payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در ۲۵ ژوئن، بویی حین اجرا در جشنواره هاریکان واقع در شسل آلمان، متحمل درد قفسهٔ سینه شد. ابتدا تصور می‌شد که این درد نوعی عصب تحت فشار در شانه او باشد، اما بعداً تشخیص داده شد که این درد بر اثر سرخرگ کرونری به‌شدت مسدود ایجاد شده و مستلزم آنژیوپلاستی اضطراری در هامبورگ شد. در نتیجه چهارده تاریخ باقی‌ماندهٔ تور لغو شدند. در سال‌های پس از بهبودی از حملهٔ قلبی، بویی فعالیت موسیقایی خود را کاهش داد و حضوری یک‌باره بر روی استیج و در استودیو داشت. او ترانهٔ سال ۱۹۷۱ «تغییرها» را به‌همراه باترفلای باچر برای فیلم
«تغییرها» را به‌همراه باترفلای باچر برای فیلم پویانمایی سال ۲۰۰۴ "شرک ۲" اجرا کرد. در سال نسبتاً آرام ۲۰۰۵، او آواز ترانهٔ «(او می‌تواند) انجامش دهد» به نویسندگی مشترک برایان ترانسو را برای فیلم "نهان" ضبط کرد. او در سپتامبر ۲۰۰۵ به سکوی اجرا بازگشت و با آرکید فایر در رویدادی به اجرا پرداخت. او هفتهٔ بعد در طول ماراتن موسیقی سی‌ام‌جی برای دومین بار با این گروه کانادایی اجرا کرد. بویی همچنین در آواز زمینهٔ ترانهٔ «Province» اثر تی‌وی آن د ریدیو برای آلبومشان "بازگشت به کوه کوکی" نقش داشت و به‌همراه لو رید
"بازگشت به کوه کوکی" نقش داشت و به‌همراه لو رید در آلبوم سال ۲۰۰۵ گروه آلترناتیو راک دانمارکی کشمیر تحت عنوان "نو بالانس پلس" حضور یافت. در فوریهٔ ۲۰۰۶ به بویی جایزهٔ گرمی یک عمر دست‌آورد هنری اهدا شد. او در آوریل همان سال اعلام کرد: «یک سال مرخصی می‌گیرم—نه تور کنسرتی، نه آلبومی» در جریان کنسرت ۲۰ مهٔ دیوید گیلمور در رویال آلبرت هال لندن، بویی حضور غافلگیرکننده‌ای داشت و در آن‌جا «خلسه دلپذیر» و «آرنولد لین» را در کنار گیلمور اجرا کرد. این رویداد ضبط شد و گلچینی از ترانه‌هایی که او در آوازهای مشترک آن نقش
از ترانه‌هایی که او در آوازهای مشترک آن نقش داشت متعاقباً منتشر شدند. او بار دیگر در نوامبر، در کنار آلیشا کیز، در یک رویداد خیریه برای سازمان کیپ ا چایلد الایو در سالن هامرشتاین نیویورک اجرا کرد. این آخرین باری بود که بویی برای اجرای موسیقی خود به روی صحنه رفت. بویی به‌عنوان مسئول جشنوارهٔ های لاین ۲۰۰۷ انتخاب شد. موسیقی‌دانان و هنرمندانی که او برای رویداد منهتن انتخاب کرد شامل گروه موسیقی پاپ الکترونیکی ایر، عکاس سوررئالیست کلود کائون و کمدین انگلیسی ریکی جرویز می‌شدند. بویی در آلبوم "هرجایی سرم را
ریکی جرویز می‌شدند. بویی در آلبوم "هرجایی سرم را می‌گذارم" (۲۰۰۸) اثر اسکارلت جوهانسون بازخوانی‌های متعلق به تام ویتس را اجرا کرد. در ژوئن ۲۰۰۸، آلبوم زنده‌ای از کنسرت دوران زیگی استارداست که مربوط به سال ۱۹۷۲ بود منتشر شد. در چهلمین سالگرد برنامه فضایی آپولو که مصادف بود با موفقیت چشمگیر ترانهٔ «شگفتی فضایی»، ئی‌ام‌آی قطعه‌های جداگانه از ضبط استودیویی هشت قطعه‌ای این ترانه را طی یک مسابقه در سال ۲۰۰۹ منتشر و از عموم مردم دعوت به ساخت ریمیکس کرد. آلبوم زنده‌ای از تور واقعیت در ژانویهٔ ۲۰۱۰ منتشر شد.
