payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شاپور یکم در جایگاه نخست ردیف نوه‌ها قرار دارد. لشکرکشی‌های بسیار شاپور یکم علیه امپراتوری روم این مسئله را آشکار می‌کند که ولیعهد، اورمزد-اردشیر، فعالانه در این تحرکات نظامی شرکت داشته و پیش از بر تخت نشستن امورات حکومتی را بر عهده داشته است. بی شک شرکت موفقیت‌آمیز اورمزد-اردشیر در فتح ارمنستان و همچنین توانایی‌های نظامی او در ارتباط تنگاتنگ با نامیدن او به عنوان شاهنشاه این سرزمین بوده است و این موضوع زمانی قطعی می‌شود که شاپور یکم سومین پسر خود اورمزد-اردشیر را به عنوان ولیعهدی تعیین می‌کند. پیشاپیش
را به عنوان ولیعهدی تعیین می‌کند. پیشاپیش دگرگونی‌های تعیین‌کننده‌ای در این منطقه انجام شده بودند. پس از پیروزی شاپور یکم بر قیصر گوردیان سوم در مسیخه در آسورستان در سال ۲۴۴ میلادی و انصراف قیصر فیلیپ عرب از تسلط بر ارمنستان، راه برای شاپور یکم باز شد تا اورمزد-اردشیر در راس حکومت تازه بنا شده قرار بگیرد. اورمزد-اردشیر تازه از سال ۲۵۲/۲۵۳ میلادی مجاز بود تا مستقلاً به عنوان وزورگ شاه ارمنیان حکومت کند. بعداً در خلال لشگرکشی شاپور یکم به سوریه و نخستین فتح انطاکیه در سال ۲۵۳ میلادی، اورمزد-اردشیر یک لشکر
انطاکیه در سال ۲۵۳ میلادی، اورمزد-اردشیر یک لشکر ویژه را فرماندهی می‌کند. این موضوع را تربلیوس پولیو در "تاریخ قیصرها" گواهی می‌نماید و از ولیعهد به نام اودماستس نام می‌برد. همچنین می‌توان از حملهٔ مستقل اورمزد-اردشیر به کاپادوکیه نام برد که از سال ۲۵۳ تا ۲۵۵ میلادی انجام گرفت. پادشاهی. در سال ۲۷۳–۲۷۰/۲ میلادی پس از مرگ شاپور یکم، اورمزد-اردشیر به نام هرمز یکم و به عنوان سومین شاهنشاه ساسانیان جانشین پدرش شد. بر عکس فعالیت‌های او به عنوان یک ولیعهد برجسته، تقریباً هیچ اطلاعاتی دربارهٔ حکومت یک ساله‌اش با
تقریباً هیچ اطلاعاتی دربارهٔ حکومت یک ساله‌اش با نام هرمز یکم وجود ندارد. شومونت و شروو به این نکته اشاره کردند که هرمز پس از بر تخت نشستن بی‌درنگ در پی این بود که برای خود جانشینی به عنوان شاه ارمنستان بگمارد، ولی گفته نشده که آیا هرمز یکم یکی از برادرانش شاپور، شاه میشان یا نرسه شاه سگستان یا شاید عضو دیگری از خویشاوندان نزدیک خاندان پادشاهی را به این سمت دومین مقام شاهنشاهی ساسانی منصوب کرده است، ولی طبق سنگ‌نبشته پایکولی قطعی است که نرسه ۲۰ سال بعد در سال ۲۹۳ میلادی عنوان شاه ارمنستان را داشته است. این
۲۹۳ میلادی عنوان شاه ارمنستان را داشته است. این که از چه زمانی نرسه این پست را در ارمنستان به عهده داشته است مشخص نیست، ولی با اطمینان می‌توان گفت که هرمز یکم، بهرام شاه گیلان(بهرام یکم) را که در مقایسه با برادران دیگرش بسیار کمتر مورد توجه شاپور یکم بود برای این سمت برنگزیده است. در سیاست دینی، هرمز یکم پیرو پدرش بود. او هرچند به کرتیر جاه و مقام داد و او را به بالاترین منصب گمارد ولی واکنش او به آیین مانوی که کرتیر با آنها میانه خوبی نداشت، همراه با شکیبایی و خوشرفتاری بود. هرمز به مانی مصونیت داد و
و خوشرفتاری بود. هرمز به مانی مصونیت داد و پیروان این آیین را برای انجام فعالیت‌های دینی خود آزاد گذاشت. عنوان. عنوان هرمز یکم به کمک منابع اولیه (سنگ‌نبشته‌ها و سکه‌ها) آشکارا دیده می‌شود. به عنوان ولیعهد اورمزد-اردشیر طبق سنگ‌نبشته شاپور عنوان «شاه بزرگ ارمنستان» (فارسی میانه: ووزورگ شاه ارمنیان؛ پارتی: ووزورگ شاه ارمنین) را دارد. او در سمت بعدی خود به عنوان شاه ساسانی عنوان شاه شاهان (فارسی میانه: شاهنشاه) را دارد که در سنگ نبشته‌های کرتیر این عنوان یاد شده است. علاوه بر این عنوان رسمی او به عنوان
