payamvha/North_RAG huggingface dataset:
او در سن بیست و سه سالگی، به درخواست ملکه، به یک پست جمع‌آوری مالیات کشاورزان با درآمد ۱۰۰٬۰۰۰ کرون در سال منصوب شد. سپس او به کمک ثروت و سخاوت خود شروع کرد به نهایت لذت بردن از زندگی. او هرقدر که بزرگ‌تر می‌شد، به دنبال پیشرفت بیشتر بود، او از موفقیت پییر لویس موپرتیوس به عنوان یک ریاضیدان، از ولتر به عنوان یک شاعر و از مونتسکیو به عنوان یک فیلسوف تقلید می‌کرد. همسر او، آنه کاترین دو لیگنیویل، با نام رسمی خانم هلوسیوس، صاحب یک تالار هنری با آثار چهره‌های برجسته روشنگر بیش از پنج دهه اخیر بود. در سال ۱۷۵۸،
روشنگر بیش از پنج دهه اخیر بود. در سال ۱۷۵۸، هلوسیوس شاهکار فلسفی خود، با نام " روح " (در ذهن) را منتشر کرد. آموزه‌های الحادی، فایده گرا و برابری خواهانه آن اعتراض عمومی را برانگیخت و هلوسیوس را مجبور کرد چند بار در آن تجدید نظر کند. پس از ده سال، زمانی که او ثروتی به اندازه کافی جمع‌آوری کرد، از پست خود به‌طور کلی بازنشسته شد و به املاک خود حومه شهر پاریس رفت جایی که او ثروت خود را در کمک‌رسانی به فقرا، حمایت از بخش کشاورزی و توسعه صنایع به کار برد. این کار او تحسین بسیاری از فلاسفه را برانگیخت. خانواده
او تحسین بسیاری از فلاسفه را برانگیخت. خانواده هلوسیوس " شاتو د وور " و خانه خود در پاریس در محله " رو سنت آن " زندگی می‌کردند. در سال ۱۷۶۴، هلوسیوس به انگلستان سفر کرده بود، و سال بعد، به دعوت فردریک دوم، به برلین رفت، که آنجا پادشاه او را مورد توجه بسیار قرار داد. او سپس به املاک خود در حومه شهر پاریس بازگشت و باقی عمر خود را به مسالمت‌آمیز گذراند. این کار فوراً باعث جلب توجه و تحریک مخالفان توانمند تری، به خصوص ولیعهد لویی پسر ارشد پادشاه فرانسه، لویی شانزدهم شد. دانشگاه سوربن این کتاب را محکوم کرد، در
شد. دانشگاه سوربن این کتاب را محکوم کرد، در حالی که کشیش‌ها دادگاه را متقاعد می‌کردند که این کتاب پر از آموزه‌های خطرناک است. این کتاب به الحاد و بدعت متهم شد و کلیسا و دولت آن را محکوم کردند و به آتش کشیدند. هلوسیوس وحشت زده در برابر طوفان اعتراضات مطرح شده، در سه کتاب به‌طور جزئی در آن تجدید نظر کرد. درحالی که او در برابر اعتراضات خود را پاک دین می‌خواند، کتاب او در پاریس در ملأ عام به آتش کشیده شد. این امر اثرات منفی بر بقیه فیلسوفان، به ویژه، دنیس دیدرو، و دائرةالمعارف بزرگ او داشت. مقامات مذهبی، به
و دائرةالمعارف بزرگ او داشت. مقامات مذهبی، به ویژه یسوعیان و پاپ جدید شروع به ترساندن از گسترش بی‌خدایی کردند و خواستار سرکوب سریع و سخت ' تفکرات مدرن ' شدند. کتاب " روح " در این میان به قربانی تبدیل شد. این تبلیغ بزرگ علیه این کتاب تقریباً به همه زبان‌های اروپایی ترجمه شد. ولتر گفت که این کتاب را فاقد اصالت می‌داند. روسو اعلام کرد که خیرخواهی بسیار نویسنده باعث دروغگویی او شده است. گریم فکر می‌کرد که تمام ایده‌ها در این کتاب از دیدرو گرفته شده. مادام دو دفاند احساس می‌کرد هلوسیوس مانند یک طوفان برخاست که
احساس می‌کرد هلوسیوس مانند یک طوفان برخاست که علناً فکر مخفی همه را گفت. بانو گرافینی ادعا کرد که همه چیزهای خوب در این کتاب از فرهنگسرای او برداشته شده است. خودپرستی روانشناختی. فلسفه هلوسیوس متعلق به مکتب خودپرستی: این دیدگاه او تا حد زیادی هابزی بود - این عقیده که انسان یک سیستم است که با ترکیبی مناسب از پاداش و مجازات قابل کنترل است و اهداف حکومت حداکثر سعادت است. برابری طبیعی هوش. طبق نظر هلوسیوس " همه انسان‌ها استعدادهای برابر دارند. او ذهن انسان را به عنوان یک تخته سنگ سفید در نظر گرفته، اما آزاد،
به عنوان یک تخته سنگ سفید در نظر گرفته، اما آزاد، نه تنها آزاد از ایده‌های ذاتی بلکه آزاد از امیال ذاتی طبیعی و گرایش‌ها. قوانین فیزیولوژیکی اکثراً فاکتورهایی از عوامل محیطی در شخصیت انسان‌ها و قابلیت‌های آنهاست. هر گونه نابرابری آشکار که همه انسان‌ها آن را درک می‌کنند مستقل از سازمان‌های طبیعی است، و عامل آن‌ها میل برای شناخت نابرابر است. این تمایل از رنج‌ها شکوفا می‌شود، که همه انسان‌ها معمولاً آن را با درجه برابر درک می‌کنند؛ بنابراین ما همه چیز را مدیون آموزش هستیم. بنا براین مهندسی اجتماعی یک عمل
آموزش هستیم. بنا براین مهندسی اجتماعی یک عمل اجباری از طرف توانایی‌های طبیعی انسان است. توانایی آموزش. از آنجا که همه انسان‌ها استعدادهای طبیعی یکسانی دارند، هلوسیوس همچنین عقیده داشت که، همه انسان‌ها توانایی مشابهی برای یادگیری دارند؛ بنابراین، آموزش و پرورش از روش‌های اصلاح جامعه است. مرگ. هلوسیوس در ۲۶ دسامبر ۱۷۷۱ (میلادی) درگذشت.
