payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ابو معبد عبدالله بن کثیر از قراء سبعه است. وی ایرانی‌تبار و متولد مکه، از نسل ایرانیانی بود که انوشیروان پادشاه ایران برای فتح حبشه گسیل کرده بود. ابن کثیر مردی فصیح و بلیغ بود؛ و از جمع صحابه عبدالله بن زبیر و انس بن مالک را درک کرد. او در سال ۱۲۰ هجری قمری درگذشت. کسانی که از وی راویت کرده‌اند:
ابوالحسن علی بن حمزه کوفی شهرت‌یافته به کِسایی (۷۳۷م- ۸۰۵ م) (نسب: ابوالحسن علی بن حمزه بن عبدالله بن بهمن بن فیروز) لغوی، نحوی، قاری و کاتب عربی کوفی ایرانی‌اصل بود که از قاریان هفتگانه به‌شمار می‌رود. اهل کوفه بود و همان‌جا ابتدا لغت آموخت. سپس به بصره رفت و نزد خلیل بن احمد دانش آموخت، و خلیل به او پیشنهاد داد که به بادیه رود (جمع‌آوری لغت از بدوی‌ها از برای سالم‌تر بودن زبانشان) کسایی زمانی دراز در بادیهٔ بغداد نزد عرب‌های حُطَیمیّه بود، حال آنکه از طبقهٔ بدویان فصیح‌گو نبوده‌اند. هنگامی که کسایی به
بدویان فصیح‌گو نبوده‌اند. هنگامی که کسایی به بصره بازگشت، خلیل بن احمد درگذشته بود و او جانشین یونس بن حبیب شد. کسائی در روزگار خلافت المهدی به بغداد درآمد و در قصر خلیفه، در ماه رمضان قرائت می‌کرد. سپس آموزگار کودکی امین و مأمون دو فرزند هارون الرشید شد. هارون او را در یکی از سفرهایش به خراسان، هم‌سفر گزید؛ کسائی در روستایی که رنبویه نامیده می‌شد، نزدیک ری درگذشت.جودی بن عثمان را اولین کسی می‌دانند که کتاب کسایی را به اندلس برد و با این کار، آموزش نحو از مذهب بصری به مذهب کوفی را در اندلس تغییر داد. پیش
مذهب بصری به مذهب کوفی را در اندلس تغییر داد. پیش از آن، اندلسی‌ها علم لغت را در متونی یادمی‌گرفتند که روشی خاص نداشت و کتاب‌هایشان، موضوعی باب‌بندی نشده بود. سپس خود جودی کتابی در نحو نگاشت. زندگی. کسائی از اصحاب امام صادق بود و قرائت را چهار بار از حمزه اخذ کرد، به‌طوری‌که می‌توان به قرائت او اعتماد نمود. او همچنین در نحو شاگرد خلیل ابن احمد فَراهیدی بوده‌است. دوری و ابوالحارث را از شاگردان او دانسته‌اند. آثار. کتاب‌ها و آثار زیادی به کسائی منسوب است؛ از جمله: "معانی القرآن و مقطوعُ القرآن و موصولُه"،
جمله: "معانی القرآن و مقطوعُ القرآن و موصولُه"، "کتاب فِی القراءات"، "کتاب النوادر الکبیر" و "کتاب النوادر الأصغر"، "مختصر فِی النحو"، "اختلاف العدد"، "قصص الأنبیاء"، "الحروف و کتاب العدد"، "القراءات"، "المصادر"، "الهجاء" و غیره. راویان. کسانی که از وی روایت کرده‌اند:
ریتا هِیوُرث با نام تولد مارگاریتا کارمن کانسینو (۱۷ اکتبر ۱۹۱۸ – ۱۴ مه ۱۹۸۷ در نیویورک) بازیگر آمریکایی برنده جایزه گلدن گلوب بود. ریتا هیورث در سال ۱۹۴۹ با علی سلمان آقاخان (علی خان) ازدواج کرد و از او دختری به نام یاسمین دارد. هیورث در ۱۴ مه ۱۹۸۷ در ۶۸ سالگی بر اثر بیماری آلزایمر درگذشت. یاسمین مادر را در طول بیماری در خانه‌اش در نیویورک نگهداری کرد و آوازه همین فداکاری باعث شد که انجمن حمایت از بیماران آلزایمر به وجود آید.
