payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آخر را به سمت چشم جان کندی شلیک کرده ولی به دلیل اصابت هم زمان گلوله‌ای دیگر از پشت تیرش خطا رفته و با پیشانی کندی اصابت می‌کند. جیمز فایلز افزود که او پس از تیراندازی پوکه فشنگ را با دندانش گاز زده و آن را روی لبهٔ حصار چوبی گذاشته. ۲۴ سال بعد از ترور جان اف کندی باغبانی که مشغول به کندن زمین بوده است به اتفاق این پوکه را پیدا می‌کند. فایلز گفت که اگر این تیر مال من باشد، این یک فشنگ کالیبر ۰/۲۲۲ است و جای دندان من هم به روی آن است. محققان پس از آزمایش به این نتیجه رسیدند که علامتهای روی این تیر توسط
به این نتیجه رسیدند که علامتهای روی این تیر توسط دندان انسان به وجود آمده است. فایلز یک داستان کامل و دقیق از تمام چیزهای که در آن روز اتفاق افتاده است ارائه داده است.
کاینئوس جنگجوی شکست ناپذیر تسالی بود، او در شکار گراز کالیدونیان شرکت داشت و در بین جنگ میان لاپیت‌ها و سانتورها کشته شد. در اصل، کاینئوس یک دوشیزه به نام کائِنیس «Caenis» بود. پوزئیدون به او تجاوز کرد و بعد از آن به او وعده داد هر آرزویی داشته باشد برآورده خواهد کرد، او آرزو کرد تا مرد شود تا دیگر چنین اتفاقی هیچوقت برایش پیش نیاید. آرزوی او برآورده شد و خدا او را از تمام سلاح‌ها آسیب‌ناپذیر ساخت. بعد از ازدواج پیریتوس، هنگامی که جنگ میان لاپیت‌ها و سانتورها به پایان رسید، کاینئوس سانتورهای بسیاری را به
به پایان رسید، کاینئوس سانتورهای بسیاری را به قتل رسانده بود، و به خود او هیچ صدمه‌ای نرسیده بود. در انتها، انبوهی از سانتورها به دلیل اینکه نمی‌توانستند او را بکشند، ستون‌هایی از درختان صنوبر بر روی او ریختند، و او زیر این وزن زیاد له و خفه شد. بعد از مرگش به مانند پرنده‌ای پرواز کرد و رفت.
نویه زورشر تسایتونگ یا نویه زوریخه تسایتونگ (به آلمانی: "Neue Zürcher Zeitung") (ترجمهٔ فارسی: "روزنامهٔ جدید زوریخ") یکی از روزنامه‌های قدیمی و بسیار معتبر در کشور سوئیس است که به زبان آلمانی منتشر می‌شود. دفتر مرکزی روزنامهٔ "نویه زورشر تسایتونگ" در شهر زوریخ قرار دارد.
اس‌تی‌اس-۱۲۵ چهارمین و آخرین ماموریت تعمیر تلسکوپ فضایی هابل بود. این ماموریت با پرواز شاتل فضایی فضاپیمای آتلانتیس انجام شد.
عاشقا سلام، عاشقا درود عنوان آلبومی است از علیرضا افتخاری که در اسفند ۱۳۸۷ توسط شرکت پنج برگ هنر منتشر شد. آهنگساز این اثر فریدون خشنود است و اشعار آن از محمد صالح علا، مولوی، سعدی، اهورا ایمان، علیرضا قزوه و لیلا کسری است.
پل اِلوار با نام اصلی اوژِن امیل پل گرَندِل (زاده ۱۴ دسامبر ۱۸۹۵ – درگذشته ۱۸ نوامبر ۱۹۵۲) شاعر، نویسنده، سیاستمدار و مبارز فرانسوی بود. او از رهبران جنبش سوررئالیسم بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۸ و همچنین یکی از مؤسسان "دفتر مطالعات سوررئالیستی" در سال ۱۹۲۴ بود. الوار در ۲۷ ماه مه سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۳ به حزب کمونیست پیوست، مدتی از مبارزه دست کشید و در سال ۱۹۴۲ تقاضای عضویت مجدد در حزب را کرد. فعالیت این حزب در آن دوران، غیر قانونی اعلام شده بود. زندگی. پل الوار ساعت ۱۱ صبح روز ۱۴ دسامبر سال ۱۸۹۵ در سن-دنی، بلوار ۴۶
۱۱ صبح روز ۱۴ دسامبر سال ۱۸۹۵ در سن-دنی، بلوار ۴۶ شَتودَن (بلوار ژولُ-گِد کنونی) در شمال پاریس زاده شد. پدرش کلمان اوژِن گرَندِل، هنگامیکه پل به دنیا آمد حسابدار بود ولی پس از سال ۱۹۰۰، دفتر آژانس املاک گشود و مادرش ژان ماری کوزَن به حرفۀ دوزندگی می‌پرداخت. وی در ۱۵ سالگی به علت ابتلا به سل مجبور شد تحصیل را رها کند و برای استراحت به مدت یکسال و نیم به کوهستانهای سوئیس سفر کند. او در آن جا دختری روسی به نام گالا را ملاقات کرد و از ارزوها و امیدهایش برایش گفت او به گالا گفت که علیرغم مخالفت خانواده اش بسیار
