payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نامه به غَلاطیان یا گالاتیان از نوشته‌های پولُس رسول در عهد جدید و مورد قبول تمام مسیحیان راستین است. با انتشار پیام انجیل بر شمار مسیحیان غیریهودی افزوده می‌شد و آنان در جوار مسیحیان یهودی‌نژاد قرار می‌گرفتند. این هم‌زیستی سؤالی مهم برمی‌انگیخت: آیا شخص برای آنکه واقعاً مسیحی باشد و همچون مسیحی واقعی زندگی کند، باید شریعت موسی را اجرا کند؟ در این نامه، پولس به بررسی این سؤال می‌پردازد و به آن پاسخ منفی می‌دهد. او تأکید می‌کند که ایمان، یگانه بنیاد زندگی مسیحی است و تنها از طریق ایمان می‌توان مقبول خدا گشت
است و تنها از طریق ایمان می‌توان مقبول خدا گشت و در پیشگاه او پارسا شمرده شد. امّا برخی آموزندگان به کلیساهای گالاتیا (یا غَلاطیه که یکی از ایالت‌های امپراتوری روم در آسیای کوچک است) آمده بودند که با این نظر پولُس مخالفت می‌کردند و اعلام می‌داشتند که برای مقبول خدا بودن و زندگی در حضور او باید شریعت موسی را به‌جا آورد. هدف اصلی از نگارش این نامه، تشویق مؤمنان به بازگشت به ایمان اولیه است. پولُس نامه را با دفاع از رسالت خود آغاز می‌کند. او با جدیّت بر این نکته تأکید می‌ورزد که رسالت او منشأ الهی دارد و هیچ
تأکید می‌ورزد که رسالت او منشأ الهی دارد و هیچ مرجع انسانی او را بر این خدمت نگمارده‌است. پولُس اظهار می‌دارد که مأموریت او به‌طور خاص، خدمت به غیریهودیان است. سپس به دفاع از این اعتقاد می‌پردازد که انسان تنها از طریق ایمان نزد خدا پارسا شمرده می‌شود. او در فصل‌های پایانی بیان می‌کند که چگونه رفتار و منش مسیحی محصول عمل روح‌القدس در درون شخص و نتیجهٔ محبتی است که از ایمان به مسیح ناشی می‌شود. منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو غلاطیان
معرفی نامهٔ پولُس رسول به افسسیان برخلاف شماری چند از نامه‌های پولُس، نامه به افسسیان برای اصلاح عقیدهای نادرست یا مقابله با بدعت نوشته نشده‌است. هدف این رساله آن است که افق دید ایمانداران را درباره نقشه ازلی و ابدی خدا و فیض او گسترش دهد تا ایشان اهداف عالی خدا را برای کلیسایش بشناسند. پولُس بیان می‌دارد که قصد خدا آن است که همه‌چیز را، خواه در آسمان و خواه بر زمین، تحت فرمان مسیح گردآورد (۱:۱۰). او این موضوع را در سه فصل نخست رساله به‌تفصیل شرح و بسط می‌دهد. پولُس نشان می‌دهد که طرح و برنامهٔ خدا آن است
پولُس نشان می‌دهد که طرح و برنامهٔ خدا آن است که یهود و غیریهود، هر دو در میراث الهی و در بدن مسیح شریک باشند. سپس، در سه فصل بعدی، از مسیحیان می‌خواهد که به‌شایستگی این مقام رفتار کنند. پولُس برای به‌تصویر کشیدن مفهوم اتحاد یهود و غیریهود در بدن مسیح، از صنایع بدیع استفاده می‌کند. او کلیسا را به بدنی تشبیه می‌کند که مسیح سَرِ آن است، یا به عمارتی که مسیح سنگِ اصلی آن است. و باز در جایی دیگر از رساله، کلیسا را به زوجه مسیح تشبیه می‌کند. نویسنده با تعمق پیرامون فیض خدا در مسیح، چنان در بیان استدلال خود اوج
فیض خدا در مسیح، چنان در بیان استدلال خود اوج می‌گیرد که هر لحظه بر شکوه و عظمت عباراتش افزوده می‌شود. بواقع، همه‌چیز در پرتو محبت، فداکاری، بخشش، فیض و قدّوسیت مسیح جلوه‌ای خاص به خود می‌گیرد. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۲) ۲ - مسیح و کلیسا (۱:۳ تا ۳:۲۱) ۳ - زندگی تازه در مسیح (۴:۱ تا ۶:۲۰) ۴ - بخش پایانی (۶:۲۱-۲۴) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو افسسیان
