payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مجبور شد قسم بخورد که «از این به بعد، برای همیشه برده خواهم بود». برای ادامه جنگ برای هژمونی، روابط دیپلماتیک با ژاپن برقرار شد که سخت تلاش می‌کرد در شبه جزیره دخالت کند. از مدخل مربوط به پادشاه آسین در «سوابق سه پادشاهی: وقایع‌نگاری بکجه»، می‌دانیم که در ماه مه سال بینگشن (۳۹۶)، بکجه شروع به تشکیل اتحاد با واکرد و شاهزاده خود، چئونجی، را به عنوان گروگان به وا فرستاد. دو کشور ژاپن و بکجه پس از شورش در وا در ۴۰۰ میلادی، روابط دیپلماتیک برقرار کردند و یک اتحاد سیاسی و نظامی منعقد نمودند. در نهمین سال سلطنت
سیاسی و نظامی منعقد نمودند. در نهمین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۳۹۹)، گوگوریو متوجه شد که «بایکان سوگند خود را نقض کرده و با ژاپنی‌ها صلح کرده است». در حالی که پادشاه گوانگ‌گه‌تو در حال بازرسی از پیونگ یانگ بود، پادشاه نئمول از شیلا فرستاده‌ای فرستاد تا به پادشاه گوانگ‌گه‌تو گزارش دهد که ژاپنی‌ها مرزهای خود (سیلا) را اشغال کرده‌اند، به شهرها حمله کرده‌اند و از بردگان به عنوان غیرنظامی استفاده می‌کنند. شیلا چاره‌ای جز بازگشت به پادشاه و درخواست کمک» از پادشاه گوانگتو نداشت. شاه گوانگ‌گه‌تو مهربان بود و
گوانگتو نداشت. شاه گوانگ‌گه‌تو مهربان بود و وفاداری او را ستود، بنابراین فرستاده‌ای فرستاد تا نقشه پنهانی را به او بگوید. این نشان می‌دهد که شیلا به دلیل شرایط مجبور به تسلیم شدن در برابر گوگوریو شده بود و پادشاه گوانگتو نیز موافقت کرد که به شیلا در جنگ علیه ژاپنی‌ها کمک کند. به دلیل ضربه سنگینی که در سال قبل از بینگشن (۳۹۶) به بکجه وارد شده بود، جبهه لیجیانگ نسبتاً پایدار بود و پادشاه گوانگتو توانست دستان خود را برای حمایت از شیلا آزاد کند. در دهمین سال سلطنت پادشاه گوانگتو، سال چنگ‌زی (۴۰۰)، او ارتشی
سلطنت پادشاه گوانگتو، سال چنگ‌زی (۴۰۰)، او ارتشی متشکل از ۵۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام و سواره نظام را برای نجات شیلا فرستاد. این نبرد به وضوح در کتیبه پادشاه گوانگتو شرح داده شده است. در دهمین سال سلطنت چنگزی، او به ۵۰٬۰۰۰ پیاده‌نظام و سواره نظام دستور داد تا شیلا را نجات دهند. از شهر نانجو گرفته تا شهر سیلا، ژاپنی‌ها همه جا بودند. به محض رسیدن نیروهای دولتی، دزدان دریایی ژاپنی عقب‌نشینی کردند. آنها آنها را از وابی تا شهر رناگارا تعقیب کردند و شهر بلافاصله تسلیم شد. سربازان پادگان آنلو شهر شیلا را تصرف کردند. یانچنگ
پادگان آنلو شهر شیلا را تصرف کردند. یانچنگ پر از ژاپنی است. ژاپنی‌ها شکست خوردند و نوزده نفر از مردم شهر از پیروی از آنها خودداری کردند. سربازان پادگان آنلو شهر را پر کردند. آنها کسانی بودند که در این نبرد، گوگوریو سه بار با ارتش ژاپن جنگید و هر بار پیروز شد. با شروع لشکرکشی گِنگ‌زی در دهمین سال سلطنت پادشاه گوانگتو (۴۰۰)، ژاپن و گوگوریو یک رویارویی نظامی مستقیم را آغاز کردند. اما نتیجه جنگ باعث شد ژاپن ثمره تلخ شکست را متحمل شود و همچنین به قدرت گوگوریو پی ببرد. با درس‌هایی که از شکست لشکرکشی چنگزی گرفته
ببرد. با درس‌هایی که از شکست لشکرکشی چنگزی گرفته شد، ژاپن به تدریج به روشنی دریافت که بزرگ‌ترین مانع برای حمله به شیلا، نه باکجه، بلکه گوگوریو قدرتمندتر است؛ بنابراین، حذف گوگوریو، این مانع بزرگ، فوری‌ترین استراتژی ژاپن است. از این طریق، ژاپن به‌طور فعال روابط خود را با بکجه تقویت کرد. پس از شورش در وا، تبادلات بین ژاپن و بکجه نزدیک‌تر شد. در ماه مه یازدهمین سال سلطنت پادشاه آسین (۴۰۱)، فرستادگانی برای درخواست مرواریدهای بزرگ به وا فرستاده شدند. در فوریه سال دوازدهم (۴۰۲)، فرستادگانی از وا رسیدند و پادشاه
