payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در اصفهان موجود و موسوم به «قبلهٔ دعا» است و از قرار ثبت صحیحی که در خانواده او باقی است، قریب هشتاد نفر به دست او از قید زندگی رسته‌اند. او گرچه در دوران تحصیل در نجف و کربلا در فقر زندگی می‌کرد، بعد ورود به اصفهان در مدت کمی با تجارت و تصرف سهم خود از وجوه شرعیه در شمار ثروتمندان بزرگ عصر خود درآمد. محمد تنکابنی در "قصص‌العلماء" دربارهٔ دوران تحصیل او می‌نویسد که بعضی اوقات حتی قدرت تأمین غذای روزانه خود را نداشت و بر اثر گرسنگی غش می‌کرد و به این سبب سید علی طباطبایی، استاد شفتی در کربلا، شخصی را مأمور
علی طباطبایی، استاد شفتی در کربلا، شخصی را مأمور کرده‌بود تا روزانه دو قرص نان، یکی برای غذای ظهر، و دیگر برای غذای شب وی ببرد. شفتی در سال ۱۲۲۱ (قمری) در حالی که دوهزار نفر او را همراهی می‌کردند، از راه دریا به سفر حج رفت. او در این سفر حدودی برای طواف و عرفات مشخص کرد که مورد تأیید علمای سنی مکه نیز قرار گرفت. همچنین باغ فدک را که در تملک محمد علی پاشا، والی مصر بود، گرفت و به سادات مدینه بازگرداند. کسب ثروت. بعد از این قضیه که سید محمدباقر شفتی به سگ کمک کرد، شخصی از متمولین و خوانین رشت که پدرش به رحمت
کرد، شخصی از متمولین و خوانین رشت که پدرش به رحمت خدا رفته بود، وصیت می‌کند که اموال پدرش به مرحوم سید محمدباقر شفتی برسد و سفارش می‌کند که بخشی از این اموال را برای خودت بردار و بخش دیگری را در تجارت بگذارید و از سودش استفاده کنید و اینطور می‌شود که مرحوم سید از اوضاع تنگدستی و فقر به یکی از ثروتمندان شهر تبدیل می‌شود. در حکایات. مطابق حکایتی شفتی زمانی که در نجف زندگی می‌کرد فقیر بود، در یکی از روزها که پس از مدت‌ها فقر کمی پول به دست آورده و با آن پول مقداری گوشت خریده بود در راه خانه سگ خیلی لاغری را
گوشت خریده بود در راه خانه سگ خیلی لاغری را دید که بی‌حال بر روی زمین خوابیده و توله‌هایش از او شیر می‌خورند. با دیدن این صحنه تمامی گوشت را جلوی سگ انداخت و سگ پس از خوردن گوشت با گوشه چشم از او تشکر کرد. فرزندان. وی از چند همسر خود، صاحب هشت پسر و چهار دختر شد. پسرانش به ترتیب میرزا اسدالله شفتی، میرزا هاشم، میرزا ابوالقاسم، میرزا محمدعلی، میرزا زین‌العابدین، آقا سیّد محمدمهدی، آقا سیّد مؤمن و میرزا جعفر بودند. یکی از دختران او به ازدواج محمدمهدی کلباسی درآمد. اغلب فرزندان و نوادگان او در مسجد سید مدفون
اغلب فرزندان و نوادگان او در مسجد سید مدفون هستند. درگذشت. او در دوم ربیع‌الاول سال ۱۲۶۰ قمری (مصادف با دوم فروردین ۱۲۲۳) در اصفهان درگذشت و بنا به وصیت خود در مسجد سید دفن شد. رابطه با حکومت قاجار. رابطه با حاکمان اصفهان. هیچ حاکمی در اصفهان در مقابل نفوذ کلام او قدرت نداشت، او هرگز به دیدن حاکم نمی‌رفت و حاکم اصفهان هر وقت شرفیاب می‌شد دم در سلام می‌گرد و چه بسا مدتی منتظر می‌ایستاد تا به او اذن جلوس داده شود. او تنها وقتی شاه به اصفهان می‌آمد به دیدار او می‌رفت اما با کوکبه و جلالی گویی که شاهی به دیدن
می‌رفت اما با کوکبه و جلالی گویی که شاهی به دیدن شاهی رفته است. در زمان فتحعلی شاه. رابطه او با فتحعلی شاه قاجار همراه با احترام متقابل اما با غرور و نخوت از طرف شفتی بود. زمانی که او مشغول ساخت مسجد سید در اصفهان بود، شاه از سید خواهش می‌کند که او را در مخارج ساختمان مسجد شریک گرداند، ولی سید حجت الاسلام تقاضای شاه را رد نموده و قبول نمی‌کند. فتحعلی‌شاه به سید می‌گوید که شما قدرت براتمام و انجام مسجد را ندارید! سید هم در جواب می‌فرماید: من دست در خزاین الهی دارم. بنای مسجد سید هم هرگز به اتمام نرسید و
