payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سوادآموزی و ترویج کتابخوانی نیز در این دوران اجرا شدند. صنعت چاپ در شهر اصفهان. خلیفهٔ وقت ارمنی‌های جلفای اصفهان، خاچاطور کساراتسی به همراه روحانی دیگری به نام «سیمون» به لهستان سفر کرد تا به برخی از مشکلات جامعهٔ ارمنیان آن کشور در خصوص مسائل دینی آن دیار سر و سامان دهد؛ در آنجا از چاپ کتاب آگاه گردید. چون به جلفا بازگشت درصدد برآمد چاپخانه‌ای دایر نماید. بر این اساس، یکی از روحانیان را به اروپا گسیل داشت تا در این زمینه تحقیق کند. پس از بازگشت این روحانی، بر اساس توضیحات و مشاهدات وی و بدون دسترسی به
بر اساس توضیحات و مشاهدات وی و بدون دسترسی به تجربهٔ کافی، استادان ارمنی جلفا با همکاری خلیفه دست به کار شدند و تمامی وسایل چاپ از قبیل ماشین چاپ، حروف، کاغذ مرکب و غیره را با دست تهیه و اقدام به ساخت آن کردند. آن‌ها پس از یک سال و پنج ماه تلاش موفق شدند اولین کتاب را در ایران چاپ کنند و این سرآغاز تاریخ چاپ در ایران بود. نخستین کتاب «زبور داوود» بود که در سال ۱۶۳۸ میلادی چاپ شد. یک سال و پنج ماه برای چاپ این کتاب وقت صرف شد. در یادداشت‌های این کتاب نوشته شده است: «یک سال و پنج ماه است که روز و شب بدون
شده است: «یک سال و پنج ماه است که روز و شب بدون وقفه با کل اعضاء حوزهٔ علمیه به کار مشغولیم، برای اینکه نه از جایی دیده‌ایم و نه استادی داشته‌ایم.» دومین کتاب به نام «هاراتس وارگ» در سال ۱۶۴۱ میلادی به چاپ رسید. کتاب مزبور شرح حال روحانیون ارمنی، تارک دنیاها و پندنامه است. این کتاب تنها در پانصد نسخه، با حروف بسیار درشت و صفحات دو ستونه، به چاپ رسانند. کتاب «خورهر تاددر» سومین کتابی بود که در چاپخانه وانک در سال ۱۶۴۱ میلادی به چاپ رسید. در سال ۱۶۴۲ میلادی چهارمین کتاب به نام «ژاماگیرک آدنی» چاپ شد؛ که از
چهارمین کتاب به نام «ژاماگیرک آدنی» چاپ شد؛ که از نظر شکل ظاهری، در مقایسه با کتاب اول، دارای حروف کوچکتر و زیباتر و چاپی منظم تر و مرتب تر بود و بخش‌هایی از آداب انجام مراسم کلیسایی را شامل می‌شد. کتاب ژاماگیرک آدنی مزین به تصاویر زیبایی از حروف ارمنی به شکل پرندگان و تزیینات قوسی شکل به سبک ارمنی است که احتمال می‌رود کار میناس، نقاش اهل جلفا، باشد. در یادداشت‌های این کتاب نوشته شده است: «... زیرا خاچاطور هر روز آثار چاپی را در میان ملل لاتین مشاهده می‌کرد و آرزو داشت که ارمنیان نیز از این نعمت برخوردار
و آرزو داشت که ارمنیان نیز از این نعمت برخوردار باشند. باید همراه ذکر نام این پدر مقدس و شاگردان پاک‌سرشت او نامهای سیمون، داویت، مگردیچ، باقداسار و بقیه را ذکر کنیم و نیز وارتاپت هوهانس را، که به کشورهای لاتین سفر کرد تا از آنها بیاموزد و به ارمنستان بازگردد این صنعت را به ارمنیان بشناساند». چاپخانهٔ جلفای اصفهان پس از وقفه‌ای طولانی از ۱۸۷۲میلادی بار دیگر شروع به کار کرد با همت شخصی به نام مانوک هوردانانیان بار دیگر صنعت چاپ در محله جلفا (اصفهان) رونق گرفت. هوردانانیان ضمناً بنیان‌گذار مدرسه‌ای دخترانه
هوردانانیان ضمناً بنیان‌گذار مدرسه‌ای دخترانه در جلفا بود. او، که در جاوه زندگی می‌کرد، یک دستگاه کامل چاپ به زادگاهش، جلفا، فرستاد (۱۸۴۴ میلادی)، تا در کلیسای وانک از آن استفاده شود. این دستگاه چاپ به مدت ۲۸ سال بی استفاده ماند تا اینکه در ۱۸۷۲میلادی با کوشش خلیفهٔ وقت، اسقف «گریگوریس هوانسیان»، راه‌اندازی شد و کتبی خاص تعلیم زبان ارمنی منتشر کرد. به کوشش اسقف «استپانوس مخیتاریان»، خلیفه ارمنیان آذربایجان، در سال ۱۸۸۹ میلادی یک دستگاه ماشین چاپ برای رفع نیازهای مدرسه «آرامیان» تهیه شد. این چاپخانه پس از
