payamvha/North_RAG huggingface dataset:
علی شریعتمداری (۱۵ دی شیراز از ۱۳۰۲ – ۲۰ دی ۱۳۹۵ شیراز) وزیر فرهنگ و آموزش عالی در دولت موقت مهدی بازرگان و عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی بود. وی همچنین اولین رئیس فرهنگستان علوم در بعد از انقلاب اسلامی بوده‌است. تحصیلات. وی مدرک کارشناسی فلسفه را از دانشگاه تهران، کارشناسی ارشد را از دانشگاه میشیگان و دکترا را از دانشگاه تنسی دریافت نمود. وی استاد دانشگاه تربیت معلم دانشگاه شیراز و دانشگاه اصفهان و دانشگاه آزاد بود. شریعتمداری تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در شهر شیراز به پایان رسانید و موفق به اخذ درجه
در شهر شیراز به پایان رسانید و موفق به اخذ درجه لیسانس در دو رشتهٔ فلسفه و علوم تربیتی در سال ۱۳۳۲ و علوم قضایی در سال ۱۳۳۵ شد. وی کارشناسی ارشد رشته آموزش متوسطه را در سال ۱۳۳۶ از دانشگاه میشیگان و دکترای فلسفه، تعلیم و تربیت و برنامه‌ریزی درسی را در سال ۱۳۳۸ از دانشگاه تنسی دریافت کرد. فعالیت‌های سیاسی. شریعتمداری از اعضای شورای مرکزی حزب مردم ایران بوده و از زمان تأسیس تا سال ۱۳۵۷ در این حزب فعالیت می‌کرد او پس از انقلاب از فعالیت‌های سیاسی کناره گرفت. فعالیت‌های آموزشی. علی شریعتمداری خدمات آموزشی خود
آموزشی. علی شریعتمداری خدمات آموزشی خود را از آموزش و پرورش آغاز کرد و طی سال‌های ۱۳۲۱ تا ۱۳۲۸ به عنوان آموزگار و از سال ۱۳۳۰ لغایت ۱۳۳۵ به‌عنوان دبیر به تدریس پرداخت. وی از سال ۱۳۳۹ به عنوان دانشیار علوم تربیتی دانشگاه شیراز و از سال ۱۳۴۳ به عنوان استاد علوم تربیتی دانشگاه اصفهان به تدریس مشغول شد و طی سال‌های ۱۳۴۴ تا ۱۳۴۶ به عنوان استاد مدعو در دانشگاه‌های ایندیا و تنسی نیز به تدریس مشغول بود. شریعتمداری از سال ۱۳۵۸ تاکنون استاد تعلیم و تربیت در دانشگاه تربیت معلم تهران است. از اهم سمت‌های اجرایی
تربیت معلم تهران است. از اهم سمت‌های اجرایی شریعتمداری، سرپرستی دانشکده علوم تربیتی دانشگاه اصفهان، عضویت در ستاد انقلاب فرهنگی، سرپرستی گروه علوم انسانی شورای عالی انقلاب فرهنگی، سرپرستی گروه‌های برنامه‌ریزی در شورای عالی برنامه‌ریزی، کمیته علوم تربیتی، شورای خبرگان بدون مدرک، و عضویت در هیئت مرکزی گزینش استاد، شورای آموزش و پرورش، و ریاست فرهنگستان علوم جمهوری اسلامی ایران بوده‌است. علی شریعتمداری همچنین عضو شورای پژوهش‌های علمی کشور، سرپرست مؤسسه تحقیقات تربیتی دانشگاه تربیت معلم و عضو شورای پژوهشی
تربیتی دانشگاه تربیت معلم و عضو شورای پژوهشی دانشگاه اصفهان بوده‌است. وی سابقه عضویت در هیئت رئیسه انجمن‌های ایرانی تعلیم و تربیت، فلسفه تعلیم و تربیت، و نیز انجمن روانشناسی ایران را دارد. وی مدال درجه یک علمی و نشان درجه یک تعلیم و تربیت جمهوری اسلامی ایران را نیز دریافت کرده‌است و مدیر مسئول چهار مجله علمی بوده‌است. تالیفات. شریعتمداری مؤلف ۲۴ جلد کتاب، مترجم ۶ عنوان کتاب، مؤلف ۷۰ عنوان مقاله علمی، اجتماعی، فرهنگی، مذهبی و مترجم ۱۸ مقاله و مجله علمی بوده‌است. از جمله آثار استاد می‌توان به کتاب‌های آموزش
از جمله آثار استاد می‌توان به کتاب‌های آموزش در حوزه و دانشگاه، روشنفکر کیست، تعلیم و تربیت اسلامی، جایگاه علوم انسانی در تولید علم، چگونگی ارتقاء سطح علمی کشور، نقد و خلاقیت در تفکر، نقد آرا برخی از دانشمندان معاصر، تعالیمات حضرت علی و نظر شهید مطهری، و سیاست و خردمندی اشاره کرد. درگذشت. وی در سن ۹۳ سالگی و به علت کهولت سن، در تاریخ ۲۰ دی ۱۳۹۵، در شهر شیراز دیده از جهان فروبست. در تاریخ ۲۳ دی ۱۳۹۵ از دانشگاه خوارزمی تهران به سمت قطعه ۱۱۰ بهشت زهرا تشییع و در آنجا به خاک سپرده شد.
