payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جهانی» به‌عنوان توجیهی برای پایان تجارت برده به کار برده شده‌است. حزب جمهوری‌خواه آمریکا در زمان انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۸۵۶ در بیانیه‌ای تجارت برده را جنایت علیه قانون اساسی آمریکا و جنایت علیه بشریت نامید. حزب جمهوری‌خواه آمریکا در زمان انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۰ نیز در مادهٔ ۹ اعلامیهٔ خود بیان کرد که ازسرگیری تجارت بردگان آفریقایی تحت لوای پرچم آمریکا، با کمک و حمایت قوهٔ قضائیهٔ کشور، جنایت علیه بشریت و مایهٔ ننگ است و از کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا خواست تا اقدامات فوری و موثّری برای پایان قطعی این
تا اقدامات فوری و موثّری برای پایان قطعی این وضعیت انجام بدهد. ویلیام هنری هریسون، رئیس‌جمهور آمریکا، در نخستین پیام سالیانهٔ خود در دسامبر ۱۸۸۹، تجارت برده در آفریقا را «جنایت علیه بشریت» نامید. یک کشیش و سیاستمدار و مورّخ آمریکایی به نام "جورج واشینگتن ویلیامز"، در نامه‌ای خطاب به وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا، در توصیف جنایات انجام شده توسط دولت لئوپولد دوم (بلژیک) در ایالت آزاد کنگو در سال ۱۸۹۰، از عبارت «جنایت علیه بشریت» استفاده کرد. این یکی از اوّلین موارد استفاده از این اصطلاح به معنای مدرن
اوّلین موارد استفاده از این اصطلاح به معنای مدرن آن در زبان انگلیسی است. معاهدات بین‌المللی. در چارچوب حقوق معاهدات، عبارت جنایت علیه بشریت ابتدا در دیباچهٔ دومین کنوانسیون لاهه در ۱۸۹۹ و سپس در دیباچه و مقررات کنوانسیون لاهه در ۱۹۰۷ ذکر شد که هدف این کنوانسیون‌ها تدوین قواعد جدید حقوق بین‌الملل بشردوستانه بود. در دیباچهٔ این دو کنوانسیون، برای اشاره به ارزش‌های مدون نشدهٔ انسانی، از عبارت «قوانین بشریت» استفاده شده‌است. جنگ جهانی اوّل. در ۲۴ مه ۱۹۱۵، سه کشور تفاهم مثلث یعنی بریتانیا، فرانسه و روسیه،
سه کشور تفاهم مثلث یعنی بریتانیا، فرانسه و روسیه، مشترکاً بیانیه‌ای صادر کردند و ضمن محکوم کردن کشتار ارامنه، برای نخستین بار صریحاً دولت دیگری را به «ارتکاب جنایت علیه بشریت» متهم کردند. در بخشی از بیانیه آمده بود که با توجّه به جنایات جدید امپراتوری عثمانی علیه بشریت و تمدن، دولت‌های متفقین رسماً خطاب به باب عالی اعلام می‌کنند که تمامی اعضای دولت عثمانی و همچنین مأموران آنها را که در چنین کشتارهایی دست داشته‌اند شخصاً بابت این جنایات مسئول خواهند شناخت. در پایان جنگ جهانی اوّل، یک کمیسیون بین‌المللی
در پایان جنگ جهانی اوّل، یک کمیسیون بین‌المللی جنایات جنگی تشکیل شد و پیشنهاد کرد که دادگاهی برای رسیدگی به «موارد نقض قوانین بشریت» برپا شود امّا نمایندهٔ ایالات متحده اعتراض کرد که اصطلاح «قوانین بشریت» هنوز به قدر کافی تکامل نیافته و روشن نیست و در نتیجه این مفهوم دنبال نشد. در یکی از گزارش‌های سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۸، به استفاده از عبارت «جنایت علیه بشریت» درخصوص کشتار ارامنه به‌عنوان سابقه‌ای برای منشور دادگاه نورنبرگ و دادگاه توکیو ارجاع داده شد. دادگاه نورنبرگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، منشور
دادگاه نورنبرگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، منشور لندن برای تشکیل دادگاه بین‌المللی نظامی، حقوق و آیین دادرسی دادگاه نورنبرگ را تعیین کرد. تهیه‌کنندگان پیش‌نویس این منشور با این مشکل مواجه بودند که چگونه باید به هولوکاست و جنایات فجیعی که به‌دست رژیم نازی انجام شده بود پاسخ بدهند. فهم سنتی از جنایت جنگی، برای جنایاتی که به دست یک دولت علیه شهروندانش انجام شده بود کفاف نمی‌داد؛ بنابراین مادهٔ ۶ این منشور به نحوی نوشته شد که نه تنها شامل جنایات جنگی سنتی و جنایت علیه صلح، بلکه دربرگیرندهٔ جنایت علیه بشریت هم
