت نسوان"، "نسوان وطنخواه" (محترم اسکندری)، "دختران ایران" (زندخت شیرازی) اشاره کرد. این نشریه‌ها در دوره بسته شدن نشریات مستقل و منتقد در
نشریه‌ها در دوره بسته شدن نشریات مستقل و منتقد در سلطنت رضا شاه تعطیل شدند. از مدرسه سازان می‌توان به صدیقه دولت‌آبادی، شمس‌الملوک جواهر کلام، بی‌بی وزیرف، طوبی آزموده، درةالمعالی، ماهرخ گوهرشناس، صفیه یزدی، بی‌بی خانم استرآبادی و روشنک نوعدوست اشاره کرد که برای تأسیس و حفظ مدرسه‌های دخترانه خود با مخالفت‌های بسیاری از سوی سنت‌گرایان مواجه بودندو به همین دلیل تأسیس مدرسه دخترانه کاری انقلابی بود. پس از این دوره سازمان‌های زنان مستقل حذف شده و سازمان‌هایی وابسته به دولت یا حزب‌های سیاسی تشکیل شدند مانند
وابسته به دولت یا حزب‌های سیاسی تشکیل شدند مانند کانون بانوان که انجمنی بسیار میانه‌رو و خیریه زیر نظر رضا شاه بود، سازمان زنان ایران زیر نظر محمدرضا شاه، تشکیلات زنان ایران در حزب توده با نشریه بیداری ما. در دهه ۱۳۲۰ خورشیدی سازمان‌های سکولاری هم‌چون انجمن باهماد آزادگان، خواستار حقوق بیشتری، از جمله «کشف حجاب و حق طلاق» برای زنان ایرانی بودند. سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۱ را می‌توان سال‌های تجدید حیات محدود و کنترل شده جنبش زنان دانست که سازمان‌های مستقل‌تر اما پراکنده‌ای همچون حزب زنان و جمعیت زنان (با روزنامه
همچون حزب زنان و جمعیت زنان (با روزنامه زن امروز) تشکیل شدند. این سازمان‌ها بر خلاف دهه ۱۳۰۰ چندان همگرا نبودند. اشاره مختصری به هماهنگی فعالیت‌های حزب زنان و جمعیت زنان در سال ۱۳۲۲ شده‌است و در سال ۱۳۳۱ بیانیه‌ای از «ائتلاف سازمان‌های زنان» برای تقاضای حقوق سیاسی و اقتصادی دیده می‌شود. این تجدید حیات محدود در سال‌های حکومت محمدرضاشاه از بین رفت و تمام فعالیت‌های حقوقی زنان در کنترل دولت قرار گرفت و از دهه ۱۳۳۰ متمرکزسازی شد و در نهایت تحت سازمان زنان ایران درآمد و از حالت جنبش اجتماعی خارج شد. سال‌های
درآمد و از حالت جنبش اجتماعی خارج شد. سال‌های ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲. پس از برکناری رضا شاه در سال ۱۳۲۰، حقوق زنان، و به خصوص ظاهر و لباس زنان به منشأ عمده‌ای برای مجادله بین نیروهای محافظه کار و مدرنیست تبدیل شد. واکنش اصلی به حقوق زنان از طبقه محافظه کار روحانیت و سازمان بنیادگرای تازه شکل گرفته فداییان اسلام بود که خواهان بازگشتن به حجاب در عموم و تلاش برای سد کردن تلاش گروه‌های چپگرا و عناصر ملی‌گرای لیبرال در جبهه ملی برای حق رای زنان بود. از سوی دیگر، کهنه کاران جنبش مستقل حقوق زنان از دوره پیشین و نیز
کاران جنبش مستقل حقوق زنان از دوره پیشین و نیز گروه‌های چپگرای تازه آزاد شده شروع به انتشار روزنامه‌های متعدد و سازمان دادن شماری از سازمان‌ها و انجمن‌های خیریه و حرفه ای متنوع کردند. این گروه‌ها مشابه اسلاف خود نسبت به تحصیل و سوادآموزی زنان، نابرابری‌های قانونی و حق رای ابراز نگرانی کردند. حزب زنان ایران، که گروهی فعالتر بود در سال ۱۹۴۲ توسط صفیه فیروز و با حضور فاطمه سیاح به عنوان دبیر خود و ویراستار ارگانش "زنان ایران" تأسیس شد. هدف این حزب ترویج تحصیل، جایگاه اجتماعی و آگاهی زنان بود. در سال ۱۹۴۴،
جایگاه اجتماعی و آگاهی زنان بود. در سال ۱۹۴۴، وقتی که مسئله اصلاحات انتخاباتی در مجلس مورد بحث قرار گرفت این حزب برای حق رای زنان لابیگری کرد. در سال ۱۹۴۶، در دوره رهبری سیاح، این حزب به صورت شورای زنان ایران درآمد تا زنان دارای دیدگاه‌های سیاسی متفاوت را به خود جذب کند. سال‌های ۱۳۳۲ تا ۱۳۵۷. این دوره شاهد ادامه فعالیت‌های شماری از سازمان‌های رفاه زنان و انجمن‌های حرفه ای و مجلات بود. همچنین سازمان‌های جدیدی چون جمعیت راه نو که در سال ۱۹۵۵ توسط مهرانگیز دولتشاهی، که بعدها در میانه دهه ۱۹۷۰ اولین سفیر زن