ناصر میناچی (زاده ۱۳۱۰ تهران – درگذشته ۵ بهمن ۱۳۹۲ تهران) وزیر تبلیغات و جهانگردی در دولت موقت مهدی بازرگان بود. زندگی. میناچی از یاران و همراهان علی شریعتی و از مؤسسان حسینیه ارشاد به‌شمار می‌رفت و تا پایان عمر نیز عهده‌دار سمت مدیریت این مرکز بود. او پس از پیروزی انقلاب اسلامی و تشکیل دولت موقت، در کابینه بازرگان سمت «وزارت تبلیغات و جهانگردی» را عهده‌دار بود که به خاطر تعلق خاطرش به نام حسینه ارشاد، نام این وزارت‌خانه را به وزارت «ارشاد ملی» تغییر داد. با این حال امور مربوط به عرصه فرهنگ و هنر (تولیدات
این حال امور مربوط به عرصه فرهنگ و هنر (تولیدات ادبی و هنری) در آن زمان زیرمجموعه وزارت‌خانه تحت امر میناچی نبود و عهده‌دار آن وزارت آموزش عالی بود. میناچی از جمله افرادی بود که در کنار حقوقدانانی چون حسن ابراهیم حبیبی، ناصر کاتوزیان، احمد صدرحاج سید جوادی، محمدجعفر جعفری لنگرودی و عبدالکریم لاهیجی، در تهیه پیش نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی نقش داشت. گرچه آن پیش‌نویس توسط مجلس خبرگان قانون اساسی کنار گذاشته شد و قانون اساسی فعلی ایران با تفاوت‌های اساسی با پیش‌نویس قبلی به تصویب رسید. وزارت و زندان. وزارت
پیش‌نویس قبلی به تصویب رسید. وزارت و زندان. وزارت فرهنگ و هنر بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، در دولت موقت به وزارت ارشاد ملی تغییر نام داد و بعضی زیرمجموعه‌های وزارت اطلاعات و جهانگردی را هم به عهده گرفت. ناصر میناچی، اولین وزیری بود که بر مسند این وزارتخانه نشست. وزارت اما برای او که بنیان‌گذار حسینیه ارشاد در تهران و از کسانی بود که در تهیه پیش‌نویس قانون اساسی جمهوری اسلامی نقش داشتند، چندان خوش‌یمن نبود و او مدتی پس از استعفای دولت موقت، بازداشت و زندانی شد. بعد از اشغال سفارت آمریکا در تهران، دانشجویان خط
بعد از اشغال سفارت آمریکا در تهران، دانشجویان خط امام، ناصر میناچی را به رابطه غیرمتعارف با کشور آمریکا متهم کردند. یک روز بعد از طرح ادعاهای آن‌ها در تلویزیون ایران یعنی در روز ۱۷ بهمن ماه ۱۳۵۸وزیر ارشاد در منزل خود بازداشت شد. او ۳۴ سال بعد در مصاحبه‌ای با وب سایت خبرآنلاین گفته‌است: «شب ریختند خانه ما، یک فردی بود به نام آقای غفارپور که نمی‌دانم چه لجاجتی با ما داشت، ما را ممنوع‌الخروج هم کرده بود. پیش از این ماجرا یک بار خدمت امام رسیدیم و گله کردیم که ما وزیر شما بودیم، این آقا یک قاضی معمولی است ما
ما وزیر شما بودیم، این آقا یک قاضی معمولی است ما را ممنوع‌الخروج کرده، دیگر تا شاه عبدالعظیم هم نمی‌توانیم برویم». بازداشت آقای میناچی با اعتراض و انتقاد اعضای شورای انقلاب بیشتر از ۲۴ ساعت دوام نیافت. او بعد از آزادی اعلام کرد که علیه دانشجویان خط امام اعلام جرم خواهد کرد مسئله‌ای که از سوی محمد موسوی خوئینی‌ها، حامی اصلی دانشجویان خط امام در آن زمان، توطئه خوانده شد و تا مدت‌ها این دو نفر رویاروی هم قرار گرفتند. درگذشت و تدفین. میناچی بعد از تحمل یک دوره بیماری صبح روز پنجم بهمن ۱۳۹۲ در سن ۸۲ سالگی
دوره بیماری صبح روز پنجم بهمن ۱۳۹۲ در سن ۸۲ سالگی درگذشت. او وصیت کرده بود در حسینیه ارشاد دفن شود و محل قبر نیز مشخص بود و مجوز لازم اخذ شده بود، اما تشییع‌کنندگان روز خاکسپاری با ممانعت مأموران روبرو شدند و امکان خاکسپاری در مکانی که میناچی به عنوان مقبره برای خود طراحی کرده بود، فراهم نشد. او در نهایت در آرامستان علی ابن جعفر در قم به خاک سپرده شد. چند تن از فعالان سیاسی قم از جمله سعید منتظری، احمد منتظری و فاضل میبدی در مراسم خاکسپاری میناچی شرکت داشتند و احمد منتظری بر پیکر او، نماز میت اقامه کرد.