علیه صلح، بلکه دربرگیرندهٔ جنایت علیه بشریت هم باشد. در این منشور، جنایت علیه بشریت تعریف شده بود به «قتل، نابودسازی، برده‌داری، نفی‌بلد و دیگر اعمال غیرانسانی علیه هر جمعیت غیرنظامی، قبل یا حین جنگ، یا آزار و اذیت افراد به دلایل سیاسی، نژادی یا مذهبی… فارغ از آنکه مرتکب نقض قوانین داخلی کشور باشد یا نباشد». دادگاه توکیو. پس از پایان جنگ جهانی دوم، دادگاه بین‌المللی نظامی برای خاور دور یا دادگاه توکیو، برای محاکمهٔ رهبران امپراتوری ژاپن بابت ارتکاب سه نوع جنایت تشکیل شد: «طبقهٔ الف» (جنایت علیه صلح)،
نوع جنایت تشکیل شد: «طبقهٔ الف» (جنایت علیه صلح)، «طبقهٔ ب» (جنایت جنگی) و «طبقهٔ ج» (جنایت علیه بشریت). مبنای حقوقی تشکیل این دادگاه، منشور دادگاه بین‌المللی نظامی برای خاور دور (CIMTFE) بود که در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۶ صادر شده بود. این دادگاه در ۳ مه ۱۹۴۶ آغاز شد و در ۱۲ نوامبر ۱۹۴۸ به کار خود پایان داد. مصادیق متأخر جنایت علیه بشریت. آپارتاید. آزار و اذیت سازمان یافتهٔ یک گروه نژادی به دست گروهی دیگر، مانند آنچه در جریان آپارتاید به‌دست دولت آفریقای جنوبی انجام می‌شد، در سال ۱۹۷۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل
می‌شد، در سال ۱۹۷۶ توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد، مصداق جنایت علیه بشریت شناخته شد. طبق منشور ملل متحد (مواد ۱۳، ۱۴ و ۱۵) اقدامات مجمع عمومی برای شورای امنیت سازمان ملل متحد نقش مشورتی دارند. مجمع عمومی تاکنون در زمینهٔ محاکمهٔ عوامل جنایت علیه بشریت مربوط به آپارتاید، دست به اقدامی نزده‌است. تجاوز و خشونت جنسی. در منشور نورنبرگ و منشور توکیو هیچ عبارتی ذکر نشده بود که جنایات جنسی یا مبتنی بر جنسیت را صریحاً جنایت جنگی یا جنایت علیه بشریت بشناسد. اساسنامهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق و
اساسنامهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری یوگسلاوی سابق و اساسنامهٔ دادگاه بین‌المللی کیفری برای رواندا هردو تجاوز جنسی را به‌عنوان جنایت علیه بشریت شناسایی کردند. اساسنامهٔ دیوان کیفری بین‌المللی اولین سند بین‌المللی بود که صریحاً انواع مختلف جنایات جنسی و مبتنی بر جنسیت (از جمله تجاوز جنسی، برده‌داری جنسی، تن‌فروشی اجباری، بارداری اجباری، عقیم‌سازی اجباری و دیگر انواع خشونت جنسی) را برشمرد که می‌تواند هم مصداق جنایت علیه بشریت و هم جنایت جنگی در مخاصمات مسلحانه بین‌المللی یا غیربین‌المللی باشد. در سال ۲۰۰۸ شورای
یا غیربین‌المللی باشد. در سال ۲۰۰۸ شورای امنیت سازمان ملل قطعنامهٔ ۱۸۲۰ را صادر کرد که در آن اشاره شده بود تجاوز و دیگر اشکال خشونت جنسی می‌تواند مصداق جنایت‌جنگی، جنایت علیه بشریت یا یکی از اعمال بنیادین نسل‌کشی باشد. تعریف جنایت علیه بشریت در اساسنامهٔ رم. اساسنامهٔ رم که معاهده‌ای بین‌المللی برای تشکیل دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) است، جنایت علیه بشریت را در مادهٔ ۷ بدین نحو تعریف کرده‌است:«جنایت علیه بشریت» عبارت است از انجام هر یک از اعمال ذیل به عنوان بخشی از یک حمله علیه گروهی غیرنظامی که به شکل
بخشی از یک حمله علیه گروهی غیرنظامی که به شکل گسترده یا سازمان‌یافته صورت بگیرد، با اطلاع از حمله: الف) قتل؛ ب) نابودسازی؛ ج) برده‌سازی؛ د) اخراج یا انتقال اجباری جمعیت؛ هـ) محبوس ساختن یا دیگر شکل‌های محرومیت شدید از آزادی جسمی که ناقض مفاد اساسی حقوق بین‌الملل باشد؛ و) شکنجه؛ ز) تجاوز جنسی، برده‌کشی جنسی، فحشای اجباری، حاملگی اجباری، عقیم‌سازی اجباری، یا هر نوع خشونت جنسی دیگر در همان سطح؛ ح) آزار و تعقیب یک گروه یا جمعیت مشخص به دلایل سیاسی، نژادی، ملی، قومی، فرهنگی، مذهبی، جنسی، به شرحی که در بند ۳
