payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیجیتال ممکن است از شاتر مکانیکی یا الکترونیکی استفاده کند که مورد دوم در دوربین‌های گوشی‌های هوشمند رایج است. شاترهای الکترونیکی یا داده‌ها را از کل حسگر به‌طور همزمان ضبط می‌کنند (یک شاتر جهانی یا global shutter) یا داده‌ها را خط به خط در سراسر سنسور ضبط می‌کنند (یک شاتر غلتکی یا rolling shutter). در دوربین‌های فیلم، یک شاتر چرخشی همگام با پیشرفت هر فریم فیلم باز و بسته می‌شود. مدت زمانی که شاتر باز است، "سرعت شاتر" یا "زمان نوردهی" نامیده می‌شود. زمان نوردهی معمولی می‌تواند از یک ثانیه تا ۱/۱۰۰۰ ثانیه
معمولی می‌تواند از یک ثانیه تا ۱/۱۰۰۰ ثانیه باشد، اگرچه مدت زمان طولانی‌تر و کوتاه‌تر غیر معمول نیست. در مراحل اولیه عکاسی، نوردهی اغلب چند دقیقه طول می‌کشید. این زمان‌های نوردهی طولانی اغلب منجر به تصاویر تار می‌شود، زیرا یک شیء واحد در چندین مکان در یک تصویر واحد برای مدت زمان نوردهی ثبت می‌شود. برای جلوگیری از این امر می‌توان از زمان‌های نوردهی کوتاه تری استفاده کرد. زمان‌های نوردهی بسیار کوتاه می‌تواند حرکت سریع را ثبت کند و تاری حرکت را از بین ببرد. با این حال، زمان‌های نوردهی کوتاه‌تر به نور بیشتری
این حال، زمان‌های نوردهی کوتاه‌تر به نور بیشتری برای تولید یک تصویر با نوردهی مناسب نیاز دارد، بنابراین کوتاه کردن زمان نوردهی همیشه امکان‌پذیر نیست. مانند تنظیمات دیافراگم، زمان نوردهی به توان دو افزایش می‌یابد. این دو تنظیم مقدار نوردهی (EV) را تعیین می‌کنند، که اندازه‌گیری میزان نور ثبت شده در طول نوردهی است. بین زمان‌های نوردهی و تنظیمات دیافراگم رابطه مستقیمی وجود دارد به طوری که اگر زمان نوردهی یک مرحله طولانی شود، اما باز شدن دیافراگم نیز یک مرحله باریک شود، میزان نوری که با فیلم یا سنسور تماس
باریک شود، میزان نوری که با فیلم یا سنسور تماس می‌گیرد یکسان است. اندازه‌گیری. در اکثر دوربین‌های مدرن، میزان نور ورودی به دوربین با استفاده از نورسنج داخلی یا نورسنج اندازه‌گیری می‌شود. که از طریق لنز گرفته می‌شود (به نام " metering")، این خوانش‌ها با استفاده از پانل نیمه‌رساناهای حساس به نور گرفته می‌شوند. آنها برای محاسبه تنظیمات نوردهی بهینه استفاده می‌شوند. این تنظیمات معمولاً به‌طور خودکار تعیین می‌شوند، زیرا خواندن توسط ریزپردازنده دوربین استفاده می‌شود. قرائت از نورسنج با تنظیمات دیافراگم، زمان
می‌شود. قرائت از نورسنج با تنظیمات دیافراگم، زمان نوردهی و حساسیت فیلم یا حسگر برای محاسبه نوردهی بهینه گنجانده شده‌است. نور متر معمولاً میانگین نور در یک صحنه را به ۱۸ درصد خاکستری میانه می‌رساند. دوربین‌های پیشرفته‌تر در اندازه‌گیری تفاوت‌های ظریف‌تری دارند در برخی اندازه‌گیری نور به صورت میانگین ناحیه‌ای و در برخی به صورت نقطه‌ای صورت می‌گیرد. لنز. لنز دوربین نور را از سوژه می‌گیرد و آن را روی حسگر متمرکز می‌کند. طراحی و ساخت لنز برای کیفیت عکس بسیار مهم است. یک انقلاب فناوری در طراحی دوربین در قرن
مهم است. یک انقلاب فناوری در طراحی دوربین در قرن نوزدهم، تولید شیشه نوری و طراحی لنز را مدرن کرد. این به فرآیندهای مدرن تولید طیف گسترده‌ای از ابزارهای نوری مانند عینک جهت کاربرد خواندن و میکروسکوپ کمک کرد. شرکت‌های پیشگام در عرصه ساخت لنز شامل زایس و لایتز هستند. لنزهای دوربین در طیف وسیعی از فواصل کانونی، مانند ۱- محدوده دید باریک یا تله‌فوتو ۲- محدوده دید وسیع، ۳- محدوده دید استاندارد یا متوسط ساخته می‌شوند. در دیگر تقسیم‌بندی لنزها یا دارای فاصله کانونی ثابت (عدسی اصلی) یا فاصله کانونی متغیر (عدسی زوم)