الهی دارم. بنای مسجد سید هم هرگز به اتمام نرسید و بسیاری از کاشی‌کاری‌ها در سال‌های اخیر انجام شده ولی بسیار قسمت‌ها هنوز هم ناقص است. روزی فتحعلیشاه به سید شفتی گفت از من چیزی بخواه. سید امتناع کرد اما بعد که سلطان اصرار نمود گفت استدعای من این است که نقاره‌خانه اصفهان را تعطیل کنید (سردر بازار قیصریه دارای سه طبقه بود که در طبقه سوم آن بعنوان نقاره‌خانه، با صدای موسیقی اوقات روز را اعلام می‌کرده‌اند) شاه سکوت کرد و پس از رفتن او گفت عجب سیدی است که از من می‌خواهد نقاره‌خانه سلطانی که علامت پادشاهیست را
می‌خواهد نقاره‌خانه سلطانی که علامت پادشاهیست را موقوف دارم. یکبار دیگر که او به دیدار شاه در کاخ هفت دست می‌رفت به یکی از قارئین قرآن دستور داد پیشاپیش او حرکت کند و وقتی به کاخ نزدیک شد خواند انا ارسنا الی فرعون رسولا فعصی فرعون الرسول. سپس در حالی که شاه تا دم در به استقبال او آمده بود ناگهان صدای نقاره‌خانه برخاست و او دست به آسمان برداشت که خدایا ذلت اولاد فاطمه را بیش از این مخواه و به خانه برگشت. در ابتدای حکومت محمدشاه. پس از فوت فتحعلیشاه و قبل از آنکه محمدشاه ولیعهد به تهران برسد علی میرزا
از آنکه محمدشاه ولیعهد به تهران برسد علی میرزا ظل‌السلطان خود را چند روزی پادشاه خواند و برخی رجال دربار نیز جانب او را گرفتند که الله‌یار خان آصف‌الدوله و عبدالله خان امین‌الدوله از آن جمله بودند. پس از به تخت نشستن محمدشاه، امین‌الدوله به اصفهان رفت و در خانه شفتی بست نشست. او گفت که دیگر در سیاست دخالت نخواهد کرد اما به پشتوانه حمایت سید شفتی مشغول توطئه شد. قائم مقام از طرف شاه نامه‌ای به او نوشت و به‌طور ضمنی حجه‌الاسلام را هم تهدید کرد. بعد از آنهم شاه نامه دیگری به او نوشت و خواست که یا به تهران
شاه نامه دیگری به او نوشت و خواست که یا به تهران بیاید یا عازم عتبات شود. شفتی حدود شش ماه مأمور حامل نامه را سر دوانید اما سرانجام امین الدوله با گرفتن تأمین جانی از شاه توسط وزیرمختار انگلستان، عازم عتبات شد. ماجرای شورش لوطیان و لشکرکشی محمدشاه به اصفهان. اوژن فلاندن از سوی فرهنگستان هنرهای فرانسه مأموریت یافته بود که به ایران بیاید. او همراه سفیر فرانسه در ایران شد و با هم به ایران آمدند. اما زمانی که به تهران رسیدند متوجه شدند که محمدشاه قاجار به دلیلی به اصفهان رفته است. آنها نیز به اصفهان رفتند تا
به اصفهان رفته است. آنها نیز به اصفهان رفتند تا به حضور شاه برسند و نیز وقایع آن زمان اصفهان را شخصاً مشاهده کردند. فلاندن در کتاب سفرنامه خود به تهران اتفاقات اصفهان را آورده است: شاه بعللی چند به اصفهان مسافرت نموده از همه مهم‌تر شورش و نافرمانی‌ست که از چندی پیش در این شهر رو به قوت گذاشته که نه تنها زندگانی و اموال اهالی را دچار خطر ساخته بلکه اساس سلطنت را نیز متزلزل گردانیده است. در ایران مجتهد بزرگ و پیشوای مذهبی (سید محمدباقر شفتی) که احترامی عظیم دارد کم‌کم در اثر قدرت کورکورانه و غرور از ثروتهای
کم‌کم در اثر قدرت کورکورانه و غرور از ثروتهای بی دردسر استفاده کرده، طرحی ریختند تا بکلی از زیر قدرت شاه شانه خالی نمایند. برای نیل به مقصود شورشیان را با زور پول اجیر کرده بزیر پرچم خود آوردند این شورشیان را لوطی می‌نامند. در بدو امر پادگانی کوچک در اصفهان تشکیل داده خود را مخالفین حکومت قلمداد نمودند هیچ قوت و قدرتی نمی‌توانست جلوی اراده آنها را بگیرد، بزور هرچه را می‌خواستند از اهالی می‌گرفتند، با سرنیزه به بازار حمله‌ور شده تجار را به پرداخت مالیات به آنها وادار می‌ساختند کسانی را که مقاومت می‌کردند