قومی، فرهنگی، مذهبی، جنسی، به شرحی که در بند ۳ مشخص گردیده، یا به دلایل دیگری در سطح جهان بر اساس قوانین بین‌المللی در ارتباط با هر یک از اعمالی که در این بند یا هر جرم دیگری که در حیطهٔ صلاحیت این دیوان باشد به عنوان یک عمل غیرمجاز به رسمیت شناخته شده باشد؛ ط) ناپدیدشدن اجباری افراد؛ ی) جنایت نژادپرستی؛ ک) دیگر اعمال غیرانسانی با خصوصیاتی مشابه که به قصد وارد آوردن عمدی درد و رنج شدید یا آسیب رساندن جدی به بدن، یا سلامت جسمی یا روانی افراد صورت گیرد.طبق بند ۲-الف این ماده، «حمله علیه یک گروه غیرنظامی» به
۲-الف این ماده، «حمله علیه یک گروه غیرنظامی» به مجموعه‌ای از اعمال گفته می‌شود که به دنبال یا در ادامهٔ سیاست یک دولت یا سازمان برای انجام چنین حمله‌ای صورت می‌گیرد و شامل ارتکاب مکرر اعمالی علیه جمعیت غیرنظامی می‌شود که در بند ۱ به آن اشاره شده‌است. اتحادیهٔ اروپا. کمیسیون وزیران شورای اروپا در ۳۰ آوریل ۲۰۰۲ توصیه‌هایی را درخصوص حفاظت از زنان در مقابل خشونت صادر کرد. در بخش «اقدامات اضافی درخصوص خشونت در وضعیت مخاصمه و پس از مخاصمه»، در بند ۶۹ آمده‌است که کشورهای عضو باید «تجاوز جنسی، برده‌کشی جنسی،
که کشورهای عضو باید «تجاوز جنسی، برده‌کشی جنسی، بارداری اجباری، عقیم‌سازی اجباری یا هر شکل دیگری از خشونت جنسی با شدت مشابه را جرم‌انگاری کرده و آن را مصداق نقض غیرقابل‌تحمل حقوق بشر، جنایت علیه بشریت، و در صورت وقوع در بستر مخاصمه مسلحانه، جنایت جنگی تلقی نمایند».
اِستون تِمپل پایلتس یک گروه راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ پایه‌گذاری شد و در سال ۱۹۹۲ با انتشار آلبوم "Core" رسماً فعالیتش را آغاز کرد.۵ آلبوم اول گروه فقط در آمریکا ۱۷ میلیون نسخه و در کل دنیا فروشی بیشتر از ۴۰ میلیون نسخه داشته‌است. تاریخچه. اعضای گروه در سال ۲۰۰۳ پس از انتشار برگزیده آثارشان در آلبومی به نام "Thank You" هر کدام راه جداگانه‌ای در پیش گرفتند. وِیلند به وِلوِت ریولوِر(گروهی که اِسلَش و داف مَک‌کَگَن پس از جدایی از گانز ان روزز پایه‌گذاری کردند) رفت. برادران دی‌لئو گروهی به نام آرمی آو
کردند) رفت. برادران دی‌لئو گروهی به نام آرمی آو اِنی‌وان تشکیل دادند و اریک کرِتز استودیوی "بامب شلتر" را در لوس آنجلس تأسیس کرد. آنها در سال ۲۰۰۸ در پی جدا شدن وِیلند از وِلوِت ریولوِر دوباره گردهم آمدند و در سال ۲۰۱۰ ۶اُمین و آخرین آلبوم استودیویی‌شان که هم‌نام خود گروه بود را منتشر کردند.
امانوئل تود نویسنده، جامعه‌شناس و جمعیت‌شناس فرانسوی، متولد ۱۹۵۱ بود. او در نخستین کتاب خود با عنوان "La chute finale" (۱۹۷۶) فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی را پیش‌بینی کرد که این امر بعدها شهرت بین‌المللی برای او به همراه داشت. زندگی. امانوئل تود در ۱۶ مه ۱۹۵۱ در Saint-Germain-en-Laye در نزدیکی پاریس به‌دنیا آمد. از انستیتوی دولتی مطالعات سیاسی پاریس فوق لیسانس گرفت. وی دکترای تاریخ خود را از دانشگاه کمبریج اخذ کرد. از سال ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۴ ناقد ادبی روزنامه فرانسوی لوموند بود و از آن پس به‌عنوان پژوهشگر در
فرانسوی لوموند بود و از آن پس به‌عنوان پژوهشگر در انستیتوی ملی جمعیت‌شناسی فرانسه به کار اشتغال دارد. او بر اساس تحقیقات وسیع خود، مباحث گوناگونی را در خصوص ساختارهای خانوادگی و اثرات آن در وقایع اجتماعی مطرح کرد. بعضی از دیدگاه‌های تود مورد توجه ژاک شیراک، رئیس‌جمهور پیشین فرانسه واقع شد و در سال ۲۰۰۲ نظریه وی دربارهٔ شکاف اجتماعی موجود در فرانسه توسط شیراک مورد استفاده قرار گرفت و تود عملاً به یکی از مشاوران ریاست‌جمهوری فرانسه در خصوص معضلات اجتماعی تبدیل شد. آثار. از امانوئل تود مقالات پرشمار و
