payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دوچرخه‌های زرد ساده بدون نام سازنده استفاده کنند. این تغییر تا سال ۱۹۶۱ ادامه داشت و تیم‌های ملی، با وجود جذابیت برای عموم، چالش‌هایی را نیز به همراه داشتند، زیرا بازیکنان در طول فصل برای تیم‌های تجاری رقیب رکاب می‌زدند. پس از جنگ جهانی دوم و در سال ۱۹۴۷، سازماندهی تور به روزنامه لکیپ واگذار شد و سرانجام در سال ۱۹۶۲، تور به تیم‌های تجاری بازگشت. در این دوره، دوچرخه‌سواران بزرگی مانند فائوستو کوپی و لویسون بوبه به شهرت رسیدند و ژاک آنکتیل اولین کسی شد که پنج بار قهرمان تور دو فرانس شد. مشکل دوپینگ نیز در
بار قهرمان تور دو فرانس شد. مشکل دوپینگ نیز در این دوره جدی شد و با مرگ تام سیمپسون در سال ۱۹۶۷، قوانین سخت‌گیرانه‌تری برای آزمایش دوپینگ وضع شد. دوران اسطوره‌ها (۱۹۶۹–۱۹۸۷) و بین‌المللی شدن تور. اوایل دهه ۱۹۷۰ شاهد سلطه ادی مرکس بود که پنج بار قهرمانی رده‌بندی عمومی را کسب کرد و به دلیل سبک رقابتی بی‌نظیرش به «آدمخوار» معروف شد. پس از مرکس، برنارد هینو، دوچرخه‌سوار فرانسوی، در اواخر دهه ۷۰ و اوایل دهه ۸۰ به سومین رکابزنی تبدیل شد که پنج بار قهرمانی تور را به دست آورد. در سال ۱۹۸۶، گرگ لموند آمریکایی اولین
دست آورد. در سال ۱۹۸۶، گرگ لموند آمریکایی اولین برنده غیر اروپایی تور شد که این پیروزی نقطه عطفی در بین‌المللی شدن تور دو فرانس بود. در این دوره، فلیکس لویتان، مدیر مسابقه، تلاش‌های زیادی برای جذب حامیان مالی و بین‌المللی کردن تور انجام داد. پیراهن کوهستان (خال‌خالی) در سال ۱۹۷۵ معرفی شد و پایان تور به خیابان شانزلیزه منتقل گشت. همچنین، در سال ۱۹۸۴، اولین نسخه رسمی تور دو فرانس برای زنان برگزار شد که نشان‌دهنده رشد و تکامل این رویداد بود. دوران دوپینگ و قهرمانان جدید (۱۹۹۸ تا کنون). از سال ۱۹۸۸ به بعد،
قهرمانان جدید (۱۹۹۸ تا کنون). از سال ۱۹۸۸ به بعد، استفاده از داروهای نیروزا، به ویژه اریتروپوئیتین، در دوچرخه‌سواری افزایش یافت و به «دوران دوپینگ» شهرت یافت. میگل ایندورین اسپانیایی، با پنج قهرمانی متوالی بین سال‌های ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵، بر این دوره سلطه داشت. رسوایی دوپینگ فستینا در سال ۱۹۹۸، ورزش را به شدت تحت تأثیر قرار داد. پس از آن، لنس آرمسترانگ، بازمانده سرطان، هفت بار متوالی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۵ قهرمان تور شد، اما بعدها به دلیل دوپینگ تمام عناوینش لغو شد. رسوایی‌های دوپینگ در این دوره منجر به سلب عناوین
رسوایی‌های دوپینگ در این دوره منجر به سلب عناوین قهرمانی از برخی برندگان دیگر نیز شد و نیاز به شفافیت و مبارزه با دوپینگ را بیش از پیش نمایان ساخت. از سال ۲۰۱۲ به بعد، با ظهور دوچرخه‌سوارانی مانند بردلی ویگینز و کریس فروم از تیم اسکای و سپس ایگان برنال، شاهد قهرمانان جدیدی بودیم. اخیراً، تاده پوگاچار و یونس وینگه‌گور رقابتی جذاب را به نمایش گذاشته‌اند و در سال ۲۰۲۴، پوگاچار علاوه بر قهرمانی تور، جایگاه خود را به عنوان تنها رکابزنی پس از مارکو پانتانی در سال ۱۹۹۸ تثبیت کرد که در یک سال هم جیرو دیتالیا و هم
۱۹۹۸ تثبیت کرد که در یک سال هم جیرو دیتالیا و هم تور دو فرانس را برده است. همچنین، مارک کاوندیش با کسب ۳۵ پیروزی در مراحل مختلف، رکورد ادی مرکس را شکست. توصیف مسابقه. این تور اصولاً شامل ۲۱ روز مسابقه‌ای و ۲ روز استراحت است که مسافت ۳۴۸۰ کیلومتر (۲۱۶۲ مایل) را پوشش می‌دهد. &lt;small&gt;مسابقات تور دو فرانس در اواسط قرن بیستم، دهه ۳۰ میلادی. در این مسابقه بین المللی در ابتداء فقط چندین کشور حضور داشتند و به مرور زمان تعداد آنها افزایش یافت. رده‌بندی. شرکت کنندگان خواهان برنده شدن در رده‌بندی کلی هستند؛ ولی