یاد شده است. علاوه بر این عنوان رسمی او به عنوان پادشاه شاهنشاهی ساسانی بر روی سکه‌ها چنین یاد شده است: «مزدا-خدا ستوده اورمزد، شاه شاهان ایران و انیران که چهر از ایزدان دارد.» و بدین وسیله هرمز یکم عنوان پدرش را دارد، عنوانی که از سنگ‌نبشتهٔ شاپور معروف گردیده است. مسئله‌ای که دارای اهمیت است این است که هرمز یکم نخستین پادشاهی بود که عنوان کامل «شاهنشاه ایران و انیران» را بر روی سکه حک نمود. در منابع مانوی بر عکس برای هرمز یکم عنوان سادهٔ پادشاهی یا شاهزاده نگاشته شده و در نوشته‌های فارسی-عربی عنوان شاهی
نگاشته شده و در نوشته‌های فارسی-عربی عنوان شاهی وجود ندارد. لباس رسمی. دربارهٔ ظاهر هرمز یکم یعنی لباس رسمی، تاج و رفتار اجتماعی او همانگونه که در کتاب مصور شاهان ساسانی برای نسل‌های آینده جاودان شده است، حمزهٔ اصفهانی (زادهٔ تقریباً سال ۸۹۳ میلادی، مرگ میان ۹۶۱ و ۹۷۰ میلادی) توصیفی کوتاه دارد. طبق این توصیف هرمز یکم یک پیراهن گلدوزی شدهٔ قرمز رنگ با شلوار سبز پوشیده است. از توصیف تاج او چنین استنباط می‌شود که این تاج احتمالاً از یک کریمبوس سبز و دیهیم طلایی تشکیل شده بود. این که هرمز مسلح با سپر و نیزه
تشکیل شده بود. این که هرمز مسلح با سپر و نیزه سوار بر یک شیر نشان داده شده احتمالاً بازتاب دهندهٔ دلاوری اوست که منابع عربی و مانوی دربارهٔ آن حکایت می‌کنند. در تقابل با این توصیف کوتاه که در دوران بعدی انجام شده، سکه‌های هرمز یکم تصویری دقیقتر از تاج ارائه می‌کنند. به خاطر دوران حکومت بسیار کوتاه هرمز یکم طبق سکه‌های به دست آمده فقط یک نوع تاج شناسایی شده است و آن شامل کلاهی پخ است که دور آن را دیهیمی طلایی فرا گرفته است و از پشت آن نوارهایی آویزان است و این نوارها آشکارا بر روی سکه دیده می‌شود. آنچه که
این نوارها آشکارا بر روی سکه دیده می‌شود. آنچه که در تاج هرمز منحصر به فرد است مارپیچ‌هایی است که بر دیهیم طلایی قرار دارد. کریمبوس بلندی که در انتهای زیرین نوارهایی به آن متصل گردیده است از تاج بالاتر قرار می‌گیرد و حتی از حاشیه سکه نیز بیرون می‌زند. سیاست دینی. با وجود دوران کوتاه حکومت هرمز یکم او جایگاه مهمی در آیین زرتشت و مانی دارد. منابع اولیه برای سیاست دینی او سکه‌ها و سپس سنگ نبشته‌های یک زبانهٔ اهربد کرتیر هستند که به فارسی میانه نوشته شده‌اند. اسنادی نیز از بنیانگذار آیین مانوی، مانی، نیز در
اسنادی نیز از بنیانگذار آیین مانوی، مانی، نیز در این رابطه وجود دارد. کرتیر، نمایندهٔ آیین زرتشت که دارای قدرت روزافزون بود و مانی، بنیانگذار آیین مانی، هر دو از چهره‌های برجستهٔ زندگی دینی در سده سوم میلادی در ایران هستند. این که هرمز یکم بی شک از پیروان آیین زرتشت بود را طرح‌های روی سکه‌ها اثبات می‌کنند. در این طرح‌ها او خود را، «مزدا-خداستوده اورمزد، شاه شاهان ایران و انیران که چهر از ایزدان دارد»، می‌نامد. همچنین در پشت سکه تصویر یک آتشکده حک شده که در کنار آن دو پیکره از خدایان آیین زرتشتی وجود دارد
کنار آن دو پیکره از خدایان آیین زرتشتی وجود دارد که در مورد هویت آن‌ها اختلاف نظر وجود دارد. این تصویرها و نوشته‌ها در دو روی سکه آشکارا نشان دهندهٔ آیین زرتشتی هستند. آنچه که پیش از هر چیز ارتباط نخستین شاهان ساسانی را به آیین زرتشت نشان می‌دهد بدون شک ارج‌گذاری ویژه به اهربد کرتیر بود که طبق سنگ‌نبشته‌های او قویا در آن دوران مقام و مرتبهٔ او بالاتر رفته بود. در زمان حاکمیت شاپور یکم کرتیر به عنوان اهربد و نمایندهٔ روحانیت زرتشتی به مرتبهٔ پنجاه و یکم دربار شاهنشاه رسیده بود. شاپور یکم پیرو مؤمن آیین
دربار شاهنشاه رسیده بود. شاپور یکم پیرو مؤمن آیین زرتشت بود و این موضوع را سنگ‌نبشته و سکه‌ها گواهی می‌کنند. با وجود این برخورد او نسبت به آیین مانی با شکیبایی بود و به مانی مصونیت داده بود و فعالیت‌های دینی او را آزاد گذاشته بود. در زمان هرمز یکم جایگاه کرتیر بالاتر می‌رود. طبق سنگ نبشته‌های کرتیر هرمز یکم او را با کلاه و کمربند به تصویر می‌کشد که نمادهای ظاهری بالاتر رفتن مرتبه و شان او هستند. علاوه بر این هرمز یکم به کرتیر عنوان موبد اورمزد (موبد خدا اورمزد) داده می‌شود که تا آن زمان چنین عنوانی وجود