تبدیل شد. آثار. از امانوئل تود مقالات پرشمار و کتاب‌های متعددی انتشار یافته‌اند. کتاب‌های ترجمه شده به فارسی: کتاب‌های ترجمه نشده: منابع. http://www.etemaad.com/Released/86-01-23/205.htm www.iranbin.com/.../Index.aspx?mdl=BookSearchResults۲&amp;Author=محمد+سعید+طاهری+موسوی - ۵۴k www.kar-online.com/beynolmelal/beynolmelal_۶.html - ۴۶k www.magiran.com/npview.asp?ID=۱۳۹۷۴۳۸ www.ebtekarnews.com/Ebtekar/News.aspx?NID=۹۱۲۱ - ۲۵k
یونه آرون لماتاینن در ۳۰ اوت ۱۹۸۳ در تامپره فنلاند به دنیا آمد. در حال حاضر او وکال گروه نگاتیو است. زندگی. یونه دو برادر به نام‌های تامی (مدیر او) و ویله (خواننده گروه فلینچ) دارد. او مدرسه و کلاس‌های گیتار را رها کرد و ترجبح داد اکثر وقتش را تنها در اتاقش بگذراند. او بسیار خجالتیست. او می‌تواند کمی پیانو، درام و گیتار بیس بنوازد. او در آهنگ "Until You're Mine" خودش گیتار آکوستیک نواخت. نگاتیو. همه چیز از وقتی شروع شد که یونه آرون وکال گانز ان روزز را دید و تصمیم گرفت تا مثل او باشد. یونه در مدرسه با یی
و تصمیم گرفت تا مثل او باشد. یونه در مدرسه با یی اسلمر آشنا شد و تصمیم گرفتند تا یک گروه راک را تشکیل دهند. آنها آهنگ‌های گروه نیروانا] را کاور می‌کرد؛ ولی وقتی یونه ۱۴ سال داشت خودش لیریک می‌نوشت.
ویلیام مارتین جول (؛ زادهٔ ۹ مهٔ ۱۹۴۹) خواننده، ترانه‌سرا و پیانیست آمریکایی است. او با لقب «مرد پیانونواز» به اقتباس از ترانهٔ معروف خود با همین نام که در سال ۱۹۷۳ منتشر کرد شناخته می‌شود. جوئل از دهه ۱۹۷۰ به عنوان یک هنرمند مستقل موفق فعالیت کرده است. از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳، او ۱۲ آلبوم استودیویی منتشر کرد که شامل سبک‌های پاپ و راک بود، و در سال ۲۰۰۱ یک آلبوم استودیویی ویژه از قطعات کلاسیک منتشر کرد. با فروش بیش از ۱۶۰ میلیون نسخه در سراسر جهان، جوئل یکی از پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در جهان است و چهارمین
پرفروش‌ترین هنرمندان موسیقی در جهان است و چهارمین هنرمند پرفروش تک‌خوان در ایالات متحده به‌شمار می‌رود. آلبوم مجموعه آثار او در سال ۱۹۸۵، به نام " Greatest Hits – Volume I &amp; Volume II"، یکی از پرفروش‌ترین آلبوم‌ها در ایالات متحده است. جوئل در محله برانکس نیویورک سیتی به دنیا آمد و در هیکسویل در لانگ آیلند بزرگ شد، جایی که به اصرار مادرش شروع به یادگیری پیانو کرد. پس از ترک دبیرستان برای پیگیری حرفه موسیقی، جوئل در دو گروه موسیقی کوتاه‌مدت به نام‌های Hassles و Attila شرکت کرد، قبل از اینکه قراردادی با
و Attila شرکت کرد، قبل از اینکه قراردادی با فمیلی پروداکشنز امضا کرده و وارد مسیر حرفه‌ای به عنوان یک هنرمند مستقل شود. اولین آلبوم او، "Cold Spring Harbor" (1971)، آغازگر این مسیر بود. در سال ۱۹۷۲، جوئل با اجرای زنده آهنگ «Captain Jack» در رادیو که در فیلادلفیا محبوب شد، توجه شرکت کلمبیا رکوردز را جلب کرد، و این باعث شد قراردادی جدید با این شرکت امضا کرده و دومین آلبوم خود، "Piano Man" (1973)، را منتشر کند. پس از آلبوم‌های "Streetlife Serenade" (1974) و "Turnstiles" (1976)، جوئل با آلبوم "بیگانه" (۱۹۷۷)