مصطفی کتیرایی (۱۰ دیِ ۱۳۰۷ ملایر – ۱۴ بهمنِ ۱۳۹۴ تهران) سیاست‌مدار و وکیل بود. وی در دولت موقت وزیر مسکن و شهرسازی و در دولت اول از ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۰ معاون نخست‌وزیر و دبیرکل سازمان امور اداری و استخدامی کشور بود. وی دبیر شورای انقلاب و نویسنده اساسنامه این شورا بود. او پیش از انقلاب، از سوی سید روح‌الله خمینی به همراه مهدی بازرگان و اکبر هاشمی رفسنجانی، از اعضای هیئت تنظیم‌کننده اعتصاب در شرکت نفت بود. کارشناس رسمی دادگستری در رشته راه و ساختمان و تا سال ۱۳۶۸ رییس کانون کارشناسان رسمی دادگستری بود. کتیرایی از
کانون کارشناسان رسمی دادگستری بود. کتیرایی از اعضای نهضت آزادی و عضو مکتب متاع بود و پس از سال ۱۳۶۰ هیچگونه سمت اجرایی در نظام جمهوری اسلامی نداشت. زندگی. مصطفی کتیرایی در تاریخ ۱۰ دی‌ماه سال ۱۳۰۷ در شهر ملایر زاده شد. او در سال ۱۳۲۶ به تهران آمد و وارد دانشگاه تهران شد. چهار سال بعد (۱۳۳۰) در رشته راه و ساختمان از دانشکده فنی دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و از این تاریخ فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی وی آغاز گردید. او در سال‌های ۱۳۳۲ و ۳۳، هم‌زمان با فعالیت‌های نهضت ملی با مرتضی مطهری در تهران آشنا شد و با او
نهضت ملی با مرتضی مطهری در تهران آشنا شد و با او در زمینه‌های فرهنگی و اجتماعی همکاری کرد. سال ۱۳۳۶ کتیرایی در کنار مهدی بازرگان، به عنوان یکی از اعضای اصلی انجمن اسلامی مهندسان انتخاب شد و از این طریق با اندیشه نهضت ملی و افکار بازرگان و سیدمحمود طالقانی آشنا گردید. کتیرایی از بنیان‌گذاران انجمن اسلامی مهندسین بود و از سال ۱۳۳۷ مسئولیت این انجمن را برعهده داشت. مصطفی کتیرایی در سال ۱۳۴۱ هم‌زمان با تأسیس شرکت کارآموز به عضویت هیئت امنای این شرکت درآمد و نقش برجسته‌ای در تربیت تکنسین‌های فنی داشت. وی
و نقش برجسته‌ای در تربیت تکنسین‌های فنی داشت. وی هم‌چنین از مدیران سازمان مسکن بود، که به علت حساسیت ساواک از کار برکنار گردید، اما هم‌چنان به عنوان کارشناس به کار خود در سازمان مسکن ادامه داد. انقلاب. در تاریخ هشتم دی ماه سال ۱۳۵۷ مصطفی کتیرایی با حکم سید روح‌الله خمینی همراه با مهدی بازرگان و اکبر هاشمی رفسنجانی، عضو هیئتی بود، که اعتصاب در شرکت ملی نفت را تنظیم می‌کردند. در بخشی از این حکم خطاب به مهدی بازرگان آمده‌است: کتیرایی در مصاحبه با نشریه «حریم امام» در این مورد گفت: اعضای این هیئت برای مدت ۲۰
امام» در این مورد گفت: اعضای این هیئت برای مدت ۲۰ روز در خوزستان حضور داشتند، سپس هر ۳ نفر (بازرگان، هاشمی و کتیرایی) برای تشکیل شورای انقلاب به تهران بازگشتند. کتیرایی همراه با بازرگان به عضویت شورای انقلاب درآمد. این شورا یک ماه قبل از وقوع انقلاب، در فاصله روزهای ۲۲ دی‌ماه ۱۳۵۷ تا ۲۹ تیر ۱۳۵۹ تشکیل شد. وزارت مسکن و شهرسازی. یک هفته قبل از وقوع انقلاب در تاریخ ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ دولت موقت به نخست‌وزیری مهدی بازرگان، کابینه خود را معرفی کرد و مصطفی کتیرایی نیز با استعفا از شورای انقلاب، وارد کابینه دولت موقت
با استعفا از شورای انقلاب، وارد کابینه دولت موقت شد. در تاریخ ۱۴ آبان ۱۳۵۸ در پی اشغال سفارت آمریکا، دولت موقت استعفا کرد و از این تاریخ تا تیرماه ۱۳۵۹ که دولت جدید تشکیل شد، کشور با دولت شورای انقلاب اداره گردید. در این شورا نیز کتیرایی مسئولیت وزارتخانه مسکن و شهرسازی را برعهده داشت. وی در دوران وزارتش، قانون اراضی را تدوین کرد و برای حل مشکل مسکن، در پی حل «مسئله زمین» برآمد و با ادبیات حاکم بر آن دوره، به این نتیجه رسید که «زمین را به زمین بزنیم!». کانون کارشناسان دادگستری. وی پس از دوران وزارت، همچنان
