payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تاجگذاری به صورت دوصدایی (همراه با رامش) اجرا شد. این ترانه به مناسبت سالگرد انقلاب سفید اجرا و از طریق رادیو ایران به گوش مردم رسید. عارف هم مانند گوگوش و پوران در جریان جنگ ظُفار به عمان رفت و برای سربازان ایرانی برنامه اجرا کرد. پیام او به سربازان ایرانی این بود: پس از وقوع انقلاب، بسیاری از هنرمندان به علت ممنوع‌الخروج شدن در ایران ماندند. اوایل دههٔ ۱۳۷۰ خورشیدی، مرضیه (خوانندهٔ قدیمی) برای انجام عمل جراحی مجوز خروج گرفت و به پاریس رفت. او با دیدن یکی از سالن‌های مجلل پاریس (palau de congressos) آرزو
از سالن‌های مجلل پاریس (palau de congressos) آرزو می‌کند که باز هم بتواند پس از ۱۵ سال آواز بخواند. دختر وی (هنگامه امینی) برای آن که مادرش به آرزویش برسد، تصمیم می‌گیرد که از گروه مجاهدین کمک بگیرید، به خاطر همین مجبور می‌شود قرارداد سنگینی را با آن‌ها ببندد. مرضیه به ایران برمی‌گردد، اما برای انجام مرحلهٔ بعدی معالجات و اجرای کنسرت نمی‌تواند مجوز خروج دریافت کند. به ناچار عارف، ویگن، الهه، منوچهر سخایی، عماد رام، مرتضی برجسته، امیر آرام و محمد تقدسی (خواننده اٌپرا) جایگزین مرضیه می‌شوند تا این برنامه را
اٌپرا) جایگزین مرضیه می‌شوند تا این برنامه را در نوروز ۱۳۷۳ خورشیدی اجرا کنند. ابن خوانندگان در ابتدا درک درستی از ماهیت ایدئولوژیکی – سیاسی مجاهدین نداشتند و با انگیزه‌های کاملاً حرفه‌ای به مجاهدین نزدیک شده بودند؛ که آن هم بخاطر این بود که آن‌ها به واقع آدم‌های سیاسی نبودند و با شاخص‌های شغلی و حرفه‌ای به تور مجاهدین افتاده بودند.
ایوان چهارم واسیلیوویچ (به انگلیسی: Ivan IV Vasilyevich، به روسی: Иван IV Васильевич؛ ۲۵ اوت ۱۵۳۰ – ۲۸ مارس ۱۵۸۴) مشهور به ایوان مخوف، شاهزاده بزرگ مسکو از سال ۱۵۳۳ و تزار تمام روسیه از ۱۵۴۷ تا زمان مرگش در سال ۱۵۸۴ میلادی بود. او از تاثیرگذارترین فرمانروایان تاریخ روسیه بود و نخستین پادشاه روسیه بود که با لقب «تزار» تاج‌گذاری کرد. ایوان مخوف، تزار روسیه، دست‌کم شش همسر داشت که چهار مورد از آن‌ها توسط کلیسای ارتدکس روسیه به رسمیت شناخته شده‌اند. برخی منابع به هشت همسر اشاره می‌کنند، اما تعداد دقیق آن‌ها
به هشت همسر اشاره می‌کنند، اما تعداد دقیق آن‌ها مورد اختلاف است. در زبان روسی به او لقب «گروزنی» داده‌اند که به معنای قدرتمند و بی‌رحم است، و در زبان فارسی عموماً آن را «مخوف» ترجمه کرده‌اند. ایوان، در مقام شاهزادگیِ اعظم، شاهد تغییرات بسیاری بود که او را از زمامداری یک ایالت به کنترل حکومتی کوچک و سپس یک قدرت منطقه‌ای تبدیل کرد و در سال ۱۵۴۷، به عنوان نخستین تزار خود را «تزار تمام روسیه» نامید. سلطنت ۳۷ سالهٔ ایوان منجر به تبدیل شدن روسیه از یک دولت قرون وسطایی به یک امپراتوری تحت فرمان یک تزار شده بود؛
وسطایی به یک امپراتوری تحت فرمان یک تزار شده بود؛ اما هزینه‌های طولانی مدت زیادی برای مردم و اقتصاد این کشور داشت. اوایل زندگی. ایوان چهارم بزرگ‌ترین پسر واسیلی سوم از همسر دومش النا گلینسکایا و نوه ایوان سوم و سوفیا پالایولوژینا بود. او پس از مرگ پدرش در سه‌سالگی جانشین او شد. دوران کودکی خود را به‌دلیل رقابت‌های سیاسی، بیشتر در زندان‌ها و تحت‌نظر گذراند. گروهی از اصلاح‌طلبان حول ایوان جوان متحد شدند و او را در سال ۱۵۴۷ و در ۱۷ سالگی به عنوان پادشاه روسیه تاج‌گذاری کردند و او حکومت بر شاهزاده‌نشین مسکو و
تاج‌گذاری کردند و او حکومت بر شاهزاده‌نشین مسکو و قلمروی آن روزگار روسیه را دست گرفت. او خود را جانشین امپراتورهای بیزانس می‌دانست که یک سده پیش توسط امپراتوری عثمانی منقرض شده بود. او می‌خواست کشورش را از زیر سایهٔ اشغال مغول‌ها که موجب عقب‌ماندگی روسیه شده بود، بیرون آورده و ترقی دهد. سلطنت. ایوان در سال‌های اولیه سلطنت خود با گروهی از اصلاح‌طلبان موسوم به «شورای برگزیده» حکومت کرد و مجمع جدیدی نیز به نام «زمسکی سوبور» را تأسیس کرد. او همچنین در سال ۱۵۵۰ قوانین حقوقی روسیه مورد بازنگری قرار داد و