(1976)، جوئل با آلبوم "بیگانه" (۱۹۷۷) به موفقیت چشمگیری دست یافت. این آلبوم به پرفروش‌ترین آلبوم شرکت کلمبیا تبدیل شد و بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشت و تک‌آهنگ‌های موفقی را به همراه داشت. جوئل در برگزاری تور کنسرت نیز موفق بوده و اجراهای زنده‌ای در سراسر جهان داشته است. در سال ۱۹۸۷، او یکی از نخستین هنرمندانی بود که تور راک در اتحاد جماهیر شوروی برگزار کرد. جوئل ۳۳ تک‌آهنگ در میان جدول ۴۰ ترانه پرفروش در ایالات متحده داشته است که سه تا از آن‌ها ("It's Still Rock and Roll to Me", "Tell Her About It"، و
Rock and Roll to Me", "Tell Her About It"، و "ما آتش را نیفروختیم") در صدر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ قرار گرفتند. او ۲۳ بار نامزد دریافت جایزه گرمی شده و شش بار برنده شده است، از جمله دریافت آلبوم سال برای آلبوم "خیابان ۵۲ام". جوئل در سال ۱۹۹۲ به تالار مشاهیر ترانه‌پردازان، در سال ۱۹۹۹ به تالار مشاهیر راک اند رول و در سال ۲۰۰۶ به تالار مشاهیر موسیقی لانگ آیلند وارد شد. او جایزه جانی مرسر را در سال ۲۰۰۱ از تالار مشاهیر ترانه‌سازان دریافت کرد و در مراسم افتخارات مرکز کندی در سال ۲۰۱۳ مورد تقدیر قرار گرفت. بر
مرکز کندی در سال ۲۰۱۳ مورد تقدیر قرار گرفت. بر پایهٔ داده‌های "انجمن صنعت ضبط موسیقی آمریکا (RIAA)" بیلی جول۶امین موسیقی‌دان پرفروش در ایالات متحده است. بیلی جوئل تاکنون موفق به کسب ۶ جایزه گرمی شده، و بیش از ۱۰۰ میلیون نسخه از آهنگ‌های وی در سراسر دنیا به‌فروش رسیده است. یکی از تک‌آهنگ‌های مشهور وی، «ما آتش را نیفروختیم» از آلبوم "طوفان روبه‌رو ست"، که توانست رده یک در فهرست "بیلبورد" را نیز کسب کند. او دارای تبار یهودی است.
ژنرال بارتلمی سمینو ( زاده ۱۹ نوامبر ۱۷۹۷ در نیس فرانسه - درگذشته ۱۴ ژوئیه ۱۸۵۲ در ازمیر ترکیه.) افسر فرانسوی که به ایران آمد، در دوران سه پادشاه قاجار در خدمت ایران بود و از جمله فرماندهی نیروهای ایران را در جنگ هرات به عهده داشت. بارتلمی سمینو که بعدها تبعیت دولت فرانسه را پذیرفت و پس از اتمام تحصیل در مدرسه صاحب منصبی در لشکر ناپلئون داخل گردید و در غالب جنگهای دوره امپراتوری شرکت کرد و نشان‌ها و مدال‌هایی نیز دریافت کرد. پس از تبعید ناپلئون و از هم پاشیده شدن فرماندهان سپاهش ژنرال سمینو فرانسه را ترک
شدن فرماندهان سپاهش ژنرال سمینو فرانسه را ترک کرد و به یونان رفت و به درخواست ایپسیلاتسکی یکی از شاهزادگان یونان مأمور تنظیم ارتش یونان شد. بعدها اتفاقات سیاسی یونان و اینکه او هم مبتلا به تب مالت شد باعث شد یونان را ترک کرده و به روسیه و سپس در سال ۱۸۲۱ با پزشک مخصوص خود دکتر کرمیک وارد تبریز شد. در تبریز کسالت او در اندک زمانی مرتفع شد و بعدها او مورد توجه عباس میرزا نایب السلطنه قرار گرفت و در طراحی سطوح ارتش ایران از تجربیات او در ارتش فرانسه استفاده فراوانی شد. همچنان در اغلب جنگهای آن دوره از جمله
فراوانی شد. همچنان در اغلب جنگهای آن دوره از جمله جنگ با روسیه در خدمت ارتش ایران بود. از دیگر نبردهایی که ژنرال بارتلمی سمینو به عنوان ژنرال ارتش ایران فعال بود جنگ‌های هرات و جنگ دوم هرات بود. در این پیکارها یکی از کسانی که سمینو را همراهی می‌کرد ژنرال بروسکی لهستانی بود که در یکی از همین جنگ‌ها کشته شد و سمینو با بیوهٔ او ازدواج کرد و حاصل این ازدواج فرزندی بود به نام نیکلا سمینو.
زبان لزگی یکی از زبان‌های قفقازی، شاخه شمال شرقی (یا داغستانی) است که بیشتر گویشوران آن در جنوب جمهوری داغستان در فدراسیون روسیه و شمال جمهوری آذربایجان سکونت دارند. گویشوران زبان لزگی اهل قومی به همین نام و از اقوام بومی قفقاز هستند. شمار گویشوران. مجموع شمار گویندگان زبان لزگی نزدیک به ۵۰۰ هزار نفر برآورد می‌شود. بر پایه براورد سال ۱۹۹۶ حدود ۲۵۷ هزار نفر در روسیه و ۱۷۱ هزار نفر در آذربایجان و اقلیت‌های کوچکتر در گرجستان، قزاقستان، قرقیزستان، ترکیه، ترکمنستان، ازبکستان و اوکراین زندگی می‌کنند.