ثابت (عدسی اصلی) یا فاصله کانونی متغیر (عدسی زوم) هستند. هر لنز برای انواع خاصی از عکاسی مناسب است. زوایای عریض بسیار زیاد ممکن است برای معماری به دلیل توانایی آنها درگرفتن نمای وسیع از ساختمان‌ها ترجیح داده شوند (هرجا که محدوده دید وسیع است). لنزهای استاندارد معمولاً دارای دیافراگم باز هستند و به همین دلیل اغلب برای عکاسی خیابانی و مستند استفاده می‌شوند. لنز تله فوتو در ورزش و حیات وحش مفید است، اما بیشتر مستعد لرزش دوربین است که ممکن است باعث تاری حرکت شود (علت احساس کردن لرزش محدوده دید باریک آنهاست که
(علت احساس کردن لرزش محدوده دید باریک آنهاست که به تغییرات محل دوربین بسیار حساس می‌شود). فوکوس. با توجه به خواص نوری یک لنز عکاسی، فقط اشیاء در محدوده محدودی از فاصله از دوربین به وضوح یا شفاف نشان داده می‌شوند. فرایند تنظیم این محدوده به عنوان تغییر فوکوس دوربین شناخته می‌شود. راه‌های مختلفی برای فوکوس دقیق دوربین وجود دارد. ساده‌ترین دوربین‌ها فوکوس ثابتی دارند و از یک دیافراگم کوچک و لنز با زاویه باز استفاده می‌کنند تا اطمینان حاصل شود که همه چیز در محدوده مشخصی از فاصله از لنز، یعنی حدود ۳ متر تا
محدوده مشخصی از فاصله از لنز، یعنی حدود ۳ متر تا بینهایت در حالت فوکوس یا شفاف هستند. دوربین‌های فوکوس ثابت معمولاً ارزان هستند، مانند دوربین‌های نوع disposable یا همان دوربین‌های single-use. دوربین همچنین می‌تواند محدوده فوکوس یا فوکوس مقیاس محدودی داشته باشد که روی بدنه دوربین نشان داده شده‌است. کاربر فاصله تا سوژه را حدس زده یا محاسبه می‌کند و فوکوس را بر اساس آن تنظیم می‌کند. در برخی دوربین‌ها، این علامت با نمادهایی (سر و شانه، دو نفر ایستاده، یک درخت، کوه) نشان داده می‌شود. دوربین‌های مسافت‌یاب با
کوه) نشان داده می‌شود. دوربین‌های مسافت‌یاب با استفاده از واحد اختلاف منظر جفت شده در بالای دوربین، اندازه‌گیری فاصله از اجسام را امکان‌پذیر می‌کنند و به شما امکان می‌دهد فوکوس را با دقت تنظیم کنید. دوربین‌های رفلکس تک لنز به عکاس اجازه می‌دهد تا فوکوس و ترکیب بندی را به صورت بصری با استفاده از لنز شیئی و یک آینه متحرک تعیین کند تا تصویر را بر روی یک صفحه نمایش میکرو منشور شیشه‌ای یا پلاستیکی نمایش دهد. دوربین‌های رفلکس دو لنزی از یک لنز شیئی و یک واحد لنز فوکوس (معمولاً مشابه لنز شیئی) در یک بدنه موازی
فوکوس (معمولاً مشابه لنز شیئی) در یک بدنه موازی برای ترکیب و فوکوس استفاده می‌کنند. دوربین‌های دید از یک صفحه شیشه زمین استفاده می‌کنند که قبل از نوردهی با یک صفحه عکاسی یا یک نگهدارنده قابل استفاده مجدد حاوی فیلم ورقه‌ای جدا شده و جایگزین می‌شود. دوربین‌های مدرن اغلب سیستم‌های فوکوس خودکار را برای فوکوس خودکار دوربین با روش‌های مختلف ارائه می‌دهند. دوربین‌های آزمایشی مانند آرایه عکسبرداری مسطح فوریه (PFCA) برای گرفتن عکس نیازی به فوکوس ندارند. در عکاسی دیجیتال مرسوم، لنزها یا آینه‌ها تمام نوری را که از یک
مرسوم، لنزها یا آینه‌ها تمام نوری را که از یک نقطه از یک جسم متمرکز به یک نقطه در صفحه حسگر منشأ می‌گیرد، ترسیم می‌کنند؛ بنابراین، هر پیکسل یک قطعه اطلاعات مستقل در مورد صحنه دور را به هم مرتبط می‌کند. در مقابل، یک PFCA عدسی یا آینه ندارد، اما هر پیکسل دارای یک جفت توری پراش خاص در بالای خود است، که به هر پیکسل اجازه می‌دهد به همین ترتیب یک قطعه اطلاعات مستقل (مخصوصاً یک جزء از تبدیل فوریه دو بعدی) را در مورد صحنه دور با هم، اطلاعات صحنه کامل گرفته می‌شود، و تصاویر را می‌توان با محاسبات بازسازی کرد. برخی
و تصاویر را می‌توان با محاسبات بازسازی کرد. برخی از دوربین‌ها از پسا-فوکوس پشتیبانی می‌کنند. پسا-فوکوس به گرفتن عکس‌هایی اشاره دارد که بعداً روی رایانه فوکوس می‌شوند. این دوربین از بسیاری از لنزهای ریز روی سنسور برای گرفتن نور از هر زاویه دوربین یک صحنه استفاده می‌کند که به عنوان "فناوری Plenoptic" شناخته می‌شود. یک طراحی دوربین plenoptic فعلی دارای ۴۰۰۰۰ لنز است که با هم کار می‌کنند تا تصویر بهینه را به دست آورند. ثبت تصویر روی فیلم. دوربین‌های سنتی نور را روی صفحات عکاسی یا فیلم عکاسی می‌گیرند.