ذهن زیبا نام کتابی است که دربارهٔ زندگی جان نَش، ریاضیدان برندهٔ جایزهٔ نوبل اقتصاد و مسائلی که به دلیل بیماری اسکیزوفرنی با آنها مواجه می‌شود، نوشته شده است. این کتاب توسط سیلویا ناسار نوشته شده و در سال ۱۹۹۹ منتشر شده است. بر اساس این کتاب، فیلمی به همین نام در سال ۲۰۰۱ ساخته شد. صحنه‌هایی از فیلم تفاوت‌هایی با زندگی واقعی جان نَش دارند؛ برای مثال، صحنه مربوط به پیدا کردن الگوهای مختلف در ستارگان، صحنه‌ای که پسر جان نَش در حال غرق شدن در وان حمام است و موارد مربوط به ابزار تولید کننده رمز عبور که در دست
مربوط به ابزار تولید کننده رمز عبور که در دست جان نَش قرار گرفته است، کاملاً ساختگی می‌باشند. فیلم بیانگر فداکاری بسیار آلیشیا، همسر جان نَش، در رابطه با وی است و این در حالی است که این زوج در سال ۱۹۶۳ از یکدیگر جدا شده و پس از هفت سال، مجدداً در سال ۱۹۷۰ آلیشیا به جان نَش اجازه داده است تا در خانه وی زندگی کند که این رابطه مطلقاً یک رابطه احساسی نبوده است. جوایز. این کتاب در سال ۱۹۹۸ برنده جایزه شورای منتقدان کتاب ملی () در زمینه زندگینامه شد. این کتاب همچنین نامزد جایزه پولیتزر شده و در لیست پرفروش‌ترین
نامزد جایزه پولیتزر شده و در لیست پرفروش‌ترین کتاب‌های "نیویورک تایمز" در زمینه زندگینامه قرار گرفت.
ابوعمران عبدالله ابن عامر دمشقی از قراء سبعه است. او در زمان عمر بن عبدالعزیز و قبل و بعد از آن، امام مسجد دمشق (مسجد جامع اموی) و قاضی و پیشوای آنجا بوده و از معمرترین قراء سبعه به‌شمار می‌رود. او در سال ۱۱۸ هجری قمری درگذشت. کسانی که از وی روایت کرده‌اند:
ابو عمرو بن العلاء بصری از قراء سبعه‌است. او در میان قراء سبعه بیش از همه دارای کثرت اساتید و شیوخ قرائت بوده، و قرآن را در مناطق مختلفی مانند مکه و مدینه و بصره و کوفه بر استادان زیادی قرائت کرد. وی ایرانی بوده و او را سنی می‌دانند. او در سال ۱۵۴ هجری قمری درگذشت. کسانی که از او روایت کرده‌اند:
آیه ۵۵ سوره مائده از قرآن به آیه ولایت معروف است که توسط علی بن موسی الرضا نامگذاری شده‌است. در تمام کتاب‌های تفسیری در مورد این آیه صحبت شده‌است و از اهمیت خاصی نزد شیعه و سنی برخوردار است. به باور شیعیان این آیه در بیان مقام ولایت و امامت محمد و علی است و معتقدند علاوه بر خدا و رسول دسته سومی هم شامل این آیه می‌شوند که امامان شیعه هستند داستان وارد شده برای نزول آیه به این شرح است که در سال‌های اولیه اسلام بعد از هجرت محمد به مدینه فقیری وارد مسجد می‌شود و درخواست کمک می‌کند ولی هیچ‌کس به او کمکی نکرده و
درخواست کمک می‌کند ولی هیچ‌کس به او کمکی نکرده و در این بین تنها علی در حالی که در رکوع نماز بود به فقیر اشاره کرد تا انگشتری را از انگشت کوچک دست راستش درآورد و برای خود بردارد پس جبرئیل نازل شد و آیه ولایت را بر محمد خواند. ماجرا و علت نزول مورد اتفاق همه مسلمانان است در معنی کلمه ولی و افاده حصر انما دانشمندان شیعه و سنی نظر متفاوتی دارند و نتایج مختلفی از آیه گرفته‌اند شیعیان انما را حصر دانسته‌اند و ولایت را به معنی سرپرستی و اولی به تصرف و قربت گرفته‌اند و آیه را اینگونه معنا کرده‌اند ولی و سرپرست
و آیه را اینگونه معنا کرده‌اند ولی و سرپرست شما فقط خدا و رسول و کسانی هستند که نماز می‌خوانند و در حال رکوع زکات می‌دهند اما اهل سنت نظریات متفاوتی ارائه کرده‌اند برخی مانند فخر رازی ولی را به معنی دوست یا مانند رشید رضا به معنی ولایت در نصرت گرفتند عده ای انما را منحصر به علی نمی‌دانند دسته‌ای دیگر ایرادات فقهی به اعطای زکات در نماز گرفته‌اند؛ در نهایت آیه معروف به ولایت یکی از آیه‌های مهم برای شیعیان است و علت آن مهر تأییدی است که خداوند به اعطای زکات در نماز به عمل علی بن ابیطالب زده‌است. چه در آیه
در نماز به عمل علی بن ابیطالب زده‌است. چه در آیه توصیه به ولایت علی شده باشد، یا به دوستی علی این آیه برای شیعیان برگ برنده ای تلقی می‌شود منابع متعدد در این مورد در نزد اهل تسنن وجود دارد. نام‌گذاری. آیه ۵۵ از سوره مائده در کتابهای حدیثی و تفاسیر شیعی به نام آیه ولایت شهرت یافته‌است که علت این نامگذاری وجود کلمه "ولیّکم" در این آیه دانسته شده‌است. دردانشنامه امام رضا چنین آمده‌است که امام هشتم شیعیان علی بن موسی الرضا این آیه را با نام ولایت خوانده و مصداق آن را علی بن ابیطالب دانسته‌است. محتوا و ساختار.
