payamvha/North_RAG huggingface dataset:
عباس‌آباد یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان شربیان بخش مهربان شهرستان سرآب واقع شده‌است.
کهدلان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان شربیان بخش مهربان شهرستان سرآب واقع شده‌است.
لنجوان یکی از روستاهای استان آذربایجان شرقی است که در دهستان شربیان بخش مهربان شهرستان سرآب واقع شده‌است. این روستا زمستان‌های به شدت سردی دارد و گاه دمای آن به ۱۵- درجه سلسیوس می‌رسد و تنها اواخر بهار تا اوایل پاییز می‌توان به این روستا رفت.
استان محرق ، یکی از استان‌های پنجگانهٔ کشور پادشاهی بحرین است. اینک با شهرداری محرق و جزیره محرق به همراه جزایر دورافتاده هم‌پوشانی دارد. این منطقه شامل شهرداری سابق الحد در انتهای جنوبی آن جزیره است. مرکز المحرق دارای برخی از قدیمی‌ترین املاک مسکونی در پادشاهی است که بسیاری از آن‌ها توسط مالکان بحرینی خود به کارگران خارجی اجاره داده شده است. همچنین در کوچه‌های شلوغ این شهر، بسیاری از ساختمان‌های تاریخی وجود دارد، از جمله خانه شیخ عیسی بن علی، خانه سیادی، برج‌های باد، مجسمه بدنام شاهین و محله خانه
سیادی، برج‌های باد، مجسمه بدنام شاهین و محله خانه روزنامه‌نگار عبدالله ال زاید، همچنین قلعه تأثیرگذار آراد. دولت به نداشتن سرمایه‌گذاری کافی در مرمت این مکان‌های تاریخی برای تبدیل آن‌ها به جاذبه‌های گردشگری متهم شده است. رئیس ، غانم البوعینین، به خبر سرمایه‌گذاری دولت به مبلغ ۵ میلیون دینار بحرینی برای حفاظت از این سایت‌ها پاسخ داد و این مبلغ را کم دانسته و گفت که جزیره به بین ۵۰ تا ۱۰۰ میلیون دینار بحرینی برای بهسازی کل مناطق قدیمی نیاز دارد. نماینده جامعه اسلامی المنبر، دکتر علی احمد، گفت که تلاش‌ها برای
اسلامی المنبر، دکتر علی احمد، گفت که تلاش‌ها برای حفظ سنت‌های بحرین به دلیل برنامه‌ریزی ضعیف دولت و عدم آگاهی عمومی در مورد ابتکارات، موفقیت‌آمیز نبوده است. مشاور محلی، مجید کریمی، در سال ۲۰۰۵ به شهرت بین‌المللی رسید زمانی که کمپین حزب اسلامی الوفاق که او رهبری می‌کرد، تصمیم به ممنوعیت مانکن‌های لباس زیر گرفت و آن‌ها را به دلیل افزایش نرخ طلاق در این منطقه مقصر دانست. در حالی که مشاور محلی جامعه اسلامی المنبر، صالح الجود، در انتخابات ۲۰۰۶ با اعلام اینکه شورا به شکایات مربوط به تماشاچیان مزاحم رسیدگی خواهد
به شکایات مربوط به تماشاچیان مزاحم رسیدگی خواهد کرد، خواستار نصب شیشه‌های یک‌طرفه در تمام ساختمان‌های چند طبقه شد تا ساکنان نتوانند بیرون را ببینند. جزیره المحرق همچنین محل فرودگاه بین‌المللی بحرین است، اگرچه نماینده محلی اصاله خواستار انتقال آن شده است زیرا صدای فرود و برخاستن هواپیماها باعث مزاحمت برای ساکنان محلی شده است. قلعه تاریخی عراد در این استان واقع شده‌است، همچنین فرودگاه بین‌المللی بحرین و نیز چند أماکن تاریخی و باستانی دیگر در این استان قرار دارند، مرکز این استان شهر المحرق است، استاندار کنونی
مرکز این استان شهر المحرق است، استاندار کنونی استان محرق (سلمان بن عیسی بن هندی) می‌باشند. محرق پایتخت پیشین کشور بوده‌است. ریشه شناسی. نام‌گذاری شده به نام "شهر محرق" - نام "المحرّق" (در زبان محلی "محرگ" تلفظ میشود) احتمالاً در طول زمان تغییرات زیادی کرده است و تحت تأثیر هر دو سنت زبانی عربی و فارسی قرار گرفته است. در شکل مدرن عربی، "المحرّق" از ریشه کلمه "حَرَقَ" (ḥarqa) گرفته شده است که به معنی "سوزاندن" یا "سوختن" است. این تعبیر ممکن است به یک ویژگی تاریخی یا جغرافیایی، مانند گرمای شدید منطقه یا ارتباط
یا جغرافیایی، مانند گرمای شدید منطقه یا ارتباط آن با آتش اشاره کند. روایت‌ها در مورد منشأ نام‌گذاری "المحرق" به این نام متفاوت است. برخی از تاریخ‌نگاران گفته‌اند که این نام به این دلیل به آن داده شده که ساکنان آن در دوران جاهلیت مردگان خود را می‌سوزاندند. اما نویسنده جواد علی ذکر کرده که بخشی از وصف "المحرق" با نام "امرؤ القیس" که به "المحرق" معروف بود، مرتبط است. او در این باره می‌گوید:«ما کلمه "المحرق" و "آل محرق" را در بخش‌هایی از تاریخ‌های مربوط به "الحیره" می‌بینیم. برخی از اخبار‌نگاران این لقب را به
می‌بینیم. برخی از اخبار‌نگاران این لقب را به غساسنه نیز نسبت داده‌اند و بر این باورند که این لقب به آن پادشاهان داده شده است، زیرا آن‌ها در هنگام حمله به دشمنان خود، مکان‌های آن‌ها را با آتش می‌سوزاندند. منابع تاریخی قدیمی نقل می‌کنند که کلمه "سماهیج" به جزیره "المحرق" اطلاق می‌شده است و در نقشه‌های مربوط به سال 1765 میلادی، اشاره‌هایی به منطقه "سماهیج" که اکنون "المحرق" نامیده می‌شود، وجود دارد. نام این منطقه ابتدا "آرادوس" و سپس "سماهیج" بود تا اینکه به نام کنونی "المحرق" شناخته شد. در میان اصنام جاهلی،
کنونی "المحرق" شناخته شد. در میان اصنام جاهلی، بتی به نام "محرق" یا "المحرق" وجود داشت که برخی قبایل مانند "بکر بن وائل" و "ربیعه" آن را پرستش می‌کردند. یکی از نام‌های مربوط به این بت در میان اصنام جاهلی "عبد المحرق" است، بنابراین ممکن است "المحرق" به این بت مرتبط باشد، به‌گونه‌ای که آن بت برای برخی از پادشاهان جنبه تبرک یا تقدس داشته باشد یا اینکه قربانی‌ای برای این خدا تقدیم کرده باشد که آن را با آتش در مذبح سوزانده‌اند. این ممکن است عادتی رایج در میان عبرانیان بوده باشد و به همین دلیل به آن "المحرق"
عبرانیان بوده باشد و به همین دلیل به آن "المحرق" گفته شده باشد. نام‌گذاری "المحرق" به این نام در واقع یک نام‌گذاری قدیمی است و هرچند روایت‌های مختلفی در مورد منشأ آن وجود دارد، مناطقی با این نام در جنوب عراق، سواحل خلیج و جزایر آن وجود داشته‌اند.»با این حال، با توجه به تأثیر تاریخی ایران بر بحرین، به ویژه قبل از عربی شدن نام‌های مکان‌ها در این منطقه، ممکن است نام اصلی ریشه‌های فارسی داشته باشد. یکی از منشأهای ممکن می‌تواند "مهرگان" (Mehragan) باشد که از کلمه فارسی "مهر" (Mehr) به معنی "خورشید" یا "عشق"