او به گالا گفت که علیرغم مخالفت خانواده اش بسیار میل دارد تا شاعر شود. گالا برایش نوشت: «تو شاعر بزرگی خواهی شد.». مدت‌ها این گونه کنار هم سپری کردند و گالا رؤیاها و ارزوهای پل الوار را قوت بخشید. پس از بهبودی و بازگشت به پاریس برای اولین بار چند قطعه از اشعار خود را در مجلات مختلف ادبی فرانسه به چاپ رساند. گالا و الوار پس از مدتی دوری و با وجود مخالفت خانواده‌هایشان با هم ازدواج کردند. در سال ۱۹۱۴ به خدمت نظام احضار شد و در بخش پرستاری انجام وظیفه کرد، در ۱۹۱۷ اولین دفتر شعر خود را به نام "وظیفه و نگرانی"
اولین دفتر شعر خود را به نام "وظیفه و نگرانی" (le Devoir et l'Inquiétude) و یک سال بعد در ۱۹۱۸ دومین دفتر شعرش با عنوان "اشعار برای صلح" (Poèmes pour la paix) را به چاپ رسانید. الوار پس از پایان جنگ، با آندره برتون، لوئی آراگون و فیلیپ سوپو آشنا شد و با شرکت آنان "بیانیه شعر سوررئالیستی فرانسه" را امضا کرد و جنبش ادبی سورئالیسم را پایه‌گذاری کرد. پایه‌گذار این آشنایی همسر پل، گالا بود و در وارد شدن پل به این مسیر نقش بسزایی داشت. با مجموعه‌های "جانوران و آدمیزادگانشان" (les Animaux et leurs hommes) (۱۹۲۰)،
(les Animaux et leurs hommes) (۱۹۲۰)، "نیازهای زندگی و نتایج رؤیاها" (les Nécessités de la vie et les Conséquences des rêves) (۱۹۲۱)، به عنوان یکی از شاعران نامدار سورئالیسم شناخته شد. در سال ۱۹۲۴ پس از جدایی از همسرش (گالا) که برایش ضربه روحی بسیار سختی به‌شمار می‌رفت سفری را به دور دنیا آغاز کرد. هفت ماه گریز به کشورهای محروم آسیای شرقی (اقیانوسیه، استرالیا، هندوچین، سیلان، جزایر آنتیل، پاناما، مالزی، هند، زلاند نو)؛ سرانجام دوستانش او را در سنگاپور یافتند. در بازگشت آثاری را انتشار داد که همه از لحنی
در بازگشت آثاری را انتشار داد که همه از لحنی هیجان‌انگیز و پرشور خبر می‌داد. از آن جمله "مرگ از نمردن"، "چشمان پرثمر" و مجموعه "پایتخت اندوه" ۱۹۲۶ که از شاهکارهای الوار است. دربارهٔ این کتاب منتقدان گفته‌اند: همین کتاب کافیست تا الوار نماینده شعر نو فرانسه باشد. الوار از جمله اولین کسانی بود که از مزایای شعر ناهشیارانه و تفاوت آن با اشعار هشیارانه سخن گفت و شعر را ناشی از حالت خودکار مغز آمیخته با اوهام (تخیل) دانست. او از شاعران ردیف اول مکتب سوررئالیسم بود و سبک شخصی خاصی در این مکتب به وجود آورد که او
و سبک شخصی خاصی در این مکتب به وجود آورد که او را در میان همه هنرمندان به چهره‌ای محبوب و ممتاز بدل کرد. از سال ۱۹۲۷ با کمونیست‌ها رابطه داشت و در همین سال بود که در بحبوحه اشغال فرانسه توسط آلمان قطعه "آزادی" را سرود. بنا به گفته شخص شاعر، در ابتدا این شعر، صرفاً عاشقانه بوده و وی این شعر را در مورد زنی که او را دوست داشته سروده‌است. اما به مرور شاعر به این حقیقت دست می‌یابد که این شعر نمی‌تواند صرفاً مختص یک «انسان» باشد بلکه متعلق به همه انسانهاست. الوار در سال ۱۹۴۲ در حین اشغال فرانسه و در رابطه با
در سال ۱۹۴۲ در حین اشغال فرانسه و در رابطه با جنبش ملی مقاومت، رسماً وارد حزب کمونیست فرانسه شد. پل الوار پیش از عضویت در حزب کمونیست، در سال ۱۹۳۰ در کنگره انترناسیونال دوم نویسندگان انقلابی جهان در شوروی شرکت نموده بود. او بعد از جنگ جهانی دوم به دلیل اشعار اجتماعی و فعالیت‌های سوسیالیستی مشهور شد؛ البته بدون اینکه مطیع حزب کمونیست شود. در همین سال‌ها بود که در جنگهای داخلی اسپانیا شرکت کرد و به عنوان شاعری که شعر را از بعد شخصی به بعد اجتماعی و مردمی کشاند شناخته شد. همچنین به مبارزات مخفیانه علیه