آنها وادار می‌ساختند کسانی را که مقاومت می‌کردند خانه و اموالشان را تاراج و زن و اطفالشان را با خود می‌بردند. با این اعمال شنیع و وحشیانه شوهران و پدران را از خود رنجیده خاطر ساختند، زورشان تنها در اثر بزدلی و هراس مردم اصفهان بود. اصفهانی‌ها با اینکه از قدرت مجتهد هراس داشتند چندین مرتبه به پایتخت شکایت نوشتند اما بی‌حسی مشرقی‌ها و بی‌کفایتی حکومت آنها را بحال خود گذاشت در نتیجه مدت چند سال اهالی اصفهان خسارت کلی دیدند. شاه ناچار شد رفع این غائله را بنماید یعنی شخصاً باصفهان آید تا شر این جنایتکاران را از
یعنی شخصاً باصفهان آید تا شر این جنایتکاران را از سر اهالی خلاص کند شورشیان در اثر لاقیدی شاه در بدو امر ایستادگی کرده دروازه‌ها را ببستند و نگذاشتند شاه بشهر وارد گردد. مجتهد از عاقبت کار خود ترسید و پیش از اینکه کار بجائی باریک رسد دستور داد دروازه‌های شمالی را گشوده خود و اتباعش گریخته بکناره جنوبی زاینده رود رفتند تا زنده رود میان آنها و قشون شاهی حایل باشد. اما عده ای از شورشیان باقی ماندند که شاه دستور داد دربارهٔ هر یک تحقیقات کامل بشود. عده ای برای دیگران غرامت دادند ما بینشان اشخاصی دیده می‌شد که
دیگران غرامت دادند ما بینشان اشخاصی دیده می‌شد که از بس ستمگری کرده، نشان شده و انگشت‌نما و بودند. شاه دیوانخانه ای تشکیل داد، هزاران اشخاص مختلف می‌آمدند تا سرگذشت‌های خود را شرح دهند زنان وقایع شوم خود را با وضعی دلخراش بیان می‌کردند، قضاوت مبهم و پیچیده شد، در نتیجه جنایتکاران را با حالی شکنجه آور محکوم می‌ساختند آنچه از جهت من نقل شده اینست: گیسوانشان را می‌بریدند، عده ای را در وسط معرکه سربازان نگاهداشته با سرنیزه نابود می‌کردند، برخی را چشم درمی‌آوردند و قسمتی را ناخن و دندان می‌شکستند، بعضی را تا
و قسمتی را ناخن و دندان می‌شکستند، بعضی را تا نیمه تن خاک کرده بقسمی که سرشان در زمین فرومی‌رفت، چند نفری را با نخ بهم بسته پاهایشان را در هوا معلق نگاه می‌داشتند این حرکت را ایرانی‌ها باغ انگور می‌نامند. یکی از رؤسای لوطیان را پس از اینکه بینی و زبانش‌را بریده دندانهایش‌را با آهن گداخته سوزانیدند به گردنش خورجین کاهی آویزان کرده مانند الاغ به اینطرف و آنطرفش کشانیدند مدت سه روز آنقدر به او شکنجه روا داشتند تا نابود گردید. من با چشم خود بسیاری زنان را دیدم که در اثر حس انتقام با چشم اشکبار باز تقاضا داشتند
در اثر حس انتقام با چشم اشکبار باز تقاضا داشتند بدانها اجازه داده شود دست و سر این جنایتکاران را که آنها را بی عصمت کرده بودند ببرند. دیدگاه‌های مذهبی و بستر تاریخی آن. شفتی از شاگردان محمدباقر وحید بهبهانی و متأثر از دیدگاه‌های او بود. پیش از بهبهانی دیدگاه غالب روحانیون شیعه در کربلا و بقیه در عتبات، دیدگاه اخباری بود و نه اصولی. تأثیر دیدگاه اخباریون تا حدی بود که اگر کسی کتاب اصول فقه حمل می‌کرد باید آن را به دلیل بر نیاشُفتن دیگران مخفی می‌کرد. بهبهانی موفق به تغییر این دیدگاه عمده از طریق مناظره و
موفق به تغییر این دیدگاه عمده از طریق مناظره و بحث، نوشتن کتب، و همچنین نشان دادن عملی آنچه یک مجتهد باید انجام دهد، شد. یکی از شاگردان بهبهانی به نام شیخ جعفر نجفی نقل می‌کند که همیشه افراد مسلحی همراه آقای بهبهانی بودند که هر حکم فقهی را که ایشان دادند اجرا کنند. این نحوهٔ عملکرد الگوی بسیاری از روحانیان شیعه دوران قاجار گردید. محمدباقر شفتی به عنوان شیخ الاسلام اصفهان رساله‌ای در باب اجرای حدود توسط مجتهدین نوشت (گرچه روحانیون معروفی مانند شیخ مفید، سید مرتضی و علامه حلی اجرای حدود را توسط فقها مجاز