زنده‌ای از تور واقعیت در ژانویهٔ ۲۰۱۰ منتشر شد. سال‌های پایانی (۲۰۱۳–۲۰۱۶). شایعاتی مبنی بر حال نامساعد بویی وجود داشت، به‌ویژه پس از رد دعوت‌های مکرر برای اجرا در بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ لندن. بویی در نوامبر ۲۰۱۰ جویای ویسکانتی بود که منجر به ضبط نمونهٔ آزمایشی چندین اثر شد. بیست و پنجمین آلبوم استودیویی بویی، "روز بعد"، در مارس ۲۰۱۳ منتشر شد. جلسات ضبط به‌صورت کاملاً محرمانه برگزار شد و همهٔ عوامل در امضای پیمان‌نامه عدم افشا دخیل بودند. خبر انتشار این آلبوم در ۱۳ ژانویه همان سال مصادف با روز تولد
این آلبوم در ۱۳ ژانویه همان سال مصادف با روز تولد بویی منتشر شد و با انتشار تک‌آهنگ «اکنون کجا هستیم؟» همراه بود. "روز بعد" از زمان "بلک تای وایت نویز" در ۱۹۹۳، نخستین آلبومش بود که به صدر جدول بریتانیا رسید. بر اساس گزارش "تایمز"، بویی درخواست مصاحبه را همواره رد می‌کرد. بعداً در سال ۲۰۱۳، آواز کوتاه او در ترانهٔ «رفلکتور» اثر آرکید فایر قرار گرفت. در نظرسنجی اکتبر ۲۰۱۳ مجله تاریخی بی‌بی‌سی، بویی به‌عنوان خوش‌پوش‌ترین بریتانیایی تاریخ معرفی شد. موفقیت "روز بعد" باعث شد که بویی به مسن‌ترین دریافت‌کننده
بعد" باعث شد که بویی به مسن‌ترین دریافت‌کننده جایزهٔ بریت تبدیل شود. او در این مراسم جایزهٔ هنرمند تک‌خوان مرد بریتانیا را در جوایز بریت ۲۰۱۴ به دست آورد. کیت ماس از طرف او این جایزه را دریافت کرد. در میانهٔ سال ۲۰۱۴، بویی به سرطان کبد مبتلا شد. او سرطان خود را مخفی نگه داشت. آلبوم گردآوری‌شدهٔ جدیدی به نام "هیچ چیز تغییر نکرده است" در نوامبر همان سال منتشر شد. این آلبوم شامل ترانه‌های کمیاب و آثار قدیمی او به اضافه یک ترانهٔ جدید به نام «سو (یا در فصلی از جنایت)» بود. بویی در طول سال ۲۰۱۵ به کار خود ادامه
بود. بویی در طول سال ۲۰۱۵ به کار خود ادامه داد و مخفیانه آخرین آلبوم خود یعنی "ستارهٔ سیاه" را در نیویورک ضبط کرد. در اوت ۲۰۱۵ اعلام شد که او در حال نوشتن ترانه برای موزیکال برادوی مبتنی بر مجموعهٔ کارتونی "باب‌اسفنجی شلوارمکعبی" است. او همچنین ترانهٔ افتتاحیهٔ مجموعهٔ تلویزیونی "آخرین پلنگ‌های سیاه" را نوشت و ضبط کرد که در نوامبر پخش شد. این ترانه بعدها قطعهٔ عنوان آلبوم "ستارهٔ سیاه" شد. در ۷ دسامبر، موزیکال "لازاروسِ" بویی در نیویورک به نمایش درآمد. آخرین حضور در ملأ عام او در شب افتتاحیهٔ این موزیکال
حضور در ملأ عام او در شب افتتاحیهٔ این موزیکال بود. "ستارهٔ سیاه" در ۸ ژانویه ۲۰۱۶ همزمان با ۶۹ سالگی بویی منتشر شد و با تحسین منتقدان روبه‌رو گردید. او دو روز بعد درگذشت. ویسکانتی اعلام کرد بویی هدف داشت این آلبوم آواز قو و هدیهٔ خداحافظی او به طرفدارانش باشد. چندین گزارشگر و منتقد سپس خاطرنشان کردند که به نظر می‌رسد بخش عمدهٔ اشعار آلبوم حول محور مرگ قریب‌الوقوع او می‌چرخد. سی‌ان‌ان اشاره کرد که این آلبوم «مردی را نشان می‌دهد که به نظر می‌رسد با فناپذیری خود دست و پنجه نرم می‌کند». به گفتهٔ ویسکانتی،
خود دست و پنجه نرم می‌کند». به گفتهٔ ویسکانتی، بویی در حال برنامه‌ریزی برای نوشتن آلبوم بعدی بود و در هفته‌های پایانی، دموهایی از پنج ترانه را نوشت و ضبط کرد، و حاکی از آن بود که فکر می‌کند چند ماه دیگر برایش باقی مانده است. روز بعد از مرگ بویی، بازدید آنلاین موسیقی او به شدت افزایش یافت و رکورد پربازدیدترین هنرمند ویوو در یک روز را شکست. "ستارهٔ سیاه" به صدر جدول آلبوم‌های بریتانیا رسید. همچنین نوزده آلبومش در جدول ۱۰۰ آلبوم برتر بریتانیا و سیزده تک‌آهنگش در جدول ۱۰۰ آلبوم برتر بریتانیا قرار داشتند.