کشاند شناخته شد. همچنین به مبارزات مخفیانه علیه اشغالگران نازی می‌پردازد. مجموعه‌های «شعر و حقیقت ۱۹۴۲» «شایستگان زیستن ۱۹۴۴» و «در وعده گاه آلمانی ۱۹۴۴» در چنین حال و هوایی منتشر شدند؛ که از مهم‌ترین اشعار سیاسی و رزمی دوره مقاومت به‌شمار می‌آیند. در سال ۱۹۴۸ از پیکاسو و الوار برای عضویت در «کنگره صلح» در لهستان دعوت به عمل آمد. در ژوئن همین سال الوار «اشعار سیاسی» را با مقدمه‌ای از لوئی آراگون انتشار داد. وی «ققنوس» را در آخرین سال زندگی خویش (۱۹۵۲) سرود. و در آخر باید گفت که پل الوار بیش از دیگران شعر
و در آخر باید گفت که پل الوار بیش از دیگران شعر بین دو جنگ جهانی در فرانسه را تحت تأثیر خود قرار داده‌است. اشعار الوار در عین اینکه دستمایه اجتماعی و سیاسی دارند، اغلب رنگی از عشق و عاطفه دارند همچنین در اشعار او نشانه از سبک تمام شاعران سوررئالیست دیده می‌شود. شعر او به علت محتوای انسان‌دوستانه و توصیف احساسات عمیق و پرشور، تأثیری عمیق روی تمام قشرها خلق گذاشت و بدین ترتیب او بهترین شاعر نسل خود شد. شعر الوار: کوتاه، فشرده، و مخاطبه‌ای، است. تجربه‌های شرکت او درجنگ داخلی اسپانیا و سایر حوادث زمان، باعث
او درجنگ داخلی اسپانیا و سایر حوادث زمان، باعث شدند که او همیشه برای محرومان و آزادیخواهان موضعگیری نماید. الوار، سه‌شنبه ۱۸ نوامبر ۱۹۵۲، ساعت ۹ صبح در خانه‌اش واقع در خیابان گراوِل (شرانتون-لو-پون شماره‌ ۵۲) به دلیل انفارکتوس قلبی، دیده از جهان فروبست و در آرامگاه پرلاشز به خاک سپرده شد. آثار. اشعار نخستین به نام پل اوژن گرندل، انتشار در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۱۳ وظیفه و نگرانی، انتشار در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۱۹۱۷ اشعاری برای صلح، انتشار در تاریخ ژوئیه ۱۹۱۸ مکررات، تاریخ انتشار در ۱۸ مارس ۱۹۲۲ تیره‌بختی فناناپذیران
انتشار در ۱۸ مارس ۱۹۲۲ تیره‌بختی فناناپذیران با همکاری ماکس ارنست، انتشار در تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۹۲۲ مردن از نمردن، انتشار در تاریخ ۲۵ مارس ۱۹۲۴ ۱۵۲ ضرب‌المثل باب سلیقه روز با همکاری بنژامَن پره، انتشار در تاریخ ژانویه ۱۹۲۵ پایتخت درد، انتشار در تاریخ ۸ سپتامبر ۱۹۲۶ زوایای پنهان زندگی یا هرم انسانی، انتشار در تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۲۶ عشق شعر، انتشار در تاریخ ۱۹ مارس ۱۹۲۹ پایدار، انتشار در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۳۰ زندگی بی‌واسطه، انتشار در تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۹۳۲ گُل سُرخ همگان، انتشار در تاریخ دسامبر ۱۹۳۴ آسان، انتشار در
انتشار در تاریخ دسامبر ۱۹۳۴ آسان، انتشار در تاریخ ۲۴ اکتبر ۱۹۳۵ شبهای مشترک، با دو طرح از سالوادور دالی، انتشار در تاریخ ژوئیه ۱۹۳۵ چشمهای بارور با یک پرتره و چهار تصویر از پابلو پیکاسو، انتشار در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۹۳۶ دستهای آزاد، انتشار در تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۳۷ روند طبیعی، انتشار در تاریخ ۱۰ مارس ۱۹۳۸ ترانه تام، انتشار در تاریخ ۶ مه ۱۹۳۹ در دیدرس، انتشار در تاریخ ۳ ژوئن ۱۹۳۹ کتابِ باز، انتشار در اکتبر ۱۹۴۰ روی شیب‌های زیرین، با مقدمه ژان پُلان و پرتره‌ای از پیکاسو، انتشار در آوریل ۱۹۴۱ کتابِ باز، جلد دوم
پیکاسو، انتشار در آوریل ۱۹۴۱ کتابِ باز، جلد دوم انتشار در تاریخ آوریل ۱۹۴۱ شعر و حقیقت ۱۹۴۲، انتشار در پایان سپتامبر ۱۹۴۲ شب آخر، انتشار در تاریخ ۱۹۴۲ شعر بی‌اختیار و شعر آگاهانه، انتشار در ژوئیه ۱۹۴۲ هفت چکامه عشق در رزم، انتشار در دسامبر ۱۹۴۳ شایستگان آزادی، تاریخ انتشار در ۱ ژوئیه ۱۹۴۴ تخت، میز، انتشار در ژنو، آوریل ۱۹۴۴ در وعده‌گاهِ آلمان‌ها، انتشار در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۴۴ برای زندگی در اینجا، انتشار در سال ۱۹۴۴ بدل سایه، با طرح‌هایی از آندره بودَن، انتشار در سال ۱۹۴۵ در آوریل ۱۹۴۴ پاریس هنوز نفس