داده می‌شود که تا آن زمان چنین عنوانی وجود نداشت. بدین وسیله در دربار، استان‌ها و سرتاسر شاهنشاهی قدرت بالا و استقلال زیادی در انجام وظایف مذهبی خود به دست می‌آورد. مانی به عنوان نمایندهٔ اقلیت دینی دارای جایگاه کاملاً متفاوتی بود. در نوشته‌های به دست آمده از متن‌های دینی مانوی که بخشی مربوط به هرمز یکم و بخشی دیگر مربوط به پیرو آیین مانوی، بهرام یکم، است بر رفتار شکیبایانهٔ هرمز در برابر مانی گواهی می‌شود. حتی در جاهایی که آشکارا از مصونیت صحبت نشده می‌توان از متن چنین مطلبی را برداشت کرد. در برخی از متون
از متن چنین مطلبی را برداشت کرد. در برخی از متون به شدت آسیب دیدهٔ پارتی حتی این مطلب یاد شده است که شاهنشاه احترام ویژه‌ای برای مانی قائل بوده است. با وجود این ابداً نمی‌توان هرمز یکم را پیرو آیین مانوی دانست. تکه‌پاره‌هایی از یک متن سغدی که در لنینگراد نگه داشته می‌شود حاکی از ارتباط خوب مانی با یک شاهنشاه دارد که از او نامی برده نشده، ولی به نظر ویلیامز آن شاهنشاه همان هرمز یکم است. این متن مانوی دیدار مانی با یک مغ را نشان می‌دهد که در آن دیدار مانی برای مغ دو روایت پندآموز را حکایت می‌کند. مغ که از
مغ دو روایت پندآموز را حکایت می‌کند. مغ که از نیروی سخنرانی مانی شگفت زده می‌شود پیشنهاد می‌کند که با او نزد یک موبد که مقام بالاتری از مغ است بروند تا این حکایت پندآموز را نزد موبد بازگو کند. چون مانی این پیشنهاد را رد می‌کند و با حکایت پندآموز دیگری پاسخ می‌دهد مغ از او می‌خواهد که نزد بات بروند. این پیشنهاد را نیز مانی رد می‌کند و می‌گوید که هر دو اینها از دشمنان او هستند؛ ولی زمانی که مغ به مانی پیشنهاد می‌کند تا مانی حکایت خود را نزد شاهنشاه بازگو کند مانی می‌پذیرد و آغاز به گفتن دعای خیر برای
کند مانی می‌پذیرد و آغاز به گفتن دعای خیر برای شاهنشاهی که از او نامی برده نمی‌شود و همچنین شاهنشاهی او می‌کند. بات در متن‌های سغدی دشمن مانی شمرده می‌شود، ولی در متن‌های دینی مانوی پیرو آیین مانی است و سه سال در سفرهای تبلیغی مانی تا کمی پیش از مرگ او تا پایان دوران حکومت سه ساله بهرام یکم مانی را همراهی می‌کرده است. ویلیامز از این دورهٔ زمانی سه سالهٔ بهرام یکم این نتیجه را گرفته است که شاهنشاهی که از او نام برده نشده هرمز یکم است. متن دیگری که به دست آمده متنی است مانوی ترکی از تورفان که طبق این متن
آمده متنی است مانوی ترکی از تورفان که طبق این متن شاهزاده اورمیزت، بعداً هرمز یکم، در نبردی با مانی شکست خورده و به دین مانی می‌گرود. این داستان از جمله افسانه‌های تغییر دین شخصیت‌های مهم مانند پیروز، شاه بات، توران شاه، مهرشاه (متن تورفان)، شاه تیرمهر است که هنگام تبلیغ آیین مانوی شایع می‌شد و نقش مهمی در قانع کردن دیگران برای تغییر دین بازی می‌کرد. منابع. زرین کوب، عبدالحسین. تاریخ مردم ایران، قبل از اسلام. تهران: انتشارات امیر کبیر، ۱۳۶۴
اتوبوسی به نام هوس فیلمی از الیا کازان با بازی ویوین لی و مارلون براندو است که در سال ۱۹۵۱ توزیع شد. این فیلم از روی نمایشنامه‌ای به همین نام اثر تنسی ویلیامز ساخته شده‌است. با اکران فیلم، مارلون براندو که در زمان انتخاب، بازیگری تقریباً ناشناخته بود، به عنوان یک ستاره بزرگ سینمای هالیوود به شهرت رسید و اولین نامزدی را از چهار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد دریافت کرد. درآمد تقریبی این فیلم در گیشه‌های ایالات متحده و کانادا در سال ۱۹۵۱ حدود ۴٬۲۵۰٬۰۰۰ دلار بود که موفقیت بزرگی برای این فیلم بود. خلاصهٔ داستان.
