payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران شد. شادی صدر به کار خود به عنوان روزنامه‌نگار ادامه داد تا اینکه به عنوان دبیر سرویس حقوقی "روزنامه زن" انتخاب گردید. از فعالیت‌های این سازمان تهیه گزارش «جنایت بی عقوبت» است که پیرامون شکنجه و آزار جنسی زنان در دهه‌های ۶۰، ۷۰ و ۸۰ در ایران است. «سی و پنج سال در حجاب» نیز به فشارهای جمهوری اسلامی بر پوشش زنان تمرکز کرده است. با افزایش ازدواج دختربچه‌ها در سال‌های اخیر، شادی صدر بارها در مصاحبه‌ها و مقالات مختلف نسبت به آن هشدار داده است. همچنین اخیراً گزارشی تحت عنوان
آن هشدار داده است. همچنین اخیراً گزارشی تحت عنوان «داستان ناتمام» از سوی این سازمان حقوق بشری منتشر شده است، این گزارش پیرامون سه دهه جستجوی عدالت از سوی مادران خاوران است. بازداشت در سال ۱۳۸۵. شادی صدر نخستین بار در ۱۳ اسفند ۱۳۸۵ در مقابل دادگاه انقلاب تهران، به همراه بیش از سی نفر از فعالان جنبش زنان ایران که در حمایت از پروین اردلان، نوشین احمدی خراسانی، سوسن طهماسبی، فریبا داوودی مهاجر و شهلا انتصاری مقابل این دادگاه تجمع کرده بودند، دستگیر شد. او وکالت شهلا انتصاری و محبوبه عباسقلی زاده را نیز بر عهده
شهلا انتصاری و محبوبه عباسقلی زاده را نیز بر عهده داشت. او دو هفته بعد از بازداشت با قید وثیقه آزاد شد. او در دادگاه به «تجمع غیرقانونی، تبانی علیه امنیت ملی، اخلال در نظم عمومی و سرپیچی از فرمان پلیس» متهم شد. با این حال دادگاه هیچ حکمی برای او صادر نکرد. وثیقه او ۲۰۰ میلیون و تاریخ آزادی او ۲۸ اسفند ۱۳۸۵ بود. دادگاه رسیدگی به این پرونده در مرداد ۱۳۸۶ در دادیاری ویژه امنیت برگزار شد. بازداشت در سال ۱۳۸۸. صدر در صبح جمعه ۲۶ تیر ۱۳۸۸ در حالیکه از بلوار کشاورز قصد رفتن به نماز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۳۸۸ را داشت
قصد رفتن به نماز جمعه ۲۶ تیرماه ۱۳۸۸ را داشت توسط نیروهای لباس‌شخصی، با خشونت و بدون حکم قضائی سوار اتومبیلی شد و به مکان نامشخصی انتقال داده شد. این عمل همراه با خشونت و کتک بود به‌طوری‌که مانتو و روسری صدر از تنش درآمد. در پی دستگیری صدر، عفو بین‌الملل با صدور بیانیه‌ای خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط او شد. وی در ۶ مرداد ۱۳۸۸ پس از یازده روز بازداشت، از زندان اوین آزاد شد. آزادی او در قبال وثیقه ۵۰ هزار دلاری (۵۰ میلیون تومانی) صورت گرفت. او پس از آزادی، با وجود حکم ممنوعیت خروجش، از ایران خارج شد.
با وجود حکم ممنوعیت خروجش، از ایران خارج شد. دادگاه این پرونده به صورت غیابی در اردیبهشت ۱۳۸۹ برگزار شد و صدر در کنار محبوبه عباسقلی‌زاده به اتهام‌های «اقدام علیه امنیت کشور از طریق اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت عمومی، اخلال در نظم عمومی و تمرّد در برابر مأمورین در تجمع اسفند سال ۸۵ در مقابل دادگاه انقلاب» محاکمه و به تحمل شش سال زندان و ۷۴ ضربه شلاق، محکوم شد. پس از خروج از ایران. شادی صدر پس از آنکه از ایران رفت، به کشورهای اروپایی وارد شد. در پی شکایت او در سال ۱۳۹۲ از یکی از مدیران شبکه پرس تی