انتشار در سال ۱۹۴۵ در آوریل ۱۹۴۴ پاریس هنوز نفس می‌کشد. انتشار در تاریخ ۱۵ آوریل ۱۹۴۵ جامه‌دار جلف، انتشار در تاریخ ۴ ژوئیه ۱۹۴۵ اندیشه بلند عاشقانه، با تصویری از نوش الوآر اثر پابلو پیکاسو، انتشار در تاریخ ۱۷ نوامبر ۱۹۴۵ آرزو، انتشار در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۵ شعر بی‌وقفه، انتشار در تاریخ ۳ ژانویه ۱۹۴۶ میل شدید تداوم، انتشار در تاریخ ۱۱ نوامبر ۱۹۴۶ پیکرهای به یاد ماندنی، انتشار در نوامبر ۱۹۴۷ با نام مستعار برَن/ Brun زمان، لبریز می‌شود. انتشار در تاریخ ۱۶ ژوئن ۱۹۴۷ با نام مستعار دیدیه دروش اشعار سیاسی، با
۱۹۴۷ با نام مستعار دیدیه دروش اشعار سیاسی، با مقدمه آراگن. انتشار در تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۴۸ دیدن، انتشار در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۴۸ لِدا، انتشار در ماه مِه ۱۹۴۹ موسم عشق، انتشار در تاریخ ۱۵ مه ۱۹۴۹ درس اخلاق، انتشار در تاریخ ۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ توان گفتن همه‌چیز، انتشار در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۹۵۱ ققنوس. انتشار در دسامبر ۱۹۵۱ کوره‌راه‌ها و راه‌های شعر، انتشار در سال ۱۹۵۲ شعر بی‌وقفه جلد دوم، انتشار در سال ۱۹۵۳ دو شعر، با رِنه شَر، انتشار در سال ۱۹۶۰ واپسین چامه‌های عاشقانه، انتشار در سال ۱۹۶۶ مکس اِرنست: نگارگری‌هایی برای پل
در سال ۱۹۶۶ مکس اِرنست: نگارگری‌هایی برای پل الوآر. انتشار در سال ۱۹۶۹ چامه‌ها ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۶. انتشار در تاریخ ۱۹۷۰ چامه‌های جوانی. انتشار در تاریخ ۱۹۷۸ کودکی که بزرگ نمی‌شود. انتشار در سال ۱۹۸۰ به فارسی. محمدرضا پارسایار، احمد شاملو، محمّدعلی سپانلو، احمد کامیابی مسک و محمّدتقی غیاثی از مترجمان فارسی شعر الوار هستند.
گیلان استانی در شمال ایران است. گیلان همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نان بربری (در افغانستان، نان پنجه‌کشی) نوعی نان است که پخت آن در ایران و چند کشور دیگر مرسوم است و به هر دو شیوهٔ سنتی و صنعتی تولید می‌شود. نام این نان برگرفته از نام ایل بربر (هزاره) است که در مرز بین ایران و افغانستان زندگی می‌کردند. در اواخر دوران قاجار چند بربر پخت این نان را در تهران آغاز کردند و آن را رواج دادند. طعم و بوی ویژه این نان ناشی از استفاده از ترکیب آب و مقدار کمی خمیر مایه است که پیش از پخت به وسیلهٔ نانوا روی خمیر نان مالیده می‌شود. تاریخچه. در میانهٔ سالهای ۱۲۶۹ تا ۱۲۷۹ خورشیدی گروهی از
در میانهٔ سالهای ۱۲۶۹ تا ۱۲۷۹ خورشیدی گروهی از مردم هزاره از ناحیهٔ بربرستان یا هزارستان افغانستان به شرق ایران مهاجرت کردند. از همین روی، این قوم در ایران به نام بربر یا بربری معروف بودند. نان بربری در آغاز توسط بربری‌های خراسان و در تنور پخته می‌شد، سپس به تهران رفته و در دوره قاجار رفته رفته در کل کشور رواج یافت. نان مشابهی در میان هزاره‌های کابل با نام نان "پنجه‌کَش" شناخته می‌شود. حلوا بربری مشهد نیز خاستگاهی همانند نان بربری دارد. شکل ظاهری. نان بربری در حال حاضر به شکل بیضی به طول ۷۰ الی ۸۰
بربری در حال حاضر به شکل بیضی به طول ۷۰ الی ۸۰ سانتی‌متر و عرض ۲۰ الی ۳۰ سانتی‌متر و به ضخامت ۳ الی ۳/۵ سانتی‌متر به صورت سنتی و ماشینی پخت می‌شود. خواص. نانی که با آرد ارزن تهیه می‌شود باعث تقویت معده شده و همچنین ورم معده و روده را بهبود می‌بخشد.