خواهان برنده شدن در رده‌بندی کلی هستند؛ ولی ۳ جایزه ویژه دیگر در این مسابقه وجود دارد: رده‌بندی امتیازی، سلطان کوهستان و بهترین دوچرخه سوار جوان. پیشگام هر کدام یک پیراهن متفاوت می‌پوشد. پیراهن کنار گذاشته شده (مربوط به رکابزنی که برندهٔ بیش از یک پیراهن شده‌است) به نفر دوم داده می‌شود. رنگ‌های تورهای مختلف معنی خاص خودشان را دارند. به عنوان مثال تور بریتانیا لباس‌های زرد، سبز و خال‌خالی با معانی همان تور را دارد؛ ولی در جیرو دیتالیا به برندگان لباس صورتی رنگ را اهدا می‌کند، به دلیل اینکه از طریق روزنامه
رنگ را اهدا می‌کند، به دلیل اینکه از طریق روزنامه گازتا دلو اسپورت تأمین مالی می‌شود که دارای صفحات صورتی رنگ است. رده‌بندی اصلی. پیراهن زرد یا پیراهن طلایی (maillot jaune) را برندهٔ رده‌بندی اصلی می‌پوشد. این رده‌بندی با جمع‌بندی رکوردهای روزانه هر دوچرخه سوار تنظیم می‌شود. دوچرخه سواری که کمترین زمان کلی را در پایان هر دوره کسب کرده باشد، پیراهن زرد (طلایی) تشریفاتی دوچرخه سواری را به همراه حق شروع دور بعدی تور تصاحب می‌کند. پیراهن طلایی مهم‌ترین عنوان در این رویداد است. رده‌بندی امتیازی. پیراهن سبز
در این رویداد است. رده‌بندی امتیازی. پیراهن سبز (maillot vert) به برندهٔ رده‌بندی امتیازی اهدا می‌شود. به این ترتیب که در انتهای هر مرحله مسابقه بر اساس زمان اتمام مسابقه، امتیاز داده می‌شود. در زمین‌های هموار نسبت به زمین‌های کوهستانی امتیاز بیشتری داده می‌شود. مسابقه امتیازی از سال ۱۹۵۳، برای جشن گرفتن سالگرد ۵۰ سالگی، آغاز شد. رده‌بندی کوهستان. پیراهن سفید با نقاط قرمز (maillot à pois rouges) به برندهٔ رده‌بندی کوهستان داده می‌شود. امتیاز کوهستان به برنده‌های هر خط کوهستانی داده می‌شود. تعداد کسانی که
هر خط کوهستانی داده می‌شود. تعداد کسانی که امتیاز می‌گیرند و امتیاز هر کدام، بر پایهٔ درجهٔ سختی کوهستان تعیین می‌شود. رده‌بندی تیمی. اعضای تیمی که برندهٔ رده‌بندی تیمی است، می‌توانند شماره‌های سیاه روی زمینهٔ زرد روی پیراهن خود بچسبانند و از کلاه ایمنی زرد استفاده کنند. زمان سه نفر اول هر تیم در هر مرحله، برای محاسبهٔ رده‌بندی تیمی به کار می‌رود. رده‌بندی رکابزنان جوان. برندهٔ رده‌بندی جوانان پیراهن سفید را به تن می‌کند. نحوهٔ محاسبهٔ این رده‌بندی مشابه رده‌بندی اصلی است و رکابزنان کمتر از ۲۶ سال در آن
رده‌بندی اصلی است و رکابزنان کمتر از ۲۶ سال در آن قرار می‌گیرند. جایزه جنگندگی. جایزه جنگندگی در هر مرحله به رکابزنی که بیش از بقیه تحرک داشته باشد و در فرارها شرکت کند، داده می‌شود. شمارهٔ سفید در زمینهٔ قرمز به جای شمارهٔ سیاه در زمینهٔ سفید معرف جنگنده‌ترین رکابزن است. همچنین جایزه‌ای به تهاجمی‌ترین رکابزن تور داده می‌شود.
ماجراهای هاکلبری فین رمانی اثر مارک تواین است که در سال ۱۸۸۴ برای نخستین بار چاپ شد. این کتاب در پی رمان "تام سایر" منتشر شد. خلاصهٔ داستان. آغاز هاکلبری فین. کتاب هاکلبری فین از ۴۳ فصل تشکیل شده‌است. ماجرای داستان از آنجا آغاز می‌شود که هاکلبری فین خودش را به کسی که ممکن است خوانندگان آن را از قبل بشناسند معرفی می‌کند. خوانندگان متوجه می‌شوند که هاک از آخرین ماجرایی که با تام سایر دوگلاس و خواهرش داشته‌است، پول خوبی به جیب زده‌است. خانم واتسون، هاک را به خانه‌شان برده تا به او دین و آداب معاشرت بیاموزد.