کارشناسان دادگستری. وی پس از دوران وزارت، همچنان کارشناس رسمی دادگستری در رشته راه و ساختمان بود و تا سال ۱۳۶۸ نیز ریاست کانون کارشناسان رسمی دادگستری را برعهده داشت. او در طول ۳ دهه پایانی عمرش در عمل عضو هیچ تشکل سیاسی نبود و تا پایان عمر خود نیز تنها به‌عنوان یکی از اعضای انجمن اسلامی مهندسین باقی ماند. کتیرایی در آخرین موضع‌گیری سیاسی خود در بهمن‌ماه سال ۱۳۸۴ در نامه‌ای همراه با ۴ عضو دیگر شورای انقلاب؛ یدالله سحابی، احمد صدر حاج سیدجوادی، علی‌اکبر معین‌فر و ابراهیم یزدی، تأکید کرد که نه طمعی به ورود
و ابراهیم یزدی، تأکید کرد که نه طمعی به ورود در قدرت و حکومت دارند و نه در ربع قرن گذشته پس از انقلاب و استعفای دولت موقت، منصبی و مسئولیتی در حکومت داشته‌اند، ولی همچنان خود را در برابر ملت مسئول می‌دانند. درگذشت. مصطفی کتیرایی در چهاردهم بهمن ماه ۱۳۹۴ یعنی همزمان با سی و هفتمین سالروز معرفی بازرگان به عنوان نخست وزیر دولت موقت، درگذشت.
عباس تاج کاشانی متولد کاشان و وزیر نیرو در دولت موقت مهدی بازرگان بوده است. او از بنیان گذاران انجمن اسلامی مهندسین در سال ۱۳۳۶ بود.
کلکسیون کامپایلرهای گنو یا «مجموعهٔ مترجمِکدهای گنو» که به اختصار GCC نیز خوانده می‌شود، مجموعه‌ای از کامپایلرها برای زبان‌های برنامه‌نویسی مختلف است که به وسیلهٔ پروژه گنو به وجود آمده‌است. جی‌سی‌سی یکی از کلیدی‌ترین اعضای زنجیره ابزار گنو (به انگلیسی: Gnu ToolChain) است. جی سی سی در ابتدا فقط کامپایلری استاندارد برای سیستم گنو بود ولی امروزه در بسیاری از سیستم‌عامل‌های مشابه یونیکس از آن استفاده می‌شود؛ مانند گنو/لینوکس، خانواده بی‌اس‌دی، اواس ایکس. همچنین جی‌سی‌سی برای معماری‌های سخت‌افزاری مختلف نیز
جی‌سی‌سی برای معماری‌های سخت‌افزاری مختلف نیز پورت شده‌است. جی‌سی‌سی در اوایل سرنام کلمات "GNU C Compiler" بود؛ زیرا فقط توانایی کامپایل برنامه‌های نوشته شده به زبان C را داشت؛ که با مرور زمان قادر به ترجمه زبان‌های بیشتری مانند سی‌پلاس‌پلاس، فورترن، پاسکال، جاوا، آبجکتیو سی و ایدا شد. پس از آن جی سی سی سرنام کلمات "GNU Compiler Collection" شد. بنیاد نرم‌افزارهای آزاد جی‌سی‌سی را تحت اجازه‌نامه آزاد گنو (جی‌پی‌ال) نسخه ۳ به انضمام استثناهای منحصر به جی‌سی‌سی منتشر کرده‌است. جی‌سی‌سی نرم‌افزار آزاد است.
منتشر کرده‌است. جی‌سی‌سی نرم‌افزار آزاد است. پیشینه. ریچارد استالمن در تلاش برای راه‌اندازی سیستم‌عامل گنو از اندرو تننبام، نویسندهٔ کیت کامپایلر آمستردام (همچنین از آن به عنوان کین کامپایلر دانشگاه مستقل نیز یاد می‌شود) درخواست کرد که از کامپایلر او استفاده کند اما از آنجا که تننبام در پاسخ توضیح داد که اگرچه نام دانشگاه مستقل (آزاد) است اما کامپایلر آن نیست (بازی با کلمه free) استالمن تصمیم گرفت کامپایلر خود را بنویسد. وی نوشتن جی‌سی‌سی را در سال ۱۹۸۵ شروع کرد و در سال ۱۹۸۷ به عنوان کامپایلر پروژه گنو
کرد و در سال ۱۹۸۷ به عنوان کامپایلر پروژه گنو منتشر کرد. ویژگی‌ها. برخی از ویژگی‌ها و امکانات جی‌سی‌سی به قرار زیر است: پشتیبانی از سخت‌افزارها. جی سی سی معماری‌های پردازنده‌های گوناگونی را پشتیبانی می‌کند. به دلیل ماهیت پروژه گنو بخش عقب بندی کامپایلر هم اسمبلری به نام گنو اسمبلر از همین پروژه است (X86). چند معماری مهم که جی سی سی پشتیبانی می‌کند. مجوز. این کامپایلر تحت مجوز گنو جی‌پی‌ال نسخهٔ ۳ منتشر می‌شود، که یک بند استثنا برای آن در وب‌سایت گنو تحت عنوان GCC runtime exception یا «استثنای دورهٔ اجرای
GCC runtime exception یا «استثنای دورهٔ اجرای جی‌سی‌سی» تعریف شده‌است. این بند به کاربران اجازه می‌دهد تا قادر باشند علاوه بر نرم‌افزارهای آزاد، نرم‌افزارهای غیرجی‌پی‌ال از جمله نرم‌افزارهای انحصاری را هم با استفاده از جی‌سی‌سی کامپایل کنند.