آن را علی بن ابیطالب دانسته‌است. محتوا و ساختار. متن و ترجمه. مکارم شیرازی، مفسر شیعه مذهب، متن و ترجمه آیه ولایت را اینگونه شرح داده‌است:متن: ترجمه: محتوا. این آیه از ۱۴ کلمه و ۸۲ حرف تشکیل شده‌است. در مورد سیاق آیات، برخی از مفسرین شیعه از جمله طباطبایی در "تفسیر المیزان" و مکارم شیرازی در "تفسیر نمونه" معتقدند آیه ۵۵ به همراه آیه بعدی آیه ولایت نام‌گذاری شده و آیه ۵۶ تکمیل کننده آیه قبل است.ابن کثیر دانشمند شافعی مذهب در تفسیر "القرآن العظیم" آورده‌است محمد پس از اینکه آیه "انما ولیکم"... را خواند تکبیر
پس از اینکه آیه "انما ولیکم"... را خواند تکبیر گفت و آیه "ومن یتول"... را در شأن علی قرائت کرد. محمد حسین طباطبایی از مفسران معاصر شیعه در تفسیر المیزان خود با رد ارتباط آیات ۵۵و۵۶ با آیات قبل و بعد سوره، معتقد است ولایت در این دو آیه ارتباطی با دوستی و نصرت کفار و اهل کتاب نداردو معنای مستقلی دارد. شأن، مکان و زمان نزول. آلوسی از فقهای شافعی مذهب گزارش می‌کند که بیشتر اخباری‌ها بر این باورند که آیه در شأن علی بن ابیطالب نازل شده‌است. به شهادت اکثر مفسران شیعه و سنی این آیه مدنی و در شان علی بن ابیطالب است
و سنی این آیه مدنی و در شان علی بن ابیطالب است مفسران شیعه با استناد به این آیه مقام ولایت مطلق پیامبر اسلام را به همه امامان تعمیم می‌دهند و معتقدند علاوه بر خدا و پیامبرش، دسته سومی که شامل این آیه می‌شوند امامان هستند. مکارم شیرازی مفسر شیعه در "تفسیر نمونه" شأن نزول آیه را دربارهٔ علی بن ابیطالب آورده و ماجرا را اینگونه گزارش می‌کند که ابوذر غفاری — از صحابه محمد — گوید که روزی از روزها با پیامبر اسلام در مسجد نماز می‌خواندم که سائلی وارد مسجد شد و از مردم تقاضای کمک کرد اما کسی جوابش را نداد؛ او دست
مردم تقاضای کمک کرد اما کسی جوابش را نداد؛ او دست خود را به آسمان بلند کرد و گفت: خدایا تو شاهد باش که من در مسجد رسول تو تقاضای کمک کردم ولی کسی جواب مساعد به من نداد، در همین حال علی بن ابیطالب که در حال رکوع بود با انگشت کوچک دست راست خود اشاره کرد. سائل نزدیک آمد و انگشتر را از دست او بیرون آورد. محمد نیز که در حال نماز بود این جریان را مشاهده کرد، هنگامی که از نماز فارغ شد سر به سوی آسمان بلند کرد و چنین گفت: خدایا برادرم موسی از تو تقاضا کرد روحش را وسیع گردانی و کارها را بر او آسان سازی و گره از
وسیع گردانی و کارها را بر او آسان سازی و گره از زبانش بگشایی تا مردم گفتارش را درک کنند؛ و نیز موسی درخواست کرد برادرش هارون را وزیر و یاورش قرار دهی و به وسیله او بر توانش بیفزایی و او را در کارهایش شریک قرار دهی؛ خدایا من محمد پیامبر و برگزیده توأم سینه مرا گشاده گردان کارها را بر من آسان ساز و از خاندانم علی را وزیرم گردان تا به وسیله او پشتم قوی و محکم گردد؛ ابوذر می‌گوید هنوز دعای محمد پایان نیافته بود که جبرئیل آیه ولایت را نازل کرد؛ این شأن نزول با اختصار و تفصیل در منابع روایی و تفسیری و کلامی