شهرستانک، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان رباط کریم در استان تهران ایران. = موقعیت = براساس اطلاعات موجود در ۲۹ درجه و ۵۲ دقیقه طول شرقی و ۲۶ درجه و ۵۶ دقیقه عرض شمالی از نصف النهار مبدأ واقع شده‌است. جمعیت. این روستا در دهستان سیف‌آباد قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۰نفر (۲۱ خانوار) بوده‌است. پیشهٔ مردم دهستان شهرستان. پیشهٔ عمده مردم این دهستان کشاورزی و دامداری است. تعداد چند حلقه چاه در دهستان وجود دارد که از آب‌های آنها برای امور کشاورزی استفاده می‌شود.
حَمّام گَنْجْعَلی‌خان یکی از بناهای مجموعه گنجعلی خان در شهر کرمان است که در سال ۱۰۲۰ ه‍.ق (۱۶۱۱ میلادی) ساخته شده است. گنجعلی بیک ملقب به گنجعلیخان از حاکمان کرمان در زمان شاه عباس بود که کارهای عمرانی مهمی در کرمان انجام داده است. او برای اینکه در وسط شهر تفرجگاه‌های عمومی وجود داشته باشد، ابتدا یک میدان بزرگ ایجاد کرد. این میدان که بیش از صد متر طول و پنجاه متر عرض دارد از چهار طرف با بناهای اختصاصی شامل مدرسه، مسجد، بازار و حمام (۱۰۲۰ ه‍.ق)، چهارسوق، آب‌انبار و ضرابخانه محصور شده و یک مجموعه عالی از
آب‌انبار و ضرابخانه محصور شده و یک مجموعه عالی از آثار عمرانی عصر صفوی است. معمار آن استاد سلطان محمد معمار یزدی می‌باشد. معماری حمام. سردر. آجرهای ساده و نیلی، حاشیه‌ای از سنگ مرمر، نقاشی‌های سردر، مقرنس بندی، نمای بیرونی سردر حمام را تشکیل می‌دهند. بر سردر حمام، که بخشی از نقاشی‌های عهد صفوی آن به تازگی مرمت شده، کتیبه شعری به خط نستعلیق بر سنگ مرمر حک شده که مصرع آخر آن، سال اتمام بنا را با تبدیل به حروف ابجد نشان می‌دهد: «کسی نداده نشان در جهان چنین حمام» (سال ۱۰۲۰ ه‍.ق) تزیینات گچ‌بری و نقاشی‌های سردر
(سال ۱۰۲۰ ه‍.ق) تزیینات گچ‌بری و نقاشی‌های سردر حمام به دو بخش تقسیم می‌شود: بخش بالایی مقرنس مربوط به دوره صفویه و دارای تزیینات گل و بوته و گچ بری زیبا که در سال ۱۳۷۴ توسط اداره میراث فرهنگی استان کرمان مرمت شده است و بخش پایین مربوط به دوره قاجاریه است که بر روی تزیینات دوره صفویه سر در حمام کشیده شده است. از جمله موضوعات این نقاشی‌ها که به شکلی ساده و بدون رعایت اصول نقاشی، پهلو به پهلوی هم کشیده شده‌اند می‌توان به تصاویر بهرام گور، خسرو و شیرین، شاهان در حال شکار، کاروان شتر و حیوانات درنده اشاره کرد.
