payamvha/North_RAG huggingface dataset:
همسفر شد. کرک و متالیکا. در آوریل سال ۱۹۸۳، کرک تماسی تلفنی از متالیکای مستقر در نیویورک دریافت کرد آن‌ها در حال اخراج دیو ماستین (لید گیتاریست گروه) از گروه بودند و از کرک خواستند تا به نیویورک برود و اجرای کوتاهی برایشان انجام دهد. کرک برای پرواز تمام پول‌هایش را جمع کرد، کالیفرنیا را برای اولین بار ترک کرد و در حالی اواخر ظهر وارد نیویورک شد که آن‌ها هنوز تازه از خواب بیدار شده بودند. چندی نگذشت که همگی فهمیدند، گروه خوبی از آب درآمده است، علی‌رغم اینکه کسی به‌طور رسمی از کرک برای پیوستن به گروه دعوت
کسی به‌طور رسمی از کرک برای پیوستن به گروه دعوت نکرده بود. او هنوز هم شاگرد با هوش استادش که باعث ترقی اش شد است. همت در اولین تورKill'Em All شرکت کرد در حالی که درس‌هایی را از جو ستریانی می‌آموخت و مسیری از خودآموزی گیتار را آغاز کرد که شامل شیوه‌های جاز، بلوز و کلاسیک می‌شد. در واقع، همیشه تحصیلات پاسخ کرک بوده است به محرک بالقوه. بعد از اینکه ماراتن تور بلک آلبوم در سال ۱۹۹۳ به اتمام رسید، او بلافاصله به City College شهر سانفرانسیسکو رفت و در کلاس‌هایش شرکت کرد، کلاس‌هایی که او اعتقاد دارد دلیل
شرکت کرد، کلاس‌هایی که او اعتقاد دارد دلیل نوآوری‌هایش به عنوان یک گیتاریست در آلبوم‌های Load و ReLoad بوده است. کرک نه تنها نظم خیره‌کننده‌ای به لید گیتار متالیکا می‌بخشد بلکه ریف‌هایی رام نشدنی نیز برایش به ارمغان می‌آورد و این موضوع از زمانی پدیدار گشته است که وظایف گیتار شش سیم، با جیمز، در دوره آلبوم Load تقسیم می‌شد زندگی شخصی. همت تا به‌حال دو بار در سال‌های ۱۹۸۷ و ۱۹۹۸ ازدواج کرد. پس از جدایی از همسر اول در تاریخ ۳۱ ژانویه ۱۹۹۸ کرک با lani (دورگه هاوایی و سیسیلی) ازدواج کرد. مراسم ازدواج این دو در
و سیسیلی) ازدواج کرد. مراسم ازدواج این دو در هاوایی و به سنت (kahu) به دور از هیچ‌گونه تجملاتی کاملاً سنتی برگزار شد. از همسر دوم‌اش صاحب دو فرزند پسر به نام‌های انجل و وینچنزو است. تجهیزات موسیقی. گیتارها. ESP M-II "Zorlac" ESP M-II Standard ESP KH-2 "Bride of Frankenstein" ESP KH-4 Chrome ESP MII-NT ESP KH-2 "Skully" ESP KH-2 M-II "Boris Karloff Mummy" #I ESP KH-2 M-II "Ouija" ESP KH-2 M-II "Greenburst" ESP KH-3 Eclipse ESP Flying V copy ESP Michael Schenker Flying V ESP VIPER Baritone Gibson 1968 Les
Flying V ESP VIPER Baritone Gibson 1968 Les Paul Custom Gibson Les Paul Standard Ibanez RG Jackson Randy Rhoads Model RR1T TC Customs Death Magnetic Flying V Teuffel Birdfish Teuffel Tulsa آمپلی فایر. همت در ضبط دو آلبوم اول متالیکا از آمپی فایر Marshall استفاده کرد. برای آلبوم سوم Master of Puppets او و جیمز آمپی فایر Mesa/Boogie MarkIIC+ را خریداری کردند Mesa/Boogie Dual Rectifier x2 Randall RM100KH Signature Model Randall 4x12 Cabinets x4
فِیث نُو مور یک گروه نوآور موسیقی راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۱ پایه‌گذاری شد.موسیقی فیث نو مور دربرگیرندهٔ عناصر سبک‌های مختلفی هم‌چون هوی متال، فانک، جَز، هیپ هاپ، هاردکور پانک و ترش متال است و از آن‌ها به‌عنوان یکی از گروه‌های تاثیرگذار موسیقی راک یاد می‌شود.