جلال مقامی (۲ مرداد ۱۳۲۰ – ۵ آبان ۱۴۰۱) دوبلور، گوینده، مدیر دوبلاژ و بازیگر ایرانی بود. جلال مقامی به دلیل اجرای برنامهٔ «دیدنی‌ها» نیز شهرت داشت. زندگی. جلال مقامی در ۲ مرداد ۱۳۲۰ در تهران و در خانواده‌ای اهل قزوین زاده شد. فعالیت هنری را از سنین نوجوانی با بازی در تئاتر شروع کرد و سپس به تشویق حیدر صارمی از سال ۱۳۳۷ وارد عرصهٔ دوبلاژ شد. مقامی همسر رفعت هاشم‌پور، دوبلور قدیمی سینما و تلویزیون و همچنین دایی شراره حضرتی، دوبلور، و پسر خاله ژیلا امیرشاهی مجری تلویزیون بود. جلال مقامی استاد خود در دوبله را
تلویزیون بود. جلال مقامی استاد خود در دوبله را هوشنگ لطیف‌پور معرفی می‌کند و در سال‌های طلایی دوبلاژ، در فیلم‌های دوبله شده به مدیریت علی کسمایی، محمدعلی زرندی، عطاءالله کاملی، ایرج دوستدار، احمد رسول‌زاده، سعید شرافت و ابوالحسن تهامی گویندگی کرده‌است. حرفه. جلال مقامی از سال ۱۳۴۴ در فیلم‌های سینمایی به ایفای نقش پرداخت و مدیریت دوبلاژ را از سال ۱۳۴۵ آغاز کرد. وی در سال‌های بعد از انقلاب ۱۳۵۷، قبل از این‌که صدای سر صحنه در سینمای ایران باب شود، به‌جای سعید راد (مرز)، فرامرز قریبیان (آوار)، مجید مظفری (تیغ
راد (مرز)، فرامرز قریبیان (آوار)، مجید مظفری (تیغ و ابریشم، کشتی آنجلیکا)، پرویز پرستویی (شکار)، اصغر همت (هزاردستان)، و… صحبت کرده‌است و اجرای برنامهٔ «دیدنی‌ها» به تهیه‌کنندگی غلامحسین میرزاده را بر عهده داشته‌است. پخشِ این برنامهٔ تلویزیونی از سال ۱۳۶۲ آغاز شد و به مدت ۱۲ سال ادامه یافت. این برنامه در آن سال‌ها که با دوران جنگ هشت‌ساله همزمان بود، روزهای یکشنبه از شبکهٔ دو پخش می‌شد و با اجرای جلال مقامی به یکی از محبوب‌ترین برنامه‌های تلویزیونی در ایران تبدیل شد. وی در دههٔ ۱۳۶۰، مدیریت دوبلاژ مجموعهٔ
تبدیل شد. وی در دههٔ ۱۳۶۰، مدیریت دوبلاژ مجموعهٔ تلویزیونی «مارکو پولو» را بر عهده داشته‌است. او در دوبلهٔ مجموعهٔ تلویزیونی «لبهٔ تاریکی» به‌جای شخصیت "‌رونالد ران کریون" یکی از به‌یادماندنی‌ترین گویندگی‌های خود را به یادگار گذاشته‌است. او در مجموعه‌های تلویزیونی «ارتش سری» (برانت)، «پوآرو» (هستینگز)، «خانوادهٔ رابینسون» (رابینسون)، «شهر مرزی» (جک)، «هشدار برای کبرا ۱۱» (سمیر)، «مزد ترس» (عبدالرضا اکبری)، «پدرسالار» (خسرو شجاع‌زاده)، و… حرف زده‌است. وی در دههٔ ۱۳۸۰، به‌عنوان گویندهٔ ثابت رابین ویلیامز
در دههٔ ۱۳۸۰، به‌عنوان گویندهٔ ثابت رابین ویلیامز شناخته می‌شد و در فیلم‌های متعددی همچون انجمن شاعران مرده، خانم داوت‌فایر، جومانجی، هملت، ویل هانتینگ نابغه، مرد دوصدساله، بی‌خوابی و سریال ماجراهای شرلوک هلمز بعد از بهرام زند به‌جای (جرمی برت در نقش شرلوک هلمز) گویندگی کرده‌است. از دیگر آثار مقامی می‌توان به گویندگی‌اش در «لورنس عربستان به جای عمر شریف» و «شکوه علفزار» اشاره کرد. بیماری و درگذشت. مقامی، در ۱۵ آبان ۱۳۹۳، پیش از این‌که در محل کارش در رادیو البرز حاضر شود و برنامهٔ «شنیدنی‌ها» را اجرا کند،
البرز حاضر شود و برنامهٔ «شنیدنی‌ها» را اجرا کند، دچار سکتهٔ مغزی و اختلال تکلم شد. وضعیت سلامتی او گرچه نسبت به روزهای اول بروز عارضه، بهبود یافت اما بر اثر آن سکتهٔ مغزی خفیف، صدایش تغییر کرد و تکلم برایش کمی سخت شد. وی در روز جمعه ۱۴ شهریور ۱۳۹۳، در منزل مسکونی‌اش در مهرشهر، کرج دچار حادثه شد و از ناحیهٔ پهلو آسیب دید. جلال مقامی در سال‌های آخر عمر به دلیل شرایط جسمانی، به ندرت کار دوبله می‌کرد. او در باب دوبله و آیندهٔ آن در ایران می‌گوید: «بگذارید واقعیت را بگویم که با ادامهٔ روند فعلی چند سال آینده