حال شکار، کاروان شتر و حیوانات درنده اشاره کرد. در قسمت پایین، زیر نقاشی‌ها دور تا دور کتیبه ای از مرمر سبز رنگ دیده می‌شود که با خط نستعلیق، اشعاری بر آن کنده شده است و تاریخ آن را ۱۰۲۰ ه‍.ق (۱۶۱۱ م) نشان می‌دهد. نقاشی‌های سردر حمام آسیب‌های مختلفی دیده که در سال‌های اخیر مرمت شده و در بعضی جاها با رنگ گواش رنگ آمیزی شده است. فضای اصلی. با عبور از زیر سردر و راهرویی غیرمستقیم، که مانع از دیدن درون حمام و حفظ گرمای آن می‌شود، و عبور از یک هشتی کوچک و درگاهی منقوش با حجاری پرندگان دریایی به فضایی بزرگ
منقوش با حجاری پرندگان دریایی به فضایی بزرگ می‌رسیم که نامش «رختکن» و نام دیگرش «سربینه» است که از فضاهای اصلی بناست که با بکارگیری نظمی کامل و ترکیبی مناسب از سطوح کاشیکاری پرنقش و نگار و رنگارنگ، سنگ‌های مرمر، سقف‌های کاربندی شده، استفاده از صدای آب حاصل از فوران فواره‌ها و نورپردازی ویژه، فضایی دلنشین و خاص آفریده است. رختکن، متشکل از یک فضای میانی وسیع با سقفی بلند و پرکار و غرفه‌های کوچک‌تر در گرداگرد آن است، غرفه‌ها نیز حوضچه‌ای با فواره در مرکز خود جای داده‌اند. این غرفه‌ها از انتها به هم مرتبط
جای داده‌اند. این غرفه‌ها از انتها به هم مرتبط هستند رختکن، با وجود اینکه فضایی یکپارچه جلوه می‌کند دارای گوشه‌هایی خلوت و تودرتو است که فضایی مناسب برای استراحت، عبادت و گفتگو عرضه می‌کرده است. رختکن حمام با انواع زیراندازها، سارق‌های زردوزی‌شده سنتی، بقچه‌های کرباسی، قطیفهها و تن‌خشک‌کن‌های فراوان، تزئین شده است. در حال حاضر این حمام به صورت موزه مردم‌شناسی درآمده و مجسمه‌هایی مومی در جاهای مختلف حمام افرادی از طبقات مختلف جامعه آن زمان نظیر روحانیون، پیشه‌وران، مردم عادی و غیره را در حمام نشان می‌دهد.
مردم عادی و غیره را در حمام نشان می‌دهد. با گذر از راهروی طولانی و زاویه دار با سکوهایی در دو طرف هشتی میانی که ظروفی نظیر طشت، تاس و وسایلی مانند لُنگ، سدر، حنا، سینی‌های قدیمی، شانه‌های سنتی، آینه‌های مختلف، سنگ پاهای قدیمی و وسایل تن شویی دیگر، در آن دیده می‌شود. در سمت راست «گرمخانه» مجسمه‌های کیسه کشان و دلاکان، مشغول دلاکی قرار دارند و سمت دیگر، حوضی هشت ضلعی با ستون‌های سنگی یکپارچه که دو به دو قرینه‌اند، با طاقی خیمه مانند و مجسمه‌هایی دیگر دیده می‌شود. «خزینه حمام» و بخش مخصوص استحمام حکام و
می‌شود. «خزینه حمام» و بخش مخصوص استحمام حکام و بزرگان و سنگ ساعت در این بخش نیز از دیدنی‌های آن است. سنگ ساعت شامل دو سنگ با رنگی شبیه به رنگ قرمز در گرمکن حمام می‌باشد که درواقع ساعت حمام بوده به این ترتیب که با تابیدن نور خورشید، مردم زمان طلوع و غروب خورشید رو تخمین می‌زدند. سقف‌ها اغلب کادربندی‌های متنوع و جالبی دارند که نظم درونی مجموعه را بیشتر می‌نماید و نشانی از «درونگرا بودن معماری سنتی ایران» است. نورپردازی. نور فضاهای حمام، از سقف تأمین شده، طوری که نورگیرها معمولاً در مرکز یا دورادور سقف‌ها
که نورگیرها معمولاً در مرکز یا دورادور سقف‌ها جای گرفته‌اند و کاملاً با هندسه سقف، هماهنگی پیدا کرده، سقف را نورانی تر نشان می‌دهد و سایه - روشن زیبایی بر روی آن ایجاد می‌کند. حوض آب زیر این نورگیرها نیز بر جلوه نورپردازی آن می‌افزاید. در نورگیرهای سقف، برای جلوگیری از اشراف و دید و تنظیم حرارت گرمخانه، از «گل جام» یا «معلقی» استفاده شده است تا نور خورشید را به داخل فضاها هدایت کند. گل جام یا معلقی به یک نوع ساختار خاص گفته می‌شود که در کف گرمخانه حمام قرار می‌گیرد. این ساختار به شکل گنبدی یا قوسی از آجر