نشان استاندارد تی‌سی‌او از جانب اتحادیه کارکنان حرفه‌ای سوئد ارائه می‌شود و هدفش هماهنگی در ارائه محصولات الکترونیکی مانندصفحه نمایش، صفحه‌کلید، چاپگر، تلفن‌ همراه و تجهیزات اداری و... می‌باشد. استانداردهای ارائه شده از جانب این سازمان در راستای چهار اصل اساسی این استانداردها می‌باشد که از قرار زیر اند: انواع. TCO'92. اولین TCO معرفی شده از جانب شرکت که به نحوه کار مانیتورهای کامپیوتری اعم از میزان اشعه و کیفیت نمایشگرهای کاتدی می‌پردازد. خود این استاندارد زیر شاخه‌ای می‌شود از استانداردهای ام‌پی‌آر.
زیر شاخه‌ای می‌شود از استانداردهای ام‌پی‌آر. TCO'95. استاندارد TCO'95 شکل گسترده‌ تری از استاندارد پیشین می‌باشد که حوزه کنترل کیفیت بررسی اجزای نمایشگرها و صفحه کلیدها را در بر گرفته‌است و آن‌ها را از چهار جنبه‌ای که بالا ذکر شد، مورد بررسی قرار می‌دهد. همچنین این استاندارد از نظر بوم‌شناسی به بررسی اجزای تشکیل دهنده لامپ تصویر و دیگر مواد به کار رفته در محصولات می‌پردازد تا کمترین ضرری را برای انسان و طبیعت به دنبال نداشته باشند. در بدنه این استاندارد استفاده از بسیاری از فلزات سنگین یا سمی مانند برم،
از بسیاری از فلزات سنگین یا سمی مانند برم، جیوه و مانند آن‌ها ممنوع یا استفاده از آن‌ها شرطی شده‌است. همچنین به بازیافت مواد استفاده شده در ساخت این محصولات نیز، نظارت می‌شود. TCO'99. این نسخه از تی سی او، به بررسی میزان تابش لامپهای کاتدی استفاده شده در مونیتورهای معمولی، صفحه تخت، لپ‌تاپ، چاپگر و.. می‌پردازد. البته باید به این امر نیز اشاره کرد که این نوع تی سی او، به کیفیت تصویر اعم از روشنایی، وضوح و.. کاری ندارد. TCO'01. این نسخه مخصوص تلفن‌های همراه می‌باشد و از روش‌های زیر به بررسی این محصولات
می‌باشد و از روش‌های زیر به بررسی این محصولات می‌پردازد: تابش. به بررسی میزان تابش امواج ماکروویو در هنگام کارکرد تلفن همراه می‌پردازد. همچنین این استاندارد در این بخش به قدرت ارتباط‌دهی تلفن (TCP) نیز پرداخته و یک تلفن همراه خوب را هم از نظر ساختار سخت‌افزاری و هم از لحاظ میزان امواج بررسی می‌کند. ارگونومی. سهولت استفاده از تلفن همراه مورد نظر این بخش از استاندارد است. این سهولت شامل چگونگی طراحی دکمه‌ها، صفحه نمایش LCD، حالت قاب و.. دیگر ملزومات مرتبط با آن می‌پردازد. بوم‌شناسی. در این بخش نیز مانند بخش
آن می‌پردازد. بوم‌شناسی. در این بخش نیز مانند بخش تی سی او ۹۹ به بررسی فلزات و مواد خطرناکی که ممکن است در ساخت و تولید محصولات استفاده شوند، مانند اکسید بریلیوم، جیوه، کادمیوم یا کاتالیزورها می‌پردازد. TCO'03. این استاندارد پا را از بخش‌های پیشین فراتر گذاشته و به بررسی کیفیت محصولات تولیدی می‌پردازد. مبحث کلی این بخش از استاندارد دربارهٔ لامپ‌های تصویر کاتدی و صفحه‌های تخت می‌باشد که در همین راستا به بررسی میزان روشنایی، وضوح، خصوصیات رنگی آرجی‌بی برای بخش مجازی ارگونومی و لامپ تصویر، پیکلس‌های صفحات،
بخش مجازی ارگونومی و لامپ تصویر، پیکلس‌های صفحات، بارگذاری اولیه تصویر و.. از این قبیل می‌پردازد. TCO'04. این بخش از تی سی او تنها به تجهیزات اداری می‌پردازد و آن‌ ها را از نظر کارایی، کیفیت، قابلیت‌های مورد نیاز و.. مورد بررسی قرار می‌دهد. این خصوصیات از نظر ارگونومی شامل: TCO'05. این بخش تنها برای کامپیوترهای رومیزی و لپ تابها طراحی شده‌ است که به نحوی جای قوانین استاندارد شده پیشین در بخش TCO'99 را می‌گیرد. در این بخش به بررسی همه جوانب یک لپ‌تاپ از میزان تابش صفحه نمایش کریستالی گرفته تا عمر و میزان