مدرسه «آرامیان» تهیه شد. این چاپخانه پس از هشت سال تحت نظارت خلیفه‌گری ارمنیان آذربایجان قرار گرفت و چاپخانه خلیفه‌گری نامیده شد. در سال ۱۹۰۳ میلادی خلیفه ارمنیان آذربایجان «یقیشه مرادیان» به باکو سفر کرد. در باکو «میرزاجان میرزابگیان»، کارخانه دار بزرگ ارمنی که در مسکو و باکو کارخانه دخانیات داشت، یک دستگاه ماشین چاپ به خلیفه اهدا کرد. این ماشین چاپ در تبریز حدود هشتاد سال از آن استفاده شد. هم‌اکنون این ماشین چاپ در موزه خلیفه‌گری آذربایجان نگهداری می‌شود. صنعت چاپ در شهر تبریز. عباس میرزا نایب السلطنه
صنعت چاپ در شهر تبریز. عباس میرزا نایب السلطنه میرزا زین العابدین تبریزی را مأمور فراگیری فن چاپ و به راه انداختن چاپخانه در تبریز کرد. میرزا زین العابدین تبریزی به سال ۱۲۳۳ هجری قمری اسباب و آلات چاپ حروفی را به تبریز آورده و تحت حمایت عباس میرزا نایب السلطنه که در آن زمان حکمران آذربایجان بود مطبعه کوچکی برقرار نمود و کتاب مزبور میرزا ابوالقاسم فراهانی بود که حاوی قصه‌هایی از جنگ میان دولت ایران و روسیه که در مورخ ۱۲۲۸ هجری قمری (برابر با ۱۸۱۳ میلادی) با عهدنامه گلستان به پایان رسیده بود. "فهیمه
با عهدنامه گلستان به پایان رسیده بود. "فهیمه باب‌الحوائج" در کتاب «"آشنایی با مبانی چاپ و نشر"» خود می‌نویسد: عباس میرزا ولیعهد فتحعلیشاه چند تن از ایرانیان را به اروپا گسیل کرد تا صنعت چاپ را بیاموزند. سپس دستور داد که از روسیه ماشین چاپ وارد کنند. در سال ۱۸۱۶ میلادی هنرمند آذربایجانی میرزا زین العابدین تبریزی یکی از همین ماشین‌ها را به کار گرفت. دومین مطبعه که به ایران وارد شد مطبعه سنگی است که آن نیز در تبریز دایر شده است. جای تعجب است که مطبعه نخستین پس از کار کردن دیگر معمول نشد و مطبعه سنگی جای آن را
از کار کردن دیگر معمول نشد و مطبعه سنگی جای آن را گرفت. شاید علت جایگزینی مطبعه سنگی به جای مطبعه سربی این باشد که افرادی مطبعه سربی و حروف آن را با نظر بدبینی نگاه می‌کردند و علامت کفر می‌دانستند یا چون حروف ما فارسی بود با حروف سربی در آن زمان نمی‌توانستیم تنوع در خطوط داشته باشیم در صورتی که در مطبعه سنگی از خوشنویسان کمک گرفته می‌شد. "علی قاضی زاده" در کتاب "تبریز شهر اولین‌ها" می‌نویسد: سخت‌گیری‌های کهنه پرستان باعث شده بود که به سبب گرانی طولانی و سخت بودن چاپ سنگی چاپ کتب و مطبوعات بسیار گران تمام
بودن چاپ سنگی چاپ کتب و مطبوعات بسیار گران تمام شده و در نتیجه سال‌ها انتشار کتاب و نشریه با دشواری‌های فراوان همراه باشد. دستگاه‌های چاپ که به ایران آورده شدند چاپ حروفی (سربی) بودند؛ اما این نوع چاپ دارای اشکالاتی بود که راه را برای پیدایش چاپ سنگی هموار کرد. چاپ‌های سربی دارای کیفیت خوبی نبودند و با نادرستی املایی و مشکلاتی هم چون کم رنگی و پاک شدن خطوط مواجه بودند. این نقیصه‌ها وقتی که در کنار نوشته‌های دست‌نویس با خط نستعلیق و دیگر خطوط دارای کیفیت عالی قرار می‌گرفت، بیشتر خود را نشان می‌داد و آشکار
قرار می‌گرفت، بیشتر خود را نشان می‌داد و آشکار بود که مردم به متون دست‌نویس بیشتر بها می‌دهند. متأسفانه این چاپخانه‌ها همیشه مورد بغض و کینه کوته اندیشان بود و در هر فرصتی که به دست می‌آوردند این مکان‌های فرهنگی را غارت می‌کردند. به گونه‌ای که کسروی می‌نویسد: مستبدین حروف سربی چاپخانه امید ترقی را ذوب کرده و به صورت گلوله درآورده و به روی این ملت بیچاره انداختند. "حسین امید" در کتاب "اولین‌ها" می‌نویسد: در میان مطابع سنگی معروف تبریز می‌توان "مطبعه سنگی علمیه" ("چاپ سنگی علمیه") را نام برد که به‌وسیله زین