را بگویم که با ادامهٔ روند فعلی چند سال آینده شاهد این اتفاق خواهیم بود که دوبلهٔ ایران از جایگاه رفیع خود به سطح نازلی برسد». جلال مقامی عصر پنجشنبه ۵ آبان ۱۴۰۱ بر اثر ایست قلبی درگذشت. پیکر جلال مقامی صبح یکشنبه ۸ آبان ۱۴۰۱ از مقابل خانهٔ هنرمندان ایران تشییع و در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. فیلم‌شناسی. سرپرست گویندگان. آثار شاخص در دوبله
پادشاه بونگسانگ ، (سلطنت:۲۹۲~۳۰۰ میلادی)؛ چهاردهمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه پادشاهی کره و پسر بزرگ پادشاه سوچون بود. در زمان سلطنت او چندین شورش در کشور شکل گرفت اما همگی سرکوب شده و کشور به ثبات رسید. در طول کشور داری او بارها قبیله مورونگ به گوگوریو حمله کرد اما در همه نبردها گوگوریو پیروز شد. سرانجام او توسط چانگ جوری و اشراف از تخت پادشاهی عزل شد و پادشاه با عذاب و وجدانی روبه رو شد و سپس به همراه دو پسرش خودکشی کرد. گفته شده است، که او از دوران جوانی آدم بسیار متکبر و فاسدی بوده، به
از دوران جوانی آدم بسیار متکبر و فاسدی بوده، به دیگران اطمینان نداشته و بسیار حسود بوده است. به محض رسیدن به سلطنت، پادشاه بونگسانگ عموی معروفش، «دالگا» (شاهزاده آن‌گوگ)، را متهم به خیانت کرد و او را کشت. بر طبق کتاب سامگوک ساگی، خشونت او مردم را آشفته و ناراحت کرد. اقدامات. در هشتمین ماه از سال ۲۹۳ میلادی، قبیله ژیان‌بی، به رهبری «مورونگ‌هوی» به گوگوریو حمله کرد و پادشاه بونگسانگ به کوه‌های شین‌سونگ فرار کرد. از شمال سوهیونگ، شخصی به نام «گو نوجا» با هدایت ۵۰۰ سواره نظام به ملاقات پادشاه بونگسانگ رفت، و
۵۰۰ سواره نظام به ملاقات پادشاه بونگسانگ رفت، و سپس برای مقابله با نیروهای ژیان‌بی رهسپار شد. پادشاه بونگسانگ به «گو نوجا» لقب «ته‌یونگ» را اعطا کرد، پنجمین رتبه در دربار، و «گونگ‌نیم» را به عنوان پاداش به او بخشید. در پیروی همان ماه، پادشاه از ترس اینکه برادر کوچکترش، «دولگو» نقشه خیانتی علیه او طرح‌ریزی کرده باشد، او را مجبور به خود کشی کرد. پسر دولگو، فرمانروای بعدی، پادشاه میچون، فرار کرد و زندگی خود را نجات داد. در هشتمین ماه از سال ۲۹۶ میلادی، مورونگ‌هوی یک بار دیگر به گوگوریو حمله کرد، اما حمله او
یک بار دیگر به گوگوریو حمله کرد، اما حمله او دفع گردید. پیروی همان ماه، یخبندان شدید و فر ریختن تگرگ سبب شد تا محصولات کشاورزی نابود گردد، اما پادشاه بونگسانگ به بازسازی و تجدید بنای قصر ادامه داد، به‌طوری که مردم به صورت بزرگ و عمده اعتراض کردند. پادشاه بونگسانگ، به توصیه وزیرانش گوش نداد، و به مردم توجه نکرد. دالگا چهره مشهوری بود که شورش و تهاجم یانگماک و سوکسین را که در آن زمان تهدیدهای اصلی برای گوگوریو بودند، سرکوب و از آن جلوگیری کرد و بدین ترتیب مرز را تثبیت کرد و به عنوان محور اصلی دفاع از گوگوریو
را تثبیت کرد و به عنوان محور اصلی دفاع از گوگوریو عمل نمود. او مورد احترام مردم بود و روایتی وجود دارد که این موضوع احساسات عمومی را به شدت تکان داد. با گذشت زمان و افزایش تدریجی فشار از جانب مورونگ فو، او به توصیه صدراعظم چانگجولی، ژنرال معروف گونوجا را استخدام کرد، پیشنهاد چانگجولی را پذیرفت و او را به عنوان فرماندار شینسونگ منصوب کرد. او همچنین تهاجم مورونگ وی از ایالت یان (مورونگ شیانبی) را دفع کرد. در این زمان، سلسله جین غربی به رهبری سیما، به دلیل شورش هشت شاهزاده که از سال ۲۹۱ آغاز شده بود، در
شورش هشت شاهزاده که از سال ۲۹۱ آغاز شده بود، در بحبوحه یک بحران ملی تمام عیار قرار داشت. در اولین حمله به مورونگ شیانبی در سال ۲۹۳، مورونگ وی عملیات حمله مستقیم را آغاز کرد و مستقیماً به سمت پایتخت پیشروی کرد. او در گوکریم به پادشاه فنگ‌شیانگ که وحشت‌زده به سین‌چنگ گریخته بود، رسید، اما با حمله متقابل ۵۰۰ سواره نظام به فرماندهی گونوجا، که اتفاقاً فرماندار سین‌چنگ بود، مواجه شد و شکست خورد. در سال ۲۹۶، در جریان دومین تهاجم مورونگ شیانبی، ارتش شیانبی به گوگوک وون، جایی که مقبره پادشاه آسمانی غربی قرار داشت،