تابش صفحه نمایش کریستالی گرفته تا عمر و میزان مصرف باتری‌های لپ‌تاپ می‌پردازد. TCO'06. به وضوح بسیاری از استانداردها و دستورهایی که در بخش TCO'03 طراحی شده بود جای خود را به TCO'06دادند. این بخش نیز مربوط به تلویزیونهای پنلی و خصوصیات کلیه بخش‌های پیشین می‌باشد با این تفاوت که نسخه‌ها بسیار تغییر کرده و بعضی از معیارهای سهل تر یا سخت‌تر شده‌اند:
پان پراک (یا پان پراگ، راجا، تایتانیک، ناسِ خارجی، پانِ عربی، ویتامین، ملوان زِبِل، پان اسفناج، گوتکا، به بلوچی: گڈکا) نوع جدیدی از مواد مخدر است که معمولاً به شکل آدامس و پاستیل یا به عنوان خوشبو کنندهٔ دهان به قیمت ارزان فروخته می‌شود. به‌نظر می‌رسد شبیه ماده مخدر ناس باشد و در کشورهایی مانند هند و پاکستان تولید می‌شود. زیان‌ها و خطرات. مصرف پان پراک سبب سرطان‌های حنجره و معده و نیز عقیم شدن مردان می‌شود. ادعا شده که این مادۀ‌ مخدر نخستین بار توسط دولت‌های هند و پاکستان با هدف کاهش جمعیت رو به تزاید این
هند و پاکستان با هدف کاهش جمعیت رو به تزاید این کشورها وارد بازار شده‌است. رواج در ایران. مصرف مادۀ مخدر پان پراک در بلوچستان ایران رواج دارد و با قیمت بسیار ارزان عرضه می‌شود. رواج این ماده سبب نگرانی فعالان مدنی بلوچستان شده‌است.
حاج محمدکریم خان کرمانی (۱۸۷۳-۱۸۱۰) سومین رهبر شیخیه و نفر بعد از سید کاظم رشتی بود. زندگی. وی فرزند ابراهیم خان ظهیرالدوله پسر عمو و داماد فتحعلی‌شاه است که حاکم کرمان بود. محمد کریمخان بعد از فوت پدر به کربلا رفت و در سلک شاگردان شیخ احمد احسائی درآمد و به سبب استعداد در علوم ائمه اطهار در زمان سید کاظم رشتی و پس از او بالغ بر دویست و شصت و پنج جلد کتاب تصنیف نمود. آثار. محمد کریم خان کرمانی علاوه بر کتب اعتقادی و حکمت، کتب متعددی در زمینه‌های طب، کیمیا، هندسه، نجوم و هیئت و سایر علوم به رشته تحریر
هندسه، نجوم و هیئت و سایر علوم به رشته تحریر درآورده. او در سال ۱۲۸۸ قمری هنگام سفر به عتبات عالیات در سه منزلی کرمان در قریه ته رود درگذشت و درکربلا دفن گردید. اگرچه او ادعا می کرد که فقط بیانگر تعالیم شیخ احمد و سید کاظم است، اما کرمانی را باید متفکری اصیل به حساب آورد. رد ادعای باب. گفته میشود وی از اولین علمای شیخیه است که ادعاهای مسیحایی علی محمد باب را رد کرد و با آن مبارزه کرد. او دهها کتاب ضد بابی نوشت که یکی از آنها رساله ازهاق الباطل فی رد البابیه (درهم شکستن باطل در رد بابیه) است. تشویق مردم به
(درهم شکستن باطل در رد بابیه) است. تشویق مردم به مبارزه با اشغال انگلیس. در جریان جداسازی هرات از ایران انگلیس در سال ۱۸۵۶م به بوشهر حمله کرد و برای فشار بر ایران برای خروج از هرات، آن را اشغال کرد. در آن زمان محمد کریم خان با نوشتن کتابی با عنوان «ناصریه» مردم را به مقاومت در برابر اشغال انگلیس تشویق کرد. سرنوشت سلسله شیخیه. پس از او شیخیه به دو قسمت تقسیم شد: کرمانیه که از پیروان محمد کریم خان کرمانی هستند و اسکوئیه که از پیروان میرزا حسن حائری قرچه داغی که بعدها در رابطه با موسی الاحقیه به الاحقیه معروف
بعدها در رابطه با موسی الاحقیه به الاحقیه معروف شدند. پیروان بخش دوم عموماً عنوان (شیخیه) را رد می کنند و اصرار دارند که از نظر عقیدتی با بقیه شیعیان اثنی عشری تفاوتی ندارند و نسبت به قسمت اول به بقیه شیعیان نزدیکترند. آثار. شماره کتب موجود محمد کریم خان کرمانی بیش از دویست و شصت مجلد است. کتب عربی و ریاضیه: کتب ریاضیه فارسیه: کتب عربیه در علوم متفرقه: مری اقدام نمی‌فرمودند مگر اینکه حدیثی در آن باب ببینند.