که موفقیت بزرگی برای این فیلم بود. خلاصهٔ داستان. بلانش دبوآ (ویوین لی) که مشکلات زیادی را در زندگی متحمل شده‌است، پس از اخراج از مدرسه‌ای که در آن به تدریس مشغول بود، برای دیدار با خواهرش استلا (کیم هانتر) به پیش وی و شوهر خواهرش استنلی کوالسکی (مارلون براندو) می‌آید. استنلی که یک کارگر قمارباز است، از بدو ورود بلانش سر ناسازگاری با وی دارد و از طریق یکی از دوستانش از گذشتهٔ بلانش باخبر می‌شود و … مشروح داستان. بلانش دوبوآ، معلم میانسال زبان انگلیسی در دبیرستانی در اوریول، می‌سی‌سی‌پی، به نیواورلئان
دبیرستانی در اوریول، می‌سی‌سی‌پی، به نیواورلئان می‌رسد. او سوار بر واگن برقی با نام «هوس» به محلهٔ فرانسوی‌ها می‌رود، جایی که خواهرش، استلا، به همراه همسرش، استنلی کووالسکی، در آپارتمانی محقر و فرسوده زندگی می‌کنند. بلانش ادعا می‌کند که به دلیل اضطراب از کار خود مرخصی گرفته است. رفتار آرام و موقر او به‌شدت با خشونت و رفتار بی‌پردهٔ استنلی در تضاد است و این اختلاف به بی‌اعتمادی و دشمنی میان آن دو می‌انجامد. استلا از حضور خواهرش خوشحال است، اما استنلی به او به چشم یک مزاحم نگاه کرده و به طعنه و انتقاد از او
چشم یک مزاحم نگاه کرده و به طعنه و انتقاد از او می‌پردازد. بلانش فاش می‌کند که ملک خانوادگی دوبوآ، «بل روِ»، به دلیل بدهی از دست رفته است. او در جوانی بیوه شده، پس از آنکه همسرش دست به خودکشی زد. وقتی استنلی به او مشکوک می‌شود و گمان می‌برد که بلانش ارثی را مخفی کرده، او سندهای توقیف ملک را نشان می‌دهد. در حین جستجوی بیشتر، استنلی برخی از نامه‌های خصوصی بلانش را به زمین می‌اندازد. بلانش با اشک آن‌ها را جمع می‌کند و می‌گوید این نامه‌ها اشعار همسر فقیدش هستند. استنلی توضیح می‌دهد که تنها نگران خانواده‌اش
استنلی توضیح می‌دهد که تنها نگران خانواده‌اش بوده و سپس خبر می‌دهد که استلا باردار است. بلانش با میچ، یکی از دوستان استنلی، آشنا می‌شود؛ مردی مؤدب و حساس که رفتارش به‌وضوح با استنلی و دیگر دوستانش متفاوت است. آن‌ها عاشق یکدیگر می‌شوند. اما در شبی که استنلی و دوستانش مشغول بازی پوکر هستند، او در حال مستی به خشم آمده و به استلا سیلی می‌زند. بلانش و استلا به آپارتمان همسایه، یونیس هابل، پناه می‌برند. پس از آنکه خشم استنلی فروکش می‌کند، از حیاط زیرین با ندامت، استلا را با صدای بلند صدا می‌زند. استلا، شیفتهٔ
استلا را با صدای بلند صدا می‌زند. استلا، شیفتهٔ جذابیت حیوانی او، نزدش بازمی‌گردد و آن‌ها با یکدیگر به بستر می‌روند. صبح روز بعد، بلانش از استلا می‌خواهد که استنلی را ترک کند و او را «حیوانی فاقد انسانیت» می‌خواند. با گذشت هفته‌ها و تبدیل آن‌ها به ماه‌ها، تنش میان بلانش و استنلی افزایش می‌یابد. بلانش با امید به آینده‌ای با میچ دلخوش است، اما اضطراب و الکل او را به مرز فروپاشی روانی می‌کشانند. استنلی، که به گذشتهٔ بلانش مظنون شده، حقیقتی تلخ را کشف می‌کند: بلانش به دلیل داشتن رابطه با دانش‌آموزی زیر سن