می‌گیرد. این ساختار به شکل گنبدی یا قوسی از آجر یا گل ساخته شده و به صورت معلق (بدون اتصال مستقیم به کف حمام) بر روی پایه‌های کوچکی قرار می‌گیرد. فضای خالی زیر این ساختار به عنوان کانالی برای عبور هوای گرم یا بخار آب استفاده می‌شود. گرمای حمام به وسیله «گلخن یا تون حمام» تأمین می‌شده است. از تون، کانال‌های «گربه رو» ی انشعابی به زیر گرمخانه حمام کشیده شده، هوای داغ را از خود عبور داده، کف آن را گرم می‌کرده است و هوای آلوده و زاید از طریق روزنه‌ها به بیرون هدایت می‌شد. ویژگی‌ها. کاشی‌های معرق، هفت رنگ و
هدایت می‌شد. ویژگی‌ها. کاشی‌های معرق، هفت رنگ و کاشی‌های خشتی، با تصویر انسانی از ویژگی‌های این حمام است. شبکه آبرسانی به خزینه، گرمخانه، سربینه، حوض‌ها، حوضچه‌ها و فواره‌های متعدد آنها، نحوه گرم کردن هوای داخل حمام، چگونگی آب‌بندی مخازن آب و گرم کردن آب، ارتفاع کم و باریک و طولانی بودن راهروها، هشتی‌های میانی و سردرها، تناسبات فضایی ورودیها و خروجی‌ها، ارتفاع زیاد رختکن، گود بودن حمام، بهره‌گیری از آب قنات، نگهداشتن حرارت، ضد زلزله بودن و کاهش ارتعاشات لرزشی در اثر قرارگیری در درون زمین، که بدون آن‌ها
لرزشی در اثر قرارگیری در درون زمین، که بدون آن‌ها کارکرد حمام ممکن نمی‌شد، از دیگر ویژگی‌های حمام گنجعلیخان هستند.
زبان اَمهَری یا اَمهاری (به امهاری: አማርኛ āmariññā) یکی از زبان‌های سامی اتیوپیایی، زیرگروه خانواده زبان‌های سامی از زبان‌های سامی جنوبی است که زبان مادری مردم امهارا در منطقهٔ مرکزیِ شمال اتیوپی و زبان میانجی سایر مردم ساکن در روستاها و شهرهای بزرگ این کشور است. زبان امهری احتمالاً در نتیجه فرایند پیجین‌سازی یک بستر کوشی و یک فرابستر سامی برای برقراری ارتباط میان افرادی که به زبان‌های مختلفی صحبت می کرند، ایجاد شده‌است. امهری زبان کاری اتیوپی و بسیاری از ایالت‌های آن است. این زبان با داشتن ۲۱٬۸۱۱٬۶۰۰ سخنگوی
آن است. این زبان با داشتن ۲۱٬۸۱۱٬۶۰۰ سخنگوی کل در ۲۰۰۷، شامل حدود ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ سخنگوی زبان دوم، دومین زبان پرسخنگوی اتیوپی (پس از اورومو) و دومین زبان پرسخنگوی سامی در جهان (پس از عربی) است. امهری از چپ به راست با الفبای ویژه‌ای که از الفبای گعز ریشه گرفته، نوشته می‌شود. سامانه نوشتاری آن در زبان‌های سامی اتیوپیایی "فیدَل" () نامیده می‌شود. "فیدل" به معنای «خط»، «الفبا»، «حرف» یا «نویسه» است. نام دیگر آن "آبوگیدا" () است که از نام چهار حرف نخست الفبا ریشه گرفته و از آن واژه آبوگیدا ساخته شده‌است. وضعیت. امهری
و از آن واژه آبوگیدا ساخته شده‌است. وضعیت. امهری از اواخر قرن دوازدهم زبان کاری دادگاه‌ها، زبان تجارت، ارتش و ارتباطات روزمره در اتیوپی بوده و امروزه نیز همچنان زبان رسمی این کشور است. طبق سرشماری سال ۲۰۰۷، امهری توسط ۲۱٫۶ میلیون نفر سخنگوی بومی زبان و ۴ میلیون نفر سخنگوی دوم در اتیوپی گویش می‌شود. ۳ میلیون مهاجر نیز خارج از اتیوپی به این زبان صحبت می‌کنند. جوامع یهودی اتیوپیایی ساکن اتیوپی و اسرائیل نیز امهری‌زبان هستند. امهری زبان مقدس دین راستافار نیز است و به‌طور گسترده‌ای در میان پیروان آن در سراسر
است و به‌طور گسترده‌ای در میان پیروان آن در سراسر جهان استفاده می‌شود. واج‌شناسی. همخوان‌ها و واکه‌های امهری به شرح زیرند: نوشتار. خط امهری یک آبوگیدا است و تک‌نگاره‌های آن "فیدل" نامیده می‌شوند. هر نویسه نشان‌دهنده یک توالی همخوان+واکه است، اما شکل اصلی هر نویسه توسط همخوان تعیین می‌شود که مطابق واکه تغییر یافته‌است. برخی واج‌های همخوان‌ها توسط بیش از یک توالی نویسه نوشته می‌شوند: , , , و (آخری دارای "چهار" شکل حرف متمایز است). این به این خاطر است که "فیدل" در اصل صداهای متمایزی را نشان می‌داده ولی آن‌ها
در اصل صداهای متمایزی را نشان می‌داده ولی آن‌ها با رخداد تغییرات آوایی ادغام شده‌اند. نشانه‌گذاری. نشانه‌گذاری در امهری به گونه زیر است: منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Amharic»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲ نوامبر ۲۰۰۷).
