payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یک جنبش بزرگ تبدیل شد که در فرانسه در دورهٔ سلطنت لویی چهاردهم و با پشتیبانی ریشولیو به اوج خود رسید و در مقابل جنبش باروک قرار گرفت. ویژگی‌ها. کلاسیسیسم را می‌توان مکتب سنت‌گرایی در ادبیات و هنر به ویژه تقلید از نویسندگان یونان و روم باستان دانست. از دیدگاه کلاسیک‌ها، هنر اصلی شاعر و نویسنده این است که اصول و قواعدی را که پیشینیان در آثار خود آورده‌اند، به‌طور کامل رعایت کند تا اثر او بتواند صفت زیبا به خود بگیرد. کلاسیسیسم در درجهٔ اول به دنبال آفرینش ایده‌آل و کمال زیبایی و دلنوازی با الهام از هنر
ایده‌آل و کمال زیبایی و دلنوازی با الهام از هنر باستانیان است. در واقع کلاسیسیک‌ها به دنبال ایجاد ایده‌آل تعادل، توازن، تقارن، هم‌آهنگی و هارمونی، ظرافت و رعنایی، منطق، روشنی، واقع‌گرایی و نزاکت در آثار خود هستند. باید توجه داشت که کلاسیسیسم برخلاف سبک هم‌عصر خود، باروک و بعدها رمانتیسیسم که مبتنی بر احساسات و خیالات هستند، بر پایهٔ عقل و منطق استوار است. همچنین کلاسیسیسم به زنده کردن عادات و رسوم باستانیان و تطابق دادن آن‌ها با عقاید مسیحی و قوانین کلیسا می‌پردازد. کلاسیک‌ها، با دیدی وحدت‌گرا به دنبال نظم
کلاسیک‌ها، با دیدی وحدت‌گرا به دنبال نظم و سادگی هستند که در واقع به اثر لیاقت ادبی یا هنری می‌بخشند. کلاسیسیسم استقرار، ثبات، ژرفی و عمومیت را برتری می‌دهد و می‌کوشد حقایق عمومی را که منتظره هستند و باعث غافل‌گیری مردم نمی‌شوند بنماید؛ بنابراین به جلوهٔ ایده‌آل حقیقت و زیبایی می‌پردازد. همچنین به دنبال ایجاد وحدت و یک‌دستی در اثر است. روشنی و گویایی آثار کلاسیک از ویژگی‌های مهم آن‌هاست، به طوری که خطوط، سبک و ویژگی‌های ظاهری اثر باید به گونه‌ای باشند که به تنهایی توجه بیننده را به خود جلب نکنند و او
که به تنهایی توجه بیننده را به خود جلب نکنند و او بتواند به عمق اثر دست یابد؛ بنابراین دکور و آراستگی تنها وسیله‌ای برای دل‌انگیز و زیبا ساختن فضا است، و اهمیت عمق به مراتب بیش‌تر می‌باشد. هنرمند کلاسیک معتقد است که همه چیز گفته شده است ولی هیچ چیز کاملاً درک نشده است، بنابراین، حقایق باید در هر دوره تکرار شوند؛ بنابراین کلاسیک‌ها تقلید از هنرمندان پیشین یونان و روم را عار نمی‌دانند و آثار آنان را در خور تعمق و تفکر می‌دانند و معتقدند که این آثار چیزهای تازه‌ای برای خوانندگان خود دارند. ارسطو، فیلسوف
تازه‌ای برای خوانندگان خود دارند. ارسطو، فیلسوف یونانی در کتاب "بوطیقا"، هنر را تقلید از طبیعت می‌داند و معتقد است که تفاوت هنرها در نوع تقلید است. همچنین گتشد نقاد آلمانی می‌گوید: «طبیعت انسان و قدرت ذهن او همان است که دو هزار سال پیش بوده است، بنابراین راه التذاذ شعری هم باید همان باشد که باستانیان به درستی انتخاب کرده‌اند». نقاشی و پیکرتراشی. نقاشان و مجسمه‌سازان کلاسیک ایتالیایی دورهٔ رنسانس و با الهام از سبک آنان، نقاشان و مجسمه‌سازان فرانسوی، با حمایت فرهنگستان فرانسه اغلب موضوعاتی باستانی انتخاب
فرهنگستان فرانسه اغلب موضوعاتی باستانی انتخاب می‌کنند و به نمایش ارزش‌هایی چون شجاعت، قهرمانی، شرافت، خلوص و خوبی می‌پردازند. همچنین، بسیار از تئاتر الهام می‌گیرند. برای اولین بار نقاشان از پرسپکتیو استفاده می‌کنند و سعی می‌شود اثر ساده و به دور از جزئیات و معما باشد. اغلب از رنگ‌های زیاد و مرغوب استفاده می‌شود و خطوط اشیاء و اجسام و نیز مجسمه‌ها معمولاً صاف و موازی هستند، و برخلاف سبک باروک منحنی در آن کمتر دیده می‌شود. از دیگر خصوصیات آثار کلاسیک هارمونی، نظم و منطق می‌توان نام‌برد. از مهم‌ترین نقاشان