دوازدهم (۴۰۲)، فرستادگانی از وا رسیدند و پادشاه با سخاوت فراوان از آنها استقبال و تبریک گفت. این امر اتحاد بیشتر بین دو کشور را تثبیت کرد. پس از تقریباً چهار سال آماده‌سازی دقیق، دربار یاماتو تلاش کرد تا انتقام تحقیر شورش در وا را بگیرد؛ بنابراین در سال جیاچن (۴۰۴)، ابتکار عمل را برای حمله به دست گرفت و با بکجه متحد شد تا به منطقه شهرستان دایفانگ در جنوب گوگوریو حمله کند. (در چهاردهمین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۴۰۴)، ژاپنی‌ها شورش کردند و به مرز دایفانگ حمله کردند. آنها به سربازان باقی مانده در شیچنگ
حمله کردند. آنها به سربازان باقی مانده در شیچنگ پیوستند و کشتی‌هایشان را به شهر متصل کردند. پادشاه گوانگ‌گه‌تو سربازان را برای جنگ با آنها رهبری کرد و در پینگ‌رانگ با آنها روبرو شد. پادشاه گوانگ‌گه‌تو نیروهایش را برای رهگیری و از پا درآوردن دزدان دریایی ژاپنی رهبری کرد. دزدان دریایی ژاپنی شکست خوردند و تعداد بی‌شماری از آنها کشته شدند. با این حال، پادشاه گوانگ‌گه‌تو بار دیگر ضربه سنگینی به اتحاد وا-جی وارد کرد. این شکست باعث شد دو کشور متوجه شوند که برای مقابله و از بین بردن گوگوریو قدرتمند، باید با هم
مقابله و از بین بردن گوگوریو قدرتمند، باید با هم متحد شوند و یک اتحاد سیاسی و نظامی پایدار تشکیل دهند. در چهاردهمین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۴۰۴)، نیروهای باقیمانده واتونگ به دایفانگ حمله کردند. در سال بعد (۴۰۵)، پادشاه آسین از باکجه درگذشت و ولیعهد چئونجی از آسین که در وا گروگان گرفته شده بود، به کشور خود بازگشت و «در حالی که پادشاه وا توسط صد سرباز اسکورت می‌شد» بر تخت سلطنت نشست. این دو رویداد، تأسیس رسمی اتحاد وا-جی را رقم زدند. اگرچه پس از آن هیچ سابقه‌ای از جنگ بین لی و ژاپن در ستون یادبود
هیچ سابقه‌ای از جنگ بین لی و ژاپن در ستون یادبود پادشاه گوانگ‌گه‌تو وجود ندارد، اما همچنان می‌توانیم ادامه جنگ را از کتاب سامگوک ساگی: وقایع‌نگاری باکجه مشاهده کنیم. در چهارمین سال سلطنت سیلسئونگ، پادشاه شیلا (۴۰۵)، «در آوریل تابستان، سربازان ژاپنی به قلعه میونگهوا حمله کردند، اما بدون موفقیت بازگشتند. در سال ششم (۴۰۷)، در ماه مارس بهار، ژاپنی‌ها به شرق حمله کردند و در ژوئن تابستان، دوباره به جنوب هجوم آوردند. می‌توان مشاهده کرد که ژاپن پس از دو بار شکست خوردن از گوگوریو، هنوز از آزار و اذیت شیلا دست
خوردن از گوگوریو، هنوز از آزار و اذیت شیلا دست نکشیده بود و در این زمان شیلا هنوز باید به حمایت گوگوریو متکی می‌بود. در یازدهمین سال سلطنت پادشاه سیلسئونگ، ژاپنی‌ها با شاهزاده نائمول صلح کردند و او را در گوگوریو گروگان گرفتند. این نشان دهنده رابطه نزدیک وا و سیلا در آن زمان است. پس از ۲۲ سال جنگ و مدیریت توسط پادشاه گوانگ‌گه‌تو، او بکجه و شیلا را مجبور کرد تا سلطه منطقه‌ای او را به رسمیت بشناسند، موقعیت غالب گوگوریو را در شبه جزیره کره تثبیت کرد و تلاش‌های متعدد ژاپن برای حمله به شیلا و دخالت در شبه جزیره
متعدد ژاپن برای حمله به شیلا و دخالت در شبه جزیره را دفع کرد. در بیست و دومین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۴۱۲)، پادشاه گوانگ‌گه‌تو درگذشت و جنگ برای برتری بین گوگوریو و ججو موقتاً فروکش کرد. تا نیم قرن بعد، گوگوریو دوباره به سمت جنوب حرکت کرد و جنگ را از سر گرفت. در یازدهمین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۴۰۱)، پادشاه گوانگ‌گه‌تو شاهزاده شیلا، سیلسونگ، را که توسط گوگوریو بازداشت شده بود، به عنوان نشانه‌ای از دوستی به شیلا بازگرداند. با این حال، ارتش گوگوریو از شیلا عقب‌نشینی نکرد و به کنترل شیلا ادامه
از شیلا عقب‌نشینی نکرد و به کنترل شیلا ادامه داد. در طول سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو، بخش جنوبی شبه جزیره کره از تهاجم امپراتوری وا در امان ماند. با افزایش تعداد مهاجران به سرزمین اصلی ژاپن، سفیر آچی تلاش کرد تا از طریق دریا با سلسله‌های سرزمین اصلی چین روابط دیپلماتیک برقرار کند و کشتی‌های دیپلماتیک او به سمت سلسله جین شرقی حرکت کردند. کشتی‌های جنگی فرستاده شده توسط پادشاه گوانگ‌گه‌تو بارها در دریا رهگیری شدند. گسترش بودیسم. گوانگ‌گه‌تو بزرگ، به امور داخلی کشور رسیدگی‌های زیادی انجام داد، و از همین رو در سال
رسیدگی‌های زیادی انجام داد، و از همین رو در سال سوم پادشاهی(۳۹۳)، ۹ معبد از جمله معبد [[:en:Kwangbopsa|کوانگ‌بوپسا]] در پیونگ یانگ ساخت، و تا حد بسیاری به گسترش بودسیم مانند عمویش پادشاه سوسوریم پرداخت. در آن زمان، معابد صرفاً سازه‌های بودایی مانند امروز نبودند، بلکه مانند جویبو و دبی‌وون معباد گوریو، در مدیریت رفاه اجتماعی نیز نقش داشتند. رِوایش جابه‌جایی پایتخت. بسیاری از مردم بر این باورند که امپراتور جانگسو انتقال پایتخت به پیونگ‌یانگ را آماده و اجرا کرد، اما سوابق نشان می‌دهد که انتقال پایتخت به
کرد، اما سوابق نشان می‌دهد که انتقال پایتخت به پیونگ‌یانگ در زمان سلطنت امپراتوری گوانگ‌گه‌تو بزرگ در حال آماده شدن بوده است. گوانگ گه‌تو بزرگ معابد زیادی در پیونگ‌یانگ ساخت، و در متونی از جمله سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ نشان می‌دهد، وی بارها به پیونگ‌یانگ سفر کرده و از آنجا دیدن، و مقدمات جابه‌جایی پایتخت را فراهم کرده است، از این رو است که می‌توان گفت، برنامه‌ریزی و فراهم ساختن شرایط برای جابه‌جایی پایتخت، مربوط به گوانگ‌گه‌تو بزرگ است. ایجاد جهان‌بینی مستقل. در طول سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ، به نظر
در طول سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ، به نظر می‌رسد که جهان‌بینی مستقل به سبک گوگوریو، که نمایانگر ایده «فرزندان بهشت» و توجیه‌کننده اقتدار سلطنتی بود، تکمیل شد. این جهان‌بینی همچنین به خوبی در ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ، بیان شده است. با نگاهی به کتیبه، ایالت‌های یه‌مَک مانند بکجه، شیلا و دونگ‌بویو به عنوان بخشی از جهان گوگوریو در نظر گرفته می‌شدند و دست نشاندگانی بودند که باید به گوگوریو خراج می‌پرداختند. هنگامی که شیلا مورد حمله قرار گرفت، گوگوریو به کمک آمد و هنگامی که بکجه از دستور گوگوریو منحرف شد،
آمد و هنگامی که بکجه از دستور گوگوریو منحرف شد، گوگوریو این انحراف را سرکوب کرد و آن را در مسیر درست هدایت کرد. از سوی دیگر، این کتیبه سرکوب وحشیانه نیروهای خارجی مانند پایریو (بیریو)، سوشن، یان جدید و پادشاهی وا را نشان می‌دهد که آغاز آگاهی از اتحاد سه پادشاهی را نشان می‌دهد. به یک معنا، می‌توان آن را به عنوان «نمادی از اتحاد ملی» نیز در نظر گرفت. در واقع، پس از امپراتور گوانگ‌گه‌تو، مردم گوگوریو شروع به نامیدن خود به عنوان قوم سامهان و جذب شدن در نژاد هان کردند و شیلا نیز تحت تأثیر فرهنگ گوگوریو جذب شد و
کردند و شیلا نیز تحت تأثیر فرهنگ گوگوریو جذب شد و حس همگنی که آنها را از چین و ژاپن متمایز می‌کرد، قوی‌تر شد. این امر منجر به اتحاد شیلا و گوریو در قالب سه پادشاهی شد. قدیمی‌ترین سندی که اسطوره تأسیس گوگوریو را که امروزه به‌طور گسترده از آن آگاه هستیم، منتقل می‌کند، کتیبه روی ستون یادبود پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ است. بِه‌سازی راژمان آرامگاه‌داران. سیستم آرامگاه‌داران از نگرانی از نابودی آرامگاه‌داران، آرامگاه‌های سلطنتی گوگوریو تأسیس شد. به نظر می‌رسد که این امر صرفاً به دلیل نگرانی برای آرامگاه‌داران نبود،
امر صرفاً به دلیل نگرانی برای آرامگاه‌داران نبود، بلکه برای جلوگیری از حوادث مشابه، مانند نبرد هواندوسئونگ در نوامبر دوازدهمین سال سلطنت پادشاه گوگوکوون (۳۴۲)، که در آن آرامگاه پادشاه [[میچون]] توسط مورونگ هوانگ از سلسله یان سابق غارت و جسد او دزدیده شد، نیز وجود داشت. سیستم آرامگاه‌داران توسط پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ تأسیس شد. وقتی پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ، کسی که سرزمین را گشود و افق‌ها را گسترش داد، زنده بود، آموزه‌ای داد که می‌گفت: «پادشاهان نیاکان فقط دور و نزدیک را می‌دانستند.» ساکنان قدیمی ساکن، من
دور و نزدیک را می‌دانستند.» ساکنان قدیمی ساکن، من فقط کسانی را آوردم که قرار بود از آرامگاه. ها محافظت کنند و مراسم را انجام دهند، اما نگرانم که این افراد به تدریج رو به زوال بروند. پس از مرگم، برای اطمینان از آرامش آرامگاه‌ام، فقط کره‌ای‌ها و مردم یی را که شخصاً هنگام گشت و گذار برای محافظت و انجام مراسم جمع‌آوری کرده بودم، بیاورم. همان‌طور که پادشاه گفت، من ۲۲۰ خانواده از مردم هان و یی را برای انجام مراسم آوردم. با این حال، نگران بودم که این کره‌ای‌ها و مردم یی ممکن است مراسم آرامگاه را ندانند، بنابراین
یی ممکن است مراسم آرامگاه را ندانند، بنابراین ۱۱۰ خانواده دیگر از مردم قدیمی را آوردم. با ترکیب خانواده‌های آرامگاه جدید و قدیمی، ۳۰ خانواده از گی‌یون و ۳۰۰ خانواده از گان‌یون وجود دارد که در مجموع ۳۳۰ خانواده می‌شود. از زمان اجداد، بناهای سنگی در آرامگاه‌ها ساخته نشده بودند، بنابراین عناوین سلطنتی نگهبانان آرامگاه با هم مخلوط شدند. تنها پادشاه گوکگانگسانگ گوانگ‌گه‌تو گیونگهو دستور داد که بنای یادبودی بر روی آرامگاه اجداد ساخته شود و عناوین سلطنت آنها حک و ثبت شود تا از سردرگمی جلوگیری شود. پادشاه همچنین
ثبت شود تا از سردرگمی جلوگیری شود. پادشاه همچنین مقرراتی وضع کرد و اظهار داشت: از این پس، دیگر نمی‌توان آرامگاه‌داران را به یکدیگر فروخت و حتی اگر افراد ثروتمندی وجود داشته باشند، نمی‌توانند آنها را به دلخواه بخرند. اگر کسی این قانون را نقض کند، فروشنده مجازات خواهد شد و خریدار باید خود آرامگاه را دفن کند. شش پادشاه یودونگ. در [[سامگوک یوسا]]، داستانی به نام «افسانه برج شش پادشاه در قلعه یودونگ» آمده که پادشاهی از گوگوریو به نام سونگ‌وانگ، در آن حضور دارد، اما حتی نویسنده سامگوک یوسا، یعنی ای‌یون (일연)، هم
اما حتی نویسنده سامگوک یوسا، یعنی ای‌یون (일연)، هم نمی‌دانست این شخصیت دقیقاً کیست. در گوگوریو پادشاهی به نام دونگ‌میونگ‌سونگ‌وون جومونگ، وجود دارد اما ای‌یون گفته بود که این سونگ‌وون همان جومونگ نیست. از سوی دیگر، در کتیبه مزار مودورو، عنوانی دیده می‌شود که به پادشاه گوگوریو، گوانگ‌گه‌تو بزرگ، ته‌وانگ، داده شده است: «گوگ‌گانگ سانگ دائه گوانگ‌تو جی‌هو تای‌سونگ‌وون، بنابراین، تئوری رایج این است که سونگ‌وون در افسانه برج شش پادشاه قلعه یودونگ، همان گوانگ‌گه‌تو ته‌وانگ است. دیگر. تعابیر متعددی از این عبارت
ته‌وانگ است. دیگر. تعابیر متعددی از این عبارت وجود دارد، مانند «او با روحی بزرگ و نیات سرزنده به دنیا آمد.» (مطالعات کره‌ای نیت، سامگوک ساگی)، «او با نیات شجاع، برجسته و جسورانه به دنیا آمد.» (پایگاه داده تاریخ کره، سامگوک ساگی)، «او نیات بزرگ و برجسته‌ای داشت.» (پایگاه داده جامع آثار کلاسیک کره، دونگسا گانگ‌موک)، «او با هیکلی بزرگ و ذهنی بزرگ به دنیا آمد.» (هو سونگ-دو، ترجمه سامگوک ساگی)، «او با هیکلی بزرگ و نیات والا به دنیا آمد.» (لی بیونگ-دو، ترجمه سامگوک ساگی) و غیره، اما همه آنها معانی مشابهی دارند.