بلانش به دلیل داشتن رابطه با دانش‌آموزی زیر سن قانونی از کار خود اخراج شده است. او این خبر را به میچ می‌رساند. استلا با خشم، استنلی را به افشای این راز و نابودی بلانش متهم می‌کند، اما دعوای آن‌ها با شروع درد زایمان استلا قطع می‌شود. میچ به آپارتمان می‌آید و بلانش را با حقیقتی که از استنلی شنیده روبه‌رو می‌کند. بلانش با التماس خواهان بخشش می‌شود، اما میچ، آسیب‌دیده و تحقیرشده، رابطه را به پایان می‌رساند. آن شب، در حالی که استلا در بیمارستان برای زایمان است، استنلی به خانه بازمی‌گردد و بلانش، که لباسی مندرس
استنلی به خانه بازمی‌گردد و بلانش، که لباسی مندرس بر تن دارد، وانمود می‌کند که در آستانهٔ سفر با یکی از خواستگاران قدیمی‌اش است. استنلی، خشمگین از دروغ‌های او، حقیقت تلخ گذشته‌اش را به رخش می‌کشد و در جدالی خشن، به نظر می‌رسد که به او تجاوز می‌کند. چند هفته بعد، طی یک بازی پوکر دیگر در آپارتمان، پزشکان برای انتقال بلانش، که اکنون تقریباً به حالت یک فرد روانی که خشکش زده درآمده، به آسایشگاه روانی می‌آیند. بلانش به استلا حقیقت را گفته، اما استلا نمی‌تواند آن را باور کند. با دیدن پزشک و پرستار، بلانش ابتدا
را باور کند. با دیدن پزشک و پرستار، بلانش ابتدا مقاومت می‌کند، اما وقتی پزشک با او به آرامی صحبت می‌کند، او به‌طور داوطلبانه همراه آن‌ها می‌رود و می‌گوید: «همیشه به مهربانی غریبه‌ها وابسته بوده‌ام.» در حالی که بلانش را می‌برند، میچ تلاش می‌کند به استنلی حمله کند، اما دیگر بازیکنان پوکر او را بازمی‌دارند. استلا، که اکنون حقیقت را پذیرفته، با نوزادش به آپارتمان یونیس هابل پناه می‌برد، در حالی که مصمم است استنلی را ترک کند. تفاوت‌های بین نمایشنامه و فیلم. مضامین این نمایش بحث‌برانگیز بود و باعث شد فیلمنامه
این نمایش بحث‌برانگیز بود و باعث شد فیلمنامه مطابق با قانون تولید هالیوود اصلاح شود. در نمایشنامه اصلی، شوهر بلانش پس از آن که همجنسگرا بودنش توسط بلانش کشف می‌شود، خودکشی می‌کند. این خودکشی از فیلم حذف شد. بلانچ در عوض می‌گوید که او نسبت به ذات حساس شوهرش بی‌احترامی کرده و او را به سمت خودکشی سوق داده‌است. با این حال او اشاره ای به همجنس‌گرایی او نمی‌کند. صحنه مربوط به تجاوز جنسی استنلی به بلانچ در فیلم کوتاه شده‌است و در عوض بلانش برای دفاع از خود آینه را با بطری شکسته خرد می‌کند. در پایان نمایش، استلا
با بطری شکسته خرد می‌کند. در پایان نمایش، استلا که از سرنوشت بلانچ دلهره دارد، با طعنه به استنلی اجازه می‌دهد تا از او دلجویی کند. در فیلم اما استلا، استنلی را مقصر سرنوشت بلانش می‌داند و می‌گوید که او را ترک می‌کند هر چند معلوم نیست که بر سر این تصمیم می‌ماند یا نه. برخی از صحنه‌هایی که فیلمبرداری شده بودند برای نمایش از فیلم حدف شدند تا فیلم به اخلاق جامعه ضربه نزند. در سال ۱۹۹۳، پس از آنکه کمپانی برادران وارنر در هنگام گرفتن موجودی معمول بایگانی‌ها فیلم سانسور شده را کشف کردند، چندین دقیقه از صحنه‌های
سانسور شده را کشف کردند، چندین دقیقه از صحنه‌های سانسور شده را در بازپخش «نسخه اصلی کارگردان» به فیلم اضافه کردند.