وون، جایی که مقبره پادشاه آسمانی غربی قرار داشت، رسید و تلاش کرد تا جسد پادشاه و وسایل تدفین را بدزدد، اما کارگرانی که برای این کار گمارده شده بودند، همچنان در حال مرگ بودند و با شنیدن صدای موسیقی از مقبره فرار کردند. محققان ادعا می‌کنند که این سابقه نشان‌دهندهٔ یک ضدحمله از سوی ارتش گوگوریو است. از همان ابتدا، مورونگ شیانبی خط دفاعی اصلی گوگوریو را نشکست، بلکه از استراتژی حمله زمینی با هجوم به پیونگ یانگ یا گوگوک‌وون استفاده کرد، بنابراین حتی با وجود پیشروی دشمن تا حومه پایتخت، آسیب زیادی ندیدند. اگر
دشمن تا حومه پایتخت، آسیب زیادی ندیدند. اگر موارد پادشاه قبلی دونگچئون یا پادشاه بعدی گوگوک وون را در نظر بگیریم، مشخص می‌شود که پادشاه بونگ سانگ به وضوح رهبری را به دست گرفته است. در درون خود، او دائماً به خانواده سلطنتی گو مشکوک بود و از یک توطئه خیانتکارانه می‌ترسید. در این دوره، گوگوریو در حال گذار از سیستم وراثت از برادران به سیستم وراثت از پدر به پسر بود، بنابراین پدربزرگش، پادشاه جونگ‌چئون، و پدرش، پادشاه سئوچئون، مجبور به تحمل شورش‌های خواهر و برادرهای کوچکتر خود بودند که طمع تاج و تخت را داشتند.
کوچکتر خود بودند که طمع تاج و تخت را داشتند. در گذشته‌ای دورتر، گوبالگی، پسر پادشاه سیندائه، با به تخت نشستن برادر کوچکترش، پادشاه سانسانگ، مخالفت کرد. مرگ و جانشین. در پایان، در طی کودتایی که وزیرانش در هشتمین ماه از سال ۳۰۰ انجام دادند، پادشاه بونگسانگ و دو پسرش مجبور به خودکشی شدند. او در در «بونگسانگ‌وون» دفن گردید. وزیرانش، شاهزاده فراری را پیدا کردند، و او را به عنوان پادشاه میچون به سلطنت رساندند.
آرتور هونگر (به فرانسوی: [aʁtyʁ ɔnɛɡɛːʁ]؛ ۱۰ مارس ۱۸۹۲–۲۷ نوامبر ۱۹۵۵) آهنگساز سوئیسی بود که در کشور فرانسه متولد شد و بخش زیادی از زندگی خود را در پاریس گذراند.[۱] یکی از اعضای Les Six، شناخته‌شده‌ترین اثر او احتمالاً آنتیگون است که بین سال‌های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۷ با لیبرتو فرانسوی توسط ژان کوکتو بر اساس تراژدی آنتیگون اثر سوفوکل ساخته شد. اولین نمایش آن در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۷ در تئاتر رویال د لا مونای با صحنه‌هایی توسط پابلو پیکاسو و لباس‌های کوکو شانل انجام شد. با این حال، اغلب کارهای او احتمالاً اثر ارکستری Pacific
حال، اغلب کارهای او احتمالاً اثر ارکستری Pacific 231 است که از صدای یک لوکوموتیو بخار الهام گرفته شده‌است. زندگی. اسکار آرتور هونگر (نام اول هرگز استفاده نشد) از پدر و مادری سوئیسی در لو هاور فرانسه به دنیا آمد، او ابتدا در لو هاور به مطالعه هارمونی و ویولن پرداخت. پس از دو سال تحصیل در کنسرواتوار زوریخ، از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۸ در کنسرواتوار پاریس ثبت نام کرد و با چارلز ماری ویدور و وینسنت دایندی به تحصیل پرداخت. او اولین آهنگسازی خود را در پاریس در سال ۱۹۱۶ انجام داد و در سال ۱۹۱۸ باله Le dit des jeux du
انجام داد و در سال ۱۹۱۸ باله Le dit des jeux du monde را نوشت که عموماً اولین اثر مشخصه او محسوب می‌شود. در سال ۱۹۲۶ با آندره وورابرگ، پیانیست و دانشجوی کنسرواتوار پاریس ازدواج کرد، به این شرط که آنها در آپارتمان‌های جداگانه زندگی کنند زیرا او برای آهنگسازی نیاز به خلوت داشت. آندره با مادرش زندگی می‌کرد و هونگر هر روز برای ناهار از آنها دیدن می‌کرد.[۳] آنها در طول مدت ازدواج خود جدا از هم زندگی کردند، به استثنای یک سال از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ پس از مجروح شدن وارابرگ در یک تصادف رانندگی، و آخرین سال زندگی
