payamvha/North_RAG huggingface dataset:
لاغرتر و چابکتر از گوریل‌های بزرگ کوهستانی هستند. تقریباً گروه خونی تمام گوریل‌ها «ب» می‌باشد و آن‌ها هر کدام مانند انسان‌ها دارای اثر انگشت منحصربه‌فرد خود هستند. روش زندگی. گوریل پشت نقره‌ای یک گوریل نر بالغ است. معمولاً بیشتر از ۱۲ سال سن دارد و از موهای نقره‌ای پشتش شناخته می‌شود. گوریل پشت نقره‌ای دندان‌های نیش بزرگ و کاملاً رشد کرده‌ای دارد. نرهای بالغ پشت سیاه معمولاً بالای ۱۱ سال سن دارند. پشت نقره‌ای قوی است و رهبر گروه است. هر پشت نقره‌ای رهبر یک گروه ۵ تا ۳۰ عددی است و در مرکز توجه گروه قرار
یک گروه ۵ تا ۳۰ عددی است و در مرکز توجه گروه قرار دارد. وی همه تصمیم‌ها را می‌گیرد. در درگیری‌ها بین اعضای گروه نقش میانجی را ایفا می‌کند و برای حرکت گروه تصمیم می‌گیرد. گروه را به سمت مراکزی که خوراک وجود دارد راهنمایی می‌کند و مسئولیت رفاه و امنیت گروه را بر عهده دارد. نرهای جوان‌تر پشت سیاه نامیده می‌شوند و ممکن است وظیفه حفاظت و امنیت را داشته باشند و از پشت نقره‌ای پشتیبانی کنند. نرها هنگامی که ۱۱ ساله شدند به آرامی گروه اصلی خود را ترک می‌کنند یا به تنهایی یا با گروه‌های نرهای ۲ تا ۵ ساله تا قبل از
تنهایی یا با گروه‌های نرهای ۲ تا ۵ ساله تا قبل از اینکه برای جفت یابی و بعد از آن تولید مثل آماده شوند حرکت می‌کنند. بچه گوریل معمولاً ۳ تا ۴ سال کنار مادرش می‌ماند. پشت نقره‌ای که رهبر گروه‌است از کودکان یتیم شیرخوار مراقبت می‌کند اما همیشه نمی‌تواند از تعداد زیادی از آن‌ها مراقبت کند. هر گاه یک نر جوان نافرمانی کند یا یک نر خارجی مشکل به وجود بیاورد پشت نقره‌ای غرّش می‌کند و مشتهایش را به سینه‌اش می‌کوبد، شاخه‌ها را می‌شکند، دندانهایش را نشان می‌دهد و به سمت جلو حمله می‌کند. گاهی یک نر جوان از طرف رهبر
سمت جلو حمله می‌کند. گاهی یک نر جوان از طرف رهبر مسن عهده‌دار رهبری می‌شود. اگر رهبر به علت بیماری، جنگیدن یا شکار غیرقانونی از بین برود گروه از هم متلاشی می‌شود و اعضای گروه به سایر گروه‌ها می‌پیوندند. خیلی از موارد پیش می‌آید که یک نر دیگر با کشتن پشت نقره‌ای گروه، آن گروه را کاملاً تصرف کند و خطر بزرگی وجود دارد که نر غالب، بچه‌های پشت نقره‌ای کشته شده را نیز از بین ببرد. خوراک و جستجوی آن. گوریل‌ها جانورانی‌ گیاه‌خوار هستند و جزو جانورانی هستند که غذای خود را نیم‌خورده رها می‌کنند. گوریل‌ها برگ و میوه
خود را نیم‌خورده رها می‌کنند. گوریل‌ها برگ و میوه و حتی گاهی حشرات کوچک را نیز می‌خورند. گوریل بیشتر روز خود را به خوردن صرف می‌کند. دندان‌های نیش بزرگ و بلندش به او اجازه می‌دهد تا گیاهان سخت و محکم مانند ساقهٔ بامبو را خرد کند و بخورد. گوریل‌های زمینی اساساً از میوه تغذیه می‌کنند اما گوریل‌های کوهی از شاخ و برگ گیاهان و ساقه و ریشه آن‌ها تغذیه می‌کنند. تولیدمثل و طول عمر. دوره آبستنی گوریل ماده ۳۴ هفته به درازا می‌انجامد و معمولاً یک بچه به دنیا می‌آورد. ۳ تا ۴ سال میان هر زایمان فاصله است؛ زیرا تا