("چاپ سنگی علمیه") را نام برد که به‌وسیله زین العابدین که به نام " آقا علمیه" مشهور بود (نوه میرزا زین العابدین تبریزی) در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی تأسیس یافته و این مطبعه در چاپ کتب مختلف خدمات مهمی انجام داده است. حدود نود سال پس از تأسیس چاپخانه در تبریز نوه زین العابدین کسی که چاپخانه سنگی و سربی را در تبریز دایر کرد بنام زین العابدین مطبعه چی که پس از زیارت مکه به نام آقا معروف و هنگام گرفتن شناسنامه نام علمیه را برخود انتخاب نمود. وی ماشین چاپی از اروپا خریداری کرده و از طریق کشور مصر وارد بندر استانبول در
کرده و از طریق کشور مصر وارد بندر استانبول در ترکیه فعلی نمود و از این بندر توسط چهل گاومیش به تبریز منتقل کرد. آقا علمیه همرا با دستگاه‌های چاپ سنگی خود هشت تن از متخصصان صنعت چاپ را نیز از کشور آلمان برای نصب و آموزش این دستگاه‌ها به تبریز آورد. این آلمانی‌های متخصص صنعت چاپ در منزل مسکونی آقا که ماشین‌های چاپ نیز در قسمتی از این خانه ۲۲۰۰ متر مربعی دایر شده بود ساکن شدند. دختر " آقا علمیه" اظهار می‌دارند که: زمان حمل گاومیش‌های حامل دستگاهای چاپ از کوچه‌های تنگ و باریک محله منجم تبریز به اجبار دیوارهای
تنگ و باریک محله منجم تبریز به اجبار دیوارهای تعداد زیادی از خانه‌های همسایه‌ها را فرو ریخته و خراب کردند که آقا هزینه بازسازی دیوارهای فرو ریخته را نیز متحمل شدند. گفتنی است که نوه‌های آقا علمیه اغلب به کار آبا و اجدادی خویش روی آورده‌اند و در صنعت چاپ ایران مشغول به فعالیت هستند. چاپ تصویری در ایران. پیدایش چاپ تصویری در ایران به زمان محمد شاه بر می‌گردد. نخستین کتاب شناخته شده‌ای که چاپ مصور شد، کتاب «لیلی و مجنون» مکتبی بود که در سال۱۲۵۹هـ. ق به چاپ رسیده است. در چهار صفحه از این کتاب چهار تصویر وجود
است. در چهار صفحه از این کتاب چهار تصویر وجود دارد که با مرکب چاپ ترسیم و به معمول زمان با دست آن‌ها را رنگ کرده‌اند. پس از آن در سال۱۲۶۴قمری «دیوان فضولی بغدادی» را با بیست تصویر به چاپ رساندند. بعد از آن کتاب «روضه المجاهدین» با هشت تصویر چاپ شد. از اول محرم سال ۱۳۰۰هجری قمری که اولین شمارهٔ روزنامهٔ «شرف» منتشر شد تا سال ۱۳۰۹هـ. ق هشتاد و هفت شمارهٔ آن دارای تصاویر بود. روزنامهٔ «شرافت» هم که از صفر ۱۳۱۴ هـ. ق به چاپ می‌رسید مصور بود. روزنامهٔ وقایع اتفاقیه به عنوان اولین روزنامهٔ دولتی و دومین روزنامهٔ
به عنوان اولین روزنامهٔ دولتی و دومین روزنامهٔ ایرانی نیز از شماره ۴۷۰ (مورخ پنج شنبه ۲۱ محرم ۱۲۷۷) به بعد، مصور است و در مدت چهار سال ۸۸ شماره آن را مصور چاپ کرده‌اند. از آن پس، بهره‌گیری از چاپ مصور به تدریج در روزنامه‌های دیگر نیز معمول شد. اولین فرد ایرانی که چاپ تصویری را فرا گرفت، آقا میرزا عبدالمطلب نقاش باشی اصفهانی بود. میرزا عبدالمطلب از طرف امنای دولت به فرنگ فرستاده شده و در آن جا چاپ تصویری آموخته بود. وی از هوشمندان عصر خود بود و افراد دیگری از جمله آقا میرزا ابوتراب نقاش مخصوص وزارت انطباعات
جمله آقا میرزا ابوتراب نقاش مخصوص وزارت انطباعات چاپ مصور را از او فراگرفته‌اند. در نظر داشته باشیم که میان چاپ سنگی مصور و چاپ سربی مصور تفاوت بود. چاپ سنگی مصور همانند چاپ معمولی بود و تنها تفاوت آن به مهارت نقاش در ترکیب مرکب چاپ برمی‌گشت که مرکب آن را از مرکب معمولی غلیظ تر می‌ساخت، اما چاپ سربی مصور منوط به گراورسازی بود و هم‌زمان با پیدایش چاپ مصور در ایران، در اروپا با استفاده از تیزاب مطالب را روی چوب می‌کندند و از روی مدل حاصله به چاپ می‌رساندند.