خانه‌شان برده تا به او دین و آداب معاشرت بیاموزد. به‌جای پیروی از محافظانش، هاک در شبی از خانه بیرون می‌زند تا به تام سایر بپیوندد و وانمود کنند که دزد دریایی هستند. یک روز هاک متوجه می‌شود که پدرش پپ به شهر برگشته است. به خاطر سابقه خشونت و نوشیدن زیاد الکل، هاک نگران رفتار پدرش و میزان پولی است که او خرج می‌کند. او با وجود پدرش، به مدرسه رفتن ادامه می‌دهد اما ترس‌های او زمانی واقعی می‌شود که پدرش او را می‌رباید و در طول رود می‌سی‌سی‌پی با یک کابین کوچک تا ساحل ایلینوی می‌برد. با این‌که هاک از زندگی بدون
ساحل ایلینوی می‌برد. با این‌که هاک از زندگی بدون مدرسه و دین راضی است اما پدرش از او سوءاستفاده می‌کند. به همین دلیل او مرگ خود را جعل می‌کند و از می‌سی‌سی‌پی می‌گریزد. جزیرهٔ جکسون. او چند مایل آن‌طرف‌تر به جزیرهٔ جکسون می‌رود و آن‌جاست که به بردهٔ خانم واتسون جیم برمی‌خورد. کسی که از ترس فروخته شدن فرار کرده‌است. هاک و جیم خیلی زود متوجه می‌شوند که افرادی برای گشتن جزیره می‌آیند. پس با یک قایق به سمت پایین رودخانه فرار می‌کنند. برنامهٔ جیم آن است که از ایلینوی بگذرد و از آن‌جا به ایالت آزاد اوهایو برود.
بگذرد و از آن‌جا به ایالت آزاد اوهایو برود. با این‌که هاک می‌داند که با هم‌راهی جیم، تمام آموزه‌های معاشرت و مذهبی را می‌شکند اما با جیم هم‌راه می‌شود. و این دیدگاه از برده‌داری و آزادی در طول رمان ادامه پیدا می‌کند. جیم و هاک در طول مبارزهٔ خود به شخصیت‌های زیادی برمی‌خورند. ازجمله گروهی از دزدانی که در یک کشتی بخار در حال شکستن سفر می‌کردند و دو خانوادهٔ جنوبی که باهم دشمنی داشتند. تنها زمانی که هاک و جیم واقعاً آزاد بودند زمانی بود که آن‌ها سوار قایق شدند. این آزادی با از راه رسیدن دوک و پادشاه از بین
این آزادی با از راه رسیدن دوک و پادشاه از بین می‌رود. جیم و هاک مجبور می‌شوند تا در تمام شهرهای بندری توقف کنند تا نمایشی از قدرت و اعتمادبه‌نفس برای ساکنان اجرا کنند. نقشهٔ فرار. به خاطر کم‌بود درآمد، پادشاه و دوک به جیم و هاک خیانت می‌کنند و جیم را به برده‌فروشی می‌فروشند. زمانی که هاک برای پیدا کردن جیم می‌رود، می‌فهمد که او در مزرعه فلپس به‌عنوان اسیر توسط سیلا و سالی نگاه داشته‌می‌شود. فلپس‌ها فکر می‌کنند که هاک برای ملاقات با آن‌ها آمده و عموزادهٔ آن‌ها تام است. هاک به‌راحتی در نقش تام سایر
آن‌ها تام است. هاک به‌راحتی در نقش تام سایر فرومی‌رود. تام سایر خیلی زود از راه می‌رسد و هاک برای او جریان اسیر شدن جیم را تعریف می‌کند. بعد از شکست خوردن نقشه هاک برای آزاد کردن جیم، تام پیشنهاد نقشهٔ را می‌دهد که بر اساس یک رمان هیجان‌انگیز است. درنهایت نقشه فرار کردن جیم تبدیل به یک پروسه پیچیده از مارها تله‌ها و پیام‌های اسرارآمیز می‌شود. بعد از آن که نقشهٔ فرار انجام می‌شود، کشاورز به تام شلیک می‌کند و از آن‌جایی که جیم، تام را در حال خون‌ریزی رها نمی‌کند، او بار دیگر به مزرعه بازمی‌گردد و اسیر
نمی‌کند، او بار دیگر به مزرعه بازمی‌گردد و اسیر می‌شود. در مزرعه، تام تمام داستان را برای عمو و زن‌عموی خود تعریف می‌کند و خوانندگان درمی‌یابند که خانم واتسون درگذشته و جیم را آزاد کرده‌است. تام تمام این زمان از آزادی جیم باخبر بوده‌است. در پایان رمان جیم آزاد می‌شود و هاک برای ماجرای بعدی خود آماده می‌شود. واکنش به کتاب در آمریکا. در سال ۱۸۸۵، کتابخانه‌های عمومی ماساچوست، این کتاب را به خاطر «زبان بی‌ادبانه‌اش» ممنوع کردند. پیش از آن، منتقدانْ کتاب را به خاطر استفاده از زبان عامیانه مضر و بی‌اهمیت تشخیص
خاطر استفاده از زبان عامیانه مضر و بی‌اهمیت تشخیص داده بودند. ارنست همینگوی دربارهٔ این کتاب نوشته‌است: «ماجراهای هاکلبری فین بهترین کتابی است که تا به حال داشته‌ایم. تمام داستان‌های آمریکایی از آن بیرون آمده‌اند. چیزی پیش از آن نبوده‌است.»