حشمت‌الله طبرزدی (زادهٔ ۱ فروردین ۱۳۳۸ در روستای دُرّ از توابع گلپایگان اصفهان) روزنامه‌نگار، فعال سیاسی و فارغ‌التحصیل رشته مهندسی عمران از دانشگاه پلی تکنیک تهران (امیر کبیر) است. حشمت اله طبرزدی در طول زندگی خود در ایران، بارها حبس شده‌است. او هم‌اکنون در حبس است. او که از اعضای اولیه دفتر تحکیم وحدت در دهه شصت بود با انشعاب از این گروه در سال ۱۳۶۳ به همراه برخی دیگر «اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی» را تأسیس کرد. زندگی‌نامه. حشمت الله طبرزدی در ابتدا از
کرد. زندگی‌نامه. حشمت الله طبرزدی در ابتدا از هواداران جدی جمهوری اسلامی از جمله سید علی خامنه‌ای و اکبر هاشمی رفسنجانی و مروج طرح مرجعیت سید علی خامنه‌ای بود. او را مبدع عبارت «امام خامنه‌ای» می‌دانند. اما با آغاز تورم شدید در دوران ریاست جمهوری هاشمی رفسنجانی به منتقد وی تبدیل و در دوران پس از دوم خرداد نیز به یکی از منتقدان جدی خامنه‌ای بدل شد. حشمت الله طبرزدی در سال ۷۵ کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری شد ولی رد صلاحیت وی ازسوی شورای نگهبان، موفق به حضور در کارزار انتخاباتی نشد. او با تأسیس دفاتر اتحادیه
کارزار انتخاباتی نشد. او با تأسیس دفاتر اتحادیه در بیشتر استان‌های کشور فعالیت گسترده را رهبری می‌کرد که پس از انتخاب خاتمی نیز فعالیت‌شان ادامه یافت. اوج فعالیت جنبش تحت رهبری او، در میتینگ ۲۹ مهر سال ۷۶ بود که با موضوع نهادهای فراقانونی برگزار شد و آن‌ها را به چالش کشید. قبل از آن نیز در نهم و نوزدهم مهرماه همان سال چنین میتینگ‌هایی در ارومیه و تبریز با اقبال مردمی مواجه گردید و گسترش دامنه موضوعات آن به تهران، جنبش دانشجویی ایران را وارد فاز جدیدی از مبارزه نمود و حکومت را با مطالبات جدی دانشجویی-مردمی
نمود و حکومت را با مطالبات جدی دانشجویی-مردمی روبرو ساخت. او در سال‌های پایانی دهه هفتاد به چهره شاخص دانشجویی مخالف جمهوری اسلامی بدل شد و جبهه دمکراتیک ایران را تأسیس کرد و خود را یک سکولار معرفی می‌کرد. او هم‌اکنون خود را دبیرکل جبهه دموکراتیک ایران می‌داند. تأسیس نشریات دانشجویی و افشای اختلاس ۱۲۳ میلیاردی. وی مدیر مسئول نشریات «پیام دانشجو»، «ندای دانشجو»، «هویت خویش» و «گزارش روز» بود. با وجود اینکه وی چندی پیش از رویداد ۱۸ تیر ۱۳۷۸ دستگیر و در زندان به سر می‌برد، اما به دلیل فعالیت هواداران «اتحادیه
سر می‌برد، اما به دلیل فعالیت هواداران «اتحادیه انجمن‌های اسلامی دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی» در جریان اعتراضات تیر ماه ۱۳۷۸ برخوردهای سختی با او در زمان بازداشت صورت گرفت. هفته‌نامه پیام دانشجو در سال‌های میانه دهه هفتاد افشاگری‌های گسترده‌ای پیرامون فساد اقتصادی و سیاسی در بدنه جمهوری اسلامی منتشر ساخت که یکی از مهم‌ترین آن‌ها اختلاس ۱۲۳ میلیارد تومانی در بانک صادرات بود. نتیجه این افشاگری، اعدام یکی از متهمان و حبس ابد یکی دیگر از آنان شد. این نشریه پس از چند نوبت توقیف، لغو
از آنان شد. این نشریه پس از چند نوبت توقیف، لغو امتیاز شد. طبرزدی همچنین چند بار توسط وزارت اطلاعات دستگیر شده و مورد تهدید قرار گرفت. افشای اختلاس ۱۲۳میلیاردی سال ۱۳۷۴ حشمت اله طبرزدی در روزنامهٔ پیام دانشجو، اولین اختلاس پس از انقلاب را افشا کرد. با افشای این اختلاس، موجی از فشار و تهدید، متوجه طبرزدی و یارانش در روزنامهٔ پیام دانشجو شد. آن پرونده که توسط برادران رفیق دوست و فاضل خداداد، صورت گرفت با اعدام خداداد و حبس طولانی مدت برای مرتضی رفیق، همراه بود. پس از آن بود که گروه‌های فشار با حمایت اکبر