زبان مَندائی نو یا نو-مندایی یکی از زبان‌های سامی رایج در منطقه خوزستان ایران و عراق است. این زبان که بازمانده زبان مندائی قدیم است امروزه تنها توسط پنج هزار از ایرانیان مندائی در خوزستان و شهرهای اهواز و آبادان و سوسنگرد به‌کار می‌رود. نام دیگر این زبان «رطنه» که از زبان ("raṭna" ) به معنای «زبان نامفهوم و بیگانه» است. امروزه برآورد می‌شود که دست کم ۵۰۰۰ گویشور به زبان نو-مندایی در ایران وجود داشته باشد. همه گویشوران نو-مندایی چندزبانه هستند و به زبان‌های عربی و مندائی سخنورند. از اینرو دستورزبان و واژگان
و مندائی سخنورند. از اینرو دستورزبان و واژگان دو زبان یادشده اثرات فراوانی بر زبان نوین-مندایی گذاشته است. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Neo-Mandaic»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲ نوامبر ۲۰۰۷).
زبان تیگرینیا یا تیگرایی (به تیگرینیا: Ge'ez ትግርኛ tigriññā) یکی از زبان‌های سامی رایج در کشور اریتره و منطقه تیگرای در شمال اتیوپی است. بیشتر سخنگویان این زبان از قوم تیگرینیا هستند و شمار آن‌ها به ۹ میلیون نفر می‌رسد. تاریخ. کهن‌ترین نوشته به تیگرینیا متنی مربوط به قوانین محلی است که در منطقه لوگوساردا در منطقه جنوبی اریتره یافت شده و قدمت آن به قرن سیزدهم میلادی بازمی‌گردد. در زمان استعمار انگلیس در اریتره، وزارت اطلاعات یک روزنامه هفتگی به تیگرینیا منتشر می‌کرد که ۵ سنت قیمت داشت و هر هفته ۵۰۰۰ نسخه
می‌کرد که ۵ سنت قیمت داشت و هر هفته ۵۰۰۰ نسخه می‌فروخت. در آن زمان گزارش شده بود که آن نخستین روزنامه به تیگرینیا بوده‌است. تیگرینیا (همراه با عربی) یکی از زبان‌های رسمی اریتره در طول فدراسیون کوتاه مدت خود با اتیوپی بود. تیگرینیا در سال ۱۹۵۸ پیش از انضمام با زبان امهری جایگزین شد. با استقلال اریتره در سال ۱۹۹۱، تیگرینیا وضعیت زبان رسمی خود را در این کشور حفظ کرد و اریتره تا به امروز تنها کشوری در جهان است که تیگرینیا را در سطح ملی به رسمیت شناخته‌است. گویشوران. تیگرینیا پرسخنگوترین زبان اریتره و چهارمین
تیگرینیا پرسخنگوترین زبان اریتره و چهارمین زیان پرسخنگوی اتیوپی پس از اورومو، امهری و سومالیایی است. تیگرینیا همچنین توسط جوامع بزرگ مهاجر در سراسر جهان، از جمله استرالیا، سودان، عربستان سعودی، اسرائیل، آلمان، ایتالیا، سوئد، بریتانیا، کانادا و ایالات متحده آمریکا گویش می‌شود. گویش‌های تیگرینیا از نظر آوایی، واژگانی و دستوری متفاوت هستند. به نظر نمی‌رسد هیچ گویشی به عنوان معیار پذیرفته شده باشد. واج‌شناسی. همخوان‌ها و واکه‌های تیگرینیا در زیر آورده شده‌اند: نوشتار. تیگرینیا به الفبای گعز نوشته می‌شود. این
نوشتار. تیگرینیا به الفبای گعز نوشته می‌شود. این الفبا یک آبوگیدا است: هر نماد نشان‌دهنده یک همخوان و یک واکه است و نمادها بر اساس همخوان و واکه در گروه‌هایی از نمادهای مشابه سازمان یافته‌اند. این سامانه نوشتاری در تضاد با الفباهای کامل است که در آن‌ها همخوان و واکه وضعیتی برابر دارند یا یک ابجد که در آن علامت واکه به صورت ناتمام یا اختیاری یا غایب است. نمادهای الفبای تیگرینیا عبارتند از: منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Tigrinya language»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲ نوامبر ۲۰۰۷).
قوم تیگرای-تیگرینیا یکی از اقوام کشورهای اتیوپی و اریتره است. مردم تیگرای-تیگرینیا در جنوب، مرکز و شمال اریتره و در کوهستان‌های شمالی استان تیگرای اتیوپی زندگی می‌کنند. جمعیت آن‌ها ۶٫۵۷ میلیون نفر است و به زبان تیگرینیایی صحبت می‌کنند.