نامهٔ پولُس رسول به فیلیپیان خطاب به نخستین کلیسایی است که او در خاک اروپا بنیان گذارد. این کلیسا در مقدونیه، یکی از ایالت‌های امپراتوری روم، قرار داشت. پولُس به‌هنگام نگارش این نامه، در روم زندانی بود. هدف پولُس از نگارش نامه، در وهله اوّل تشکر از مسیحیان فیلیپی به‌خاطر هدیه‌ای بود که برای رفع نیازهایش فرستاده بودند. در ضمن، او از این فرصت بهره می‌جوید تا نکاتی چند را با او در میان بگذارد: ۱) او را از احوال خود آگاه سازد؛ ۲) تشویق‌شان کند که در تحمّل آزارها استوار بماند و در سختی‌ها نیز شادی کند؛ ۳)
آزارها استوار بماند و در سختی‌ها نیز شادی کند؛ ۳) ترغیب‌شان کند که همچون مسیح فروتن باشد و اتحاد را میان خود حفظ کند؛ ۴) به او سفارش کند که تیموتائوس و اِپافْرودیتوس را به‌گرمی پذیرا شود؛ و ۵) او را از خطر معلّمان دروغین برحذر دارد. ویژگی بارز این نامه، تأکید آن بر شادی، اطمینان، اتحاد و پشتکار در ایمان و زندگی مسیحی است. این نامه همچنین از علاقهٔ عمیق پولُس به کلیسای فیلیپی حکایت دارد. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۱۱) ۲ - وضع و حال کنونی پولُس (۱:۱۲-۲۶) ۳ - اندرز دربارهٔ فروتنی و اتحاد (۱:۲۷ تا ۲:۱۸) ۴
۳ - اندرز دربارهٔ فروتنی و اتحاد (۱:۲۷ تا ۲:۱۸) ۴ - برنامهٔ پولُس برای تیموتائوس و اِپافْرودیتوس (۲:۱۹-۳۰) ۵ - هشدار در مورد شریعت‌گراها و معلّمان بی‌بندوبار (فصل ۳) ۶ - اندرزهای گوناگون (۴:۱-۹) ۷ - بخش پایانی (۴:۱۰-۲۳) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو فیلیپیان
معرفی نامهٔ پولُس رسول به کولسیان یکی از شهرهای آسیای صغیر بود که در شرق شهر اِفِسُس قرار داشت. کلیسای کولُسی را نه خودِ پولُس، بلکه احتمالاً یکی از همکارانش به نام اِپافْراس تأسیس کرده بود (۱:۷). اِپافْراس از جانب پولُس به کولُسی اعزام شده بود و به نمایندگی از او در آنجا خدمت می‌کرد. از همین‌رو، پولُس نسبت به آن کلیسا احساس مسئولیت می نمود. او دریافته بود که معلّمانی گمراه به کلیسای کولُسی نفوذ کرده‌اند و چنین تعلیم می‌دهند که برای شناخت خدا و دریافت نجات الهی، باید به‌راه‌هایی غیر از ایمان به مسیح توسّل
الهی، باید به‌راه‌هایی غیر از ایمان به مسیح توسّل جست. از فحوای گفتار پولُس می‌توان دریافت که برخی از این معلّمان، مقام مسیح را به‌درستی درک نکرده بودند؛ برخی دیگر تعلیم می‌دادند که نجات از راه فلسفه و معرفتی رمزی به‌دست می‌آید؛ بعضی دیگر نیز راه دست‌یافتن به نجات را انجام فرایض شریعت می‌دانستند. پولُس با ارائهٔ پیام اصیل انجیل، به مخالفت با چنین تعالیمی برمی‌خیزد. او بیان می‌کند که مسیح: ۱) صورت خداست (۱:۱۵)؛ ۲) جهان به‌واسطهٔ او آفریده شده‌است (۱:۱۵ و ۱۶)؛ ۳) از ازل بوده‌است (۱:۱۷)؛ ۴) ضامن بقای عالم است
۳) از ازل بوده‌است (۱:۱۷)؛ ۴) ضامن بقای عالم است (۱:۱۷)؛ ۵) سَرِ کلیساست (۱:۱۸)؛ ۶) نوبر رستاخیزکنندگان است (۱:۱۸)؛ ۷) الوهیت به‌کمال در او ساکن است (۱:۱۹ و ۲:۹)؛ ۸) اوست که ما را با خدا آشتی می‌دهد (۱:۲۰)؛ و ۹) لذا برای نجات دادن انسان کفایت کامل دارد (۱:۲۲). این نامه را تیخیکوس به‌همراه اونیسیموس به کولُسی برد. اونیسیموس همان بردهای است که پولُس به‌خاطر او «نامه به فیلیمون» را نوشت. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۱۴) ۲ - مقام رفیع مسیح (۱:۱۵-۲۳) ۳ - زحمات پولس برای کلیسا (۱:۲۴ تا ۲:۷) ۴ - آزادی از احکام
پولس برای کلیسا (۱:۲۴ تا ۲:۷) ۴ - آزادی از احکام بشری به‌واسطهٔ حیات در مسیح (۲:۸-۲۳) ۵ - حیات جدید در مسیح (۳:۱ تا ۴:۶) ۶ - بخش پایانی (۴:۷-۱۸) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو کولسیان