مرتضی و علامه حلی اجرای حدود را توسط فقها مجاز می‌دانستند، ولی اجرای حدود توسط غیر معصوم به صورت تاریخی موضوعی نزاع‌برانگیز بین شیعیان بوده است. از اواخر قرن دوازده هجری، شاهد پذیرش عمومی اجرای حدود به عنوان بخشی از وظیفه «امر به معروف و نهی از منکر» توسط علما هستیم که بهبهانی و پس از او شفتی در آن نقش عمده‌ای بازی کردند). بدین سان بهبهانی علما را از وضعیت سکوت آن‌ها پس از دورهٔ صفویان خارج کرد و پس از او شفتی، اجرای حدود توسط علما را در اصفهان احیا کرد (به عنوان مثال حدود مربوط به اعدام تا پیش از آن فقط
عنوان مثال حدود مربوط به اعدام تا پیش از آن فقط توسط حکومت انجام می‌شد). شفتی معتقد بود که اجرای حدود توسط مجتهدین واجب است. این دیدگاه کاملاً خلاف دیدگاه غالب قبلی متعلق به جامع عباسی بود که اجرای حدود را در حالت کلی به صورت احتیاط‌آمیزی توجیه کرده بود، و اجرای حدود مربوط به کشتن را ممنوع کرده بود. شفتی جهت جا انداختن این موضوع خود همت به اجرای حدود بست. در صفحه ۱۰۱ کتاب «روضات الجنات فی احوال العلما و السادات» اثر «میرزا محمد باقر موسوی خوانساری» اشاره شده که حضرت حجت‌الاسلام (سید محمد باقر شفتی) حد کشتن
که حضرت حجت‌الاسلام (سید محمد باقر شفتی) حد کشتن را در مورد ۹۰ تا ۱۲۰ نفر به دست خود اجرا کرده است. محمد علی مدرس تبریزی نیز در صفحه ۲۸ کتاب «ریحانه‌الادب» به همین موضوع اشاره کرده است. عباس اقبال آشتیانی(در مجله یادگار، سال پنجم، شماره دهم) سید محمد باقر شفتی را قسی‌القلب و سنگدل خوانده است. نویسنده «قصص العلماء» (میرزا محمد مجتهد تنکابنی) شرح می‌دهد که روزی سید محمد باقر شفتی از یک شاگرد نانوایی می‌شنود که خلافی کرده است. وقتی از شاگرد نانوا سه مرتبه مسئله فوق را می‌شنود او رابه رودخانه می‌برد و با شمشیر
فوق را می‌شنود او رابه رودخانه می‌برد و با شمشیر آخته‌اش برمی‌گردد و درجا «حدود الاهی» را در مورد آن شاگرد نانوا اجرا کرده به سزای اعمالش می‌رساند. این موضوع در صفحه ۱۳۷ کتاب «قصص العلما» آمده است. گرچه مجتهدین بعدی از شفتی در این مورد خاص پیروی نکردند، ولی نوشته‌های او در مورد نقش روحانیون در مسائل اجرایی تأثیرگذار بود. مدخل در لغت‌نامه دهخدا. اکبر گنجی در مقالهٔ «ساختار سلطانی جمهوری اسلامی» گفته است که در نسخهٔ اولیهٔ لغت‌نامه دهخدا (چاپ ۱۳۳۰)، اطلاعات فوق دربارهٔ شفتی وجود داشته که به درخواست حوزه
فوق دربارهٔ شفتی وجود داشته که به درخواست حوزه علمیه قم و به دستور سید علی خامنه‌ای در چاپ ۱۳۷۷ آن حذف شده است: «و چون سید اقامهٔ حدود را در زمان غیبت امام واجب می‌دانسته، خود به امر به معروف و نهی از منکر و اجرای حدود قیام می‌نمود و مدعی بوده است که حکم من در این قبیل مسائل، بعینه همان حکم حضرت صاحب الزّمان است. عدد کسانی که سید ایشان را در دورهٔ سلطهٔ خود در اصفهان به تازیانه حد زده، از حساب بیرون است؛ و شمارهٔ کسانی که او به دست خویش به عنوان اقامهٔ حدود کشته، تا یکصد و بیست نفر نوشته‌اند. امر عجیب در
کشته، تا یکصد و بیست نفر نوشته‌اند. امر عجیب در کار وی این است که او متّهمین را ابتدا به اصرار و ملایمت تمام و به تشویق اینکه خود در روز قیامت پیش جدّم شفیع گناهان شما خواهم شد به اقرار و اعتراف وامی‌داشته، سپس غالباً با حال گریه ایشان را گردن می‌زده و خود بر کشتهٔ آنان نماز می‌گذارده و گاهی هم در حین نماز غش می‌کرده است».