۳ تا ۴ سال میان هر زایمان فاصله است؛ زیرا تا هنگامی که بچه‌ها در کنار مادر هستند، مادر دیگر آبستن نمی‌شود. ماده‌ها در ۱۰–۱۲ سالگی بالغ می‌شوند و این مدت در اسارت کمتر است و زودتر بالغ می‌شوند. نرها نیز در ۱۱–۱۳ سالگی به بلوغ می‌رسند. طول عمر گوریل‌ها ۳۰ تا ۵۰ سال است. اما در مورد این موضوع بحث است و مواردی که سن بالاتر داشته باشند نیز دیده شده‌است؛ مثلاً در باغ وحش دالاس در آمریکا یک گوریل به نام «جنی» هنوز در سن ۵۵ سالگی زنده‌است. رابطه با دیگر گونه ها. یکی از شکارچیان احتمالی گوریل پلنگ است. بقایای گوریل
از شکارچیان احتمالی گوریل پلنگ است. بقایای گوریل در مدفوع پلنگ پیدا شده است که ممکن است در اثر لاشه خواری بوده باشد. هنگامی که گروه مورد حمله انسان ها، پلنگ ها یا گوریل های دیگر قرار می گیرد، یک پشت نقره ای از گروه خود حتی به قیمت جانش محافظت می کند. به نظر نمی رسد گوریل ها به طور مستقیم با شامپانزه‌ها در مناطقی که همپوشانی دارند رقابت کنند. وقتی میوه فراوان باشد، رژیم غذایی گوریل ها و شامپانزه ها به هم نزدیک می شود، اما وقتی میوه کمیاب است، گوریل ها به تغذیه از پوشش گیاهی متوسل می شوند. این دو جانور
تغذیه از پوشش گیاهی متوسل می شوند. این دو جانور همچنین ممکن است از گونه های مختلف، اعم از میوه یا حشرات تغذیه کنند. گوریل‌ها و شامپانزه‌ها ممکن است هنگام تغذیه از یک درخت یکدیگر را نادیده بگیرند یا از یکدیگر دوری کنند. در مواردی دیده شده است که ائتلافی از شامپانزه‌ها به خانواده‌هایی از گوریل‌ها حمله کرده و حتی نوزاد آن‌ها را کشته اند. هوش. گوریل‌ها خویشاوندی نزدیکی با انسان می‌دارند و همچنین بسیار باهوش هستند. حتی عده کمی از گوریل‌ها در اسارت نوعی زبان مستقل از زیر مجموعه زبان‌های اشاره را فرا گرفتند.
مستقل از زیر مجموعه زبان‌های اشاره را فرا گرفتند. استفاده از ابزار. بر پایه مشاهدات تیم «توماس برور» در جامعه حفظ حیات وحش در سپتامبر ۲۰۰۵ گوریل‌ها اکنون توانایی استفاده ابزار در طبیعت را دارند. یک گوریل ماده در پارک ملی کنگو مشاهده شده‌است که از یک چوب برای سنجش عمق یک باتلاق استفاده می‌کرده‌است و ماده دیگری دیده شده که از یک تکه چوب به عنوان تکیه‌گاه در زمانی که می‌خواست ماهیگیری کند استفاده کرده‌است. این نشان می‌دهد که گوریل‌ها استفاده از ابزار را هم‌اکنون فراگرفته‌اند. در سپتامبر ۲۰۰۵ یک گوریل دو سال و
فراگرفته‌اند. در سپتامبر ۲۰۰۵ یک گوریل دو سال و نیمه در حالی که در یک پناهگاه با سنگ در حال شکستن یک بادام بود دیده شده و زمانی استفاده کردن از ابزار در گوریل‌ها دیده شده که شامپانزه‌ها ۴۰ سال زودتر استفاده از ابزار در طبیعت را می‌دانستند و بسیار عالی از یک چوب برای شکار کردن موریانه‌ها استفاده می‌کردند. داستان‌هایی در میان مردم بومی رواج دارد که گوریل‌ها در دفاع از خود در برابر جانوران درنده از سنگ و چوب استفاده می‌کنند. گوریل‌ها دارای دستی نیمه‌دقیق هستند و مطمئناً می‌توانند از هر نوع ابزار ساده و اسلحه
و مطمئناً می‌توانند از هر نوع ابزار ساده و اسلحه استفاده کنند.