معرفی نامهٔ اوّل پولُس رسول به تسالونیکیان تِسالونیکی (سالونیک) مرکز ایالت مقدونیه بود. پولُس پس از ترک شهر فیلیپی، به تِسالونیکی رفت و کلیسایی در آنجا بنیان نهاد. امّا دیری نپایید که یهودیان به مخالفت با او برخاستند. آنان با مشاهدهٔ موفقیت بشارتِ پولُس در میان غیریهودیان، لبریز از خشم و حسادت شدند، زیرا بسیاری از این غیریهودیان پیشتر به یهودیت گرایش داشتند. پس پولُس ناگزیر تِسالونیکی را ترک کرد و به بیریه رفت. پس از مدتی، هنگامی که در قُرِنتُس بود، از طریق همکارش تیموتائوس خبرهایی درباره مسیحیان تِسالونیکی
تیموتائوس خبرهایی درباره مسیحیان تِسالونیکی دریافت کرد. طبق گزارش تیموتائوس، سؤالاتی دربارهٔ بازگشت مسیح برای مسیحیان تِسالونیکی پیش آمده بود. لذا پولُس قلم به‌دست می‌گیرد و این نامه را برای ایشان می‌نویسد. او نخست، خدا را برای خبرهای خوبی که دربارهٔ ایمان و محبت آنان شنیده‌است، شکر می‌کند. نیز شیوهٔ زندگی خود را در میان آنان به یادشان می‌آورد و اشتیاق خود به دیدار مجدد ایشان را ابراز می‌دارد. همچنین اندرزشان می‌دهد که زندگی مقدّسی داشته باشند. سپس به سؤالات ایشان دربارهٔ بازگشت مسیح پاسخ می‌دهد؛ سؤالاتی
ایشان دربارهٔ بازگشت مسیح پاسخ می‌دهد؛ سؤالاتی از این دست: مؤمنانی که درگذشته‌اند، به‌هنگام بازگشت مسیح چه خواهند شد؟ مسیح چه وقت باز خواهد گشت؟ چگونه باید برای بازگشت مسیح آماده شد؟ تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه و شکرگزاری (فصل ۱) ۲ - پولُس و مسیحیان تِسالونیکی (فصل‌های ۲ و ۳) ۳ - اندرزهایی پیرامون رفتار و مَنِش مسیحی (۴:۱–۱۲) ۴ - تعالیمی پیرامون بازگشت مسیح (۴:۱۳ تا ۵:۱۱) ۵ - اندرزهای گوناگون (۵:۱۲–۲۲) ۶ - بخش پایانی (۵:۲۳–۲۸) اخلاق جنسی در فصل چهارم. فصل چهارم و بخش ۳–۸ بیشتر در مورد آداب و رسوم بد جنسی
چهارم و بخش ۳–۸ بیشتر در مورد آداب و رسوم بد جنسی یونانی است و اینکه مسیحیان چگونه باید از آنها دوری کنند. ترجمه جدید: پولس در این آیات به طور خاص بر جنسیت تمرکز می‌کند. مقدّس بودن، پرهیز از فحشا (پورنیا) و نگه داشتن بدن خود (اسکئوس، ظرف) به گونه ای مقدس و محترم است. پرهیز از فحشا جنبه منفی تقدیس است. خودکنترلی مقدس و شرافتمندانه جنبه مثبت آن است. برای واژه «پورنیا» به عنوان یک اشاره گسترده و نامعین به بداخلاقی جنسی که در کلام پولس به کار رفته‌است تفاسیر متفاوتی وجود دارد. نامه اول به تسالونیکیان بخش ۴:
متفاوتی وجود دارد. نامه اول به تسالونیکیان بخش ۴: ۳–۸ به مسیحیان (مرد) دستور می‌دهد که از «پورنیا» پرهیز کنند و هر کس «ظروف خود را تصاحب کند». اکثر تفاسیر «ظرف» را به عنوان یک تعبیر برای همسر می‌دانند و بنابراین فعالیت جنسی محدود به ازدواج تلقی می‌شود. اما به گفته جنیفر گلنسی پژوهشگر مسیحیت اولیه و نویسنده کتاب "برده داری در مسیحیت اولیه"، این چیزی نیست که پولس می‌گوید. از آنجایی که در قرن اول برده‌های خانگی به‌عنوان راه‌های «اخلاقی خنثی» برای تمایلات جنسی در نظر گرفته می‌شد، کسانی که نصایح پولس را
جنسی در نظر گرفته می‌شد، کسانی که نصایح پولس را می‌شنیدند «آن را استفاده از بردگان به‌عنوان یک راه‌حل جنسی و از نظر اخلاقی خنثی می‌دانستند». بنابراین، نمی‌توان فرض کرد که رد استفاده جنسی از بردگان توسط مسیحیان در نامه‌های پولس به طور ضمنی وجود دارد. پولس در هیچ‌کجا ممنوعیت صریح در مورد استفاده جنسی برده‌داران از برده‌ها صادر نمی‌کند. منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو اول تسالونیکیان
معرفی نامهٔ دوّم پولُس رسول به تسالونیکیان تداوم ابهامی که دربارهٔ بازگشت مسیح در کلیسای تِسالونیکی وجود داشت، سبب ایجاد مشکلات جدّی شده بود. پولُس در نامهٔ دوّم خود به تِسالونیکیان بیان می‌دارد که پیش از بازگشت مسیح، شرارت و پلیدی، تحت رهبری شخصیتی اسرارآمیز که «مرد بی‌دین» خوانده شده‌است، به اوج خواهد رسید. او به ضدیّت با مسیح برخواهد خاست، امّا مسیح به‌هنگام بازگشت خود، با نَفَس دهانش او را هلاک خواهد کرد. پولُس به تأکید از مؤمنان تِسالونیکی می‌خواهد که با وجود مشکلات و سختی‌ها، در ایمان خود استوار