با اختصار و تفصیل در منابع روایی و تفسیری و کلامی مذاهب اسلامی نقل شده‌است. ابن تیمیه گفته‌است این آیه دربارهٔ عامه مؤمنان نازل شده‌استبرخی شأن نزول آن را عبادة بن صامت ذکر کرده‌اند. در این میان ابن تیمیه سند حدیث اعطای انگشتر توسط علی بن ابیطالب را ضعیف و مخدوش می‌داند در حالیکه در منابع متعدد اهل سنت با راویان متعدد ذکر شده‌است راویان خبر از صحابه و تابعین. راویان این خبر میرحامد حسین هندی در "عبقات الانوار" و سید علی میلانی در "جواهرالکلام" را تعدادی از صحابه و تابعین هستند که عبارتند از: علی بن
از صحابه و تابعین هستند که عبارتند از: علی بن ابیطالب، مقداد بن اسود کِندی، عمار بن یاسر، عبدلله بن عباس، ابوذر غفاری، جابر بن عبدلله انصاری، ابو رافع، انس بن مالک، حسان بن ثابت انصاری، محمد بن حنفیه، ابن جریح مکی، سعید بن جبیر، عطاء، مجاهد، سدّی، مقاتل، ضحاک. سید بن طاووس، فقیه شیعه، این خبر را از نود طریق ذکر کرده‌است، از میان دانشمندان غیر شیعه که شأن نزول آیه را تنها علی بن ابی‌طالب می‌دانند می‌توان به قاضی عضد ایجی، میر شریف جرجانی در "شرح مواقف"، سعد الدین تفتازانی در "شرح المقاصد"، قوشچی سمرقندی،
الدین تفتازانی در "شرح المقاصد"، قوشچی سمرقندی، کلبی، ابن جریر طبری در "الجامع البیان عن تاویل القرآن" ،زمخشری در "الکشاف"، واحدی نیشابوری در "احکام القرآن"،حاکم حسکانی در "شواهد التنزیل"، ابن عساکر در "تاریخ مدینه الدمشق"، جلال الدین سیوطی در "اسباب النزول" اشاره کرد. علامه امینی، از نویسندگان شیعه در جلد سوم کتاب "الغدیر" اسامی دیگری را نیز ذکر می‌کند. زمان و مکان نزول آیه. به اتفاق شیعه و سنی سوره مائده، از سوره‌های مدنی است و جزو آخرین سوره‌هایی است که بر محمد نازل شده‌است؛ نزول این سوره به سال‌های آخر
محمد نازل شده‌است؛ نزول این سوره به سال‌های آخر عمر محمدبن عبدالله نسبت داده می‌شود که آیه ولایت از آیات این سوره از قرآن است. در سوره مائده به امر ولایت بر تمام مؤمنان به‌طور ویژه پرداخته شده‌است؛ همه مؤمنان مورد خطاب مستقیم این آیه هستند و این خطاب به زمان خاصی اختصاص ندارد. تفسیر. در تفاسیر شیعی. به گزارش مکارم شیرازی، مفسر شیعه، این آیه با کلمه «اِنَّما» شروع شده‌است که در زبان عربی برای انحصار کاربرد دارد و در فارسی مترادف کلمه «فقط» است. به عقیده همو، آمدن «اِنَّما» در ابتدای این آیه مشخص کرده‌است که
آمدن «اِنَّما» در ابتدای این آیه مشخص کرده‌است که ولی و سرپرست و متصرف در امور شما سه کس هستند که عبارتند از خدا، پیامبر و کسانی که ایمان آورده‌اند و نماز را به پا می‌دارند و در حال رکوع زکات می‌دهند. «ولی» در آیه به معنی «قرب»، «سرپرستی»، «تصرف» و «رهبری مادی و معنوی» است واژه «ولی» در کتب لغوی قرن اول فقط به معنای «سرپرست» به کار بسته می‌شد و معنای «دوست» بعدها افزوده شده‌است. «ولی» در اصطلاح فقها و مفسران بیشتر به معنای «متولی» و «اولی به تصرف» به کار رفته‌است. در لغت عرب «ولی» به معنای محب، دوست، یاور،
در لغت عرب «ولی» به معنای محب، دوست، یاور، همسایه، هم سوگند، پیرو، داماد و قرب است. «ولی» کسی است که امر دیگری را به عهده گیرد و «ولایت» در این‌جا همان «اولی به تصرف» معنی می‌دهد. برای اثبات این ادعا به صورت طبیعی معانی داماد، هم‌پیمان، همسایه و پیرو حذف می‌شود. با توجه به واژه «انما» که افاده حصر (فقط برای یک نفر مصداق دارد) می‌کند، معانی دوست و محب و یاور هم حذف می‌شود؛ چون این معانی بار بر افراد خاصی از مؤمنان نمی‌شود، چرا که قرآن همه مؤمنان را محب و دوست یکدیگر می‌داند. پس فقط معنی اولی به تصرف در این