پالئوسن (Paleocene یا Palaeocene) یکی از دورهای زمین‌شناسی است که از حدود ۶۵٫۵ میلیون سال پیش آغاز شد و تا حدود ۵۵٫۸ میلیون سال پیش ادامه یافت. دور پالئوسن نخستین دور در دورهٔ پالئوژن (دیرین‌زاد) است و جزئی از دوران نوزیستی به‌شمار می‌آید. سنگ‌های تفتالی پالئوسن ایران. آنچه از سنگ‌های تفتالی (ماگمائی) ایران با قاطعیت و منحصراً به پالئوسن نسبت داده شده، شامل پاره‌ای سنگ‌های آتشفشانی یا آتشفشانی- رسوبی است که غالباً ترکیب آندزیتی دارند. سنگ‌های اخیر شامل سنگهای آندزیتی (قائن، تبریز)، آندزیتی همراه با آتشفشانی
آندزیتی (قائن، تبریز)، آندزیتی همراه با آتشفشانی رسوبی (منطقه اردبیل) و پاره‌ای از سنگ‌های متاآندزیتی (منطقه بیرجند) است. در شرق ایران یعنی در حوالی دریاچه هامون مجموعه‌های آتشفشانی- رسوبی و در منطقه الله‌آباد سنگهای بازالتی و رسوبی نیز به پالئوسن منسوب‌اند.
روستایی است از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران و از روستاهای جاده چالوس است. معنی ورزن. احتمالاً به معنی در کنار زر می‌باشد. رودخانه این روستا از کوه کاهار سرچشمه می‌گیرد. موقعیت جغرافیایی. روستایی است از توابع بخش آسارا شهرستان کرج در استان البرز ایران و از روستاهای جاده چالوس است. کیلومتر ۳۵ مسیر کرج به سمت چالوس در البرز مرکزی. این روستا بعد از روستای نشترود قرار دارد. این روستا هم جوار با روستاهای نشترود، کلوان، لیلستان، آیگان، کلها، اویزر و سیرا است. جمعیت. این روستا در دهستان آدران
و سیرا است. جمعیت. این روستا در دهستان آدران قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۲۸۷نفر (۸۳خانوار) بوده‌است. زبان. تاتی زبان اهالی روستای ورزن است.
تی‌پازه نام شهری تاریخی است که در کنار سواحل الجزایر قرار دارد. این شهر همچنین مرکز استان تی‌پازه است. تاریخچه. شهر تاریخی تی‌پازه در منطقه تجاری و قدیمی کشور کارتاژ، توسط امپراتوری روم فتح شد تا تبدیل به پایگاهی استراتژیک برای فتح امپراتوری موریتانی شود. این منطقه شامل مجموعه‌ای از ویرانه‌های فینیقیه‌ای، رومی، بیزانسی و آرامگاه بزرگ سلطنتی موریتانی است. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ میلادی، شهر تاریخی تی‌پازه به دلیل مشکلاتی نظیر «عملیات ساخت و ساز شهری در نزدیکی منطقه باستانی، فقدان منطقه حائل برای حفاظت از میراث
باستانی، فقدان منطقه حائل برای حفاظت از میراث باستانی و نبود حمایت‌های قانونی کافی و طرح مدیریتی برای اداره و حفاظت از محوطه باستانی تی‌پازه»، در فهرست میراث جهانی در خطر یونسکو قرار داشت.
دانشگاه مرکزی ونزوئلا همچنین مشهور به «دانشگاه کاراکاس» مهمترین دانشگاه دولتی در کشور ونزوئلا است. این دانشگاه اولین دانشگاه ونزوئلا و یکی از اولین دانشگاه‌های آمریکای جنوبی شناخته می‌شود. محوطه و پردیس دانشگاه مرکزی ونزوئلا توسط کارلوس رائول ویلانوئوا، معمار مشهور ونزوئلایی طراحی و ساخته شد. در سال ۲۰۰۰ میلادی، محوطه و پردیس دانشگاه مرکزی ونزوئلا به عنوان «میراث جهانی یونسکو» به ثبت جهانی رسید. محوطه و پردیس این دانشگاه از نمونه‌های برجسته هنر معماری مدرن به شمار می‌رود. رنکینگ. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های
به شمار می‌رود. رنکینگ. در رتبه‌بندی دانشگاه‌های جهان QS در سال ۲۰۲۰ دانشگاه مرکزی ونزوئلا در رده ۷۵۰-۷۰۱ دنیا و اول ونزوئلا قرار گرفته‌ است.
دهستان مشکان (دهستان دره‌یام پیشین)، دهستانی است از توابع شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵، ۱۵٬۳۴۵ نفر (۴٬۷۶۴ خانوار) بوده‌است.
رباط جز، دهستانی است از توابع شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳٬۲۲۱ نفر (۸۸۶ خانوار) بوده است.