وارابرگ در یک تصادف رانندگی، و آخرین سال زندگی هونگر، زمانی که او به اندازه کافی خوب نبود که به تنهایی زندگی کند. آنها یک دختر به نام پاسکال داشتند که در سال ۱۹۳۲ به دنیا آمد. هونگگر همچنین دارای یک پسر به نام ژان کلود (۱۹۲۶–۲۰۰۳) از خواننده کلر کرویزا بود. در اوایل دهه ۱۹۲۰، هونگر با «زبور دراماتیک» خود Le Roi David (شاه دیوید)، که هنوز در کارنامه گروه کر است به شهرت رسید. بین جنگ جهانی اول و دوم، هونگر بسیار پرکار بود. او موسیقی فیلم حماسی سال ۱۹۲۷ آبل گانس، ناپلئون را ساخت که پیش از آن ژاکوز (فیلم ۱۹۱۹)
ناپلئون را ساخت که پیش از آن ژاکوز (فیلم ۱۹۱۹) و لارو (چرخ) (۱۹۲۳) ساخته شد. او نه باله و سه اثر آوازی صحنه را از جمله آثار دیگر ساخت. یکی از آن آثار صحنه‌ای، Jeanne d'Arc au bûcher (1935)، یک «اوراتوریو دراماتیک» (به قول پل کلودل)، [توسط چه کسی؟] به‌عنوان یکی از بهترین آثار او شناخته می‌شود. او علاوه بر قطعاتی که به تنهایی نوشته بود، با ژاک ایبرت هم در یک اپرا، L'Aiglon (1937) و یک اپرت همکاری کرد. در این دوره زمانی او همچنین Danse de la chèvre (1921) را نوشت که به یکی از عناصر اصلی در کارنامه فلوت تبدیل
که به یکی از عناصر اصلی در کارنامه فلوت تبدیل شده‌است. این قطعه که به رنه لو روی و برای فلوت سولو نوشته شده‌است، زنده و جذاب است، اما با همان صراحت تمام کارهای هونگر[نیازمند منبع]. هونگر همیشه با سوئیس، کشور مبدأ والدینش، در ارتباط بود تا اینکه با شروع جنگ و حمله نازی‌ها، خروج از پاریس برای او غیرممکن شد. او به مقاومت فرانسه پیوست و عموماً تحت تأثیر خود نازی‌ها قرار نگرفت و به او اجازه دادند بدون دخالت زیاد به کار خود ادامه دهد. او همچنین آهنگسازی را در École Normale de Musique de Paris، جایی که شاگردانش
Normale de Musique de Paris، جایی که شاگردانش از جمله Yves Ramette بودند، تدریس کرد. با این حال، او به شدت از جنگ افسرده شده بود. بین شیوع آن و مرگش، او چهار سمفونی آخر خود را نوشت (اعداد دو تا پنج) که از قدرتمندترین آثار سمفونیک قرن بیستم هستند. از این میان، دومی، برای زهی، با یک ترومپت تک‌نواز که در موومان پایانی آهنگی به سبک باخ می‌نوازد، و سومی، با عنوان فرعی Symphonie Liturgique با سه موومان که مراسم رکوئیم را تداعی می‌کند (Dies irae, De profundis clamavi) و Dona nobis pacem)، احتمالاً شناخته شده‌ترین
و Dona nobis pacem)، احتمالاً شناخته شده‌ترین هستند. این اثر که در سال ۱۹۴۶ درست پس از پایان جنگ نوشته شده‌است، مشابهی با Sinfonia da Requiem بنجامین بریتن در سال ۱۹۴۰ دارد. در مقابل این اثر، سمفونی غنایی و نوستالژیک شماره ۴ با عنوان فرعی "Deliciae Basilienses" ("لذت‌های بازل" است) که به عنوان ادای احترام به روزهای آرامش سپری شده در آن شهر سوئیس در طول جنگ نوشته شده‌است. هونگر به‌طور گسترده به عنوان یک علاقه‌مند به قطار شناخته می‌شد، و یک بار به‌طور مشخص گفت: «من همیشه عاشقانه لکوموتیوها را دوست داشتم.
گفت: «من همیشه عاشقانه لکوموتیوها را دوست داشتم. برای من آنها موجودات زنده‌ای هستند و من آنها را همان‌طور که دیگران زنان یا اسب‌ها را دوست دارند، دوست دارم.» «سمفونیک حرکت» او Pacific 231 (تصویری از یک لوکوموتیو بخار) در سال ۱۹۲۳ او را به شهرت اولیه رساند. بسیاری از آثار هونگر توسط دوست دیرینه‌اش ژرژ تزیپین حمایت می‌شد. او در سال ۱۹۵۳ آخرین آهنگ خود را با نام یک کانتاتا کریسمس نوشت. پس از یک بیماری طولانی، در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۵ در پاریس بر اثر سکته قلبی درگذشت و در قبرستان سنت وینسنت در محله مونمارتر به خاک