رومیکو تاکاهاشی یکی از هنرمندان ژاپنی عرصهٔ مانگا است. او یکی از ثروتمندترین زنان ژاپنی است و مانگاهای وی در سرتاسر جهان محبوبیت دارند. رومیکو تاکاهاشی خالق مانگاهای معروف "اوروسی یاتسورا و" "اینویاشا" و "رانما ۱/۲" است.
اوتاکو واژه‌ای ژاپنی است که به معنای فردی است که دارای شیدایی یا علاقه‌مندی شدید است. اوتاکو به ویژه به افرادی که به انیمه و مانگا، بازی‌های ویدئویی‌، یا رایانه‌ای‌ دلبستگی دارند، اشاره دارد. استفاده معاصر آن با مقاله ای در سال ۱۹۸۳ توسط آکیئو ناکاموری در "مانگا بوریکو" آغاز شد. خرده فرهنگ اوتاکو موضوع اصلی انیمه، مانگا، مستند و تحقیقات دانشگاهی مختلف است. خرده فرهنگ در دهه ۱۹۸۰ با تغییر ذهنیت‌های اجتماعی و پرورش خصلت‌های «اوتاکو» توسط مدارس ژاپنی همراه با تسلیم شدن چنین افرادی از آنچه که در آن زمان ناگزیر
شدن چنین افرادی از آنچه که در آن زمان ناگزیر به عنوان طردشدگان اجتماعی تلقی می‌شد، آغاز شد. تولد این خرده فرهنگ همزمان با رونق انیمه پس از انتشار آثاری مانند موبایل سوت گاندام بود، قبل از اینکه به کومیک مارکت منشعب شود. فرهنگ اوتاکو همچنین می‌تواند به عنوان پناهگاهی از فرهنگ "نانپا" دیده شود. در سال ۱۹۸۰، در اطراف منطقه کابوکیچو در شینجوکو-کو، توکیو، رونق «نیو فوزوکو» یا خدمات جنسی جدید که دانش‌آموزان دختر دانشگاه یا مدرسه‌های حرفه ای را استخدام می‌کرد، رونق گرفت. رونق «بوروسه‌را» و رونق معاشقه جبرانی در
گرفت. رونق «بوروسه‌را» و رونق معاشقه جبرانی در دهه ۱۹۹۰ گسترش این امر بود. از این نظر، دوره ۱۹۸۰ تا اواسط دهه ۱۹۹۰ «عصر عشق جنسی» بود. هر چه رونق عشق جنسی بالاتر می‌رفت، مردم بیشتر از عشق جنسی ناامید می‌شدند زیرا به آنها احساس پذیرش همه‌جانبه نمی‌داد. ظهور فناوری اطلاعات و پایگاه‌های اطلاعاتی، قبل از هر چیز، ابزاری برای هدر رفتن خود، یعنی دفاع از خود، غنی کرد. و ثانیاً به سرعت این احساس را تضعیف کرد که «واقعیت» (یا ارتباط تجسم یافته) از «تخیلی» (یا واقعیت مجازی) پربارتر است. خرده فرهنگ «اوتاکو» با گسترش
مجازی) پربارتر است. خرده فرهنگ «اوتاکو» با گسترش اینترنت و رسانه‌ها رشد کرد، زیرا انیمیشن‌ها، بازی‌های ویدیویی، نمایش‌ها و کمیک‌های بیشتری ساخته شدند. اوتاکو در ابتدا در ژاپن دارای مفاهیم منفی بود و ممکن بود به عنوان تحقیرآمیز مورد استفاده قرار گیرد. منفی بودن آن در آن زمان ناشی از دیدگاه کلیشه‌ای «اوتاکو» به عنوان طردشدگان اجتماعی و گزارش رسانه‌ها در مورد تسوتومو میازاکای، «قاتل اوتاکو» است، در سال ۱۹۸۹. تبعیض اوتاکو به ویژه بین سال ۱۹۸۹ (زمانی که یک قتل زنجیره ای انجام شد) شدید بود. مظنون دستگیر شد) و
زنجیره ای انجام شد) شدید بود. مظنون دستگیر شد) و ۱۹۹۶ (زمانی که رونق دوستیابی جبرانی در اوج خود بود). بر اساس مطالعات منتشر شده در سال ۲۰۱۳، این اصطلاح کمتر منفی شده است و تعداد فزاینده ای از مردم اکنون خود را به عنوان «اوتاکو» معرفی می‌کنند، هم در ژاپن و هم در جاهای دیگر. از ۱۳۷۷۳۴ نوجوانی که در سال ۲۰۱۳ در ژاپن مورد بررسی قرار گرفتند، ۴۲٫۲٪ خود را به عنوان یک نوع «اوتاکو» معرفی می‌کردند. طبق یک نظرسنجی سراسری ایالات آمریکا که توسط دنتسو در ژوئیه ۲۰۲۲، ۳۴ درصد از آمریکایی‌ها نسل زد (حدود ۱۵ میلیون نفر)،
درصد از آمریکایی‌ها نسل زد (حدود ۱۵ میلیون نفر)، خود را به‌عنوان اوتاکوی انیمه می‌شناسند. در سال ۲۰۰۵، نامورا ریسرچ "اوتاکو" را به دوازده گروه تقسیم کرد و اندازه و تأثیر بازار را تخمین زد. هر یک از این گروه‌ها مؤسسات دیگر آن را بیشتر تقسیم کرده‌اند یا بر یک علاقه اوتاکو متمرکز شده‌اند. این نشریات گروه‌های متمایزی از جمله انیمه، مانگا، دوربین، خودرو، آیدل ژاپنی و الکترونیک اوتاکو را طبقه‌بندی می‌کنند. در سال ۲۰۰۵، تأثیر اقتصادی «اوتاکو» تا ۲ تریلیون ین ( میلیارد) تخمین زده شد. ریشه‌شناسی. «اوتاکو» از یک