شکایت او در سال ۱۳۹۲ از یکی از مدیران شبکه پرس تی وی، مهدی میرطالب در لندن دستگیر شد. او در سال ۱۴۰۰ نیز در دادگاه مردمی آبان که در لندن و برای رسیدگی به پرونده کشتار معترضان در آبان ۱۳۹۸ برگزار شد، حاضر بود و نقش فعال داشت. انتشار تصویر اهانت‌آمیز به مقدسات دینی. در خرداد ۱۳۹۵، شادی صدر عکسی از خود در حساب شخصی اینستاگرامش منتشر کرد که در آن، وی روی نوعی صندلی راحتی منقوش به برخی از نمادهای ماه محرم (از ایام مقدس نزد شیعیان) نشسته و جامی حاوی مایعی در دست اوست. روی صندلی او پرچم‌های منقش به نام حسین بن
اوست. روی صندلی او پرچم‌های منقش به نام حسین بن علی و نمادهای عاشورایی بود. انتشار این تصویر با بحث‌های گوناگونی مواجه شده است.‌ به گفته خود صدر، وی به خاطر نشر این تصویر، تهدید به قتل شده است. چند روز بعد این تصویر از صفحه اینستاگرام او حذف شد و مشخص نشد که این تصویر توسط اینستاگرام یا خود او حذف شده است. علی علیزاده از منتقدان به شادی صدر بابت انتشار این تصویر، در پیامی مدعی شد که برای این انتقاد، تهدید به قتل شده است. دیدگاه‌های سیاسی. وی در شهریور ۱۳۹۱ در مقاله‌ای اقوام ایرانی را «ملت» نامید و بر حق
در مقاله‌ای اقوام ایرانی را «ملت» نامید و بر حق ملل در تعیین سرنوشت خویش تأکید کرد. در سال ۲۰۱۵، شادی صدر با شرکت در کنگرهٔ یکی گروه‌های جدایی طلب اهوازی، در کنار پرچم این گروه سخنرانی کرد. دیدگاه‌های او دربارهٔ جشن‌های ایرانی از جمله نوروز موجب واکنش‌هایی در فضای مجازی شده است. به گفته شادی امین، شادی صدر به دفاع از حقوق اقلیت‌های قومی، مذهبی و جنسی پرداخته است، که این امر سبب شده موجی از حاشیه‌ها از سوی مخالفین حقوق اقلیت‌ها علیه او شکل بگیرد. همچنین در تهیه کتاب «جنسیت X» که پیرامون تجربه زیست
در تهیه کتاب «جنسیت X» که پیرامون تجربه زیست همجنسگرایان و ترنسجندرها در ایران تهیه شده است، همکاری تأثیرگذاری داشته است. نسخه فارسی این کتاب در روز هفده می ۲۰۱۵ هم‌زمان با روز مبارزه با هموفبیا معرفی شد. در پی مطلبی که شادی صدر در رابطه با اظهارات کاظم صدیقی در مورد علت وقوع زلزله، در سایت مردمک منتشر و در آن اظهار کرد «چندان فرقی بین حجت‌الاسلام صدیقی با هر یک از پسران تازه‌بالغ دیروز و مردان طرف دار حقوق بشر و حقوق زنان امروز نمی‌بینم»، موجی از انتقادات علیه وی در فضای وبلاگستان فارسی و در میان
علیه وی در فضای وبلاگستان فارسی و در میان نویسندگان و روشنفکران ایجاد شد. همچنین گروهی در شبکه اجتماعی فیس‌بوک برای اعلام تفاوت طرز فکر اعضا با صدیقی تشکیل شد. به همین منظور با حضور در میزگرد پرگار بی‌بی‌سی فارسی با عنوان «آیا متلک‌گویی یک اتفاق ساده است» از نظرات خود دفاع کرد و عنوان داشت: همواره زنان فمینیست به نقش زنان در بازآفرینی مردسالاری واقف بوده‌اند، اما همان افراد اگر به نقش مردان اشاره کنند، به «ضد مرد» بودن متهم می‌شوند. شادی صدر از منتقدان گروه مجاهدین خلق است و در پیامی از محاکمه رهبران این
مجاهدین خلق است و در پیامی از محاکمه رهبران این گروهک بابت اقداماتشان در گذشته، استقبال کرد. اقدامی که با پاسخ سازمان مجاهدین خلق همراه بود و مقاله‌ای با عنوان «فمینیست آخوندزاده» توسط آنان منتشر شد. با این حال برخی رسانه‌های از همکاری شادی صدر با سازمان مجاهدین خلق خبر داده‌اند. او در یاداشتی که هافینگتون پست نوشت، از قرار گرفتن این سازمان در لیست گروه‌های تروریستی در برخی کشورها، انتقاد کرده بود.