که با وجود مشکلات و سختی‌ها، در ایمان خود استوار بمانند و برای امرار معاش، همچون پولُس و همکارانش کار کنند، و به نیکوکاری ادامه دهند. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (فصل ۱) ۲ - تعلیم دربارهٔ بازگشت مسیح (فصل ۲) ۳ - اندرز دربارهٔ رفتار و مَنِش مسیحی (۳:۱-۱۵) ۴ - بخش پایانی (۳:۱۶-۱۸) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو دوم تسالونیکیان
تیموتائوس، ایمانداری جوان بود از مردمان آسیای صغیر. مادرش یهودی بود و پدرش یونانی. او همکار و دوست پولُس در سفرهای بشارتی او بود. پولُس وی را به نظارت بر کلیساهایی از جمله کلیسای اِفِسُس گماشته بود. چون امکان سرکشی سریع پولُس به این کلیسا وجود نداشت (۳:۱۴ و ۱۵)، این نامه را برای تیموتائوس نوشت تا: او را در خدمتش تشویق کند (۱:۳ و ۱۸)، تعالیم نادرست را اصلاح نماید (۱:۳-۷؛ ۴:۱-۸؛ ۶:۳-۵ و ۲۰-۲۱) و دربارهٔ برخی امور مربوط به ادارهٔ کلیسا همچون عبادت کلیسایی (۲:۱-۱۵) و انتصاب رهبران واجد شرایط (۳:۱-۳؛ ۵:۱۷-۲۵)
و انتصاب رهبران واجد شرایط (۳:۱-۳؛ ۵:۱۷-۲۵) رهنمودهایی بدهد. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۲) ۲ - تعالیمی پیرامون کلیسا و رهبرانش (۱:۳ تا ۳:۱۶) ۳ - رهنمودهایی به تیموتائوس در خصوص کار و خدمتش (۴:۱ تا ۶:۲۱) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو اول تیموتاوس
معرفی نامهٔ دوّم پولُس رسول به تیموتائوس بخش عمده‌ای از نامهٔ دوّم پولُس، اندرزهای شخصی او به تیموتائوس است، اندرزهایی که او به‌عنوان همکار و دوست جوان پولُس به آن نیاز داشت. موضوع اصلی این نامه «پایداری» است. پولُس تیموتائوس را نصیحت و تشویق می‌کند که با وجود سختی‌ها و مخالفت‌ها، وفادارانه به شهادت خود دربارهٔ عیسی مسیح ادامه دهد و بر تعلیم صحیح کتب‌مقدّس استوار بماند و وظیفه خود را به‌عنوان مبشّر و معلّم به‌جا آورد. پولُس به‌طور خاص به تیموتائوس هشدار می‌دهد که از درگیر شدن در مباحثات نابخردانه بپرهیزد،
که از درگیر شدن در مباحثات نابخردانه بپرهیزد، چراکه هیچ سودی نمی‌بخشد بلکه باعث هلاکت شنوندگان می‌شود. پولُس در بیان تمامی این مطالب، تیموتائوس را تشویق می‌کند که از شیوه زندگی و هدف او سرمشق بگیرد. ایمان، تحمّل، پایداری، و رنج‌هایی که پولُس بر خود هموار می‌کرد، همه می‌توانست مشوّق تیموتائوس در انجام خدماتش باشد. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱–۴) ۲ - توجه پولُس به وضعیت تیموتائوس (۱:۵–۱۴) ۳ - وضعیت پولُس (۱:۱۵–۱۸) ۴ - رهنمودهای خاص به تیموتائوس (فصل ۲) ۵ - هشدار دربارهٔ روزهای آخر (فصل ۳) ۶ - وداع پولُس
- هشدار دربارهٔ روزهای آخر (فصل ۳) ۶ - وداع پولُس (۴:۱–۸) ۷ - آخرین درخواست‌ها و تحیّت‌ها (۴:۹–۲۲) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو دوم تیموتاوس
نامه به تیتوس یا نامه به تیطُس بخشی است از عهد جدید در کتاب انجیل، کتاب مقدس مسیحیان. نامه به تیتوس، یکی از سه نامه شبانی به شمار می‌آید و این نامه خود را به عنوان نامه‌ای که از سوی پولُس مقدس به همکار نزدیک خود، تیتوس نوشته شده معرفی می‌کند. این نامه که در آن شرایط و وظایف بزرگان و اسقف‌ها یاد شده از سه گفتار تشکیل شده و به زبان یونانی باستان نوشته شده‌است. تیتوس از مسیحیان غیریهودی و همکار و دوست پولس در فعالیت‌های بشارتی او بود. پولس سرپرستی کلیسای جزیره کرت یونان را بر عهده تیتوس نهاده بود. این نامه به