۱۵۵۰ قوانین حقوقی روسیه مورد بازنگری قرار داد و اصلاحاتی از جمله عوامل خودگردانی محلی و همچنین تأسیس اولین ارتش دائمی روسیه به نام سپاه استرلتسی را ارائه کرد. ایوان در چندین نبرد تاتارهای ولگا را شکست داد، خانات قازان و آستراخان را فتح کرد و قلمرو روسیه را به میزان قابل توجهی گسترش داد. ایوان پس از تثبیت قدرتش، خود را از شر مشاوران شورای منتخب خلاص و جنگ لیوونی را آغاز کرد که روسیه را ویران و منجر به از دست رفتن مناطق لیوونی و اینگریا شد؛ اما به او اجازه داد تا یکه‌سالاری بیشتری بر اشرافیان روسیه داشته
داد تا یکه‌سالاری بیشتری بر اشرافیان روسیه داشته باشد. او با استفاده از اولین پلیس سیاسی تاریخ روسیه به نام «اپریچنیکی»، دست به پاکسازی‌های شدید زد. سال‌های بعدی سلطنت ایوان با قتل‌عام نووگورد در ۱۵۷۰ و سوزاندن مسکو توسط تاتارها در سال ۱۵۷۱ رقم خورد. ایوان به دنبال پیشرفت‌های علمی در کشورش بود و تلاش‌هایی نیز مانند واردات اولین ماشین چاپ به روسیه را انجام داد. او همچنین فرایندهایی را آغاز کرد که برای قرن‌ها ادامه داشتند از جمله تعمیق ارتباطات با سایر کشورهای اروپایی به‌ویژه انگلستان، نبردهایی علیه
کشورهای اروپایی به‌ویژه انگلستان، نبردهایی علیه امپراتوری عثمانی، و فتح آهسته سیبری. ایوان چهارم به شدت مذهبی بود و از طرفداران کلیسای ارتدوکس بوده است و دستور داد که تمام مخالفان کلیسای روسیه را در استخری از آب یخ بریزند تا همگی زجرکش شوند. در ادامه، او گروهی از قزاق‌ها را به جنگ خانات سیبیر فرستاد و با شکست دادن آنان، سیبری نیز به خاک روسیه پیوست. با این حال، ایوان چهارم از خانات تاتار کریمه شکست سختی خورد و خان تاتار کریمه بی‌وقفه قلمروی او و حتی شهر مسکو را مورد تهدید قرار می‌داد. ایوان در تلاش برای
را مورد تهدید قرار می‌داد. ایوان در تلاش برای گشودن دروازه‌های غرب و دریای بالتیک به روی روسیه نیز با ناکامی مواجه شد. ایوان چهارم از اواسط سلطنتش به دلیل خیانت بسیاری از بویارها دچار بدبینی شد و دست به قتل و کشتارهای بسیار زد. او ۱۲٫۰۰۰ نفر از بویارها را از بین برد و زمین‌های آن‌ها را تصاحب کرد. پس از کشتار هزاران بویار، دستور داد اهالی شهر نووگورد در شمال مسکو که شورش کرده بودند را در رودخانه غرق کنند. جنون مرگ‌بار او تا جایی پیش رفت که پسر بزرگش را نیز به ضرب چوب‌دستی کشت. از دیگر وقایع دوران پادشاهی
به ضرب چوب‌دستی کشت. از دیگر وقایع دوران پادشاهی ایوان ایجاد تشکیلات پلیس مخفی به نام اپریچنینا بود که به مدت هفت سال میان سال‌های ۱۵۶۵ تا ۱۵۷۲ دوام داشت و نهایتاً توسط خود وی منحل شد. سرانجام ایوان مخوف در ۵۵ سالگی و در روز ۱۸ مارس ۱۵۸۴ میلادی در مسکو، درحالی‌که مشغول بازی شطرنج بود، بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت و در پی مرگش روسیه برای چندین دهه دچار آشوب و هرج‌ومرج شد. ارزیابی. منابع معاصر گزارش‌های متفاوتی از شخصیت پیچیدهٔ ایوان چهارم ارائه می‌دهند. او به‌عنوان فردی باهوش و مؤمن توصیف می‌شود، اما همچنین
فردی باهوش و مؤمن توصیف می‌شود، اما همچنین مستعد اختلال‌هایی چون پارانویا، خشم و شیوع فصلی بی‌ثباتی ذهنی بود که با افزایش سنش بدتر می‌شدند. او به دنبال ترقی دادن و مدرن کردن روسیه بود؛ اما تا زمان مرگش هم موفق نشد روسیه را به یک کشور پیشرفته تبدیل کند. تاریخ‌دانان اتفاق نظر دارند که او در یک حملهٔ خشمناک، پسر ارشد و وارث خود، ایوان ایوانوویچ را به قتل رساند؛ همچنین، ممکن است باعث سقط آخرین فرزندش نیز شده باشد. همهٔ اینها باعث شد که پسر کوچک‌ترش فیودور یکم، که از نظر سیاسی بی‌تأثیر بود، تاج و تخت را به ارث
که از نظر سیاسی بی‌تأثیر بود، تاج و تخت را به ارث ببرد. مردی که حکومتش و مرگ بدون فرزند وراثش، مستقیماً به پایان دودمان روریک و آغاز عصر مشکلات روسیه منجر شد.