سیده توران میرهادی (خُمارلو) (۲۶ خرداد ۱۳۰۶ – ۱۸ آبان ۱۳۹۵) استاد ادبیات کودک، نویسنده و کارشناس آموزش و پرورش و پایه گذار مجتمع آموزشی تجربی فرهاد، از بنیانگذاران شورای کتاب کودک و بنیانگذار فرهنگنامه کودکان و نوجوانان بود. میرهادی بیش از شصت سال در گستره آموزش و پرورش و فرهنگ و ادبیات کودکان کوشید و در این راه یکی از چهره‌های تأثیرگذار سده کنونی ایران بوده‌است. او به همراه همسرش محسن خمارلو به مدت ۲۵ سال مدرسه فرهاد را از سال ۱۳۳۴ تا ۱۳۵۹ اداره کرد. این مجتمع یکی از آموزشگاه‌های تجربی و الگوواره ایران بود
یکی از آموزشگاه‌های تجربی و الگوواره ایران بود که هدف‌ها و کارکردهای آموزش و پرورش مدرن در آن تجربه و ارزیابی می‌شدند. او کتاب ارزشمند جستجو در راه ها و روش های تربیت را بر اساس تجربه های مدرسه فرهاد نوشت. توران میرهادی به همراه لیلی ایمن آهی و معصومه سهراب و همکاری گروهی از کارشناسان تعلیم و تربیت در سال ۱۳۴۱ شورای کتاب کودک را بنیان گذاشت. و از سال ۱۳۵۸ سرپرستی تدوین و تألیف فرهنگنامه کودکان و نوجوانان را نیز برعهده داشته‌است. میرهادی را «مادر ادبیات کودک و نوجوان در ایران» خوانده‌اند. زندگی و خانواده.
و نوجوان در ایران» خوانده‌اند. زندگی و خانواده. توران میرهادی، در ۲۶ خرداد ۱۳۰۶ در تهران از پدری ایرانی به نام «سید فضل‌الله» که ریشه و تبار تفرشی داشت و مادری آلمانی به نام «گرِتا دیتریش» به دنیا آمد. توران چهارمین فرزند این خانواده بود که روی هم پنج فرزند دختر و پسر داشتند. یکی از خواهران توران، ایراندخت میرهادی، پزشک سرشناس ایرانی است. پدر آن‌ها که دانش‌آموخته مهندسی مکانیک ماشین‌آلات و راه و ساختمان از آلمان بود، یکی از فن‌سالارهای برجسته ایران در دوره رضاشاه به‌شمار می‌رفت. او در پروژه ساختمان و
دوره رضاشاه به‌شمار می‌رفت. او در پروژه ساختمان و راه‌اندازی راه‌آهن سراسری ایران مورد اعتماد رضاشاه بود. مادرش گرِتا که دانش‌آموخته آموزش هنر از دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ بود، نقاشی و مجسمه‌سازی می‌کرد. گرِتا پس از مدتی زندگی در ایران، افزون بر خانه‌داری در هنرستان کمال‌الملک به کار پرداخت و به هنرجویان، مبانی هنر و مجسمه‌سازی آموزش می‌داد. توران میرهادی از هنگام کودکی با دو فرهنگ آلمانی و فرهنگ ایرانی زیست و بزرگ شد. خانواده توران میرهادی نقش بسیار برجسته ای در زندگی او گذاشتند. توران میرهادی
برجسته ای در زندگی او گذاشتند. توران میرهادی درباره دوران کودکی خود می گوید: من، خرداد سال ۱۳۰۶ ش در چادر به دنیا آمدم. مادرم یک مجسمه ساز هنرمند آلمانی بود. او بعد از جنگ جهانی اول، حدود سال ۱۹۱۹م با پدرم طی یک سفر سخت، از میان خرابی های جنگ جهانی اول و هم زمان با انقلاب روسیه از راه باکو و تفلیس به انزلی و رشت آمدند. ایران آن موقع با ایران حالا و تهران آن زمان را با تهران حالا نمی توان مقایسه کرد. مادرم تعریف می کرد که در آن هنگام مرگ و میر بین کودکان تهران خیلی زیاد بود. بیشتر مادرها ۱۰ تا ۱۲ بار زایمان