کرت یونان را بر عهده تیتوس نهاده بود. این نامه به بررسی سه موضوع اصلی می‌پردازد. پولس در آغاز، ویژگی‌های لازم برای رهبران کلیسا را به تیتوس یادآور می‌شود. سپس تیتوس را اندرز می‌دهد که چگونه قشرهای مختلف کلیسا را آموزش دهد. سرانجام، در آخرین بخش نامه، اندرزهایی پیرامون رفتار و مَنِش مسیحی وجود دارد که در آن پولس، به ویژه بر لزوم حفظ آرامش و روحیه همکاری و همچنین دوری از دشمنی و ستیز و چنددستگی در کلیسا تأکید می‌کند. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۴) ۲ - رهبران و آموزگاران کلیسا (۱:۵-۱۶) ۳ - آموزش به قشرهای
و آموزگاران کلیسا (۱:۵-۱۶) ۳ - آموزش به قشرهای گوناگون در کلیسا (فصل ۲) ۴ - راهنمایی‌های عمومی (۳:۱-۱۱) ۵ - بخش پایانی (۳:۱۲-۱۵)
نامه به فیلمون از نامه‌های پولس رسول در عهد جدید به شخصی به نام فلیمون است. فیلیمون مسیحی برجسته‌ای بود. او که احتمالاً یکی از اعضای کلیسای شهر کولسی بود، برده‌ای داشت به نام اونیسیموس. این برده از نزد ارباب خود فلیمون گریخته بود و گویا از اموال او نیز دزدیده بود. طبق قوانین روم، مجازات او مرگ بود. از قضا اونیسیموس با پولس که در این زمان زندانی بود، آشنا شد و از طریق او مسیحی گردید. این نامه بیانگر استدعای پولُس از فیلیمون است مبنی بر اینکه برده خود اونیسیموس را که پولُس او را بازپس می‌فرستد، ببخشد و او را
را که پولُس او را بازپس می‌فرستد، ببخشد و او را دیگر نه چون برده، بلکه چون برادر مسیحی بپذیرد. منابع. فیلمون
معرفی نامه به عبرانیان نامه به عبرانیان خطاب به مسیحیان یهودی‌نژادی نوشته شده‌است که احتمالاً به‌سبب درک نادرست‌شان از مقام و کار عیسی مسیح، در خطر بازگشت به کیش سابق خود بودند. ( دلیل اصلی نگارش این نامه این است که در زمان نگارش نامه قدرت در دست نرون بوده و او شروع به آزار و اذیت مسیحیان کرده و تمام دارایی آنها را تصاحب میکرد. تنها راه گریز از این مسئله برای مسیحیان یهودی تبار وجود داشت در صورتی که به جلوی هیکل رفته و ماشیح بودن مسیح را انکار کنند و به یهودیت باز گردند و از این مشکل رهایی یابند... از این
باز گردند و از این مشکل رهایی یابند... از این رو نویسنده دست به نوشتن نامه میکند تا آنها را به پایداری دعوت نماید و کسانی که در خطر بازگشت به یهودیت بودند را آگاه سازد. از این‌رو، نویسنده در آغاز مسیح را به‌عنوان مکاشفهٔ حقیقی و نهایی خدا معرفی می‌کند و برتری او را بر فرشتگان و موسی و کهانت یهود ثابت مینماید. او با تأکید بر سه حقیقت مسلم به این کار دست می‌زند: ۱) عیسی پسر ازلی و ابدی خداست، لذا برتر از انبیای عهد عتیق، فرشتگان و موسی است. ۲) خدا عیسی را کاهنی ابدی اعلام کرده‌است، پس او برتر از کاهنان عهد
ابدی اعلام کرده‌است، پس او برتر از کاهنان عهد عتیق است. ۳) عیسی مؤمنان را از گناه، ترس و مرگ رهایی میبخشد و در مقام کاهن‌اعظم، نجات و رستگاری حقیقی را برای آنان به ارمغان می‌آورد. نظام قربانی‌ها و مراسم دینی یهود، تنها سایهای از این نجات عظیم است. نویسنده با اشاره به ایمانِ شخصیت‌های برجستهٔ تاریخ قوم اسرائیل (فصل ۱۱)، خوانندگانش را به پایداری در ایمان تشویق می‌کند و در فصل دوازدهم از ایشان می‌خواهد که با چشم دوختن به عیسی، ایمان خود را با وجود همه مصیبت‌ها و سختی‌ها، تا به آخر حفظ کنند. کتاب با بیان
و سختی‌ها، تا به آخر حفظ کنند. کتاب با بیان مطالبی پندآمیز و هشدارگونه به‌پایان می‌رسد. به طور قطع مشخص نیست که نویسندۀ این رساله، کدام یک از رسولان عیسی‌مسیح است. این موضوع از زمان مسیحیان قرون اولیه نامشخص بود، با وجود اینکه مسیحیان محتوای این رساله را الهی می‌دانستند، اما مشخص نبود کدام رسول آن را نگاشته است. برخی احتمال می‌دهند پولس نگارندۀ آن باشد، اما به دلیل تفاوت‌های سبک بیان در عین شباهت محتوای تعالیم، برخی برنابا را نگارندۀ آن دانسته‌اند که همسفر پولس بود. احتمالات مطرح شدۀ دیگر، لوقا، آپولوس