اِسپیتس‌بِرگِن (به نروژی: Spitsbergen) (پیش از این معروف به اسپیتس‌برگن باختری) بزرگ‌ترین جزیره در مجمع‌الجزایر سوالبارد نروژ است. اسپیتس‌برگن یکی از سه جزیره مسکونی این مجمع‌الجزایر است. اسپیتس‌برگن تنها جزیره مجمع‌الجزایر اِسوالبار نروژ است که ساکنان دائمی دارد. این جزیره در اقیانوس منجمد شمالی واقع شده. از آنجا که اسپیتس‌برگن در مسافت زیادی در بالای مدار قطبی قرار گرفته، خورشید از اواخر آوریل تا اواخر اوت ۲۴ ساعت در روز می‌درخشد. تاریخچه. نام اسپیتس‌برگن از زبان هلندی آمده و به معنای «کوه‌های نوک‌تیز»
از زبان هلندی آمده و به معنای «کوه‌های نوک‌تیز» است. این نام را ویلم بارنتس، کاشف هلندی به این جزیره داد. او در راه جستجوی راه دریای شمالی در سال ۱۵۹۶ اسپیتس‌برگن را کشف کرد. با این حال احتمال این نیز هست که شکارچیان پومور روسی در سده‌های ۱۴ و ۱۵ این جزیره را کشف کرده‌باشند. امروزه بزرگ‌ترین آبادی این جزیره، شهر نروژی لونگیربین (Longyearbyen) است و دومین آبادی بزرگ بارنتس‌بورگ است که محل زندگی معدن‌چیان روس است. هلندیان در سال ۱۹۳۲ بارنتس‌بورگ را به شرکت آرکتیکوگول شوروی فروختند. انگلستان و کانادا در سال
شوروی فروختند. انگلستان و کانادا در سال ۱۹۴۱ سربازانی به اسپیتس‌برگن فرستادند تا از اشغال آن از سوی آلمان‌ها جلوگیری کنند. بانک دانه‌های گیاهی. دولت نروژ قصد دارد تا در سال ۲۰۰۷ محل مستحکمی برای نگهداری ۱۰ هزار دانه گیاهی در یکی از غارهای این جزیره بسازد تا در صورت در گرفتن یک جنگ هسته‌ای در جهان، این دانه‌ها از پرتوهای اتمی در امان بمانند. فرهنگ عامه. در داستان ملکه برفی، اسپیتس‌برگن محل کاخ ملکه برفی است.
سوالبارد و یان ماین یک تقسیم‌بندی آماری بر پایهٔ ایزو ۱-۳۱۶۶ از دو خشکی کشور نروژ در اقیانوس یخ‌بسته شمالی است. جزیره یان ماین و مجمع‌الجزایر سوالبارد به منظور تسهیل امور اداری در این طبقه‌بندی آماری قرار گرفته‌اند در صورتی‌که در تقسیمات کشوری ارتباط دیگری با هم ندارند. به این دو منطقه دامنه اینترنتی .sj اختصاص داده شده‌است، ولی عملاً از همان دامنه نروژ .no استفاده می‌گردد.
حمید لولایی (زادهٔ ۳ دی ۱۳۳۴) بازیگر ایرانی است. او برای بازی در فیلم "چند می‌گیری گریه کنی" (۱۳۸۴) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. او با مجموعهٔ تلویزیونی "زیر آسمان شهر" در نقش «خشایار مستوفی» به شهرت رسید و شهرت وی با مجموعه‌های "خانه به دوش" در نقش «آقا ماشاالله» و "مسافران" در نقش «فرخ افروخته» ادامه یافت. زندگی شخصی و هنری. حمید لولایی در سال ۱۳۳۴ در محله عشرت‌آباد تهران به دنیا آمد و اصالتاً از گیلان است، اما دوران کودکی خود را در محله‌ای نزدیک میدان عشرت‌آباد سپری
خود را در محله‌ای نزدیک میدان عشرت‌آباد سپری کرده است. وی در یک خانواده پرجمعیت به دنیا آمده و دارای ۹ خواهر و برادر است. لولایی در سال ۱۳۶۹ ازدواج کرد و دارای دو فرزند دختر هست. او فعالیت خود را از سال ۱۳۵۸ آغاز کرد. در این سال، رضا قاسمی او را برای ایفای نقش در تئاتر "سبزه، دوست بچه‌ها" به کارگردان آن، رضا ژیان پیشنهاد داد و او در این نمایش، در دو نقشِ «فیل» و «دارکوب» ظاهر شد. سپس در سال ۱۳۵۹ در نمایش "بچه‌ها و خمرهٔ سخنگو" به کارگردانی سیاوش طهمورث بازی کرد و کمی بعد در تئاتر "آن شصت نفر، آن شصت هزار"
کرد و کمی بعد در تئاتر "آن شصت نفر، آن شصت هزار" به کارگردانی بهرام ابراهیمی به ایفای نقش پرداخت. وی پس از انجام چند تئاتر در یک فیلم سینمایی نیز نقش آفرینی کرد که به خاطر ضعیف بودن آن به اکران عمومی نرسید. سریال سربداران اولین تجربه تلویزیونی لولایی بود که در دو سکانس آن با گریمی سنگین حضور داشت اما در پخش، بازی‌های او به دلیل کوتاه‌تر شدن سریال، حذف شد. پس از این اتفاق به مدت ۸ سال از فضای بازیگری تقریباً دور شده و به عنوان مدیر سینما آزادی فعالیت می‌کرد. بالاخره در سال ۱۳۷۰ با سریال فراموش‌خانه دیده شد