نور را روی صفحات عکاسی یا فیلم عکاسی می‌گیرند. دوربین‌های ویدیویی و دیجیتالی از یک حسگر تصویر الکترونیکی، معمولاً یک CCD یا یک سنسور CMOS برای ضبط تصاویر استفاده می‌کنند که می‌توانند برای ذخیره‌سازی یا پردازش بعدی در کارت حافظه یا سایر حافظه‌های داخل دوربین منتقل شوند. طیف گسترده‌ای از فرمت‌های فیلم و صفحه توسط دوربین‌ها استفاده شده‌است. در اوایل تاریخ، اندازه‌های صفحه اغلب برای ساخت و مدل دوربین‌ها خاص بود، اگرچه به سرعت استانداردسازی برای دوربین‌های محبوب‌تر ایجاد شد. معرفی رول فیلم روند استانداردسازی را
ایجاد شد. معرفی رول فیلم روند استانداردسازی را بیشتر پیش برد به طوری که در دهه ۱۹۵۰ تنها چند فیلم رول استاندارد مورد استفاده قرار می‌گرفت. این‌ها شامل ۱۲۰ فیلم با ۸، ۱۲ یا ۱۶ نوردهی، ۲۲۰ فیلم با ۱۶ یا ۲۴ نوردهی، ۱۲۷ فیلم ارائه دهنده ۸ یا ۱۲ نوردهی (عمدتاً در دوربین‌های براونی) و ۱۳۵ (فیلم ۳۵ میلی‌متری) با ارائه ۱۲، ۲۰ تا ۳۶ نوردهی تا ۷۲ نوردهی در قالب نیم فریم یا کاست انبوه برای محدوده دوربین Leica. برای دوربین‌های سینمایی، فیلم با عرض ۳۵ میلی‌متر و سوراخ‌دار با سوراخ‌های چرخ‌دنده به عنوان فرمت استاندارد
با سوراخ‌های چرخ‌دنده به عنوان فرمت استاندارد در دهه ۱۸۹۰ ایجاد شد. تقریباً برای تمام تولیدات فیلم حرفه‌ای مبتنی بر فیلم استفاده شد. برای استفاده آماتور، چندین فرمت کوچکتر و در نتیجه ارزانتر معرفی شد. فیلم ۱۷٫۵ میلی‌متری که با جدا کردن فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری ایجاد شد، یکی از فرمت‌های آماتور اولیه بود، اما فیلم‌های ۹٫۵ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۲ در اروپا معرفی شدند و فیلم‌های ۱۶ میلی‌متری که در سال ۱۹۲۳ در ایالات متحده معرفی شدند، به زودی به استانداردهای «فیلم‌های خانگی» تبدیل شدند. نیمکره‌های مربوطه در سال
خانگی» تبدیل شدند. نیمکره‌های مربوطه در سال ۱۹۳۲، فرمت ۸ میلی‌متری مقرون‌به‌صرفه‌تر با دوبرابر کردن تعداد سوراخ‌ها در فیلم ۱۶ میلی‌متری و سپس تقسیم آن، معمولاً پس از نوردهی و پردازش ایجاد شد. فرمت Super 8 که هنوز ۸ میلی‌متر عرض دارد اما با سوراخ‌های کوچکتر برای ایجاد فضا برای فریم‌های فیلم بزرگتر، در سال ۱۹۶۵ معرفی شد. سرعت فیلم (ISO). اعداد سرعت فیلم که به‌طور سنتی برای اعلام سرعت فیلمبرداری فیلم انتخابی در دوربین‌های فیلم به دوربین استفاده می‌شود، در دوربین‌های دیجیتال مدرن به عنوان نشانه‌ای از بهره
دوربین‌های دیجیتال مدرن به عنوان نشانه‌ای از بهره سیستم از نور به خروجی عددی و برای کنترل سیستم نوردهی خودکار استفاده می‌شود. سرعت فیلم معمولاً از طریق سیستم ISO 5800 اندازه‌گیری می‌شود. هرچه عدد سرعت فیلم بیشتر باشد، حساسیت فیلم به نور بیشتر است، در حالی که با عدد کمتر، فیلم کمتر به نور حساس است. تعادل رنگ سفید. در دوربین‌های دیجیتال، دمای رنگ مربوط به مجموعه‌ای از شرایط نوری، جبران الکترونیکی می‌شود، که اطمینان حاصل می‌کند که نور سفید به‌عنوان آن روی تراشه تصویربرداری ثبت می‌شود و بنابراین رنگ‌های قاب
تصویربرداری ثبت می‌شود و بنابراین رنگ‌های قاب طبیعی به نظر می‌رسند. در دوربین‌های مکانیکی مبتنی بر فیلم، این عملکرد با انتخاب اپراتور از فیلم استوک یا فیلترهای تصحیح رنگ انجام می‌شود. علاوه بر استفاده از تراز سفیدی برای ثبت رنگ طبیعی تصویر، عکاسان ممکن است از تراز سفیدی برای زیبایی‌شناسی استفاده کنند - به عنوان مثال، تعادل رنگ سفید با یک جسم آبی برای به دست آوردن دمای رنگ گرم. لوازم جانبی دوربین. فلاش. فلاش یک انفجار کوتاه از نور روشن را در طول نوردهی فراهم می‌کند و یک منبع نور مصنوعی رایج در عکاسی است.