نظم و منطق می‌توان نام‌برد. از مهم‌ترین نقاشان کلاسیک می‌توان نیکولا پوسن و شارل لوبرَن را نام برد. از مجسمه‌سازان معروف نیز که اغلب ایتالیایی بودند می‌توان میکل آنژ و دوناتلو را نام برد. تندیس "داوود" میکل آنژ که به خوبی هارمونی حرکات را نمایش می‌دهد از معروف‌ترین آثار دورهٔ کلاسیک است. در اواسط قرن هجدهم و قرن نوزدهم، این سبک کمی تغییر کرد و به نئوکلاسیک معروف شد. ادبیات کلاسیک. این نوع ادبیات موافق عقل و استدلال و منطق است و تخیل در آن همیشه محدود و مرتب است. همچنین معتدل و میانه‌رو است. این نوع ادبیات
است. همچنین معتدل و میانه‌رو است. این نوع ادبیات ساده، زیبا و روان است و دارای قهرمان غیرعادی نیست بلکه افراد برجسته و نماینده یک گروه در آن قرار دارد. کلاسیک و رمانتیک(رمانسیسم) با یکدیگر متعارض و مختلف اند، ولی پیوند ناگسستنی دارند. قانون وحدت سه‌گانه (وحدت موضوع، وحدت زمان و وحدت مکان) از اصول فراموش نشدنی متون کلاسیک است. درمتون کلاسیک خواننده معمولاً با روند تعادل اولیه- عدم تعادل- رخداد و سپس تعادل ثانویه روبه رو است. نظرگاه متون کلاسیک معمولاً دانای کل است و این نوع متون به مسائل و همه امور جنبهٔ
کل است و این نوع متون به مسائل و همه امور جنبهٔ قطعیت می‌بخشند. دانای کل خدای متن است و هرچه او می‌گوید واقعیت مطلق شمرده می‌شود. در متون کلاسیک با پایان بسته و خوش روبرو هستیم و توجه به بیان حوادث و اتفاقات بیرونی بر بیان دغدغه‌های درونی و فردی ارجحیت دارد. اوج این آثار از یونان باستان آغاز شد و در قرن شانزدهم و هفدهم به اوج و شکوفایی رسید. در کشورهای انگلستان، فرانسه و آلمان در این قرن سخنور داشت. لافونتن، مولیر، پاسکال تئاتر. تئاتر کلاسیک در قرن هفدهم در فرانسه متحول شد و به اوج شکوفایی خود رسید.
در فرانسه متحول شد و به اوج شکوفایی خود رسید. نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی با رجوع و الهام از قوانین یونانیان و رومیان به تعیین قوانین تئاتر کلاسیک پرداختند. قوانین تئاتر کلاسیک. البته اهمیت این قوانین در تراژدی بسیار بیش‌تر بود، به طوری که در صورت عدم رعایت این قوانین، به خصوص دو قانون اول صفت کلاسیک به اثر تعلق نمی‌گرفت. به این ترتیب، شکسپیر که این قوانین را دائماً زیر پا می‌گذاشت کلاسیک محسوب نمی‌شود، در حالی که مولیر اغلب یک نمایش‌نامه‌نویس کلاسیک شمرده می‌شود، هرچند کمدیهای او به شدت تحت تأثیر باروک قرار
هرچند کمدیهای او به شدت تحت تأثیر باروک قرار دارد. از بزرگ‌ترین نمایش‌نامه‌نویسان کلاسیک می‌توان ژان راسین و سپس پییر کورنی را نام برد. ویکتور هوگو از اولین نمایش‌نامه‌نویسان فرانسوی بود که این اصول را شکست. تراژدی. موضوعات تراژدی‌های کلاسیک افسانه ای یا اسطوره ای یا تاریخی و شخصیت‌های آن‌ها قهرمان هستند. این شخصیت‌ها همگی انسان‌های عالی‌مقام، همچون پادشاه و درباریان و نجبای بلندمرتبه هستند. تراژدی‌های کلاسیک دارای سبکی سنگین هستند و به نظم نوشته می‌شوند و وزن آن‌ها ۱۲تایی می‌باشد. با وجود این که اغلب
و وزن آن‌ها ۱۲تایی می‌باشد. با وجود این که اغلب تراژدی‌ها به تلخی به پایان می‌رسند، ولی پایان غمگین از ویژگی‌های اصلی تراژدی نیست و برخی از تراژدی‌ها همچون سید کورنی پایانی خوش دارند. طبق قوانین ارسطو تراژدی‌ها باید در بینندگان هراس و حس ترحم ایجاد کنند. کمدی. از آن‌جا که در دورهٔ کلاسیک کمدی گونه‌ای فرعی محسوب می‌شد، قوانین مشخصی برای آن تعیین نشد. مولیر برای بخشیدن حالتی نجیب و باوقار به کمدی اغلب قوانین تراژدی را بر روی نمایش‌نامه‌هایش اعمال کرد و به همین علت کلاسیک‌ترین کمدی‌نویس این دوره محسوب می‌شود.