خیلی زیاد بود. بیشتر مادرها ۱۰ تا ۱۲ بار زایمان می کردند و یک یا دو تا از بچه ها بیشتر زنده نمی ماندند. اولین نگرانی مادرم در تهران، مسأله ی زنده نگه داشتن بچه هایش بود. سیستم بهداشت پیشرفته ای هم نبود که بتواند در مواقع لازم به کمک بیاید. بنابراین راهی که مادرم پیدا کرد تا ما را زنده نگه دارد آن بود که تابستان ها با گاری به باغات شمیرانات می رفتیم و در آن جا چادر می زدیم. من در چادر به دنیا آمدم و تا سه ماه هم هیچ سقفی بالای سرم ندیدم. ماه های اول زندگی را در گهواره ای وسط درختها گذراندم. یکی از گرفتاری
در گهواره ای وسط درختها گذراندم. یکی از گرفتاری های مادرم این بود که گربه ها را از من دور کند برای اینکه هر بار می آمد سراغ گهواره می دید که گربه ها آمدند در گهواره و کنار نوزاد هستند. ما پنج خواهر و برادر بودیم و من فرزند چهارم خانواده بودم. مادرم برای تربیت ما تلاش می کرد همه چیز را در خانه مهیا کند تا ما کمتر از خانه خارج شویم. نعمت بزرگ دیگری هم داشتیم؛ در دوران کودکی و نوجوانی ما رادیو و تلویزیون نبود. بعضی ها ممکن است بگویند اینکه بد بوده اما من می گویم که نه خیلی هم خوب بود. گرامافون مادر مان را
گویم که نه خیلی هم خوب بود. گرامافون مادر مان را روشن و موسیقی گوش می کردیم؛ آن نوع موسیقی را که دل مان می خواست. بعدها از مادرم پرسیدیم: چرا کار هنری را ادامه ندادی؟ پاسخ داد: تا زمانی که می توانستم ادامه دادم ولی بعداً فکر کردم مهمترین وظیفه ی من ساختن شما بچه هاست که مهمتر از ساختن مجسمه است. به همین سبب هم به فعالیت های ما در دوران کودکی توجه بسیار داشت. مثلاً خیلی زود با ما نقاشی را شروع کرد. از وسایل ابتدایی برای ما اسباب بازی می ساخت. یکی از تخصص هایش درست کردن عروسک های پارچه ای بود. خودش برای
هایش درست کردن عروسک های پارچه ای بود. خودش برای عروسک ها لباس می دوخت و ما می توانستیم عروسک را با خودمان به مدرسه ببریم. مادرم انواع اسباب بازی ها را خودش درست می کرد. برای بالا بردن اطلاعات جغرافیایی ما؛ یک نقشه بزرگ جهان را درست کرده و بازی پرچم ها را به ما یاد می داد؛ یعنی او اسامی بعضی شهرها، بندرها و کشورها را می گفت و ما باید پرچمی هم رنگ پرچم آن کشور را درست سرجایش می گذاشتیم؛ به این ترتیب، خیلی راحت جغرافیای جهان را یاد گرفتیم. خلاصه اینکه ضرورتی ندارد برای آموزش حتماً وسایلی را از خارج تهیه کرد؛
برای آموزش حتماً وسایلی را از خارج تهیه کرد؛ می توان به آسانی وسایل آموزشی را در خانه درست کرد. ما تابستان ها به شمیران می آمدیم، در باغ هایی که پدرم اجاره می کرد در چادر زندگی می کردیم. در تمام طول زندگی مان هیچ تابستانی را در تهران نگذراندیم. بیش تر به منطقه خوش آب و هوای روستایی می آمدیم شاید برای خیلی ها تعجب آور باشد که مادرم در چه شرایطی زندگی می کرد! یعنی یک زن فرنگی؛ اصلاً ابایی نداشت از این که زندگی اش را این گونه تنظیم کند. خواباندن بچه ها در هوای آزاد و در چادر، شب به سراغشان رفتن و محبت کردن و
آزاد و در چادر، شب به سراغشان رفتن و محبت کردن و یا ساختن وسایل گوناگون برای بازی در همان جا مثلاً توپ های پارچه ای کوچک برای سرگرم کردن بچه ها. مادرم ما را برای دوستی با بچه های روستا تشویق می کرد. بهترین دوستان ما از میان بچه های روستایی بودند و هستند. دوستی با بچه های روستا ما را به طبیعت و کشاورزی و بافتنی که در آن زمان در شمیران رسم بود؛ نزدیک تر کرد. وقتی پدرم اولین خانه را در شمیران ساخت، مادرم وارد خانه ای شد که در و پنجره نداشت، حتی سفید هم نشده بود. او وارد خانه ای گلی شد. من یادم می آید که چه