یکدیگر می‌داند. پس فقط معنی اولی به تصرف در این آیه صدق می‌کند. شیعیان معتقدند با توجه به آیه علی حتی در زمان حیات محمد هم که زمان نزول آیه بوده اولی به تصرف بوده‌است و آنچه آیه در صدد اثبات آن است وجود مقام ولایت است نه اعمال آن مقام. همان‌طور که ولایت پیامبر با ولایت خدا قابل جمع است ولایت علی نیز با ولایت محمد منافات ندارد. پس علی در زمان حیات محمد هم ولایت و اولویت در تصرف داشته، اما این ولایت را به خصوص در مقابل محمد اعمال نمی‌کرده‌است. از منظر شیعیان مقام ولایت با مقام خلافت و زمامداری متفاوت است و
مقام ولایت با مقام خلافت و زمامداری متفاوت است و مقصود از ولایت در آیه فوق امارت نیست. هرچند طبری دانشمند اهل سنت این آیه را نصی بر خلافت علی می‌داند. نظر دانشمندان ادبیات عرب در مورد «انما» :وقتی کتاب‌های دانشمندان ادبیات عرب را بررسی می‌کنیم، ابن هشام تفتازانی و ابوحیان معتقدند انما از ادات حصر می‌باشد. «زکات» :اغلب کاربردهای زکات در قرآن به معنی صدقه واجب نیست، بلکه معنی انفاق و صدقه نیز می‌دهد، مثل مریم/ ۳۱ «وَجَعَلَنِی مُبَارَکًا أَیْنَ مَا کُنْتُ وَأَوْصَانِی بِالصَّلَاةِ وَالزَّکَاةِ مَا دُمْتُ
وَأَوْصَانِی بِالصَّلَاةِ وَالزَّکَاةِ مَا دُمْتُ حَیًّا». حتی در آیات مکی هم زکات به معنی صدقه و انفاق است. بسیاری از مفسران اهل سنت مثل قرطبی نیز مانند شیعیان قائل هستند چه صدقه مستحبی و چه زکات واجب هر دو در قرآن زکات نامیده شده‌است. «رکوع» :رکوع در لغت به معنی انحنا و در اصطلاح به معنی جزئی از اجزاء نماز است. مکارم شیرازی مفسر شیعه می‌گوید کلمه رکوع در این آیه به معنای رکوع نماز است و نه به معنی خضوع. ذکر جمله یقیمون الصلوة خود شاهدی بر این موضوع است، چرا که در هیچ جای قرآن نیامده زکات را با خضوع بدهید
که در هیچ جای قرآن نیامده زکات را با خضوع بدهید بلکه باید با اخلاص نیت و عدم منت داد. پس آوردن رکوع و نماز در کنار هم تبیین کننده کاربرد اصطلاحی رکوع است. «الذین آمنوا» :در ادبیات عرب مکرر دیده می‌شود که لفظ جمع برای مفرد به کار رفته‌است؛ با توجه به کلمه «الذین» و «آمنوا» که جمع آمده‌اند و مصداق آن علی بن ابیطالب است به این نکته توجه می‌شود که حمل جمع بر مفرد در قرآن بارها ذکر شده‌است که به چند نمونه از این آیات اشاره می‌کنیم: علامه امینی در الغدیر بیست آیه از قرآن را ذکر کرده‌است که در آن لفظ جمع آورده
از قرآن را ذکر کرده‌است که در آن لفظ جمع آورده شده ولی اراده یک نفر را دارد. وصف مقوم و وصف مشیر. وصف مقوم وصفیست که دلیل و ملاک حکم راهم بیان می‌کند. وصف مشیر وصفیست که تنها مصداق مورد نظر را معین می‌سازد و دلیل حکم را بیان نمی‌کند. در آیه ولایت وصف "الذین یقیمون الصلوه و یوتون الزکوه و هم راکعون" برای موصوف "الذین آمنوا" وصف مشیر است. چرا که زکات دادن در حالت نماز نمی‌تواند دلیل ایمان باشد. پس وصف مقوم نیست. در این آیه با به کار بردن وصف مشیر ولی مؤمنان که با توجه به شأن نزول علی بوده‌است، مشخص می‌شود.