بالاخره در سال ۱۳۷۰ با سریال فراموش‌خانه دیده شد و از مدیریت سینما استعفا داد و به بازیگری روی آورد و مدتی بعد علی عمرانی از او خواست تا در مجموعه طنز ساعت خوش ایفای نقش کند. داریوش کاردان اولین کسی بود که قابلیت‌های حمید لولایی را در عرصه کمدی کشف کرد و برای حضور در سریال نوروز ۷۲ از او دعوت کرد اما سریال «ساعت خوش» باعث شناخته تر شدن بیشتر او شد تا اینکه پس از چند سال دوری با ایفای نقش «خشایار مستوفی» در مجموعه زیر آسمان شهر به کارگردانی مهران غفوریان دوباره به بازیگری مطرح تبدیل شد. از دیگر نقش‌های مهم
به بازیگری مطرح تبدیل شد. از دیگر نقش‌های مهم او بازی در مجموعه‌های ترش و شیرین، چارخونه و فیلم چند می‌گیری گریه کنی می‌باشد.
میرزا زین‌العابدین تبریزی به سال ۱۲۳۳ هجری قمری اسباب و آلات چاپ حروفی را به تبریز آورده و تحت حمایت عباس میرزا نایب‌السلطنه، حکمران آذربایجان، مطبعهٔ کوچکی به نام چاپ سنگی علمیه برقرار نمود. رساله جهادیه تألیف میرزا عیسی قائم‌مقام به‌عنوان نخستین کتاب چاپ سربی، در سال ۱۲۳۳ قمری به استادی محمدعلی بن حاجی محمدحسین آشتیانی از شاگردان میرزا زین‌العابدین در مطبعه تبریز به‌چاپ رسیده است. رسالهٔ دیگری به نام فتح‌نامه تألیف میرزا ابوالقاسم قائم‌مقام ثانی (فرزند قائم‌مقام اول) در همان سال در مطبعه تبریز به چاپ
قائم‌مقام اول) در همان سال در مطبعه تبریز به چاپ رسید. این رساله در شرح فتوحات عباس میرزا و عهدنامه گلستان است.
مِلِکِئوک یکی از ایالت‌های کشور جزیره‌ای پالائو در قارهٔ اقیانوسیه است پایتخت این کشور یعنی شهر Ngerulmud در این ایالات واقع شده‌است. جغرافیا. این ایالت در کرانهٔ خاوری بزرگ‌ترین جزیرهٔ پالائو یعنی بابـِلدائوب واقع شده است. ملکئوک از ۷ اکتبر ۲۰۰۶ پایتخت پالائو شد. پیش از آن شهر کورور پایتخت این کشور بود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
حاج زین‌العابدین علمیه، مشهور به حاجی حاج آقا علمیه بازرگان اهل تبریز و از پیشگامان صنعت چاپ در ایران بود. در میان مطابع سنگی معروف تبریز می‌توان مطبعه سنگی علمیه را نام برد که بوسیله حاج زین العابدین که به نام حاجی حاج آقا علمیه مشهور بود (نوه حاج میرزا زین العابدین تبریزی) در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی تأسیس یافته و این مطبعه در چاپ کتب مختلف خدمات مهمی انجام داده‌است. حدود نود سال پس از تأسیس اولین چاپخانه در تبریز نوه حاج زین العابدین (کسی که اولین چاپخانه سنگی و سربی را در ایران و تبریز دایر کرد) به نام زین
و سربی را در ایران و تبریز دایر کرد) به نام زین العابدین مطبعه چی که پس از زیارت مکه به نام حاجی حاج آقا معروف و هنگام گرفتن شناسنامه نام علمیه را برخود انتخاب نمود. وی ماشین چاپی از اروپا خریداری کرده و از طریق کشور مصر وارد بندر استانبول در ترکیه فعلی نمود و از این بندر توسط چهل گاومیش به تبریز منتقل کرد. حاجی حاج آقا علمیه همرا با دستگاه‌های چاپ سنگی خود هشت تن از متخصصین صنعت چاپ را نیز از کشور آلمان برای نصب و آموزش این دستگاه‌ها به تبریز آورد. این آلمانی‌های متخصص صنعت چاپ در منزل مسکونی حاجی حاج آقا
متخصص صنعت چاپ در منزل مسکونی حاجی حاج آقا که ماشین‌های چاپ نیز در قسمتی از این خانه ۲۲۰۰ متر مربعی دایر شده بود ساکن شدند. دختر حاجی حاج آقا علمیه اظهار می‌دارند که زمان حمل گاومیش‌های حامل دستگاهای چاپ از کوچه‌های تنگ و باریک محله منجم تبریز به اجبار دیوارهای تعداد زیادی از خانه‌های همسایه‌ها را فرو ریخته و خراب کردند که حاجی حاج آقا هزینه بازسازی دیوارهای فرو ریخته را نیز متحمل شدند. نوه‌های حاجی حاج آقا علمیه اغلب به کار آبا و اجدادی خویش روی آورده‌اند و در صنعت چاپ ایران مشغول به فعالیت هستند.
مطبعه سنگی علمیه یکی از چاپخانه‌های سنگی تبریز است که به‌وسیله حاج زین العابدین که به نام حاجی حاج آقا علمیه مشهور بود (نوه حاج میرزا زین العابدین تبریزی) در سال ۱۲۹۰ هجری شمسی تأسیس یافته و این مطبعه در چاپ کتب مختلف خدمات مهمی انجام داده‌است.
هانگول (به کره‌ای جنوبی: 한글) یا چوسونگول (به کره‌ای شمالی: 조선글) خط بومی و مدرن زبان کره‌ای و الفبای رسمی کره شمالی و کره جنوبی است که مجزا از نویسه‌های لوگوگرافیک هانجا می‌باشد. هانگول یک خط آوایی است که به سبک هجایی (متشکل از قطعات هجا) نوشته می‌شود. هر قطعه متشکل از حداقل دو و حداکثر چهار حرف از ۲۴ حروفِ پایه‌ی هانگول، ۱۴ صامت (همخوان) و ۱۰ مصوت (واکه) است. ۲۷ حرف مرکب که حاصل ترکیب حروف پایه هستند هم وجود دارد: پنج حرف مُشَدَّد، یازده هم‌خوان مرکب و یازده واکه‌ی مرکب. این قطعات هجایی را می‌توان افقی از
واکه‌ی مرکب. این قطعات هجایی را می‌توان افقی از راست به چپ همچنین عمودی از بالا به پائین در ستون‌های از راست به چپ نوشت. اشکال حروف در این خط، دلخواه و تصادفی نیستند و سعی شده که هر کدام از حروف نمایان‌گر ویژگی‌های زبان‌شناختی و آواشناختیِ واجها باشد. این خط را شاه سجونگ بزرگ، چهارمین پادشاه سلسله چوسان ابداع کرد و در سال ۱۴۴۳ منتشر کرد. این کار در راستای ابداع خطی آسان‌تر از هانجای چینی جهت افزایش توانایی طبقات پایین‌تر در سوادآموزی انجام شد. این خط در برخی مناطق چین مانند ولایت خودمختار یانبیان کره‌ای،
مناطق چین مانند ولایت خودمختار یانبیان کره‌ای، شهرستان خودمختار چانگ‌بای کره‌ای و جی‌لین نیز رسمیت دارد. همچنین گویشورانِ در اندونزی نیز استفاده‌ی محدودی از این خط دارند. تاریخچه. تا حدود سال ۱۴۴۳ میلادی زبان کره‌ای با سیستم نگارش چینی که آن را در کره‌ای هانجا (한자/漢字)، معادل هَنزی یا خَنزی در چینی و کانجی در ژاپنی می‌نامند، نوشته می‌شد. امّا از آن سال سیستم نگارشی جدیدی به نام هانگول (한글) که مبتنی بر روش الفبائی است به وسیله شاه سِه جُونگ اختراع شد و اکنون این زبان با این نوع الفباء نوشته می‌شود. البته
این زبان با این نوع الفباء نوشته می‌شود. البته هنوز هم از علائم چینی یا همان هانجاها به صورت تشریفاتی یا در جهت اهداف تحقیقاتی (تاریخی و ادبیات) استفاده می‌شود. اهمیت و شاید حتّی بشود گُفت قداست این خط (هانگول) در بین مردم کره به حدی است که در هر دو کره روزی که خط هانگول اختراع شد به نام روز هانگول (در کره جنوبی به نام 한글날 و در روز ۹ اکتبر و در کره شمالی به نام조선글날/朝鮮글날 و در روز ۱۵ ژانویه) تعطیل رسمی است و بدین منظور جشنواره‌های متعددی به خصوص در کره جنوبی برگزار می‌شود.
باب ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد: "باب" واژه‌ای در زبان عربی به معنای در که در فارسی نیز کاربرد دارد.
جرم لَختی یا جرمِ مانْد در فیزیک ویژگی بنیادی هر جسم است که تمایل آن را به مقاومت دربرابر شتاب می‌نمایاند. نخستین بار در فیزیک این کمیت در قانون دوم نیوتن ظاهر شد. این جرم در برخی دیگر از نظریه‌های فیزیک نیز ظاهر می‌شود، مثلاً جرم در معادلهٔ شرودینگر نیز همان جرم لختی است. جرم لختی را نباید با جرم گرانشی یکی پنداشت. جرم گرانشی میزان نیروی وارد بر جسم را در یک میدان گرانشی نشان می‌دهد. جرمی که در قانون جهانی گرانش نیوتن ظاهر می‌شود جرم گرانشی است. جرم گرانشی را گاهی بار گرانشی نیز می‌نامند (شبیه بار
گرانشی را گاهی بار گرانشی نیز می‌نامند (شبیه بار الکتریکی) تا بتوان آن را از جرم لختی بازشناخت. در کتاب‌های درسی معمولاً هر دوی این کمیت‌ها را با "m" نشان می‌دهند. آزمایش‌های گوناگون نشان می‌دهند که جرم لختی و جرم گرانشی با دقت بسیار زیادی با هم متناسب هستند و با برگزیدن یکاهای مناسب مقدار عددی آن‌ها نیز با هم برابر می‌شود. این برابری به اصل هم‌ارزی معروف است. در مکانیک کلاسیک هیچ توضیحی برای این برابری وجود ندارد، ولی در نسبیت عام اصل هم‌ارزی یکی از اصول موضوعهٔ این نظریه است.
مارچلو وینچنزو دومنیکو ماسترویانی (زاده ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۱۹ دسامبر ۱۹۹۶) بازیگر ایتالیایی بود. او در طول فعالیت سینمایی خویش در بیش از ۱۲۰ فیلم نقش‌آفرینی کرد و توانست برنده جوایزی چون بهترین بازیگر جشنواره فیلم کن، بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد و گلدن گلوب شود. و همچنین نامزدی سه جایزه اسکار را در کارنامه خود داشت.مارچلو ماسترویانی با چهرهٔ جذاب و سبک بازی‌اش که نشان از روحیه صمیمی‌اش داشت، به عنوان نماد سینمای اروپای مدرن به موفقیت فراوانی دست یافت. زندگی. ماسترویانی در ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۴ در
دست یافت. زندگی. ماسترویانی در ۲۸ سپتامبر ۱۹۲۴ در فونتانا لیری روستای کوچکی در استان فروزینونه زاده شد. پدرش نجار بود. او از اواخر ۱۹۴۰ شروع به بازی در سینما کرد. در دهه ۱۹۵۰ در فیلم‌های مهمی چون "شب‌های سفید" و "معامله بزرگ در خیابان مدونا" ایفای نقش کرد و در ۱۹۶۰ در فیلم "زندگی شیرین" ساخته فدریکو فلینی ظاهر شد. در این فیلم او در نقش یک روزنامه‌نگار رومی تصویر نویی از یک قهرمان عصر جدید ارائه می‌کند. در فیلم "شب" با میکل‌آنجلو آنتونیونی همکاری می‌کند. اما ارتباط نزدیکش با فدریکو فلینی باعث می‌شود که در
ارتباط نزدیکش با فدریکو فلینی باعث می‌شود که در نقش بدلی از او در فیلم "هشت‌ونیم" بازی کند. استعداد ماسترویانی در کمدی باعث می‌شود که اولین جایزه بازیگری اش را جهت بازی در فیلم "طلاق به سبک ایتالیایی" در ۱۹۶۲ کسب کند. در زمانه‌ای که ماسترویانی شروع به بازیگری کرد و پس از بازی در چند فیلم مهم از کارگردانان معروف اروپا به شهرت و محبوبیت رسید به راحتی می‌توانست مانند آلن دلون، سیمون سینیوره، ژان لویی ترنتینیان، ژان‌پل بلموندو یا سوفیا لورن جذب سینمای هالیوود شود و در با ایفای نقشی ثابت شبیه به آن نقش‌هایی که
و در با ایفای نقشی ثابت شبیه به آن نقش‌هایی که وی را ستاره کرده بود و ادامه دادن همان سبک بازیگری تبدیل به سوپراستاری هالیوودی شده و آینده خود را از نظر مالی و شهرت بیمه کند اما ماسترویانی تا انتهای عمر دلبسته سینمای اروپا و فیلم‌های روشنفکرانه از کارگردانان بزرگ باقی ماند و لذت کار در اروپا را با درگیر شدن در فضای هنر صنعت هالیوود تاخت نزد و در واقع یکی از ویژگی‌های منحصر به فرد این بازیگر اروپایی این بود که هیچ‌گاه تحت تأثیر جریان اقتصادی و پر زرق و برق سینمای هالیوود ذوق زده عمل نکرد و اگر تشخیص می‌داد
هالیوود ذوق زده عمل نکرد و اگر تشخیص می‌داد که فیلمی از نظر هنری ظرفیت آن را دارد که در آن نقش آفرینی داشته باشد، در آن شرکت می‌کرد و در غیر این صورت هرگز تصمیمی نگرفت که اعتبارش را زیر سؤال ببرد. ماسترویانی در انواع مختلفی از فیلم‌ها از جمله فیلم‌های رمانتیکی چون "دیروز، امروز، فردا" و "ازدواج به سبک ایتالیایی" در مقابل سوفیا لورن و همِچنین فیلم‌های انگلیسی زبانی چون "مکانی برای عاشقان" و "مردم از کار افتاده" نقش آفرینی کرده‌است. وی در سال ۱۹۹۶ میلادی بر اثر سرطان لوزالمعده درگذشت.
خور موسی یکی از خورهای خلیج‌فارس که در محدوده بخش بندر امام خمینی در شهرستان ماهشهر استان خوزستان است. خور در فارسی به شاخه‌ای از دریا گفته می‌شود که به خشکی داخل شده باشد و موسی گفته می‌شود که ناخدای معروفی بوده که این خور به نام او نامیده شده است. جغرافیا. خور موسی شاخهٔ مثلث‌شکلی است در منتهی‌الیه شمال غربی خلیج‌فارس. رأس این مثلث راست‌گوشه در شمال است و قاعدهٔ آن بر خط ۳۰ درجه عرض شمال منطبق می‌شود. ژرفای خورموسی ۲۰ تا ۵۰ متر است که در برخی نقاط به ۷۳ متر نیز می‌رسد. وجود چنین عمقی باعث شده تا کشتی‌های
نیز می‌رسد. وجود چنین عمقی باعث شده تا کشتی‌های ۷۰ هزار تنی نیز به سهولت در این آبراه رفت وآمد کنند. ژرفترین جای این خور خطی است که از رأس به قاعده شکل مثلث کشیده می‌شود. زمین‌های پیرامون این خور گِل‌زار هستند. و ارتفاع آن‌ها از سطح دریا از ۲ تا ۴ متر است. پهنای دهانه آن ۳۷ تا۴۰ کیلومتر و طول آن از دهانه تا بندر امام خمینی ۹۰ کیلومتر و تا ماهشهر ۱۲۰ کیلومتر است. خورهای کوچک دیگری از خور موسی منشعب می‌شوند که بیشتر در کنارهٔ باختری آن قرار دارند و از جنوب به شمال عبارت‌اند از خور سِلِچ، خور مِلْح، خور
به شمال عبارت‌اند از خور سِلِچ، خور مِلْح، خور قَناقه، خور مریموس و در شمال غربی خور دورق. بخش که میان جزیرهٔ قبر ناخدا و کرانهٔ خاوری خشکی اصلی قرار دارد خور غَزْلان نام گرفته. کشتیهای نفتکش که به طرف بندر امام خمینی در حرکت هستند، می‌بایست از خور موسی عبور کنند. این آبراهه یکی از مهم‌ترین آبراهه‌های طبیعی است و کشتی‌های تا ۱۰۰ هزار تن برای ورود به بندر امام خمینی باید از این آبراهه بگذرند. در حدود ۶۰فروند شناوه (بویه) برای مشخص شدن گذرگاه کشتی‌ها از دهانه خور موسی تا بندر امام خمینی استقرار یافته است.
خور موسی تا بندر امام خمینی استقرار یافته است. بیش از ۱۸۱۶ نفر از مردم بومی خور موسی از ماهیگیری گذران زندگی می‌کنند. شهرها و جزیره‌ها. در شمال این خور بندر امام خمینی و بندر ماهشهر و منطقه ویژهٔ اقتصادی پتروشیمی ماهشهر قرار دارد. در دهانهٔ این خور سه جزیره بونه، دارا و قبر ناخدا قرار دارد و در درونهٔ خور جزیره‌های کوچک نامسکونی زیادی وجود دارد. جانوران. بیشترین پراکنش ماهی حلوا سفید با نام محلی "زبیدی" در خلیج‌فارس، در منطقه خور موسی و جزیره قشم است. گیلان‌شاه خالدار از پرندگان این خور و نهنگ و دلفین و
خالدار از پرندگان این خور و نهنگ و دلفین و فریاله از آبزیان آن هستند. متأسفانه با ورود حجم زیادی از پساب‌های صنایع پتروشیمی بدون تصفیه شدن به خور موسی، زیست‌بوم‌ها و گونه‌های جانوری و همچنین گردشگری خور موسی در معرض نابودی است. خور به معنای پستی زمین است رویدادها. یک ناو آمریکایی در تاریخ ۱۳۸۴/۲/۶ و به منظور توقیف یک کشتی نفت‌کش پانامایی در حوالی خور موسی به آب‌های ایران وارد شد. در ۱۶ آبان ۱۳۸۵ هم یک ناوشکن آمریکایی به آب‌های سرزمینی جزیره ابوموسی نزدیک شد که با اخطار نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران