payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و هواداران خلافت فاطمی را دعوت قدیم خواندند و نزاریان را دعوت جدید. حسن صبّاح رهبر نامدار اسماعیلیان ایران پیرو نزار بود. مستعلیان از پشتیبانی رسمی دولت فاطمی برخوردار شدند و وارث سازمان و تشکیلات آنان گشتند. به هر رو پس از سرنگونی دودمان فاطمی در سال ۵۶۷ ق مستعلیان دیگر قدرت نگرفتند. شاخه‌ای دیگر به نام اسماعیلیان طیبی، که بیشتر مستعلی بودند در یمن استقرار یافتند. رهبری طیبی‌ها در غیاب پیشوای ناپیدا (امام غائب)ی که انتظارش را می‌کشند فعلاً با اشخاصی به نام داعیان مطلق است. طیبی‌ها به هندوستان رفته و در
داعیان مطلق است. طیبی‌ها به هندوستان رفته و در آنجا مستقر شده‌اند. در هندوستان به ایشان بهره گفته می‌شود. فرق مرتبط و زیرمجموعه. بهره‌ها زیرمجموعه طیبیان محسوب می‌شدند و خود طیبیان زیر شاخه مستعلیه بودند. داعیان طیبی به مرور موفق شدند پیروان زیادی را در هند غربی پیدا کنند. آنان در هند آیین خود را «دعوت هادیه» می‌نامیدند و از نام «بهره» به معنی بازرگان نیز استفاده می‌نمودند. تا مدت‌ها داعی مطلق یمنی برای طیبیان مرجع و رهبر محسوب می‌گشت. دعوت فاطمیان را احتمالاً یک داعی یمنی موسم به عبدالله به هند برد که
یک داعی یمنی موسم به عبدالله به هند برد که گفته می‌شود در سال ۴۶۰ در گجرات بوده‌است. جماعت طیبی در سال ۹۹۹ با مرگ داعی مطلق (داوود بن عجب شاه) به دو شاخه داوودیه و سلیمانیه تقسیم شد.
تلما کاترین پت راین نیکسون (به انگلیسی: Thelma Catherine "Pat" Ryan Nixon) (۱۶ مارس ۱۹۱۲ – ۲۲ ژوئن ۱۹۹۳)، همسر ریچارد نیکسون، سی و هفتمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود که به عنوان بانوی اول آمریکا از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ شروع به خدمت کرد. او با نام پت نیکسون شناخته می‌شود. زندگی‌نامه. او در نوادا به دنیا آمد ولی در لوس آنجلس کالیفرنیا رشد یافت. او در سال ۱۹۲۹ از دبیرستان فارغ‌التحصیل شد و سپس وارد جونیور کالج فولرتون و بعد از آن دانشگاه جنوبی کالیفرنیا شد. او خرج تحصیل خود را با اشتغال در شغل‌های مختلفی از
خرج تحصیل خود را با اشتغال در شغل‌های مختلفی از جمله مدیریت داروخانه، تایپیست، تکنسین عکس برداری (پزشکی) به دست می‌آورد. در سال ۱۹۴۰ او با ریچارد نیکسون که در آن زمان وکیل بود ازدواج کرد. آنها صاحب دو دختر شدند. او به عنوان بانوی آمریکا، ابتدا چندین مرکز خیریه را بنیان نهاد. او جمع‌آوری بیش از ۶۰۰ قطعهٔ تاریخی هنری برای کاخ سفید را مدیریت کرد که به عنوان بزرگترین مجموعه در بین مقرهای حکومتی است.
محمد بن اسماعیل درزی یا ابن اسماعیل نشتاکین درزی واعظ و رهبر مذهبی دروزیان در مذهب شیعه اسماعیلی بود که خلیفه فاطمی، حاکم بامرالله او را مرتد دانست و دستور به کشتن او داد. دروزی به مذهب باطنی اعتقاد داشت، او نوشیدن شراب و ازدواج با محارم را جایز دانست. او همچنین به حلول و اتحاد روح و تناسخ باور داشت.
لطف‌الله مفخم‌پایان (زادهٔ ۱۲۹۴ – درگذشتهٔ ۱۷ دی ۱۳۶۲) موسیقی‌دان، آهنگساز و نوازندهٔ اهل ایران بود. زندگی‌نامه. لطف‌الله مفخم‌پایان (یزدان‌مهر) در سال ۱۲۹۴ در تهران متولد شد. او پس از تحصیلات ابتدایی در مدرسه علمیه، در سال ۱۳۱۸ تحصیلات دوره متوسطه را در دارالفنون به پایان برد. در سال ۱۳۲۱ با اخذ مدرک لیسانس در رشته‌های باستان‌شناسی، تاریخ و جغرافیا از دانشسرای عالی فارغ‌التحصیل شد. او در نوجوانی چهار سال نزد ابوالحسن صبا به فراگیری ویلن و سنتور پرداخت و مدتی نیز از آموزش‌های روح‌الله خالقی بهره برد.
و مدتی نیز از آموزش‌های روح‌الله خالقی بهره برد. مفخم‌پایان، ردیف و نت قطعات ابوالحسن صبا را به چاپ رساند. وی همچنین سرودهای مدارس ایران را تنظیم، تدوین و به نگارش درآورد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ جغرافیا در دانشگاه سوربن پاریس ادامه داد و مدرک دکترای خود را دریافت کرد. وی از سال ۱۳۲۹ در دانشگاه تبریز و پس از آن در دانشگاه مشهد به تدریس مشغول شد. او که در سازمان جغرافیایی ارتش خدمت می‌کرد، ۴۵ جلد کتاب دربارهٔ آب و رودهای ایران نگاشت مفخم پایان، هنگامی که در پاریس اقامت داشت، چندین برنامهٔ
هنگامی که در پاریس اقامت داشت، چندین برنامهٔ تکنوازی به منظورِ شناساندن ردیف‌ها و گوشه‌های موسیقی ایرانی برگزار کرد. مقالات او در چهار شمارهٔ مجله‏ «جهان‌شناسی» دانشگاه مشهد در سال ۱۳۴۰ منتشر شد. آثار. از جمله آثار لطف‌الله مفخم‌پایان، می‌توان به کتاب‌های زیر اشاره کرد: شاگردان. از جمله شاگردان لطف‌الله مفخم‌پایان می‌توان به حبیب‌الله بدیعی، محمود تاجبخش، اصغر ساسان اشاره کرد. درگذشت. لطف‌الله مفخم‌پایان در ۱۷ دی سال ۱۳۶۲ درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
حَشّاشین یک فرقهٔ نزاریه از شیعیان اسماعیلیه بودند که به‌دست حسن صباح بنیان نهاده شد. آن‌ها بین سال‌های ۱۰۹۰ تا ۱۲۷۵ میلادی در کوهستان‌های سرزمین ایران و شام زندگی می‌کردند. در طول آن زمان، آن‌ها با قتل پنهانی رهبران مسلمان و بعداً مسیحیانی که دشمنان دولت آن‌ها محسوب می‌شدند، در سرتاسر خاورمیانه سیاست سختگیرانه‌ای برای جعل و تزویر اعمال داشتند. واژه امروزی Assassination در انگلیسی به مفهوم ترور از روش آنها برای حذف مخالفینشان سرچشمه گرفته است. نزاریان در اواخر قرن یازدهم پس از بحران جانشینی در خلافت فاطمیان
قرن یازدهم پس از بحران جانشینی در خلافت فاطمیان بین نزار بن المستنصر و برادر ناتنی وی، خلیفه احمد مستعلی شکل گرفت. از مورخان معاصر می‌توان در میان اعراب به ابن قلانسی و عزالدین بن اثیر و در میان ایرانیان به عطاملک جوینی اشاره کرد. دو نفر اول از حشّاشین به عنوان باطنیان یاد می‌کردند، عنوانی که به‌طور گسترده توسط خود اسماعیلیان پذیرفته شده است. نام. حشاشین در زبان فارسی قدیم به معنی دارو فروشان بوده است و چون در منطقه الموت گیاهان دارویی به وفور یافت می‌شد آنان صادر کننده دارو بوده‌اند و به آنها حشاشین گفته
صادر کننده دارو بوده‌اند و به آنها حشاشین گفته می‌شد. حشاشین نامی است که صلیبیون و اروپائیان قرون وسطایی به باطنی‌ها در دوران الموت، که گستره حکمرانی‌شان، ایران و سوریه را به مرکزیت قلعه الموت شامل می‌شد، استفاده می‌شود. نام حشاشین توسط صلیبیون از سوریه به اروپا منتقل شده و در شکل‌های گوناگون ادبیات غربی جنگ‌های صلیبی، در متون عبری و یونانی به کار رفته است. حشاشین در واقع «افراد معتقد و پایبند به دین» نام داشتند که غربی‌ها آن را سهواً به مشتقی از واژه حشیش نسبت دادند. باطنی‌ها یک گروه شیعی مهم بودند، در
نسبت دادند. باطنی‌ها یک گروه شیعی مهم بودند، در اروپا سده میانه به اسم «اساسین» معروف شدند. ممکن است این نظریه به وجود بیاید که واژه حشاشین از واژه اساسین گرفته شده باشد در صورتی که در زمان حسن صباح مسلمانان هنوز با فرنگی‌ها آن گونه مناسباتی نداشتند که از آنان اصطلاحاتی بازآفرینی نمایند، بنابراین حشاشین از واژه اساسین گرفته نشده بلکه واژه اخیر از طرف فرنگی‌ها اقتباس گردیده است و حشاشین برخلاف باور عامه و برخی از صاحب‌نظران به معنی کسانی که حشیش می‌کشیدند و پس از آن دست به اعمالی چون قتل می‌زدند نیست. این
پس از آن دست به اعمالی چون قتل می‌زدند نیست. این نامگذاری از اصطلاح حشاش که خود مشتق از واژه حشیش به معنای داروساز (گیاه شناسان) ریشه گرفته است که در قرون چهارم و پنجم خورشیدی در کشورهای اسلامی و به‌خصوص در ایران دارو فروشان را بنام حشاشین می‌خواندند و در بعضی از شهرهای بزرگ ایران بازاری به نام بازار حشاشین (دارو فروشان) وجود داشت. جنگجویان صلیبی و وقایع نگاران غربی آنها، که در دهه‌های آغازین قرن ۱۲ م در خاور نزدیک با اعضای این فرقه مذهبی برخورد کرده بودند، این اصطلاح را رواج دادند. اروپایی‌های سده میانه
این اصطلاح را رواج دادند. اروپایی‌های سده میانه که از دین اسلام و اعتقادات و اعمال دینی مسلمانان اطلاعی نداشتند، یک سلسله داستان‌های به هم پیوسته را نیز دربارهٔ کارهای مرموز و سری حشاشین و رهبر آنها، حسن صباح (که پیرمرد کوهستان می‌نامیدند) شایعه ساختند. با گذشت زمان، افسانه حشاشین در روایت مارکوپولو به اوج خود رسید؛ و واژه حشاشین که ریشه آن فراموش شده بود، به عنوان واژه‌ای معمولی به معنی «آدم‌کش» وارد زبان انگلیسی شد. در واقع حشاشی (Assassin) در زبان انگلیسی به کسی گفته می‌شود که با اهداف و عقاید خاصی که
به کسی گفته می‌شود که با اهداف و عقاید خاصی که از نظر خود مثبت است به قتل فردی، یا افرادی مخصوص در جامعه می‌پردازد. نحوه انجام عملیات فدائیان بدین گونه بود که نقشه ترور یا عملیات مربوط در خفا اما اجرای آن در ملأ عام و گاهی به‌صورت مخفیانه، و جان فشانی به قصد احتیاط در اطلاعات چاشنی کارشان بود. پراکندگی قدرت، اصل مهم ترور اشخاص بود. پیش از ترور، شخص خنجری را به همراه یادداشتی بالای سر قربانی قرار می‌داد و او متوجه می‌شد که مورد دشمنی اسماعیلیان قرار گرفته است. ترور در جایی که قدرت در دست یک فرمانده قرار
است. ترور در جایی که قدرت در دست یک فرمانده قرار داشت، شکل می‌گرفت. ضعف فرد می‌توانست هر اقدام اجتماعی را به هم بریزد و آن را خنثی کند. صباح در این کار به روشی روی آورد که غلات، خوارج، شیعه، صلیبیان و خود سلجوقیان نیز آن را به کار می‌بردند. اما این سیاست را به شکلی اغراق‌آمیز به اسماعیلیه ایران و شام نسبت دادند و به همین خاطر هر قتلی که در سرزمین‌های مرکزی اسلام رخ می‌داد به فدائیان اسماعیلی نسبت داده می‌شد. عده‌ای از سنیان به دلیل ترسی که داشتند در زیر لباس‌های خود جوشن می‌پوشیدند. این قتل‌ها باعث شد
لباس‌های خود جوشن می‌پوشیدند. این قتل‌ها باعث شد سنی‌مذهبان تعدادی از افراد مشکوک شهر را جمع کنند و از بین آن‌ها تعدادی را به قتل برسانند و چنین افرادی که خود این قتل‌عام‌ها را ترتیب می‌دادند، مورد هدف اسماعیلیان قرار می‌گرفتند و کشته می‌شدند. سه یار دبستانی. در داستان سه یار دبستانی، که ادوارد فیتزجرالد بر دیباچه ترجمه انگلیسی رباعیات خیام آورده است، خیام، خواجه نظام الملک و حسن صباح، ارتباط داده شده‌اند. ادعا بر این است که این سه شخصیت، یاران دبستانی بودند که هم قسم شدند که هرکدام زودتر به مقام و منصبی
که هم قسم شدند که هرکدام زودتر به مقام و منصبی رسیدند، دیگران را یاری دهند. از این سه، نظام الملک نخست منصب یافت و به وزارت سلجوقی رسید. وی عهد خویش را نگه داشت و برای خیام مشاهره‌ای منظم برقرار کرد و به حسن صباح مقام عالی در دستگاه حکومت واگذاشت. داستانی که نقل می‌شود ان است که ملکشاه سلجوقی از نظام الملک امار و ارقام مالیات ممالک را خواست، خواجه از ملکشاه ۶ ماه مهلت در خواست کرد اما حسن گفت که در عرض ۱۰ روز امار و ارقام را جمع‌آوری می‌کند لذا بعد از ده روز که صباح به دربار ملکشاه وارد شد خواجه غلامی را
که صباح به دربار ملکشاه وارد شد خواجه غلامی را مأمور کرد تا خللی در کار صباح ایجاد کند و او را نزد ملکشاه خوار سازد. و غلام نیز موفق شد و صباح را از دربار راندند. حسن سوگند یاد کرد که انتقام بگیرد؛ لذا راهی مصر شد و در آنجا بر اسرار مذهب اسماعیلی آگاه شد، و بعداً به ایران بازگشت و سران آن زمانِ فرقه اسماعیلی به او یارانی کار کشته دادند. او فرقه‌ای تشکیل داد که با قتل‌ها و آدم‌کشی‌های خود دولت سلجوقی را به هراس انداخت. دفتری می‌گوید این یکی از افسانه‌هایی است که در ارتباط با اسماعیلیان نزاری در مشرق زمین
است که در ارتباط با اسماعیلیان نزاری در مشرق زمین شیوع یافت چگونه وزیری با صدها حسابدار زیر دست ۶ ماه مهلت خواست اما صباح که آن زمان حتی عضو فرقه باطنیه هم نبود در ۱۰ روز آمار را تحویل داد.همچنین با توجه به منابع تاریخی این داستان بی اساس است، زیرا که تاریخ تولد و مرگ خیام، خواجه نظام‌الملک و حسن صباح به گونه‌ایست که آن‌ها نمی‌توانستند در مدرسه با یکدیگر هم عهد اخوت ببندند. اعمال فدائیان. رسول جعفریان بیان می‌کند که فدائیان به دستور سلطان خرمدین سلیمی دو نفر از خلفای عباسی، به نام المسترشد بالله و فرزندش
از خلفای عباسی، به نام المسترشد بالله و فرزندش الراشد را ترور کردند و در زمان حسن صباح نیز ۴۸ نفر را با دشنه‌های خود در برابر دیگران به قتل رساندند تا جلوه بیشتری داشته باشد؛ فخر رازی نیز از جمله افرادی بود که پس از تهدید توسط فداییان دیگر عملی علیه آن‌ها انجام نداد. کار فدائیان اصول خاص خود را داشت آن‌ها پس از آموزش‌های مختلف و البته به قتل رساندن یک نفر آماده هر عملیاتی بودند؛ کار فدائیان نتیجه‌ای بیشتر از جنگ‌های طولانی مدت و لشکرکشی‌های سلجوقیان داشت. اسماعیلیان عقیده داشتند کشتن یک انسانِ معتبر بهتر
اسماعیلیان عقیده داشتند کشتن یک انسانِ معتبر بهتر است تا کشتن صدها نفر در میدان جنگ، این عمل اسماعیلیان نه تنها برای اهداف خودشان شکل می‌گرفت بلکه برای کمک به متحدان سیاسی خودشان نیز به کار می‌رفت. همهٔ اسماعیلیان یکدیگر را دوست و برادر خطاب می‌کردند و همه آماده بودند که به خاطر کار اجتماعی دست به مبارزه عمومی بزنند. گاهی نیز تعدادی از اسماعیلیان به عنوان خدمتکار به مردان بزرگ نزدیک می‌شدند و در شرایط مناسب آن‌ها را به قتل می‌رساندند. راهبردهای نظامی و اعتقاد. حسن صباح به تربیت گروهی از جان برکفان نهضت
حسن صباح به تربیت گروهی از جان برکفان نهضت پرداخت که در تاریخ به عنوان فدائیان شناخته شدند. این افراد از عوامل مهم در پیشبرد این نهضت بودند، که برای پیروزی نهضت، هر کاری می‌کردند و می‌توانستند در برابر نیروهای نظامی بسیار، با قتل رهبران دینی و نظامی آنان پیروز شوند. فدائیان از نظر مخالفان اسماعیلیه آدم‌کش‌های متعصبی بودند که جنایتی بزرگ را علیه دین و اجتماع آغاز کرده‌بودند؛ اما بنابر آنچه الله‌یار خلعتبری نقل می‌کند، فدائیان معتقد بودند، با انجام فرمان‌ها به دستور پیشوای خود عمل کرده، کار نیکی انجام داده و
دستور پیشوای خود عمل کرده، کار نیکی انجام داده و در نهایت وارد بهشت می‌شوند. فدائیان معتقد بودند اگر حین عمل کشته شوند شهید محسوب می‌شوند. اسماعیلیان برای رسیدن به اهداف مذهبی و سیاسی خود، راهبردهای نظامی مختلفی را که در قرون وسطی رایج بود، اتخاذ کردند. ترور یکی از چنین روش‌ها (حذف انتخابی چهره‌های رقیب برجسته) بود. قتل مخالفان سیاسی معمولاً در فضاهای عمومی انجام می‌گردید که باعث ایجاد ارعاب برای سایر دشمنان احتمالی می‌شد. رسول جعفریان بیان می‌کند، که فدائیان در زمان حسن صباح، ۴۸ نفر را با دشنه‌های خود در
در زمان حسن صباح، ۴۸ نفر را با دشنه‌های خود در برابر دیگران به قتل رساندند، تا جلوهٔ بیشتری داشته باشد. اسماعیلیان در راه تحقق اهداف معینی در زمینهٔ سیاسی و نظامی از وجود فدائیان بهره می‌بردند. در مواقعی که قدرت و امکانات فردی یکی از مقامات به درجه‌ای می‌رسید که به هیچ طریق، توان غلبه بر وی وجود نداشت و علاوه بر آن، این فرد در رتبه‌ای بود که به تحرکات و جریان‌های یک منطقه جهتی می‌داد که برخلاف میل اسماعیلیان بود، آنان به قتل این شخص از طریق فدائیان روی می‌آوردند تا به وسیلهٔ حذف شخصیت موردنظر، موتور جنبش
تا به وسیلهٔ حذف شخصیت موردنظر، موتور جنبش ضد اسماعیلی در منطقه را متوقف کرده و به عبارت دیگر با حذف رأس هرم، سیستم متحرکهٔ ضد خود را متلاشی سازند چرا که دیگر تعهدی در میان نخواهدبود. به عنوان مثال آنان از این روش در جهت جلوگیری از حمله به قهستان استفاده کردند و با قتل ملکشاه سلجوقی عملاً لشکرکشی به آن ناحیه را پایان بخشیدند زیرا در نظر آنان عامل اصلی حمله به قهستان، نه دولت بلکه شخص ملکشاه بود. آنان پس از مدتی به استفادهٔ منظم از این روش در برابر دشمنان خود به خصوص اشخاص معروف روی آوردند اما اوقاتی نیز
خود به خصوص اشخاص معروف روی آوردند اما اوقاتی نیز اتفاق می‌افتاد که به این حربه متوسل نمی‌شدند. اما اشتهار آنان به این عمل موجب گشت که بسیاری از بزرگان سنی به اقدامات احتیاط‌آمیزی همچون پوشیدن زره در زیر لباس اقدام کنند. فدائیانی که انجام این اعمال را بر عده داشتند، از احترام خاصی برخوردار بودند و در صورت کشته شدن در حین مأموریت خویش، همچون دیگر مسلمانان، از واژهٔ شهید برای آنان استفاده می‌شد. حسن صباح در امر ترور به روشی روی آورد که غلات، خوارج، شیعه، صلیبیان و خود سلجوقیان نیز آن را به کار می‌بردند، اما
و خود سلجوقیان نیز آن را به کار می‌بردند، اما این سیاست را به شکلی اغراق‌آمیز به اسماعیلیه ایران و شام نسبت دادند و به همین خاطر، هر قتلی که در سرزمین‌های مرکزی اسلام رخ می‌داد، به فدائیان اسماعیلی نسبت داده‌می‌شد. در ۴۶۸ ه‍.ق / ۱۰۹۳ م شایعه شد، که زوجی در اصفهان جوانان را اغوا می‌کنند و آنان را درون کوچه‌ای طویل و باریک می‌کشانند، به این بهانه که نابینا هستند و توان پیمودن راه را ندارند. پس جوانان آنان را تا خانه‌شان راهنمایی می‌کردند و سپس در همان خانه، با وسایل شکنجه توسط آن زوج به قتل می‌رسیدند. مردم
با وسایل شکنجه توسط آن زوج به قتل می‌رسیدند. مردم می‌گفتند این افراد اسماعیلی هستند و با این اتهام، آن زوج را به همراه کسانی که به همدستی با آن‌ها متهم شده‌بودند، زنده زنده در آتش سوزاندند. فرجام حشاشیون. طی حمله مغول به امپراتوری خوارزمشاهیان، حشاشین ضربهٔ شدیدی از امپراتوری مغول خورد. فرماندهٔ مغول در سال ۱۲۵۳ (پیش از پیشروی هولاکو خان در ۱۲۵۶) به چندین دژ متعلق به حشاشین تاخت. طی محاصرهٔ میمون دز، آخرین امام اسماعیلیان تسلیم مغولان شد. امام به زیردستان دستور داد که تسلیم شوند و دژهای خود را نیز ویران
دستور داد که تسلیم شوند و دژهای خود را نیز ویران کنند. تسلیم دژ الموت نشان‌گر پایان نزاریه در ایران بود. دژ لمسر در ۱۲۵۷ و مصیاف در ۱۲۶۷ نیز سرنگون شد. حشاشین مجدداً در سال ۱۲۷۵ کنترل الموت را برای چند ماه در دست گرفتند، اما درهم شکستند و قدرت سیاسی آن‌ها برای همیشه از میان رفت. رکن‌الدین خورشاه نیز اندکی پس از آن کشته شد. برخی از سنگرها به‌ویژه گرد کوه برای سالیان درازی به ایستادگی ادامه دادند. اگرچه کشتار مغول در الموت، پایان نفوذ اسماعیلیان در منطقه تعبیر می‌شد، اما منابع گوناگون می‌گویند که نفوذ سیاسی
می‌شد، اما منابع گوناگون می‌گویند که نفوذ سیاسی اسماعیلیان همچنان ادامه داشت. در سال ۱۲۷۵ پسری از امام رکن‌الدین خورشاه موفق شد الموت را برای چند سال باز پس گیرد. به نظر می‌رسد فعالیت سیاسی اسماعیلیان در منطقه نیز به رهبری سلطان محمد بن جهانگیر و پسرش تا زمان اعدام وی در سال ۱۵۹۷ ادامه داشته است. در فرهنگ مردمی. حشاشین بخشی از فرهنگ قرون وسطایی بود. از آن‌ها یا تصویری اهریمنی یا تصویری رؤیایی و آرمان‌گرایانه ارائه شده بود. حشاشین بارها در هنر و ادبیات قرون وسطی ظاهر شد. گاهی آن‌ها به‌عنوان دشمن بزرگ شوالیه
ظاهر شد. گاهی آن‌ها به‌عنوان دشمن بزرگ شوالیه و همچنین به‌عنوان بهترین نمونهٔ اشرار در طول جنگ‌های صلیبی به تصویر کشیده می‌شدند. در مجموعهٔ بازی‌های ویدئویی "اساسینز کرید"، یک فرقهٔ به‌شدت تخیلی از حشاشین به تصویر کشیده شده که فراتر از مرزهای سرزمین شام گسترش یافته است. در سال ۲۰۲۴ مجموعهٔ تلویزیونی مصری "حشاشین" پخش شد. داستان مارکوپولو. به گفته مارکوپولو به دستور رهبر حشاشین به گروهی از جوانان مواد مخدر می‌خوراندند و در حالت بیهوشی با چشمانی بسته آنان را به باغی بسیار زیبا منتقل می‌کردند که در آن جوی‌های
باغی بسیار زیبا منتقل می‌کردند که در آن جوی‌های شیر و عسل جاری بود و دختران زیباروی در آن به دلبری مشغول بودند. پس از گذشت چندین روز از سکونت جوانان در این بهشت ساختگی دوباره به آنان داروی مخدر خورانده و به نزد رهبر گروه می‌بردند. در این هنگام رهبر از آنان می‌پرسید که: "کجا بودید؟" جوانان همگی پاسخ می‌دادند: "در بهشت!" سپس رهبر حشاشین به آنان می‌گفت که به خواست من بود که شما وارد بهشت شدید و اگر می‌خواهید دوباره به آنجا بروید باید آنچه را که من امر می‌کنم به جای آورید. در این هنگام جوانان برای ورود دوباره
جای آورید. در این هنگام جوانان برای ورود دوباره به بهشت حاضر به هر گونه جان‌فشانی برای رهبر خود بودند. اما این داستان‌ها خالی از دروغ و ابهام نیست. اساس یک ارتش بر مبنای نظم و انضباط است. شراب و زن‌های زیبا و حشیش چنان انضباط ارتش را از بین می‌برد که هیچ سربازی از افسر اطاعت نمی‌کند و هیچ افسری در پی اداره کردن سربازهای خود نیست. چنین ارتشی یک سال هم دوام نمی‌آورد اما ارتش باطنی حسن صباح دویست و پنجاه سال با اعراب مبارزه کرد. تمامی داستان‌های مربوط به بهشت مصنوعی دروغی بیش نیست که توسط مخالفان حسن صباح از
مصنوعی دروغی بیش نیست که توسط مخالفان حسن صباح از جمله خلفای عباسی منتشر شده‌اند. بی‌محابا بودن آن‌ها باعث شد در رابطه با عمل آن‌ها در تاریخ افسانه‌سازی شود. به خاطر وحشت عمومی عده‌ای از اسماعیلیان را با اسامی مثل باطنیه «مردان باطن، معنی باطنی متون» ملاحده «کفار» و در سوریه حشاشیه «استفاده‌کننده از حشیش» خطاب می‌کردند. صلیبی‌ها از این نام، واژه (به انگلیسی: Assassin) را ساختند که به معنی آدم‌کش است؛ این اسم برای اسماعیلیان نزاری به کار می‌رفت و پس از آن برای کسانی که مرتکب قتل‌های عمومی می‌شدند؛ همچنین
برای کسانی که مرتکب قتل‌های عمومی می‌شدند؛ همچنین باعث سوتفاهمات بسیاری شد، مثلاً می‌گفتند فداییان حشیش را مصرف می‌کنند تا بهشت را در جلو چشم خود مشاهده کنند و برای رسیدن به آن دست به قتل بزنند، یا با استفاده از آن عقل خود را از دست می‌دادند، در حالی‌که این عمل نیازمند صبر و شکیبایی بود. هیچ‌کدام از این‌ها مدرک موثقی ندارد و چنین نشان می‌دهد که این قضایا بخاطر کینه‌ای که نسبت به اسماعیلیان داشتند شکل گرفته‌بود یا براساس حادثه‌ای محلی که حال فراموش گشته است. هانری کوربن معتقد است افسانه‌هایی که در مورد
است. هانری کوربن معتقد است افسانه‌هایی که در مورد فدائیان شکل گرفته بخاطر خیال‌پردازی‌های صلیبیان و مارکوپولو است. در قرن ۱۹ میلادی، جوزف فون هامر اعمالی را به اسماعیلیان نسبت داد که اروپائیان به فراماسون‌ها نسبت می‌دادند؛ در نتیجه در سال ۱۸۱۸ میلادی، «کتاب تاریخ آدمکشان» نوشته‌شد و در سال ۱۸۳۸ میلادی، س. دساسی نیز «کتاب شرح دیانت دروزیان» را نوشت و سعی کرده واژه آدمکشان (Assassin) را مشتق شده از واژه حشاشین بداند. به‌نظر هانری این مسائل ناشی از تعصبی است که عده‌ای گرفتار آن هستند و قصد دارند اقلیت‌های
که عده‌ای گرفتار آن هستند و قصد دارند اقلیت‌های دینی و فلسفی را به بدترین موارد اخلاقی متهم کنند و این چنین است که خاورشناسان باعث تبلیغات تند ضد اسماعیلی شده‌اند.
بیت کبش به عربی ( بیت الکَبش )، روستایی است در دهستان وسط از توابع استان حُدَیده در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۸۰) نفر (۸ خانوار) می‌باشد.
بیت قشمه به عربی ( بیت القشمة )، روستایی است در دهستان وسط از توابع استان حُدَیده در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۷۶) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
نعمان به عربی ( نَعمَان )، روستایی است در دهستان وسط از توابع استان حُدَیده در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۴۵) نفر (۴ خانوار) می‌باشد.
حمزة بن علی (۹۸۵–۱۰۴۱ میلادی)، رهبر و واعظ اسماعیلی از شاخهٔ دروزیه در قرن ۱۱ میلادی بود. او در زوزن در خراسان که در آن زمان قلمرو ایران سامانی بود، زاده شد. حمزة بن علی را بنیان‌گذار شاخهٔ دروزیه اسلام می‌دانند. او پس از بیست سال زندگی در خراسان، به مصر هجرت کرد و در قاهره مورد استقبال حاکم بأمرالله، خلیفهٔ فاطمی قرار گرفت. پس از اعدام محمد بن اسماعیل درازی، حمزه مهم‌ترین واعظ اسماعیلی در مصر بود. طبق نظر حمزه، حاکم تجلی خداوند بود. با وجود مخالفت روحانیون رسمی اسماعیلی، حمزه اصرار داشت و ظاهراً حاکم خودش
رسمی اسماعیلی، حمزه اصرار داشت و ظاهراً حاکم خودش هم او را تحمل می‌کرد یا حتی حمایت می‌نمود و او در مصر و شام سلسله‌ای موازی از مبلغین راه‌اندازی کرد. پس از ناپدید شدن الحاکم — که احتمالاً به قتل رسید — در فوریه سال ۱۰۲۱، حمزه و پیروانش توسط حکومت جدید مورد آزار و شکنجه قرار گرفتند. خود حمزه در نامهٔ خداحافظی‌اش به پیروان، از بازنشستگی‌اش خبر داد و وعده داد که الحاکم به زودی باز خواهد گشت و پایان جهان را رقم خواهد زد. پس از آن حمزه ناپدید شد، هرچند یک منبع هم‌عصر می‌گوید که او به مکه فرار کرد و در آنجا
هم‌عصر می‌گوید که او به مکه فرار کرد و در آنجا شناسایی و اعدام شد. شاگرد او، بهاءالدین المقتنی، از سال‌های ۱۰۲۷ تا ۱۰۴۲ تلاش‌های تبلیغی حمزه را ادامه داد و به تدوین نهایی عقاید دین دروزی پرداخت. سرگذشت. زندگی حمزة بن علی و نقش دقیق او در شکل‌گیری جنبش دروزی کاملاً روشن نیست، زیرا منابع اصلی دربارهٔ او — مانند مورخ مسیحی معاصر یحیی انطاکی، مورخ مسلمان ابن ظافر، و نامه‌های خود حمزه — اغلب با هم تناقض دارند. طبق گفتهٔ ابن ظافر، حمزة بن علی در زوزن خراسان به دنیا آمد و در ابتدا تولیدکنندهٔ نمد بود. او به مصر
آمد و در ابتدا تولیدکنندهٔ نمد بود. او به مصر فاطمی مهاجرت کرد و ظاهراً پیش از سال ۱۰۱۷/۱۸ فعالیتی نداشت، اگرچه احتمال دارد که از سال ۱۰۱۳ در قاهره حضور داشته باشد، چون در نامه‌هایش به شرح وقایعی پرداخته که به تعیین عبدالرحیم بن الیاس به عنوان وارث ولیعهد مسلمانان توسط خلیفهٔ فاطمی، حاکم بأمرالله (۹۹۶–۱۰۲۱) مربوط می‌شود.
مجران به عربی ( مَجران )، روستایی است در دهستان وسط از توابع استان حُدَیده در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۷۰) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
دار شجاع به عربی ( دار الُشجَاع )، روستایی است در دهستان وسط از توابع استان حُدَیده در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۵۵) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
عقیب به عربی ( عَقیب )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۹۹) نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
غنام به عربی ( الکریف )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۴۵) نفر (۴ خانوار) می‌باشد.
غنام به عربی ( غَّنَام )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۵۰) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
معطفی به عربی ( الُمعطَفی )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۴۵) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
ثلولة به عربی ( الثَلُولة )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۸۰) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
میرزا عبدالعلی خراسانی فرزند محمد حسن، از فضلا، شعرا و خوشنویسان صاحب‌نام در خط نسخ در دوره قاجار می‌باشد. وی مدتی از ندیمان حضور فتحعلی‌شاه قاجار بوده و به حسن صفات و ظرافت و نکته دانی معروف بوده است. پدرش میرزا محمد حسن خراسانی از علمای عصر بود که به‌خواهش محمدتقی خان بیگلربیکی یزد از خراسان به یزد مهاجرت کرد و در مدرسه تقی خان مشغول به تدریس شد. در همانجا ازدواج کرد و میرزا عبدالعلی در آن شهر به دنیا آمد. میرزا عبدالعلی تحصیلات مقدماتی را نزد پدر خود گذراند و به مشق خط پرداخت و خط نسخ را به حد عالی
گذراند و به مشق خط پرداخت و خط نسخ را به حد عالی رساند. چنانچه بعضی خط او را بر احمد نیریزی بزرگترین نسخ‌نویس ایرانی، ترجیح داده‌اند. وی در سایر خطوط چون نستعلیق، شکسته و رقاع نیز تبحر داشت و در شکسته می‌توان او را از اساتید فن دانست. میرزا عبدالعلی خراسانی شعر نیز می‌گفت و«کوکب» تخلص می‌کرد. فتحعلی‌شاه او را از یزد به تهران احظار کرد. اما در میان راه در شیراز به نوبه غشی مبتلا شد و در سال ۱۲۳۸ ه‍.ق درگذشت.
ماجح به عربی ( مَاجِح )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۱۲۰) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
معبری به عربی ( المَعبَری )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۹۰) نفر (۱۲ خانوار) می‌باشد.
رشاجی به عربی ( الرَشاجی )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۷۷) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
مظر به عربی ( مُظِر )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( 88 ) نفر ( 12 خانوار) می‌باشد.
عباد به عربی ( عَباد )، روستایی است در دهستان وراق از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( ۸۹) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
زین العابدین قزوینی ملقب به «معجز نگار» فرزند «عبدالنبی محدث قزوینی» از خوشنویسان و نسخ‌نویسان مشهور سده سیزدهم هجری بود. او کاتب مخصوص فتحعلی‌شاه قاجار بوده است که به‌هنگام اقامت این پادشاه در شیراز به دربار راه یافت و مورد عنایات خاص او قرار گرفت و به «معجز نگار» ملقب و مفتخر گردید. زین العابدین علاوه بر خوشنویسی، شاعری لطیف‌طبع بوده‌است. آثار خوشنویسی او بین سال‌های ۱۲۱۳ تا ۱۲۴۷ ه‍.ق دیده شده که با بهترین خطوط استادان این فن برابری می‌کند. آثار. از آثار به‌جا مانده او می‌توان به این موارد اشاره کرد: