payamvha/North_RAG huggingface dataset:
میگوهای پنائیده به دو گروه تلیکوم باز و تلیکوم بسته تقسیم می‌شوند. وظیفهٔ تلیکوم نگهداری اسپرماتوفورهایی است که حین عمل جفت‌گیری از میگوی نر به میگوی ماده منتقل شده‌است. دستگاه تولید مثل نر شامل یک جفت بیضه، لوله‌های اسپرم‌بر، آمپول انتهایی و قسمت خارجی دستگاه تناسلی یا پتاسما (Petasma) می‌باشد. مصارف انسانی. به عنوان غذا شواهد باستان‌شناسی نشان می‌دهد که بشر از دوران ماقبل تاریخ از میگو تغذیه می‌کرده‌ است. با وجود اینکه تا کنون هزاران گونه از میگوها شناسایی شده اما فقط بیست گونه از آن‌ها مورد بهره‌برداری
شده اما فقط بیست گونه از آن‌ها مورد بهره‌برداری جهت مصارف خوراکی هستند. در دهه ۱۹۷۰ پرورش صنعتی میگو به ویژه در چین مورد توجه قرار گرفته و آغاز شد. به مرور زمان و با افزایش استقبال و نیاز جوامع به میگو تولید آن نیز افزایش یافته و در سال ۲۰۰۷ میزان تولید میگوی پرورشی از میزان صید میگو از دریاها پیشی گرفت. بیشترین تولید میگوی پرورشی در چین انجام می‌شود و پس از آن کشورهای تایلند، اندونزی، ویتنام، برزیل، اکوادور و بنگلادش در رتبه‌های بعدی قرار دارند. بیشترین واردات نیز متعلق به ایالات متحده آمریکا، اتحادیه
واردات نیز متعلق به ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و ژاپن است. میگو معمولاً به صورت منجمد شده به فروش می‌رسد و دارای ارزش غذایی بالایی است. این غذا حاوی مقدار زیادی اسید چرب امگا ۳، کلسیوم، ید و کلسترول خوب بوده و میزان جیوه ی پایینی در مقایسه با سایر غذاهای دریایی دارد. همچنین میگو مانند برخی دیگر از غذاهای دریایی جزو شایع‌ترین عوامل ایجاد حساسیت غذایی هستند. در یهودیت، میگو کوشر (حلال) نیست، در نتیجه در آشپزی یهودی به کار نمی‌رود. نگهداری در آکواریوم. چندین گونه از میگوها به عنوان حیوان خانگی در
چندین گونه از میگوها به عنوان حیوان خانگی در آکواریوم‌های خانگی آب شیرین یا آب شور قابل نگهداری هستند. برخی از آن‌ها صرفاً استفادهٔ زینتی داشته و برخی جهت حذف جلبک‌ها و مواد معلق در آب آکواریوم نگهداری می‌شوند. از میگوهای آکواریومی آب شیرین می‌توان به میگوی آمانو و میگوی گیلاسی اشاره کرد و از میگوهای آکواریومی آب شور می‌توان از «میگوی آتشین» و «میگوی نظافتچی» نام برد. منابع. دکتر مریم معتمد - گروه تحقیقات وتوسعه مؤسسه تحقیقاتی – تولیدی فراورده‌های بیولوژیک پسوک
انتر دم‌کوتاه یا بابون نام دسته‌ای از میمون‌های آفریقایی است، که خود دارای ۵ گونه متفاوت است. وزن و اندازه آنها نسبت به گونه‌هایشان متفاوت است. انتر دم‌کوتاه گینه نو حدود ۵۰ سانتی‌متر اندازه و ۱۴ کیلوگرم وزن دارد، در حالی که بزرگترین گونهٔ بابون حدود ۱۲۰ سانتی‌متر اندازه و ۴۰ کیلوگرم وزن دارد. انترهای دم‌کوتاه به صورت اجتماعی و در گروه‌هایی با تعداد ۵ تا ۲۵۰ عنتر زندگی می‌کنند. شیوه جفت‌گیری آنها متغیر است و به طور گروهی انجام می شود
دهستان لاریم شمالی، یکی از دهستان‌های بخش لاریم شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است. مرکز این دهستان، روستای پایین زرین‌کلا است. پیشینه نام. وجه تسمیه لاریم به تناسب اقلیم و آب‌وهوای مطلوب و معتدل و نشاط‌آ ور به «لار» و به لحاظ نزدیکی به دریا «یم» گفته شده که کم‌کم به لاریم مبدل گشت و لاریم به معنی منطقه خوش آب‌وهوا که در کنار دریا واقع شده‌است می‌گویند. اقتصاد. اقتصاد لاریم بیشتر بر پایه کشاورزی و صیادی استوار است. بخاطر وجود رودخانه و عبور آن از بین لاریم و قرار گرفتن سد برروی آن منطقه‌ای بسیار
