payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بیشتری دارن. خبرنگار ورزشی جین موس هم گفته‌است که «بازیکنان والیبال ساحلی به همراه دخترهای رقاص «حمله حمله» تنها دو کسانی هستند که پوشیدن بیکینی برایشان لباسی رسمی و الزامی است.» ملی‌پوش بریتانیایی دنیس جانز نیز گفته‌است که هدف فدراسیون جهانی والیبال از الزامی کردن بیکینی «سکسی بودن» و جلب توجه است. روبن آکوستا، رئیس فدراسیون جهانی والیبال، هم تصدیق کرده‌است که بیکینی این ورزش را برای تماشاچیان جذاب‌تر کرده‌است. بدن‌سازی. از دههٔ ۱۹۵۰ تا میانهٔ دههٔ ۱۹۷۰ مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در
مسابقاتی تحت عنوان زیبایی زنان یا میس بیکینی در حاشیهٔ مسابقات بدن‌سازی مردان برگزار می‌شد و برندگان عناوینی را چون دوشیزهٔ زیبایی بدن، دوشیزهٔ تناسب اندام، و دوشیزهٔ آمریکانا می‌شدند و در مراسم اهدای جوایز مدال قهرمانی را به گردن برندگان مرد می‌انداختند. در دههٔ ۱۹۸۰، برگزاری مسابقات میس المپیا در آمریکا و بریتانیا شروع شد و انجمن ملی بدنسازان آماتور (آمریکا) نام مسابقات میس بیکینی را به میس یونیورس تغییر داد. در ۱۹۸۶، مسابقات میس یونیورس به دو بخش «فیزیک» (برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های
(برای بدن‌های عضلانی‌تر) و «فیگور» (برای بدون‌های سنتی زنانه، معمولاً در کفش‌های پاشنه‌بلند) تقسیم شد. در نوامبر ۲۰۱۰ فدراسیون جهانی بدن‌سازی و تناسب‌اندام (IFBBF) مسابقه‌ای با عنوان بیکینی آغاز کرد که مختص زنانی است که نمی‌خواهند اندامشان را تا سطح مسابقات فیگور پرورش دهند. همچنین در مسابقات بدن‌سازی زنان با پخش تلویزیونی در آمریکا پوشیدن شورت بندی یا مایوی رکابی ممنوع است، بااین‌حال برخی سازمان‌های بدن‌سازی در مسابقات بسته به شرکت‌کنندگان اجازه می‌دهند با این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند. ورزش‌های دیگر.
این پوشش‌ها به روی صحنه حاضر شوند. ورزش‌های دیگر. زنان ورزشکار در رشته‌های دو و میدانی غالباً بیکینی‌هایی شبیه به بیکینی‌های معمول در والیبال ساحلی به تن می‌کنند. ایمی اکاف، ورزشکار پرش ارتفاع آمریکایی، در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ به جای لباس دوومیدانی بیکینی چرمی سیاه‌رنگی پوشید. فلورنس گریفیت-جوینرِ دونده نیز در بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ با ترکیب شورت بیکینی و ساپورتهای تک‌پایی توانست توجه بسیاری را به خود جلب کند. در بازی‌های پاسیفیک سال ۲۰۰۷ قوانین تغییر داده شدند تا ورزشکاران بتوانند به جای
تغییر داده شدند تا ورزشکاران بتوانند به جای بیکینی از لباس‌های پوشیده‌تر استفاده کنند. در بازی‌های غرب آسیایی ۲۰۰۶ نیز برگزارکنندگان پوشیدن شورت‌های بیکینی را از سوی زنان ورزشکار ممنوع کردند و از ایشان خواستند که شورت‌های بلندتری به تن کنند. در موج‌سواری شورت‌های بندی و دیگر لباس‌های بدن‌نما معمولند، با این حال بیکینی‌های موج‌سواری معمولاً از بیکینی‌های معمولی پوشیده‌تر و پابرجاترند. در سپتامبر ۱۹۸۱ مجلهٔ "سرفینگ مگزین" تصویری از کیمبرلی هرین، پلی‌میت مارس ۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال
۱۹۸۱، منتشر کرد که با بیکینی بدن‌نمایی در حال موج‌سواری بود. این مجله بعدها دست به انتشار نسخهٔ سالانهٔ ویژهٔ بیکینی زد. لیگ جهانی موج‌سواری هم معمولاً در کنار مسابقات موج‌سواری زنان مسابقات نمایشی بیکینی برگزار می‌کند که باعث می‌شود شرکت کنندگان به دو دسته تقسیم شوند. معمولاً جوایز مالی مسابقات نمایشی بیکینی از مسابقات موج‌سواری بیشتر است. ایده‌آل‌های بدنی. در سال ۱۹۵۰ فِرِد کول، صاحب کول آو کلیفرنیا، در مصاحبه‌ای با مجلهٔ "تایم" می‌گوید «بیکینی‌ها برای زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که