پولس بود. احتمالات مطرح شدۀ دیگر، لوقا، آپولوس هستند. با این وجود، بر اساس شواهد تاریخی موجود، مسیحیان هیچ‌گاه سعی نکردند نام هیچ‌کدام از رسولان را بدون دلیل و به دروغ به این رساله منتسب کنند. تاریخ‌شناسانان عمدتاً ین امر را نشانۀ اصل امانت‌داری مسیحیان در قبال کتاب‌مقدس دانسته و آن را یکی از دلایل مبنی بر معتبر بودن اصالت نگارندگان سایر بخش‌های کتاب‌مقدس (به طور خاص عهدجدید) قلمداد می‌کنند. به این معنی که برای مثال، اگر "انجیل متی" توسط مسیحیان اولیه، به متی حواری نسبت داده‌ شده، به احتمال قوی دلیل
به متی حواری نسبت داده‌ شده، به احتمال قوی دلیل قانع‌کننده و مطمئن برای آن داشته‌اند که انجیل متی واقعاً و در حقیقت توسط شخص متی حواری نگاشته شده است، در غیر این صورت، انجیل متی را نیز همچون رسالۀ عبرانیان می‌پذیرفتند، بدون اینکه آن را به متی رسول یا هیچ شخص دیگری منتسب کنند. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه: مسیح، مکاشفهٔ کامل خدا (۱:۱-۳) ۲ - برتری مسیح بر فرشتگان (۱:۴ تا ۲:۱۸) ۳ - برتری مسیح بر موسی و یوشع (۳:۱ تا ۴:۱۳) ۴ - برتری کهانت مسیح (۴:۱۴ تا ۷:۲۸) ۵ - برتری عهد مسیح (۸:۱ تا ۹:۲۸) ۶ - برتری قربانی مسیح
عهد مسیح (۸:۱ تا ۹:۲۸) ۶ - برتری قربانی مسیح (۱۰:۱-۳۹) ۷ - اهمیّت ایمان (۱۱:۱ تا ۱۲:۲۹) ۸ - نصایح و بخش پایانی (۱۳:۱-۲۵) منابع. عبرانیان
زیرا در روز بازگشت مسیح پاداش خواهند یافت. نویسنده علاوه بر تشویق خوانندگانش به پایداری در ایام سختی، از آنان می‌خواهد همچون قومی زندگی کنند که از آنِ مسیح است. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۲) ۲ - یادآوری نجات الهی (۱:۳-۱۲) ۳ - نصایحی پیرامون زندگی مقدّس (۱:۱۳ تا ۲:۱۰) ۴ - مسئولیت مسیحیان به‌هنگام رنج (۲:۱۱ تا ۴:۱۹) ۵ - فروتنی و خدمت مسیحی (۵:۱-۱۱) ۶ - بخش پایانی (۵:۱۲-۱۴) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو اول پطرس
مخاطبان نامهٔ دوّم پِطرُس، شماری بسیار از مسیحیان اوّلیه را دربر می‌گیرد. هدف اصلی از نگارش، مقابله با معلّمان دروغین و نیز فساد اخلاقِ ناشی از تعالیم آنهاست. نویسنده چارهٔ این مشکلات را شناختی صحیح از خدا و خداوندْ عیسی مسیح می‌داند. این شناخت به‌واسطه کسانی به ما رسیده‌است که خودْ عیسی مسیح را دیده و تعالیم او را شنیده بودند. نویسنده همچنین به مقابله با تعلیمی برمیخیزد که بازگشت مسیح را در آینده انکار می‌کند. پِطرُس بیان می‌دارد که علت تأخیر در بازگشت مسیح آن است که خدا نمی‌خواهد کسی هلاک شود، بلکه
مسیح آن است که خدا نمی‌خواهد کسی هلاک شود، بلکه می‌خواهد همه توبه کنند و نجات یابند. پطرس در خصوص تفسیر و فهم اشتباه از تعالیم پولس در این رساله چنین می‌نویسد: «برادر عزیز ما پولس، نیز با آن حکمتی که خدا به او داده، در بسیاری از نامه های خود دربازهٔ همین مطلب سخن گفته است. درک برخی از نوشته های او دشوار است و بعضی که اطلاع کافی از کتاب آسمانی ندارند و وضع روحانی شان نیز ناپایدار است، آن ها را به غلط تفسیر می کنند، همان کاری که با بخش های دیگر کتاب آسمانی نیز می کنند، اما با این کار نابودی خود را فراهم می
می کنند، اما با این کار نابودی خود را فراهم می سازند.» تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۲) ۲ - اندرز در خصوص رشد در فضائل مسیحی (۱:۳-۱۱) ۳ - استدلال بر اصالت پیام پِطرُس (۱:۱۲-۲۱) ۴ - هشدار درباره معلّمان دروغین (فصل ۲) ۵ - قطعیت بازگشت مسیح (۳:۱-۱۶) ۶ - بخش پایانی (۳:۱۷-۱۸) منابع. وب‌سایت کلمه/ ترجمهٔ هزارهٔ نو دوم پطرس