در جدول ۱۰۰ آلبوم برتر بریتانیا قرار داشتند. "ستارهٔ سیاه" همچنین در صدر جدول‌های سراسر جهان از جمله استرالیا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، نیوزیلند و ایالات متحده قرار گرفت. انتشارات پس از مرگ. در سپتامبر ۲۰۱۶، مجموعه‌ای با عنوان "حالا می‌توانم چه کسی باشم؟ (۱۹۷۴–۱۹۷۶)" منتشر شد که به دوره موسیقی سول بویی در میانه دهه ۱۹۷۰ اختصاص داشت. این مجموعه شامل آلبومی از سال ۱۹۷۴ بود که پیش‌تر منتشر نشده بود و بعدها به آلبوم "آمریکایی‌های جوان" تبدیل شد. در ۸ ژانویه ۲۰۱۷، مصادف با هفتادمین زادروز بویی، ئی‌پی "بدون
۲۰۱۷، مصادف با هفتادمین زادروز بویی، ئی‌پی "بدون برنامه" منتشر شد. این ئی‌پی، علاوه بر ترانه «لازاروس»، شامل سه ترانه دیگر بود که بویی در جلسات "ستاره سیاه" ضبط کرده بود، اما در آلبوم اصلی گنجانده نشدند و در اکتبر ۲۰۱۶ در آلبوم موسیقی متن موزیکال "لازاروس" منتشر شدند. همچنین موزیک ویدئویی برای ترانه اصلی این ئی‌پی منتشر شد. در سال ۲۰۱۷، سومین مجموعه او با عنوان "حرفه‌ای جدید در شهری جدید (۱۹۷۷–۱۹۸۲)" منتشر شد که به دوره «برلین» بویی اختصاص داشت. در سال بعد، مجموعه‌ای از آلبوم‌های زنده پس از مرگ شامل
بعد، مجموعه‌ای از آلبوم‌های زنده پس از مرگ شامل "بازیگر ترک‌خورده (اجرای زنده لس‌آنجلس '۷۴)"، "اجرای زنده ناسائو کولوسئوم '۷۶"، و "به خاموشی خوش آمدید (اجرای زنده لندن '۷۸)" منتشر شد. در دو سال پس از مرگ بویی، او تنها در بریتانیا پنج میلیون نسخه از آثارش را به فروش رساند. فدراسیون بین‌المللی صنعت فونوگرافی در فهرست ۱۰ هنرمند برتر سال، بویی را در سال ۲۰۱۶ به‌عنوان دومین هنرمند پرفروش جهان، پس از دریک، معرفی کرد. در پنجاه و نهمین مراسم جایزه گرمی در سال ۲۰۱۷، بویی در هر پنج رشته‌ای که نامزد شده بود، برنده
بویی در هر پنج رشته‌ای که نامزد شده بود، برنده شد: بهترین اجرای راک، بهترین آلبوم موسیقی آلترناتیو، بهترین مهندسی آلبوم غیرکلاسیک، بهترین بسته‌بندی، و بهترین ترانه راک. این جوایز اولین پیروزی‌های بویی در دسته‌های موسیقی گرمی بودند. در سپتامبر ۲۰۱۸، چهارمین مجموعه با عنوان "عاشق بیگانه (۱۹۸۳–۱۹۸۸)" منتشر شد که آثار بویی در دهه ۱۹۸۰ را در بر می‌گرفت. در ۸ ژانویه ۲۰۲۰، همزمان با آنچه می‌توانست هفتادوسومین زادروز بویی باشد، نسخه‌ای منتشرنشده از ترانه «مردی که جهان را فروخت» منتشر شد و دو اثر دیگر اعلام شدند:
جهان را فروخت» منتشر شد و دو اثر دیگر اعلام شدند: وی‌پی‌ای فقط برای پخش آنلاین با نام "آیا این شگفت‌آور نیست؟" و آلبومی با عنوان "تغییرات‌حالابویی" که در نوامبر ۲۰۲۰ برای روز فروشگاه‌های موسیقی منتشر شد. در اوت همان سال، مجموعه‌ای دیگر از اجراهای زنده منتشر شد، شامل کنسرت‌هایی از دالاس در سال ۱۹۹۵ و پاریس در سال ۱۹۹۹. این اجراها و کنسرت‌های دیگر، که بخشی از تورهای بویی بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ را پوشش می‌دادند، در اواخر ۲۰۲۰ و اوایل ۲۰۲۱ به‌عنوان بخشی از مجموعه "ماجراهای زنده درخشان" منتشر شدند. در سپتامبر
"ماجراهای زنده درخشان" منتشر شدند. در سپتامبر ۲۰۲۱، املاک بویی قراردادی با گروه موسیقی وارنر امضا کرد که از سال ۲۰۲۳ آثار ضبط‌شده او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۶ را پوشش می‌دهد. در نوامبر همان سال، پنجمین مجموعه با عنوان "ماجراجویی درخشان (۱۹۹۲–۲۰۰۱)" منتشر شد که آلبوم‌های دهه ۱۹۹۰ بویی و انتشار رسمی آلبوم "اسباب‌بازی" را در بر می‌گرفت. این آلبوم که در سال ۲۰۰۰ ضبط شده بود، به‌صورت جداگانه در آنچه می‌توانست هفتادوپنجمین زادروز بویی باشد، منتشر شد. در ۳ ژانویه ۲۰۲۲، "ورایتی" گزارش داد که املاک بویی، کاتالوگ انتشارات