بود. پس از آن بود که گروه‌های فشار با حمایت اکبر هاشمی رفسنجانی (رئیس‌جمهور وقت) و بعدتر با پشتیبانی علی خامنه ای، را به بهانهٔ «آبرو بری از نظام مقدس»، طبرزدی را به زندان محکوم کردند. ادامهٔ فشارهای وزارت اطلاعات به توقیف روزنامه پیام دانشجو انجامید. بازداشت در سال ۱۳۷۸. طبرزدی در جریان حمله به کوی دانشگاه، با اتهام «اقدام علیه نظام» محاکمه شد و به تحمل ۵ سال حبس محکوم شد. حضور فعال در جنبش سبز. حمایت‌های طبرزدی از جنبش سبز و گفتگوهای او با رسانه‌های خارجی موجب گردید که برای سه سال دیگر در سخت‌ترین شرایط
موجب گردید که برای سه سال دیگر در سخت‌ترین شرایط به زندان برود. وی حرکت جنبش سبز را خودجوش و اصیل می‌داند و امیدوار است این جنبش منشأ تحولات عظیم و در نهایت تغییر رژیم شود. وی می‌گوید: «به نظر من جنبش سبز یک جنبش خودجوش یا خود به خودی است. برای این که هیچ‌کس از پیش برای آن برنامه‌ریزی نکرده بود. این یک جنبشی است که معلول تقلب، تجاوز، کشتار، سرکوب و اعتراف‌گیری است؛ ولی خود جوش بودن آن موجب این نمی‌شود که اهداف اصیلی در برنامه نداشته باشد. پس می‌توانیم آن را تحلیل کنیم. به لحاظ اجتماعی یا پایگاه طبقاتی این
تحلیل کنیم. به لحاظ اجتماعی یا پایگاه طبقاتی این جنبش به طبقهٔ متوسط اجتماعی مربوط است. در واقع جامعهٔ شهری، تولیدگران، کسبه، تکنوکرات‌ها و نیز اداری‌ها، دانشجویان و دانش آموختگان در آن فعال هستند. اگر چه بخشی از کارگران یا روستاییان و کشاورزان نیز از آن حمایت می‌کنند اما این جنبش به پایگاه طبقاتی آن‌ها مرجوع و مربوط نیست. در عین حال زنان و فرهنگیان متوسط شهری در آن فعال هستند. جنبش، خاستگاه طبقاتی-اقتصادی معینی ندارد، ولی از یک پایگاه اجتماعی برخوردار است. من از کسانی که به دنبال باز تولید شکل دیگری از
من از کسانی که به دنبال باز تولید شکل دیگری از جمهوری اسلامی خط امامی هستند، دعوت می‌کنم برای یک‌بار هم که شده شعارهای اسلامی خود را در بین جنبش سبزی‌ها که خود طلایه داران آن هستند، بیان کنند تا دریابند که هیچ‌کس طالب این شعارها نیست پس مردم ما از حکومت دینی گذر کرده‌اند".»" بازداشت در سال ۱۳۸۸. طبرزدی روز ۷ دی‌ماه ۸۸، بلافاصله پس از تظاهرات هواداران جنبش سبز ایران در تاسوعا و عاشورا (۵ و ۶ دی ۱۳۸۸) توسط مأموران وزارت اطلاعات بازداشت و به زندان اوین منتقل شد. وی در اکتبر ۲۰۱۰ طبرزدی به ۹ سال زندان و ۷۴
شد. وی در اکتبر ۲۰۱۰ طبرزدی به ۹ سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق برای اقدام علیه امنیت ملی و توهین به رهبر محکوم شد."" این حکم بعداً به ۸ سال زندان تقلیل یافت. مجازات تکمیلی او، محرومیت ۱۰ ساله از فعالیت اجتماعی بود. در هنگامهٔ جنبش سبز وی در زندان زیر شکنجه‌های سخت قرار گرفت و دست به اعتصاب غذا زد در پی آن صد و بیست و هشت شخصیت سیاسی، حقوق بشری، نویسنده، شاعر، هنرمند، پزشک، استاد دانشگاه، روزنامه‌نگار، ناشر و بیست و سه نهاد از سراسر جهان، طی نامه‌ای به دبیرکل سازمان ملل و گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران خواستار
سازمان ملل و گزارشگر ویژه حقوق بشر ایران خواستار رسیدگی به وضع وخیم زندانی سیاسی حشمت الله طبرزدی دبیرکل جبهه دمکراتیک ایران شدند. طبرزدی بارها اعلام کرد که برای رسیدن به آزادی و دمکراسی باید هزینه داد و از رفتن به زندان و تحمل سختی‌هایش هراسی ندارم. احمد شهید گزارشگر وِیژه سازمان ملل در گزارش سپتامبر ۲۰۱۱ خود در بند ۲۷ گزارش خود از وضعیت حقوق بشر در ایران دربارهٔ حشمت الله طبرزدی چنین نوشت: حشمت الله طبرزدی فعال سیاسی و دبیرکل جبهه دموکراتیک ایران در ۲۷ دسامبر ۲۰۰۹ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. بر اساس