زن روزنامه‌ای دارای مشی فمینیستی و اصلاح طلب بود که توسط فائزه هاشمی رفسنجانی و با سردبیری ابراهیم نبوی و سپس مسعود بهنود از ۱۷ مرداد ۱۳۷۷ تا ۱۷ فروردین ۱۳۷۸ منتشر گردید. خط مشی روزنامه "زن". در اولین شماره این روزنامه آمده بود: «روزنامه بنا دارد با نگاه زنانه و برای زنان بنویسد». خبر انتشار روزنامه زن توسط خبرگزاری‌های فرانسه و رویترز مخابره شد. خبرگزاری فرانس پرس می‌نویسد:"روزنامه زن در اولین شماره خود اذعان داشته که روزنامه‌ای فمنیستی نیست، بلکه در پی آنست که توازنی میان موقعیت مرد و زن ایجاد کند.
پی آنست که توازنی میان موقعیت مرد و زن ایجاد کند. روزنامه زن در نظر دارد با نگاهی به مشکلات زنان، حقوق اجتماعی آنان را به آنها بشناساند و خلاء موجود را پر کند." روزنامه زن در ابتدای انتشار خود حاوی مطالب و مصاحبه‌هایی از زنان و چهره‌های اصلاح‌طلب همچون جمیله کدیور و معصومه ابتکار بود؛ اما با گذشت زمان و تغییر فضای سیاسی کشور و به تبع آن، تغییر موضع اصلاح‌طلبان نسبت به هاشمی رفسنجانی، رویکرد این روزنامه نسبت به جریان اصلاح‌طلبی تغییر کرد.علی مطهری نیز از منتقدان روزنامه زن روز بود. روزنامه زن در کنار مسائل
روزنامه زن روز بود. روزنامه زن در کنار مسائل سیاسی به طرح مسائل مربوط به حقوق زنان نظیر مهریه، نفقه، ازدواج مجدد، اجتهاد زنان، حضانت و طلاق می‌پرداخت. توقیف. این روزنامه به دلیل درج اخبار سیاسی، نقد حجاب اسلامی، حمایت از فمنیسم، چاپ کاریکاتوری از داود احمدی مونس (آروین) پیرامون دیه زنان، و انتشار پیام تبریک نوروزی فرح پهلوی توسط جانشین مدیر تحریریه روزنامه، فرج بال‌افکن، ابتدا در بهمن ۱۳۷۷ به مدت دو هفته و بار دیگر در ۱۷ فروردین ۱۳۷۸ برای همیشه توقیف شد. عیسی سحرخیز، عطاءالله مهاجرانی و فائزه هاشمی
شد. عیسی سحرخیز، عطاءالله مهاجرانی و فائزه هاشمی رفسنجانی در فروردین ۱۳۸۲ در رابطه با ویژه نامه روزنامه توقیف شده زن به دادگاه انقلاب اسلامی احضار شدند.
به کالاهای انبار شده موجودی کالا یا موجودی می‌گویند. شرکت‌ها معمولاً صدها یا حتی هزاران کالا را در موجودی انبار می‌کنند، از چیزهای کوچک مانند مداد، گیره کاغذ، پیچ و مهره گرفته تا اقلام بزرگ مانند ماشین آلات، کامیون‌ها، تجهیزات ساختمانی و هواپیما. به‌طور طبیعی، بسیاری از اقلامی که یک شرکت در موجودی انبار خود از آنها نگهداری می‌کند، مربوط به نوع کسب و کاری است که در آن مشغول است. طبیعت و ذات موجودی‌ها. موجودی‌ها بخش مهمی از تجارت هستند. آنها نه تنها برای عملیات ضروری هستند، بلکه به رضایت مشتری نیز کمک
عملیات ضروری هستند، بلکه به رضایت مشتری نیز کمک می‌کنند. برخی از شرکت‌های بسیار بزرگ دارای مقادیر زیادی موجودی هستند. به عنوان مثال، جنرال موتورز در یک نقطه گزارش شده بود که به ارزش ۴۰ میلیارد دلار مواد، قطعات، اتومبیل و کامیون در زنجیره تأمین خود دارد. اگرچه مقادیر و ارزش دلاری موجودی‌های انبار شده توسط انواع مختلف شرکت‌ها به‌طور گسترده‌ای متفاوت است، یک شرکت معمولی معمولاً حدود ۳۰٪ از دارایی‌های جاری خود و شاید تا ۹۰٪ از سرمایه در گردش خود را در موجودی سرمایه‌گذاری کرده‌است. یکی از معیارهای پرکاربرد
سرمایه‌گذاری کرده‌است. یکی از معیارهای پرکاربرد عملکرد مدیریتی مربوط به بازگشت سرمایه یا بازده سرمایه‌گذاری (ROI) است که سود پس از کسر مالیات تقسیم بر کل دارایی‌ها می‌شود. از آنجا که موجودی‌ها ممکن است بخش قابل توجهی از کل دارایی‌ها را تشکیل دهند، کاهش موجودی‌ها می‌تواند منجر به افزایش قابل توجهی در بازده سرمایه‌گذاری شود، اگرچه این مزیت باید با خطر احتمالی کاهش در خدمات مشتری سنجیده شود. نسبت موجودی‌ها به فروش در بخش‌های تولیدی، عمده فروشی و خرده فروشی یکی از معیارهایی است که برای سنجش سلامت اقتصاد ایالات
از معیارهایی است که برای سنجش سلامت اقتصاد ایالات متحده آمریکا استفاده می‌شود. تصمیمات در رابطه با میزان موجودی در سازمان‌های خدماتی می‌تواند بسیار حیاتی باشد. برای مثال، بیمارستان‌ها مجموعه‌ای از داروها و منابع خونی را نگهداری می‌کنند که ممکن است در کوتاه‌مدت مورد نیاز باشد. عدم موجودی برخی از این موارد می‌تواند رفاه بیمار را به خطر بیندازد. با این حال، بسیاری از این اقلام ماندگاری محدودی دارند، بنابراین نگهداری مقادیر زیاد به معنای دور انداختن لوازم استفاده نشده و پرهزینه است. خدمات تعمیرات در محل برای
نشده و پرهزینه است. خدمات تعمیرات در محل برای کامپیوتر، چاپگر، دستگاه کپی و فکس نیز باید به دقت در نظر داشته باشند که کدام قطعات را به سایت بیاورند تا از سفر اضافی برای تهیه قطعات جلوگیری کنند. همین امر در مورد خدمات تعمیر خانه مانند برق، تعمیرکاران لوازم خانگی و لوله‌کشی نیز صدق می‌کند. منبع اصلی درآمد کسب و کارهای خرده فروشی و عمده فروشی، فروش کالا (یعنی موجودی) است. در واقع، از نظر دلاری، موجودی کالاهای نگهداری شده برای فروش یکی از بزرگ‌ترین دارایی‌های یک کسب‌وکار است. فروشگاه‌های خرده‌فروشی که لباس
یک کسب‌وکار است. فروشگاه‌های خرده‌فروشی که لباس می‌فروشند، با تصمیم‌گیری در مورد اینکه کدام سبک و چه مقدار از هر کدام را نگهداری کنند، دست و پنجه نرم می‌کنند، زیرا به خوبی می‌دانند که اقلام سریع‌فروش به معنای سود بیشتری نسبت به تخفیف شدید کالاهایی است که فروخته نشده‌اند.
شاهرخ خان (زادهٔ ۲ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ هندی است که در فیلم‌های هندی‌زبان فعالیت می‌کند. در رسانه‌ها از او با عنوان‌هایی مانند «پادشاه بالیوود» یاد شده و در بیش از ۹۰ فیلم حضور داشته‌است که برای نقش‌آفرینی‌هایش افتخارات گوناگونی از جمله ۱۴ جایزهٔ فیلم‌فیر دریافت کرده‌است. دولت هند نشان پادما شری و نیز دولت فرانسه نشان هنر و ادب و لژیون دونور را به او داده‌است. خان دنبال‌کنندگان چشمگیری در آسیا و مهاجران هندی در سراسر جهان دارد. از لحاظ شمار مخاطب و درآمد، چند رسانهٔ خبری او را یکی از موفق‌ترین