گزارش داد که املاک بویی، کاتالوگ انتشارات او را به وارنر چپل میوزیک به مبلغی بیش از ۲۵۰ میلیون دلار فروخته است. زندگی شخصی. خانواده. بویی در ۱۹ مارس ۱۹۷۰ با همسر اول خود، مری انجلا بارنت، در دفتر ثبت بروملی در لندن ازدواج کرد. پسرشان، دانکن، که در ۳۰ مه ۱۹۷۱ به دنیا آمد، ابتدا با نام زویی شناخته می‌شد. انجی بعدها این ازدواج را یک ازدواج مصلحتی توصیف کرد: «ما ازدواج کردیم تا من بتوانم [اجازه کار] بگیرم. فکر نمی‌کردم این ازدواج دوام بیاورد و دیوید قبل از ازدواج گفت 'من واقعاً عاشق تو نیستم' و من فکر کردم این
گفت 'من واقعاً عاشق تو نیستم' و من فکر کردم این احتمالاً چیز خوبی است.» بویی دربارهٔ انجی گفته بود: «زندگی با او مثل زندگی با یک مشعل جوشکاری است.» این زوج در ۸ فوریه ۱۹۸۰ طلاق گرفتند؛ دیوید حضانت دانکن را به عهده گرفت. پس از پایان حکم سکوت که بخشی از توافق طلاقشان بود، انجی کتاب خاطراتش را با عنوان "پشت صحنه: زندگی در کنار دیوید بویی" منتشر کرد. بوی پس از پایان تور صدا و تصویر در اکتبر ۱۹۹۰، در لس‌آنجلس با ایمان، مدل سومالیایی-آمریکایی، آشنا شد. آن‌ها در ۲۴ آوریل ۱۹۹۲ در مراسمی خصوصی در لوزان ازدواج کردند
آوریل ۱۹۹۲ در مراسمی خصوصی در لوزان ازدواج کردند و این ازدواج در ۶ ژوئن همان سال در فلورانس رسمیت یافت. این ازدواج بر محتوای آلبوم "بلک تای وایت نویز" تأثیر گذاشت، به‌ویژه در ترانه‌هایی مانند «عروسی» / «ترانه عروسی» و «شب معجزه‌آسا». آن‌ها صاحب دختری به نام الکساندریا «لکسی» زهرا جونز شدند که در ۱۵ اوت ۲۰۰۰ به دنیا آمد. این زوج عمدتاً در نیویورک و لندن زندگی می‌کردند و آپارتمانی در الیزابت بی سیدنی و خانه‌ای در خلیج بریتانیا در جزیره موستیک داشتند. ایمان پس از درگذشت بویی از این که در زندگی مشترکشان هر دو
از درگذشت بویی از این که در زندگی مشترکشان هر دو هویت مستقل خود را نگه داشته بودند، قدردانی کرد. روابط دیگر. بویی در سال ۱۹۶۴، در ۱۷ سالگی، رابطه‌ای شخصی و حرفه‌ای با خواننده دانا گیلیسپی که آن زمان ۱۴ ساله بود، آغاز کرد. این رابطه یک دهه ادامه یافت؛ بویی ترانه «اندی وارهول» را برای او نوشت، ژیلسپی در آلبوم "زیگی استارداست" به‌عنوان خواننده پس‌زمینه حضور داشت و بویی و میک رانسون آلبوم "مرد به دنیا نیامدم" (۱۹۷۳) او را تهیه کردند. بویی پس از جدایی از انجی ارتباطش با گیلیسپی را قطع کرد. گیلیسپی با یادآوری
ارتباطش با گیلیسپی را قطع کرد. گیلیسپی با یادآوری خاطراتش از بویی، از آن دوران با محبت سخن گفت. بویی در سال ۱۹۶۷ با رقصنده لیندزی کمپ آشنا شد و در کلاس رقص او در مرکز رقص لندن ثبت‌نام کرد. آن‌ها عاشق یکدیگر شدند و کمپ نقش مهمی در رشد هنری بویی ایفا کرد. کمپ بعدها گفت: «من به او آموختم… چگونه از طریق بدنش خود را بیان کند… چگونه تماشاگران را لمس کند… سکون و اهمیت هر حرکت به همان اندازه مهم بود.» بویی در سال ۱۹۷۲ گفت که دیدار با کمپ نقطه‌ای بود که علاقه‌اش به تصویر «واقعاً شکوفا شد»: «او با احساساتش زندگی