اعلان استقلال کوزوو، کاری است که نهاد موقت دولت خود خوانده انجمن کوزوو در تاریخ ۲۸ بهمن ۱۳۸۶ (۱۷ فوریه ۲۰۰۸) به انجام رساند؛ و بر پایه آن استقلال کوزوو از صربستان را بروز دادند. این دومین ادعای استقلال نهادهای قدرت سیاسی آلبانیائی‌های کوزوو است؛ نخستین آن‌ها در ۷ سپتامبر ۱۹۹۰ روی داد. برخلاف ادعای نخستین که تنها از سوی آلبانی به رسمیت شناخته شد، ادعای دوم را بیش‌تر کشورهای اتحادیه اروپا و ایالات متحده به رسمیت شناخته‌اند. شرح. پارلمان کوزوو با تصویب اعلامیه استقلال و جدائی این استان از صربستان، کوزوو را
استقلال و جدائی این استان از صربستان، کوزوو را کشوری مستقل، دمکراتیک و حاکم بر سرنوشت خود اعلام کرده‌است. بروز نامه (اعلامیه) استقلال در جلسه فوق‌العاده یکشنبه انجمن (پارلمان) به تصویب رسید که با سخنان هاشم تاچی نخست‌وزیر آغاز بکار کرده بود. تاچی گفت: کوزوو از این پس با افتخار مسیر استقلال و آزادی را طی می‌کند. هنگامی که تاچی بروز نامه استقلال را برای نمایندگان می‌خواند، ده‌ها هزار آلبانیائی‌تبار با فریادهای شادی، در خیابان‌های اطراف ساختمان پارلمان جمع شده بودند. جکوب کراسنیکی رئیس انجمن گفت دولت جدید
شده بودند. جکوب کراسنیکی رئیس انجمن گفت دولت جدید دولتی متعهد به دمکراسی و همکاری با جامعه بین‌المللی است. واکنش جهانی. آمریکا. بوش گفت: آمریکا به همکاری با متحدین خود برای اطمینان از بروز نکردن خشونت در کوزوو ادامه می‌دهد. وی همچنین گفت: از آمادگی و خواست دولت مستقر در پریشتینا برای حراست و حفاظت از حقوق اقلیت صرب در کوزوو دلگرم شده‌است. صربستان. صربستان با استقلال کوزوو مخالف است و این ناحیه را با نام استان خودمختار کوزوو و متوهیا، بخشی از خاک خود می‌داند. در بلگراد، وجیسلو کوزتونیکا نخست‌وزیر صربستان،
در بلگراد، وجیسلو کوزتونیکا نخست‌وزیر صربستان، در یک سخنرانی تلویزیونی کوزوو را یک کشور کاذب خواند. وی گفت بروز استقلال برای کوزوو تخلف و نقض معیارهای بین‌المللی است. روسیه. روسیه متحد صربستان، قبلاً گفته‌است خواستار مشورتهای فوری در شورای امنیت سازمان ملل متحد می‌شود. بلگراد و مسکو هر دو استدلال می‌کنند که استقلال کوزوو می‌تواند به شکل گرفتن جنبش‌های جدائی خواه در نقاط دیگر اروپا منجر شود.
نیلوفر بختیار ، وزیر گردشگری پاکستان بود که پس از صدور فتوا در مورد بوسیدن همکار فرانسوی خود از وزارت بر کنار شد. بر پایه این فتوا از خانواده او خواسته شد که او را به استغفار وادارند. فتوا. برخورد مفتی. محمد یونس که فتوایی سه صفحه‌ای را بر پایه قرآن و حدیث داده بود، گفته: یک زن مسلمان با یک مرد نامسلمان نمی‌تواند چنین کاری بکند. برخورد با فتوا. نیلوفر بختیار در برخورد با فتوا گفت: من کسی را بوسیده‌ام که از پدرم هم پیرتر است.
حکیم سعدالدین بن شمس‌الدین نزاری بیرجندی قهستانی (۶۴۵–۷۲۱ یا ۷۲۰ قمری) معروف به حکیم نزاری از سرایندگان بزرگ نیمه دوم سده هفتم و آغاز قرن هشتم، در روستای فوداج از توابع بیرجند زاده شد. وی را نخستین نویسنده دوره پس از الموت دانسته‌اند که پس از یک دهه بعد زاده شد و زبان شعر و تعبیرات و اصطلاحات صوفیان را برای پنهان کردن عقاید اسماعیلی خویش برگزید. وی پس از پایان تحصیلات مقدماتی خود در بیرجند و قاین، به مطالعه ادبیات، فلسفه و علوم متداول زمان خود در قهستان پرداخت. او از همان جوانی به کار دولتی مشغول گشت و پس
او از همان جوانی به کار دولتی مشغول گشت و پس از آن در سال ۶۷۸ قمری به نقاط گوناگونی سفر کرد و تجربیات خود را در کتابی به نام سفرنامه نوشت. پس از دو سال بعد به قهستان بازگشت و به خدمت به امرای کرتیان درآمد. اما معاندان وی، ملوک کرت را بر وی برانگیختند تا جایی که برکنار شد و اموالش مصادره گشت. نزاری سال‌های پایان عمر خود را با گوشه گیری گذراند و به کار کشاورزی پرداخت. اشعار نزاری، سرشار از اصطلاحات دینی، علمی و فلسفی، عرفانی و صوفیانه می‌باشد که آن‌ها را در جایگاه‌های مناسب و در معانی درست خود به کاربرده