آذَرشَهر یا توفارقان یکی از شهرستان‌های استان آذربایجان شرقی ایران است. مرکز آن، شهر آذرشهر است. شهرستان آذرشهر یکی از قدیمی‌ترین بخش‌های شهرستان تبریز بوده که در گذشته دهخوارقان نامیده می‌شد. در سال ۱۳۷۶ رسماً به مرکز شهرستان آذرشهر تبدیل شد. آذرشهر در حدود ۵۰ کیلومتری جنوب غربی تبریز واقع شده‌است. شهرستان آذرشهر در شرق دریاچه ارومیه واقع و از شمال محدود است به شهرستان اسکو، از جنوب به شهرستان عجب‌شیر و از غرب به دریاچه ارومیه. این شهرستان در جلگه و مسیر مراغه – تبریز قرار دارد. و بلندترین کوه شهرستان کوه
– تبریز قرار دارد. و بلندترین کوه شهرستان کوه کرکس در روستای هفت چشمه (هفت کانی) با ارتفاع ۲۵۸۰ متر واقع شده‌است. نام. آذرشهر تا ۱۳۱۶ش دهخوارقان نامیده می‌شد، ولی برحسب پیشنهاد فرهنگستان ایران و تصویب وزارت معارف وقت، در این سال نام آن به آذرشهر تغییر یافت. امّا در اسفند ۱۳۲۵ش با تصویب وزارت کشور بار دیگر نام دهخوارقان بر آن نهاده شد. در سال‌های پس از آن مجدداً نام آذرشهر متداول گردید. خوار در معنای لغوی به زمین پست و هموار گفته می‌شود و این واژه در همین معنی در جای‌نام‌هایی چون خوارِ ری(گرمسار کنونی) دیده
در جای‌نام‌هایی چون خوارِ ری(گرمسار کنونی) دیده می‌شود. روستاهای مختلفی در ایران از قدیم خوارگان نام داشتند به معنی مجموعه زمین‌های پست و هموار. این نام دردوره‌های بعدی در این جای‌نام‌ها به صورت خوارقان و خرقان درآمد و در مورد شهری که امروزه آذرشهر نام گرفته شکل دهِ خوارگان (روستای زمین‌های هموار) در شکل دهخوارقان باقی ماند این نام به صورت «توفارقان» هم تلفظ می‌شود که طبق گفتهٔ بعضی اهالی به معنی «دیوار خونین» که شکل تغییر یافته کلمه «دووارقان» است. جمعیت. در زیر، روستاهای این شهرستان به‌ترتیب جمعیت، بر
در زیر، روستاهای این شهرستان به‌ترتیب جمعیت، بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ آمده‌اند. بخش‌ها. این شهرستان از لحاظ تقسیمات اداری شامل سه بخش است: شهرها: آذرشهر شهرها: گوگان، تیمورلو شهرها: ممقان
ویلیام لی‌بارون جنی متولد در ماساچوست، معمار آمریکایی قرن نوزدهم بود. او در پاریس تحصیل کرد و در شیکاگو، ایلینوی مشغول به کار شد. او بود که نخستین بار از تیرچه‌های فولادی در ساختمان‌سازی مرتفع استفاده کرد. او یکی از معماران شیوه معماری شیکاگو بود. از شاگردان او می‌توان لوئیس سولیوان، ویلیام هولابرد، مارتین روشه و دانیل برنهم را نام برد.
توربین پلتون (Pelton wheel) نوعی توربین آبی است. این توربین در سال ۱۸۷۰ توسط Lester Allan Pelton ابداع شد. این توربین از نوع ضربه‌ای است. این توربین طبق قانون دوم نیوتن برای تولید انرژی از یک جت سیال استفاده می‌کند. در این توربین توسط نازل‌هایی آب بافشار به صورت مماسی به کاسه‌هایی که به رانر متصل هستند برخورد کرده و رانر را می‌چرخاند. کاسه‌ها جفتی هستند، تا علاوه بر تعادل نیرویی که وارد می‌شود مومنتوم نرم و کارایی منتقل شود.
مسجد مقدس محدثین نام مسجدی تاریخی در شهر بابل در استان مازندران است. نقل گشته است که این مسجد به گفته امام زمان ساخته شده است. تاریخچه. این مسجد در دوران دودمان افشاریه (در زمان پادشاهی نادرشاه افشار) به دست محمدنصیر بارفروشی مشهور به «ملانصیرا» (متوفای ۱۱۵۰ قمری و مدفون در جوار همین مسجد) ساخته‌شد. قدمت این مسجد به 300 سال می‌رسد. مرحوم ملانصیرا در حدود سال ۱۱۵۰یا ۱۱۶۰ قمری از دنیا رفت و طبق وصیت خودش در مسجد محدّثین بابل دفن گردید. مقبره ایشان توسط حاکم مازندران در زمان ناصر الدین شاه بنا شده‌است. پس از
در زمان ناصر الدین شاه بنا شده‌است. پس از وی علمای دیگری همچون مرحوم شیخ کبیر، در جوار قبر وی تدفین گردیده‌اند. این مسجد در سال ۱۳۴۶ بازسازی شد و قسمتهایی به آن اضافه گردید. در سال ۱۳۷۲ نیز بخش‌های دیگری به شبستان آن اضافه شد. هم اکنون این مسجد به جهت فعالیت‌های فرهنگی بسیار از مساجد محور استان بشمار آمده و ساختمان فرهنگی آن در سال 1390 بنا گردید که فعالیت‌های آن بسیج خواهران، کتابخانه مهدویت، کانون علوم دینی حضرت نرجس خاتون(س) ، کانون فرهنگی هنری خانه خورشید، زنبیه، محفل آموزشی خادمان و آشپزخانه حضرت از
زنبیه، محفل آموزشی خادمان و آشپزخانه حضرت از فعالیت‌های در این ساختمان است. مهمترین برنامه هفتگی این مکان مقدس دعای توسل سه شنبه‌ها و زیارت آل یاسین جمعه‌ها بعد نماز عشابا سخنرانی و مداحی است که جمعیت چشمگیری دارد. ارتباط با امام زمان. بنابر نوشته وبگاه مسجد، این مسجد به دستور امام زمان بنا شده‌است. عده‌ای این مسجد را جمکران دوم نامیدند. بر اساس حروف ابجد، نام‌های "المحدثین" و "الحجه بن الحسن" هر دو دارای ۶۳۴، و نام‌های "مسجد المحدثین" و "الموعود ابن الحسن العسکری" هر دو دارای عدد ۷۵۰ هستند. ملا نصیرا در
العسکری" هر دو دارای عدد ۷۵۰ هستند. ملا نصیرا در بنای محراب این مسجد، دستور امام عصر (عج) را به صورت کتیبه ای، که سالیانی دراز بر روی محراب مسجد نقش بسته است، چنین بیان می‌کند: (لَقَد اَمَرَ الشَّمسُ الخَفی خاتِمُ المَعصُومینَ بِبِناءِ هَذا وَ سَمّاهُ بِمَسجِدِ المُحَدِّثینَ) یعنی: به تأکید آن خورشید پنهان، آخرین معصوم، به ساختن این مکان امر فرمود و آن را مسجد محدثین نامید. شعبان المعظم۱۱۳۶هـ». در کتاب اعیان الشیعه از قول علامه شیخ آغا بزرگ تهرانی صاحب الذریعه سرگذشت این مسجد و مرحوم ملانصیرا ذکر گردید و
سرگذشت این مسجد و مرحوم ملانصیرا ذکر گردید و ایشان به دستور امام عصر(عج) اقامه نماز جمعه کرده‌است.
تراوین یک بازی استراتژیک تحت شبکه می‌باشد که بازیکن با دیگر بازیکنان واقعی به صورت برخط بازی می‌کند و کار خود را به عنوان رئیس یک دهکده کوچک شروع کرده و در پایان می‌تواند یک پایتخت بزرگ و چندین دهکده دیگر داشته باشد. هر بازیکن قادر به انتخاب یکی از پنج نژاد رومی‌ها، گل‌ها، توتن‌ها، مصریان و هونس‌ها می‌باشد که هر کدام نسبت به دیگری دارای مزایا یا معایبی است. در این بازی می‌توان به دهکده‌های دیگر حمله کرد و با آنها جنگید و غنائم به‌دست آورد یا دهکده‌های جدید احداث یا تصرف نمود. یا با بازیکنان دیگر صلح کرد و
احداث یا تصرف نمود. یا با بازیکنان دیگر صلح کرد و یک اتحاد محلی یا سراسری ایجاد نمود. داستان بازی. شروع بازی. برای شروع بازی در تراوین باید تمامی بازیکنان سرور مورد درخواست، پست الکترونیکی، نام کاربری و گذرواژه خود را وارد قسمت ثبت نام تراوین کنند و سپس به فعال سازی آن از طریق پست الکترونیک اقدام نمایند. بازیکنان پس از تأیید پست الکترونیکی خود می‌توانند نژاد و هم چنین مکان خود را در سرور مشخص نمایند. بازیکنان موجود در هر سرور یا جهان با بازیکنان موجود در سرور دیگر متفاوت است. هر بازیکن می‌تواند فقط یک حساب