نامهٔ یکم یوحنا (یا رسالهٔ اول یوحنا، یا به اختصار : اول یوحنا) یکی از کتاب‌های عهد جدید است که منسوب به یوحنای انجیلی است. رساله اول یوحنا، دو هدف اصلی را دنبال می‌کند: نخست، مؤمنان را تشویق می‌کند که در رفاقت و مصاحبت با خدا و پسرش عیسی مسیح زندگی کنند؛ دوم، دربارهٔ تعالیم نادرستی که به این رفاقت صدمه می‌زند، هشدار می‌دهد. این تعالیم نادرست بر این اندیشه استوار بود که جهانِ مادی فی نفسه پلید است و تماس با آن باعث ناپاکی می‌شود. فقط روح پاک است؛ لذا عیسی مسیح، پسر خدا، نمی‌توانست جسم انسانی به خود بگیرد،
پسر خدا، نمی‌توانست جسم انسانی به خود بگیرد، چراکه جسم ناپاک است و خدا پاک. گروهی از این معلّمان تعلیم می‌دادند که برای رستگار شدن باید بدن را آزار داد و از قید آن رها شد؛ گروهی دیگر ادعا می‌کردند که چون نجات امری روحانی است که به روح انسان مربوط می‌شود، پس گناهانی که انسان با بدن خود می‌کند، تأثیری بر نجات او و سلامت روحش ندارد؛ پس می‌توان هر کاری کرد. نویسنده برای مقابله با این تعالیم، به‌روشنی بیان می‌دارد که عیسی مسیح براستی انسان شد و جسم انسانی به خود گرفت. او همچنین تأکید می‌ورزد که همهٔ آنان که به
گرفت. او همچنین تأکید می‌ورزد که همهٔ آنان که به عیسی ایمان دارند و خدا را محبت می‌کنند، باید از گناه و شرارت دوری گزینند و بخصوص محبت خود را در عمل به همنوعان خویش نشان دهند. تقسیم‌بندی کلی. ۱ - مقدمه (۱:۱–۴) ۲ - نور و تاریکی (۱:۵ تا ۲:۲۹) ۳ - فرزندان خدا و فرزندان شیطان (فصل ۳) ۴ - راستی و ناراستی (۴:۱–۶) ۵ - وظیفه ما در محبت کردن (۴:۷–۲۱) ۶ - ایمان پیروزمند (فصل ۵)
نیروی موقت سازمان ملل در لبنان () یا به اختصار، یونیفل (UNIFIL)، گروهی از نظامیان حافظ صلح سازمان ملل هستند که به این منطقه گسیل شده‌اند. این نیروها که از سازمان ملل متحد دستور می‌گیرند، بر اساس تصمیم شورای امنیت سازمان ملل و صدور قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت و همچنین قطعنامه ۴۲۶ این سازمان که در مارس ۱۹۷۸ به تصویب رسید به این منطقه اعزام شده‌اند تا عقب‌نشینی اسرائیل از لبنان را تأیید کرده، صلح و آشتی را به منطقه بازگردانند و به دولت لبنان کمک کند تا نفوذ خود را در منطقه افزایش دهد. اولین گروه از سربازان یونیفل
در منطقه افزایش دهد. اولین گروه از سربازان یونیفل در ۲۳ مارس ۱۹۷۸ وارد منطقه شدند. اعزام این نیروها بخشی از عملیات حافظ صلح سازمان ملل در منطقه بود. طی جنگ ۱۹۸۲ لبنان، نیروهای تحت فرماندهی سعد حداد که به صورت غیرقانونی فعالیت می‌کردند موقعیت سازمان ملل در منطقه را به خطر انداختند. آن‌ها نیروهای لبنانی بودند که توسط نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) حمایت می‌شدند. در طول اشغال لبنان، یونیفل بیشتر وظیفه فراهم آوردن کمک‌های انسان دوستانه را بر عهده داشت. در اوایل سال ۱۹۸۵ اسرائیل با حملات محدود و بمب‌گذاری به
سال ۱۹۸۵ اسرائیل با حملات محدود و بمب‌گذاری به موقعیت قبل خود در لبنان بازگشت. از میان این حملات و بمب‌گذاریها می‌توان به عملیات مسئولیت در سال ۱۹۹۳ و عملیات خوشه‌های خشم در سال ۱۹۹۶ اشاره کرد. در سال ۱۹۹۹، اسرائیل عقب‌نشینی کامل خود از لبنان را آغاز کرد و این فرایند در سال ۲۰۰۰ به پایان رسید و یونیفل توانست مجدداً فعالیت خود را آغاز کند. دولت لبنان اعلام کرد که کشتزارهای شبعا متعلق به خاک لبنان است. آن‌ها می‌دانستند که با این استدلال می‌توانند حضور نیروهای لبنانی ضد اسرائیل در خاک لبنان را قانونی جلوه