به تصویر «واقعاً شکوفا شد»: «او با احساساتش زندگی می‌کرد، تأثیر فوق‌العاده‌ای داشت. زندگی روزمره‌اش تئاتری‌ترین چیزی بود که تا آن زمان دیده بودم. همه‌چیز همان چیزی بود که فکر می‌کردم بوهمیا باید باشد. من به سیرک پیوستم.» در ژانویه ۱۹۶۸، کمپ صحنه‌ای رقص برای نمایشنامه‌ای از بی‌بی‌سی، «شلیک تپانچه»، طراحی کرد و از بویی و رقصنده‌ای به نام هرمیون فرتین‌گیل استفاده کرد؛ این دو رابطه‌ای عاشقانه آغاز کردند و با هم به آپارتمانی در لندن نقل‌مکان کردند. بویی و فرتین‌گیل اوایل سال ۱۹۶۹ از هم جدا شدند؛ همان زمانی که
اوایل سال ۱۹۶۹ از هم جدا شدند؛ همان زمانی که فرتین‌گیل برای بازی در فیلم "ترانه نروژ" (Song of Norway) به نروژ رفت. این جدایی بر بویی تأثیر گذاشت و ترانه‌هایی مانند «نامه‌ای به هرمیون» و «رؤیای گاه‌به‌گاه» از آلبوم ۱۹۶۹ به او اشاره دارند؛ همچنین، در ویدیوی همراه ترانه «حالا کجاییم؟» (Where Are We Now?)، بویی تی‌شرتی با نوشته «m/s Song of Norway» پوشید. بویی در سال ۲۰۰۲ خود را مسئول این جدایی دانست و گفت: «من کاملاً بی‌وفا بودم و به هیچ‌وجه نمی‌توانستم خودم را کنترل کنم.» فرتین‌گیل، که در مصاحبه‌ای با پگ از
کنترل کنم.» فرتین‌گیل، که در مصاحبه‌ای با پگ از محبت عمیقش به بویی سخن گفت، اظهار داشت که آخرین بار در سال ۱۹۷۰ یکدیگر را دیدند. دیوید و انجی ازدواج باز داشتند و در طول آن با افراد دیگری نیز رابطه برقرار کردند: دیوید با مدل‌هایی مانند سایریندا فاکس، لولو، ببه بیول و ایوا چری، خواننده پس‌زمینه آلبوم "آمریکایی‌های جوان"، رابطه داشت؛ انجی نیز با اعضای گروه استوجیز، ران اشتون و جیمز ویلیامسون، محافظ تور زیگی استارداست، آنتون جونز، و درامر روی مارتین رابطه داشت که الهام‌بخش برای ترانه «شیشه‌شکنی» (Breaking
که الهام‌بخش برای ترانه «شیشه‌شکنی» (Breaking Glass) شد. در سال ۱۹۸۳، بویی برای مدت کوتاهی با مدل نیوزیلندی ژیلینگ انگ، که در ویدیوی «دختر چینی» بازی کرد، رابطه داشت. در همان سال، هنگام فیلم‌برداری «"گرسنگی"، با هم‌بازی‌اش سوزان ساراندون رابطه‌ای عاشقانه داشت. ساراندون در سال ۲۰۱۴ گفت: «او ارزش ستایش دارد. او فوق‌العاده است.» بین سال‌های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۰، بویی با ملیسا هرلی، رقصنده تور عنکبوت شیشه‌ای، رابطه داشت. این رابطه در پایان تور، زمانی که هرلی ۲۲ ساله بود، آغاز شد. کوین آرمسترانگ، همکار بویی در گروه تین
آغاز شد. کوین آرمسترانگ، همکار بویی در گروه تین ماشین، هرلی را «فردی واقعاً مهربان و دوست‌داشتنی» توصیف کرد. او الهام‌بخش ترانه «شگفت‌انگیز» در آلبوم "تین ماشین" (۱۹۸۹) بود. آن‌ها در مه ۱۹۸۹ نامزدی خود را اعلام کردند، اما هرگز ازدواج نکردند؛ بویی در نیمه دوم تور صدا و تصویر این رابطه را به دلیل اختلاف سنی پایان داد؛ او در آن زمان ۴۳ ساله بود. او بعدها از هرلی به‌عنوان «دختری فوق‌العاده، دوست‌داشتنی و پرجنب‌وجوش» یاد کرد. کوکو شواب. کورین «کوکو» شواب برای ۴۳ سال، از ۱۹۷۳ تا زمان مرگ بویی در ۲۰۱۶، دستیار
۴۳ سال، از ۱۹۷۳ تا زمان مرگ بویی در ۲۰۱۶، دستیار شخصی او بود. او ابتدا به‌عنوان منشی در دفتر لندن شرکت مین‌من کار می‌کرد و سپس به بویی کمک کرد تا از تسلط مالی این شرکت رها شود، پس از آن بویی او را به‌عنوان دستیار شخصی خود دعوت کرد. بویی از شواب به‌عنوان بهترین دوست خود یاد می‌کرد و او را به خاطر کمک به ترک اعتیادش در دهه ۱۹۷۰ ستایش کرد؛ او ترانه «هرگز ناامیدم نکن» در سال ۱۹۸۷ را به او تقدیم کرد. شواب از بویی به‌شدت محافظت می‌کرد و با انجی رابطه خوبی نداشت؛ انجی بعدها شواب را مسئول فروپاشی ازدواجشان دانست.
انجی بعدها شواب را مسئول فروپاشی ازدواجشان دانست. بویی در وصیت‌نامه‌اش ۲ میلیون دلار به شواب اختصاص داد. پس از مرگ بویی، دوستانش، از جمله تونی زانتا و رابین کلارک، از شواب تجلیل کردند. گرایش جنسی. گرایش جنسی بویی موضوع بحث‌های زیادی بوده است. او در زمان ازدواج با انجی، در مصاحبه‌ای با مایکل واتس، روزنامه‌نگار مجله "ملودی میکر" در سال ۱۹۷۲، خود را گی اعلام کرد؛ این اظهارات در بریتانیا و آمریکا جنجال‌ساز شد و بویی در هر دو کشور به‌عنوان یک گی آیکان پذیرفته گردید. به گفته باکلی، «اگر زیگی هم خالقش و هم
گردید. به گفته باکلی، «اگر زیگی هم خالقش و هم مخاطبانش را گیج کرد، بخش بزرگی از این گیجی حول موضوع گرایش جنسی بود.» بویی در مصاحبه سال ۱۹۷۶ با "پلی‌بوی" این موضع را تأیید کرد و گفت: «درست است—من بایسکشوال هستم. اما نمی‌توانم انکار کنم که از این موضوع خیلی خوب استفاده کرده‌ام. فکر می‌کنم بهترین چیزی بود که برایم اتفاق افتاد.» ادعای دوجنس‌گرایی او توسط انجی نیز تأیید شده است. در سال ۱۹۸۳، بویی به کورت لودر، نویسنده مجله "رولینگ استون"، گفت که اعلام عمومی دوجنس‌گرایی‌اش «بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ام» بود و افزود
«بزرگ‌ترین اشتباه زندگی‌ام» بود و افزود که همیشه یک دگرجنس‌گرا در خفا بوده است. در موارد دیگر، او اظهار داشت که علاقه‌اش به فرهنگ هم‌جنس‌گرایی و دوجنس‌گرایی بیشتر محصول زمانه و موقعیت‌هایی بود که در آن قرار داشت، نه احساسات واقعی خودش. مجله "بلندر" در سال ۲۰۰۲ از بویی پرسید آیا هنوز معتقد است که اعلام عمومی‌اش بزرگ‌ترین اشتباه او بود. پس از مکثی طولانی، او گفت: «فکر نمی‌کنم در اروپا اشتباه بود، اما در آمریکا خیلی سخت‌تر بود. من مشکلی با این نداشتم که مردم بدانند من دوجنس‌گرا هستم. اما هیچ تمایلی نداشتم که
من دوجنس‌گرا هستم. اما هیچ تمایلی نداشتم که پرچمی بلند کنم یا نماینده گروهی از مردم باشم.» بویی گفت که می‌خواست ترانه‌سرا و اجراکننده باشد، نه تیتر خبرها به خاطر دوجنس‌گرایی‌اش، و در آمریکای «پیوریتنی»، «فکر می‌کنم این موضوع مانع بسیاری از کارهایی شد که می‌خواستم انجام دهم.» باکلی نوشت که بویی «از جذابیت جنسی برای ایجاد شوک استفاده کرد.» به گفته مری فینیگان—دوست‌دختر کوتاه‌مدت او در سال ۱۹۶۹—بویی و انجی «فانتزی دوجنس‌گرایی خود را خلق کردند.» سندفورد نوشت که بویی «از تکرار این شوخی که او و همسرش در حالی که
بویی «از تکرار این شوخی که او و همسرش در حالی که 'با یک نفر رابطه داشتند' آشنا شدند، فتیش مثبتی ساخت… سکس هم‌جنس‌گرایانه همیشه موضوعی طنزآمیز و خنده‌دار بود.» به گفتهٔ مارک ایستون، نویسندهٔ بی‌بی‌سی، بریتانیا «به مراتب نسبت به تفاوت‌ها تحمل‌پذیرتر شده است» و اگر چالش دوجنسیتی (اندروژنی) بویی در سال‌های گذشته وجود نداشت، حقوق هم‌جنس‌گرایان و برابری جنسیتی «امروزه از حمایت گسترده‌ای که دارند برخوردار نمی‌شدند.» معنویت و دین. از سال ۱۹۶۷، بویی تحت تأثیر برادر ناتنی‌اش، به بودیسم علاقه‌مند شد و با اینکه موفقیت
به بودیسم علاقه‌مند شد و با اینکه موفقیت تجاری نداشت، حتی به فکر راهب بودایی شدن افتاد. مارک اسپیتز، زندگی‌نامه‌نویس، می‌گوید که این دین به هنرمند جوان یادآوری کرد که اهدافی در زندگی فراتر از شهرت و مادیات وجود دارد و می‌توان از طریق مراقبه و زمزمه خود را شناخت. پس از چند ماه مطالعه در خانه تبت در لندن، لامای او، چیمه رینپوچه، به او گفت: «تو نمی‌خواهی بودایی باشی… باید موسیقی را دنبال کنی.» تا سال ۱۹۷۵، بویی اعتراف کرد: «من کاملاً، مطلقاً تنها بودم. و احتمالاً تنها بودم چون تقریباً خدا را رها کرده بودم.»