بین لاریم و قرار گرفتن سد برروی آن منطقه‌ای بسیار حاصلخیز با زمینهای کشاورزی زیاد و مزارع‌ها و آببندان به‌وجود آورده‌است. وسعت زمین‌ها جهت کشت برنج بسیار زیاد است. تقریباً تمام اطراف آن را زمین‌های شالیزاری فراگرفته است. مهم‌ترین محصولات آن برنج، مرکبات و سبزیجات است. برنج در بین محصولات کشاورزی مقام اول را دارا می‌باشد. وجود کارخانه‌های شالیکوبی و بوجاری باعث شده‌است که این شهر در ردیف قطب مهم تجاری قرار گیرد. در زمینه صیادی، لاریم بزرگ‌ترین قطب صید و صیادی منطقه می‌باشد. وجود سه آبندان و مرداب با وسعت
منطقه می‌باشد. وجود سه آبندان و مرداب با وسعت زیاد و دریا در قسمت شمال و شرق لاریم رونق بسیار مهمی را در امر صید به‌وجود آورده‌است. کشاورزان این شهر در ایام فراغت که پائیز و زمستان می‌باشد به کار صیادی می‌پردازند. صیدماهی و مرغابی مهم‌ترین آن می‌باشد. وجود سه تور صیادی مهم در کنار دریا، لاریم را در ردیف مهم‌ترین مناطق صید ماهی استان قرار داده‌است. حدود ۵۰۰ نفر در این سه تور مشغول بهره‌برداری ماهی هستند و آنها را به بازارهای اطراف مانند ساری، فریدونکنار و قائمشهر جهت فروش عرضه می‌کنند. صید مرغابی نیز در
قائمشهر جهت فروش عرضه می‌کنند. صید مرغابی نیز در آبندان و مردابهای آن انجام می‌گیرد. قرارگرفتن لاریم در سر راه تجاری شهرستانهای ساری، بابلسر، قائم شهر و جویبار و اجرای طرح ۴ بانده نمودن محورهای فوق و نیز احداث بزرگراه ساحلی گهر باران به بابلسر از مسیر کنار دریا باعث رشد سریع آن شده‌است. تاریخ. از لحاظ تاریخی از سفالینه‌های بدست آمده و تپه‌های باستانی موجود، لاریم قدمتی طولانی داشته که بقایای سفالینه در امتداد رودخانه سیاهرود در منطقه لاریم دهنه و تپه دین بن گواه این مطلب هست. همچنین لاریم در گذشته به خاطر
گواه این مطلب هست. همچنین لاریم در گذشته به خاطر داشتن شکارگاه و مناظر بکر مورد توجه بوده که برای نمونه می‌توان از سفرنامه ناصرالدین شاه به مازندران و تعریف و تمجید از لاریم توسط ناصرالدین شاه اشاره کرد. قدمت لاریم کهنه به ۲۵۰ سال می‌رسد و قدمت لاریم کنونی به ۲۰۰ سال می‌رسد. ساکنین اولیه لاریم در قسمت شمال‌شرق آن زندگی می‌کردند ولی بعلت حمله روس‌ها و ترکمن‌ها مردم آن به طرف امام‌زاده محمود حرکت کردند و کم‌کم‌تعداد جمعیت بیشتر شد و منطقه‌ای که لاریم کنونی است را به‌وجود آوردند. مهم‌ترین اماکن تاریخی لاریم،
را به‌وجود آوردند. مهم‌ترین اماکن تاریخی لاریم، امامزاده عبدالله، امامزاده محمود، تکیه پیر علم و تپه دینبن می‌باشد. امامزاده عبدالله که به روایتی از نوادگان امام جعفر صادق و زیارتگاه مردم می‌باشد قدمتی ۸۰۰ ساله دارد. مقبره امامزاده محمود که نسب وی نیز به روایتی به نوادگان امام جعفر صادق می‌رسد. از دیگر آثار تاریخی لاریم، تکیه پیرعلم که بسیار معروف است. گفته می‌شود با خوابی که یکی از بزرگان این منطقه می‌بیند آن را از دریا برداشته و به این مکان آورده‌اند. اکنون مقبره و گنبد و بارگاهی در این مکان ساخته و مردم
مقبره و گنبد و بارگاهی در این مکان ساخته و مردم از نقاط مختلف استان جهت زیارت و ادای نذر به این مکان می‌آیند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان لاریم شمالی برابر با ۶٬۹۲۶ نفر بوده‌است.
دهستان حسن رضا، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان جویبار در استان مازندران. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ (۲۱۶۷ خانوار) ۸۲۹۲ نفر است.
دهستان چپکرود شرقی، یکی از دهستان‌های بخش گیل‌خوران شهرستان جویبار در استان مازندران ایران است. مرکز این دهستان، روستای کردکلا است. نام پیشین این دهستان، گیل‌خوران بوده و سپس به چپکرود و در پایان به چپکرود شرقی تغییرنام پیداکرد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان چپکرود شرقی برابر با ۴٬۸۳۸ نفر بوده‌است.