تفسیر نور الثقلین تألیف عبد علی بن جمعة العروسی حویزی تفسیری روایی از قرآن به زبان عربی است. مؤلف. عبد علی بن جمعه العروسی حویزی محدث و مفسر شیعی قرن یازدهم قمری است. تاریخ دقیق ولادتش مشخص نیست. اهل حویزه خوزستان بوده و از تبار عروسی است. دربارهٔ تاریخ درگذشتش اختلاف وجود دارد، بیشتر منابع سال درگذشت او را ۱۱۱۲ قمری دانسته‌اند اما برخی هم ۱۰۵۳ قمری دانسته‌اند. از وی برخی سخنان به‌صورت «قیل» نقل شده و عمل می‌کرده و معتقد بوده که این سخنان از آن صاحب الزمان است که ایشان برای صیانت، آنها را در میان فقیهان
است که ایشان برای صیانت، آنها را در میان فقیهان به‌صورت مبهم پخش کرده‌است. علت نامگذاری. این تفسیر به نام نورالثقْلین خوانده شده و مراد از آن قرآن و عترت است. برخی نیز نام این تفسیر را نورالثقَلَین به معنای نور جن و انس خوانده‌اند. شیوه. تفسیر نور الثقلین تفسیری روائی است که در بر گیرنده بخشی از آیات قرآن است که دربارهٔ آن روایاتی از پیامبر اسلام و اهل بیتش وارد شده‌است. هدف مفسر، فقط گردآوری روایات مربوط به آیات است نه تأیید آنچه نقل کرده، چراکه مؤلف به این نکته تصریح می‌کند که هدف از گردآوری فراهم آوردن
نکته تصریح می‌کند که هدف از گردآوری فراهم آوردن فرصت تحقیق بیشتر در روایات تفسیر است. از این رو حتی روایاتی را که با اجماع شیعه مخالف بوده‌است نیز ذکر کرده‌است. منابع مورد استفاده. مفسر از منابع متفاوتی استفاده کرده و همگی از نظر اعتبار در یک سطح نیستند، حویزی همچنین از منابع اهل سنت استفاده کرده‌است. منابع شیعه. تفسیر قمی نوشته علی بن ابراهیم قمی تفسیر عیاشی تفسیر مجمع البیان کتاب حدیثی من لایحضرالفقیه نوشته شیخ صدوق عیون اخبار الرضا الخصال التوحید معانی الاخبار آثار ابن بابویه منابع اهل سنت. شواهد
الاخبار آثار ابن بابویه منابع اهل سنت. شواهد التنزیل حسکانی تفسیر الکشف و البیان نوشته ابواسحاق ثعلبی چاپ. سید هاشم رسول محلاتی این تفسیر را بر اساس سه نسخه خطی با مقدمه‌ای از سیدمحمدحسین طباطبائی در سال ۱۳۸۵ قمری منتشر کرد. میرزا محمد بن محمدرضا مشهدی قمی تفسیری به نام کنز الدقائق و بحرالغرائب تألیف کرده که مقتبس از تفسیر نورالثقلین بوده‌است و مطالبی را به آن اضافه کرده‌است.
مانیل پایتخت کشور فیلیپین است. این شهر با ۱۰۷۵۲۰ نفر جمعیت در هر کیلومتر مربع، رکورد متراکم‌ترین شهر کره زمین را در اختیار دارد. شهر مانیل در ساحل شرقی خلیج مانیل و در لبه غربی لوزون و سرزمین اصلی آسیا واقع شده‌است. ویژگی‌ها. مانیل در ساحل شرقی خلیج مانیل و در مصب رودخانه پاسیگ واقع شده‌است. این شهر یکی از شانزده شهرستان ناحیه مترو مانیل است. مانیل با جمعیتی برابر ۱٫۶۶۰٫۷۱۴ دومین شهر پرجمعیت فیلیپین و از پرجمعیت‌ترین شهرهای جهان است. مانیل در زبان بومی به صورت تحت‌اللفظی به معنای "وجود نیلاد" است. ، بوته یا
تحت‌اللفظی به معنای "وجود نیلاد" است. ، بوته یا درختچهٔ گل‌دار ستاره شکلی‌است که به وفور در رودخانهٔ پاسیگ و خلیج مانیل رشد می‌کند. مانیل شهری مملو از گروه‌های متنوع قومی و نژادی چینی، اسپانیایی، آمریکایی، ژاپنی، مالایی و هندی است که تاثیرش را می‌توان در فرهنگ و مد و آشپزی و مذهب شانزده منطقهٔ تشکیل دهندهٔ شهر به آشکاری مشاهده نمود. مترو. متروی مانیل در سال ۱۹۹۹ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۱۳ ایستگاه می‌باشد، همچنین قطار سبک شهری مانیل نیز به عنوان یک سیستم ترابری در سال ۱۹۸۴ با ۲ خط و ۳۱ ایستگاه به
سیستم ترابری در سال ۱۹۸۴ با ۲ خط و ۳۱ ایستگاه به بهره‌برداری رسیده‌است.