ساگی) و غیره، اما همه آنها معانی مشابهی دارند. امروزه استدلال غالب این است که سال به تخت نشستن گوانگ‌گه‌تو بزرگ، سال ۳۹۱ در نظر گرفته می‌شود و وقایع مربوط به مطیع کردن شیلا توسط گوگوریو، تشویق بودیسم و تعمیر جونگ‌میو و ساجیک که در سامگوک ساگی به عنوان وقایعی که در سال‌های آخر سلطنت پادشاه گوگوک‌یانگ رخ داده‌اند، ثبت شده‌اند، همگی در سال اول سلطنت گوانگ‌گه‌تو گنجانده شده‌اند. با این حال، هنگام اشاره به بخش «نظریه اصلاح سال» این نه تنها نتایج زیادی به همراه ندارد، بلکه باعث می‌شود که گاهشماری نیز پیچیده شود؛
بلکه باعث می‌شود که گاهشماری نیز پیچیده شود؛ بنابراین، با نهایت احترام برای سامگوک ساگی و لوح یادبود بزرگ گوانگ‌گه‌تو، تمام تاریخ‌های بعدی به صورت سال دهم گوانگ‌گه‌تو بزرگ (سامگوک ساگی)، سال دهم یونگ‌ناک (گوانگ‌گه‌تو بزرگ) نوشته خواهند شد. دوره سلطنت (۳۹۱–۴۱۲) که بر اساس منبع اصلی، نونگ‌بی، بازسازی شده است، همواره یک سال با دوره سلطنت (۳۹۲–۴۱۳) ثبت شده در سامگوک ساگی متفاوت است. با این حال، اجماع عمومی در دنیای آکادمیک این است که دوره سلطنت بازسازی شده بر اساس نونگ‌بی، با استفاده از استاندارد شمارش سن،
اساس نونگ‌بی، با استفاده از استاندارد شمارش سن، صحیح است. بر اساس گاهشماری سامگوک ساگی (تاریخ سه پادشاهی)، سالی که گوانگ‌گه‌تو بزرگ به تخت سلطنت نشست، سال ایمجین تخمین زده می‌شود. با این حال، بر اساس سنگ گور، این سال، سال سین‌میو است. تصرف در دهمین ماه زمستان: در ششمین سال به تخت نشستن پادشاه گوانگ‌گه‌تو در جلد ۱۸ سالنامه گوگوریو، با جزئیات بیشتری شرح داده شده است که ارتش گوگوریو به هفت جهت تقسیم شد و به قلعه گوانمی حمله کرد و آن را در ۲۰ روز تصرف کرد. تاریخ سقوط قلعه گوانمی در این مقاله به عنوان هشتمین
سقوط قلعه گوانمی در این مقاله به عنوان هشتمین سال سلطنت پادشاه جینسا ذکر شده است (۳۹۲)، اما در سالنامه گوگوریو، به عنوان اولین سال سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو (۳۹۱) ذکر شده است که یک سال تفاوت دارد. به نظر می‌رسد این تفاوت از تفاوت بین «سال پذیرش قانون سلطنت» و «سال قانون سلطنت» ناشی شده باشد و آنها یک مقاله هستند. ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو، قلعه گوانمی را به عنوان یکی از ۵۸ قلعه‌ای که پادشاه گوانگ‌گه‌تو هنگام حمله به بکجه در ششمین سال سلطنت خود (۳۹۶) تصرف کرد، فهرست می‌کند که با این مقاله پنج سال تفاوت دارد.
فهرست می‌کند که با این مقاله پنج سال تفاوت دارد. تصور می‌شود این تفاوت از این واقعیت ناشی شده باشد که ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو، فتح بکجه توسط گوانگ‌گه‌تو بزرگ را در یک مدخل به تاریخ ۳۹۶ (ششمین سال سلطنت پادشاه یونگ‌ناک) ثبت کرده است. تصور می‌شود این موضوع با تأکید بر سال به تخت نشستن او در سین‌میو (۳۹۱)، به عنوان حرف اضافه‌ای برای توجیه فتح گوانگ‌گه‌تو بزرگ، سازگار است (موجون یوکنام، صفحات ۲۷۱–۲۷۳؛ لی کی-دونگ، صفحات ۴۹–۵۲). در سامگوک یوسا، وانگ ریوک، به دلایلی، گفته می‌شود که پادشاه آشین پسر پادشاه جینسا
گفته می‌شود که پادشاه آشین پسر پادشاه جینسا است. با این حال، اگر به بخشی از سامگوک ساگی که در آن پادشاه آشین ولیعهد را به کشور وا، می‌فرستد نگاه کنیم، این عبارت به صورت «گیولهو» بیان شده است، که بیشتر به فرستادن گروگان صرفاً برای ایجاد روابط دوستانه نزدیک است تا فرستادن گروگان بر اساس رابطه سلسله مراتبی. این دیدگاه که معنای گروگان، ارتباطی با رابطه سلسله مراتبی ندارد، توسط نا هنگ-جو مطرح شد و اعتبار پیدا کرد. یک داستان غیررسمی وجود دارد که می‌گوید وقتی گو دامدوک ولیعهد بود، برای شناسایی به اردوگاه جینمو
دامدوک ولیعهد بود، برای شناسایی به اردوگاه جینمو آمد و جینمو عمداً، گو دامدوک را دعوت کرد تا او را تحقیر کند، اما در نهایت، جنیسا تحقیر شد؛ بنابراین، او آشکارا می‌گفت که روزی گو دامدوک را با دستان خود اسیر خواهد کرد. با وجود چنین شکست سختی، جینمو توسط پادشاه آشین به مقام جواپیونگ ارتقا یافت. به نظر می‌رسد این به این دلیل بوده است که هیچ‌کس در بکجه نمی‌توانست جایگزین او شود. گاماموسا اولین بار در زمان سلطنت پادشاه گوانگ‌گه‌تو ظاهر نشد و رودخانه لیائو، شاخه‌ای از جنوب، بعدها به عنوان دژ مستحکمی برای گوگوریو
از جنوب، بعدها به عنوان دژ مستحکمی برای گوگوریو در مبارزه قدرت با سلسله تانگ ظهور کرد. بسته به تفسیر سنگ مزار، بیریو، گاهی اوقات به صورت پائریو خوانده می‌شود. با این حال، با توجه به موقعیت قلعه فتح شده، نظر عمومی این است که نیروی دریایی بسیج شده است. قلعه‌ای به نام قلعه گکمی قبل از قلعه آدان وجود دارد که به نظر می‌رسد همان قلعه گوانمی باشد. بنابراین، اعتقاد بر این است که عدد موجود در سنگ نبشته، تعداد تمام قلعه‌هایی است که از سال اول سلطنت، به دست گوگوریو سقوط کرده‌اند. اگر این درست باشد، گوانگ‌گه‌تو بزرگ،
کرده‌اند. اگر این درست باشد، گوانگ‌گه‌تو بزرگ، یک منطقه مرزی در منطقه جولانام دو تاسیس کرد. بنابراین، بسیار محتمل است که نیهون شوکی به اشتباه یا تقریبی ثبت شده باشد، با این حال، کاملاً غیرممکن نیست، زیرا موردی وجود دارد که وانگ گان از سلسله گوریو، ناجو را برای حمله به باکجه جدید اشغال کرد. در واقع، این احتمال وجود دارد که وانگ گان به تاریخ گوگوریو مراجعه کرده باشد. در متن اصلی، او به عنوان پادشاه آن از گوریو ظاهر می‌شود. در ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو، این کلمه به صورت «سیک‌سین» نوشته شده است. به مطالعه‌ای در
به صورت «سیک‌سین» نوشته شده است. به مطالعه‌ای در مورد روش حکومت ارضی گوگوریو» (نوشته کیم هیون سوک) به معنی دره سرزمین بائکسین و دره به دره اشاره دارد. این دره تویوهون نیست. رمان‌نویس چوی این-هو به اطراف منچوری و جاهای دیگر سفر کرد و پس از تحقیق، به این نتیجه رسید که قسمت بالای کف کاسه هومیونگ قابل مشاهده است. وی حدس زده می‌شد که این طرح، نشان پادشاه گوانگ گه‌تو بزرگ باشد. چوی این هو حدس می‌زند که این طرح نماد آسمان و زمین کوه باکدو و دوران پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ است، اما دنیای آکادمیک این را یک نظریه قطعی
بزرگ است، اما دنیای آکادمیک این را یک نظریه قطعی نمی‌داند. علاوه بر این، نظریه‌ای وجود دارد که می‌گوید این طرح، همانطور که در اولین گزارش کاوش نشان داده شده است، برای پر کردن فضا است و دیدگاه دیگری وجود دارد که می‌گوید امضای سازنده است، زیرا حروف بی‌معنی در سایر آثار باستانی یافت شده است. دلیل اینکه او با وجود اینکه اهل باکجه است، با نام ژاپنی ثبت شده است، این است که این یک عنوان افتخاری است و نام واقعی او نیست. اعتقاد بر این است که او جد خاندان هاتا، خاندان جین، طایفه‌ای از مهاجران از ژاپن، بوده است و به