که با توجه به شأن نزول علی بوده‌است، مشخص می‌شود. درآیه فوق باید دید مشار الیه وصف مشیر کیست، تا مصداق آن پیدا شود و با توجه به روایات وارده امامان از مصادیق آن هستند؛ ثانیاً ولایت سایر ائمه با ادله استوار در جای خود ثابت شده‌است و امامان نیز واردبر این ولایت می‌شوند مثل پذیرش ولایت پیامبران الهی از سوی اهل ادیان که در طول پذیرش ولایت خداوند است اینجا نیز ولایت اهل بیت در طول ولایت خدا، رسول و علی بن ابیطالب است. در تفاسیر اهل سنت. فخر رازی کلمه انما را در این آیه مفید حصر نمی‌داند پس آیه را چنین ترجمه
در این آیه مفید حصر نمی‌داند پس آیه را چنین ترجمه می‌کند که دوست و یاور شما خدا، رسول و مؤمنان هستند و این مؤمنان نماز می‌خوانند و زکات می‌دهند؛ یعنی همه مؤمنان، و از نظر او «و هم راکعون» هم جمله حالیه نیست. وی دربارهٔ کلمه رکوع می‌گوید: به منظور تأکید و تشریف آمده‌است و در این آیه به معنی لغوی یعنی خضوع و خشوع است. پس معنی آیه چنین می‌شود در هنگام اقامه نماز و ادای زکات خاضع و خاشع اند.همچنین به نظر او اگر معنی ولی در این آیه را اولی به تصرف بگیریم، سیاق آیات مختل می‌شود؛ چرا که در آیات قبل و بعد، ولی به
مختل می‌شود؛ چرا که در آیات قبل و بعد، ولی به معنی دوست و ناصر به کار رفته‌است. یکی دیگر از ایراداتی که فخر رازی برای حمل آیه بر علی بن ابیطالب می‌گیرد، این است که می‌گوید: در این آیه در ۷ موضع صیغه جمع به کار رفته و این دلیلی است بر این که این آیه مختص علی نیست. وی همچنین معتقد است علی در حین نزول آیه یعنی زمان حیات پیامبر امام نبوده و حق تصرف نداشته‌است، بلکه فقط پس از محمد می‌شود برای علی امامت قائل شد. پس اگر شیعه ولایت را در آیه فوق ولایت در تصرف و امامت معنا کند برای خدا و رسول ثبوت فعل دارد ولی برای
معنا کند برای خدا و رسول ثبوت فعل دارد ولی برای علی در زمان نزول آیه ثابت نیست، که این با ظاهر آیه در منافات است، ولی اگر ولایت به معنی یاری و محبت معنا شود، برای هر سه دسته ثبوت فعل دارد. همچنین فخر رازی می‌گوید کلمه زکات در قرآن برای عمل واجب به کار می‌روداما عمل علی نمی‌تواند ادای زکات واجب باشد، زیرا در آن صورت باید قائل شویم که او ادای زکات را تا آن وقت به تأخیر انداخته‌است و این یعنی معصیت. رشید رضا دانشمند اهل سنت معتقد است ولایت در آیه به معنی ولایت در نصرت است. این مورد را با توجه به سیاق آیات ذکر
در نصرت است. این مورد را با توجه به سیاق آیات ذکر می‌کند. همچنین دربارهٔ معنای رکوع می‌گوید به معنی خضوع و ضعف است و عرب هر که را به خدا ایمان داشته و بت نمی‌پرستد را راکع می‌گویند وی منبع خود را در این ادعا اساس البلاغه ذکر می‌کند.او همچنین معتقد است مراد از "الذین آمنوا" مؤمنان راستین هستند اینکه حمل مفرد، برای جمع از فصاحت به دور است. احتجاج به آیه ولایت. علی بن ابی طالب در طول حیات خود بارها با استناد به این آیه برتری خود را نسبت به سایر اصحاب بیان نمود: آیه ولایت در ادبیات. نخستین شعر سروده شده در این
آیه ولایت در ادبیات. نخستین شعر سروده شده در این باب به صحابی شاعر حسان بن ثابت برمیگردد که سروده‌است: و انت الذی اعطیت اذ کنت راکعا زکاه فدتک النفس یا خیر راکع فانزل فیک الله خیر ولایت و بینّها فی محکمات الشرایع تو بودی که در حال رکوع زکات بخشیدی، جان به فدای تو باد ای بهترین رکوع کنندگان و به دنبال آن خداوند بهترین ولایت را دربارهٔ تو نازل کرد و در ضمن قرآن مجید آن را ثبت نمود. فدس الیه خاتما و هو راکع و مازال اواها الی الخیر داعیا فبشر جبرییل النبی محمدا بذاک و جا الوحی فی ذاک سید رضی می‌گوید: و من سمحت
بذاک و جا الوحی فی ذاک سید رضی می‌گوید: و من سمحت بخاتمه یمین تضن بکل عالیه الکعاب و علی آن کسی است که دست پر جودش انگشتری را بخشید، آن دستی که بر هر صاحب فضیلت و شرافتی برتری داشت. دعبل شاعر شیعه در مورد خاتم بخشی علی چنین انشا نموده‌است: اذ جاءه المسکین حال صلوته فامتد طوعا بالذراع و بالید فتناول المسکین منه خاتما هبط الکریم الاجودی الاجود در آن هنگامیکه مسکینی در حال نماز او به سوی او آمدو او از روی میل و رغبت ذراع و دست خود را به سوی او دراز کرد در این وقت آن مسکین انگشتری را از او گرفت و جبراییل که