ایلان پاپه (به عبری: אילן פפה؛ زادهٔ ۱۹۵۴) مورخ و فعال اجتماعی اهل اسرائیل است. او استاد دانشکدهٔ علوم اجتماعی و مطالعات بین‌الملل در دانشگاه اگزتر بریتانیاست و رئیس مرکز اروپایی مطالعات فلسطین همان دانشگاه و نیز رئیس سابق مرکز مطالعات قومی-سیاسی اگزتر می‌باشد. پاپه در حیفای اسرائیل متولد شد. او پیش از رفتن به بریتانیا از سال ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۷ استاد ارشد علوم سیاسی در دانشگاه حیفا و از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۸ رئیس مؤسسهٔ مطالعات فلسطینی و اسرائیلی امیل توما در حیفا بود. او مؤلف کتاب‌های "پاکسازی قومی فلسطین" (۲۰۰۶)،
او مؤلف کتاب‌های "پاکسازی قومی فلسطین" (۲۰۰۶)، "خاورمیانهٔ جدید" (۲۰۰۵)، "تاریخ فلسطین جدید: یک سرزمین، دو قوم" (۲۰۰۳)، و "بریتانیا و نزاع عرب–اسرائیلی" (۱۹۸۸) است. او از اعضای برجستهٔ جبههٔ دموکراتیک صلح و برابری بود و در سال‌های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹ در فهرست انتخاباتی همین حزب برای انتخابات کنست قرار داشت. ایلان از جمله مورخان نوین اسرائیلی است که پس از انتشار اسناد مربوط توسط دول بریتانیا و اسرائیل در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی به بازنویسی تاریخ شکل‌گیری اسرائیل در سال ۱۹۴۸ و اخراج یا فرار ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی در همان
سال ۱۹۴۸ و اخراج یا فرار ۷۰۰٬۰۰۰ فلسطینی در همان سال پرداخته‌اند. به عقیدهٔ ایلان پاپه، اخراج این افراد اقدامی ارتجالی نبوده بلکه موجب پاک‌سازی قومی در فلسطین شده‌است و منطبق بر نقشهٔ دالت بوده که در سال ۱۹۴۷ توسط رهبران آینده اسرائیل مطرح شده بود. او تشکیل اسرائیل را مقصر فقدان صلح در خاورمیانه دانسته، صهیونیسم را خطرناک‌تر از نزاع‌طلبی اسلامی پنداشته و خواستار تحریم بین‌المللی دانشگاهیان اسرائیلی شده‌است. پاپه طرفدار چارهٔ یک‌کشوری است که کشوری با دو ملت را برای فلسطینیان و اسرائیلیان مجسم می‌کند. آثار
را برای فلسطینیان و اسرائیلیان مجسم می‌کند. آثار او هم مورد حمایت و هم مورد انتقاد سایر مورخان قرار گرفته‌است. پیش از آنکه او در سال ۲۰۰۸ اسرائیل را ترک کند، در کنست تخطئه شد، یکی از مسئولان وزارت آموزش عالی خواستار اخراج او گشت، تصویر او در یکی از روزنامه‌ها در مرکز سیبل قرار گرفت، و چندین بار به مرگ تهدید شد. در سال ۲۰۲۳، ایلان پاپه اسرائیل را به ارتکاب سیاست «نسل کشی فزاینده» علیه مردم فلسطین توصیف کرد.
مَرسی مَطروح نام یکی از شهرهای مصر است. این شهر که در کرانهٔ دریای مدیترانه واقع شده مرکز استان مطروح است. فاصلهٔ این شهر از شهر اسکندریه ۲۴۰ کیلومتر به سوی غرب است. منابع. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «مرسی مطروح»، ویکی‌پدیای عربی، دانشنامهٔ آزاد. (بازیابی در ۲ دسامبر ۲۰۰۷).