جنگل ملی فیش لیک یک جنگل ملی در آمریکا است. مساحت این جنگل ۵۷۰۰ کیلومتر مربع است و در ایالت یوتا گسترده است.
جنگل ملی یواینتا-واساچ-کش یک جنگل ملی در آمریکا است. مساحت این جنگل ۱۰۰۶۸ کیلومتر مربع (تقریباً اندازه استان قم) است و در ایالت یوتا گسترده است.
جنگل ملی هوزیر یک جنگل ملی در آمریکا است. مساحت این جنگل ۸۱۰ کیلومتر مربع است و در ایالت ایندیانا گسترده است.
ساشا گری با نام اصلی مارینا آن هانتزیس، بازیگر، مدل، موسیقی‌دان و نویسنده آمریکایی است. گری، با ورود به صنعت فیلم‌های بزرگسالان، از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، توانست برنده ۱۵ جایزه (از جمله، جایزه ای‌وی‌ان در سال ۲۰۰۸) در این حرفه شود. در سال ۲۰۱۱، او یک کتاب مصوّر با نام "نوی سکس"، دربارهٔ کار خود در صنعت فیلم‌های بزرگسال به چاپ رساند. گری در چندین موزیک ویدیوها، مستندها، کمپین‌های تبلیغاتی، آثار هنری و مجله ها حضور داشته. پس از اولین فیلم سینمایی خود، (با نام: The Girlfriend Experience) در سال ۲۰۰۹ به کارگردانی
Girlfriend Experience) در سال ۲۰۰۹ به کارگردانی استیون سودربرگ، در چند فیلم دیگر از جمله پنجره‌های باز، و چند فیلم کمدی ترسناک دیگر بازی کرد. او در فیلم‌های "دختری با چشم غیرمسلح"، "نویسنده بد" و "من با تو ذوب میشم" نیز بازی کرده‌است. گری یکی از بنیانگذاران، خواننده، و نویسندهٔ بند موسیقی اینداستریال اِتله‌ساین بود. او نویسنده رمان‌های سه‌گانه "انجمن ژولیت" است. زندگی. گری – با نام اصلی مارینا آن هانتزیس – زاده شهرستان ساکرامنتو، کالیفرنیا در یک خانواده از طبقه کارگر به دنیا آمد. پدرش یک مکانیک
خانواده از طبقه کارگر به دنیا آمد. پدرش یک مکانیک یونانی-آمریکایی بود، و در ژوئن سال ۲۰۱۵ چشم از جهان فروبست. مادرش از نژاد انگلیسی، ایرلندی و لهستانی است. والدین گری قبل از شروع دبیرستان وی طلاق گرفتند و او توسط مادرش، که در سال ۲۰۰۰ ازدواج مجدد کرد، بزرگ شد. او به عنوان یک کاتولیک بزرگ شد. هرچند گری یک سال زودتر، در سن ۱۷ سالگی فارغ‌التحصیل شد، او در چهار دبیرستان مختلف تحصیل کرد و از همه آنها ناراضی بود. در اواخر سال ۲۰۰۵ او به تحصیل در کلاس‌های فیلم، رقص و بازیگری در دانشگاه ساکرامنتو پرداخت. او تا
رقص و بازیگری در دانشگاه ساکرامنتو پرداخت. او تا مارس ۲۰۰۶ به عنوان پیشخدمت در یک رستوران فروش استیک مشغول به کار شد و توانست ۷۰۰۰ دلار پول برای مهاجرت به لس‌آنجلس پس‌انداز کند. حرفه. در می ۲۰۰۶، ساشا گری در ۱۸ سالگی به لس‌آنجلس، کالیفرنیا مهاجرت کرد و در فیلم‌های پورنوگرافی هاردکور بازی کرد. قبل از اینکه او نام‌هنری خود را "ساشا گری" بگذارد، در این زمان نام خود را از روی بازیگر فرانسوی، "آنا کارینا" گذاشت. نام «ساشا» برگرفته از نام ساشا کونیکو، موزیسین آلمانی است. و "گری" برگرفته از نام کتاب "تصویر دوریان
است. و "گری" برگرفته از نام کتاب "تصویر دوریان گری" نوشتهٔ اسکار وایلد است. اولین فیلم گری، با نام: "مُدِ شیک: چالش" یک ارجی همراه با روکو سیفردی به کارگردانی جان استاگلیانو بود. پس از آنکه در این فیلم از سیفردی خواست که یک مشت به شکمش بزند، به سرعت در بین کاربران محبوبیت پیدا کرد، او بعداً اظهار داشت که آن ضربه واقعی نبوده. در ژانویه ۲۰۰۷، او نامزد دریافت جایزه "بهترین سکس سه نفره" برای فیلم "فاک اسلیوز" و نامزد دریافت جایزه "بهترین فیلم گروهی" برای فیلم "مُدِ شیک: چالش" در بیست و چهارمین دوره جشنواره