وقت آن مسکین انگشتری را از او گرفت و جبراییل که گرامی‌ترین افراد گرامیست نازل شد. خزیمه بن ثابت در این مورد سروده‌است: صدق خاتمه راکعا فاحسن بفعل امام الوری اوست که در رکوع نماز انگشتری خود را صدقه داد، پس چقدر نیکوست این عمل در مقابل همه خلایق عالم. سید حمیری از شعرای بزرگ صدر اسلام در دیوان خود چنین بیان می‌دارد: من ذا بخاتمه تصدق راکعا فاثابه ذوالعرش منه ولاءا کیست آنکه انگشتری خود را در حال رکوع صدقه داد و بدین جهت خداوند صاحب عرش ولای خود را جزای او داد. شهریار تبریزی شاعر معاصرنیز در غزل معروف «علی
شهریار تبریزی شاعر معاصرنیز در غزل معروف «علی ای همای رحمت» با اشاره ای به این آیه چنین سروده: برو ای گدای مسکین در خانه علی زن که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را کتاب‌شناسی. "در زمینه آیه ولایت کتابهای بیشماری تألیف شده‌است که در این نوشتار به چند نمونه از آنها اشاره می‌کنیم:تأملی در معنای رکوع در آیه ولایت"اثر جواد علاالمحدثین. "تجلی امامت در آیه ولایت" اثر محمدرضا کریمی؛ "جستاری در معنای واژه ولی" اثر محمدرضا جعفری و حسین حائری؛"بررسی راویان شأن نزول آیه ولایت"اثر سید محمد مرتضوی؛"بررسی دیدگاه‌های فخر
ولایت"اثر سید محمد مرتضوی؛"بررسی دیدگاه‌های فخر رازی پیرامون آیه ۵۵سوره مائده"اثر علی اصغر ایمان دوست؛"آیه الولایة"اثر حیدر الوکیل به زبان عربی؛"آیه ولایت و نظریه اندیشمندان و مفسران شیعه و اهل سنت"اثر علیرضا عظیمی فر؛"انما (آیه ولایت)" اثر محسن میر باقری؛"آیه ولایة فی آثار مفکری و مفسری الشیعه الامامیه و اهل السنة"اثر علیرضا عظیمی فربه زبان عربی؛ "آیه‌ها جلد ۸" اثر محمدعلی انصاری.
سه رنگ، مجموعهٔ سه فیلم از کریشتوف کیشلوفسکی، کارگردان لهستانی است. این سه فیلم عبارت‌اند از: هر سه فیلم نوشتهٔ کیشلوفسکی به همراهی کشیشتف پیسیویچ و با موسیقی متن ساختهٔ آهنگساز سرشناس لهستانی، زبیگنیف پرایسنر هستند.
تفسیر فرات کوفی، تفسیر قرآن به زبان عربی و به شیوه روایی در قرن ۴ هجری قمری از ابوالقاسم فرات بن ابراهیم بن فرات کوفی محدث و مفسر شیعی. مولف. درباره مولف اطلاعات دقیقی وجود ندارد و رجالیون متقدم و متاخر درباره ابوالقاسم فرات هیچ اطلاعی نداده‌اند. با این حال با توجه به نسبت کوفی او، اسامی مشایخ و شاگردانش و محتوای تفسیرش حدود زمانی زندگی‌اش را تخمین زده‌اند. برخی از متاخرین با توجه به ختم روایات این تفسیر به علی بن موسی الرضا وی را در شمار اصحاب علی بن موسی الرضا یا محمد تقی یا علی النقی دانسته اند. لذا فرات
یا محمد تقی یا علی النقی دانسته اند. لذا فرات باید از علمای نیمه دوم قرن سوم و اوایل قرن چهارم باشد و حداقل تا سال ۳۰۷ هجری اوایل قرن چهارم زنده بوده‌باشد. برخی با توجه به اساتید زیدی و نیز عدم تصریح فرات به دوازده امامی بودن و ذکر روایتی از زید بن علی در اختصاص عصمت به پنج تن آل عبا احتمال داده‌اند که فرات در هنگام نوشتن تفسیر زیدی بوده‌است. البته روایات فرات از صادقین و علی بن موسی الرضا و ذکر روایات متعدد دال بر خروج مهدی موعود که بر خلاف دیدگاه‌های زیدیه است؛ احتمال زیدی بودن فرات را ضعیف می‌کند. شیوه.
است؛ احتمال زیدی بودن فرات را ضعیف می‌کند. شیوه. تفسیر فرات به زبان عربی و به شیوه روائی است و در طی کتب تفسیری شیعی و اسناد کتب معتبر حدیث امامیه نقل گردیده‌است. تفسیر فرات، براساس ترتیب سوره‌ها تنظیم شده و برخلاف مفسران متقدم شیعه مانند قمی و عیاشی تنها آیاتی را که در شأن نزول و تفسیر یا تأویل قریب و بعید آنها روایتی درباره تعالیم و اعتقادات شیعی از ائمه شیعه یا صحابه و برخی تابعین بوده، برگزیده‌است. ساختار. این تفسیر بر ترتیب سوره‌های قرآن است. آغاز آن سوره فاتحه الکتاب و پایان آن سوره الناس می‌باشد.