میلیارد) تخمین زده شد. ریشه‌شناسی. «اوتاکو» از یک اصطلاح ژاپنی برای اشاره به خانه یا خانواده شخص دیگری گرفته شده است. از این کلمه می‌توان در گفتار محترمانه در زبان ژاپنی به عنوان استعاره به جای ضمیر شخصی دوم شخص استفاده کرد. در این کاربرد، ترجمه تحت‌اللفظی آن «تو» است. با برخی از گویش‌های ژاپنی غربی و با زن خانه‌دار مرتبط است و نسبت به ضمایر صمیمی مانند «آناتا» و ضمایر مذکر مانند «کیمی» و «اومائه» (همه به معنی تو) کمتر مستقیم و دورتر است. منشأ استفاده از ضمیر در میان طرفداران مانگا و انیمه دهه ۱۹۸۰ مشخص
ضمیر در میان طرفداران مانگا و انیمه دهه ۱۹۸۰ مشخص نیست. طرفداران داستان‌های علمی تخیلی از «اوتاکو» برای خطاب به صاحبان کتاب در اواخر دهه ۱۹۶۰ استفاده می‌کردند. منتقد اجتماعی ایجی اوتسوکا معتقد است که "اوتاکو" به این دلیل استفاده می‌شود که به مردم اجازه می‌دهد برای اولین بار ملاقات کنند، مثلاً در یک کنوانسیون از فاصله‌ای راحت با هم تعامل داشته باشند. یک نظریه معتقد است که «اوتاکو» به عنوان یک ضمیر توسط نویسنده علمی تخیلی موتوکو آرای در مقاله ای در سال ۱۹۸۱ در مجله "Variety", و دیگری ادعا می‌کند که توسط
در مجله "Variety", و دیگری ادعا می‌کند که توسط طرفداران استودیو انیمه گایناکس که برخی از بنیانگذاران آن از استان توتوری در غرب ژاپن (جایی که معمولاً «اوتاکو» است استفاده شد). این ضمیر در انیمه محبوب "ماکروس (انیمه)" نیز استفاده شد. اولین بار در سال ۱۹۸۲ توسط شخصیت‌های هیکارو ایچیجیو و لین مین می پخش شد که تا زمانی که یکدیگر را بهتر بشناسند، همدیگر را "اوتاکو" خطاب می‌کنند. شکل عامیانه مدرن، که با استفاده از قدیمی‌تر با نوشته شدن در هیراگانا (おたく)، کاتاکانا (オタク یا کمتر، ヲタク) یا به ندرت در روماجی متمایز
(オタク یا کمتر، ヲタク) یا به ندرت در روماجی متمایز می‌شود، اولین بار در دهه ۱۹۸۰ با آثار طنزنویس و مقاله‌نویس آکیئو ناکاموری در گفتمان عمومی ظاهر شد. مجموعه او در سال ۱۹۸۳ "تحقیق در مورد اوتاکو" ، چاپ شده در مجله «لولیکون» "مانگا بوریکو"، این اصطلاح را به عنوان تحقیر آمیز برای طرفداران «ناخوشایند» به کار برد، به‌طور خاص به نداشتن حس مد و ظاهر ساده آنها حمله کرد. ناکاموری به‌ویژه از «دیوانه‌های مانگا» که جذب شخصیت‌های دخترهای بامزه مانگا می‌شوند، انتقاد داشت. و برچسب «اوتاکوی» خود را به عنوان اصطلاحی که بین
و برچسب «اوتاکوی» خود را به عنوان اصطلاحی که بین بچه‌های دبیرستانی در همایش‌های مانگا و انیمه استفاده می‌شود، توضیح داد. در سال ۱۹۸۹، پرونده تسوتومو میازاکای، «قاتل اوتاکو»، هواداران را به طرز بسیار منفی مورد توجه ملی قرار داد.میازاکی، که به‌طور تصادفی چهار دختر را انتخاب کرده و به قتل رسانده بود. مجموعه‌ای از ۵۷۶۳ نوار ویدئویی که برخی از آن‌ها حاوی انیمه و فیلم اسلشر هستند که در هم آمیخته شده‌اند. فیلم‌ها و تصاویر قربانیان او بعداً در همان سال، مجله دانش معاصر "Bessatsu Takarajima" صد و چهارمین شماره خود
"Bessatsu Takarajima" صد و چهارمین شماره خود را به موضوع اوتاکو اختصاص داد. به آن می‌گفتند و با ۱۹ مقاله توسط افراد داخلی اوتاکو، از جمله آکیو ناکاموری، به خرده فرهنگ اوتاکو پرداخت. این نشریه توسط محقق رودیارد پسیمو ادعا شده است که این اصطلاح را رایج کرده است. استفاده. در زبان عامیانه مدرن ژاپنی، اصطلاح اوتاکو بیشتر معادل «گیک» یا «خوره (روان‌شناسی)» است (هر دو به معنای وسیع؛ یک متخصص فناوری می‌تواند چنین باشد. یک «گیجوتسو اوتاکو» و یک «بونکاکی اوتاکو» یا «گاریبن» )، اما به شیوه‌ای تحقیرآمیزتر از آنچه در