می‌کند و یک منبع نور مصنوعی رایج در عکاسی است. اکثر سیستم‌های فلاش مدرن از تخلیه ولتاژ بالا با باتری از طریق یک لوله پر از گاز برای تولید نور روشن برای مدت زمان بسیار کوتاهی (۱/۱۰۰۰ ثانیه یا کمتر) استفاده می‌کنند. بسیاری از واحدهای فلاش نور منعکس شده از فلاش را اندازه‌گیری می‌کنند تا به تعیین مدت زمان مناسب فلاش کمک کنند. هنگامی که فلاش مستقیماً به دوربین وصل می‌شود - معمولاً در شکافی در بالای دوربین (کفش فلاش یا کفش داغ) یا از طریق یک کابل - فعال کردن شاتر روی دوربین فلاش را فعال می‌کند و نورسنج داخلی
روی دوربین فلاش را فعال می‌کند و نورسنج داخلی دوربین می‌تواند کمک به تعیین مدت زمان فلاش. تجهیزات فلاش اضافی می‌تواند شامل پخش کننده نور، پایه و پایه، بازتابنده، جعبه نرم، ماشه و بند ناف باشد. لوازم جانبی دیگر. لوازم جانبی دوربین‌ها عمدتاً برای مراقبت، محافظت، جلوه‌های ویژه و عملکردها استفاده می‌شود. دوربین‌های با فرمت بزرگ از تجهیزات ویژه‌ای استفاده می‌کنند که شامل لوپ ذره بین، منظره یاب، زاویه یاب و ریل/کامیون فوکوس است. برخی از دوربین‌های SLR حرفه‌ای را می‌توان با یاب‌های قابل تعویض برای فوکوس در سطح
می‌توان با یاب‌های قابل تعویض برای فوکوس در سطح چشم یا سطح کمر، صفحه‌نمایش فوکوس، کاسه چشم، پشتیبان داده، موتور درایو برای حمل فیلم یا بسته‌های باتری خارجی ارائه کرد. انواع اولیه. دوربین تک لنز رفلکس (SLR).. در عکاسی، دوربین بازتابی تک لنز (SLR) با یک آینه برای هدایت نور از لنز به منظره یاب قبل از رها کردن شاتر برای نوشتن و فوکوس یک تصویر ارائه می‌شود. هنگامی که شاتر آزاد می‌شود، آینه به سمت بالا و دور می‌چرخد و به محیط عکاسی اجازه می‌دهد تا نوردهی کند و بلافاصله پس از پایان نوردهی برمی‌گردد. هیچ دوربین
بلافاصله پس از پایان نوردهی برمی‌گردد. هیچ دوربین SLR قبل از سال ۱۹۵۴ این ویژگی را نداشت، اگرچه آینه برخی از دوربین‌های SLR اولیه به‌طور کامل توسط نیرویی که بر روی شاتر وارد می‌شد کار می‌کرد و تنها زمانی که فشار انگشت آزاد می‌شد، برمی‌گشت. Asahiflex II که توسط شرکت ژاپنی Asahi (Pentax) در سال ۱۹۵۴ عرضه شد، اولین دوربین SLR جهان با آینه بازگشت فوری بود. در دوربین رفلکس تک لنز، عکاس صحنه را از دریچه دوربین می‌بیند. این امر از مشکل اختلاف منظر که هنگام جدا شدن منظره یاب یا لنز دید از لنز گرفتن رخ می‌دهد
شدن منظره یاب یا لنز دید از لنز گرفتن رخ می‌دهد جلوگیری می‌کند. دوربین‌های رفلکس تک لنز در چندین فرمت از جمله فیلم ورق 5x7 اینچ و 4x5" رول فیلم ۲۲۰/۱۲۰ ساخته شده‌اند که ۸٬۱۰، ۱۲ یا ۱۶ عکس روی یک رول ۱۲۰ و دو برابر تعداد فیلم ۲۲۰ می‌گیرد. این‌ها به ترتیب با 6x9، 6x7، 6x6، و 6x4.۵ مطابقت دارند (همه ابعاد بر حسب سانتی‌متر). از تولیدکنندگان برجسته دوربین‌های SLR با فرمت بزرگ و رول می‌توان به Bronica , Graflex، Hasselblad , Seagull، Mamiya و Pentax اشاره کرد. با این حال، رایج‌ترین فرمت دوربین‌های SLR 35
کرد. با این حال، رایج‌ترین فرمت دوربین‌های SLR 35 بوده‌است میلی‌متر و متعاقباً مهاجرت به دوربین‌های دیجیتال SLR، با استفاده از بدنه‌های تقریباً یکسان و گاهی با استفاده از سیستم‌های لنز مشابه. تقریباً همه دوربین‌های SLR از یک آینه جلویی در مسیر اپتیکال استفاده می‌کنند تا نور لنز را از طریق صفحه نمایش و پنتاپریسم به چشمی هدایت کند. در زمان نوردهی، آینه قبل از باز شدن دریچه از مسیر نور خارج می‌شود. برخی از دوربین‌های اولیه با روش‌های دیگری برای مشاهده از طریق لنز، از جمله استفاده از یک لایه نیمه شفاف "مانند"
لنز، از جمله استفاده از یک لایه نیمه شفاف "مانند" Canon Pellix و برخی دیگر با پریسکوپ کوچک مانند سری Corfield Periflex، آزمایش کردند. دوربین با فرمت بزرگ. دوربین با فرمت بزرگ، فیلم‌برداری ورق، جانشین مستقیم دوربین‌های صفحه اولیه است و همچنان برای عکاسی با کیفیت بالا و عکاسی فنی، معماری و صنعتی مورد استفاده قرار می‌گیرد. سه نوع متداول وجود دارد: دوربین دید، با انواع دوربین‌های مونوریل و میدانی آن، و دوربین مطبوعاتی. آنها دارای دم‌های قابل گسترش هستند که لنز و شاتر روی صفحه لنز در جلو نصب شده‌است. پشتی‌هایی
و شاتر روی صفحه لنز در جلو نصب شده‌است. پشتی‌هایی که فیلم رول می‌گیرند و پشتی‌های دیجیتال بعدی علاوه بر پشت کشویی تیره استاندارد در دسترس هستند. این دوربین‌ها دارای طیف وسیعی از حرکات هستند که امکان کنترل بسیار نزدیک فوکوس و پرسپکتیو را فراهم می‌کند. ترکیب بندی و فوکوس بر روی دوربین‌های دید با مشاهده یک صفحه شیشه‌ای زمینی انجام می‌شود که با فیلم جایگزین می‌شود تا نوردهی ایجاد شود. آنها فقط برای سوژه‌های ثابت مناسب هستند و استفاده از آنها کند است. دوربین صفحه‌ای. اولین دوربین‌هایی که در تعداد قابل توجهی
صفحه‌ای. اولین دوربین‌هایی که در تعداد قابل توجهی تولید شدند، "دوربین‌های صفحه‌ای" بودند که از صفحات شیشه‌ای حساس استفاده می‌کردند. نور وارد عدسی می‌شود که روی یک صفحه عدسی نصب شده بود که توسط دم‌های قابل گسترش از صفحه جدا می‌شد. دوربین‌های جعبه‌ای ساده برای صفحات شیشه‌ای، اما دوربین‌های رفلکس تک لنز با لنزهای قابل تعویض و حتی برای عکاسی رنگی (Autochrome Lumière) وجود داشت. بسیاری از این دوربین‌ها دارای کنترل‌هایی برای بالا بردن، پایین آوردن و کج کردن لنز به جلو یا عقب برای کنترل پرسپکتیو بودند. فوکوس این
جلو یا عقب برای کنترل پرسپکتیو بودند. فوکوس این دوربین‌های صفحه‌ای با استفاده از یک صفحه شیشه‌ای زمین در نقطه فوکوس بود. از آنجایی که طراحی لنز فقط لنزهای با دیافراگم نسبتاً کوچک را مجاز می‌کرد، تصویر روی صفحه شیشه زمین کم‌رنگ بود و اکثر عکاسان پارچه‌ای تیره برای پوشاندن سر خود داشتند تا فوکوس و ترکیب‌بندی راحت‌تر انجام شود. هنگامی که فوکوس و ترکیب رضایت بخش بود، صفحه شیشه زمین برداشته شد و یک صفحه حساس در جای خود قرار داده شد که توسط یک اسلاید تیره محافظت می‌شد. برای ایجاد نوردهی، اسلاید تیره به دقت بیرون
برای ایجاد نوردهی، اسلاید تیره به دقت بیرون کشیده شد و شاتر باز شد و سپس بسته شد و اسلاید تیره جایگزین شد. دوربین دیجیتال. دوربین دیجیتال (یا digicam) دوربینی است که تصاویر و فیلم‌های دیجیتال را رمزگذاری می‌کند و آنها را برای بازتولید بعدی ذخیره می‌کند. آنها معمولاً از حسگرهای تصویر نیمه هادی استفاده می‌کنند. اکثر دوربین‌هایی که امروزه فروخته می‌شوند دیجیتال هستند، و در بسیاری از دستگاه‌ها از تلفن‌های همراه (به نام تلفن‌های دوربین دار) تا وسایل نقلیه گنجانده شده‌اند. دوربین‌های دیجیتال و فیلم از یک سیستم