جایگاه‌های مناسب و در معانی درست خود به کاربرده است. بسیاری از شعرا و نویسندگان از آن جمله جامی، شاعر و عارف نامدار سده نهم برخی از اشعار حافظ را متأثر از اشعار حکیم نزاری می‌دانند و به عبارت دیگر معتقدند که حافظ از شیوه نزاری پیروی کرده‌است. از اسماعیلیان این دوران تنها آثار نزاری به دست رسیده‌است. زندگی. کودکی. حکیم نزاری قهستانی دریکی از سال‌های آشوب و فتنه، هم‌زمان حملهٔ نهایی مغولان که برای اتمام فتح ایران و و برانداختن اسماعیلیه، در کانون نا آرامی‌ها، در روستای فوداج از روستاهای دامنهٔ کوه‌های باقران
در روستای فوداج از روستاهای دامنهٔ کوه‌های باقران بیرجند، در خانواده‌ای مذهبی (اسماعیلی) در سال ۶۴۵ق به دنیا آمد. با اینکه هیچ‌یک از تذکره‌ها به تاریخ ولادت نزاری اشاره نکرده‌اند از اشاره وی به ۶۵ سالگی خویش در مثنوی دستورنامه که در سال ۷۱۰ سروده شده، باید تولد او را سال ۶۴۵ قمری به‌شمار آورد. کودکی سعد الدین در زمان نابسامانی و حملات هلاکوخان به بهانه از بین بردن اسماعیلیان گذشت. به نوشته جان ریپکا، ایران‌شناس دانشگاه پراگ، خانواده نزاری ثروتمند بوده که بعداً تهی دست شده‌اند. نزاری در اشعار خود به کودکی
تهی دست شده‌اند. نزاری در اشعار خود به کودکی اش اشاره می‌کند: تحصیلات. وی تحت تربیت خانواده خود بزرگ شد و تحصیلات ابتدایی خود را نزد پدرش شمس الدین بن میر محمد که به دهقانی مشغول بود، فرا گرفت. شمس الدین که خود نیز فرد با سوادی بود، فر زندش را در بیرجند و قائن و سپس برای تحصیلات عالی در مدارس اسلامی فرستاد و نزاری دانش خود را در ادبیات و فلسفه عربی و فارسی گسترش داد. اما از سوی دیگر روش‌های تعلیم در مدارس بر خلاف عقاید شیعه اسماعیلی بود و با توجه به برخی از سروده‌های او می‌توان فهمید نزاری جوان تمایل اندکی
سروده‌های او می‌توان فهمید نزاری جوان تمایل اندکی به تعلیم آن نشان می‌داده‌است: نزاری با اشعار ابوالقاسم فردوسی (مرگ ۴۱۱ ه‍.ق)، عمر خیام (مرگ حدود ۵۱۷ ه‍.ق) و نظامی گنجوی (مرگ حدود ۶۰۰ ه‍.ق) و همچنین صوفیان شاعری همچون سنایی (مرگ حدود ۵۲۵ ه‍.ق)، فرید الدین عطار (مرگ ۶۲۷ ه‍.ق) آشنایی کامل داشته‌است. فرزندان. حکیم نزاری سه فرزند پسر داشت که بزرگ‌ترین پسرش تاج الدین محمد در جوانی در سال ۷۰۶ درگذشت و باعث شد نزاری برای او اشعاری به سبک سوگواری بسراید. او دو پسر دیگر به نام شاهنشاه و نصرت داشته که در پاره‌ای
دیگر به نام شاهنشاه و نصرت داشته که در پاره‌ای زمان به دست الجایتو زندانی می‌شوند و نزاری در نامه‌های خود به سلطان الجایتو خواستار آزادی آن‌ها از بند می‌شود. تخلص. تخلص سعد الدین قهستانی به نزاری بود و دلیل انتخاب این تخلص مورد تردید بوده‌است و دو احتمال قوی وجود دارد. نزاری به معنی لاغر و نحیف است و بعید هم نیست، این نام را برایش انتخاب کرده‌اند یا اینکه سعد الدین قهستانی تخلصش را به خاطر نزار المصطفی لدین الله پسر المستنصر بالله الفاطمی انتخاب کرده‌است. کار دولتی. نزاری در سال ۶۶۹ در جوانی خویش به دستگاه
دولتی. نزاری در سال ۶۶۹ در جوانی خویش به دستگاه شمس الدین کرت در هرات به خدمت دیوانی مشغول شد. فقر خانواده وی پس از حمله مغولان سبب گرایش او به این کار شد. گرچه حکّام هرات سنی مذهب بودند اما با حضور شیعه مذهبان در دربار خود مشکلی نداشتند. وجود برخی جباران در هرات باعث شده بود تا این شاعر ظلم ستیز در مقابله با آن شعر بسراید. او بعد به خدمت شمس الدین علیشاه درآمد و در کنار این حاکم به کار دیوانی و شاعری مشغول شد تا این که از خدمت او معاف گشت و دور از کار دولتی به سرودن اشعارش ادامه داد. کتاب ها. از کتابهایی
به سرودن اشعارش ادامه داد. کتاب ها. از کتابهایی که در باره حکیم نزاری نوشته شده است می توان به کتاب زندگی و آثار نزاری به زبان روسی اثر چنگیز غلام علی بایبوردی است که توسط مهناز صدری به قارسی ترجمه شده است می توان نام برد. سفرها. حکیم نزاری سفرش را از قهستان به ماوراء قفقاز از سال ۶۷۸ ه‍.ق تا ۶۷۹ه‍.ق به پایان می‌رساند؛ و در منظومه‌ای به نام سفرنامه گزارش سفرش از قهستان به ناحیه ماوراء قفقاز است که بیش از یکسال و نیم زمان برده‌است. شاعر در اول شوّال سال ۶۷۸ه‍.ق همراه با خواجه تاج‌الّدین عمید (مأمور حکومتی
همراه با خواجه تاج‌الّدین عمید (مأمور حکومتی مغول) به قصد رفتن به اردوی مقّر ایلخان و سپاهیان در ییلاق آلاتاق از شهر تون (فردوس کنونی) حرکت کردو به اصفهان می‌رسند و در نیمه ذوالقعده عازم نطنز می‌شوند و پس از آن به تبریز می‌رسند. در پنجم ماه صفر، تبریز را همراه با وزیر اعظم با تدبیر «آباقاآن» مغول یعنی شمس‌الدین جوینی صاحب دیوان (مقتول به سال ۶۸۳ هجری) ترک کرده و با گذشتن از کنار دریاچه «تله» یا «تلا» (ارومیه) راه خوی را در پیش می‌گیرند. آن‌ها سپس از خوی به سوی آلاتاق (محل تجّمع اردوی آباقاآن پسر هلاکوخان
سوی آلاتاق (محل تجّمع اردوی آباقاآن پسر هلاکوخان مغول) می‌روند و در ادامه سفر به ارمنستان می‌رسند. سپس از ارمنستان هم به سمت گرجستان می‌روند. در مسیر سفر از «کیتوکرخ» گذشته و به «گوکچه تنگیز» رفته و از آن محل هم به سوی «اراّن» ادامه مسیر می‌دهند. در هشتم جمادی‌الثانی به «برمک» و سپس «باکو» و «دربند» می‌رسند. اما در مسیر بازگشت ابتدا به «سرا» سپس به «اردبیل» و «بیله سوار» (پیل سوار)، بعد از آن به زنگان (زنجان) و سپس از «شیرویازی» و «ابهر» می‌گذرند و در ربیع‌الثانی سال ۶۷۹ هجری به قهستان می‌رسند. نزاری و
سال ۶۷۹ هجری به قهستان می‌رسند. نزاری و سعدی. نزاری هم عصر سعدی بوده‌است. در کتاب تاریخ آل یاسر مشهور به حسامی واعظ، ضمن بیان هم عصری حکیم نزاری با سعدی آمده‌است که این دو با هم در شیراز و بیرجند صحبت داشته‌اند و شیخ یکی دو نوبت به عشق صحبت با او از شیراز به بیرجند آمده و ذکر او را در منظومات خود آورده‌است. تذکره نویسان نیز در منابع مختلف از دیدار حکیم بیرجند با سعدی شیرازی سخن گفته‌اند. الطاف حسین حالی نویسنده کتاب حیات سعدی به نقل از سرگور اوسلی از کتاب مجالس العشاق می‌نویسد: حکیم نزاری قهستانی در حمام
مجالس العشاق می‌نویسد: حکیم نزاری قهستانی در حمام با شیخ روبرو شد شیخ از وی پرسید در خراسان کسی سعدی را نمی‌شناسد؟ نزاری جواب داد کلام سعدی در خراسان در افواه عموم جاری است، خواهش کرد چند شعر از سعدی بخواند و شیخ دانست نزاری صاحب کمالات است و ذوق شعر دارد بالاخره یکدیگر را شناختند و و سعدی نزاری را به خانه خویش دعوت کرد و تا چند روز از وی پذیرایی شایانی نمود هنگام حرکت نزاری به نوکرش گفت اگر سعدی گاهی به خراسان آمد مهمان نوازی خود را به او نشان خواهم داد. به گوش شیخ رسید و متأسف شد که شاید خوب پذیرایی
به گوش شیخ رسید و متأسف شد که شاید خوب پذیرایی نکرده‌است. اتفاقاَ سالی گذرش به قهستان افتاد و با حکیم نزاری ملاقات دست داد. حکیم پذیرایی ساده نمود و اغذیهٔ ساده بر سفره می‌چید و هنگام تودیع گفت پذیرایی پرتکلف موجب شرمندگی مهمان می‌شود رسم ما این است که ملاحظه کردی. در باب طرز سخن نزاری و سعدی باید گفت که نزاری چه در غزل‌ها و چه در مثنوی‌ها و چه در قصیده‌ها زیر نفوذ شدید سعدی است و هنر شعری او همه جا روح شعر نزاری را زیر پر و بال خود دارد و غزل‌های نزاری واسطه تتبع حافظ از سعدی است . . نزاری و حافظ. دربارهٔ
تتبع حافظ از سعدی است . . نزاری و حافظ. دربارهٔ تأثیر نزاری بر حافظ جامی در بهارستان نوشته‌است: «قدوه الشعراء خواجه حافظ شیرازی رحمه الله، اکثر اشعار وی لطیف و مطبوع است و بعضی قریب به اعجاز، غزلیات وی نسبت به غزلیات دیگران در سلامت و روانی حکم قصائد ظهیر را دارد نسبت به قصاید دیگران و سلایق شعری او نزدیک است به نزاری قهستانی. اما در شعر نزاری غث و سمین بسیار است به خلاف شعر وی» اما ذبیح‌الله صفا دربارهٔ این سخن جامی می‌نویسد: «جامی در بهارستان مدعی است که حافظ از شیوهٔ نزاری تتبع کرده‌است و این به نظر
که حافظ از شیوهٔ نزاری تتبع کرده‌است و این به نظر بعید می‌آید و جز چند استقبال از چند غزل نزاری اثر دیگری از او در اساس و بنیاد سبک حافظ ملاحظه نمی‌کنیم و در عوض نزاری خود اشعاری را از خاقانی و سعدی چندین بار استقبال کرده و جواب گفته‌است .» درگذشت. برای سال درگذشت نزاری سه قول مطرح شده‌است. اول قول محمد خوافی (۷۷۷–۸۴۹) است که آن را در سال ۷۲۱ می‌داند. دوم قول هدایت در کتاب مجمع الفصحا است که آن را در ۶۹۵ می‌داند که این نظر توسط هیچ صاحب نظری قابل قبول نیست. سومین قول تاریخ نویسانی همانند براون است که سال
سومین قول تاریخ نویسانی همانند براون است که سال درگذشت را ۷۲۰ می‌دانند. استاد ادبیات ذبیح‌الله صفا نظر محمد خوافی را بر همه ترجیح می‌دهد. آرامگاه او هم‌اکنون در شهر بیرجند در خیابان حکیم نزاری است. بنای آرامگاه در تاریخ ۲۴ خرداد ۱۳۹۶ به شماره ۳۰۱۶۳ ثبت ملی شد. طرح بنای آرامگاه حکیم نزاری گرفته شده از معماری ایرانی-اسلامی است. آثار. حکیم نزاری آثار متعددی در شعر فارسی دارد که در قالب‌های غزل و مثنوی و رباعی ترجیع بند سروده شده‌است دستورنامه مثنوی ای بر وزن شاهنامه فردوسی (فعولن فعولن فعولن فعل یا همان بحر
شاهنامه فردوسی (فعولن فعولن فعولن فعل یا همان بحر متقارب مثمن محذوف) است. این اثر در مجموع پندنامه‌ای در چگونگی آداب معاشرت از زبان نزاری برای فرزندانش است. دستورنامه با حمد و ستایش خداوند و رسولش آغاز می‌گردد: اهل بیت در آثار نزاری. علاقه و ارادت همراه با احترام به اهل بیت پیامبر در همه آثار نزاری مشهود است به ویژه او در غزلیاتش بارها به محبت و ولایت علی ابن ابی طالب اعتراف کرده‌است. مذهب نزاری. در مورد مذهب نزاری اختلاف نظر است ولی چیزی که به نظر می‌رسد این است که او پیرو دین اسماعیلی بوده ولی در اواخر
این است که او پیرو دین اسماعیلی بوده ولی در اواخر عمرش به شیعه دوازده امامی گرایش پیدا کرده‌است. اسماعیلیه شاخه‌ای از جریان سیاسی – کلامی شیعه هستند که پس از درگذشت جعفر صادق فرزند دیگر او به نام اسماعیل را به جای موسی کاظم به امامت قبول کردند. در خصوص مذهب نزاری، افراد مختلفی ابراز وجود کرده‌اند که برخی نظرات آن‌ها در پایین ذکر شده‌است: را دلیل مدعای خود می‌داند و دلیل دوم او نیز این است که مصنفات او خالی از مدح خلفای اسماعیلی است. همایش و رسانه. در سی و یکم اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۳ همایشی با عنوان «همایش
یکم اردیبهشت ماه سال ۱۳۹۳ همایشی با عنوان «همایش ملی نقد و تحلیل زندگی، شعر و اندیشه حکیم نزاری قهستانی» در دانشگاه بیرجند برگزار شد. ۲۰۰ مقاله به دبیرخانه همایش رسید و از این تعداد ۱۵۰ مقاله پذیرفته شد که ۳۶ مقاله برتر به صورت سخنرانی در همایش ارائه شد. در این همایش امام جمعه وقت، علی رضایی بیرجندی نیز حضور داشت. همچنین براساس بخشی از زندگینامه این حکیم، در سال ۱۳۹۳ فیلم مستندی با نام روایت حکیم گمنام به کارگردانی محمدتقی محمدقلیها تولید گردید. این فیلم برشی از زندگی پر فراز و نشیب حکیم سعدالدین نزاری
برشی از زندگی پر فراز و نشیب حکیم سعدالدین نزاری بیرجندی از شاعران و سخنوران قرن هفتم و هشتم هجری را روایت می‌کند. همچنین رادیو خراسان جنوبی در برنامه عندلیبان به بررسی احوال و اشعار حکیم نزاری پرداخت. آرامگاه حکیم نزاری. آرامگاه سعد الدین نزاری قهستانی، ملقب به حکیم نزاری، سراینده و شاعر سده هفتم هجری، یکی از نقاط دیدنی و تاریخی شهر بیرجند است که در بافت قدیمی شهر واقع شده‌است. طرح این بنا گرفته شده از معماری ایرانی-اسلامی است. این بنا در تاریخ ۲۴/۳/۱۳۹۶ به شماره ۳۰۱۶۳ به فهرست آثار ملی ایران افزوده شد.
به شماره ۳۰۱۶۳ به فهرست آثار ملی ایران افزوده شد. این آرامگاه هم‌اکنون در خیابان حکیم نزاری که به افتخار خود او نام گذاری شده‌است، قرار دارد. بازسازی آرامگاه حکیم نزاری. سوم تیر ماه ۱۴۰۰ در دوره شهرداری محمدعلی جاوید آرامگاه حکیم نزاری که بازسازی آن از چندی پیش آغاز شده بود با تملک زمین‌های کنار آن و افزودن آن به آرامگاه افتتاح شد.
گنییلان که با نام‌های گنییلانی یا گییلان (صربی:Гњилане/Gnjilane، آلبانیایی: Gjilani/Gjilan) شناخته می‌شود؛ شهری واقع در جنوب شرقی کوزوو است. این شهر مرکز ناحیه‌ای به همین نام در شرق کوزوو است. گنییلان در ۵۰ کیلومتری جنوب خاوری پریشتینا (در ۴۲٫۴۷ درجه شمالی و ۲۱٫۴۸ درجه خاوری) جای گرفته است. بر اساس آخرین سرشماری رسمی، ۱۰۳٬۶۷۵ نفر در این شهر سکونت دارند و جمعیت آن را اکثیرت آلبانیایی‌تبارها و اقلیت صرب‌ها تشکیل داده‌اند. این شهر زادگاه جردان شقیری هم هست.
نسل ربوده‌شده یا کودکان ربوده‌شده عنوانی است که به نسل‌هایی از کودکان بومی استرالیا که توسط سفیدپوستان از خانواده‌هایشان جدا شدند گفته می‌شود. در سال‌های اخیر با گسترش فضای سیاسی و اجتماعی استرالیا، بومیان این کشور توانسته‌اند برخی حق و حقوق از دست رفته خود را احیا کنند به گونه‌ای که فشار افکار عمومی در قضیه کودکان ربوده‌شده باعث شد تا دولت استرالیا در فوریه ۲۰۰۸، رسماً از بومیان این کشور به خاطر مصیبت‌هایی که به این ترتیب بر آنان وارد شده است، عذرخواهی کند. تاریخچه. سابقه جداسازی کودکان بومی استرالیا از
تاریخچه. سابقه جداسازی کودکان بومی استرالیا از خانواده‌هایشان به نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی بر می‌گردد. با ورود اروپائیان به سرزمین استرالیا، فشار و سختگیری فراوانی بر بومیان استرالیا وارد آمد، به گونه‌ای که سبب کاهش شدید جمعیت آنان شد. طی مدت حدود یکصد سال از دهه هفتاد قرن نوزدهم تا دهه هفتاد قرن بیستم، سفیدپوستان استرالیا تعداد زیادی از کودکان بومی استرالیا را به دلایل مختلف از خانواده‌هایشان جدا کردند و در نوانخانه‌ها یا تحت سرپرستی خانواده‌های سفیدپوست تربیت کردند. دولت استرالیا با حمایت مبلغین مسیحی و
کردند. دولت استرالیا با حمایت مبلغین مسیحی و با استناد به مواد قانونی این کشور، تعداد زیادی از کودکان بومی را به بهانه عدم کفایت والدین در تربیت فرزندان، از خانواده‌هایشان جدا و آنان را در کمپ‌های مخصوص یا نوانخانه‌های مخصوص یتیمان نگهداری می‌کرد. این گروه‌ها امروزه به نسل‌های ربوده شده شهرت یافته‌اند. روند جداسازی کودکان بومی از خانواده‌هایشان از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۵۹ شدت زیادی داشت. عذرخواهی رسمی دولت. در فوریه ۲۰۰۸ میلادی، کوین راد نخست‌وزیر استرالیا، در یک مراسم رسمی در پارلمان این کشور، از بومیان استرالیا
رسمی در پارلمان این کشور، از بومیان استرالیا به خاطر ستمی که به این ترتیب از سوی سفیدپوستان بر آنان روا شده است، عذرخواهی کرد. وی به‌ویژه از کودکان جداشده و خانواده‌های آنان عذرخواهی کرد و تاسف عمیق خود را بیان داشت. کوین راد در این عذرخواهی بیان داشت:
نثاری تونی، (زاده تون)، از شاعران سده ۱۰ هجری و معاصر شاه تهماسب اول صفوی بود. سام‌میرزا صفوی، در کتابش تحفه سامی می‌نویسد : آثار. دیوان نثاری تونی در دست است که تعداد ابیات آن در نسخه‌های موجود متفاوت است. از دیوان او تاکنون دو نسخه شناسایی شده است: الف) نسخۀ شماره ٣٢٨۵ در کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران، متعلق به سده یازدهم شامل سه‌هزار بیت حاوی قصاید و غزلیات که آغاز و انجام آن ناقص است. ب) نسخۀ ٣٢٨۵ همان کتابخانه تحریر سده دوازدهم با حدود پنج‌هزار بیت، شامل غزلیات و قصاید و ترکیب‌بندها که غزل‌ها و قصاید
غزلیات و قصاید و ترکیب‌بندها که غزل‌ها و قصاید براساس قافیه مرتب شده است. چند قصیده در منقبت علی ابن موسی الرضا که مراتب خلوص عقیده و احترام خود را نسبت به امام همان ابراز داشته و بقیه در ستایش چند تن از رجال عصر صفوی از جمله: نظام‌الدین شاهقلی سلطان استاجلو ، خواجه جلال‌الدین امیر بیگ وزیر، خواجه شمس‌الدین محمد نورکمال و امیر آیغوت‌بیگ استاجلوست. از آثار وی، می‌توان به کتاب سرو و تذرو اشاره کرد که به وسیلهٔ دکتر محمد جعفر یاحقی تصحیح شده‌است. این مثنوی بر وزن شاه و درویش است و ٢٣٨۵ بیت دارد. نمونه شعر. ‌‌
قطب‌الدین حیدر تونی، از عارفان بزرگ ‌‌‌شیعه مذهب سده‌های ۶ و ۷ هجری و سرسلسلهٔ فرقه حیدری بوده‌است. قطب‌الدین حیدر تونی، در سده ۶ هجری در شهر تون (فردوس امروزی) زاده شد. وی با عطار همنشینی داشته و عطار، کتاب حیدری‌نامه را در ایام شباب به نام وی نوشته‌است.بعضی از محققان معاصر این ارتباط را رد کرده اند حمدالله مستوفی و خواندمیر، حیدری‌ها را منسوب به قطب الدین حیدر تونی می‌دانند.
راهیان نور نامی است برای گروه بزرگی از کاروان‌های سیاحتی - مذهبی در ایران که به بازدید از مناطق جنگی بازمانده از جنگ ایران و عراق در غرب و جنوب غربی این کشور می‌پردازند. بیشتر این کاروان‌ها هم‌زمان با تعطیلات نوروزی و نیز تعطیلات تابستانی، برای مناطق غرب کشور، فعال می‌شوند. مناطق مرزی استان خوزستان به ویژه منطقه شلمچه از مقصدهای پرطرفدار این گروه‌هاست. این کاروان ها به سمت یادمان شهدای شوش نیز سفر می‌کنند. این حرکت نوعی از گردشگری جنگ در ایران محسوب می‌شود. بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت
بنیاد حفظ آثار و نشر ارزش‌های دفاع مقدس و مقاومت سازمان دهنده و متولی اصلی اردوهای سراسری «راهیان نور» است که هر ساله گروه‌هایی از مردم مناطق مختلف ایران را برای بازدید از مناطق جنگی غرب و جنوب غربی این کشور، به استان‌های هم‌مرز با عراق می‌برد. تاریخچه. کاروان راهیان نور از سال ۱۳۷۶ آغاز شده‌است. این حرکت بعد از پایان جنگ ایران و عراق، توسط گروه‌های مردمی خود جوش متشکل از رزمندگان شکل گرفت که در ایامی خاص نظیر عید نوروز، ایام محرم و ... کاروان‌هایی را برای بازدید از مناطق جنگی سامان می‌دادند و محل‌هایی
بازدید از مناطق جنگی سامان می‌دادند و محل‌هایی نظیر یادمان‌های فعلی شلمچه، اروند کنار و فتح المبین مورد بازدید این کاروان‌ها قرار می‌گرفت. این روند تا سال ۱۳۷۶ ادامه پیدا کرد. در سال ۱۳۷۷ بسیج دانشجویی از ظرفیت‌های اردوهای راهیان نور استفاده کرد و اعزام کاروان‌های دانشجویی شروع شد. سپس بسیج محلات نیز شروع به اعزام کاروان‌هایی نمودند. بازدید رهبر ایران. سفر سیدعلی خامنه‌ای در تاریخ ۱۳۷۸/۱/۸ به یادمان شلمچه و حضور در میان زائران راهیان نور سبب توجه بیشتر به این اردوهای سیاحتی زیارتی شد. در تاریخ ۱۳۷۸/۱۲/۱۲