بود. او وارد خانه ای گلی شد. من یادم می آید که چه قدر خوش می گذشت! و مادرم هیچ مشکلی نداشت تا بهترین زندگی را داشته باشد. شاید پدرم هر سال فقط می توانست یک قسمت از خانه را درست کند، یک بار دیوارها را سفید کند، پنجره را بگذارد و تقریباً ۱۰ سال طول کشید تا این خانه کامل شود و ما بهترین تابستان را آن جا می گذراندیم. گویا من در چهار سالگی همراه خواهر و برادرها به آلمان سفر کرده ام در آن جا مدتی زیر نظر مادربزرگ بودم، من فقط عکس هایش را دیدم و چیزی به خاطر نمی آورم. وقتی گذشته را به یاد می آورم شکر می کنم که در
وقتی گذشته را به یاد می آورم شکر می کنم که در این خانواده به دنیا آمده ام. برای اینکه مادرم می دانست که بچه ها شادی را مثل نور آفتاب احتیاج دارند. از نظر او این شادی ها باید اصیل می بودند و برای این شادی های اصیل از هیچ کاری فروگذار نبود. پنج کودک او، بچگی، نوجوانی و جوانی بسیار شادی را داشتند نه اینکه غم و غصه ای نداشتیم ولی خیلی فعال و سازنده و شاد بودیم. بعضی وقت ها فکر می کنم مادرم برای اینکه بعضی از کارها را تنظیم کند تا ما در زمان خودمان انجام بدهیم چه قدر سختی کشیده است؟! آموزش و تجربه‌اندوزی. توران
قدر سختی کشیده است؟! آموزش و تجربه‌اندوزی. توران در سال ۱۳۱۱ آموزش بیرون از خانه را آغاز کرد. نخست برای شش ماه به مدرسه آلیانس تهران در خیابان ژاله تهران رفت. پس از آن با تصمیم مادر که آموزش با سه زبان آلمانی در خانه و زبان فارسی و زبان فرانسوی در دبستان را برای او سخت می‌پنداشت، به دبستان آذر در سرچشمه تهران منتقل شد و سال‌های ابتدایی را در این دبستان به پایان برد. پس از آن در سال ۱۳۱۷ به دبیرستان نوربخش در خیابان قوام‌السلطنه (خیابان سی تیر کنونی) رفت و تا سال ۱۳۲۴ در این دبیرستان آموزش متوسطه دید. با
تا سال ۱۳۲۴ در این دبیرستان آموزش متوسطه دید. با پایان دبیرستان در همین سال در رشته علوم طبیعی (زیست‌شناسی) دانشگاه تهران پذیرفته شد. در همین دوره او نخست با جبار باغچه‌بان که طرح سوادآموزی بزرگسالان را پیش می‌برد، آشنا شد. حضور در کنار جبار باغچه‌بان به او اهمیت آموزش سواد پایه را یادآوری کرد. در کنار این کار او به عنوان دانشجوی آزاد به کلاس‌های درس محمدباقر هوشیار در دانشکده ادبیات می‌رفت که علوم پرورشی و اصول آموزش و پرورش درس می‌داد. خروج از ایران. تجربه‌هایی که او از این دو استاد به دست آورد او را
که او از این دو استاد به دست آورد او را مصمم کرد که رشته مورد علاقه‌اش را دنبال کند. به این سبب از تحصیل در رشته علوم طبیعی انصراف داد و تصمیم گرفت برای آموزش در زمینه علوم پرورشی و روان‌شناسی به اروپا برود. نخست قصد رفتن به سوئد را داشت، اما در نهایت در پاییز ۱۳۲۵ وارد پاریس شد. در این هنگام یک سال از پایان جنگ جهانی دوم گذشته بود و اروپا ویرانه‌ای با داغ جنگ و گرسنگی بود. اِراده توران برای آموختن سبب شد که این دشواری‌ها مانعی در راه هدف او نشود. خود را با وضعیت ناگوار پس از جنگ در اروپا سازگار کرد. با
با وضعیت ناگوار پس از جنگ در اروپا سازگار کرد. با جیره خوراک روزانه زندگی می‌کرد و حتی در پروژه‌های بازسازی بخش‌های گوناگون اروپا که با همیاری دانشجویان اجرا می‌شد مشارکت می‌کرد. با این هدف یک بار به بوسنی و هرزگوین و یک بار به کوه‌های تاترا در چکسلواکی رفت و در بازسازی راه‌آهن آن مناطق شرکت کرد. این سفرها و دیدن چهره اروپا پس از این جنگ ویرانگر چنان تأثیر عمیقی بر او گذاشت که از همان هنگام به نقش آموزش و پرورش در پاسداری از ارزش‌های انسانی یا ویران کردن آن پی برد. در این دوره او نخست رشته روان‌شناسی
آن پی برد. در این دوره او نخست رشته روان‌شناسی تربیتی را در دانشگاه سوربن به پایان رساند و پس از آن رشته آموزش پیش‌دبستانی را در کالج سوونیه ادامه داد. او در این دوره در کلاس‌های درس هنری والون و ژان پیاژه دو روان‌شناس پُرآوازه در حوزه معرفت‌شناسی کودک حضور یافت. موضوع نظریه‌های رشد هنری والون و ژان پیاژه در این دوره حتی در اروپا تازه بودند و میرهادی فرصت کرد که این دیدگاه‌ها را بیاموزد و در ایران به کار ببندد. در همین دوره بود که او در جریان آموزش‌های خود با آموزش‌گران بزرگ اروپا و ایالات متحده آمریکا
با آموزش‌گران بزرگ اروپا و ایالات متحده آمریکا همچون فردریک فریبل، یوهان هانریش پستالوزی، اوید دکرولی، جان دیویی، سلستین فرنه و ماریا مونته‌سوری آشنا شد. در میان این استادان او بیش از دیگران به روش و رویکرد اوید دکرولی پزشک و آموزش‌گر بلژیکی گرایش نشان می‌داد. همچنین در شیوه اداره مدرسه وابسته به نظریه‌های سلستین فرنه بود. توران میرهادی در گفتگو با پژمان موسوی درباره تجربه های خود از کار کردن در مدرسه ای در حومه پاریس در دوران دانشجویی می گوید: در فرانسه به دانشگاه سوربن رفتم و در آن جا ثبت نام کردم. کار
دانشگاه سوربن رفتم و در آن جا ثبت نام کردم. کار تعلیم و تربیت را در آن جا شروع کردم و از این بابت به دلیل اساتید و فعالیت هایی که به ما می دادند و هم به خاطر پیدا کردن یک موسسه عالی در رشته تعلیم و تربیت که روش های جدید را به کار گرفته بود و با آن درگیر شدم، خیلی هم شکرگزار هستم. این موسسه عالی چگونه روشی را در دستور کار خود داشت؟ این مدرسه که هر روز صبح از پاریس به محل آن در جنگلی خارج از شهر واقع بود، می رفتم، با روش دکرولی اداره می شد. من در آن مدت از تمام بچه های آن مدرسه چیزی یاد می گرفتم و دیدم که
تمام بچه های آن مدرسه چیزی یاد می گرفتم و دیدم که تعلیم و تربیت را می شود بدل به فعالیتی سازنده و دائمی و بدون هیچ نوع محدودیت کرد. ما در سوربن در درس روانشناسی، کارهای ژان پیاژه را خوانده بودیم. او مراحل رشد کودک و نوجوان را مشخص کرده و این به عنوان قانون به کار گرفته شده بود و کشورها بر اساس آن برنامه ریزی کردند. پیاژه بر آن بود که هر کودکی آهنگ رشد خود را دارد و اگر بتوان این آهنگ را درک کرد، می توان همه نوع برنامه را با او اجرا کرد. این روش را آرمیتاژ دکرولی در بلژیک به کار گرفت تا نظرات تربیتی خود را
در بلژیک به کار گرفت تا نظرات تربیتی خود را به مرحله اجرا بگذارد. این مدرسه کودکان را از سه سال تا پایان دبیرستان می پذیرفت و مجموعه ای بود از کارگاه های گوناگون، آزمایشگاه ها، کتابخانه های کلاسی و مرکزی، محوطه های سبزی کاری و گل کاری، پرورش حیوانات، وسایل ورزشی و بازی. امور مدرسه توسط کودکان و نوجوانان اداره می شد. همین روش در آن جا هم به اجرا درآمد. بچه ها برنامه ریزی می کردند و مدرسه اجرا می کرد. عملا بچه ها زندگی از نزدیک و به طور محسوس را تجربه می کردند و راه و روش های بهبود آن را هم به کار می گرفتند.