شده‌اند. دوربین‌های دیجیتال و فیلم از یک سیستم نوری مشترک استفاده می‌کنند که معمولاً از یک لنز با دیافراگم متغیر برای تمرکز نور بر روی دستگاه دریافت تصویر استفاده می‌کنند. دیافراگم و شاتر میزان صحیح نور را به تصویرگر می‌پذیرند، درست مانند فیلم، اما دستگاه برداشت تصویر الکترونیکی است تا شیمیایی. با این حال، برخلاف دوربین‌های فیلم‌برداری، دوربین‌های دیجیتال می‌توانند بلافاصله پس از گرفتن یا ضبط تصاویر را روی صفحه نمایش دهند و تصاویر را از حافظه ذخیره و حذف کنند. بیشتر دوربین‌های دیجیتال می‌توانند فیلم‌های
کنند. بیشتر دوربین‌های دیجیتال می‌توانند فیلم‌های متحرک را با صدا ضبط کنند. برخی از دوربین‌های دیجیتال می‌توانند تصاویر را برش داده و سایر ویرایش‌های اولیه تصویر را انجام دهند. مصرف‌کنندگان دوربین‌های دیجیتال را در دهه ۱۹۹۰ به کار گرفتند. دوربین‌های فیلمبرداری حرفه‌ای در دهه‌های ۲۰۰۰–۲۰۱۰ به دیجیتال تبدیل شدند. سرانجام، دوربین‌های فیلم در دهه ۲۰۱۰ به دیجیتال تبدیل شدند. اولین دوربینی که از الکترونیک دیجیتال برای ثبت و ذخیره تصاویر استفاده می‌کند توسط مهندس کداک استیون ساسون در سال ۱۹۷۵ ساخته شد. او از یک
کداک استیون ساسون در سال ۱۹۷۵ ساخته شد. او از یک دستگاه شارژ (CCD) ارائه شده توسط Fairchild Semiconductor استفاده کرد که تنها ۰٫۰۱ مگاپیکسل برای ثبت تصاویر ارائه می‌کرد. ساسون دستگاه CCD را با قطعات دوربین فیلم ترکیب کرد تا یک دوربین دیجیتال بسازد که تصاویر سیاه و سفید را روی نوار کاست ذخیره می‌کرد. سپس تصاویر از نوار کاست خوانده شد و روی مانیتور تلویزیون مشاهده شد. بعداً نوارهای کاست با فلش مموری جایگزین شدند. در سال ۱۹۸۶، شرکت ژاپنی نیکون یک دوربین بازتابی تک لنز الکترونیکی با قابلیت ضبط آنالوگ به نام
تک لنز الکترونیکی با قابلیت ضبط آنالوگ به نام Nikon SVC معرفی کرد. اولین دوربین‌های دیجیتال SLR فول فریم از حدود سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ در ژاپن توسعه یافتند: MZ-D توسط Pentax, N Digital توسط تیم ژاپنی R6D Contax , و EOS-1Ds توسط Canon. به تدریج در دهه ۲۰۰۰، DSLR فول فریم به نوع دوربین غالب برای عکاسی حرفه‌ای تبدیل شد. در اکثر دوربین‌های دیجیتال یک نمایشگر، اغلب یک نمایشگر کریستال مایع (LCD)، به کاربر اجازه می‌دهد صحنه ضبط شده و تنظیماتی مانند سرعت ISO، نوردهی و سرعت شاتر را مشاهده کند. دوربین ثابت و متحرک در
و سرعت شاتر را مشاهده کند. دوربین ثابت و متحرک در سینما. حرکت دوربین، یکی از قدرتمندترین ابزارهای بیان در سینما است که به فیلمسازان اجازه می‌دهد تا احساسات، فضاها و رویدادها را به شیوه‌ای بسیار تاثیرگذار به مخاطب منتقل کنند. برعکس، دوربین ثابت: در نهایت، انتخاب بین دوربین متحرک و ثابت، به هدف فیلمساز و نوع داستانی که می‌خواهد روایت کند بستگی دارد. هر دو روش، ابزارهای قدرتمندی هستند که در صورت استفاده صحیح، می‌توانند به خلق تجربه‌ای سینمایی غنی و فراموش‌نشدنی کمک کنند.
دیوید ییتس (زاده ۸ اکتبر ۱۹۶۳) کارگردان سینما و تلویزیون اهل بریتانیا است. بیشترین فعالیت کاری او در تلویزیون بریتانیا بوده و اکثر کارهای تلویزیونی را هم برای بی‌بی‌سی انجام داده‌است. زندگی‌نامه. ییتس در مدرسه ملی سینما و تلویزیون در بکنزفیلد انگلستان تحصیل کرده‌است. بزرگ‌ترین اتفاق زندگی هنری او وقتی بود که برای کارگردانی پنجمین فیلم هری پاتر، هری پاتر و محفل ققنوس انتخاب شد. ییتس کسی بود که نیکلاس هوپر را برای آهنگ‌سازی فیلم انتخاب کرد. ییتس علاوه بر این ششمین فیلم، هری پاتر و شاهزاده دورگه را هم
بر این ششمین فیلم، هری پاتر و شاهزاده دورگه را هم کارگردانی کرده‌است که ضبط آن از سپتامبر ۲۰۰۷ آغاز شد. ضمناً آخرین قسمت های، هری پاتر و یادگاران مرگ که در سال های ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ اکران شدند را کارگردانی کرد. تصمیم گرفته شده بود که قسمت آخر هری پاتر به دو فیلم مجزا تبدیل شود. در سال ۲۰۰۶ به خاطر بهترین کارگردانی در تهیه فیلم تلویزیونی برای دختری در کافه، برندهٔ جایزهٔ Emmy شد. ییتس اولین باری که احساس کرد می‌خواهد کارگردان شود، وقتی بود که فیلم آرواره‌ها اثر استیون اسپیلبرگ را دید و مادرش اولین دوربین
اثر استیون اسپیلبرگ را دید و مادرش اولین دوربین فیلمبرداری را وقتی که ۱۴ ساله بود برایش خرید. بعد از آن با کمک برادرش اندرو، شروع به ساختن فیلم‌های کوتاه در پارک‌های محلی کرد. او علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و جامعه‌شناسی را در دانشگاه سنت هلنز در مرزیساید انگلستان خوانده‌است که مدرک خود را با درجه A و یک C کسب کرده‌است. ضمناً به خاطر مطالعه بعضی از دروسش حدود شش ماه را در بیمارستان گذراند. به دنبال این تحصیلات، بعد از مدرسه فیلم بکنزفیلد به دانشگاه معتبر دانشگاه اسکس بریتانیا رفت که به عنوان دانشجوی نمونه
اسکس بریتانیا رفت که به عنوان دانشجوی نمونه انتخاب شد.
دِرَفْش میله آهنی نوک‌تیز با دستهٔ چوبی است که در کفش‌دوزی برای سوراخ کردن چرم و گذراندن سوزن به کار می‌رود. از درفش به‌ویژه در ساخت کفش‌های سنتی مانند گیوه و چاروق بهره می‌گیرند. درفش ابزاری آهنین و نوک‌تیز شبیه جوالدوز اما ضخیم‌تر از آن با دسته‌ای چوبی است که کفّاشان از آن برای سوراخ کردن چرم و دوخت‌ودوز کفش استفاده می‌کنند. کفشگران به وسیله درفش در چرم سوراخ ایجاد می‌کنند یا سوراخ‌های موجود را بازتر می‌کنند تا سپس از آن نخ و سوزن بگذرانند. نوک درفش ممکن است راست یا کمی خمیده باشد و نوک میله آن معمولاً به
راست یا کمی خمیده باشد و نوک میله آن معمولاً به پهنای ۲ میلی‌متر به صورت تیغه است. دوخت برخی کفش‌ها سه‌مغزی است به این معنی که سه دور بخیه دستی با درفش و سوزن کفاشی دور آن زده می‌شود. در صحافی و برای دوختن جلد کتاب‌ها هم از درفش استفاده شده‌است. به سوراخ کردن چرم و مواد دیگر با درفش، درفش‌کاری یا بخیه زدن، یا سوزن زدن، یا خَلانیدن گفته می‌شود. کاربرد درفش در گیوه‌دوزی. در گیوه‌های ملکین، وقتی که گیوه‌دوز، که نفر سوم صنعت گیوه‌بافی است، تخت کفش را از همکار خود گرفت، وظیفه اول او این است که دور یا کمر (بانه،
گرفت، وظیفه اول او این است که دور یا کمر (بانه، چرم) محکمی دور تا دور تخت آن بدوزد. دور و تخت گیوه را با درفش محکمی سوراخ می‌کند و دقت مینماید که هر بخیه روی سوراخ‌هایی که قبلاً پاره‌دوز درست کرده بود، بیفتد. ضمن این عمل، گیوه‌دوز چوب پشت‌بند را موقتاً زیر تخت گیوه میگذارد تا این که راست شود. وقتی دور گیوه دوخته شد، قالب چوبی روی تخت گیوه قرار داده و رویه گیوه را روی آن کشیده، به دور میدوزد. برای دوختن دور و رویه گیوه از درفش کوتاهی به نام تیغ‌گرد استفاده می‌کند. پیشینه در ایران. درفش استخوانی که ابزاری
می‌کند. پیشینه در ایران. درفش استخوانی که ابزاری برای دوخت و دوز در دوران باستان بوده‌است پیش از این تنها در کاوش‌های باستان‌شناسی محوطه‌های پیش از تاریخی که هنوز عنصر فلز شناخته نشده بوده، بدست می‌آمد. اما در سال ۱۳۸۷ خورشیدی در محدوده ۱۰۰ متری جنوب غربی سراب بیستون در استان کرمانشاه، در کاروانسرایی، یک آسیاب آبی و هم‌چنین درفش استخوانی از دوره ایلخانی یافته شد. کشف درفش استخوانی در دوره ایلخانی با توجه به آنکه در این دوره انواع فلز موجود بوده‌است، تعجب باستان‌شناسان را برانگیخته‌است. اشاره در تورات. در
را برانگیخته‌است. اشاره در تورات. در کتاب مقدس یهودیان در سفر خروج ۲۱:۶ در مورد «حکم در مورد غلامان عبری» آمده‌است: «آنگاه آقایش او را به حضور خدا بیاورد، و او را نزدیک در یا قایمه در برساند، و آقایش گوش او را با درفشی سوراخ کند، و او وی را همیشه بندگی نماید.»
زبان‌های فارسی ایران و افغانستان، هر یک به نوعی واژه‌های بیگانه را به وام گرفته‌اند. در این میان، هنوز واژه‌های سره و خالص پارسی وجود دارد که در یک کشور از میان رفته و در دیگری هنوز برجاست و نیز واژه‌هایی که در یک کشور برای واژه‌های نوین برابرسازی شده و در کشور دیگر از واژهٔ بیگانه استفاده می‌شود، که این رویداد می‌تواند به کاربرد و بازپس دادن واژه‌های سرهٔ پارسی در هر کشور به دیگری با هدف پاکسازی و سره‌کردن پارسی بینجامد. هرچند هر یک از این برابرها، شاید در شهرها و استان‌ها/ولایات کشور دیگر نیز هنوز رواج
شهرها و استان‌ها/ولایات کشور دیگر نیز هنوز رواج داشته باشند. ع. عوض : استخر
حوت یک موشک سطح به دریا و زیرآبی یا اژدر دارای پیشرانه راکتی ِ و با قابلیت فراحفره‌زایی تولید جمهوری اسلامی ایران است که نخستین بار در رزمایش پیامبر اعظم سال ۱۳۸۵ آزمایش شد. سرعت این موشک معادل ۱۰۰ متر بر ثانیه‌است که ۳ تا ۴ برابر بیشتر از سرعت اژدرهای معمولی است. توان رزمی این موشک برابر با موشک وی‌آ-۱۱۱ اشکفال ساخت روسیه است. حوت شباهت قابل توجهی با اژدر وی‌آ-۱۱۱ اشکفال دارد که شوروی از سال ۱۹۷۷ آن را عملیاتی کرده‌است. به همین دلیل بحث‌هایی در مورد احتمال خرید آن از روسیه یا قرقیزستان (جایی که کارخانه
خرید آن از روسیه یا قرقیزستان (جایی که کارخانه تولید این موشک در آن واقع است) مطرح شده‌است. ریچارد فیشر از قول منابع تایوانی نوشته که چین توانایی مهندسی معکوس برخی از انواع وی آ-۱۱۱ را دارد و در نتیجه احتمال دارد منبع تکنولوژیکی حوت از طریق چین فراهم شده باشد. ادموند پوپ کارشناس اطلاعاتی نیروی دریایی هم مدعی شده که حوت عیناً مشابه اشکفال نیست اما روس‌ها در طراحی آن مشارکت داشته‌اند. وی گفته که در اواخر دهه ۱۹۹۰ از طریق مقامات دولتی روسیه از همکاری آن‌ها در این پروژه مطلع شده‌است. ادموند پوپ که ناخدای
در این پروژه مطلع شده‌است. ادموند پوپ که ناخدای بازنشسته نیروی دریایی آمریکاست در سال ۲۰۰۰ به دلیل جاسوسی برای دریافت اطلاعات محرمانه وی‌آ-۱۱۱ اشکفال در روسیه محاکمه و محکوم شده بود. مقامات ایرانی حوت را سریعترین اژدر دنیا خوانده‌اند و به گفته سردار علی فدوی جانشین فرمانده سپاه پاسداران این موشک می‌تواند به سرعت ۲۲۳ مایل در ساعت برسد. مشخصات. این موشک با تولید حباب‌های بخار که از نوک دماغه و پوستهٔ خود خارج می‌کند، لایه‌ای از گاز در اطراف خود شکل می‌دهد و بدین ترتیب خود را از تماس مستقیم با آب و پسای قابل
ترتیب خود را از تماس مستقیم با آب و پسای قابل ملاحظه ناشی از آن دور می‌کند. از چالش‌های فنی توسعهٔ چنین موشکی می‌توان به کاویتاسیون اشاره نمود که لازم است میزان حباب‌های کاویتاسیون برای حفظ و پایدار نگهداشتن لایهٔ گاز اطراف موشک و نیز رسیدن به کمترین پسا کنترل شود. در همین رابطه توجه به تداخل گازهای خروجی از راکت و نیز سطوح کنترل موشک با لایهٔ گاز ایجاد شده در اطراف آن، پیچیدگی‌های این مسئله را روشن‌تر می‌سازد. به ویژه زمان آغاز به کار موتور و شرایط‌گذار (Transision) ناشی از آن از این حیث قابل توجه است.