زنان نحیف فرانسوی طراحی شده‌اند» و «از آنجا که دختران فرانسوی پاهای کوتاهی دارند… مایوها را باید از طرفین تا می‌شود بالا آورد تا پاهایشان بلندتر به نظر برسد.» گزارشی در سال ۱۹۶۱ در "نیویورک تایمز" هم خبر از نظری می‌دهد مبنی بر اینکه بیکینی برای کسانی روا است که «نه خیلی لاغر باشند و نه خیلی چاق.» در دههٔ ۱۹۶۰ منتقد اتیکت امیلی پُست می‌نویسد «[بیکینی] فقط برای هیکل‌های بی‌عیب است و برای افراد خیلی جوان.» در "کتاب بیکینی" نوشتهٔ کلی کیورن بنسیمون، طراح مایوی آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند»
آمریکایی نورما کمالی می‌گوید «کسانی که خیک دارند» نباید بیکینی بپوشند. از آن زمان، گروهی از طراحان بیکینی زنان در سن‌ها و با گونه‌های بدنی مختلف را تشویق به پوشیدن بیکینی کرده‌اند. دههٔ ۱۹۷۰ همزمان بود با گسترش مفهوم لاغری ایده‌آل که تا به امروز هم محبوب مانده‌است. رونق آمادگی جسمانی و تناسب اندام در دههٔ ۱۹۸۰ سبب یکی از بزرگ‌ترین جهش‌ها در تکامل بیکینی شد. به قول میلز «خط ران کلی بالا آمد، خط جلو کلی پایین رفت، و بندها کلی باریک شدند.» مجله‌های زنان دست به استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند، و برنامه‌های
استفاده از عبارت «شکم بیکینی» زدند، و برنامه‌های تمرینات بدنی برای ساخت «بدنی آمادهٔ بیکینی» عرضه شدند. بیکینی‌هایی کوچک از جنس اسپندکس تا متقاضیان این ایده‌آل بدنی سخت را راضی کنند. فیلم‌هایی چون "تصادف آبی" و مجموعه‌های تلویزیونی واقع‌نمایی چون "سرف گرلز" مفاهیم مدل‌های بیکینی و ورزشکاران را در هم تنیدند و بر این ایده‌آل بدنی دامن زدند. برخی زنان، به انگیزهٔ عیدهای سالانهٔ تعطیلات بهاری، که نشان آغاز فصل بیکینی در آمریکای شمالی است، برای دستیابی به بدن ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند. در سال
ایده‌آل بیکینی دچار اختلال خوردن می‌شوند. در سال ۱۹۹۳ سوزی مِنکِز، دبیر فشن وقت در "اینترنشنال هرالد تریبیون"، از زنان می‌خواهد علیه «ایده‌آل بدنی» و «در معرض دید بودن» بیکینی «شورش» کنند. به نوشتهٔ او «به‌طور قابل ملاحظه‌ای بعضی از زیباترین و جوانترین زنان، که زمانی تنها کسانی بودند که جرئت عریان شدن را داشتند، در خیابان‌ها و ساحل‌ها تصمیم گرفته‌اند که در معرض دید بودن به پایان کارش رسیده‌است.» بااین‌حال والیبالیست حرفه‌ای گابریل ریس، که با بیکینی در مسابقات حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن
حاضر می‌شود، «اعتماد به نفس» را برای سکسی نمودن بیکینی کافی می‌داند. پژوهشی هم که به‌سفارش شرکت تحویل خانگی انگلیسی دایت شِف صورت گرفت نتیجه می‌گیرد که زنان باید تا سن ۴۷ سالگی بیکینی پوشیدن را ترک کنند. برنامهٔ "امروز" کانال ان‌ی‌سی این پژوهش را پوشش داد و مجلهٔ "مور" آن را هجو کرد. لباس زیر بیکینی. در بازار لباس‌های زیر مردانه و زنانه‌ای موجود است که به «لباس زیر بیکینی» موسومند. شکل و اندازهٔ لباس‌های زیر بیکینی زنانه مشابه شکل و اندازهٔ بیکینی معمولی است و در کل می‌تواند به هر گونه لباس زیری اشاره کند