علت کلاسیک‌ترین کمدی‌نویس این دوره محسوب می‌شود. برخلاف تراژدی که کشمکش‌های درونی شخصیت‌های عالی‌مقام و نجبا را به تصویر می‌کشد، کمدی به توصیف ماجراهایی که در طبقات اجتماعی متوسط یا پایین (تاجران، بورژوازی، پیشخدمتان،...) رخ می‌دهد می‌پردازد و هدف اصلی آن نمایاندن نقص‌های جامعه است. به این منظور کمدی‌نویسان دورهٔ کلاسیک از سبکی عامیانه استفاده می‌کردند. کمدی براساس خنده و به منظور سرگرمی اجرا می‌شود و معمولاً با پایانی خوش همراه است. با این وجود استثناهایی چون "دون ژوآن" مولیر دارای پایانی تلخ هستند. رمان.
"دون ژوآن" مولیر دارای پایانی تلخ هستند. رمان. با وجود این که نوشتن رمان در قرن هفدهم رواج زیادی نداشت و اغلب رمان‌ها توسط نویسنده‌هایی ناشناس منتشر می‌شدند، نوآوری‌های جدیدی در این زمینه دیده می‌شود. رمان‌های کلاسیک، اغلب تحت تأثیر جریان‌های پرسیوزیته نیز در این عصر تحولات زیادی می‌کند. از رمان‌های کلاسیک معروف می‌توان آثار مادام دو لافایت به‌ویژه "دوشیزهٔ کلِو" را نام برد. کلاسیسیست‌ها. آثار نویسندگان باستان‌نویس یونانی و آثار نویسندگان معروف قرن هفدهم فرانسه مانند ژان دو لافونتن، پاسکال، راسین و کرنی،
مانند ژان دو لافونتن، پاسکال، راسین و کرنی، آثار کلاسیک هستند.
بَردَع یا بَردَعه (به زبان ترکی آذری "Bərdə") نام بخشی در جمهوری آذربایجان و در مرکز این جمهوری است. مرکز این بخش شهر بردع است. مهم‌ترین فعالیت در این بخش، کشاورزی است و محصولاتی مانند پنبه، ابریشم، محصولات لبنی و همچنین پرورش ماکیان از جمله تولیدات بخش کشاورزی در این ناحیه است. نام بردع (صورت قدیم‌تر: برذعه) عربی‌شدهٔ نام پرتو است. بردع تخت‌گاه کهن سرزمین اران بوده‌است و نام‌های دیگری که در قدیم برای آن ذکر شده پیروزآباد، بردوی، پیروزکواد و شهستان است. برخی منابع قدیمی نام برذعه را عربی شده برده‌دار فارسی
منابع قدیمی نام برذعه را عربی شده برده‌دار فارسی دانسته‌اند و گفته‌اند که برخی پادشاهان از فراسوی ارمنیه بردگان و اسیرانی را به این ناحیه می‌آوردند. نظامی گنجوی در شرف‌نامه نام کهن این شهر را هروم (مشهور به شهر زنان) آورده‌است: اشارات تاریخی. ملکی است از توابع ایران در آذربایجان به اقلیم پنجم [غیاث اللغات] [فرهنگ دهخدا]. شهری است آبادکردهٔ نوشابه و نام آن بردم بود که به جای عین میم باشد و در زمان اسکندر بردع و بردعه نام نهادند. [برهان] [آنندراج] [فرهنگ دهخدا]. مارکوارت در کتاب ایرانشهر [رویه ۱۱۷] بردع را
مارکوارت در کتاب ایرانشهر [رویه ۱۱۷] بردع را تازی گشته پرتو[پهلو]دانسته. بردع = برذعه معرب پرتو = پهلو، پارت شهری بود در قدیم مرکز اران بود [از فرهنگ فارسی معین] [فرهنگ دهخدا] بردع در دورهٔ ساسانی و پس از آن در دورهٔ اعراب شهری مستحکم در برابر حملات مهاجمان شمالی و غربی بود. [فرهنگ دهخدا]. که به زبان ارمنی «پرتو» نامیده می‌شد پیش‌تر بزرگ‌ترین شهر اران و پایتختش بود و هم‌اکنون روستایی ویران از آن بازمانده است که در کنار رود ترتر (ثرثور) کمابیش در بیست کیلومتری محل التقای این رود با رود کر قرار دارد. این شهر
محل التقای این رود با رود کر قرار دارد. این شهر در روزگار قدیم «هروم» نام داشته. حکیم نظامی گنجوی در اسکندرنامه می‌سراید: خوشا ملک بردع که اقصای وی چو اردیبهشت است در ماه دی هرومش لقب بود ز آغاز کار کنون بردعش خواند آموزگار. در شاهنامه فردوسی در جنگ بزرگ کیخسرو با افراسیاب به این شهر چنین اشاره شده‌است: بزرگان که از بردع و اردبیل بپیش جهاندار بودند خیل سپهدار گودرز را خواستند چپ لشکرش را بیاراستند پیشینه. دربارهٔ تاریخ این شهر باستانی، کسروی در شهریاران گمنام به تفصیل بحث کرده و بارتولد در دانش‌نامه اسلام
به تفصیل بحث کرده و بارتولد در دانش‌نامه اسلام مقاله‌ای نوشته است که خلاصه ش چنین است: کواد نخست پادشاه ساسانی (۴۸۸_۵۱۳ میلادی) در بردعه بارویی استوار ساخت و بدین جهت این شهر رفته رفته جای کولک (قبله) پایتخت سرزمین اران را گرفت. سال هفتم هجری (۶۲۸ میلادی) مردم این شهر ناچار شدند که در برابر خزران فرار را بر قرار ترجیح داده و جلای زادگاه کنند. اما پس از چندی دوباره به شهر برگشته‌اند. در زمان خلافت عثمان، تازیان این شهر را گرفتند و ویران شد و در زمان عبدالملک از نو آباد شد و در زمان بنی امیه و بنی عباس بردعه
از نو آباد شد و در زمان بنی امیه و بنی عباس بردعه بیش‌تر مقر حکم‌رانان ارمنستان بود. حسن بن قحطبه حکمران بردعه از سوی خلیفه، منصور دوانیقی در آن جا باغی ساخت که مانند دیگر املاک ش تا سده سوم هجری قمری هنوز به نام او خوانده می‌شد. بنا بر نوشته استخری شهر، یک فرسنگ درازا و بهمان اندازه پهنا داشته‌است، اطراف شهر باغستان‌های بسیار داشت، ابریشم آن جا را به خوزستان و فارس هم می‌بردند بیش‌تر ساختمان‌های آن جا آجری بود و ستون‌های مسجد جامع از آجر و چوپ. نوشته ابن اثیر دربارهٔ تاراج شهر به دست روس‌ها (در ۳۳۲ ق)
اثیر دربارهٔ تاراج شهر به دست روس‌ها (در ۳۳۲ ق) معروف بوده و مورد استناد مورخان بعدی قرار گرفته‌است. مقدسی هنوز بردعه را چونان بغداد آن دیار می‌داند، ولی می‌افزاید که در زمان او دیوارهای شهر فروریخته و اطراف آن نامسکون و متروک بود. در زمان یاقوت حموی این شهر مانند امروز روستایی بود که پیرامون ش را ویرانی‌های بسیار فراگرفته بود.
بِیْلَقان (به زبان لاتین "Beyləqan") بخشی در جنوب جمهوری آذربایجان است و با مرکزیت بیلقان است که در کرانه شمالی رود ارس واقع شده و با ایران هم مرز است. این بخش جمعیتی نزدیک به ۸۲۰۰۰ نفر را در خود جای داده‌است. بنای شهر بیلقان را مانند بردع به قباد یکم ساسانی (۴۸۸-۵۳۱م) نسبت داده‌اند. التنبیه و الاشراف اران را در شمار ولایات ایران آورده و پارسیان را قومی شناسانده که قلمرو آنان سراسر ماد و آذربایجان تا ارمنیه و اران و بیلقان بوده‌است. اشارات تاریخی. ظاهراً عربی‌شدهٔ بیلگان از شهرهای قدیم اران است، در حدود
عربی‌شدهٔ بیلگان از شهرهای قدیم اران است، در حدود چهارده فرسنگی جنوب بردعه و هفت فرسنگی شمال رود ارس واقع و سابقاً از توابع شروان بود ولی اکنون خرابست. یاقوت حموی در معجم البلدان می‌نویسد شهری است نزدیک دربند که آن را باب الابواب گویند و از توابع ارمینیهٔ کبری و نزدیک شروان قرار دارد. ابن فقیه آن را از بناهای قباد فرزند فیروز ساسانی معرفی کرده‌است. در ۱۱۲ هـ.ق در دومین جنگ اعراب با خزرها سردار مسلمانان، سعید بن عمروالحراشی پیروزی مهمی بر خزرها بدست آورده‌است. بیلقان را به ارمنی پایتاکاران می‌گفته‌اند. ابن
بیلقان را به ارمنی پایتاکاران می‌گفته‌اند. ابن حوقل در سده چهارم آن را شهری نیکو، دارا آب فراوان و باغستانها و آسیابهای متعدد نوشته‌است. این شهر که پس از ویران شدن بردع، کرسی اران بود در زمان مغول آبادی خود را از دست داد... سعدی در باب هشتم گلستان می‌گوید: شاعران پارسی‌گوی. از شاعران منطقه: بدیع بیلقانی از شاعران ناشناخته ایست که در سده هفتم یا قبل از آن میزیسته. از اشعار اوست: رشید بیلقانی در قرن فتم هجری قمری یا قبل از آن در قید حیات بوده. از اشعار اوست : شمس اقطع بیلقانی شمس الدین اقطع قاضی یکدست بیلقان
شمس اقطع بیلقانی شمس الدین اقطع قاضی یکدست بیلقان و معاصر مجیر بیلقانی بود. از اشعار اوست : صالح بیلقانی شرف الدین صالح بعد از مجیر از معروفترین شاعران این شهر بشمار می‌رود. از اشعار اوست : صفی بیلقانی در سده هفتم یا پیش از آن می‌زیسته. از اشعار اوست : مجیر بیلقانی مجیرالدین مکنی به ابوالمکارم و متخلص به مجیر از سخنوران سده ششم هجری قمری بیلقان است. وی با ظهیر فاریابی و اشهری نیشابوری معاصر بوده و افتخار شاگردی خاقانی شروانی را داشته‌است. از رباعیات اوست :
گدروزی (به یونانی: Γεδρωσία، به بلوچی: گدرۏچ)، نامی که یونانیان به بلوچستان داده‌اند. هرودت تاریخ‌دان یونانی گدروزی را یکی از ساتراپی‌های هخامنشیان برشمرده است. بسیاری از مورخان ، ساتراپی گدروزیا را منطبق بر ساتراپی مکا دانسته اند و تمایزی بین این دو ساتراپی قائل نمی‌شوند و بر این باوراند که گدروزیا نامی بوده است که از سوی یونیان به ساتراپی مکا اطلاق می شده است. بنا به گفته مورخ و ایران شناس المانی والتر هینتس کوروش بزرگ برای فتح گدروزیا به این کشور یورش برد اما در شکستی سهمگین تمامی لشکر خود را از دست داد.
اما در شکستی سهمگین تمامی لشکر خود را از دست داد. در ادامه راه فرزندان کوروش بزرگ نیز به این نقطه حمله کردند اما در جنگ شکست خورده و موفق به فتح گدروزیا یا مکران نشدند. نهایتا این سرزمین توسط داریوش بزرگ فتح شد و گدروزیا به عنوان یکی از ساتراپ های هخامنشی در آمد. پیش از فتح مکران پورا پایتخت گدروزیا بود که در حال حاضر به عنوان بمپور شهر تاریخی بلوچستان یاد می شود. اما علت مشهوریت گدروزیا میان یونانیان این بود که زمانی که اسکندر مقدونی به همراه لشکر خود و غنایم هندوستان از جنگ هند بازمی گشت در راه به دره
غنایم هندوستان از جنگ هند بازمی گشت در راه به دره سند و کشور گدروزیا رسید. جنگ بزرگی بین مکرانی ها و اسکندر مقدونی رخ داد که طی این جنگ اسکندر بیش از نصفی از لشکر خود به همراه کل غنایم هندوستان از دست داد و به سختی توانست جان سالم از مکران به در ببرد. امروزه مردمان بلوچ در تمامی این مناطق اعم از کشور های حاشیه خلیج فارس حضور دارند.
اینسومنیاک،(بی خواب) نام هشتمین آلبوم و چهارمین آلبوم انگلیسی انریکه ایگلسیاس است. در این آلبوم جان شنکز، کریستین لاندین، شون گرت، اندرس بگه، مارک تیلور، استار گیت و ماراتون با وی همکاری داشته اند. همچنین این آلبوم شامل اولین همکاری با یک رپر و یک بازخوانی از ترانه‌ای به نام Tired of being sorry (خسته از متاسف بودن) از گروه مستقل رینگ ساید است. گفته می‌شود که این آلبوم با کارهای پیشین انریکه متفاوت است و آمیخته‌ای بیشتری است از شیوهٔ پاپ معاصر تا آلبوم‌های قبلی وی، علاوه بر همکاری هیپ هاپ یادشده، این آلبوم
وی، علاوه بر همکاری هیپ هاپ یادشده، این آلبوم عناصری از موسیقی آر اند بی (ریتم اند بلوز) و لاتین را بکار می‌برد. این آلبوم در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۷ در ایالات متحده و ۱۱ ژوئن در جهان توسط کمپانی گروه موسیقی یونیورسال منتشر شد. بسیاری از فروشگاه‌ها آهنگ‌های ویژه‌ای را برای بارگذاری از اینترنت ( دانلود) پس از سفارش خریداران ارائه کردند. در میان آنها آهنگ تازهٔ Baby hold on (عزیزم صبر کن) بود که با خرید از شرکت تارگت امکان ابتیاع آن وجود داشت. نسخه‌های اروپایی آلبوم شامل آهنگ‌های برای پاداش به خریداران به نام‌های Hero
آهنگ‌های برای پاداش به خریداران به نام‌های Hero (قهرمان) ویرایش تاندرپوس و Not in love (عاشق نیستم) با هم خوانی کلیس (میکس برای کلاب آرمند ون هلدن) بود، گرچه نسخ آسیایی تنها شامل آهنگ‌ها قبلی با یک آهنگ پاداشین بودند.
کارمن لُوانا (در انگلیسی: Carmen Luvana) نام یکی از هنرپیشگان فیلم‌های پورنوی آمریکایی است که دارای شهرتی جهانی می‌باشد. زندگی‌نامه. کارمن لُوانا در منطقه بروکلین در شهر نیویورک از خانواده‌ای پورتوریکویی متولد شد. در سن پنج سالگی خانواده‌اش به همراه وی به کشور پورتوریکو بازگشتند. وی نهایتاً در سن ۱۸ سالگی به آمریکا بازگشت و به عنوان «رقصنده برهنه» در یکی از کلوپ‌های استریپ‌تیز در شهر میامی در ایالت فلوریدا به رقصندگی مشغول شد. کارمن لُوانا در سال ۲۰۰۱ میلادی به صنعت پورن وارد شد. اولین ظهور وی در فیلم‌های
به صنعت پورن وارد شد. اولین ظهور وی در فیلم‌های پورنو در فیلم تازه‌کاران کثیف بیشتری ۲۱۱ ("More Dirty Debutantes #211") بود. وی پس ازآن سریعاً به استخدام شرکت دیجیتال سین درآمد اما در فوریه سال ۲۰۰۳ میلادی با کمپانی آدام و حوا برای الگوبرداری و شبیه‌سازی از مهبل وی برای آلت مصنوعی زنانه قرارداد بست. وی در همان ابتدای ورود به صنعت هرزه‌نگاری، از داشتن سکس مقعدی در جلوی دوربین فیلمبرداری خودداری کرد. اما پس از علاقه‌مندی به داشتن سکس مقعدی در زندگی خصوصی‌اش، با داشتن سکس مقعدی در جلوی دوربین مخالفتی نکرد.
با داشتن سکس مقعدی در جلوی دوربین مخالفتی نکرد. اولین صحنه سکس مقعدی وی در یک فیلم پورنو به فیلم منشی تمام عیار "(The Perfect Secretary)" بازمی‌گردد. در تاریخ ۱۵ ژوئن ۲۰۰۶ کارمن جایزه هوارد استرن با عنوان ملکه زیبایی پورن از آن خود کرد. رقبای وی برای تصاحب لقب «ملکه زیبایی پورن در سال ۲۰۰۶» عبارت بودند از ستاره‌های پورنویی همچون تایلور وین و تارین تامس. وی هم‌اکنون ساکن ایالت فلوریدای آمریکا است و تنها برای فیلمبرداری فیلم‌های پورنو به نقاط مختلف آمریکا پرواز می‌کند.
گَنداره (به فارسی باستان: گـَداره(Gadāra)𐎥𐎭𐎠𐎼) یا گندهارا (Gandhara). دانشنامهٔ ایرانیکا: GANDHĀRA. نوشتهٔ Willem Vogelsang&lt;/ref&gt; محل گنداره در راستای رود سند، پیرامون شهرهای تاکسیلا و پوشکَلَواتی (چارسده امروزی) در شمال خاوری پیشاور پاکستان قرار داشت. نام گنداره نخست در ریگ‌ودا ذکر شده و پس از آن در آتارواودا. پانینی، زبان‌شناس هندی که خود احتمالاً از اهالی گنداره بوده نیز از این منطقه نام برده و آن را یکی از استان‌های اصلی هند دانسته‌است. در منابع ایرانی، نام گنداره نخستین بار در سنگ‌نبشته بیستون
ایرانی، نام گنداره نخستین بار در سنگ‌نبشته بیستون داریوش بزرگ و به عنوان یکی از استان‌های شاهنشاهی ایران آمده‌است. به نام گنداره در سدهٔ یازدهم پس از میلاد نیز توسط ابوریحان بیرونی اشاره شده و وی شهر وِیْهِند (احتمالاً آوند امروزی نزدیک به اَتُک) را پایتخت گنداره ذکر کرده‌است. نام گنداره در منابع کلاسیک بعدی برای اشاره به دره رود کابل استفاده شد. گنداره گاه با سرزمین قندهار اشتباه گرفته می‌شود. پس از یورش یونانیانِ باختر (۲۵۰ پ. م-۱۳۰ پ. م) به گنداره و شبه‌قارهٔ هند و تشکیل دولت یونانی هند (۱۸۰ پ.م. -۱۰ پ.
هند و تشکیل دولت یونانی هند (۱۸۰ پ.م. -۱۰ پ. م) در آنجا، هنر یونانی با هنر بودایی درهم تلفیق شده و هنر گنداره را به وجود آورد، که نمونه آن در پایگاه باستان‌شناسی هَده در جنوب جلال‌آباد (گندارهٔ عصر بودایی) قابل مشاهده‌است. در سال ۴۷ میلادی گندفر از پادشاهی سورن، سکاهای شمالی را از گنداره اخراج کرد.
هالئاکالا (Haleakalā) یا آتشفشان مائوئی خاوری یک آتفشان بزرگ است که ۷۵ درصد از مساحت جزیرهٔ مائوئی در ایالات هاوایی آمریکا را پوشانده است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
تو درو دیوار هر چیو پرت نمیکردم تو اگه دوسم داشتی
اُلیور کرامول (۱۵۹۹-۱۶۵۸) فرمانده نظامی و سیاستمدار انگلیسی بود. وی از سال ۱۶۵۳ تا زمان مرگ، نیابت سلطنت کشورهای هم‌سود انگلستان، اسکاتلند و ایرلند را بر عهده داشت و هم در مقام لرد محافظ کشور بود و هم در مقام ریاست جمهوری جدید خدمت کرد. او به نوعی تنها رئیس جمهور تاریخ انگلستان بود. در جنگهای داخلی انگلستان در ۱۶۴۲ که بین مجلسگراها و سلطنت‌طلبان هوادار پادشاه چارلز یکم آغاز شد؛ ارتش مجلسگراها که به‌خوبی توسط توماس فیرفکس و اولیور کرامول سازماندهی شده‌ بود؛ موفق به شکست سلطنت‌طلبان در «نبرد مارستن مور» در
موفق به شکست سلطنت‌طلبان در «نبرد مارستن مور» در ۱۶۴۴ و «نبرد نیزبی» در ۱۶۴۵ شد. چارلز اول دستگیر و پس از تحمل بیش از دو سال زندان در ژانویه ۱۶۴۹ گردن زده شد. با اعدام پادشاه، اولیور کرامول اعلام جمهوری کرد و خود را رئیس‌جمهور نامید اما چون با مقاومت مجلس اعیان روبه‌رو شد، مجلس را منحل کرد و روی در آن نوشت «اجاره داده می‌شود». جمهوری او با جمهوری‌های متداول امروزی متفاوت بود و بیشتر به دیکتاتوری شباهت داشت و تشکیل شده از سه کنسول، سه اسقف، سی نماینده مجلس بود که همگی آنها را وی تعیین کرده بود و در راس همه
که همگی آنها را وی تعیین کرده بود و در راس همه آنها خود کرامول قرار داشت. وی عده زیادی از مخالفانش را گردن زد. پرونده جمهوری انگلستان با مرگ وی بسته شد. در پی بازگشت سلطنت به انگلستان، وی نبش قبر گردید، سرش از بدنش جدا شد، سرش بر سر میله‌ای گذاشته‌ شد و بر فراز کاخ وست‌مینستر قرارگرفت.
عبدالله بنی هاشمی گول یازدهمین رئیس جمهور کشور ترکیه بود. زندگی. او در سال (زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۵۰) در قیصریه (کایسری) به دنیا آمده‌است. پدرش احمد حمدی گل یکی از کارکنان کارخانه هواپیماسازی در قیصریه بوده‌است. این شهر از گذشته به پایبندی به آداب و سنن شرقی و اسلامی مشهور بوده و در دوران سلسله سلجوقیان یکی از مراکز علمی و فرهنگی اسلام در ترکیه به‌شمار می‌رفته‌است. عبدالله گل تحصیلات مقدماتی را در مدرسه قاضی پاشا و تحصیلات متوسطه در مدرسه امامان و واعظان به پایان رسانید. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود در
رسانید. او مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود در را در رشته اقتصاد از دانشگاه اقتصاد استانبول دریافت و در بین سالهای ۷۸–۱۹۷۶ پایان‌نامه خود را در رابطه تکامل روابط اقتصادی در مقطع دکتری در دانشگاه لندن ارائه نمود. فعالیت. او بلافاصله پس از بازگشت از انگلستان به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه ساکاریه مشغول به تدریس شد. عبدالله گل در سال ۱۹۸۰ در روزهای اولیه ازدواج توسط پلیس دستگیر و به اتهام عضویت و فعالیت در گروهی موسوم به سنجاق چند ماهی را در زندان مشهور متریس استانبول زندانی گشت. گل در بین سالهای ۹۱–۱۹۸۳
استانبول زندانی گشت. گل در بین سالهای ۹۱–۱۹۸۳ در جده به عنوان اقتصاد دان در بانک توسعه اسلامی مشغول بود و در کنار تسلط به زبان عربی موفق به دریافت درجه استاد دستیار در اقتصاد بین‌المللی شد. در سال ۱۹۹۱از حزب رفاه در منطقه ساکاریه راهی مجلس گشت و تا سال ۱۹۹۵ عضو کمسیون برنامه‌ریزی و بودجه مجلس و از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۱ عضو کمیته امور خارجه مجلس بود. پس از انحلال حزب رفاه در سال ۱۹۹۹ عضو حزب فضیلت گشته و پس از ممنوعیت حزب فضیلت ترکیه، در سال ۲۰۰۱ با دوستش رجب طیب اردوغان حزب عدالت و توسعه را تأسیس و دوباره وارد
اردوغان حزب عدالت و توسعه را تأسیس و دوباره وارد مجلس شد؛ و در ۲۰۰۷ به سمت ریاست جمهوری انتخاب شد.
رئیس‌جمهور ترکیه ، عالی‌ترین مقام سیاسی کشور ترکیه است. با توجه به نظام ریاستی در جمهوری ترکیه، مقام ریاست جمهوری ترکیه پیشتر یک مقام تشریفاتی بود اما قانون اساسی ترکیه به تازگی اختیارات زیادی همچون حق وتوی مصوبات پارلمان و انتصاب مقام‌های دولتی از جمله قضات و رؤسای دانشگاه‌ها را به تازگی به او بخشیده است. او در عین حال فرمانده کل قوا نیز محسوب می‌شود. انتخاب رئیس‌جمهور. انتخاب رئیس‌جمهوری توسط مجلس بزرگ ملی فرایندی پیچیده دارد و رای‌گیری می‌تواند تا چهار مرحله ادامه داشته باشد. رئیس‌جمهوری با رای دست کم دو
ادامه داشته باشد. رئیس‌جمهوری با رای دست کم دو سوم نمایندگان مجلس ملی برای دوره‌ای پنج ساله انتخاب می‌شود (قبلاً این مدت ۷ سال بود ولی در سال ۲۰۰۷ به ۵ سال تقلیل یافت) و در صورتی که هیچ‌یک از نامزدهای احراز این سمت نتواند در دو دور اول رای‌گیری به این حد نصاب دست یابد، دور سوم رای‌گیری برگزار می‌شود و دارنده اکثریت مطلق آرابه ریاست جمهوری می‌رسد. در صورتی که حتی در این مرحله نیز هیچ‌یک از نامزدها نتواند دست کم به اکثریت مطلق دست یابد، دور چهارم رای‌گیری برگزار می‌شود و نامزد دارای بیشترین تعداد آرا
برگزار می‌شود و نامزد دارای بیشترین تعداد آرا رئیس‌جمهوری ترکیه اعلام می‌شود. اختیارات رئیس‌جمهور. رئیس‌جمهوری می‌تواند قوانین مصوب پارلمان را برای بررسی مجدد به پارلمان بازگرداند و برای اصلاح یا لغو برخی از قوانین فرمان برگزاری همه‌پرسی صادر کند. رئیس‌جمهوری از سوی مجلس بزرگ ملی (پارلمان) فرماندهی عالیه نیروهای مسلح ترکیه را در دست دارد و انتصاب رئیس ستاد مشترک از جمله اختیارات اوست. ریاست شورای امنیت ملی نیز بر عهده رئیس‌جمهوری است و در صورت لزوم، وی حق دارد با اعلام وضعیت اضطراری، برای دوره‌ای معین
حق دارد با اعلام وضعیت اضطراری، برای دوره‌ای معین قوانینی را به صورت فرمان‌های ریاست جمهوری صادر کند و به اجرا بگذارد. انتصاب اعضای شورای آموزش عالی و رؤسای دانشگاه‌های ترکیه و همچنین قضات دادگاه قانون اساسی، اعضای شورای دولتی و تعدادی دیگر از مقامات ارشد قضایی نیز از دیگر اختیارات اوست.
ثَتَه‌گوش (به ، "Θataguš" یا "Thataguš" یا "Sāttagydiⁿa" به معنای صدها گاو)، یکی از ساتراپی‌های هخامنشی، براساس سنگ‌نوشته داریوش یکم در نقش رستم است. ثته‌گوش سرزمینی باستانی در جنوب غربی در افغانستان مرکزی که تقریباً از هرات تا حوالی سند وسعت داشت. این سرزمین در سنگ‌نوشته بیستون داریوش بزرگ و نقش رستم در دورهٔ هخامنشیان به پارسی باستان «ثَ تَ گوش» نامیده شده‌است. بگفتهٔ هرودوت"اوستا" تیره‌ای از مردم شرق یا شمال شرق ایران بودند، و مقر ایشان در تقسیمات شاهنشاهی هخامنشی جزو ایالت هفتم بشمار می‌رفت.
آنیت‌کابیر یا آنیت‌قابیر (به معنی "قبر یادمانی")، محل دفن مصطفی کمال آتاترک، رهبر جنگ استقلال ترکیه، بنیانگذار و نخستین رئیس جمهور ترکیه است که در شهر آنکارا واقع شده و توسط معماران استاد اِمین اُنات و استادیار اُرهان آردا طراحی شده‌است. در رقابتی که در سال ۱۹۴۱ برای احداث این آرامگاه توسط دولت ترکیه برگزار شد طرح انات و ارهان، میان ۴۸ طرح دیگر برگزیده شد. ساخت این بنا، شش سال پس از مرگ مصطفی کمال، در پاییز ۱۹۴۴ آغاز و نه سال بعد، در یکم سپتامبر ۱۹۵۳ رسماً افتتاح شد. این مکان همچنین آرامگاه عصمت اینونو ،
افتتاح شد. این مکان همچنین آرامگاه عصمت اینونو ، دومین رئیس جمهور ترکیه است که پس از مرگ در سال ۱۹۷۳ در این محل به خاک سپرده شد. آرامگاه او، روبروی آرامگاه آتاترک و در طرف مقابل زمین رژه است. این مقبره در اسکناس‌های ترکیه در طول سال‌های ۱۹۶۶–۱۹۸۷ و ۱۹۹۷–۲۰۰۹ به تصویر کشیده شده‌است. در بخش هدایای آنیت‌کابیر، شمشیری با نشان پادشاهی ایران به چشم می‌خورد که هدیه رضاشاه به آتاترک در ۱۹۳۴ (۱۳۱۳ خورشیدی) است؛ همچنین عکسی از رضاشاه هست که با خط خود او به آتاترک تقدیم شده است. آنیت‌کابیر دربرگیرنده بخش‌های گوناگونی