تنها بودم چون تقریباً خدا را رها کرده بودم.» در وصیت‌نامه‌اش، بویی خواست که پس از سوزانده شدن، خاکسترش در بالی «طبق آیین‌های بودایی» پخش شود. پس از ازدواج خصوصی با ایمان در سال ۱۹۹۲، بویی گفت که آن‌ها می‌دانستند «ازدواج واقعی ما، که توسط خدا تقدیس شده، باید در کلیسایی در فلورانس برگزار شود.» همان سال، او در کنسرت بزرگداشت فردی مرکوری در برابر مخاطبان تلویزیونی زانو زد و دعای ربانی را خواند. در سال ۱۹۹۳، بویی از «باور پایدار» خود به وجود «بی‌چون‌وچرای» خدا سخن گفت. در مصاحبه‌ای جداگانه در همان سال، هنگام
سخن گفت. در مصاحبه‌ای جداگانه در همان سال، هنگام توصیف چگونگی خلق موسیقی آلبوم "بلک تای وایت نویز"، گفت: «برایم مهم بود که چیزی [موسیقایی] پیدا کنم که هیچ نمایندگی از دین سازمان‌یافته و نهادی نداشته باشد، که من به آن اعتقاد ندارم، باید این را روشن کنم.» در سال ۲۰۰۵، بویی گفت در مورد وجود خدا با لحن طنز گفت: «سؤالی نیست که بتوان به آن پاسخ داد… من کاملاً خدانابور نیستم و این مرا نگران می‌کند. یه ذره از من هنوز مقاومت می‌کنه: 'خب، من تقریباً بی‌خدا هستم. چند ماه بهم وقت بده… تقریباً به جواب رسیدم'» او
چند ماه بهم وقت بده… تقریباً به جواب رسیدم'» او خالکوبی دعای آرامش را به زبان ژاپنی روی ساق پای چپش داشت. بویی اظهار داشت که پرس‌وجو کردن دربارهٔ زندگی معنوی‌اش همیشه برای ترانه‌سرایی او اساسی بود. ترانه «ایستگاه به ایستگاه» بسیار به ایستگاه‌های صلیب مربوط است؛ این ترانه به‌طور خاص به کابالای مسیحی اشاره دارد. بویی این آلبوم را «بسیار تاریک… نزدیک‌ترین آلبوم به یک رساله جادویی که نوشته‌ام» نامید. آلبوم "زمینی" «نیاز همیشگی من به نوسان بین بی‌خدایی یا نوعی گنوسی‌گرایی» را نشان داد… آنچه نیاز دارم یافتن
گنوسی‌گرایی» را نشان داد… آنچه نیاز دارم یافتن تعادل معنوی با نحوه زندگی‌ام و مرگم است.» آلبوم "ساعت‌ها" به‌وضوح دارای مضامین مسیحی بود، با طراحی جلدی الهام‌گرفته از باکره سوگوار. ترانه «لازاروس» در آلبوم "بلک‌استار" با این کلمات آغاز می‌شود: «اینجا را نگاه کن، من در بهشتم»، در حالی که بقیه آلبوم به موضوعات عرفان و مرگ می‌پردازد. درگذشت. بویی در ۱۰ ژانویهٔ ۲۰۱۶ بر اثر سرطان کبد در آپارتمان شهر نیویورک درگذشت. سرطان او از ۱۸ ماه قبل تشخیص داده شده بود اما بویی وضعیت خود را در میان عموم علنی نکرده بود.
بویی وضعیت خود را در میان عموم علنی نکرده بود. کارگردان بلژیکی تئاتر، ایوو ون هوو که با او در موزیکال آف برادوی "لازاروس" کار کرده بود، گفت بویی به علت پیشرفت بیماری قادر به حضور در تمرینات نبود. او خاطرنشان کرد که بویی در طول بیماری کار خود را ادامه داده است. تونی ویسکانتی نوشت: «او همیشه آنچه را که می‌خواست انجام می‌داد. و او می‌خواست به روش خودش و به بهترین شکل انجام دهد. مرگ او با زندگی‌اش — که یک اثر هنری است — تفاوتی نداشت. او هدیهٔ خداحافظی‌اش "ستارهٔ سیاه" را برای ما ساخت. اما من آماده نبودم. او
سیاه" را برای ما ساخت. اما من آماده نبودم. او مردی خارق‌العاده بود، سرشار از عشق و زندگی. او همیشه با ما خواهد بود.» به دنبال مرگ بویی، طرفداران بدون آمادگی قبلی در زیارتگاه‌های خیابانی تجمع کردند. در کنار نقاشی دیواری او در زادگاهش بریکستون، که او را در شخصیت "علاءالدین سالم" به تصویر کشیده شده است، طرفداران گل گذاشتند و ترانه‌های او را خواندند. سایر مکان‌های یادبود شامل برلین، لس آنجلس و خارج از آپارتمان او در نیویورک می‌شد. پس از اعلام خبر مرگ او، فروش آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌هایش افزایش یافت. بویی پیش از
آلبوم‌ها و تک‌آهنگ‌هایش افزایش یافت. بویی پیش از مرگش اصرار داشت که مراسم تشییع جنازه نمی‌خواهد، و طبق گواهی درگذشت، جسد او در ۱۲ ژانویه در نیوجرسی سوزانده شد. همان‌طور که او در وصیت‌نامهٔ خود ذکر کرده بود، خاکسترش در یک مراسم بودایی در بالی اندونزی پخش شد. میراث و تأثیر. بویی عموماً یکی از تأثیرگذارترین موسیقی‌دانان تاریخ دانسته می‌شود. بنا به گفتهٔ الکسیس پتریدیس در "گاردین"، بویی تا سال ۱۹۸۰ «مهم‌ترین و تاثیرگذارترین هنرمند از زمان بیتلز» بود. تأثیر او به‌سبب بازآفرینی سبک هنری‌اش بسیار چشمگیر بود، و