و در کل می‌تواند به هر گونه لباس زیری اشاره کند که در بخش شکم پوشیدگی کمتری نسبت به لانژری و شورت زنانه داشته باشد و معمولاً همراه با تاپ کوتاه پوشیده می‌شود. شورت بیکینی مردانه لباس‌های زیری هستند که از شورت اسلیپ سنتی کوچکتر و بدن‌نماترند. این لباس‌های زیر می‌توانند بغل کوتاه یا بلند داشته باشند ولی معمولاً پایین‌تر از دور کمر (معمولاً در ارتفاع کفل) قرار می‌گیرند و جیب، دکمه، یا آویز ندارند. در شورت‌های بیکینی بندی نیز تکه‌های جلویی و پشتی در کشاله به هم متصلند ولی در دور کمر از هم جدایند و در طرفین ران
متصلند ولی در دور کمر از هم جدایند و در طرفین ران پوشیدگی ندارند. از آنجا که لباس زیر و لباس شنا هر دو لباس چسبان هستند، در طراحی آن‌ها اصول یکسانی در نظر گرفته می‌شود. تفاوت اصلی بین لباس زیر و لباس شنا این است که لباس شنا قرار است در معرض دید عموم قرار بگیرد. طرح لباس‌های شنا از گذشته تا به امروز تابع طرح لباس‌های زیر بوده‌است و همزمان با تغییر نگرش‌ها به بیکینی، طرح لباس‌های زیر نیز دستخوش تغییراتی شد که آن را به سوی مینیمالیسم و تأکید بر اهمیت راحتی سوق داد. تاریخچه. همزمان با روند تکامل و تغییر لباس
داد. تاریخچه. همزمان با روند تکامل و تغییر لباس شنا، لباس زیر دستخوش تغییراتی شد. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۴۰، طول لباس شنا به تبع طرح لباس زیر تغییر کرد. در دههٔ ۱۹۲۰، استفادهٔ زنان از کرست (شکم‌بند سنتی) رو به کاستی نهاد. همزمان شرکت کادول پاریس لباس زیری موسوم به «کرست پستان» به بازار عرضه کرد. در طی رکود بزرگ تولید شورت و پستان‌بند از پارچه‌های ارتجاع‌پذیر آغاز شد تا لباس‌های زیر مانند پوست دوم به بدن بچسبند. در دههٔ ۱۹۳۰ مدل‌های جدید لباس شنا در اروپا بر لباس‌های زیر مردانه و زنانه در آمریکا تأثیر گذاردند.
زیر مردانه و زنانه در آمریکا تأثیر گذاردند. بااین‌که خط کمربند این شورت‌های هنوز بالای ناف قرار داشت، برش درز ران به شکل کمانی بود که از زیر کشاله تا مفصل لگن ادامه داشت. این الگوی شورت قالبی برای غالب مدل‌های شورت زنانه و مردانه تا انتهای قرن بیستم بود. شرکت وارنر استاندارد اندازه سینه‌بند را در سال ۱۹۳۵ معرفی کرد. نخستین سینه‌بند فنری نیز در ۱۹۳۸ به بازار عرضه شد. در اواخر دههٔ سی میلادی شورت مردانهٔ "اِسْکَنْت" به بازار آمد که برش درز ران بسیار کوچکی داشت و خط کمربند آن پایین‌تر بود. در ۱۹۴۳، هوارد هیوز
و خط کمربند آن پایین‌تر بود. در ۱۹۴۳، هوارد هیوز گونه‌ای سینه‌بند جک‌دار طراحی کرد تا جین راسل آن را در فیلم یاغی بپوشد؛ بااین‌حال راسل در مصاحبه‌ها گفته‌است که هرگز آن «اختراع سرهم‌بندی‌شده» را نپوشیده‌است. در سال ۱۹۵۰، میدنفورم رسماً اولین سوتین برای جلوهٔ بزرگتر بالاتنه را به بازار معرفی کرد. تا دههٔ ۱۹۶۰، لباس شنای بیکینی بر طرح شورت اثر گذارده بود و با پدید آمدن برش جدید شلوارهای فاق‌کوتاه جین و پارچه‌ای همزمان بود. در دههٔ هفتاد میلادی و با معرفی شلوارهای جین چسبان، شورت‌های بندی محبوبیت یافتند،
شلوارهای جین چسبان، شورت‌های بندی محبوبیت یافتند، چراکه رد آن‌ها از روی شلوار معلوم نمی‌شد. در دههٔ ۱۹۸۰ شورت‌های دوخت فرانسه خط کمر و برش درز ران را تا خط کمربند واقعی بالا بردند، ولی پشت آن‌ها معمولاً پوشیده بود. طرح شورت‌ها در ربع پایانی قرن بیستم، مانند طرح سوتین‌ها و دیگر انواع لانژری، بدواً به‌منظور تأکید بر جذابیت‌های جنسی به بازار عرضه می‌شد. همزمان «شهوانی‌سازی» فرم بدن مردانه نیز رونق یافت و بدین منظور برندهایی چون کلوین کلاین با همکاری عکاسانی چون بروس وبر و هرب ریتس کارزارهایی تبلیغاتی راه