تَمبر یا تمبر پستی مدرکی چاپی است که نشان‌دهندهٔ پیش‌پرداخت مبلغی برای خدمات پُستی است. تمبر معمولاً به‌صورت کاغذی کوچک و چهارگوش تهیه می‌شود که در چهارسوی آن، کاغذ حالت دندانه‌دار دارد و در پشت آن چسبی خاص مالیده شده که با برخورد آب، خاصیت چسبندگی پیدا می‌کند. چسباندن تمبر بر روی یک نامه یا بستهٔ پستی نشان‌دهندهٔ این است که فرستنده، مبلغ کامل یا بخشی از آن را برای ارسال محموله پرداخته‌است. درصورتی‌که ارزش تمبر الصاقی کمتر از بهای خدمات پستیِ مربوطه باشد، گفته می‌شود که محموله «کسرِ تمبر» دارد. تصویر تمبرها
می‌شود که محموله «کسرِ تمبر» دارد. تصویر تمبرها را از روی تصویر افراد مهم مانند پادشاه یا ملکه (در کشورهای پادشاهی)، رؤسای جمهور (در کشورهای جمهوری)، دانشمندان، هنرمندان و سایر مشاهیر، یا از روی رویدادهای مهم و تاریخی، سالگردها یا مناسبت‌ها، یا مکان‌های تاریخی یا دولتی، یادبودها، و حتی از تصویر حیوانات، مناظر طبیعی، پیشرفت‌های علمی (مانند فرستادن ماهواره به فضا)، و موارد دیگر چاپ می‌کنند. افرادی که تمبر جمع‌آوری می‌کنند، تمبرها را به ترتیب سال چاپ و ارزش در آلبوم نگهداری می‌کنند. به افرادی که به‌صورت
در آلبوم نگهداری می‌کنند. به افرادی که به‌صورت حرفه‌ای تمبر جمع‌آوری می‌کنند «تمبرباز» می‌گویند. نقوش روی تمبرها، همواره دیدگاه‌های رسمی حکومت‌ها را در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی و سیاسی بیان می‌کنند و از این لحاظ طراحی تمبرها برای دولت‌ها، از حساسیت و اهمیت بالایی برخوردار است. در ایران در دوره قاجاریه، نشان شیر و خورشید یا تصویر شاه، تنها تصاویر موجود بر روی تمبرها بود. تمبر پستی به واسطه نقوش و طرح‌های روی خود حاوی پیامی تصویری است؛ زبان تصویر زبان مشترک بین تمام فرهنگ‌ها و ملل مختلف است بنابراین تمبر به
تمام فرهنگ‌ها و ملل مختلف است بنابراین تمبر به عنوان کوچک‌ترین اوراق بهادار و سفیر فرهنگی به راحتی و بدون گذرنامه از مرزها می‌گذرد و به دلیل همین نقش ارتباطی مؤثر، همواره طراحی تمبرها برای دولت‌ها از حساسیت بسیاری برخوردار بوده است. پیرامون واژه. واژهٔ «تمبر» برای پُست در فارسی از زبان فرانسوی (timbre) وام گرفته شده‌است. در فارسی سره از واژهٔ «پـِیکه» بدین‌منظور استفاده می‌شود. تاریخچهٔ تمبر. در سال ۱۶۳۵ م، یکی از کارمندان پُست فرانسه به نام مسیو ولایه پاکتی با علامت ویژه ابداع کرد و به‌جریان انداخت. پس از
با علامت ویژه ابداع کرد و به‌جریان انداخت. پس از وی یک نفر سوئیسی به نام جیمس چالمره تمبرهایی در چاپخانهٔ خود چاپ کرد و آنها را در سال ۱۸۳۴ به دولت بریتانیا عرضه نمود. در سال 1837 رونالد هیل، کارمند ارشد ادارهٔ پُست بریتانیا، اهمیت کار را در مجلس عوام به تأیید رساند. دولت بریتانیا در ماه مهٔ سال ۱۸۴۰ نخستین تمبر دنیا را به ارزش یک و نیم پِنی، با تصویر ملکهٔ انگلستان، ملکه ویکتوریا، که بعدها به پنی سیاه معروف شد، چاپ و منتشر کرد. به‌این‌ترتیب، رونالد هیل پدر و ابداع‌کنندهٔ تمبر پُستی در جهان است. برزیل پس
و ابداع‌کنندهٔ تمبر پُستی در جهان است. برزیل پس از بریتانیا، دومین کشور جهان بود که تمبرهای پستی معتبر در کل کشور منتشر کرد. تمبرهای پستی چشم گاو نر (به پرتغالی: Olho-de-boi) اولین تمبرهایی بودند که توسط برزیل در ۱ اوت ۱۸۴۳ با ارزش اسمی ۳۰، ۶۰ و ۹۰ رئال برزیل (قدیمی)réis منتشر شدند. اولین تمبر ایران در طبرستان رونمایی شد. نخستین کشورهای آسیای جنوبی و آسیای غربی و خاورمیانه که به انتشار تمبر روی آوردند، هند در سال ۱۸۵۴، عثمانی در سال ۱۸۶۳ و مصر در سال ۱۸۶۶ بودند. تمبر در ایران. قدیمی‌ترین تمبر رسمیِ ایران،
تمبر در ایران. قدیمی‌ترین تمبر رسمیِ ایران، معروف به تمبر باقری، در روزگار پادشاهی ناصرالدین‌شاه قاجار و در سال ۱۲۴۷ه ش برابر با ۱۸۶۸ م منتشر شده‌است. نقش این تمبر، نشان رسمی دولت وقت ایران، شیر و خورشید، است که درون دایره‌ای قرار گرفته و در چهارگوشهٔ آن بهای هر تمبر به فارسی درج شده‌است. از طراحان تمبر ایران باید به استاد محمد مهروان نگارگر و چهره ماندگار هنر ایران که از دهه چهل به ساخت تمبر های ایران پرداخته و ناصر گرجی اشاره کرد. تمبر در افغانستان. تمبر در افغانستان تاریخ بیش از ۱۵۰ ساله دارد. از جمله
در افغانستان تاریخ بیش از ۱۵۰ ساله دارد. از جمله اولین و معروف‌ترین تمبرها در افغانستان، تمبری با نام «کله شیر» بود که در عصر امیر شیرعلی خان رایج گردانیده شد. پیوند به بیرون. مستند تمبر
بونه (تلفظ قدیمی‌تر بُنّه) نام یکی از جزیره‌های نامسکونی و بسیار کوچک ایران در خلیج فارس است. جزیرهٔ بونه به همراه دو جزیرهٔ کوچک دیگر به نام‌های دارا و قبر ناخدا در منتهی‌الیه شمال باختری خلیج فارس در دهانهٔ خور موسی در استان خوزستان واقع شده‌است. جزیره بونه در باختر دماغه تنوب قرار گرفته‌است. فاصلهٔ هوایی این جزیره از دو شهر هندیجان و بندر ماهشهر تقریباً یکی است. از پرندگان این جزیره می‌توان به سلیم خرچنگ‌خور اشاره کرد. پیشینه. ابراهیم نادری کازرونی در کتاب جغرافیای بنادر خلیج فارس در مورد بونه می‌نویسد:
جغرافیای بنادر خلیج فارس در مورد بونه می‌نویسد: «در میانه خارکو و بصره دو جزیره واقع است یکی از آن دیره نام دارد و ثانی بنه و جزیره دیره بی‌آب و غیرمسکون و جزیرهٔ بنه آب گوارایی دارد و به‌علت خرابی اطراف آن دو جزیره مذکور، به‌غیر از معلمان خارکی عبور سایر اهل دریا به آن دو جزیره دشوار است زیرا که بیم شکستن سفائن در حوالی آن جزایر ناهنجار است و مسافت میان جزیره، بُنّه و دیره و خارک و خارکو چهار زام است که هر زامی چهار فرسنگ باشد». امروزه. قاچاقیان سوخت در سال ۱۳۸۶ در کرانه‌های نزدیک به این جزیره، در
در سال ۱۳۸۶ در کرانه‌های نزدیک به این جزیره، در کرانه‌های میان ماه‌شهر و هندیجان خط لوله‌ای ۳ کیلومتری برای قاچاق گازوئیل تأسیس کرده‌بودند. این خط لوله در ۵ شهریور "۱۳۸۶" توسط مأمورین دریابانی نیروی انتظامی ایران کشف شد. پانویس. دارای امروزی.
روستای ناوبندی، در جنوب استان فارس و در ۱۳ کیلومتری شهر لامرد قرار دارد. اکثر این روستا با هم قهر بوده و ارث و میراث دختران و خواهران را نمی دهند، این در حالی است که شبانه روز مسجد و حسینیه هم رها نمی کنند. این روستا از جنوب به کوهستان، از شمال به روستای نخل فساد، از غرب به روستای لشکان و از شرق به دهستان حومه محدود می‌شود. جمعیت این روستا حدود ۳۶۳ نفر است.
حسین‌آباد خسروی یکی از محله‌های قدیمی شهرستان لامرد است. پایه‌گذار این محله زائر عبدالله خسروی معروف به چخول و یکی از بزرگان فارس بوده است که به مرور زمان کدخدای حسین‌آباد می‌شود. وی از نوادگان عبدالمسیح میرزا از منطقه بیرم در جنوب ایران است. از جمله فرزندان زائر عبدالله چخول می توان از حاج علی و حاج حمزه نام برد که بعد از وی به عنوان کدخدای حسین آباد خسروی شناخته می شدند و این نقش با حاج حسن خسروی از نوادگان زائر عبدالله چخول ادامه یافته است. با گذشت زمان و با آمدن طایفه‌های دیگر از مناطق مختلف منطقه، با
و با آمدن طایفه‌های دیگر از مناطق مختلف منطقه، با تشکیل بازارچه‌ای که بعدها با نام «گاراژ» معروف شد، فعالیتهای اقصادی درون منطقه‌ای در آن متمرکز گردید. در حال حاضر فعالیت اقتصادی در این منطقه در بخش های خدماتی و تجاری متمرکز است. در زمینه مذهبی مبلغان دینی مهاجر در این منطقه را سیدها تشکیل می دادند که براساس روایات تاریخی سیدهای یمنی و هندی خوانده می شدند. آب و هوای این منطقه گرم و خشک، اما در برخی ماه‌های سال با توجه به میزان بارندگی سالانه، معتدل می‌باشد. منبع اصلی درآمد مردمان ساکن این محله بیشتر از
انتخاب دختر شایسته ایران، از ابتکارهای مجلهٔ "زن روز" وابسته به مؤسسهٔ مطبوعاتی-انتشاراتی کیهان بود که با نام دختر بهار در سال ۱۹۶۵ آغاز شد و خانم سیما ایزدجو برنده اولین مسابقه شد. این مراسم به صورت رسمی از سال ۱۳۴۵ با نام دختر شایسته ایران برگزار شد و ۱۳ دختر برگزیده در هر سال به مسابقه انتخاب دختر شایسته جهان فرستاده شدند که از بین آنان الهه عضدی و شهره نیک‌پور، عنوان دختر شایسته جهان را به‌دست آوردند. دختران ایران از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۴ در رقابت‌های Teen Princess و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ در رقابت‌های Miss
Princess و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ در رقابت‌های Miss Teenage Intercontinental شرکت کردند. پس از سال ۱۹۷۸ به دلیل وقوع انقلاب اسلامی درایران رقابت‌های دختر شایسته ایران، دیگر برگزار نشد.