جین، طایفه‌ای از مهاجران از ژاپن، بوده است و به نظر می‌رسد که به همین دلیل با یک عنوان افتخاری ثبت شده است. با این حال، از آنجایی که در شجره‌نامه جدید نام‌های خانوادگی سابقه‌ای وجود دارد که او از نوادگان چین شی هوانگ است، نظریه‌ای نیز وجود دارد که او یک شخص واقعی نیست، بلکه یک چهره افسانه‌ای است که به دلیل خاندان هاتا، عنوانی پس از مرگ به او داده شده است. همچنین استدلالی وجود دارد مبنی بر اینکه وقتی شیلا سعی کرد مانع مهاجرت آنها به ژاپن شود، یک درگیری بین‌المللی بین بکجه، شیلا، گایا و ژاپن درگرفت و این به
بین بکجه، شیلا، گایا و ژاپن درگرفت و این به جرقه‌ای برای جنگ بین‌المللی تبدیل شد که ۴۰۰ سال به طول انجامید. به نظر می‌رسد که به تسلیم شدن شاه آشین در سال ۳۹۶ اشاره دارد. در سال ۳۹۸، مورونگ چنگ، نان‌هان‌هایی را که مورونگ بائو را ترور کرده بودند، بیرون راند و به عنوان «امپراتور» به تخت نشست. در سال نو قمری همان سال، او خود را به عنوان «پادشاه آسمانی» تنزل داد. به نظر می‌رسد که او به همین دلیل فرستاده‌ای فرستاده است. دلیل اینکه یک ارتش بزرگ ۵۰،۰۰۰ نفری در حالی که شمال توسط یانِ پسین در حال نابودی بود، به جنوب
که شمال توسط یانِ پسین در حال نابودی بود، به جنوب اعزام شد این بود که نیروهای کمکی قبل از حمله یانِ پسین عزیمت کرده بودند و برای عقب راندن ارتش خیلی دیر شده بود. منطقه گیم‌هه فعلی. به عبارت دیگر، این منطقه یک نقطه استراتژیک از گومگان گایا بود. چیزی که با نام گایا، به آن اشاره می‌شد، بسته به دوره و اینکه دولت به اصطلاح «رهبر» که ابتکار عمل را در منطقه گایا به دست گرفت، چه کسی بود، تغییر می‌کرد. این دیدگاهی است که دوره‌ای که ته‌گایا شروع به ابتکار عمل کرد، کمی زودتر از دیدگاه کلی، در اواسط تا اواخر قرن چهارم
زودتر از دیدگاه کلی، در اواسط تا اواخر قرن چهارم بود. بر اساس محافل دانشگاهی، گومگوان گایا در گیمهه قبل از لشکرکشی جنوبی پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ به پایان رسید و توسط این لشکرکشی جنوبی ضربه خورد (نظریه رایج)، اما نظریه‌ای نیز وجود دارد که رهبری گومگوان گایا حتی پس از لشکرکشی جنوبی نیز برای مدتی حفظ شد. فرض بر این است که دِبانگیه به منطقه هوانگهه‌دو اشاره دارد، جایی که قبلا دِبانگون در آن قرار داشت. اگر کشور دشمنی که در هفدهمین سال سلطنت پادشاه یونگ‌راک توسط «نبرد سا بانگ» ویران شد، بکجه در نظر گرفته شود، پس
سا بانگ» ویران شد، بکجه در نظر گرفته شود، پس این کشور نیز باید در این فهرست گنجانده شود. حتی اگر بکجه چاره‌ای جز انجام این کار به خاطر بقای ملی نداشت، با توجه به آنچه بکجه تا آن زمان انجام داده بود، می‌توان دید که گوانگ‌گه‌تو بزرگ در واقع به آنها نرمی نشان داده بود. با این حال، گوانگ گه‌تو بزرگ هنگامی که آنها قول خود را شکستند بسیار عصبانی شد، دوباره به هوانگهه‌دو نگاه تحقیرآمیزی انداخت و ارتشی تشکیل داد در واقع، به طرز شگفت‌آوری موارد زیادی در میان کشورهای باستانی یا قرون وسطایی وجود دارد که فعالیت‌های
باستانی یا قرون وسطایی وجود دارد که فعالیت‌های نظامی مداوم مانند این ادامه یافته و کشور ثروتمند شده و قلب مردم پایدار بوده است. نمونه‌های بارز آن شامل امپراتوری هون و پادشاهی فرانکی شارلمانی است. این پدیده زمانی رخ می‌دهد که کشور در حفظ یک ارتش قوی برای مدت طولانی مشکل دارد و سعی می‌کند ارتش را از طریق پیروزی‌های پی در پی و غنیمت‌های جنگی حفظ کند و محیطی ایجاد کند که کشور بتواند ارتش را در حالی که پیروزی ادامه دارد، حفظ کند. البته، این استراتژی نزدیک به راه رفتن روی طناب است و اگر خط مناسب حفظ نشود، کشور