خانخودی (khankhowdi) یکی از روستاهای بخش بیارجمند درشهرستان شاهرود و استان سمنان ایران است. این روستا در ۱۸ کیلومتری شهر بیارجمند و ۱۳۵ کیلومتری شهرشاهرود جای دارد. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این روستا ۳۹۴ نفر (۱۵۰ خانوار) بوده است. این روستا مرکز دهستانی است که در آن واقع شده است اما معلوم نیست به چه دلیل نام آن دهستان بیارجمند است (مشتمل بر روستاهای خانخودی، قلعه بالا، دزیان، قلعه احمد، گیور، یزدو، دستجرد و غزازان با ۱۶۴۳ نفر جمعیت) در صورتی که شهر بیارجمند جزء این دهستان نیست. روستای خانخودی از قدمت
جزء این دهستان نیست. روستای خانخودی از قدمت زیادی برخوردار است، بطوری که تا ۳۰ سال قبل دور تا دور آن خندق و دارای دو دروازه بوده ولی هم‌اکنون تنها قسمت‌های اندکی از خندق باقی‌مانده است. همچنین دارای مسجد و حمام خیلی قدیمی می‌باشد . آثار کهن. دور تا دور این روستا را تا حدود ۳۰ سال قبل خندق - که از تأسیسات دفاعی ایرانیان می‌باشد - احاطه کرده بود. به مرور زمان قسمت‌های زیادی از آن از بین رفته است اما هنوز قسمت‌هایی از آن باقی است. همچنین برج و بارویی اطراف روستا را احاطه می‌نموده است و فقط از دو دروازه به
روستا را احاطه می‌نموده است و فقط از دو دروازه به خارج از ده ارتباط داشته است: در هر دروازه نگهبانی بوده است و علاوه بر کنترل آمد و شد درب دروازه را باز وبسته می‌نموده است. این روستا دارای یک مسجد خیلی قدیمی و یک حمام تاریخی می‌باشد. در بسیاری از نقاط این روستا کانال‌های زیر زمینی وجود دارد که قدیم احتمالاً منازل را به یکدیگر متصل می‌نموده و یک راهکار دفاعی بوده است. آب کشاورزی این روستا از یک چشمه قنات می‌باشد که آن هم قدمت زیادی دارد و اخیراً آب یک چاه نیز به آن افزوده شده است. جمعیت آن در حدود ۳۰ سال
نیز به آن افزوده شده است. جمعیت آن در حدود ۳۰ سال قبل به ۱۰۰۰ نفر می‌رسید ولی در اثر مهاجرت به حدود ۵۰۰ نفر رسیده است.
شنود مکالمه‌های تلفنی، به معنای این است که ارگان قانونی و اطلاعاتی در صورتی که نیاز این کار را به هر دلیلی تشخیص دهد، امکان این را داشته باشد که شماره آن تلفن یا تلفن همراه را زیر نظر قرار دهد. به بیان گسترده‌تر، همه مکالمه‌ها، پیامک‌های نوشتاری (SMS) و تصویری (MMS)، ارتباط با اینترنت (GPRS) که به آن شماره می‌رسند یا از آن فرستاده می‌شوند، مورد شنود قرار می‌گیرند. ویژگی‌ها و روش‌ها. این شنود می‌تواند هم‌زمان باشد یا تنها ضبط و آرشیو شود و بعد مورد بررسی قرار گیرد. روش‌های فنی شنود در لایه‌های زیری مخابراتی
گیرد. روش‌های فنی شنود در لایه‌های زیری مخابراتی شبکه تلفن همراه با روش‌های شنود و فیلترینگ اینترنت مشابه (بررسی بسته‌های اطلاعاتی) است. شنود به هیچ وجه قابل شناسایی نیست و فرد تحت نظر، متوجه شنود نمی‌شود. اینگونه نیست که صدایی بیاید یا در مکالمه تأخیری احساس شود، بلکه حتی کیفیت مکالمه نیز هیچ تفاوتی نمی‌کند. شماره‌ها و موقعیت کسانی که با شماره زیرنظر تماس می‌گیرند، نیز ثبت می‌شود و همین‌طور هرگونه فعالیت دیگر چون انتقال مکالمه به شماره دیگر (Call Divert) یا کنفرانس سه نفره و غیره نیز در پروتکل ثبت می‌شود.
کنفرانس سه نفره و غیره نیز در پروتکل ثبت می‌شود. تغییر موقعیت جغرافیایی و تغییر سلول رادیویی اختلالی در شنود ایجاد نمی‌کند و تمام این فعالیت‌ها ثبت می‌شوند. در کشورهای مختلف. کنترل و شنود (و نه فقط ضبط) مکالمات تلفن‌های همراه و ثابت در بسیاری از کشورها همچون ایالات متحده آمریکا به واسطه اقدامات تروریستی سال‌هاست رسماً انجام می‌شود و در برخی کشورهای اروپایی همچون یونان نیز این اقدام به صورت غیررسمی و زیرزمینی صورت می‌پذیرد. ایران. در ایران، طبق قانون، نهادی که بخواهد به شنود مکالمات تلفنی بپردازد باید باحکم
بخواهد به شنود مکالمات تلفنی بپردازد باید باحکم قاضی یا دادستان این کار را انجام بدهد و برای شنود تک تک افراد نیاز به حکم جداگانه از سوی قوه قضاییه است. روزنامه هم میهن ۱۷ خرداد ۱۳۸۴ از ضبط و نگهداری مکالمات تلفن همراه و پیام کوتاه تا شش ماه توسط وزارت ارتباطات به دستور رئیس قوه قضائیه خبر داد. محمد سلیمانی وزیر ارتباطات گفته‌است: «اکنون با امکانات دیجیتالی که ایجاد شده‌است امکان ضبط وجود دارد اما هرکسی نمی‌تواند به مکالمات شهروندان دسترسی پیدا کند، مگر اینکه حکم قضایی داشته باشد.» روزنامه تاتس در برلین