الهه عَضُدی (زادهٔ ۷ اسفند ۱۳۳۱) در سال ۱۹۶۸ دختر شایسته ایران شد. او همچنین در همان سال شاهدخت نوجوان جهان شد. او با نمره ۱۹ داوران مسابقه و نظرخواهی مجله زن روز از ۴۲ هزار نفر برنده این مسابقات شد. انتخاب دختر شایسته ایران، از ابتکارهای مجله «زن روز» وابسته به مؤسسه مطبوعاتی-انتشاراتی کیهان بود که از سال ۱۳۴۴ آغاز شد. طی ۱۳ سال برگزاری مراسم دختر شایسته ایران، ۱۳ دختر برگزیده در هر سال به مسابقه انتخاب دختر شایسته جهان فرستاده شدند و از بین آنان الهه عضدی و شهره نیک‌پور، عنوان دختر شایسته جهان را به‌دست
و شهره نیک‌پور، عنوان دختر شایسته جهان را به‌دست آوردند. پس از کنار رفتن شاهنشاهی پهلوی و روی کار آمدن نظام اسلامي این مسابقات دیگر برگزار نگردید و بالطبع نماینده ای از ایران به مسابقات ملکه زیبایی جهان فرستاده نشد.
خارپشت یا جوجه‌تیغی به جانوران پستانداری گفته می‌شود که در زیرخانوادهٔ خارپشت‌ها قرار می‌گیرند. گاه تَشی نیز به دلیل خارهایی که بر پشت آن قرار دارد جوجه تیغی نامیده می‌شود اما تشی یا خارپشت جانوری کاملاً متفاوت از راسته جوندگان است، در حالی که جوجه‌تیغی‌ها کوچک‌تر و همه‌چیزخوار و از راستهٔ پستانداران حشره‌خوار هستند. در مجموع ۱۷ گونه جوجه تیغی در نقاط مختلف آسیا، اروپا، آفریقا شناسایی شده که در پنج سرده زیستی جای می‌گیرند. این جانور بومی بر جدید یعنی استرالیا و آمریکا نیست. نزدیکترین خویشاوندان این جانور
و آمریکا نیست. نزدیکترین خویشاوندان این جانور حشره‌خوارها یعنی اعضای خانوادهٔ "Soricidae" هستند که ظاهری به‌سانِ موش کور دارند اما مثل جوجه تیغی‌ها به راسته حشره‌خوارها تعلق دارند. جوجه تیغی‌ها از پستانداران اولیه به‌شمار می‌روند و مثل اغلب آن‌ها به زندگی شب‌زی و رژیم غذایی حشرهخواری خو گرفته‌اند. این جانور به وسیلهٔ خارهای که بر پشتش قرار دارد، از خود دفاع می‌کند. این خارها در واقع موهایی توخالی هستند که کراتین موجود در آن‌ها سبب تیزی و سفتی شده است و برخلاف باور عمومی سمی نیست. جوجه‌تیغی‌ها اغلب در هنگام
باور عمومی سمی نیست. جوجه‌تیغی‌ها اغلب در هنگام احساس خطر خود را به صورت گلوله درمی‌آورند، به طوری که تمام تیغ‌های آن‌ها را به سمت بیرون قرار می‌گیرد. تمام گونه‌های جوجه‌تیغی از این سازوکار دفاعی بهره‌مند هستند اما موفقیت آن‌ها بستگی به میزان تیغ‌هایشان دارد. به همین دلیل گونه‌هایی از جوجه‌تیغی که برای وزن کمتر از تیغ‌های کمتری برخوردارند، بیشتر تمایل دارند تا از دشمن فرار کرده و گاهی به او حمله کنند و از تیغ‌هایشان به عنوان آخرین حربه استفاده کنند. جوجه‌تیغی در فرهنگ ایران. نام این جانور در متون کهن