به‌سبب بازآفرینی سبک هنری‌اش بسیار چشمگیر بود، و مسیر را برای هنرمندانی همچون مدونا و لیدی گاگا هموار ساخت. به همین سبب از او با لقب «هزارچهرهٔ راک» یاد شده است. توماس فورگت، زندگی‌نامه‌نویس، در سال ۲۰۰۲ نوشت: «از آنجایی که او در بسیاری از سبک‌های مختلف موسیقی موفق بوده است، تقریباً غیرممکن است که امروزه هنرمند محبوبی را پیدا کرد که متأثر از دیوید بویی نبوده باشد.» نیل مک‌کورمیک در "دیلی تلگراف" بیان کرده که بویی «یکی از والاترین حرفه‌ها را در موسیقی، هنر و فرهنگ عامه‌پسند قرن بیستم» داشت و «او برای همه
و فرهنگ عامه‌پسند قرن بیستم» داشت و «او برای همه بیش از حد مبتکر، بیش از حد غیرقابل پیش‌بینی، بیش از حد عجیب بود که به‌جز فداکارترین طرفدارانش نمی‌توانستند پا به پای او باشند». ترانه‌ها و مهارت صحنه‌سازی بویی در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ بُعد جدیدی را برای موسیقی عامه‌پسند به ارمغان آورد و شدیداً بر فرم‌های ضروری و پیشرفت‌های پس از آن نیز تأثیر گذاشت. موسیقی‌شناس جیمز ئی پرون، بویی را «آورندهٔ پیچیدگی به موسیقی راک» می‌داند و بررسی‌های منتقدان نیز همواره شدت خردمندی در آثار و تاثیرش را تأیید کرده‌اند. ویل گومپرتز،
در آثار و تاثیرش را تأیید کرده‌اند. ویل گومپرتز، سردبیر هنری بی‌بی‌سی، بویی را به پابلو پیکاسو تشبیه کرد و نوشت او «هنرمندی مبتکر، بلندپرواز و بی‌امان است که مفاهیم آوانگارد پیچیده را در آثاری بسیار قابل فهم ترکیب و به قلب و ذهن میلیون‌ها نفر نفوذ کرد.» شیندر و شوارتز، مورخان موسیقی، بویی و مارک بولان را پایه‌گذار ژانر گلم راک دانسته‌اند. بویی همچنین الهام‌بخش مبتکران جنبش موسیقی پانک راک بود و با گروه تین مشین به تجربهٔ سبک‌های گرانج و آلترناتیو راک پرداخت؛ پیش از اینکه این سبک‌ها محبوب شوند. جان پارلز در
پیش از اینکه این سبک‌ها محبوب شوند. جان پارلز در روزنامهٔ "نیویورک تایمز" بیان کرد که بویی «از موسیقی، هنر و مد فراتر رفت» و مخاطبان خود را با سبک فانک فیلادلفیا، مد ژاپنی، الکترونیکای آلمانی و موسیقی رقص درام اند بیس آشنا کرد. جو لینچ در مجلهٔ "بیلبورد" بر این باور بود که بویی «بیش از هر ستاره راک دیگری بر ژانرهای موسیقی تأثیر گذاشت»، از گلم راک، فولک راک و هارد راک گرفته تا الکترونیک، اینداستریال راک و سینث-پاپ، حتی هیپ هاپ و ایندی راک. جان پیل بویی را متمایز با هم‌عصران پراگرسیو راک خود توصیف کرد و گفته
با هم‌عصران پراگرسیو راک خود توصیف کرد و گفته که او «یک نوع جذاب از شخصیت‌های اقلیت است… در گوشه و کنار چیزها». به گفتهٔ پیل، او «ایدهٔ باز خلق کردن خودش را دوست داشت… یک وجه تمایز در مورد پراگرسیو راک اوایل دههٔ ۷۰ این بود که پیشرفت نکرد. پیش از اینکه بویی بیاید، مردم تغییر خیلی زیادی نمی‌خواستند». سپس بویی «کل مفهوم ستارهٔ راک بودن را زیر و رو کرد». باکلی بویی را «هم ستاره و هم نماد» توصیف کرد که «مجموعهٔ عظیمی از آثاری که او تولید کرده است … شاید بزرگ‌ترین کیش را در فرهنگ عامه ایجاد کرده است … تأثیر او
کیش را در فرهنگ عامه ایجاد کرده است … تأثیر او در فرهنگ عامه بی‌مانند بوده است—او نسبت به هر چهرهٔ قابل قیاسی در زندگی‌های بیشتری نفوذ کرده و آن را تغییر داده است.» مارک ایستون، خبرنگار بی‌بی‌سی، استدلال کرد که بویی با به چالش کشیدن نسل‌های آینده به‌منظور داشتن «هدف والا، جاه‌طلبی و تحریک‌آمیزی و ریسک کردن»، محرک مورد نیاز «نیروگاه خلاقی که بریتانیا به آن تبدیل شده است» را فراهم کرد و به این نتیجه رسید که او تغییردهندهٔ «نگاه جهان به بریتانیا… و آن گونه که بریتانیا خود را می‌بیند» بوده است. در سال ۲۰۰۶،
بریتانیا خود را می‌بیند» بوده است. در سال ۲۰۰۶، بویی در یک نظرسنجی که به وسیلهٔ "برنامه فرهنگ" بی‌بی‌سی برگزار شد، به مقام چهارم بزرگ‌ترین نماد در قید حیات بریتانیا رسید. در سال ۲۰۰۰، بویی در نظرسنجی "ان‌ام‌ئی" از سوی سایر ستارگان موسیقی به عنوان «تاثیرگذارترین هنرمند تمام ادوار» انتخاب شد. انی زالسکی نوشت: «هر گروه یا هنرمند تک‌خوانی که تصمیم گرفته خط مشی خود را پاره و دوباره شروع به کار کند، به بویی مدیون است.» جایزه‌ها و دست‌آوردها. بویی برای ترانهٔ موفق سال ۱۹۶۹ «شگفتی فضایی» جایزهٔ ویژهٔ آیور نوولو