لبنانی ضد اسرائیل در خاک لبنان را قانونی جلوه دهند (اگر چه سازمان ملل رسماً خروج اسرائیل از اراضی اشغالی پس از سال ۱۹۷۳ را تأیید کرد) در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد مأموریت نیروهای بین‌المللی حافظ صلح سازمان ملل در لبنان را برای یک سال دیگر تمدید کرد. در این تاریخ حدود ۱۰ هزار سرباز در مأموریت نیروهای کلاه آبی سازمان ملل در لبنان (یونیفل) شرکت دارند که از ۴۰ کشور جهان هستند. در مهر ۱۴۰۳ برابر با اکتبر ۲۰۲۴ پس از شروع حمله زمینی اسراییل به لنبان برای مقابله با حملات موشکی حزب‌الله لبنان
لنبان برای مقابله با حملات موشکی حزب‌الله لبنان نیروی‌های اسراییلی به مقر نیروهای یونیفل حمله کردند که باعث بروز تنش بین نهادهای بین‌الملل و سازمان ملل متحد با اسراییل شد. مأموریت. ماموریت‌های یونیفل عبارتند از: مأموریت فعلی. یونیفل در امتداد خط آبی که اسرائیل و منطقه مورد مناقشه بلندی‌های جولان را از جنوب لبنان جدا می‌کند مستقر شده است. مأموریت اصلی آن بررسی فعالیت‌های نظامی حزب‌الله لبنان و نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) با هدف کاهش تنش بین دو طرف درگیر است. همچنین یونیفل در جمع‌آوری مین‌های کار گذاشته شده
همچنین یونیفل در جمع‌آوری مین‌های کار گذاشته شده از زمین، کمک به آوارگان و فراهم آوردن کمک‌های انسان دوستانه نقش بسیار مهمی دارد. قرار است پانزده هزار نیروی دیگر به این نیروها اضافه شوند تا به جنگ اسرائیل و لبنان (۲۰۰۶) خاتمه دهند و به نیروهای نظامی لبنان کمک نمایند. طبق قطعنامه جدید، یونیفل می‌تواند «همه عملیات‌های لازم در مناطق تحت اختیار خود را به انجام برساند تا مطمئن شود هیچ‌یک از دو طرف از این منطقه برای اهداف جنگ‌طلبانه استفاده نمی‌کنند». در ۲۷ آگوست سال ۲۰۰۶، کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام
سال ۲۰۰۶، کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام کرد که یونیفل حمل سلاح از مرز سوریه به لبنان را پیگیری نمی‌کند مگر آنکه دولت لبنان این درخواست را از این نیرو داشته باشد. وضعیت سربازان. در ۱۳ اکتبر سال ۲۰۰۶، تعداد پرسنل نظامی یونیفل برابر ۵۸۲۷ بود و ۵۳ بازرس سازمان نظارت بر آتش‌بس سازمان ملل، ۹۷ کارمند غیرنظامی بین‌المللی و ۳۰۸ کارمند غیرنظامی لبنانی این نیروها را همراهی می‌کردند. بودجه سالیانه این نیروها حدود یکصد میلیون دلار آمریکا است. هم‌اکنون ژنرال آلن پلگیرینی فرانسوی، فرستاده نظامی سابق دولت فرانسه
پلگیرینی فرانسوی، فرستاده نظامی سابق دولت فرانسه به بیروت و رئیس شاخه خاورمیانه، رهبری این نیروها را بر عهده دارد. تا کنون ۲۵۸ نفر از نیروهای یونیفل کشته شده‌اند که ۲۴۹ پرسنل نظامی، ۲ بازرس، ۳ کارمند غیرنظامی بین‌المللی و ۴ کارمند غیرنظامی محلی در میان این کشته شدگان هستند. بحث در مورد حضور یونیفل و بی‌طرفی آن. یونیفل از جانب هر دو طرف درگیر یعنی اسرائیل و حزب‌الله مورد انتقاد قرار گرفته است. اسرائیل این نیرو را به علت برقراری گفتگو بین اسرائیل و حزب‌الله و برخورد یکسان با موارد نقص آتش‌بس توسط هر دو گروه
برخورد یکسان با موارد نقص آتش‌بس توسط هر دو گروه مورد انتقاد قرار داده است. قبل از درگیری سال ۲۰۰۶ حزب‌الله و اسرائیل که در ژوئیه ۲۰۰۶ به وقوع پیوست، اسرائیل تلاش می‌کرد با نفوذ بر یونیفل این نیرو را وادار به عکس‌العمل در برابر حزب‌الله کند (مثلاً حزب‌الله را از استقرار در نزدیکی پست‌های یونیفل محروم کند تا حزب‌الله نتواند به IDF و شمال اسرائیل حمله کند) یا یونیفل از منطقه خارج شود و بنابراین بهانه را دولت لبنان برای عدم استفاده از نیروهای مسلح لبنانی بگیرد. همچنین یونیفل به طرفداری از اسرائیل متهم شده است