"مُدِ شیک: چالش" در بیست و چهارمین دوره جشنواره ای‌وی‌ان شد. در سال ۲۰۰۸ او به جوان‌ترین برنده جایزه "برترین بازیگر زن سال جشنواره ای‌وی‌ان" تبدیل شد. او همچنین در بیست و پنجمین دوره جشنواره ای‌وی‌ان، برنده جایزه "برترین فیلم سکس دهانی" برای فیلم "پرستارهای بچه" شد. او همچنین برای فیلمی به کارگردانی دیو ناوارو با نام "شکسته"، برنده جایزه "بهترین پایان عالی فیلم" در جشنواره ای‌وی‌ان شد. گری همچنین در فیلم "" بازی کرد که فیلم برنده ۱۵ جایزه مختلف در شانزدهمین دوره جشنواره ای‌وی‌ان شد. ای.او. اسکات، منتقد از
دوره جشنواره ای‌وی‌ان شد. ای.او. اسکات، منتقد از روزنامه نیویورک تایمز حرفهٔ پورنوگرافی گری را اینگونه توصیف می‌کند: «تمایز او، در کارهاییست که می‌خواهد انجام دهد، و جدیّتی که در انجام آن کارها دارد.» در سال ۲۰۰۹ او مقام اول «۱۰۰ بازیگر پورن» از دیدگاه سالنامه شماره ۱۱ مجله جنسیس بر اساس تعداد رای را کسب کرد. در ویرایش ۱۰ این مجله در سال ۲۰۰۸ او صاحب مقام ششم بود. به گفتهٔ میامی نیوتایمز او در حدود ۱۹۰ فیلم بزرگسالان نقش‌آفرینی کرده، و همچنین دو فیلم "جشن تولد" و "فتنه (۲۰۰۹)" را کارگردانی کرده. به گفته
تولد" و "فتنه (۲۰۰۹)" را کارگردانی کرده. به گفته روزنامه گاردین او در ۲۷۰ فیلم بزرگسالان بازی کرده‌است. گری آخرین فیلم پورنوگرافی خود را در سن ۲۱ سالگی در سال ۲۰۰۹ بازی کرده‌است. گری، بازنشستگی خود را در صنعت فیلم‌های پورن، در صفحه فیس‌بوک خود در آوریل سال ۲۰۱۱ خبر داد. در سال ۲۰۱۰ گری در مصاحبه‌ای با مجله ماکسیم گفت که پدر و مادرش از مشارکت و کار او در صنعت فیلم‌های بزرگسالان راضی نیستند اما با این حال شرایط را مهیا کردند. پوشش رسانه ای. کمتر از شش ماه از ورود به صنعت فیلم‌های بزرگسالان، نام گری در مجله
ورود به صنعت فیلم‌های بزرگسالان، نام گری در مجله لس‌آنجلس به عنوان یک "ستاره بالقوه بزرگ" نوشته شد (بعد از جنا جیمسون). در دسامبر ۲۰۰۶ گری یک مصاحبه با شبکهٔ "The Insider" که مربوط به سرگرمی‌های بزرگسالان است، داشت. در فوریه ۲۰۰۷ گری در شوی تایرا بنکس حضور پیدا کرد و دربارهٔ نوجوانان و رابطه جنسی صحبت کرد. گمانه زنی‌هایی وجود دارد که این نمایش به شدت از طریق ویرایش و سانسور دستکاری شده‌است و دفاع گری از انتخاب فیلم‌های بزرگسالان به عنوان یک حرفه حذف شده‌است، که این کار شبکه به شدت مورد انتقاد قرار گرفت.
که این کار شبکه به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. گری در ژوئیه سال ۲۰۰۷ توانست عنوان "حیوان خانگی سال" را در مجله پنت‌هاوس به دست آورد، و عکس او توسط عکاس مد، تری ریچاردسون گرفته و چاپ شد. نام گری در نسخه دسامبر ۲۰۰۸ مجله رولینگ استون در لیست دختران جذاب چاپ شد. گری همچنین در سال ۲۰۰۹ مجری مستندی دربارهٔ سکسپو استرالیا برای برنامهٔ تلویزیونی اتک آو د شو! در شبکهٔ جی۴ بود. گری دوبار در شبکه پلی‌بوی ظاهر شده، در دسامبر سال ۲۰۰۹ به عنوان مدل عکس و در اکتبر سال ۲۰۱۰ به عنوان عکس روی جلد مجله. در مه سال ۲۰۱۰ در
۲۰۱۰ به عنوان عکس روی جلد مجله. در مه سال ۲۰۱۰ در مجلهٔ بلک‌بوک با ترنس کوه مصاحبه کرد. در سال ۲۰۱۱ شبکهٔ سی‌ان‌بی‌سی گری را در لیست ۱۲ ستاره برتر فیلم‌های بزرگسالان قرار داد و چند شبکه دیگر این خبر را بازنشر کردند. در نسخه نوامبر ۲۰۱۳ نشریه "پنت‌هاوس"، گری به عنوان یکی از دوازده دختر کثیف نام برده شد، و مجلهٔ سلامتی مردان، او را به عنوان رتبهٔ ۸۵ از ۱۰۰ دختر جذاب تاریخ نام برد. فیلیپ دفرانکو، در سال ۲۰۱۶ او را به عنوان رتبهٔ ۱۱ از ۲۰ ستارهٔ پورنوگرافی با بیشترین جستجو در یوتیوب، توسط کاربران قرار داد.