چون بروس وبر و هرب ریتس کارزارهایی تبلیغاتی راه انداختند. بازاریابی لباس‌های زیر مردانه با هدف مصرف انبوه صورت می‌گرفت و طرح لباس‌های شنا و ورزشی تاثیرگرفته از عکاسی ورزشی و بدن‌سازی بود. با گذر زمان، تأثیر متقابل لباس‌های زیر، لباس‌های شنا، و لباس‌های ورزشی بر یکدیگر منجر به پیدایش مد معاوضه‌پذیر سال‌های دههٔ ۱۹۹۰ شد. بیکینی مردانه. گاه از عبارت "بیکینی مردانه" برای اشاره به مایوهای اسلیپ استفاده می‌شود. قسمت بغل این بیکینی‌ها ممکن است کوتاه یا بلند باشد یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های
یا اصلاً بندی، گره‌ای، یا توری باشد. بیکینی‌های مردانه معمولاً دکمه یا آویز جلو ندارند. برخلاف مایوهای شنا، بیکینی‌های مردانه برای کاهش اصطکاک طراحی نشده‌اند و فاقد بند تنبان قابل رؤیتند. در کل مایوهایی که عرض بغل آن‌ها از ۱٫۵ اینچ (حدود ۴ سانتی‌متر) کمتر است برای شنا مناسب نیستند و بیشتر به کار تفریح، مُد، یا حمام آفتاب گرفتن می‌آیند. شورت‌های فیگورگیری در مسابقه‌های بدن‌سازی نمونه‌ای از این گونه شورت‌هاست. گاه مردان هم بالاتنهٔ بیکینی را، معمولاً با هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی
هدف ایجاد شوخی بصری، می‌پوشند. برای مثال مَنْکینی گونه‌ای مایوی مردانه با بندهایی شبیه بند برتل است که پس از پوشیده شدن در فیلم بُرات از سوی ساشا بارون کوهن محبوبیت یافت. موزدایی بیکینی. موزدایی بیکنی حذف موهای زهاری است که بیرون از خط بیکینی می‌رویند. نمایان شدن موهای زهار در بسیاری از فرهنگ‌ها ناپسندیده و شرم‌آور پنداشته می‌شود و معمولاً این موهای زاید را حذف می‌کنند. با اشاعهٔ محبوبیت بیکینی‌ها، مقبولیت موهای زهار رو به نقصان نهاد. با این حال، گونه‌های خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار
خاصی از مایوهای زنانه هستند که بخشی از موهای زهار را نمایان می‌سازند. کوچک شدن هرچه بیشتر مایوها، خصوصاً پس از ظهور بیکینی در سال ۱۹۴۵، موزدایی بیکینی هم محبوب ساخت. شیوه‌ای خاص از موزدایی بیکینی هم موسوم به «اپیلاسیون برزیلی» با ظهور شورتِ بندی محبوب شد. چندین شیوهٔ موزدایی بیکینی هست که می‌توان بسته به نوع شورت بیکینی و مساحت عریانی بیرون آن یکی را انتخاب کرد. معمول‌ترین این شیوه‌ها عبارتند از: اپیلاسیون آمریکایی (حذف موهای زهار در طرفین، بالای ران، و زیر ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار
ناف)، اپیلاسیون فرانسوی (که در آن تنها یک نوار باریک در جلو باقی می‌ماند)، و اپیلاسیون برزیلی (حذف همهٔ موهای زهار که به‌ویژه برای شورتِ بندی به‌کار می‌رود). برنزهٔ بیکینی. خطوط برنزه‌نشده‌ای که پوشیدن بیکینی به هنگام حمام آفتاب پدیدمی‌آورد، به برنزهٔ بیکینی موسومند. برای جلوگیری از پدید آمدن این الگوها، در سال ۱۹۶۹ گونه‌ای بیکینی اختراع شد که پارچه‌اش هزاران منفذ ریز دارد. این منافذ با چشم غیرمسلح دیده نمی‌شوند، ولی به‌اندازه‌ای نور آفتاب را از خود گذر می‌دهند که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند. نظربه‌اینکه
که خط برنزه‌نشده‌ای برجا نماند. نظربه‌اینکه بیکینی غالب پوست بدن را مقابل تابش فرابنفش عریان رها می‌کند، برنزه کردن بیش‌ازحد ممکن است به آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، و دیگر اختلال‌های مرتبط با پوست، چشم، و دستگاه ایمنی بینجامد. ازاین‌رو، سازمان‌های پزشکی به بیکینی‌پوشان پیشنهاد می‌کنند تا به‌منظور پیشگیری از آفتاب‌سوختگی، سرطان پوست، چروک، و افتادگی پوست از کرم‌های ضدآفتاب گسترده‌اثر استفاده نمایند. با این وجود ممکن است برخی مواد کرم‌های ضدآفتاب در صورت نفوذ به پوست در درازمدت آثار مخربی داشته باشند.
دژ نخل یا قلعه نخل یکی از محکم‌ترین قلعه‌های کشور پادشاهی عمان است. این قلعه در شهرستان نَخل و در منطقهٔ باطنه واقع شده‌است، ویکی از (نقاط دیدنی سلطنت عمان) به‌شمار می‌آیند. «قلعه نخل» یکی از بارزترین معالم أثری و گردشگری ( ولایة نخل ) در منطقهٔ باطنه‌است. قلعه روی تپهٔ بلندی در پایهٔ کوه حجر غربی قرار دارد، و از موقعیت بسیار عالی و سوق‌الجیشی برخوردار است. تاریخ بنا و بازسازی. تاریخ بنای «قلعه نخل» به دوران قبل از اسلام و دوران ساسانی باز میگردد. ساسانیان این قلعه را برای دفاع در برابر حملات اعراب
این قلعه را برای دفاع در برابر حملات اعراب بادیه‌نشین بنا کردند. آخرین بازساری کلی به قرن هفدهم میلادی برمی‌گردد. دوپل منحنی و بسیار قوی و مستحکم از پایین قلعه می‌گذرد، قلعه دارای چند برج است که مشهورترین آن‌ها سه برج بلند است به نام‌های: «برج الشرقی»، «برج الغربی» و «برج الأوسط». درون قلعه دوچاه آب شیرین نیز وجود دارد. این دژ بار اول توسط الإمام الصَلت بن مالک الخروصی در سال (۱۷۰ هـ. ق) مرمت شده و استحکاماتی نیز بر قلعه اضافه نموده‌است. همچنین در سال (۲۰۰ هـ. ق) برای بار دوم توسط دولت الیعاربه ترمیم
(۲۰۰ هـ. ق) برای بار دوم توسط دولت الیعاربه ترمیم شده‌است. بازسازی مجدد جهت موزه. ودر سال (۱۲۵۰ هـ. ق) توسط السلطان سعید بن سلطان ترمیم شده‌است و سوری (دیواری) بطول ۲ کیلومتر به قلعه اضافه نموده‌است. أما در سال (۱۹۹۰ م) (۱۴۱۱هـ. ق) قلعه به‌طور کامل توسط سلطان قابوس بن سعید مرمت و تجدید و توسعه یافته‌است، اکنون موزه ملی است.
به براده‌برداری از سطح یک جسم تراشیدن می‌گویند. قانون اصلی در تراشیدن این است: وسیله‌ای که جسم را تراش می‌دهد همواره باید از جسم سخت‌تر باشد؛ در غیر این صورت، خود وسیله تراشیده می‌شود. الماس سخت‌ترین مادهٔ طبیعی شناخته شده‌است و همواره قادر به تراشیدن و خش انداختن در بیشتر مواد می‌باشد.
احمد باقری پور فلاح شناخته شده با نام مهرداد فلاح، متولد ۱۳۳۹ در لاهیجان، شاعر، منتقد ادبی، مترجم و ویراستار است. او از سال ۱۳۶۲ به طور حرفه‌ای فعالیت ادبی خود را آغاز کرده و در سال ۶۳، مجموعه شعر «تعلیق-یادآوری‌ها» (مشترک با جعفر خادم) را به چاپ رسانده است. پس از «تعلیق»، شش مجموعه شعر دیگر «این خوابِ پر از پرتگاه» (۱۳۶۸)، «در بهترین انتظار» (۱۳۷۱)، «چهار دهان و یک نگاه» (۱۳۷۶)، «دارم دوباره کلاغ می‌شوم» (۱۳۷۸)، «از خودم» (۱۳۸۰) و «بریم هواخوری» (۱۳۸۷) از او منتشر شده است. او همچنین کتاب «زوزه» (مشهور‌ترین
منتشر شده است. او همچنین کتاب «زوزه» (مشهور‌ترین شعر آلن گینزبرگ/۱۳۸۹) را به همراه فرید قدمی‌ترجمه و منتشر کرده و مجموعه مقالاتی با عنوان «شاعر به خیابان قدم گذاشت»، «مجموعه کامل اشعار»، «خواندیدنی ولیعصر استریت» و «چهار جوابی‌ها» و... نیز گزیده‌ای از اشعار والت ویتمن، از او منتشر شده است. زندگی. مهرداد فلاح از شاعران تأثیرگذار در دههٔ هفتاد بود، دهه ای که یک نقطهٔ عطف در تاریخ ادبیات معاصر محسوب می‌شود و حاصل کار جمعی از شاعران بود و برخلاف تمام ادعاهای موجود هرگز نمی‌توان آن را یک کار فردی و به یک جریان
هرگز نمی‌توان آن را یک کار فردی و به یک جریان خاص منتسب کرد. یدالله رؤیایی رضا براهنی، علی باباچاهی، مهرداد فلاح، علی عبدالرضایی، بهزاد زرین پور، ابوالفضل پاشا و … از چهره‌های شاخص این دهه بودند؛ که شعرشان در این دهه با تغییرات بنیادین از لحاظ زیبایی شناسیک روبه رو شد و هرکدام به سهم خود پیشنهادهای جدیدی به گسترهٔ شعر فارسی ارائه کردند. فلاح که آغاز شاعریش برمی گردد به دههٔ شصت در خلال این سه دهه خودش را شاعری جسور و پیشرو معرفی کرده‌است که همیشه در پی ایجاد و اضافه کردن ظرفیت‌های جدید به زبان فارسی است
و اضافه کردن ظرفیت‌های جدید به زبان فارسی است مهرداد فلاح دو مجموعهٔ شعر «چهار دهان و یک نگاه» و «دارم دوباره کلاغ می‌شوم» را در سال‌های ۱۳۷۶ و ۱۳۷۸ منتشر کرد. او مجموعه‌ای دیگر از شعرهایش را با نام «از خودم» در سال ۱۳۸۰ چاپ کرد. مجموعه شعر دیگری از او با نام «بریم هواخوری» نیز نشر اینترنتی یافته‌است. او همچنین در سال ۹۲ مجموعه شعری به نام «قدم از آدم» (گزیدهٔ شعر» و «مانیفست اسب» چاپ کرد، که شامل تعدادی از خواندیدنی‌های اوست اولین مجموعه شعر او که در سال ۱۳۶۳ منتشر شد کار مشترک او بود با جعفر خادم، دومین
منتشر شد کار مشترک او بود با جعفر خادم، دومین مجموعه فلاح با نام «بهترین انتظار» در سال ۱۳۷۱ انتشار یافت. او و خانواده‌اش در حال حاضر در تهران ساکن هستند. فلاح در تاسی از شعر صد ساله اخیر فرانسه با شعر خواندیدنی‌ها در اصل شکل دیگری از "کانکریت" را ارائه کرد. مهرداد فلاح در کنار شاعرانی چون بهزاد زرین پور، علی عبدالرضایی، ابوالفضل پاشا از شاعران تأثیرگذاری بود که شاعران دههٔ هفتاد خوانده می‌شوند، دهه‌ای که از دیدگاه منتقدان یکی از دهه‌های تأثیرگذار در ادبیات فارسی معاصر است.. دهه‌ای که به باور منتقدان
فارسی معاصر است.. دهه‌ای که به باور منتقدان توانست بر بسیاری از جریانات مابعد خود تأثیر بگذارد؛ و توانست شعر فارسی را از لحاظ زیبایی شناسیک وارد مرحلهٔ جدیدی بکند.
جلی‌یلا (Jellyella) جنسی است از جانوران خزه‌زی از راستهٔ لب‌دهانان (Cheilostomida). جلی‌یلا فراساختار اسکلتی کلسیتی دارد که از دوکچه‌های دراز و متقاطع تشکیل شده‌است.
خزنده‌بال‌سانان یا خزندگان بالدار یا پتروسورها راسته‌ای از خزندگان هستند که دوران میانه‌زیستی و از دوره تریاس پسین تا آخر کرتاسه پسین در سرتاسر جهان می‌زیستند. پتروسورهای بال چرمی در حدود ۲۲۸ میلیون سال پیش از خانواده‌ای از شاه‌خزندگان به وجود آمده‌اند و نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده‌شان تمساح‌سانان و پرندگان امروزی هستند. این جانوران در پایان دوره کرتاسه در جریان رویداد انقراض کرتاسه-پالئوژن به طور کامل منقرض شدند. نخستین سنگواره پتروسور توسط زیست‌شناس ایتالیایی کوسیمو کولینی در سال ۱۷۸۴ کشف شد. واژه‌شناسی.
کوسیمو کولینی در سال ۱۷۸۴ کشف شد. واژه‌شناسی. واژهٔ پتروسور از کلمهٔ یونانی πτερόσαυρος به معنی مارمولک بال‌دار گرفته شده‌است. این جانوران به بال‌انگشتی‌ها (پتروداکتیل‌ها)) نیز معروفند این واژه برگرفته از واژهٔ یونانی πτεροδάκτυλος به معنی بال‌انگشتی است‌. ویژگی‌ها. پتروسور نخستین مهره‌دارانی محسوب می‌شوند که قدرت پرواز کردن درشان تکامل پیدا کرد. ظهور بال، استخوان‌های سبک و ماهیچه‌های قوی تغییراتی بود که پتروسورها آن‌ها را به جهت پرواز به دست آوردند. بال‌های این خزندگان از غشایی از پوست، ماهیچه، و دیگر
این خزندگان از غشایی از پوست، ماهیچه، و دیگر رشته‌های انبساطی از قفسه سینه تا چهار انگشت دراز برجسته تشکیل شده‌است. دامنه اندازه در پتروسورها بسیار زیاد بود و از گونه‌هایی به کوچکی گنجشک تا گونه‌هایی به بزرگی زرافه در میان آن‌ها وجود داشتند. این جانوران به‌طور عمده گوشت‌خوار بودند و بیشتر از حشرات، ماهیان، نرم‌تنان، سخت‌پوستان و مردار تغذیه می‌کرده‌اند. در فرهنگ عامه. در رسانه‌ها از پتروسورها به عنوان دایناسور نام برده می‌شود ولی این موضوع نادرست است، واژه دایناسور به‌طور صحیح و خاص به گروه مشخصی از
واژه دایناسور به‌طور صحیح و خاص به گروه مشخصی از خزندگان زمینی با یک حالت ایستاده محدود می‌شود؛ بنابراین پتروسورها بعلاوه گروه‌های گوناگونی از خزندگان آبزی همچون (ایکتیوسور)، پلسیوسور، موساسور دایناسور نیستند.
زائِدِهٔ قِرقِره‌ای نام یکی از استخوان‌های پا است. دو شیار اُریب در سطح کناری استخوان پاشنه پا توسط یک تیغهٔ بلند جدا شده‌اند که این تیغهٔ بلند زائدهٔ قرقره‌ای نام دارد. منابع. از نسخهٔ که در مالکیت عمومی قرار دارد.
چاندرایان-۱ اولین سفینهٔ بدون سرنشین هندی است که در تاریخ ۲۲ اکتبر ۲۰۰۸ از ایستگاه فضایی ساتیش داوان به فضا پرتاب شد. بر اساس برنامه‌ریزی‌های انجام شده چاندرایان باید حدود ۸ نوامبر به مدار ماه برسد. ↵این پروژه توسط سازمان تحقیقات فضایی هند (ایسرو) پیگیری می‌شود و هدف این مدار گرد جمع‌آوری اطلاعاتی از سطح کره ماه است. سازمان فضایی هند اعلام کرد که ارتباطش در ساعت ۱:۳۰ به وقت ایران در روز ۲۹ آگوست سال ۲۰۱۹ با این فضا پیما قطع شد.
جرجیس، سنت جورج ، یا گئورگ، مطابق منابع مسیحی سربازی از ارتش امپراتوری روم در سده‌های سوم و چهارم میلادی بود که به‌دلیل دست نکشیدن از ایمان خود به مسیحیت کشته شد. جرجیس در مسیحیت قدیس محسوب می‌شود. او در منابع اسلامی، پیامبر محسوب می‌شود. ابن بابویه و قطب راوندی از ابن‌عباس روایت کرده‌اند، که حق‌تعالی، جرجیس را پیامبر گردانید و او را به‌سوی پادشاهی که در شام بود (به نام داذانه) فرستاد. در جهان مسیحیت افسانه‌هایی چون کشتن اژدها به او نسبت داده شده است. همچنین او را حامی بعضی شهرها و کشورهای مسیحی دانسته‌اند.
او را حامی بعضی شهرها و کشورهای مسیحی دانسته‌اند. مطابق روایتی متعلق به سده ششم میلادی، اصل وی از لُد در اسرائیل بوده است. در اسلام. در منابع اسلامی آمده است: جرجیس معرب گریگر (جرج) است. تولد جرجیس به سال ۳۱۵ میلادی در روم در خانواده‌ای اصیل و موحد بوده است. پدرش اناک بن خسرو (از اشراف اشکانی) ساکن فلسطین (از توابع ایران آن روزگار در زمان ملوک الطوایفی) بوده و ازطرف حکومت مرکزی ایران ۱۴ سال بر شمال غرب ایران حکمرانی داشته است. جرجیس در ۱۶ سالگی به پیامبری می‌رسد. جرجیس از پیامبران دوره فترت پس‌از عیسی بوده
جرجیس از پیامبران دوره فترت پس‌از عیسی بوده است نه رسول و مبلغ دین عیسی و با واسطه از شاگردان حواریون بوده است. ظهور وی در ارمنستان در سال ۳۲۹ میلادی بوده است. وی پیامبری در روزگار داذانه ملک موصل (اقلیمی بین شام و عراق و خراسان (نیشابور) و آذربایجان) بوده است که بتی بنام افلون داشتند. تیرداد، برادر جرجیس، بت‌پرست و دشمن وی بوده و پس‌از پدر به حکومت می‌رسد. جرجیس برای تسهیل تبلیغ و دستگیری فقرا تجارت و مسافرت می‌کرده است. آخرین محل اقامت و تبلیغ جرجیس در شام بوده که در آنجا کشته و دفن شده است. شرح حال.
شام بوده که در آنجا کشته و دفن شده است. شرح حال. دربارهٔ واژه جرجیس در منابع لغوی عربی مطلبی نیامده و لغت‌نویسان به همین توضیح اکتفا کرده‌اند که نام پیامبری بوده است اما، با توجه به منشأ داستان‌های او و نوع ترکیب واژه، به نظر می‌رسد مُعرَّبِ جورج باشد. در قرآن نیز ذکری از جرجیس به میان نیامده؛ اما، در تفاسیر و تواریخ، از پیامبران دوره فترت پس‌از عیسی شمرده شده است. منبع اصلی قصه جرجیس در متون تاریخی و حدیثی مسلمانان، وهْب‌بن مُنَبِّه است. گسترده‌ترین روایت این قصه را ازطریق ابن اسحاق نقل کرده است. برطبق
این قصه را ازطریق ابن اسحاق نقل کرده است. برطبق روایت طبری، جرجیس از بندگان صالح خداوند و اهل فلسطین بود. وی ازجمله کسانی بود که بازماندگان حواریون مسیح را دیده و از آنان اخذ علم کرده و ایمان خود را پنهان داشته بودند. جرجیس شغل بازرگانی داشت و از این طریق به مستمندان کمک می‌کرد. وی در بذل مال بی‌دریغ بود، چندانکه گاهی خود تهی‌دست می‌شد و سپس به کسب و کار می‌پرداخت و مال به‌دست می‌آورد. در واقع، او برای صدقه دادن کار می‌کرد وگرنه فقر را بیشتر دوست می‌داشت. جرجیس، که از فرمانروایی مشرکان بر سرزمین خود احساس
که از فرمانروایی مشرکان بر سرزمین خود احساس ناامنی کرده بود، تصمیم گرفت به نزد داذانه، پادشاه جبار موصل (احتمالاً دیوکلسین، امپراتور روم از ۲۸۴ تا ۳۰۵ میلادی)، برود. وی برای جلب رضایت داذانه، که مشرکان را در آن سرزمین بر او مسلط نکند، مال فراوان به‌همراه خود برد تا به او هدیه دهد، اما متوجه شد که داذانه بت‌پرست است و مردم را به سجده کردن بر بتی به نام اِفّلون وامی‌دارد؛ ازاین‌رو، مالی را که با خود برده بود، بین مردم تقسیم کرد و او را به ترک بت‌پرستی دعوت نمود. داذانه هم متقابلاً جرجیس را به بت‌پرستی خواند
داذانه هم متقابلاً جرجیس را به بت‌پرستی خواند و بین آن دو مجادله‌ای درگرفت و سرانجام پادشاه، جرجیس را مخیر کرد که یا تن به شکنجه دهد یا در مقابل افّلون (بت) سجده کند. جرجیس سجده نکرد و از این‌رو، چندبار شکنجه و سپس به حبس همراه با شکنجه محکوم شد، اما به کمک فرشته‌ای نجات یافت و نزد داذانه بازگشت و این‌بار داذانه او را به شکلی وحشیانه به قتل رساند ولی جرجیس این بار، به امر خدا، زنده شد. بار بعدی داذانه دوباره او را به قتل رساند و جرجیس کشته شد. در این میان، همسر داذانه، با دیدن حالات جرجیس، ایمان آورد و به
همسر داذانه، با دیدن حالات جرجیس، ایمان آورد و به همین جرم به دستور داذانه به قتل رسید. در مجموع ۳۴٬۰۰۰ تن به جرجیس ایمان آوردند که همگی کشته شدند. جرجیس، پس‌از کشته شدن همسر داذانه، به درگاه خدا دعا کرد و برای خود رفع بلا و مرگ، و برای داذانه و قومش عذاب و نابودی درخواست کرد. خدا دعای او را اجابت کرد و بدین ترتیب، مرگ چهارم و ابدی نصیب جرجیس گردید. در مراحل حبس و شکنجه جرجیس، معجزات و کرامات چندی روی داد، ازجمله زنده شدن گاو مرده، سبز شدن گیاهان خشکیده، زنده شدن مردگان و شفایافتن نابینا. در منابع پس‌از
زنده شدن مردگان و شفایافتن نابینا. در منابع پس‌از طبری، قصه جرجیس با تغییراتی در برخی جزئیات حوادث و تعبیرات، و گاهی به‌طور خلاصه، نقل شده است. مقدسی ازجمله کسانی است که این قصه را به‌اختصار آورده است. قصه جرجیس در پاره‌ای از منابع حدیثی شیعه، نظیر قصص الانبیاء از قطب‌الدین راوندی، بحارالانوار از مجلسی و النور المبین فی قصص الانبیاء و المرسلین جزایری آمده است که با نقل طبری و ثعلبی تفاوت‌هایی دارد. ازجمله اینکه در نقل شیعی این روایت، تعبیر «بَعثَاللّه جرجیس الی ملِکٍ بالشام» آمده که نشان می‌دهد وی را خدا
الی ملِکٍ بالشام» آمده که نشان می‌دهد وی را خدا برانگیخته است. همچنین وقتی پادشاه از او می‌پرسد: «اهل کجایی؟» او می‌گوید: «رومی‌ام ولی در فلسطین سکونت دارم» که این نکته در نقل اهل سنّت نیامده است. همچنین در نقل شیعی، جرجیس به چاه انداخته می‌شود ولی در نقل اهل سنّت، به درون مجسمه توخالی گاوی انداخته می‌شود. در قصص‌الانبیاء قطب راوندی، قدیمی‌ترین روایت موجودِ شیعی از این داستان، کل حدیث از ابن بابویه نقل شده، اما چون این قصه در هیچ‌یک از کتابهای موجود ابن‌بابویه وجود ندارد، به نظر می‌رسد قطب راوندی قصه را از
وجود ندارد، به نظر می‌رسد قطب راوندی قصه را از یکی از کتابهای ابن‌بابویه، که اینک در دسترس نیست، نقل کرده باشد و این کتاب ظاهراً کتاب‌النبوة ابن‌بابویه است که خود او در برخی آثارش به آن اشاره کرده است. احتمالاً مأخذ اصلی قطب راوندی در قصص الانبیاء همین کتاب النبوة ابن‌بابویه بوده است. منبع اصلی ابن بابویه هم در نقل مطالبی از این دست، ظاهراً کتاب المبتداء آبان بن عثمان بَجَلی، مورخ معروف شیعی، است که در بسیاری از آثارش از او حدیث نقل کرده است. در هر حال، مجلسی، پس‌از ذکر قصه جرجیس، یادآور شده که این قصه در