رفتن روی طناب است و اگر خط مناسب حفظ نشود، کشور در معرض خطر قرار خواهد گرفت. پادشاه کندو، این یک شاهکار برجسته محسوب می‌شود و با وجود اینکه نقاشی مربوط به دهه ۱۹۷۰ است، سطح بالایی از تحقیقات تاریخی را نشان می‌دهد. با این حال، از آنجایی که منطق نام مکان‌ها در آن زمان اساساً بر اساس سوابق خاص در جغرافیای تاریخی استدلال می‌شود، نظریه نظریه اصول ارتش یان، اگر از نظر این اصل در نظر گرفته شود، قطعاً یک استدلال مشکل‌ساز با اختیاری‌تر از اثبات خواهد بود. حدس زدن محل نام مکان‌ها دشوار است، مگر اینکه بر اساس
زدن محل نام مکان‌ها دشوار است، مگر اینکه بر اساس داده‌های طرفین درگیر باشد، و سابقه‌ای که فرماندار ارتش یان، گائو هو، در سال ۳۹۹ میلادی، به وی شمالی رفت، که به عنوان اساس نظریه اصول ادعا می‌شود، بر اساس سابقه ذهنی طرف وی شمالی به نام کتاب وی شمالی است، بنابراین استناد بی‌قید و شرط به آن ممنوع است زیرا سابقه تسلیم فرماندار ارتش یان، گائو هو، احتمالاً با هدف تحریف خودمحوری طرف وی شمالی توصیف می‌شود. در کتاب جین، ارتش یان که مورد حمله گوگوریو قرار گرفت، به عنوان فرمانداری یان جدید توصیف شده است، اما با نگاهی
فرمانداری یان جدید توصیف شده است، اما با نگاهی به توصیفات متناقض از ایالت‌های تحت مالکیت ارتش یان در کتاب جین و کتاب وی، تعیین عینی یکی از طرفین دشوار است. البته، برخی دوره تا زمان مورونگ یون را به عنوان یان پسین در نظر می‌گیرند، در حالی که برخی دیگر فقط دوره مورونگ یون را یان بزرگ می‌دانند. با این حال، این تنها یک تقسیم‌بندی زمانی پسین است و نام ملی در آن زمان هنوز «یان» بود. دیدگاهی وجود دارد مبنی بر اینکه دوره فتح بیریو، سال اول یا پنجم سلطنت یئونگناک بوده است. سامگوک ساگی فتح خیتان را در سال ۳۹۲ ثبت
بوده است. سامگوک ساگی فتح خیتان را در سال ۳۹۲ ثبت کرده است. فرض بر این است که این یک فعالیت جداگانه یا پیوسته از فتح بیریو در سال ۳۹۱ بوده است. عموماً پذیرفته شده است که این گزارش در ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو مربوط به سال ۳۹۳ است. این ممکن است جدا از گزارش ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو باشد. هیچ اشاره مستقیمی به این موضوع در اسناد چینی، مانند ستون یادبود گوانگ‌گه تو یا سامگوک ساگی، وجود ندارد. همچنین به عنوان یک بحران موقت در شمال به دلیل گسترش گوگوریو به جنوب تفسیر می‌شود. هیچ سابقه‌ای در سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو
می‌شود. هیچ سابقه‌ای در سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو وجود ندارد. سامگوک ساگی ثبت کرده است که او در سال ۴۱۲ درگذشت و به مدت ۲۲ سال سلطنت کرد و سال جلوس او را ۳۹۱ محاسبه می‌کند. از آنجایی که ستون یادبود گوانگ‌گه‌تو در سال ۴۱۴ ساخته شده است، مطمئناً پادشاه قبل از آن درگذشته است و نظریه‌هایی در مورد سال دقیق مرگ او، مانند ۴۱۲ یا ۴۱۳، وجود دارد. مرگ و برماند. بعد از درگذشت امپراتور بزرگ، گوانگ‌گه‌تو پسر ارشد و لایقش [[جانگسو]] جانشین او شد که تا ۹۸ سالگی به مدت ۷۹ سال بر [[گوگوریو]] حکومت کرد و کشور را به امپراتوری
بر [[گوگوریو]] حکومت کرد و کشور را به امپراتوری بزرگ و بسیار قدرتمندی مبدل کرد. در سامگوک ساگی، ثبت شده است که او در دهمین ماه تقویم قمری در سال ۴۱۳ درگذشت، اما با استفاده از روش تقویمی [[سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ]]، به صورت معکوس، سال درگذشتن گوانگ‌گه‌تو بزرگ ۴۱۲ خواهد بود. بر اساس سابقه موجود در جلد ۱۹ فصل ۷ سالنامه گوگوریو از سامگوک ساگی که بیان می‌کند پدر [[مونجامیونگ|امپراتور مونجامیونگ]]، پسر عمویی به نام «گو سونگچو» داشته است می‌توانیم بدانیم که امپراتور گوانگ‌گه‌تو بزرگ شاهزاده‌ای غیر از امپراتور
گوانگ‌گه‌تو بزرگ شاهزاده‌ای غیر از امپراتور جانگسو داشته است، و جانگسو فرزند بزرگترش بوده است. پیوند به بیرون. [[رده:پادشاهان گوگوریو]] [[رده:تاریخ کره]] [[رده:حکم‌رانان آسیا در سده ۴ (میلادی)]] [[رده:حکم‌رانان آسیا در سده ۵ (میلادی)]] [[رده:درگذشتگان ۴۱۳ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۳۷۴ (میلادی)]]