«گاریبن» )، اما به شیوه‌ای تحقیرآمیزتر از آنچه در غرب استفاده می‌شود. همچنین برای هر هوادار در هر موضوع سرگرمی یا شکل خاصی از سرگرمی استفاده می‌شود. اوتاکوها به خاطر رفتارهایشان مورد قضاوت قرار می‌گیرند - و مردم ناگهان یک «اوتاکو» را به عنوان فردی می‌بینند که نمی‌تواند با واقعیت ارتباط برقرار کند. بنابراین این اصطلاح در جامعه ژاپن بیشتر حکم یک عبارت تحقیرآمیز دارد. این کلمه به عنوان یک وام‌واژه از زبان ژاپنی وارد انگلیسی شده است. معمولاً برای اشاره به طرفداران انیمه و مانگا استفاده می‌شود، اما به‌طور کلی
انیمه و مانگا استفاده می‌شود، اما به‌طور کلی می‌تواند به بازی‌های ویدئویی در ژاپن یا حتی فرهنگ ژاپنی نیز اشاره کند. پلتفرم‌هایی مانند TrackOtaku و مجله آمریکایی "اوتاکو یواس‌آ" این موارد را محبوب کرده و جنبه‌های مختلف پوشش می‌دهند. استفاده از این کلمه به دلیل مفاهیم منفی و کلیشه ای بودن هواداران، منبع اختلاف بین برخی از طرفداران است. در سال ۱۹۸۸ با انتشار "گان باستر" که طرفداران انیمه را با نام اوتاکو معرفی می‌کند، مواجهه گسترده انگلیسی با این اصطلاح آغاز شد. "گان باستر" به‌طور رسمی در مارس ۱۹۹۰ به زبان
شد. "گان باستر" به‌طور رسمی در مارس ۱۹۹۰ به زبان انگلیسی منتشر شد. استفاده از این اصطلاح در سراسر گروه خبری مربوط به سرگرمی، هنر و انیمه، گسترش یافت. به دنبال بحث‌هایی پیرامون "اوتاکوی ویدئو" که در سال ۱۹۹۴ چاپ شد، جنبه‌های مثبت و منفی، از جمله کاربرد تحقیرآمیز، در هم آمیخته شدند. این اصطلاح همچنین توسط رمان ویلیام گیبسون در سال ۱۹۹۶ "ایدورو" رایج شد، که به اوتاکو اشاره می‌کند. خرده فرهنگ. کایچیرو موریکاوا خرده فرهنگ اوتاکو را به‌طور مشخص محصول آموزش در ژاپن و جامعه ژاپن می‌شناسد. مدارس ژاپنی ساختار طبقاتی
و جامعه ژاپن می‌شناسد. مدارس ژاپنی ساختار طبقاتی دارند که به عنوان کاست (نظام اجتماعی) عمل می‌کنند، اما باشگاه‌ها یک استثنا از سلسله مراتب اجتماعی هستند. در این باشگاه‌ها، علایق دانش‌آموز به رسمیت شناخته می‌شود و با توجه به علایق "اوتاکو"، پرورش می‌یابد. ثانیاً، ساختار عمودی جامعه ژاپن ارزش افراد را با موفقیت آنها مشخص می‌کند. تا اواخر دهه ۱۹۸۰، مردان غیرورزشی و غیرجذاب بر روی تحصیلات دانشگاهی تمرکز می‌کردند، به این امید که شغل خوبی را به دست آورند و برای بالا بردن جایگاه اجتماعی خود ازدواج کنند. کسانی که
بردن جایگاه اجتماعی خود ازدواج کنند. کسانی که نمی‌توانند از نظر اجتماعی موفق شوند به جای آن بر علایق خود توجه می‌کنند و اغلب تا بزرگسالی، و سبک زندگی خود را بر آن علایق متمرکز می‌کنند و این امر به ایجاد خرده فرهنگ اوتاکو کمک می‌کنند. حتی قبل از ابداع این اصطلاح، ویژگی‌های کلیشه ای خرده فرهنگ در شماره ۱۹۸۱ «فان رودو» (جاده هواداران) در مورد «کلوپ‌های فرهنگی» شناسایی شد. این افراد با انتشار آثار علمی-تخیلی سخت مانند موبایل سوت گاندام به سمت انیمیشن کشیده شدند. این آثار باعث گردهمایی و توسعه علایق وسواسی شد
این آثار باعث گردهمایی و توسعه علایق وسواسی شد که انیمه را به رسانه ای برای دانش‌آموزان غیرمحبوب تبدیل کرد و طرفداران وسواسی آن را گرد هم آورد. پس از اینکه این طرفداران بازار کمیک را کشف کردند، از این اصطلاح به عنوان یک هویت جمعی خود تأیید کننده و خود مسخره‌کننده استفاده شد. پرونده «قاتل اوتاکو» در سال ۱۹۸۹ به هواداران مفهومی منفی داد که هنوز به‌طور کامل از آن خلاص نشده‌اند. در این سال کائورو کوبایاشی (قاتل) یک دانش آموز کلاس اول هفت ساله را ربود، مورد تجاوز جنسی قرار داد و به قتل رساند. روزنامه‌نگار ژاپنی
جنسی قرار داد و به قتل رساند. روزنامه‌نگار ژاپنی آکیهیرو اوتانی مشکوک بود که جنایت کوبایاشی توسط ی «فیگور موئه زوکو» - اصطلاح ژاپنی که به «اوتاکوهایی که مجسمه‌ها را جمع‌آوری می‌کنند» اشاره دارد روزنامه‌نگار ژاپنی آکیهیرو اوتانی این اصطلاح را ابداع کرد - او ادعا کرد که این گروه از جنایتکاران بالقوه تشکیل شده است. این روزنامه‌نگار نوشته است «اوتاکوهایی که مجسمه‌ها را جمع‌آوری می‌کنند» مجرمانی بالقوه هستند و یکی از آنها در نوامبر ۲۰۰۴ یک دختر ۷ ساله را کشته است. طبق نظریه او، قاتل پس از آدم‌ربایی بچه را به
است. طبق نظریه او، قاتل پس از آدم‌ربایی بچه را به قتل رسانده، زیرا قاتل به بدن زنده او علاقه نداشت، بلکه به جسد او علاقه داشت. بدن بی جان را می‌توان به عنوان یک مجسمه توصیف کرد. اگرچه کوبایاشی «اوتاکو» نبود. میزان خصومت اجتماعی علیه «اوتاکو» افزایش یافت. مجریان قانون «اوتاکو» را مظنونان احتمالی جرایم جنسی می‌دانستند، و دولت‌های محلی خواستار قوانین سخت‌گیرانه‌تر برای کنترل نمایش اروتیسم در مواد «اوتاکو» شدند. همه توجه‌ها منفی نبوده است. هیروکی آزوما در کتاب خود به نام «اوتاکو» چنین می‌گوید: بین سال‌های ۲۰۰۱
به نام «اوتاکو» چنین می‌گوید: بین سال‌های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۷، «اوتاکو» به سرعت در ژاپن به رسمیت شناخته شد و به این دلیل که در سال ۲۰۰۳، هایائو میازاکی برنده جوایز اسکار برای "شهر اشباح" خود شد. در همان زمان در سال ۲۰۰۴ پاویون ژاپنی تاکاشی موراکامی در دوسالانه ونیز (دوسالانه معماری) به رسمیت شناخته شد. در سال ۲۰۰۵، کلمه «موئه» را نشان داد کلمات کلیدی جلد حاضر — به عنوان یکی از ده "واژه باب روز برتر سال انتخاب شد. نخست‌وزیر سابق ژاپن تارو آسو نیز ادعا کرده است که از خرده فرهنگ اوتاکو بودن، برای تبلیغ ژاپن در امور
خرده فرهنگ اوتاکو بودن، برای تبلیغ ژاپن در امور خارجی استفاده می‌کند. در سال ۲۰۱۳، یک مطالعه ژاپنی بر روی ۱۳۷۷۳۴ نفر نشان داد که ۴۲٫۲٪ خود را به عنوان یک نوع اوتاکو معرفی می‌کنند. این مطالعه نشان می‌دهد که انگ این کلمه ناپدید شده است، و این اصطلاح توسط بسیاری مورد استقبال قرار گرفته است. ماریئه کوندو در سال ۲۰۲۰ به مجله ForbesWomen گفت: "من به اوتاکو بودن اعتقاد دارم. اوتاکو به من کمک کرد تا عمیقاً تمرکز کنم و قطعاً به موفقیت من کمک کرد. در اواخر دهه ۱۹۹۰، اوتاکو یک خرده فرهنگ محبوب در میان نسل ایکس در
اوتاکو یک خرده فرهنگ محبوب در میان نسل ایکس در ایالات متحده بود. در اوایل دهه ۲۰۰۰، جامعه اوتاکو در ایالات متحده اغلب شامل جوانان حومه شهر و گروه‌های آنلاین ویژه بود. مکان‌ها. منطقه آکیهابارا در توکیو، که در آن کافه خدمتکار پیشخدمت‌هایی وجود دارند که لباس می‌پوشند و مانند خدمتکارها یا شخصیت‌های انیمیشن رفتار می‌کنند، یک جاذبه قابل توجه است. مرکز اوتاکو آکیهابارا همچنین دارای ده‌ها فروشگاه تخصصی در انیمه، مانگا، رترو گیمینگ، مجسمه‌ها، بازی‌های کارتی، و سایر محصولات کلکسیونی است. مکان محبوب دیگر جاده اوتومه
محصولات کلکسیونی است. مکان محبوب دیگر جاده اوتومه در ایکه‌بوکورو در توکیو است. دانش‌آموزان از دانشگاه شهر ناگویا پروژه‌ای را برای کمک به ترویج جاذبه‌های گردشگری پنهان و جذب بیشتر اوتاکو در ناگویا آغاز کردند. زیرگونه‌ها. اصطلاحات خاصی برای انواع مختلف اوتاکو وجود دارد، از جمله ، یک اصطلاح ژاپنی توهین آمیز خودپسند برای طرفداران زن ، که بر روابط مردانه همجنس‌گرایی تمرکز دارد. اوتاکوهای زن هستند که به تاریخ ژاپن علاقه دارند. برخی از اصطلاحات به مکانی اشاره دارند، مانند ("سبک Akihabara")، که برای کسانی که با
مانند ("سبک Akihabara")، که برای کسانی که با فرهنگ آکیهابارا آشنا هستند صدق می‌کند. میادایی دو زیرگروه بزرگ از نوع اوتاکو را توصیف می‌کند، یک نوع جهانی و یک نوع بتل رویال. یک تحول زمانی از نوع جهانی اواخر دهه ۱۹۹۰ تا نوع بتل رویال در دهه ۲۰۰۰ وجود دارد، اما آنها در کنار هم وجود داشتند. تضاد بین نوع جهان و نوع بتل رویال در عصری پدیدار شد که در آن واقعیت و داستان به عنوان ابزاری معادل برای دفاع از خود در نظر گرفته می‌شوند. او همچنین جامعه اینترنتی را ساختاری ریزومیک توصیف می‌کند که تمایز بین «واقعیت» و
ریزومیک توصیف می‌کند که تمایز بین «واقعیت» و «تخیل» را باطل می‌کند. نوع جهان با داستان به عنوان معادل واقعیت (واقعی سازی داستان) برخورد می‌کند، در حالی که نوع بتل رویال واقعیت را معادل داستان (تخیلی سازی واقعیت) می‌داند. رسانه. اوتاکو اغلب از طریق تولید یا علاقه به طنز که به خرده فرهنگ آنها می‌پردازد، در مسخره کردن خود شرکت می‌کنند. انیمه و مانگا اوتاکو موضوع آثار خودانتقادی متعددی هستند، مانند "اوتاکو نو ویدئو"، که حاوی یک مصاحبه زنده مستندنما است که کارکنان خود به عنوان مصاحبه‌شوندگان خرده فرهنگ اوتاکو
خود به عنوان مصاحبه‌شوندگان خرده فرهنگ اوتاکو را به سخره می‌گیرند و شامل گایناکس است. سایر آثار خرده فرهنگ اوتاکو را با انتقاد کمتری به تصویر می‌کشند، مانند "گنشیکن" و "کمیک پارتی". لایت ناول معروفی که بعداً از آن توسط مانگا و انیمه اقتباس شد، همچنین «به ان‌اچ‌کی خوش آمدید» که بر خرده فرهنگ‌های اوتاکو تمرکز دارد و بر سایر طردشدگان اجتماعی، مانند هیکی‌کوموری و نیتها توجه دارد. آثاری که بر روی شخصیت‌های اوتاکو تمرکز دارند عبارتند از «واتاموته»، داستان یک اوتاکو غیرجذاب و غیر اجتماعی اوتومه گیم که توهماتی
غیرجذاب و غیر اجتماعی اوتومه گیم که توهماتی دربارهٔ موقعیت اجتماعی خود نشان می‌دهد؛ و "دیگر قهرمان نیست"، یک بازی ویدیویی دربارهٔ یک قاتل اوتاکو به نام تراویس تاچ داون و ماجراهای سورئالیستی او با الهام از انیمه و مانگا. رسانه‌هایی دربارهٔ اوتاکو در خارج از ژاپن نیز وجود دارند، مانند مستند آمریکایی "اوتاکو یونیت" که بر جنبهٔ آمریکایی فرهنگ اوتاکو تمرکز دارد، و رمان فیلیپینی "اوتاکوی دختر"، که داستان دنیای واقعیت مجازی را روایت می‌کند که در آن اوتاکو می‌تواند نقش‌آفرینی و از قدرت شخصیت‌های انیمیشن مورد علاقه
نقش‌آفرینی و از قدرت شخصیت‌های انیمیشن مورد علاقه خود استفاده کند. عادات. اصطلاحی که در هواداران اوتاکو استفاده می‌شود، "اوتاگی" است، نوعی تشویق به‌صورت گروهی. اصطلاح دیگر "ایتاشا" است که وسایل نقلیه تزئین شده با شخصیت‌های خیالی، به ویژه بازی بیشوجو یا اروگه شخصیت را توصیف می‌کند.
تکنوراتی موتور جستجویی مخصوص وبلاگ‌ها است که از اوت سال ۲۰۰۶ شروع به فعالیت کرد. تکنوراتی حدود ۵۵ میلیون وب‌گاه را شاخص گذاری می‌کند. تکنوراتی توسط دیو سیفری ساخته شد. مقر این شرکت در سانفرانسیسکو است. این موتور جستجو وابسته به آگهی است. منابع. Wikipedia contributors, "Technorati," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Technorati&amp;oldid=173856727 (accessed November 30, 2007)