و راه و روش های بهبود آن را هم به کار می گرفتند. به این ترتیب روش تجربی تعلیم و تربیت را من از نزدیک در کارآموزی ها تجربه کردم و دریافتم که نمی شود تعلیم و تربیت را در یک چارچوب محدود کرد. بلکه باید که پرواز ذهن را تا نهایت، گسترد و انتخاب این، با خود دانش آموزان است. یعنی به شکلی کاملا باز و مختارانه. بله، بچه ها برنامه ریز بودند. خودشان آزمایش می کردند، خودشان نتایج را می نوشتند و خودشان وارد بحث می شدند. به صورت دانشمندان کوچک در تمام رشته های علوم انسانی، بچه ها خودشان کارها را می کردند و این روشی بود
بچه ها خودشان کارها را می کردند و این روشی بود که سال ها بعد، در طی 25 سال در مدرسه فرهاد پیاده کردیم. آیا این روش، همان زمان در اروپا پذیرفته شده بود؟ خیر، فقط مدرسه دکرولی و مدارس شبیه به آن چنین روشی را داشتند. سیستم های آموزش و پرورش مانند گذشته بسته، کاملا اجباری، سیستم نمره گذاری رقابتی بر اساس کتاب درسی های یکسان که بچه ها باید که تنها این مجموعه در مغزشان جای می گرفت نه بیشتر. منابع درسی چه بود؟ همه کتاب ها. در واقع بچه ها تعیین کننده و مجری بودند و معلم فقط هدایت کننده ای در کنارشان بود تا بتوانند
معلم فقط هدایت کننده ای در کنارشان بود تا بتوانند آنچه را می خواهند یاد بگیرند. همه با هم به شکل اختیاری کار می کردند تا بتوانند بیاموزند. مثلا معلم کلاس چهارم ابتدایی وقتی که برنامه نقاشی بود، کاغذ بزرگی را روی میز می گذاشت. اول بچه ها روی کاغذ های کوچک فکرشان را می نوشتند و با هم مشورت می کردند و در نهایت این فکر را پیاده می کردند. شما وقتی که کار را می دیدید احساس می کردید که با یک تابلوی هنری روبه رو هستید که بچه ها آن را با روش های مختلف ساخته بودند و این خیلی سازنده بود. پس اصل و مبنای کار آموزش، بر
این خیلی سازنده بود. پس اصل و مبنای کار آموزش، بر کار گروهی بود. بله، اصل بر تصمیم خود بچه ها و اصل بر کار گروهی بود که ما در مدرسه فرهاد پیاده کردیم. بچه ها خودشان نویسنده کتاب درسی بودند. کتاب های درسی شان را به وجود آوردند، محقق شدند، به دنبال موضوعات مختلف رفتند، اطلاعات را جمع آوری کردند و در این زمینه کار کردند. یعنی در این زمینه بچه ها فعال بودند. اگر کلاس اولی ها کتاب خواندنی نداشتند ما به کلاس چهارمی ها و پنجمی ها می گفتیم که آیا می توانید برای بچه های اول، کتاب آسان و ساده درست کنید. بعد کتابی را
های اول، کتاب آسان و ساده درست کنید. بعد کتابی را می ساختند، خودشان نقاشی می کردند و جمله های ساده را می نوشتند که از ابتدای دبستان تا پایان دوره راهنمایی در مدرسه فرهاد پیاده شد. توران میرهادی با بیان خاطره ای از دوران دانشجویی و کارآموزی خود در فرانسه می گوید: من کارآموز کلاس سوم ابتدایی بودم. ما پنج دانشجو بودیم، هر کدام یک گروه از بچه ها را داشتیم. معلم بین ما تقسیم کار می کرد. برای من جالب بود، کتاب درسی نداشت. معلم موضوع را می داد، بچه ها، یعنی بچه های هفت هشت ساله ای که متولد دوران جنگ بودند، خودشان
هفت هشت ساله ای که متولد دوران جنگ بودند، خودشان می نوشتند. معلم یک دستگاه چاپ کوچولو داشت کنار اتاق، می رفتند آنجا می نشستند، حروف چینی می کردند، متنی را که با هم کار کرده بودند تبدیل می کردند به یک صفحه، بعد آن را به تعداد بچه ها تکثیر می کردند و به بچه ها می دادند و هرکس آن را می گذاشت لای کتابش، این می شد کتاب درسی. یعنی شیوه عمل این معلم این بود که بچه ها خودشان کشف کنند. یادم می آید که به ما می گفت: "شما هر کدام، بچه هایتان را بردارید بروید به موزه فلان." مثلا من هشت تا بچه خودم را برمی داشتم، می
فلان." مثلا من هشت تا بچه خودم را برمی داشتم، می رفتم مترو، بلیط می گرفتم و می رفتیم به کجا، مثلا به موزه انسان شناسی. خوب چی بود جریان؟ می رفتیم چی ببینیم؟ این که مثلا بچه ها داشتند در مورد اسیموها تحقیق می کردند. می خواستند ببینند اسکیموها کی بودند، چطور زندگی می کردند، ما به موزه انسان شناسی می رفتیم. در موردشان اطلاعات جمع می کردیم. نمی رفتیم همه موزه را ببینیم، فقط می رفتیم بچه ها آن قسمت را ببینند. بچه ها نقاشی می کردند، می خواندند، تحقیقات شان را می کردند، بعد اینها را می آوردند، تبدیل می کردند به
کردند، بعد اینها را می آوردند، تبدیل می کردند به متن. متن شان را چاپ می کردند، نقاشی می کردند، کتاب درسی می نوشتند، خوب؟ ما این کار را با بچه های مدرسه فرهاد در مورد تهران کردیم. یعنی تهران شناسی کردیم، بچه ها خودشان کار کردند، تهران گردی کردند، نقاشی کردند، متن نوشتند، همه اینها را تبدیل کردیم به جزوه ای درباره تهران. دادیم به آموزش و پرورش. باید در کتابخانه ای، جایی در انجا باشد. شاید هرازگاهی نگاهش می کنند. اما برای من فوق العاده جالب بود. بعد که ما مقاله تهران را در فرهنگنامه می نوشتیم، من همه اش یادم