پادشاه مو ، (سلطنت: ۶۰۰~۶۴۱ میلادی)؛ سی امین پادشاه بکجه، یک پادشاهی از میان سه پادشاهی کره بود. او چهارمین پسر پادشاه ویدوک بیست و ششمین پادشاه بکجه بود. پیش‌زمینه. در طول سلطنت او، سه پادشاهی (گوگوریو، بکجه و شیلا) با یکدیگر در جنگ بودند، زیرا اتحادها از میان رفته بود و چین نیز تغییر دودمان را تجربه کرد. از آنجایی که یافتن منابع تاریخی معتبر برای دوره سه پادشاهی دشوار است، جزئیات سیاست‌های پادشاه مو مشخص نیست. سلطنت. پادشاه مو در اوایل سلطنت خود چندین بار به شیلا حمله کرد. او همچنین از دودمان سویی برای
به شیلا حمله کرد. او همچنین از دودمان سویی برای حمله به گوگوریو درخواست کمک کرد. پس از جنگ‌های گوگوریو–سویی، درسال ۶۱۸ میلادی دودمان تانگ، سویی را از میان برد و جایگزین آن در چین شد. درسال ۶۲۷ میلادی، او تلاش کرد تا زمین های از دست رفته را از شیلا پس بگیرد، اما تانگ با مداخله دیپلماتیک مانع شد و تلاش‌ها متوقف شد. در همان سال، او راهب بودایی «گوالوک» را با متونی در مورد بودیسم، نجوم، تاریخ و جغرافیا به ژاپن فرستاد. او به طور رسمی معبد «میروکسا» را درسال ۶۰۲ میلادی تأسیس کرد. همچنین گفته می‌شود که او دستور
میلادی تأسیس کرد. همچنین گفته می‌شود که او دستور تعمیر کاخ سابی را درسال ۶۳۰ میلادی و ساخت اولین دریاچه مصنوعی شناخته شده در کره در نزدیکی کاخ او صادر کرد. سیاست‌های او در نیمه دوم سلطنتش که بر پروژه‌های ساختمانی به قیمت دفاع ملی تأکید می‌کرد، اغلب تصور می‌شود که در سقوط بکجه، که بیست سال پس از مرگ او رخ داد، نقش داشته است. دلایلی وجود دارد که باور کنیم او حداقل برای مدت کوتاهی پایتخت بکجه را از دژ سابی در شهرستان بویو به ایکسان منتقل کرد. به نظر می‌رسد شواهد باستان شناسی در ایکسان، از جمله آرامگاه های
شواهد باستان شناسی در ایکسان، از جمله آرامگاه های منسوب به پادشاه مو و ملکه سونهوا این را تایید می‌کند. تجزیه و تحلیل استخوان‌های پادشاه مو نشان می‌دهد که پادشاه مو در حدود ۶۰ سالگی درگذشت است، قد او بین (۱۶۱ تا ۱۷۰ سانتی‌متر) بود و سال مرگ او بین ۶۲۰ تا ۶۵۹ میلادی تخمین زده می‌شود. پادشاه مو روابط نزدیکی با امپراتوری تانگ داشت، اما بعد ها تانگ با شیلا متحد شد و در جنگ‌های اتحاد سه پادشاهی، شبه‌جزیره کره را درسال ۶۶۸ میلادی متحد کرد. داستان سودونگ. «"سامگوک یوسا"» افسانه‌ای را در مورد ازدواج پادشاه مو با
یوسا"» افسانه‌ای را در مورد ازدواج پادشاه مو با شاهدخت سیلا نقل می‌کند، اگرچه مورخان با توجه به خصومت‌های بین پادشاهی‌های رقیب، صحت آن را بعید می‌دانند. در این داستان، سودونگ جوان (نام کودکی مو) عاشق شاهدخت سونهوا می شود و عمداً آهنگی در مورد شاهدخت و خودش در بین مردم پخش می کند. به لطف این آهنگ («داستان سودونگ» یا «آهنگ سودونگ»)، پادشاه جینپیونگ شاهزاده خانم را تبعید کرد و پادشاه مو با او ازدواج کرد.
پادشاه بوپ ، (سلطنت:۵۹۹~۶۰۰ میلادی)؛ بیست و نهمین پادشاه بکجه، یک پادشاهی از میان سه پادشاهی کره بود. او پسر بزرگ پادشاه هیه بیست و هشتمین پادشاه بکجه، بود. او در زمان کاهش قدرت بکجه سلطنت کرد و منطقه هان سونگ را از دست داد و پادشاهی شیلا آنجا را تصرف کرد. سلطنت. سلطنت کوتاه پادشاه بوپ بیشتر به خاطر ممنوعیت کشتار از جمله شکار و قصابی به یاد می‌آید. او دستور داد شاهین را آزاد کنند و ادوات ماهیگیری و شکار را به آتش بکشند. بر اساس «"سامگوک یوسا"» این ممنوعیت در دوازدهمین ماه قمری سال ۵۹۹ میلادی برقرار شد. او
دوازدهمین ماه قمری سال ۵۹۹ میلادی برقرار شد. او ساخت و ساز معبد «وانگهونگسا» را آغاز کرد، که در اواخر سلطنت جانشین او به پایان رسید.
پادشاه هیه ، (سلطنت: ۵۹۸~۵۹۹ میلادی)؛ بیست و هشتمین پادشاه بکجه، یک پادشاهی از سه پادشاهی کره بود. وی دومین پسر بیست و ششمین پادشاه بکجه، پادشاه سونگ بود که پس از مرگ برادر بزرگترش و بیست و هفتمین پادشاه بکجه، پادشاه ویدوک تاج و تخت را به دست گرفت اما فقط مدت کوتاهی سلطنت کرد. «سامگوک یوسا» او را پسر پادشاه ویدوک توصیف می‌کند، اما این یک نظریه نادرست است. سلطنت. سلطنت او شاهد تهاجمات عمده ای از پادشاهی‌های همسایه شیلا و گوگوریو بود که شیلا منطقه هان سونگ را اشغال کرد و مستقیماً با چین تجارت کرد. موقعیت‌های
اشغال کرد و مستقیماً با چین تجارت کرد. موقعیت‌های تجاری بکجه در امتداد ساحل دریای زرد اکنون تحت تسلط گوگوریو بود، پایگاه‌های تجاری در چین به دلیل اتحاد دودمان سویی از بین رفتند، و تمرکز سیاسی ژاپن از نفوذ بکجه نیز بیشتر شد. کاهش تجارت و نفوذ خارجی منجر به درگیری درونی در میان اشراف شد. پس از او پسرش پادشاه بوپ جانشین او شد.
پادشاه ویدوک ، (سلطنت: ۵۵۴~۵۹۸ میلادی)؛ بیست و هفتمین پادشاه بکجه، یک پادشاهی از سه پادشاهی کره بود. او پسر بزرگ پادشاه سونگ بیست و ششمین پادشاه بکجه بود. پیش‌زمینه. در طول سلطنت پادشاه سونگ، بکجه با شیلا و کنفدراسیون گایا اتحاد برای حمله به امپراتوری گوگوریو رهبری کرده بود. درسال ۵۵۱ میلادی، بکجه با موفقیت هان سونگ را که از زمان تأسیس تا سال ۴۷۵ میلادی پایتخت بکجه بود، از گوگوریو پس گرفت. ویدوک به عنوان ولیعهد، علیرغم مخالفت اشراف، حمله تلافی جویانه به شیلا را سازماندهی کرد. او در نبرد «گوانسان سونگ» شرکت
را سازماندهی کرد. او در نبرد «گوانسان سونگ» شرکت کرد، که در آن پدرش و نزدیک به ۳۰٫۰۰۰ سرباز در جنگ با ارتش شیلا جان باختند. آن لشکرکشی فاجعه بار منجر به سلب قدرت اشراف بکجه از پادشاهان شد. سلطنت. بکجه تحت حکومت ویدوک با شیلا و گوگوریو دشمنی داشت و نبردها و حملات مرزی را علیه پادشاهی‌های رقیب به راه انداخت. او برای اجتناب از انزوا و تقویت موقعیت سلطنتی در برابر قدرت اشراف، روابط دوستانه ای با دودمان‌های چین دودمان‌های چن، چی شمالی و سویی حفظ کرد. اگرچه روابط به دنبال وقایع فاجعه‌بار دهه ۵۵۰ میلادی تا حد
به دنبال وقایع فاجعه‌بار دهه ۵۵۰ میلادی تا حد زیادی قطع شده بود، او سفیرانی را به دربار چن در سال‌های ۵۶۷، ۵۷۷، ۵۸۴ و ۵۸۶ میلادی فرستاد. درسال ۵۶۷ میلادی، او نخستین سفیران بکجه را به چی شمالی فرستاد. این ممکن است با بهبود روابط با گوگوریو تسهیل شده باشد. درسال ۵۷۰ میلادی، چی شمالی به او القابی از جمله «دوک فرمانداری دایفنگ» اعطا کرد، و او سفیران دیگری برای ارسال خراج را درسال ۵۷۲ میلادی فرستاد. پس از فتح چی شمالی توسط ژو شمالی درسال ۵۷۷ میلادی، بکجه نیز یک سفیر تبریک شامل نوازندگان به دربار ژو فرستاد. سال
سفیر تبریک شامل نوازندگان به دربار ژو فرستاد. سال بعد، دومین و آخرین سفیر به ژو شمالی فرستاده شد که سویی در سال ۵۷۱ جایگزین آن شد. پادشاه ویدوک یک سفیر تبریک فوری به دربار سویی درسال ۵۸۱ میلادی و دیگری درسال ۵۸۲ میلادی فرستاد. درسال ۵۸۹ سویی، چن را فتح کرد و چین را متحد کرد. در همان سال، یک کشتی جنگی سویی به‌طور اتفاقی در جزیره ججو که توسط دولت تامنا، دولت وابسته به بکجه اداره می‌شد، به گل نشست. پادشاه ویدوک یک اسکورت رسمی (با ادای احترام و تبریک) به دربار چین برای خدمه فراهم کرد. درسال ۵۹۸ میلادی او
چین برای خدمه فراهم کرد. درسال ۵۹۸ میلادی او پیشنهاد سفیری را برای کمک به اکسپدیشن سویی علیه گوگوریو در آن سال فرستاد. با این حال، اکسپدیشن قبلاً تکمیل شده بود. پادشاه یونگ‌یانگ هنگامی که از این موضوع مطلع شد، حملات تنبیهی را در مرز شمالی بکجه انجام داد. پادشاه ویدوک در ادامه میراث پدرش، سفیران مختلف بودایی را به پادشاهی وا ژاپن فرستاد. آثار. درسال ۱۹۹۵، یک جعبه یادگار سنگی در یک معبد بودایی دوران بکجه در شهرستان بویو، استان چونگچونگ جنوبی پیدا شد. کتیبه‌های روی صورت آن نشان می‌دهد که درسال ۵۶۷ میلادی به
روی صورت آن نشان می‌دهد که درسال ۵۶۷ میلادی به دستور پادشاه ویدوک ساخته شده است. درسال ۱۹۹۶، دولت کره جنوبی این جعبه را به عنوان گنجینه ملی کره جنوبی شماره ۲۸۸ تعیین کرد. این جعبه توسط موزه ملی بویو نگهداری می‌شود.
موریس امانوئل آهنگساز فرانسوی در ۲ مه ۱۸۶۲ در بار-سور-اُب ( Bar-sur-Aube) زاده شد و در ۱۴ دسامبر ۱۹۳۸ در پاریس در گذشت.
اِدسا یا رُها (یونانی: Ἔδεσσα اِدِسا، آرامی: Riha یا Urhāy، ارمنی: Urhai، عربی: الرها) شهری باستانی (پولیس) شهری تاریخی از عصر آشوریان باستان بوده، که امروزه شانلی‌اورفه نام دارد و در ترکیه واقع شده است. شهر ادسا واقع در شمال میان‌رودان جزیرهٔ مابین موصل و شام که یونانیان آن را اِدِسا می‌نامیدند، بود که در طول دورهٔ هلنیستی توسط پادشاه سلوکوس یکم نیکاتور، (۳۰۵–۲۸۱ پ. م)، بنیان‌گذار امپراتوری سلوکی تأسیس (بازسازی) شد. بعدها پایتخت پادشاهی اسروئن شد و در ادامه به‌عنوان پایتخت استان رومی اسروئن ادامه یافت. در
به‌عنوان پایتخت استان رومی اسروئن ادامه یافت. در دوران باستان متأخر، به مرکز برجستهٔ مسیحی و مقر مدرسه تعلیماتی ادسا تبدیل شد. در طول جنگ‌های صلیبی، این شهر پایتخت کنت‌نشین ادسا بود. این شهر در کنار رودخانهٔ دیسان (; )، یکی از شاخه‌های خابور واقع شده بود و توسط قلعه Şanlıurfa، ارگ مرکزی مرتفع دفاع می‌شد. ادسا باستان سلف اورفا کنونی (; ؛ ؛ در استان شانلی اورفه، ترکیه است. نام‌های امروزی این شهر احتمالاً از «اورهای» یا «اورهای» ()، نام سریانی قبل از تأسیس مجدد شهر توسط سلوکوس یکم نیکاتور، گرفته شده است. پس
شهر توسط سلوکوس یکم نیکاتور، گرفته شده است. پس از شکست سلوکیان در جنگ‌های اشکانی-سلوکی، ادسا پایتخت پادشاهی اسروئن شد، با تمدن ترکیبی هلنیستی و سامی. ریشه نام اسروئن خود احتمالاً مربوط به اورهای است. نیز بنا بر نظریه دیگر نام آن برگرفته از پارسی «خسرو» بوده است. جمهوری روم اعمال نفوذ سیاسی بر پادشاهی اسروئن و پایتخت آن ادسا را از سال ۶۹ پیش از میلاد آغاز کرد. در سال ۲۱۲ یا ۲۱۳ به یک کلونیا (رومی) تبدیل شد، اگرچه تا سال ۲۴۳ یا ۲۴۸ پادشاهان محلی اسروئن وجود داشتند. در اواخر دوره باستان، ادسا یک شهر مهم در
داشتند. در اواخر دوره باستان، ادسا یک شهر مهم در طول جنگ‌های اشکانی-سلوکی و در دوران روم شهر مهم مرزی با امپراتوری ساسانی بود. در سومین حمله شاپور یکم شاهنشاه ساسانی (۲۴۰–۲۷۰) به قلمروی روم، در برابر حمله شاپور، مقاومت کرد. در نبرد ادسا در سال ۲۶۰، شاپور، والرین امپراتور روم (۲۵۳–۲۶۰) را شکست داد و او را زنده به اسارت گرفت، که فاجعه‌ای بی‌سابقه برای دولت روم بود. «Laterculus Veronensis» ادسا را به عنوان پایتخت استان رومی اسروئن نام می‌برد. سرباز رومی و مورخ لاتین امیانوس مارسلینوس استحکامات مهیب شهر و
مورخ لاتین امیانوس مارسلینوس استحکامات مهیب شهر و چگونگی مقاومت آن در سال ۳۵۹ در برابر حمله شاپور دوم (۳۰۹–۳۷۹) را توصیف کرد. این شهر مرکز تفکرات الهیاتی و فلسفی یونانی و آشوری (سریانی) بود که میزبان مدرسه ادسا مشهور بود و افرادی چون تاتیان و افرایم قدیس و فرهاد قدیس از این شهر برخاستند. ادسا تا زمان تصرف آن توسط ایرانیان در طول جنگ شاهنشاهی ساسانی و امپراتوری بیزانس (۶۰۲–۶۲۸) در دست روم باقی ماند، رویدادی که توسط مورخ یونانی «Chronicon Paschale» در سال ۶۰۹ ثبت شده‌است. کنترل رومیان بود. با پیروزی‌های ۶۲۷
ثبت شده‌است. کنترل رومیان بود. با پیروزی‌های ۶۲۷ و ۶۲۸ هراکلیوس (۶۱۰–۶۴۱) در جنگ بیزانس و ساسانیان بازسازی شد، اما شهر دوباره در سال ۶۳۸، در جریان فتح شام توسط مسلمانان در دوران خلافت راشدین از دست رفت. تا زمانی که امپراتوری بیزانس به‌طور موقت شهر را در اواسط قرن دهم پس از تعدادی تلاش ناموفق بازپس گرفت، به کنترل رومیان بازنگشت. امپراتوری بیزانس در سال ۱۰۳۱ مجدداً کنترل شهر را به دست گرفت، اگرچه مدت زیادی تحت حکومت آنها باقی نماند و قبل از پایان قرن چندین بار دست به دست شد. کنت‌نشین ادسا، یکی از ایالت‌های
دست به دست شد. کنت‌نشین ادسا، یکی از ایالت‌های صلیبی که پس از موفقیت در اولین جنگ صلیبی ایجاد شد، این شهر مرکز این کنت‌نشین بود، صلیبی‌ها شهر را از سلجوقیان گرفتند. این شهرستان تا زمان محاصره ادسا در سال ۱۱۴۴ دوام آورد، که در آن عمادالدین زنگی، بنیان‌گذار دودمان زنگیان، شهر را تصرف کرد و به گفته ماتئوس اورهایتسی، بسیاری از ادسایی‌ها را کشت. سرزمین‌های دودمان زنگی در نهایت در سال ۱۵۱۷ پس از نبرد چالدران در سال ۱۵۱۴ توسط امپراتوری عثمانی تصرف شد. نام. قدیمی‌ترین نام شهر «ادما» (همچنین «ادمه»، «ادمی»،
قدیمی‌ترین نام شهر «ادما» (همچنین «ادمه»، «ادمی»، «ادموم»؛ ) نوشته شده بود) که به خط آشوری در هزاره دوم پ. م ثبت شده‌است. در سریانی به صورت ܐܕܡܐ Adme ضبط شده‌است. این شهر باستانی در (حدود ۳۰۳ پ. م) پیش از میلاد توسط سلوکوس یکم نیکاتور به عنوان یک سکونتگاه نظامی هلنیستی بازسازی شد و به نام پایتخت باستانی مقدونیه، شاید به دلیل آب فراوان، درست مانند همنام مقدونی آن، نامگذاری شد.بعدها در قرن دوم پیش از میلاد، به «Callirrhoe» یا «Antiochia on the Callirhoe» تغییر نام داد (io {lang-grc | τιντιόχεια ἡ ἐπὶ
تغییر نام داد (io {lang-grc | τιντιόχεια ἡ ἐπὶ Καλλιρρόης}}؛ ) (یافت شده بر روی سکه‌های ادسایی ضرب شده توسط آنتیوخوس چهارم، ۱۷۵–۱۶۴ پیش از میلاد). پس از سلطنت آنتیوخوس چهارم، نام شهر به یونانی به ادسا برگشت، و همچنین در ارمنی به صورت «Urha» آمده‌است. یا «اورها» ()، در آرامی (سوری) به صورت «Urhay» یا «Orhay" (، در نوآرامی محلی (گویش طوریه) به صورت "Urhoy"، در عربی به صورت "ar-Ruhā" (الرُّهَا)، در زبان‌های کردی به صورت ، به صورت لاتین «روهایس»، و در نهایت به ترکی به عنوان «اورفا» یا "Şanlıurfa" ("اورفا
به ترکی به عنوان «اورفا» یا "Şanlıurfa" ("اورفا باشکوه")، نام فعلی آن پذیرفته شد. نام اصلی آرامی و سریانی این شهر ممکن است از فارسی نام "خسرو گرفته شده باشد. در اوایل قرن ششم "Justinopolis" نامگذاری شد. بر اساس برخی روایات یهودی و مسلمانان، این شهر اور کلدانی، زادگاه ابراهیم است. مردم‌شناسی. بیشتر مردمان آن پیروان مسیحی نسطوری بودند. امروزه به شانلی‌اورفه معروف است و در جنوب کشور ترکیه امروزی قرار دارد. افرادی چون تاتیان و افرایم قدیس و فرهاد قدیس از این شهر برخاستند. جغرافی‌نویسان مسلمان اهمیت زیاد به آن
برخاستند. جغرافی‌نویسان مسلمان اهمیت زیاد به آن نداده‌اند زیرا اکثریت اهالی آنجا به دین نصرانیت باقی بودند و کلیساهای بسیار، که ابن‌حوقل شمارهٔ آنها را سیصد کلیسا نوشته‌است، در آن شهر وجود داشت. مندیل عیسی نیز در آن شهر بود و مسلمانان در سال ۳۳۲ هجری برای اینکه شهر را از حمله و غارت رومیان در امان نگهدارند آن را به رومیان دادند. مقدسی در نیمهٔ دوم قرن چهارم به شرح کلیسای باشکوه ادسا که گنبدی موزاییک داشته‌است پرداخته و آن را یکی از عجایب چهارگانه دنیا به‌شمار آورده‌است و گویند مسجدالاقصی را در بیت‌المقدس
آورده‌است و گویند مسجدالاقصی را در بیت‌المقدس به سبک این کلیسا ساخته‌اند و اضافه می‌کند که شهریست مستحکم.
مهاجران یک بازی ویدئویی استراتژی زمان-واقعی است که توسط بلو بایت سافت‌ور توسعه یافته‌است. این بازی اولین بازی از سری بازی‌های مهاجران است که در سال ۱۹۹۳ برای آمیگا و در سال ۱۹۹۴ برای داس منتشر شده‌است. خلاصه داستان. در این بازی، بازیکن نقش یک خدای باستانی را بر عهده می‌گیرد و مسئولیت هدایت و رهبری مردم را از طریق دستورها، اعمال نفوذ و مداخلات الهی عهده‌دار می‌شود. بازیکن این قدرت را دارد که سرزمین را شکل دهد، تمدن خود را گسترش دهد و قدرت الهی خویش را افزایش دهد - با هدف نهایی پیروزی پیروانش بر نیروهای دشمن
دهد - با هدف نهایی پیروزی پیروانش بر نیروهای دشمن که توسط خدایی رقیب رهبری می‌شوند.
طوطی جغدی یا کاکاپو (به زبان مائوری: "kākāpō" به معنی طوطی شب) نام پرنده‌ای است که بومی جزیره نیوزلند می‌باشد. این پرنده نمی‌تواند پرواز کند و بر روی زمین راه می‌رود و معمولاً در شب به بیرون از لانه خود می‌آید. متأسفانه این پرنده به شدت در معرض انقراض قرار دارد به‌طوری‌که هم‌اکنون چیزی در حدود شصت و پنج عدد از این پرنده وجود دارد. در گذشته به دلیل اینکه هیچ دشمن طبیعی نداشت، تعداد آن‌ها زیاد بود ولی هم‌اکنون و پس از ورود اروپاییان که با خود جانورانی همانند سگ و گربه آورده‌اند، نسل این پرندگان در خطر انقراض
و گربه آورده‌اند، نسل این پرندگان در خطر انقراض قرار دارد. این پرنده معمولاً تنها زندگی می‌کند. این پرنده در هنگام شب به ارتفاعات کوهستان می‌رود و در طول مسیر خود چاله‌های کم‌عمقی حفر می‌کند. طوطی جغدی داخل این چاله‌ها می‌نشیند و به کمک کیسه هوایی که در سینه دارد، صدای بسیار بلند و پرحجمی تولید می‌نماید. این صدا در تمام کوهستان و دره‌های آن پیچیده و باعث جذب طوطی ماده می‌گردد. ویژگی‌ها. طوطی کاکاپو مدت طولانی در کرهٔ زمین زندگی می‌کند. این پرنده کوچک حدود ۶۰ سانتی‌متر طول دارد. وزن آن تا چهار کیلوگرم است.
سانتی‌متر طول دارد. وزن آن تا چهار کیلوگرم است. قسمت بالای بدن با لکه‌های سبز-زرد پوشیده شده است، و شکم و سینه پرنده کمی سبک‌تر است. این پرنده دارای یک نوک بزرگ خاکستری و پنجه‌های عظیم است. کاکاپو بسیار شبیه به جغد است. اما بال این طوطی بسیار کوچک است. در آماده‌سازی برای فرایند پرورش، پرندگان سوراخ‌هایی را در نخاله‌های پوسیده یا درختان و همچنین در شکافهای سنگ‌ها حفر می‌کنند. این سوراخ‌ها دارای دو ورودی و چندین شاخه هستند. معمولاً کاکاپو ماده در اواسط ژانویه دو تخم می‌گذارد. وقتی نوزادان به دنیا می‌آیند،
دو تخم می‌گذارد. وقتی نوزادان به دنیا می‌آیند، مادرشان منحصراً درگیر تربیت آن‌ها است و نرها در این امر مشارکتی ندارند. در حال حاضر، دانشمندان بر این باورند که در طبیعت برای این پرندگان غیرمعمول، عملاً هیچ جایی نمانده است. دلیل این امر تهدید مداوم شکارچیان (موش، گربه و دیگران) و همچنین تأثیر انسان بر زیستگاه آن‌ها است. کاکاپو متفاوت‌ترین طوطی اصالتاً اهل زلاندنو است. او منحصربه‌فردترین پرندگان محسوب می‌شود. مردم محلی مائوری او را «طوطی در تاریکی» می‌نامند، زیرا او شیوه زندگی شبانه را برگزیده است. ویژگی بارز
او شیوه زندگی شبانه را برگزیده است. ویژگی بارز این است که به هیچ وجه پرواز نمی‌کند. او بال دارد اما توانایی پرواز است. دانشمندان کاکاپو را یکی از قدیمی‌ترین پرندگانی می‌دانند که هم‌اکنون روی زمین زندگی می‌کنند. این پرنده در حال حاضر در آستانه انقراض است. کاکاپو بیش از نیم متر طول دارد و وزن آن به ۴ کیلوگرم می‌رسد. این پرندگان دارای سیستم چندهمسری هستند و یک نر در یک فصل می‌تواند چندین ماده داشته باشد. شخصیت و سبک زندگی کاکاپو. کاکاپو بسیار اجتماعی و خوش‌اخلاق است. او به راحتی با افراد ارتباط برقرار می‌کند.
است. او به راحتی با افراد ارتباط برقرار می‌کند. موردی رخ داد که یک کاکاپو نر رقص جفت‌گیری خود را برای یک نگهبان باغ وحش انجام داد. این پرنده پرواز نمی‌کند، اما این بدان معنی نیست که آنها مرتباً روی زمین می‌نشینند. آنها کوهنوردان عالی هستند و می‌توانند از درختان بسیار بلند صعود کنند. آنها در جنگل زندگی می‌کنند، جایی که در طول روز در شکاف درختان پنهان می‌شوند یا برای خود سوراخ‌هایی می‌سازند. تنها راه فرار از خطر، استتار آن‌ها و عدم تحرک کامل است. این روش به آنها کمک می‌کند در صورتی که جانور دیگری در همان
آنها کمک می‌کند در صورتی که جانور دیگری در همان نزدیکی باشد، متوجه این طوطی نشود. کاکاپوها شب‌ها در جستجوی غذا یا جفت خود در مسیرهای رفت و آمد خود بیرون می‌روند و در طول شب می‌توانند مسافت حداکثر ۸ کیلومتر را طی کنند. تغذیه طوطی کاکاپو. کاکاپوها منحصراً غذاهای گیاهی می‌خورد. آنها می‌توانند از بلندترین درختان بالا روند. آنها انواع توت‌ها و میوه‌ها را می‌خورند، گرده‌ها را خیلی دوست دارند. به عنوان وعده‌های غذایی، آنها فقط نرم‌ترین قسمت‌های چمن و ریشه را انتخاب می‌کنند و آنها را با منقار قدرتمند خود خرد
انتخاب می‌کنند و آنها را با منقار قدرتمند خود خرد می‌کنند. در اسارت آنها غذای شیرین را ترجیح می‌دهند. تولیدمثل و طول عمر کاکاپو. کاکاپوها در امید به زندگی قهرمان پرندگان هستند و ۹۰ الی ۹۵ سال عمر می‌کنند. آیین بسیار جالبی توسط نرها برای جذب ماده‌ها انجام می‌شود. این پرندگان عمدتاً به تنهایی زندگی می‌کنند. طبقه‌بندی، سیستماتیک و نام‌گذاری. کاکاپو در اصل توسط پرنده‌شناس انگلیسی جرج رابرت گری در سال ۱۸۴۵‏ توصیف شد.
آشنایی ایرانیان با اسلام را می‌توان به دورهٔ محمد (پایه‌گذار اسلام) و سلمان فارسی — که از اولین ایرانیان مسلمان بود — مرتبط دانست؛ زیرا بر پایه برخی منابع اسلامی ادعا شده که محمد نامه‌ای به شاه ایران خسرو پرویز فرستاد و هنوز مترجم از خواندن نامه فارغ نشده بود که خسرو پرویز با عصبانیت نامه را از مترجم گرفت و پاره کرد؛ البته سندیت این رویداد و وجود چنین نامه‌ای مورد تردید است. اسلام آوردن ایرانیان، فرایندی پیچیده و تدریجی تاریخی بوده که چند قرن طول کشیده و از ناحیه‌ای به ناحیه دیگر، تفاوت داشته و انگیزه و
از ناحیه‌ای به ناحیه دیگر، تفاوت داشته و انگیزه و نیروی محرک آن در موارد گوناگون، متفاوت بوده است. با ظهور دانشمندانی مسلمان، برخی علوم پیشرفت کرد و پس از ایجاد وقفه‌ای، ادبیات و موسیقی در ایران توسعه یافت. در ایران، اسلام دین رسمی کشور و بنابر آمار سازمان سیا در سال ۲۰۱۴ میلادی، دین ۹۹٫۴ درصد جمعیت این کشور بود که ۹۵–۹۰ درصد آنان شیعه و ۱۰–۵ درصد آنان نیز سنی محسوب می‌شدند اما برپایهٔ نظرسنجی مؤسسهٔ گمان در سال ۲۰۲۰، نزدیک به ۴۷ درصد از جمعیت بالای ۱۹ سال ایران دین‌ناباور (اعم از: خداناباور، انسان‌گرا،