و درآمد، چند رسانهٔ خبری او را یکی از موفق‌ترین ستاره‌های سینما در جهان توصیف کرده‌اند. بسیاری از فیلم‌های او مضامین هویت ملی هندی و ارتباط‌ها با جوامع دور از وطن یا اختلاف‌ها و نارضایتی‌های جنسیتی، نژادی، اجتماعی و مذهبی را به تصویر می‌کشند. خان کارش را در پایان دههٔ ۱۹۸۰ با حضور در چند مجموعهٔ تلویزیونی آغاز کرد و در سال ۱۹۹۲ با فیلم "عاشق دیوانه‌وار" وارد بالیوود شد. او در آغاز کار بابت بازی در نقش افراد شرور در فیلم‌های "بازیگر" (۱۹۹۳) و "ترس" (۱۹۹۳) شناخته شد. خان پس از بازی در مجموعه‌ای از فیلم‌های
شد. خان پس از بازی در مجموعه‌ای از فیلم‌های عاشقانهٔ پرفروش از جمله "داماد عاشق عروس را می‌برد" (۱۹۹۵)، "دل دیوانه است" (۱۹۹۷)، "داره یه اتفاقایی میفته" (۱۹۹۸)، "محبت‌ها" (۲۰۰۰)، "گاهی شادی گاهی غم" (۲۰۰۱)، "فردا باشه یا نباشه" (۲۰۰۳)، "ویر-زارا" (۲۰۰۴) و "هرگز نگو خداحافظ" (۲۰۰۶) به شهرت رسید. او برای بازی در نقش یک معتاد به الکل در "دیوداس" (۲۰۰۲)، دانشمند ناسا در "مادری" (۲۰۰۴)، مربی هاکی در "هند، به پیش!" (۲۰۰۷) و مردی مبتلا به نشانگان آسپرگر در "من خان هستم" (۲۰۱۰) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. موفقیت
هستم" (۲۰۱۰) مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. موفقیت تجاری بیشتر با "ام شنتی ام" (۲۰۰۷) و "خداوند زوج‌ها را می‌سازد" (۲۰۰۸) رقم خورد و در "قطار چنای" (۲۰۱۳) و "سال نو مبارک" (۲۰۱۴) به ایفای نقش‌های کمدی پرداخت. به‌دنبال وقفه‌ای کوتاه، او با فیلم‌های اکشن ۲۰۲۳ "پتان" و "جوان" بازگشت موفقی داشت و هر دو فیلم در میان پرفروش‌ترین فیلم‌های هندی قرار گرفتند. کارهای بشردوستانه خان شامل خدمات بهداشت و درمان و امداد به فاجعه‌دیدگان بوده و در ۲۰۱۱ به دلیل پشتیبانی از آموزش کودکان، جایزه‌ای از یونسکو دریافت کرد. او در
کودکان، جایزه‌ای از یونسکو دریافت کرد. او در ۲۰۱۸ برای رهبری در حمایت از حقوق زنان و کودکان در هند، جایزهٔ کریستال مجمع جهانی اقتصاد را دریافت کرد. خان چندین بار در فهرستی از تأثیرگذارترین افراد در فرهنگ هند قرار گرفته و در سال ۲۰۰۸، "نیوزویک" او را یکی از پنجاه فرد قدرتمند در جهان معرفی کرد. مجلهٔ "تایم" در سال ۲۰۲۳ او را یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار در جهان نامید. اوایل زندگی و خانواده. والدین. پدر خان، یعنی میر تاج محمد خان، فعالِ جنبش استقلال‌طلبی هند و اهلِ پیشاور بود که در کنار خدمتکار خدای (جنبش مقاومت
پیشاور بود که در کنار خدمتکار خدای (جنبش مقاومت بدون خشونت به رهبری خان عبدالغفار خان که به‌دنبال همبستگی و استقلال هند بود) مبارزات سیاسی داشت. میر از پیروان عبدالغفار خان بود و به کنگره ملی هند ملحق شد. او همچنین پسر عموی سرلشکر ارتش ملی هند، یعنی شاه نواز خان بود. بنا به گفتهٔ خان، جد پدری او، میر جان محمد خان از قوم پشتون و اهل افغانستان بود. اما بعداً اقوام پدری او در پیشاور تصریح کردند که خانوادهٔ مذکور به‌زبان هندکو صحبت می‌کند و اصالتاً اهل کشمیر هستند که قرن‌ها پیش در پیشاور سکنی گزیدند؛ گفته‌های
که قرن‌ها پیش در پیشاور سکنی گزیدند؛ گفته‌های اقوام با این ادعا که پدربزرگش پشتون اهلِ افغانستان بود، در تضاد است. تا سال ۲۰۱۰، خانوادهٔ پدری خان همچنان در منطقه شاه ولی قطال در بازار قصه‌خوانی پیشاور زندگی می‌کردند. در سال ۱۹۴۶، میر تاج محمد خان برای تحصیل در رشته حقوقِ دانشگاه دهلی، به دهلی رفت. هنگامی که تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ رخ داد، او مجبور شد در دهلی بماند و تا سال‌ها بعد به پیشاور بازنگشت. مادر خان، لطیف فاطمه، افسر قضایی و همچنین دختر یک مهندس دولتیِ ارشد بود. پدر و مادر خان در سال ۱۹۵۹ ازدواج
ارشد بود. پدر و مادر خان در سال ۱۹۵۹ ازدواج کردند. اوایل زندگی. خان در ۲ نوامبر ۱۹۶۵ در خانواده‌ای مسلمان در دهلی نو به دنیا آمد. او پنج سال نخست زندگی خود را در منگلور گذراند که در آن‌جا پدربزرگ مادری‌اش، افتخار احمد، به عنوان مهندس ارشد بندرگاه مذکور در دههٔ ۱۹۶۰ مشغول به فعالیت بود. خان در توییتر خودش را «نیمی حیدرآبادی (مادر)، نیمی پشتون (پدر) و مقداری کشمیری (مادربزرگ)» توصیف کرد. خان در محلهٔ راجندرا ناگار دهلی نو بزرگ شد. پدرش چندین کار تجاری از جمله یک رستوران داشت. این خانواده در آپارتمان‌های
جمله یک رستوران داشت. این خانواده در آپارتمان‌های اجاره‌ای زندگی می‌کردند و از قشر متوسط جامعه بودند. خان در مدرسهٔ سنت کلمبا در مرکز دهلی شرکت کرد و آن‌جا در تحصیلات و نیز در ورزش‌هایی مانند هاکی و فوتبال عالی بود. او بالاترین جایزهٔ مدرسه، یعنی شمشیر افتخار را دریافت کرد. خان در ابتدا آرزو داشت که ورزش را دنبال کند، اما به دلیل آسیب دیدگی شانه در سال‌های اولیه زندگی، دیگر نمی‌توانست بازی کند. در عوض، در دورهٔ جوانی در نمایش‌ها بازی کرد و به دلیل تقلید از بازیگران بالیوود مورد تحسین قرار گرفت. بازیگران
بازیگران بالیوود مورد تحسین قرار گرفت. بازیگران مورد علاقه‌اش دیلیپ کومار، آمیتاب باچان و ممتاز بودند. یکی از دوستان دوران کودکی و شرکای بازیگری او آمریتا سینگ بود که بازیگر بالیوود شد. خان برای کسب مدرک لیسانس اقتصاد در کالج هانسراج (۱۹۸۵–۱۹۸۸) ثبت نام کرد، اما اکثر وقت خود را در گروه اکشن تئاتر دهلی (TAG) گذراند. او در آن‌جا تحت نظر کارگردان تئاتر، بری جان، به تحصیل در رشته بازیگری پرداخت. پس از اتمام دورهٔ کالج هانسراج، خان تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را در رشته ارتباطات جمعی در جامعه ملیه اسلامیه آغاز
در رشته ارتباطات جمعی در جامعه ملیه اسلامیه آغاز کرد، اما برای ادامهٔ کار بازیگری آن را ترک کرد. او همچنین در اوایل کار به مدرسه ملی نمایش در دهلی رفت. زندگی حرفه‌ای. شاهرخ که در تلویزیون به موفقیت دست یافته بود در سال ۹۱ با یکی از دوستانش وارد بمبئی می‌شود و مورد توجه هما مالینی ستاره زن آن زمان روزگار قرار می‌گیرد هیما می‌خواهد تا او بازیگر اولین فیلمی باشد که کارگردانی می‌کند. ۱۲ سال بعد پس از آن فیلم شاهرخ خان به سوپراستار سینمای هند بدل می‌شود. نام این فیلم «دل آشناهه» بود. در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۱ با گوری
فیلم «دل آشناهه» بود. در ۲۵ اکتبر ۱۹۹۱ با گوری خان ازدواج می‌کند. در مدرسه سنت کلمبا در دهلی نو برنده جایزه شمشیر افتخار می‌شود این جایزه مخصوص بهترین شاگرد بود. سال ۱۹۹۰ بهترین ستاره هند شد. در فیلم‌های آدیتیا چوپرا بدون خواندن فیلم‌نامه بازی می‌کند. زوج سینمایی وی کاجول بود. در سال ۲۰۰۹ وی درحالی که به تازگی از هواپیما پیاده شده تا به جمع طرفدارانش در آمریکا برود دستگیر شد و ۶۶ دقیقه مورد بازجویی قرار گرفت. شاهرخ خان یک کمپانی تولید فیلم به نام دریمز آنلیمیتد را اداره می‌کند. البته در ادارهٔ آن با "جوهی
را اداره می‌کند. البته در ادارهٔ آن با "جوهی چاولا" و "عزیز میرزا" همکار و شریک است. آن‌ها تاکنون چهار فیلم با نام‌های: پهیربهی دل‌های هندوستانی، آشوکا، یک دو کا چهار و چلته چلته تولید کرده‌اند. سال ۲۰۰۴ از سوی مجلهٔ تایم یکی از بهترین بازیگران هند لقب گرفت. در فیلم "گاهی خوشی گاهی غم"، پسرش «آریان» نقش کودکی شاهرخ خان را بازی می‌کند. او در سال ۲۰۰۳، در جریان فیلمبرداری فیلم "شاکتی:د پاور" ستون فقراتش صدمه دید و بعداً جراحی شد. این مشکل باعث شد که او دچار مشکلاتی مانند خشونت صدا شود. ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲: شروع کار
مانند خشونت صدا شود. ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲: شروع کار در سال ۱۹۹۱، شاهرخ به بمبئی رفت و اولین پیشنهاد سینمایی اش را از هما مالینی برای فیلم دل آشناهه (دل می‌داند) دریافت کرد. اما به دلیل تأخیر در تولید فیلم، دومین فیلم او به نام "دیوانا" (۱۹۹۲) در مقابل ریشی کاپور و دیویا بهاراتی اولین فیلم اکران‌شده از او بود. فیلم با نقدهای خوبی روبه رو شد ودومین فیلم پرفروش سال شناخته شد. او در این فیلم نقش مکمل را داشت با این حال جایزهٔ بهترین بازیگر تازه‌وارد را از جوایز فیلم فیر گرفت. وی سپس دراقتباس مانی کال از کتاب