پیش‌اکلامپسیا از عوارض دوران بارداری و یک اختلال چنداندامی است که در ۵ تا ۷ درصد از بارداری‌ها در کشورهای غربی رخ می‌دهد. این بیماری یکی از علت‌های مهم مرگ و میر مادران باردار است که باعث عوارض جنینی و مادری می‌شود. این عارضه پس از هفتهٔ بیستم بارداری رخ می‌دهد و با فشار خون سیستولیک بیشتر از ۱۴۰ میلی‌متر جیوه یا دیاستولیک بیشتر از ۹۰ میلی‌متر جیوه تشخیص داده می‌شود که معمولاً با پروتئینوری همراه است. در صورت عدم درمان، پیش‌اکلامپسی ممکن است منجر به تشنج شود که در آن صورت به عنوان اکلامپسی شناخته می‌شود. در
که در آن صورت به عنوان اکلامپسی شناخته می‌شود. در این حالت بایستی که پایان بارداری ولو با سزارین یا کورتاژ (سقط جنین) انجام شود. در این بیماری شایع‌ترین علائم تشنج بوده و همچنین درصد و امکان بسیار بالایی دارد. برآورد می‌شود پیش‌اکلامپسی سالانه در سراسر جهان باعث مرگ بیش از ۷۰ هزار مادر و ۵۰۰ هزار جنین می‌شود. علل. علت اصلی پیش‌اکلامپسیا ناشناخته است و تنها راه قطعی درمان آن پایان دادن به بارداری و خارج کردن جنین و جفت است. به‌طور کلی قلب زنان باردار باید خون بیشتری برای جنین و جفت پمپاژ کند. مقدار خونی که
بیشتری برای جنین و جفت پمپاژ کند. مقدار خونی که در هر ضربان قلب در بارداری سالم پمپ می‌شود، یک و نیم تا دو برابر حالت عادی است. این موضوع می‌تواند باعث بالا رفتن غیرعادی فشار خون و بیماری شود. با این وجود علل احتمالی زیر مطرح شده است: اختلال‌های دیگری نیز می‌تواند در این میان اثرگذار باشد: فشار خون بارداری: فشار خون بالای ویژه دوران بارداری که در آن پروتئین بیش از حد در ادرار یا دیگر نشانه‌های آسیب اندام دیده نمی‌شوند. بعضی از زنان مبتلا به فشار خون بارداری در نهایت به پره‌اکلامپسی دچار می‌شوند. پرفشاری
در نهایت به پره‌اکلامپسی دچار می‌شوند. پرفشاری خون مزمن: پرفشاری خون مزمن فشار خون بالا است که قبل از بارداری وجود داشته یا قبل از هفتهٔ ۲۰ بارداری اتفاق می‌افتد. اما به این دلیل که فشار خون بالا معمولاً علائم ندارد، ممکن است دشوار باشد که زمان آغاز آن مشخص شود. پرفشاری خون مزمن با پره‌اکلامپسی سوپاپ: این بیماری در زنان مبتلا به فشار خون بالای مزمن، پیش از بارداری رخ می‌دهد، اما پس از آن افزایش فشار خون و پروتئین در ادرار یا سایر عوارض سالم در دوران بارداری افزایش می‌یابد. انواع. پیش‌اکلامپسیا دارای دو نوع
افزایش می‌یابد. انواع. پیش‌اکلامپسیا دارای دو نوع خفیف و شدید است. نوع شدید با فشار خون سیستولی ۱۶۰ میلی‌متر جیوه یا بیشتر و فشار خون دیاستولی ۱۱۰ میلی‌متر جیوه یا بیشتر، پروتئینوری دو مثبت یا بیشتر، کراتینین بالا، افزایش آنزیم‌های کبدی و سردرد، الیگوری، ادم ریوی، درد ناحیه فوقانی شکم، اختلال بینایی و ترومبوسیتوپنی مشخص می‌شود. علائم و نشانه‌ها. پیش‌اکلامپسی معمولاً نشانهٔ هشداردهنده‌ای ندارد و اغلب تنها راه تشخیص آن‌ها اندازه‌گیری فشار خون و بررسی نتیجهٔ آزمایش ادرار است. اما علائم زیر می‌تواند به دلیل
آزمایش ادرار است. اما علائم زیر می‌تواند به دلیل پیش‌اکلامپسی ایجاد شود: خطرها. خطرهای احتمالی این مشکل در دوران بارداری و در صورت درمان نشدن می‌تواند به شکل‌های زیر باشد: درمان. درمان رایج پری-اکلامپسیا خفیف یا مسمومیت بارداری کنترل فشار خون، رژیم غذایی و تجویز سولفات منیزیم است. و همچنین لازم است مادر از خوردن غذا‌های سنگین و پرچرب جدا خودداری کند. پیشگیری. برای پیشگیری از ابتلا به پیش‌اکلامپسی می‌توانید موارد زیر را جدی‌تر بگیرید: با استفاده از آسپرین با دوز پایین (مانند ۸۰ میلی‌گرم) روزانه می‌توان از
دوز پایین (مانند ۸۰ میلی‌گرم) روزانه می‌توان از پره‌اکلامپسی جلوگیری کرد. پیش‌اکلامپسی پس از زایمان. پره‌اکلامپسی پس از زایمان نیز وجود دارد که یک عارضهٔ کمیاب است. این بیماری بیشتر با اندازه‌گیری فشار خون بالا و وجود پروتئین اضافی در ادرار مادر توسط آزمایش ادرار در بیمارستان و پس از زایمان تشخیص داده می‌شود. اغلب موارد پره‌اکلامپسی پس از زایمان طی مدت ۴۸ ساعت بعد از زایمان ایجاد می‌شود. پره‌اکلامپسی پس از زایمان باید فوراً درمان شود. چون در صورت درمان نشدن می‌تواند منجر به تشنج و عوارض جدی دیگری برای
نشدن می‌تواند منجر به تشنج و عوارض جدی دیگری برای خانمی که زایمان کرده است شود. منابع. -ResultsPanel.Pubmed -DefaultReportPanel.Pubmed -RVDocSum&amp;log$=freepmc pp: 571-2. ۲۰۰۵; ۳۳۰(۷۴۹۱):۵۶۵
دهنو، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مشکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۴۸ نفر (۳۴ خانوار) بوده است.
ینگ، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۲ نفر (۹۴ خانوار) بوده است. منابع. این روستا در ۶۲ کیلومتری سبزوار و ۷ کیلومتری شرق مشکان واقع شده است
ابراهیم آباد، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۲ نفر (۲۰ خانوار) بوده است.
دیوانگاه، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۲۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده است. منابع. زبان محلی ترکی می باشد روستا دارای دو طایفه اصلی می باشد اکثریت روستا از خانواده شاهی و الباقی از خانواده مرادی و...می باشند محصولات زراعی روستا شامل خربزه و انگور می باشد دارای گونه های جانوری مثل آهو روباه گرگ خارپشت و خرگوش می باشد
عباس آباد، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مشکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۷ نفر (۵۹ خانوار) بوده است.
کوشک، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان مشکان قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۷۴ نفر (۲۲ خانوار) بوده است.
گل‌گنبد روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۷۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده است.
سرخ، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۳۷ خانوار) بوده است.
دهنه شور، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۸۴ نفر (۱۵۵ خانوار) بوده است.
عادل آباد، روستایی است از توابع بخش مشکان و در شهرستان خوشاب استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان یام قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۴۳۷ نفر (۹۳ خانوار) بوده‌است.
اَلکساندر ایسایِویچ سولژنیتسین زاده - درگذشته نویسنده سرشناس اهل روسیه و برنده جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۷۰ بود. وی بخاطر افشای جنایات ژوزف استالین در رمان‌هایش، بیست سال را در تبعید گذراند. کتاب‌های "مجمع‌الجزایر گولاگ" و "یک روز از زندگی ایوان دنیسویچ" از آثار آلکساندر سولژنیتسین هستند. از ویژگی‌های سولژنیتسین، بیان ناخشنودی و انتقادهای او از ساختار اداری نادرست و وجود فساد اداری و ندانم‌کاری در میان مقامات بالادست شوروی و بی‌اعتنایی آنان به همه است. این نویسنده در آثار ادبی‌اش با بهره‌گیری از تجربه‌های
نویسنده در آثار ادبی‌اش با بهره‌گیری از تجربه‌های زیسته خود، تاریخ سیاسی سده بیستم کشورش، به ویژه سازوکار سرکوب سازمان‌یافته را روایت می‌کند. این موجب شده برخی او را «خائن» و برخی دیگر او را «پیامبر» بنامند. زندگی. کودکی. الکساندر سولژنیتسین ۱۱ دسامبر ۱۹۱۸ در شهر کیسلوفودسک واقع در قفقاز شمالی و در یک خانواده متوسط چشم به جهان گشود. پدرش که داوطلبانه به جبهه‌های جنگ جهانی اول رفته بود در ژوئن ۱۹۱۸، یعنی چند ماه پیش از آنکه او به دنیا بیاید در بازگشت از جبهه در یک تصادف شدیداً زخمی شد و درگذشت. الکساندر تا
در یک تصادف شدیداً زخمی شد و درگذشت. الکساندر تا شش سالگی نزد خانواده مادرش سپرده شد؛ زیرا مادرش در شهر روستوف به عنوان منشی مشغول به کار بود. دانشگاه. الکساندر سولژنیتسین با این که از همان نوجوانی به ادبیات علاقه داشت، اما تصمیم گرفت که در دانشگاه روستوف (دانشگاه فدرال جنوبی) در رشته ریاضیات و فیزیک تحصیل کند. او با این حال، همزمان به صورت مکاتبه‌ای در زمینه ادبیات و فلسفه آموزش می‌دید و در کلاس‌های زبان انگلیسی و زبان لاتین نیز ثبت نام کرد. در همین دوران بود که تحت تأثیر فضای کمونیستی حاکم، سولژنیتسین هم
که تحت تأثیر فضای کمونیستی حاکم، سولژنیتسین هم طرفدار این ایدئولوژی شد. ازدواج. در ۱۹۳۶ با ناتالیا ریچتوفسکایا که یک دانشجوی شیمی بود آشنا شد و چهار سال بعد در ۲۷ آوریل ۱۹۴۰ با او ازدواج کرد. سولژنیتسین در ژوئن همان سال تحصیلات دانشگاهی خود را به پایان رساند و به مسکو رفت تا امتحانات پایانی رشته ادبیات را نیز بگذراند. جنگ جهانی دوم. دقیقاً در همین روزها بود که آلمان نازی به شوروی اعلان جنگ کرد. با آغاز جنگ جهانی دوم، سولژنیتسین به ارتش سرخ پیوست و یک سال بعد با درخواست خودش به یک مدرسه نظامی رفت. او در
بعد با درخواست خودش به یک مدرسه نظامی رفت. او در ارتش مدارج نظامی را طی کرد و در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر توپخانه در ارتش اتحاد جماهیر شوروی خدمت کرد و در ۱۹۴۴ نشان «ستاره سرخ» گرفت. کنش سیاسی. اما در فوریه ۱۹۴۵ به خاطر نوشتن نامه‌ای در انتقاد از ژوزف استالین مورد غضب قرار گرفت و از طرف بخش ضدجاسوسی ارتش سرخ بازداشت شد. او در یکی از این نامه‌ها نوشته بود که استالین - که از سوی رسانه‌های رسمی «دوست تمام سربازان» خوانده می‌شد - با پاکسازی‌هایی که انجام داده، تیشه به ریشه ارتش زده است. علاوه بر سولژنیتسین،
تیشه به ریشه ارتش زده است. علاوه بر سولژنیتسین، گیرنده این نامه هم بازداشت شد و هر دو به تشکیل یک سازمان «ضدانقلابی» متهم شدند. زندان. با همین اتهام سولژنیتسین در تابستان ۱۹۴۵ به هشت سال زندان در اردوگاه کار اجباری (گولاگ) محکوم شد. در ۱۹۵۲ ناتالیا ریچتوفسکایا که از سوی دولت همسر «دشمن مردم» خوانده می‌شد، برای اینکه بتواند شغلی پیدا کند از سولژنیتسین طلاق گرفت. الکساندر سولژنیتسین پس از گذراندن هشت سال زندانی در گولاگ‌های استالین در فوریه ۱۹۵۳ چند هفته پیش از مرگ استالین، از اردوگاه خارج شد. اما برای
پیش از مرگ استالین، از اردوگاه خارج شد. اما برای گذراندن «تبعید ابد» به قزاقستان فرستاده شد. در آنجا به خاطر ابتلا به سرطان معده که در اردوگاه به آن مبتلا شده بود مورد درمان قرار گرفت. پس از زندان. پس از تجدیدنظر در مجازاتش، در ۱۹۵۶ در شهر ریازان در دویست کیلومتری جنوب مسکو ساکن شد و به آموزش فیزیک پرداخت. او یک سال بعد با همسر پیشین خود دوباره ازدواج کرد، اما زندگی مشترک دوباره آنان پانزده سال بیشتر دوام نیاورد و در ۱۹۷۲ این بار نه به دلایل سیاسی، بلکه به دلایل شخصی از یکدیگر جدا شدند. سولژنیتسین یک سال
دلایل شخصی از یکدیگر جدا شدند. سولژنیتسین یک سال بعد با ناتالیا دمیتریونا ۳۲ ساله که او هم ریاضیات خوانده بود ازدواج کرد. سولژنیتسین به غیر از دیمیتری، پسری که از ازدواج اولش داشت، از ازدواج دومش نیز دارای سه فرزند شد. مهاجرت و بازگشت. او در سال ۱۹۷۴ از اتحاد جماهیر شوروی اخراج و از آنجا به آلمان غربی و سپس به سوئیس رفت و در نهایت در ایالات متحده آمریکا ساکن شد. به دنبال اصلاحات میخائیل گورباچف، تابعیت سولژنیتسین به او بازگردانده شد و چندی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، در ۱۹۹۴ به وطنش بازگشت و در روسیه
جماهیر شوروی، در ۱۹۹۴ به وطنش بازگشت و در روسیه ساکن شد. درگذشت. در ۳ اوت ۲۰۰۸ وی در محل باغ ییلاقی خود به نام تروئیتسه - لیکووا در حومه شهر مسکو به علت ایست قلبی درگذشت. وی را در صومعه دانسکوی به خاک سپردند. این محل را آلکساندر سولژنیتسین ۵ سال قبل از مرگش انتخاب کرده بود. مراسم خاکسپاری سولژنیتسین در روسیه، با ادای احترام از سوی مقامات به ویژه ولادیمیر پوتین همراه بود. نویسندگی. الکساندر سولژنیتسین تا چهل و چهارسالگی به عنوان نویسنده شناخته شده نبود. در سال ۱۹۶۲ بود که به لطف انتشار داستان «یک روز ایوان
۱۹۶۲ بود که به لطف انتشار داستان «یک روز ایوان دنیسوویچ» در «نووی میر»، نشریه اتحادیه نویسندگان شوروی، هم در کشورش و هم در جهان شناخته شد. این رمان شرایط زندگی در یک اردوگاه کار اجباری در دهه ۱۹۵۰ (میلادی) را به تصویر می‌کشد. پس از انتشار این داستان بود که سولژنیتسین به کاخ بزرگ کرملین دعوت شد و با نیکیتا خروشچف، رهبر وقت شوروی که چاپ «یک روز ایوان دنیسوویچ» با اجازه شخصی او صورت گرفته بود دیدار کرد. اما دو سال بعد، وقتی لئونید برژنف به قدرت رسید محدودیت‌ها برای انتشار آثارش روز به روز افزایش یافت.
برای انتشار آثارش روز به روز افزایش یافت. سولژنیتسین در اواخر دهه ۱۹۶۰ (میلادی) در یک نامه به پنجمین کنگره نویسندگان شوروی خواستار «حذف کامل سانسور - چه سانسور آشکار و چه سانسور پنهانی - تولیدات هنری» شد. او همچنین خطاب به همکارانش نوشت: «شما فقط مردگان را دوست دارید.» در همین دهه بود که رمان «درخت بلوط و گوساله» شرح مبارزه‌اش با حکومت شوروی را منتشر کرد. نویسندگان دیگری هم بودند که در آن زمان به سهم خود «ادبیات ضد شوروی» را پایه‌گذاری کردند که تا فروپاشی این حکومت ادامه داشت. مانند وارلام شالاموف که
این حکومت ادامه داشت. مانند وارلام شالاموف که «قصه‌های کلیما» را نوشت اما آثارش به اندازه سولژنیتسین با استقبال مواجه نشد. همچنین در همین دوره بود که رمان‌های «نخستین دایره» و «بخش سرطان» و همچنین نخستین بخش از شاهکار تاریخی سولژنیتسین به نام «چرخ سرخ» در جهان غرب منتشر شد و جایزه نوبل ادبیات را در سال ۱۹۷۰ برای او به همراه آورد. اما او از بیم از دست دادن ملیت شوروی و به دنبال آن ممنوعیت بازگشت به کشورش، نتوانست به استکهلم برود تا جایزه‌اش را دریافت کند. از آن پس زندگی سولژنیتسین بیش از پیش تحت نظر
کند. از آن پس زندگی سولژنیتسین بیش از پیش تحت نظر سرویس‌های اطلاعاتی شوروی قرار گرفت. به همین دلیل او بخشی از مدارک خود را در خانه یکی از دوستانش گذاشت و در ۱۹۶۹ زمانی که از آزار و اذیت حکومت به ستوه آمد، در خانه یکی از دوستانش ساکن شد. با این حال، فشار بر این نویسنده معترض ادامه داشت. در سال ۱۹۷۱ از یک حمله جان سالم به در برد و نزدیک بود یکی از همکارانش نیز در یک تصادف کشته شود. در سال ۱۹۷۳ نسخه دستنویس کتاب «مجمع‌الجزایر گولاگ» به طرز معجزه‌آسایی از روسیه خارج شد و در پاریس به زبان روسی به چاپ رسید. او
خارج شد و در پاریس به زبان روسی به چاپ رسید. او در این کتاب، ماهیت نظام تمامیت‌خواه شوروی را از درون اردوگاه‌های کار اجباری نشان می‌دهد. سولژنیتسین این کتاب را بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۷ روی کاغذهای کوچکی نوشته و در باغ خانه‌های دوستانش دفن کرده بود و همزمان یک رونوشت از آن را از طریق یکی از دوستانش به غرب فرستاده بود. چاپ این کتاب در فرانسه با محکومیت آن از سوی حزب کمونیست اتحاد شوروی مواجه و نویسنده‌اش طرفدار «نئونازی‌ها» خوانده شد. اما در آلمان غربی، هاینریش بل، نویسنده پرآوازه این کشور، زمینه زندگی
هاینریش بل، نویسنده پرآوازه این کشور، زمینه زندگی سولژنیتسین در شهر زوریخ سوئیس را فراهم کرد تا اینکه در نهایت سولژنیتسین به آمریکا مهاجرت کرد. در این دوره بود که سولژنیتسین گفتگوهای بسیاری با رسانه‌ها انجام داد و در جاهای مختلف مانند دانشگاه هاروارد در ۱۹۷۸ سخنرانی می‌کرد. او که در کودکی آموزش ارتدوکس دیده بود با این که به غرب پناه آورده بود اما به «ماده‌باوری غربی» بدگمان بود و در یک سخنرانی در سال ۱۹۷۵ در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از رویکرد مصرفی جامعه غرب انتقاد کرد. سولژنیتسین در آمریکا در شهر
جامعه غرب انتقاد کرد. سولژنیتسین در آمریکا در شهر کاوندیش در ایالت ورمانت ساکن شد و آنجا بود که بیشتر وقت خود را صرف نوشتن ادامه رمان «چرخ سرخ» (رمان تاریخی چند جلدی دربارهٔ انقلاب روسیه) کرد. آثار. برخی از آثار آلکساندر سولژنیتسین عبارتند از:
دهستان کوه یخاب، یکی از دهستان‌های بخش کوه یخاب شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. مرکز این دهستان، روستای یخاب است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان کوه یخاب برابر با ۱٬۶۰۱ نفر بوده است.
ازبکوه، روستایی در دهستان کوه یخاب بخش کوه یخاب شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳ نفر (۲۷ خانوار) بوده است.
چاه شور، روستایی در دهستان چاه مسافر بخش کوه یخاب شهرستان عشق‌آباد در استان خراسان جنوبی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۲ نفر (۱۵ خانوار) بوده است.
چاه گود، روستایی است از توابع بخش دستگردان و در شهرستان طبس استان خراسان جنوبی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان کوه یخاب قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۱خانوار) ۱۰۱نفر بوده‌است.
ادیاکاران (به انگلیسی: Ediacaran) نام یکی از دوره‌های زمین‌شناسی است. این دوره از ۶۳۰ تا ۵۴۲ میلیون سال پیش ادامه داشت و جزئی است از دوران پیشین‌زیستی نو (نئوپروتروزوئیک). جانوران دورهٔ ادیاکاران در دریاها رشد پیدا کردند. در آغاز این دوره هیچ تغییر فسیلی به ثبت نرسیده. تغییراتی که در اجزای سنگواره‌های دوره ادیاکاران رخ داده بیشتر محدود به بخش‌های پایانی دوره است، حدود ۵۸۰ میلیون سال پیش. زیاگان (biota) ادیاکاران از نظر اکثر دیرینه‌شناسان به عنوان قدیمی‌ترین آثار حیات پذیرفته شده است. پیشینه تعیین دوره.
آثار حیات پذیرفته شده است. پیشینه تعیین دوره. زمین‌شناسان برای اولین بار پس از ۱۲۰ سال یک دوره جدید به تقویم تاریخ زمین افزوده‌اند. «دوره ادیاکاران» آخرین دوره از دوران نئوپروتروزوئیک، در قبل از کامبرین است، یعنی زمانی که اشکال زندگی چندسلولی روی زمین به وجود آمدند. طول مدت آن از ۵۴۲ تا ۶۳۵ میلیون سال پیش است (زمانی معادل ۵۰ میلیون سال). این نام به طرق مختلف توسط پژوهشگران به کار رفته ولی بالاخره در مارس ۲۰۰۴ توسط اتحادیه بین‌المللی علوم زمین (IUGS)، به عنوان یک دوره زمین‌شناسی رسمی تصویب شد و در ۱۳ می