بیشترین جستجو در یوتیوب، توسط کاربران قرار داد. مدلینگ. گری برای مشتریان مختلفی به کار مدلینگ پرداخته، از جمله، پوشاک مانوکیان متعلق به ماکس عزریه، کفش‌های "فورفکس"، امریکن اپرل و فلوانت. گری در مجلهٔ وایس به مدلینگ ضد مد برای ریچارد کرن پرداخت.
اردوگاه آشْویتس () مجموعه‌ای از بیش از ۴۰ اردوگاه کار اجباری و اردوگاه مرگ بود که توسط آلمان نازی در لهستان اشغالی در دوران جنگ جهانی دوم اداره می‌شد و یکی از محل‌های وقوع هولوکاست محسوب می‌شود. این مجموعه شامل آشویتس ۱، اردوگاه اصلی ("Stammlager") در اوش‌وینچیم، آشویتس ۲ -بیرکناو، یک اردوگاه کار اجباری و اردوگاه مرگ با اتاق گازها، آشویتس ۳-مونوویتز، یک اردوگاه کار برای کارخانهٔ شیمیایی ایی‌گه فاربن، و ده‌ها اردوگاه فرعی بود. این اردوگاه‌ها به یکی از مراکز اصلی اجرای راه‌حل نهایی نازی‌ها برای مسئلهٔ یهود
اصلی اجرای راه‌حل نهایی نازی‌ها برای مسئلهٔ یهود تبدیل شدند. پس از وقوع جنگ جهانی دوم و حملهٔ آلمان نازی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، اس‌اس اردوگاه آشویتس ۱ را که قبلاً یک پادگان نظامی بود، به یک اردوگاه اسیران جنگی تبدیل کرد. اولین گروه از زندانیان سیاسی که به آشویتس منتقل شدند، تقریباً به‌طور کامل از لهستانی‌ها تشکیل می‌شدند (اردوگاه ابتدا برای آنها تأسیس شد). در دو سال اول نیز، اکثر زندانیان لهستانی بودند. در ماه مه ۱۹۴۰، مجرمان آلمانی که به اردوگاه آورده شدند، به عنوان کارکنان، شهرت اردوگاه را به دلیل
شدند، به عنوان کارکنان، شهرت اردوگاه را به دلیل سادیسمی که داشتند تثبیت کردند. زندانیان به دلایل کوچک مورد ضرب و شتم، شکنجه و اعدام قرار گرفتند. اولین مرگ‌ها با گاز - از زندانیان شوروی و لهستانی - حدود ماه اوت ۱۹۴۱ در بلوک ۱۱ آشویتس ۱ اتفاق افتاد. ساخت و ساز آشویتس ۲ در ماه بعد آغاز شد و از ۱۹۴۲ تا اواخر ۱۹۴۴ قطارهای باربری، یهودیان را از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان نازی به اتاق‌های گاز این اردوگاه منتقل کردند. از ۱٫۳ میلیون نفر که به آشویتس منتقل شدند، ۱٫۱ میلیون نفر به قتل رسیدند. تعداد قربانیان شامل
۱٫۱ میلیون نفر به قتل رسیدند. تعداد قربانیان شامل ۹۶۰٬۰۰۰ یهودی (۸۶۵٬۰۰۰ نفر از آنها در بدو ورود به اتاق‌های گاز رفتند)، ۷۴٬۰۰۰ لهستانی غیر یهودی، ۲۱٬۰۰۰ کولی، ۱۵٬۰۰۰ اسیر جنگی شوروی و تا ۱۵٬۰۰۰ نفر افراد دیگر می‌شود. کسانی که توسط گاز کشته نشدند از طریق گرسنگی، خستگی، بیماری، اعدام‌های فردی یا ضرب و شتم کشته شدند. دیگران در طول آزمایش‌های پزشکی جان باختند. حداقل ۸۰۲ زندانی تلاش کردند فرار کنند که ۱۴۴ نفر موفق شدند، و در ۷ اکتبر ۱۹۴۴، دو واحد "زوندرکماندو"، شامل زندانیانی که اتاق‌های گاز را اداره می‌کردند،
شامل زندانیانی که اتاق‌های گاز را اداره می‌کردند، یک قیام ناموفق را آغاز کردند. پس از پایان هولوکاست، تنها ۷۸۹ نفر از کارکنان اس‌اس (بیش از ۱۵ درصد) به دادگاه احضار شدند. چند نفر از آنها اعدام شدند، از جمله فرمانده اردوگاه رودلف هوس. ناکامی متفقین در پاسخ به گزارش‌های اولیه از کشتار جمعی با بمباران اردوگاه یا راه‌آهن‌های آن همچنان موضوعی جنجالی است. هنگامی که ارتش سرخ شوروی در ژانویهٔ ۱۹۴۵، نزدیک پایان جنگ، به آشویتس نزدیک شد، اس‌اس بیشتر جمعیت اردوگاه را به غرب و به اردوگاه‌هایی در داخل آلمان و اتریش
را به غرب و به اردوگاه‌هایی در داخل آلمان و اتریش فرستاد. نیروهای شوروی وارد اردوگاه شدند و در ۲۷ ژانویهٔ ۱۹۴۵، روزی که از سال ۲۰۰۵ به عنوان روز جهانی یادبود هولوکاست گرامی داشته می‌شود، آنجا را آزاد کردند. در دهه‌های پس از جنگ، بازماندگانی مانند پریمو لوی، ویکتور فرانکل، و الی ویزل خاطرات خود از تجربیاتشان را نوشتند و اردوگاه به نمادی برجسته از هولوکاست تبدیل شد. در سال ۱۹۴۷، لهستان موزهٔ ایالتی آشویتس-بیرکناو را در محل آشویتس ۱ و ۲ تأسیس کرد و در سال ۱۹۷۹ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. آشویتس محل
در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. آشویتس محل بزرگ‌ترین قتل‌عام در یک مکان واحد در تاریخ است. پیش‌زمینه. ایدئولوژی نازیسم ترکیبی از «بهداشت نژادی»، اصلاح نژاد، یهودستیزی، پان‌ژرمنیسم و توسعه‌طلبی ارضی بود. ریچارد جی. ایوانز می‌نویسد که آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به شدت به «مسئلهٔ یهود» توجه داشتند. در دوران قبل و بعد از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان در سال ۱۹۳۳، اقدامات خشونت‌آمیز علیه یهودیان آلمانی به شدت رواج داشت، و قوانینی تصویب شد که آنها را از برخی حرفه‌ها، از جمله خدمات
شد که آنها را از برخی حرفه‌ها، از جمله خدمات دولتی و حقوقی، کنار می‌گذاشت. تحقیر و فشار اقتصادی، یهودیان را تشویق به ترک آلمان کرد؛ کسب‌وکارهایشان از دسترسی به بازارها محروم شدند، از تبلیغ در روزنامه‌ها منع شدند و از قراردادهای دولتی کنار گذاشته شدند. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵، رایشس‌تاگ قوانین نورنبرگ را تصویب کرد. یکی از این قوانین، قانون شهروندی رایش، شهروندی را برای کسانی که «خون آلمانی یا خویشاوندی دارند و با رفتار خود نشان می‌دهند که آماده و مناسب برای خدمت به مردم و رایش آلمان هستند» تعریف می‌کرد و قانون
به مردم و رایش آلمان هستند» تعریف می‌کرد و قانون حمایت از خون آلمانی و ناموس آلمانی، ازدواج و روابط خارج از ازدواج بین کسانی که «خون آلمانی یا خویشاوندی» دارند و یهودیان را ممنوع می‌کرد. وقتی که آلمان در سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد، باعث آغاز جنگ جهانی دوم شد. هیتلر دستور داد که رهبری و روشنفکری لهستان نابود شود. منطقهٔ اطراف آشویتس به رایش آلمان الحاق شد، ابتدا به عنوان بخشی از گائو سیلزی و از سال ۱۹۴۱ به عنوان قسمتی گائو سیلزی علیا. اردوگاه آشویتس در آوریل ۱۹۴۰ تأسیس شد، ابتدا به عنوان یک اردوگاه
در آوریل ۱۹۴۰ تأسیس شد، ابتدا به عنوان یک اردوگاه قرنطینه برای زندانیان سیاسی لهستانی. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، به منظور دستیابی به سرزمین‌های جدید، هیتلر به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. اولین کشتن با گاز در آشویتس - از یک گروه از اسیران جنگی شوروی - در حدود اوت ۱۹۴۱ انجام شد. تا پایان آن سال، در آنچه که بیشتر مورخان آن را اولین مرحلهٔ هولوکاست می‌دانند، ۵۰۰٬۰۰۰ تا ۸۰۰٬۰۰۰ یهودی شوروی در تیراندازی‌های دسته‌جمعی توسط ترکیبی از آینزاتس‌گروپن، سربازان معمولی آلمانی و همکاران محلی کشته شدند. در کنفرانس وانزه در برلین
همکاران محلی کشته شدند. در کنفرانس وانزه در برلین در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲، راینهارت هایدریش راه حل نهایی را به نازی‌های ارشد توضیح داد، و از اوایل ۱۹۴۲ قطارهای باربری، یهودیان را از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان نازی به اردوگاه‌های نابودی در لهستان از جمله: آشویتس، بلزک، خلمنو، مایدانک، سوبیبور و تربلینکا انتقال دادند. اکثر زندانیان بلافاصله پس از ورود با گاز کشته شدند. اردوگاه‌های آشویتس. آشویتس ۱. گسترش. یک اردوگاه سابق جنگ جهانی اول برای کارگران موقت و بعداً سربازخانهٔ ارتش لهستان، آشویتس ۱ اردوگاه اصلی
سربازخانهٔ ارتش لهستان، آشویتس ۱ اردوگاه اصلی ("Stammlager") و مقر اداری مجموعهٔ اردوگاهی بود. این محل برای اولین بار در فوریه ۱۹۴۰، در جنوب غربی کراکوف، به عنوان اردوگاه قرنطینه برای زندانیان لهستانی توسط آرپاد ویگاند، بازرس زیشرهایتس‌پولیتسای (پلیس امنیت) و معاون اریش فون دم باخ-سلوسکی، رهبر اس‌اس و پلیس عالی برای سیلزی، پیشنهاد شد. ریشارد گلوکس، رئیس سازمان بازرسی اردوگاه‌های کار اجباری، والتر آیسفلد، فرماندهٔ سابق اردوگاه کار اجباری زاکسن‌هاوزن در ارانینبورگ را برای بازرسی به آنجا فرستاد. این اردوگاه
را برای بازرسی به آنجا فرستاد. این اردوگاه حدود طول و عرض داشت، آشویتس در آن زمان شامل ۲۲ ساختمان آجری بود که هشت تای آن‌ها دو طبقه بودند. در سال ۱۹۴۳ یک طبقه به بقیهٔ ساختمان‌ها اضافه شد و هشت بلوک جدید ساخته شد. رایشس‌فورر-اس‌اس هاینریش هیملر، رئیس اس‌اس، در آوریل ۱۹۴۰ بر اساس توصیهٔ اوبراشتورمبان‌فورر رودلف هوس از بازرسان اردوگاه، این محل را تأیید کرد. هوس توسعهٔ اردوگاه را نظارت می‌کرد و به عنوان اولین فرماندهٔ آن خدمت کرد. اولین ۳۰ زندانی در ۲۰ مه ۱۹۴۰ از اردوگاه زاکسن‌هاوزن وارد شدند. «مجرمان
مه ۱۹۴۰ از اردوگاه زاکسن‌هاوزن وارد شدند. «مجرمان حرفه‌ای» ، مردانی بودند که به عنوان «سبزها» ("Grünen") به دلیل مثلث‌های سبز رنگ روی لباس زندانیشان شناخته می‌شدند. این گروه که به اردوگاه به عنوان کارمندان آورده شده بودند، نقش زیادی در استقرار خشونت اولیه در اردوگاه داشتند که به‌ویژه به سوی زندانیان لهستانی هدایت می‌شد تا زمانی که زندانیان سیاسی وظایف آن‌ها را به عهده گرفتند. بْرونو برودنِیویچ، اولین زندانی (که شمارهٔ سریال ۱ را دریافت کرد)، "ارشد اردوگاه" شد. دیگران موقعیت‌هایی مانند "کاپو" و ناظر بلوک را
دیگران موقعیت‌هایی مانند "کاپو" و ناظر بلوک را دریافت کردند. اولین جابجایی جمعی. اولین جابجایی جمعی از ۷۲۸ زندانی سیاسی مرد لهستانی، از جمله کشیشان کاتولیک و یهودیان، در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ از تارنوف وارد آشویتس ۱ شدند. به آن‌ها شمارهٔ سریالی بین ۳۱ تا ۷۵۸ داده شد. در نامه‌ای در ۱۲ ژوئیهٔ ۱۹۴۰، هوس به گلوکس اطلاع داد که جمعیت محلی «به شدت لهستانی هستند و آمادهٔ انجام هرگونه عملیات علیه مردان منفور اس‌اس می‌باشند». تا پایان سال ۱۹۴۰، اس‌اس زمین‌های اطراف اردوگاه را مصادره کرده و یک منطقهٔ ۴۰ کیلومتر مربعی (۱۵ مایل
مصادره کرده و یک منطقهٔ ۴۰ کیلومتر مربعی (۱۵ مایل مربع) با عنوان «منطقهٔ مورد علاقه» ("Interessengebiet") ایجاد کرد که توسط اس‌اس، گشتاپو و پلیس محلی گشت‌زنی می‌شد. تا مارس ۱۹۴۱، ۱۰٬۹۰۰ نفر در اردوگاه زندانی بودند که بیشتر آن‌ها لهستانی بودند. اولین مواجههٔ زندانی با آشویتس، اگر ثبت نام شده و به‌طور مستقیم به اتاق‌های گاز فرستاده نمی‌شد، در مرکز پذیرش زندانیان نزدیک دروازه با علامت "کار آزاد می‌کند" بود، جایی که بر بدن آن‌ها تتو می‌شد، سرهایشان را می‌تراشیدند، ضدعفونی می‌شدند و یونیفرم راه‌راه زندانیان را
ضدعفونی می‌شدند و یونیفرم راه‌راه زندانیان را دریافت می‌کردند. این مرکز که بین سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴ ساخته شد، شامل یک حمام، لباسشویی و ۱۹ اتاق گاز برای ضدعفونی کردن لباس‌ها بود. مرکز پذیرش زندانیان آشویتس ۱ به مرکز پذیرش بازدیدکنندگان موزهٔ ایالتی آشویتس-بیرکناو تبدیل شد. کورهٔ شمارهٔ ۱، اولین گازها. ساخت کورهٔ شمارهٔ ۱ در آشویتس ۱ از پایان ژوئن یا اوایل ژوئیهٔ ۱۹۴۰ آغاز شد. این کوره در ابتدا برای کشتار جمعی در نظر گرفته نشده بود بلکه برای زندانیانی بود که اعدام شده یا به هر طریق دیگری در اردوگاه مرده
که اعدام شده یا به هر طریق دیگری در اردوگاه مرده بودند. کوره از اوت ۱۹۴۰ تا ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در حال فعالیت بود که در آن زمان کوره‌های موجود در آشویتس ۲ کار را به عهده گرفتند. تا مه ۱۹۴۲ سه اجاق در کورهٔ شمارهٔ ۱ نصب شده بود که با هم می‌توانستند ۳۴۰ بدن را در ۲۴ ساعت بسوزانند. اولین آزمایش گاز زنی در حدود اوت ۱۹۴۱ صورت گرفت، زمانی که کارل فریچ، به دستور رودولف هس، گروهی از اسیران جنگی شوروی را با ریختن کریستال‌های سایکلون ب به داخل سلول زیرزمینی آنها در بلوک ۱۱ آشویتس ۱ به قتل رساند. گروه دومی از ۶۰۰ اسیر جنگی
آشویتس ۱ به قتل رساند. گروه دومی از ۶۰۰ اسیر جنگی شوروی و حدود ۲۵۰ زندانی بیمار لهستانی در تاریخ ۳–۵ سپتامبر گاز زده شدند. سردخانه سپس به یک اتاق گاز تبدیل شد که قادر به نگهداری حداقل ۷۰۰–۸۰۰ نفر بود. سایکلون ب از طریق شکاف‌های سقف به اتاق ریخته می‌شد. اولین جابجایی جمعی یهودیان. تاریخ‌نگاران در مورد تاریخ آغاز جابجایی همهٔ یهودیان به آشویتس اختلاف نظر دارند. در کنفرانس وانزه در برلین در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۴۲، رهبری نازی‌ها برنامه‌های خود را برای راه حل نهایی با زبان و الفاظ ملایم بیان کرد. طبق گفتهٔ فرانسیشک
زبان و الفاظ ملایم بیان کرد. طبق گفتهٔ فرانسیشک پایپر، فرماندهٔ آشویتس، رودلف هوس پس از جنگ روایت‌های متناقضی ارائه داد که نشان می‌دهد نابودی یهودیان از دسامبر ۱۹۴۱، ژانویهٔ ۱۹۴۲ یا پیش از تأسیس کمپ زنان در مارس ۱۹۴۲ آغاز شده است. در کتاب "فرمانده در آشویتس" نوشت: «در بهار ۱۹۴۲ اولین حملات یهودیان که همگی برای نابودی تعیین شده بودند، از سیلزی علیا به آشویتس رسیدند». در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۴۲، طبق گفتهٔ دانوتا چک، حمل و نقل یهودیان از بویتن (بیتوم، لهستان) به آشویتس ۱ رسید و بلافاصله به اتاق گاز فرستاده شد. در سال
۱ رسید و بلافاصله به اتاق گاز فرستاده شد. در سال ۱۹۹۸ یک شاهد عینی گفت که قطار شامل «زنان بویتن» بود. سائول فریدلاندر نوشت که یهودیان بویتن از اردوگاه‌های کار سازمان اشملت بودند و غیرقابل استفاده برای کار شناخته شده بودند. طبق گفتهٔ کریستوفر براونینگ، یهودیانی که برای کار مناسب نبودند، از پاییز ۱۹۴۱ به اتاق گاز در آشویتس فرستاده می‌شدند. شواهد این جابجایی و حملهٔ فوریهٔ ۱۹۴۲ در سال ۲۰۱۵ توسط نیکولاس واچسمن به چالش کشیده شد. حدود ۲۰ مارس ۱۹۴۲، طبق گفتهٔ دانوتا چک، جابجایی یهودیان لهستانی از سیلزی و زگلبی
چک، جابجایی یهودیان لهستانی از سیلزی و زگلبی دامبرووسکی به‌طور مستقیم از ایستگاه به اتاق گاز آشویتس ۲ که تازه شروع به کار کرده بود، انجام شد. در ۲۶ و ۲۸ مارس دو جابجایی یهودیان اسلواکی به عنوان زندانی در کمپ زنان ثبت شدند و برای کار اجباری نگهداری شدند؛ این جابجایی‌ها اولین حملاتی بودند که توسط آدولف آیشمن و ادارهٔ امنیت رایش سازماندهی شده بودند. در ۳۰ مارس اولین حمل و نقل ادارهٔ امنیت رایش از فرانسه رسید. «انتخاب»، جایی که ورود جدیدها برای کار یا اتاق گاز انتخاب می‌شد، در آوریل ۱۹۴۲ آغاز شد و از ژوئیه