دیگر متفاوت است. هر بازیکن می‌تواند فقط یک حساب کاربری در هر سرور داشته باشد و داشتن بیش از یک اکانت در هر سرور ممنوع است. هم چنین داشتن چندین اکانت متفاوت در سرورهای متفاوت آزاد است. نژادها. در نسخه قدیم تراوین سه نژاد توتن‌ها، رومی‌ها و گول‌ها وجود داشت. ولی در ورژن جدید تراوین دو نژاد دیگر بنام‌های مصریان و هونس‌ها به آنها اضافه گردید که هر کدام از این نژادها توانایی‌ها و تخصص‌ها و امکانات متفاوتی با یکدیگر دارند که انتخاب هر کدام از این نژادها بستگی به نوع هدف استراتژیک بازیکن مثل فاکتورهای تجربه
به نوع هدف استراتژیک بازیکن مثل فاکتورهای تجربه بازیکن، زمانی که بازیکن می‌تواند برای آنلاین بودن بر روی اکانت خود بگذارد، هجومی یا دفاعی بازی کردن و غیره … بستگی دارد که قطعاً انتخاب نژاد مهمترین گام برای داشتن یک بازی لذت بخش و ادامه آن در دنیای سراسر استراتژیک تراوین است. به‌طور مثال رومی‌ها می‌توانند به صورت هم‌زمان در مرکز دهکده و مزارع ساخت و ساز کنند و توتن‌ها می‌توانند غارت بهتری انجام دهند و گول‌ها در دفاع بهترند. پیشنهاد می‌شود چنانچه اولین بار است که تراوین را بازی می‌کنید نژاد گول را انتخاب
است که تراوین را بازی می‌کنید نژاد گول را انتخاب کنید تا با داشتن سطح مخفیگاه، تله ساز و لشکریان پایه قوی در دفاع مثل نیزه دار گول که سرباز پایه این نژاد بشمار می‌روند حداقل تا هفته‌های اول بازی هیچ بازیکنی حتی رتبه ۱ سرور هم جرئت حمله به شما را نداشته باشد. هنگام انتخاب یک نژاد دیگر نمی‌توان آن را تغییر داد و پس از بازی در صورت تصرف دهکده به همان صورت نژاد انتخاب شده‌است. بازیکنان که از بازی کناره‌گیری کرده‌اند و فعال نیستند، توسط ناتارها، دهکده‌های آن‌ها به تصرف در می‌آید. در صورتی که بازیکنی بتواند
به تصرف در می‌آید. در صورتی که بازیکنی بتواند دهکده‌های تصرفی توسط ناتارها را از آن‌ها تصرف کند آثار بسیار مطلوب برای بازیکن خواهد داشت. البته در تسخیر دهکده‌های ناتار سعی کنید جمعیت بالای ۲۰۰ آنها را انتخاب کنید تا برای هزینه‌های منابعی که برای ساختن یک رئیس مصرف کرده‌اید جبران شود. ناتار نژادی است که نمی‌تواند به دهکده‌های دیگران برخلاف سه نژاد دیگر حمله کند ولی می‌تواند از سه نژاد دیگر حمله دریافت کند. هم چنین ناتارها می‌توانند از نیروهای آبادی برای نیروهای دفاعی خود استفاده نمایند. منابع. در تراوین
دفاعی خود استفاده نمایند. منابع. در تراوین چهار منبع چوب، خشت، آهن و گندم وجود دارد که برای توسعه معادن و مرکز دهکده به آن‌ها نیاز است. منابع توسط مزارع و معادن تولید می‌گردد و برای افزایش میزان تولید منابع با توسعه منابع و مزارع می‌توان منابع تولیدی را افزایش داد. همهٔ منابع برای توسعه دهکده، مورد نیاز است ولی مصرف گندم در هنگام توسعه روستا افزایش می‌یابد. تمام نژادها از یک منبع نسبت به منابع دیگر بیش تر استفاده می‌کنند که به‌طور مثال می‌توان استفاده از چوب توسط توتن‌ها و خشت توسط گول‌ها و استفاده از آهن
توسط توتن‌ها و خشت توسط گول‌ها و استفاده از آهن توسط رومی‌ها اشاره کرد. سربازان می‌توانند برای غارت منابع، به دهکده‌های مجاور دهکده صاحب سربازان حمله کنند. هم چنین جا به جایی منابع یک طرفه با استفاده از بازار می‌تواند انجام بگیرد و برای جابه جایی دو طرفه منابع باید حتماً هر دو طرف جابجایی پیشنهاد جابجایی را قبول کرده باشند. توسعه. در سال ۲۰۰۸ میلادی یا ۱۳۸۷ شمسی پس از پایان نسخه آزمایشی، تراوین همزمان برای ۴۱ زبان دنیا از جمله فارسی منتشر شد ولی متأسفانه به‌علت شرایط تحریم هم‌اکنون در سرورهای بین‌المللی
به‌علت شرایط تحریم هم‌اکنون در سرورهای بین‌المللی زبان فارسی در گزینه‌های انتخاب زبان داخل بازی وجود ندارد. فیلترشدن در ایران. وبگاه بازی تراوین در تاریخ ۳ ژانویهٔ ۲۰۱۳ در ایران فیلتر شد. این سایت سرانجام در بهار ۱۳۹۵ از فیلتر خارج شد. اما پس از تحریم‌های آمریکا برای جلب نکردن توجه، سرورهای ایران را به سرورهای بین‌المللی انتقال داد.