۲۰۰۹ دستگیر و به زندان اوین منتقل شد. بر اساس گزارش‌ها در سلول انفرادی نگهداری و شکنجه شده‌است. پس از اعتراض به اعدام ۵ زندانی سیاسی، طبرزدی به زندان رجایی شهر منتقل شد. طبرزدی در نامه‌ای که از زندان نوشت از دادگاه‌های بین‌المللی خواست که به شکایت او علیه سید علی علی خامنه‌ای رهبر ایران رسیدگی کنند. در آوریل ۲۰۱۱ طبرزدی به همراه دیگر زندانیان در زندان رجایی شهر در اعتراض به شرایط زندان دست به اعتصاب غذا زد."" طبرزدی در طول دوران حبس، به یک مرخصی ۱ ساله در بین سال‌های ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ آمد و در دیماه ۱۳۹۲ به
بین سال‌های ۱۳۹۱ تا ۱۳۹۲ آمد و در دیماه ۱۳۹۲ به زندان بازگشت. طبرزدی نامه‌ای سرگشاده به رهبر جمهوری اسلامی نوشت و در آن ضمن انتقادات تند، رهبران جمهوری اسلامی را دعوت کرد به آنچه «راه مردم» نامید گام بگذارند. تیتر این نامه تند و انتقادی چنین بود: «علی شکنجه‌گاه نداشت.» همین نامه باز موجب برخورد و بازداشت و تبعات سخت بعدی برای او گردید. نوشتن مقاله‌ای در تاریخ ۱ اردیبهشت ۱۳۹۳ با عنوان «سرزمین مادری ویرانه شد» در دوران زندان، سبب شد تا پرونده جدیدی علیه او در شعبهٔ ۵ بازپرسی زندان اوین باز شود. او به اتهام
شعبهٔ ۵ بازپرسی زندان اوین باز شود. او به اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» مورد بازرسی قرار گرفت. طبرزدی در تیرماه ۱۳۹۴ پس از تحمل ۵ سال حبس از زندان آزاد شده بود. بازداشت در سال ۱۳۹۵. او در ۲۸ اردیبهشت ماه ۱۳۹۵ بازداشت شد و به بازداشتگاه ۲۰۹ وزارت اطلاعات (اوین) منتقل شد. به گفته خانواده او، وی به محض بازداشت، دست به اعتصاب غذا زده‌است. به گفته پسرش، در اسفند ۱۳۹۴ احضاریه به آنها ابلاغ شده بود که طبرزدی از آن سربازده بود و بازداشت او به همین خاطر بوده‌است. وی در ۲۳ تیر ۱۳۹۵ با قرار وثیقه آزاد شد. حضور در
وی در ۲۳ تیر ۱۳۹۵ با قرار وثیقه آزاد شد. حضور در اعتراضات ۱۳۹۶. او از جمله ۱۵ فعال سیاسی و مدنی بود که در بهمن ۱۳۹۶ با تأکید بر «اصلاح‌ناپذیری» نظام جمهوری اسلامی ایران خواستار برگزاری همه‌پرسی تحت نظارت سازمان ملل متحد برای «گذار مسالمت‌آمیز» از حکومت فعلی «به یک دموکراسی سکولار پارلمانی» شد. اقدامات او منجر شد تا در دادگاهی به تحمل ۶ سال زندان محکوم شود. موارد اتهامی او «اجتماع و تبانی» و «تبلیغ علیه نظام» بود. وی چند روز بعد از بازداشت، با قرار وثیقه ۲۰۰ میلیونی آزاد شد. بازداشت در سال ۱۳۹۸. طبرزدی در ۷
میلیونی آزاد شد. بازداشت در سال ۱۳۹۸. طبرزدی در ۷ آبان ۱۳۹۸ که برای شرکت در مراسم روز «بزرگداشت کوروش» به شیراز سفر کرده بود توسط نیروهای امنیتی بازداشت شده و خانه او در تهران تفتیش شده‌است. او در اسفند ۱۳۹۹ در حالی که کمتر از ۴ ماه به انتخابات ریاست جمهوری ۱۴۰۰ در ایران باقی مانده بود، با ایجاد کمپینی به منظور تحریم انتخابات، صفحه رأی شناسنامه خود را در مقابل دوربین برنامه زنده کانال یک آمریکا آتش زد و از مردم ایران خواست که در حرکتی مشابه در چهارشنبه سوری پیش رو، به این کمپین و مخالفت با حکومت جمهوری
پیش رو، به این کمپین و مخالفت با حکومت جمهوری اسلامی بپیوندند. طبرزی بارها به عنوان میهمان در شبکه صدای آمریکا شرکت داشته‌است. بازداشت در سال ۱۴۰۰. پس از حضور طبرزدی به همراه چند نفر دیگر از اعضای شورای مرکزی جبهه دموکراتیک ایران بر مزار ستار بهشتی در گلپایگان، درآبان ماه ۱۴۰۰، بازداشت و به اصفهان منتقل شد. در جریان این بازداشت، او به ۲۱ مورد اتهامی متهم شد. بازداشت ۳۱ شهریور۱۴۰۲. پس کشته شدن مهسا امینی، حشمت اله طبرزدی از زنان، جوانان، قومیت‌ها، دانشجویان، کارگران و دیگر اقشار جامعه، برای اعتراض، اعتصاب و