سوره فاتحه الکتاب و پایان آن سوره الناس می‌باشد. مفسر، احادیث و آیات و روایات از طریق ائمه شیعه را آورده و آیاتی که در شأن نزول و تفسیر و تأویل آنها و اکثر آیاتی که در شان نزول و فضایل علی و اهل بیت نازل شده، انتخاب و سخن گفته‌است. چاپ و نسخه های خطی. تفسیر فرات کوفی در سال ۱۳۵۴ قمری به همت و مقدمه محمدعلی غروی اردوبادی در قم افست شد و در نجف به چاپ رسید. همچنین در سال ۱۴۱۰ قمری در تهران چاپ شد. هم اکنون نسخه خطی از این تفسیر در مدرسه فیضیه قم وجود دارد.
زبیگنیف پرایسنر (، ؛ زادهٔ ۲۰ مه ۱۹۵۵) موسیقی‌دان و آهنگساز اهل لهستان است. او به‌ویژه به‌دلیل همکاری‌هایش با کریشتوف کیشلوفسکی و ساخت آهنگ برای فیلم‌های وی شناخته می‌شود. پرایسنر بعد از ازدواج از نام خانوادگی همسرش استفاده می‌کند. زندگی. پرایسنر در رشته تاریخ و فلسفه تحصیل کرد و هیچ‌گاه به‌طور رسمی موسیقی نیاموخت، بلکه با گوش کردن به آثار موسیقی و تلاش برای اجرای آنها، موسیقی را به شکل خودآموز یادگرفت. سبک آهنگسازی او نمایانگر شکل مشخصی از نئورمانتیسم تونال است. او اذعان نموده که تحت تأثیر نیکولو پاگانینی
است. او اذعان نموده که تحت تأثیر نیکولو پاگانینی و ژان سیبلیوس بوده‌است. وی برندهٔ جوایزی چون جوایز سزار و خرس نقره‌ای ۴۷مین دورهٔ جشنواره بین‌المللی فیلم برلین شده و دو مرتبه نیز نامزد دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بوده‌است.
تَولّیٖ که به اشتباه تولّا خوانده می‌شود، یکی از فروع دین اسلام در مذهب شیعه، به‌معنی دوست‌داشتن خدا و دوست‌داشتن دوستان خدا (اهل‌بیت) و محبت آنان را در دل داشتن است.
حروف مقطعه، (حرف‌های گسسته) حروفی هستند که در ابتدای برخی از سوره‌های قرآن آمده‌است. حروف مقطعه در ابتدای ۲۹ سوره از سوره‌های قرآن آمده و مجموعاً ۷۸ حرف است که با حذف مکررات، ۱۴ حرف می‌شود. در قرآن و روایات اسلامی هیچ‌گونه نظر صریح در تاویل و تفسیر این آیات و دلیل وجود آنها دیده نمی‌شود سوره‌هایی که با این حروف آغاز می‌شوند، مکّی‌اند، به‌جز بقره و آل‌عمران، که آن‌دو هم در سالهای آغازین دوره مدنی نازل شده‌اند. فهرست حروف. این ۷۸ حرف (که بدون تکرار ۱۴ تا می‌شود) به قرار زیر است: و نیز با حذف حروف تکراری ۱۴
به قرار زیر است: و نیز با حذف حروف تکراری ۱۴ حرف باقی می‌ماند: گمانه‌زنی‌های مسلمانان. تبیین این حروف از آغاز تاریخ تفسیر تاکنون همواره توجه مفسران و قرآن پژوهان را به خود معطوف داشته و نظرات مختلف معروف پیرامون حروف مقطعه از این قرار است: گفتنی است تفاسیر دیگری نیز دربارهٔ «حروف مقطعه»، از جانب قرآن‌پژوهان ارائه گشته و روایات زیادی نیز در این‌باره نقل شده‌است. یک محقق مصری معتقد بود اگر حروف مقطعه در ابتدای هر سوره را به تفکیک بررسی کنیم، بیشترین حجم آن سوره متعلق به این حروف‌اند. به‌طور نمونه حروف الف و
متعلق به این حروف‌اند. به‌طور نمونه حروف الف و لام و میم که در ابتدای سوره بقره آمده‌است. با بررسی و شمارش تمام حروف این سوره این نتیجه حاصل می‌شود که حروف الف و لام و میم بیشتر از سایر حروف در سوره بقره بکار رفته‌است. اما در مورد اکثر سوره‌هایی که با دیگر حروف شروع می‌شوند این موضوع صدق نمی‌کند مانند سورهٔ (طه) و سوره‌هایی که با حروف مقطعه (طس) و (طسم) شروع شده‌است الف و لام و میم این سوره‌ها بیشتر از حروف ط و س می‌باشند پس چنین استنباط می‌شود که موضوع به همین سادگی‌ها هم نیست.