ژان شاردَن (۱۶ نوامبر ۱۶۴۳ – ۵ ژانویهٔ ۱۷۱۳) جواهرفروش و جهانگرد فرانسوی بود که در سده هفدهم میلادی به ایران صفوی و هندوستان سفر کرد. سفرنامه ۱۰ جلدی او به عنوان یکی از بهترین کارهای پژوهشگران غربی دربارهٔ ایران و خاور نزدیک برشمرده می‌شود. این سفرنامه برای نخستین بار در ایران با نام سیاحتنامه شاردن با برگردان محمد عباسی توسط انتشارات امیرکبیر در سال ۱۳۳۵ شمسی منتشر شد. زندگی‌نامه. ژان شاردن در ۱۶ نوامبر ۱۶۴۳ میلادی، در شهر پاریس به دنیا آمد. پدرش جواهرساز و تاجری ثروتمند در میدان دوفین بود که به ژان آموزش
تاجری ثروتمند در میدان دوفین بود که به ژان آموزش عالی داد و هنر خود را به او آموخت. خانوادهٔ ژان که از فرقهٔ پروتستان هوگِنو بودند، با کلیسای کاتولیک و مقامات رسمی فرانسه مشکل داشتند؛ به همین روی، او علاقه‌ای به ماندن در فرانسه نداشت و در ۲۲ سالگی تصمیم گرفت نخستین سفر خود را از پاریس به مشرق زمین آغاز کند. سفری ۶ ساله که در آن ایران بیش از دیگر کشورها توجه او را به خود جلب نمود. سفر نخست او همراه با ام. رایسین (M. Raisin) یک تاجر لیوونیایی در سال ۱۶۶۴ آغاز شد. آنها از راه استانبول و دریای سیاه سفر کردند و
شد. آنها از راه استانبول و دریای سیاه سفر کردند و در اوایل سال ۱۶۶۶ در زمان پادشاهی شاه عباس دوم به ایران رسیدند. در طول این سفر، شاه از او خواست که در بازگشت به اروپا، برایش جواهرات و سنگ‌های تراشیده قیمتی بیاورد. شاردن در اواسط سال ۱۶۶۷ از هند دیدن کرد و در سال ۱۶۶۹ به قصد بازگشت، به ایران و در سال بعد به پاریس رسید. او در آن سال شرحی از برخی وقایعی که شاهد عینی آنها در ایران بود، با عنوان «خاطرات سلیمان سوم» در پاریس منتشر کرد. یک اشراف‌زاده و دانشمند ایرانی به نام میرزا سیفی که در کاخ خود در اصفهان
ایرانی به نام میرزا سیفی که در کاخ خود در اصفهان زندانی بود، از او پذیرایی کرده، زبان فارسی را به او آموخته و در نوشتارهایش به او کمک کرده بود. ژان لقب «تاجرشاه» را که بالاترین عنوان افتخاری برای تجار بود و تنها تاجران خاصه و سلطنتی موفق به کسب آن می‌شدند، از شاه عباس دوم دریافت کرده بود. دومین و آخرین سفر شاردن به شرق در اوت سال ۱۶۷۱ آغاز شد و آن سفر نیز ۶ سال طول کشید. او از مارس تا ژوئیه ۱۶۷۲ در استانبول بود که نزاع بین وزیر بزرگ عثمانی و سفیر فرانسه، موقعیت فرانسوی‌ها را را خطرناک کرد. شاردن با یک کشتی
فرانسوی‌ها را را خطرناک کرد. شاردن با یک کشتی کوچک از طریق دریای سیاه گریخت و در سفری بسیار ماجراجویانه، از گرجستان و ارمنستان راه ایران را در پیش گرفت. در طول راه، راهزنان تمام دارایی او را غارت کردند. او سرانجام در سال ۱۶۷۳ و در زمان پادشاهی شاه سلیمان یکم به اصفهان رسید و تا سال ۱۶۷۷ در این شهر اقامت کرد. شاردن در سرتاسر ایران‌زمین از دریای خزر تا خلیج فارس و رود سند سفر کرد و از چندین شهر هندی نیز بازدید کرد. با این دو سفر، او به ثروت قابل توجهی دست یافت و تصمیم گرفت به خانه بازگردد؛ پس در سال ۱۶۷۷ با
و تصمیم گرفت به خانه بازگردد؛ پس در سال ۱۶۷۷ با سفری به دور دماغه امید نیک به اروپا بازگشت. در سال ۱۶۸۱، شاردن به دلیل آزار و اذیت پروتستان‌ها در فرانسه کاتولیک، تصمیم به استقرار در انگلستان گرفت. او در دربار انگلیس به خوبی مورد استقبال قرار گرفت و خیلی زود به عنوان جواهرساز دربار منصوب شد. شاردن در ۱۷ نوامبر ۱۶۸۱ توسط چارلز دوم، پادشاه انگلستان در وایت هال لقب شوالیه (سِر) دریافت کرد. او تجارت قابل توجهی در جواهرات داشت و در مکاتبات زمان خود «گل بازرگانان» نامیده می‌شد. در سال ۱۶۸۲، زمانی که در هالند