کلمه فارسی "مهر" (Mehr) به معنی "خورشید" یا "عشق" مشتق شده است. مهرگان همچنین نام یک جشن باستانی ایرانی است که به میترا، خدای دوستی، نور و عشق اختصاص دارد. این ارتباط با "مهر" ممکن است به ایده نور یا آتش اشاره کند که ممکن است به مرور زمان به "المحرّق" عربی شده باشد. مانند بسیاری از نام‌های مکان‌ها در خلیج فارس، پیشوند "ال-" بعدها به عنوان بخشی از سنت نامگذاری عربی به آن اضافه شده است. بنابراین، احتمال دارد که "المحرّق" در اصل "مهرگان" یا اصطلاح مشابهی بوده که به تدریج تغییر کرده تا با ساختار زبانی عربی
که به تدریج تغییر کرده تا با ساختار زبانی عربی سازگار شود. افزودن "ال-" و تغییر "مهر" به "المحرّق" باعث شده تا نام با زبان و فرهنگ عربی هماهنگ شود، در حالی که ممکن است برخی از معانی اصلی خود را حفظ کرده باشد. جغرافیا. استان محرق شامل جزیره محرق، جزایر امواج و جزایر دیار محرق می‌شود. مساحت این استان ۵۶.۱۳ کیلومتر مربع است، و به این ترتیب مساحت استان ۷ درصد از مساحت کل بحرین را تشکیل می‌دهد. مساحت استان محرق در سال ۱۹۵۵ بیش از ۱۳ کیلومتر مربع نبود، اما از آن زمان تاکنون با پر کردن دریا به مساحت فعلی خود
آن زمان تاکنون با پر کردن دریا به مساحت فعلی خود رسیده است، به این معنی که مساحت آن طی ۶۰ سال ۴۳ کیلومتر مربع افزایش یافته است. این مساحت همچنان در حال تغییر است، زیرا پروژه‌های مسکونی جدید به طور مداوم اجرا می‌شوند و این امر نیازمند پر کردن مناطق بزرگی از دریا برای ساخت پروژه‌ها خواهد بود، و بدین ترتیب مساحت جزیره افزایش خواهد یافت. سطح جزیره محرق به طور کامل هموار است، مانند سایر استان‌ها به جز استان جنوبی. اقلیم. بحرین کشوری بسیار کوچک است، بنابراین اقلیم در مناطق مختلف تفاوتی ندارد، و از این رو اقلیم
در مناطق مختلف تفاوتی ندارد، و از این رو اقلیم در استان محرق نیز اقلیمی بیابانی و گرم است. جمعیت. جمعیت استان محرق ۱۰۳,۵۷۶ نفر است که بیش از سه‌چهارم آن‌ها از شهر محرق هستند. جمعیت شهر محرق که ۹۱,۳۰۷ نفر است، ۸۸٪ از کل جمعیت استان را تشکیل می‌دهد. پیش‌بینی می‌شود که تا سال ۲۰۱۵ جمعیت استان به حدود ۱۹۳,۰۰۰ نفر برسد. جمعیت استان محرق حدود ۱۶٪ از کل جمعیت بحرین را تشکیل می‌دهد. تراکم جمعیت در استان محرق ۱.۷۵ نفر در هر کیلومتر مربع است. تمام این اطلاعات بر اساس آمار ۷ آوریل ۲۰۰۱ می‌باشد. اکثر ساکنان مسلمان
آمار ۷ آوریل ۲۰۰۱ می‌باشد. اکثر ساکنان مسلمان هستند و این افراد به دو مذهب شیعه (که در شهرهای الدیر، سماهیج و منطقه‌ای در عراد به نام «عراد قدیم» تمرکز دارند) و سنی (که در بقیه مناطق تمرکز دارند) تقسیم می‌شوند. در جزایر امواج، حضور جمعیت بحرینی وجود ندارد، زیرا اکثر ساکنان آن از خارجی‌ها هستند، چه از کشورهای خلیج فارس و چه از کشورهای غربی. در شهر محرق طایفه ای به نام كريمي (به عربی:فريج كريمي) زندگی می کنند که اصل آنها از ايران استان فارس از شهرهای شیراز ، لار و اشكناز و جهرم و... هست. به زبان فارسى تکلم
لار و اشكناز و جهرم و... هست. به زبان فارسى تکلم میکنند. تقسیمات اداری. استان دارای ۸ حوزه انتخابی است که شامل ۶۶ مجتمع مسکونی می‌باشد. حوزه اول در روستای البسیتین قرار دارد که ۵ مجتمع مسکونی را در بر می‌گیرد، در حالی که حوزه دوم در بخش کوچکی از محرق در محله «بن هندی» واقع شده و شامل ۶ مجتمع است. حوزه سوم - که کوچک‌ترین حوزه از بین ۸ حوزه است - فضای بسیار کوچکی از شهر محرق به نام «محله ستیشن» را در بر می‌گیرد و شامل ۴ مجتمع مسکونی می‌باشد. حوزه چهارم سه‌چهارم شهر محرق و قلالی و جزایر أمواج را شامل می‌شود و
شهر محرق و قلالی و جزایر أمواج را شامل می‌شود و در آن ۱۴ مجتمع مسکونی وجود دارد. حوزه پنجم مربوط به «بوماهر» است و شامل ۵ مجتمع می‌باشد. حوزه ششم مناطق الدیر و سماهیج را شامل می‌شود و در آن ۶ مجتمع وجود دارد. حوزه هفتم مناطق عراد و الحالتین را شامل می‌شود و در آن ۹ مجتمع است. در نهایت، حوزه هشتم کل شهر الحد را در بر می‌گیرد و بنابراین شامل ۱۸ مجتمع مسکونی است.
اصلاح دام با هدف از اصلاح نژاد به دست آوردن جانورانی با تولید و سود بیشتر است در اثر اصلاح نژاد از جانوران با جثهٔ کوچک و فرآوری کم جانورانی با جثهٔ بزرگ و فرآوری بیشتر به دست آمده‌است، به کلیهٔ اقدامات و فعالیت‌هایی که سبب می‌شوند در نسل‌های پس از آن جانوران، فرآوری بیشتر و سود فراوانتری حاصل شود اصلاح نژاد گفته می‌شود. ژن و انتقال صفات. هر حیوانی دارای صفات انبوهی است، رنگ، اندازه بدن، شاخدار یا بی شاخ بودن، اینها تعداد کمی از صفاتی هستند که از والدین به فرزندان منتقل می‌شوند. این صفات بوسیلهٔ ژن‌ها مهار
منتقل می‌شوند. این صفات بوسیلهٔ ژن‌ها مهار می‌شوند. ژن‌ها مولکول‌های بسیار ریز و پیچیده‌ای هستند که در روی کروموزوم‌ها قرار دارند و هر حیوانی در بر گیرنده هزاران جفت ژن است که نصف آنها از پدر و نصف دیگر آن از مادر به ارث رسیده‌است و روی هم ژنوتیپ جانور را پایه‌ریزی می‌دهد. ژنوتیپ مشخص کنندهٔ نزدیک قابلیت عملکرد جانور در صفات گوناگون است. هر جفت ژن شماری از صفات را مهار می‌کند. برخی از صفات توارث پذیری فراوانی دارد ولی در برخی دیگر توارث پذیری کم است. اگر صفتی توارث پذیری فراوانی داشته باشد اصلاح آن صفت در
توارث پذیری فراوانی داشته باشد اصلاح آن صفت در جانور با شتاب انجام خواهد گرفت و برعکس برای صفاتی با توارث پذیری کم اصلاح به کندی پیشرفت خواهد داشت، به زبان دیگر برای بهبود چنین صفاتی نیاز به فرآوری نسل‌های فراوانی است تا یک صفت به گونه نیرومند درآید در جدول زیر نسبت توارث پذیری برخی از صفات گاوها آورده شده‌است. اصلاح کنندگان دام صفاتی را گزینش می‌کنند که کاربرد آن در جانور مهم است. برای نمونه در گاوهای شیری صفاتی مورد اصلاح قرار می‌گیرند که در رابطه با کمیت و کیفیت شیر مهم است یا در پرندگان ویژگی جوجه
کمیت و کیفیت شیر مهم است یا در پرندگان ویژگی جوجه درآوری تخم مرغ، میزان رشد، خاصیت حیاتی و سر زندگی فرآوری مرغ و قدرت رشد تند فاکتورهای محیطی همانند تغذیه، روش‌های شیردوشی و نظایر آن مشخص خواهند کرد که تا چه حد جانور به قابلیت دلخواه دست یافته‌است، به راستی همه عملکرد جانور مجموع اثر پیرامون و ژنوتیپ است. ژنوتیپ به جانور استعداد انجام عملی را می‌دهد و پیرامون شرایط لازم برای انجام عمل را فراهم می‌سازد؛ به زبان دیگر، فنوتیپ و ژنوتیپ هر دو مهم و تعیین‌کننده هستند. نقش و توانایی یا کارایی. فارغ التحصیلان این
نقش و توانایی یا کارایی. فارغ التحصیلان این رشته با توجه به گرایش خود در بعضی از زمینه‌های زیر مهارت کسب می‌کنند. - تدریس دروس علوم دامی و علوم وابسته در آموزشکده‌ها و دانشکده‌های کشاورزی - تحقیق در زمینه‌های مختف مربوط به رفع مشکلات و مسائل تولید محصولات دامی و بهبود کمیت و کیفیت آنها - تحقیق در زمینه‌های اصلاح دام و ژنتیک مولکولی - تحقیق در زمینه‌های فیزیولوژی - برنامه‌ریزی و هدایت امور اجرایی در زمینه‌های مختلف تولید محصولات دامی.
فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی فرودگاهی بین‌المللی است که در شهر بمبئی، هند واقع شده‌است. این فرودگاه که سابقاً به نام فرودگاه سحر نامیده می‌شد، بزرگ‌ترین و پر رفت‌وآمدترین فرودگاه بین‌المللی این کشور محسوب می‌شود. فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی، هم‌اکنون دارای دو ترمینال مجزا برای پروازهای داخلی و خارجی خود است. بیشترین پروازهای خارجی به مقصد کشور هند، در فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی یا فرودگاه بین‌المللی ایندیرا گاندی در دهلی انجام می‌شود. فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی، از لحاظ
فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی، از لحاظ میزان نقل و انتقال مسافر، شلوغ‌ترین فرودگاه در شبه‌قاره هند است. فرودگاه بین‌المللی چاتراپاتی شیواجی، قطب شرکت هواپیمایی و ایر ایندیا است.
استان وسطی ، یکی از استان‌های پنجگانهٔ کشور پادشاهی بحرین بود. این استان در سال ۲۰۱۴ منحل شد و مناطق آن در سه استان دیگر ادغام شدند. این استان شامل مناطق زیر بود:
استان شمالی ، یکی از استان‌های پنجگانهٔ کشور پادشاهی بحرین است. این استان شامل بیشترین مناطق کشور بحرین می‌باشد، و مهم‌ترین مناطق آن عبارتند از: سار, المرخ, القریه, مقابه, باربار, دراز, حمد، مالکیه، دمستان، کرزکان و بنی جمره. آثار باستانی. در استان شمالیه آثار باستانی و مناطق تاریخی گوناگونی وجود دارد که شرح زیر می‌باشد:
ابومنصور ماتُریدی (نام کامل: محمد بن محمد بن محمود أبو منصور الماتریدی السمرقندی الحنفی) (تاریخ مرگ: سال ۳۳۳ هجری قمری) مؤسس فرقهٔ ماتریدیه، متکلم، فقیه و مفسر قرآن ایرانی مسلمان بود. او که در ماترید از نواحی سمرقند در ماوراءالنهر و به احتمال فراوان در دورهٔ متوکل عباسی و حدود بیست سال پیش از ولادت ابوالحسن اشعری به دنیا آمد، علم خداشناسی اسلامی و علم کلام را نزد استادانی چون ابوبکر احمد جوزجانی، ابونصر احمد بن عباس عیاضی (مهم‌ترین استادش) معروف به فقیه سمرقندی، عیاضی، نصیر بن یحیی بلخی و محمد بن مقاتل رازی
عیاضی، نصیر بن یحیی بلخی و محمد بن مقاتل رازی آموخت. گروه معلمان وی، با واسطه یا بی‌واسطه در شمار شاگردان ابوحنیفه‌اند. به دلیل بدفهمی اشاره سمعانی (الانساب، برگ ۴۶۸ ب) به دامادش، برخی منابع جدید او را انصاری خوانده‌اند، حال آنکه نسب او اشاره به خاستگاه وی از ماترید یا ماتریت، منطقه‌ای در سمرقند دارد که نشان از ایرانی بودن اوست. ماتریدی دارای چندین تألیف است از جمله: تأویلات اهل السنه مشهور به تفسیر ماتریدی، الاصول، العقیده، کتاب التوحید، مآخذ الشرائع فی االصول (۳۳۳ ه‍.ق) و کتاب المقامات. تأسیس ماتریدیه.
(۳۳۳ ه‍.ق) و کتاب المقامات. تأسیس ماتریدیه. ابو منصور ماتریدی در زمینه‌های تفسیر، فقه و به خصوص کلام از صاحب نظران محسوب می‌شود. او از طرفی صاحبنظر در تفسیر قرآن بود، و از طرفی متکلمی که از معتزله جداشد و با آنها به مقابله برخاست. نظرات او نزدیک به مکتب فقیهان اصولی است و تألیفاتی نیز به سبک فقهای اصولی سمرقند دارد از جمله "مأخذ الشرائع فی‌الاصول". تأسیس مذهب کلامی ماتریدیه، پرورش شاگردان صاحب نظر و به جای گذاشتن آثار فراوان، از نکات قابل ذکر دربارهٔ ماتریدی است. پس از سال‌ها کشمکش میان دو مذهب اهل حدیث و
است. پس از سال‌ها کشمکش میان دو مذهب اهل حدیث و معتزله، در نهایت دو نفر به اندیشهٔ ساخت مکتبی میانهٔ این دو افتادند که اولی ابوالحسن اشعری (۲۶۰–۳۲۴ یا ۳۳۰ هجری) بود که مکتب اشاعره را در عراق و شام بنیان نهاد و دومی ابومنصور ماتریدی (۲۵۰–۲۴۸ یا ۳۳۳ هجری قمری) که در ماترید از نواحی سمرقند در ماوراءالنهر با انجام اصلاحاتی در مذهب تسنن، مذهب ماتریدی را بنیان نهاد. در علم کلام از ابوالحسن اشعری و ابومنصور ماتریدی به عنوان شیخین یاد می‌شود. ابومنصور آن چنان کلام اهل تسنن را تدوین کرد که قسطلانی می‌نویسد: زبیدی
اهل تسنن را تدوین کرد که قسطلانی می‌نویسد: زبیدی نیز می‌گوید: پیروان مذهب ماتریدیه در بیش‌تر اصول با اشاعره هم‌راستا هستند؛ اگرچه در فقه بیش‌ترشان از مذهب حنفی پیروی می‌کنند، در حالی که اشاعره بیش‌تر از مذهب شافعی پیروی می‌کنند. پیروان ابومنصور وی را با القابی چون الشیخ، الفقیه، علم الهدی، امام الهدی، امام اهل سنه و امام المتکلمین می‌خوانند. تعدادی از پیشوایان مذهب حنفی از شاگردان ماتریدی محسوب می‌شوند از جمله ابوالقاسم اسحاق بن محمد بن اسماعیل مشهور به حکیم سمرقندی، ابوالحسن علی بن سعید رستغفنی، ابو محمد
سمرقندی، ابوالحسن علی بن سعید رستغفنی، ابو محمد عبدالکریم بن مونس پزدوی و ابولیث بخاری. آثار. ابومنصور دو اثر مهم از خود بر جای گذاشته‌است که هر دو از جایگاه ویژه‌ای در میان ماتریدیان برخوردار هستند: تأویلات اهل السنه و "التوحید. تأویلات اهل السنه که" تفسیر کامل قرآن است و ماتریدیان آن را بر دیگر تفاسیر ارجح می‌دانند. التوحید احتمالاً کتاب مجزایی نبوده‌است و برخی معتقدند شاگردان ابومنصور بعدها سه کتاب نوشته شده توسط ابومنصور را تلفیق و کتاب "التوحید" را گردآوری کرده‌اند. کتابهای دیگری نیز به ابومنصور نسبت
کرده‌اند. کتابهای دیگری نیز به ابومنصور نسبت داده می‌شوند که برخی مفقود شده یا در دسترس نیستند مانند کتاب المقالات، و برخی دیگر که به نظر می‌رسد به نام او منسوب شده‌اند تا در میان ماتریدیان مورد توجه قرار بگیرند مانند، الجدل فی اصول الفقه، کتاب رد اوائل الادله للکعبی، رد تهذیب الجدل للکعبی، رد وعید الفساق للکعبی، الرد علی القرامطه، رد الامامه لبعض الروافض، رساله فی الایمان.
کارل ویلهلم شیله (۹ دسامبر ۱۷۴۲ – ۲۱ مه ۱۷۸۶)، یک داروساز آلمانی-سوئدی بود که در استان استراسوند سوئد به دنیا آمد. او به بسیاری از مفاد شیمی پی برد؛ که مهمترین کشف او کشف اکسیژن بود (با اینکه اولین بار به نام دوستش جوزف پریستلی منتشر شد) و همچنین کاشف مولیبدنوم، تنگستن و باریوم است. او کلرین را نیز قبل از همفری دیوی کشف کرد. زندگی. شیله در اشترالزوند، در غرب پومرانیا(آلمان امروزی)، که در آن زمان یک قلمرو سوئدی در داخل امپراتوری مقدس روم بود، به دنیا آمد. پدر شیله، یواخیم (یا یوهان) کریستین شیله، فروشنده
پدر شیله، یواخیم (یا یوهان) کریستین شیله، فروشنده غلات و آبجو از یک خانواده محترم پامرانیا بود.[نیازمند منبع] مادرش مارگارتا النور وارنکروس بود. دوستان والدین شیله فن خواندن نسخه ها و معنی علائم شیمیایی و دارویی را به او آموختند. سپس، در سال ۱۷۵۷، در سن چهارده سالگی، کارل به عنوان شاگرد داروساز نزد یکی دیگر از دوستان خانوادگی و داروساز، مارتین آندریاس باخ، به گوتنبرگ فرستاده شد. شیله این سِمَت را برای هشت سال حفظ کرد. در این مدت او تا اواخر شب آزمایش هایی انجام می‌داد و آثار نیکلاس لمری، کاسپار نویمان،
انجام می‌داد و آثار نیکلاس لمری، کاسپار نویمان، یوهان فون لوونسترن-کونکل و گئورگ ارنست استال (قهرمان نظریه فلوژیستون) را خواند. بسیاری از گمانه‌زنی‌های نظری بعدی شیله بر اساس استال بود. در سال ۱۷۶۵ شیله زیر نظر داروساز پیشرو و آگاه سی.ام.کلشتورم در مالمو کار کرد و با آندرس جاهان رتزیوس که مدرس دانشگاه لوند و بعداً استاد شیمی در استکهلم بود، آشنا شد. شیله بین سال های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۹ وارد استکهلم شد و به عنوان یک داروساز کار کرد. در این دوره او اسید تارتاریک را کشف کرد و به همراه دوستش رتزیوس، رابطه آهک زنده را
کرد و به همراه دوستش رتزیوس، رابطه آهک زنده را با کربنات کلسیم مطالعه کرد. زمانی که در پایتخت بود، با چهره هایی از جمله آبراهام بک، پیتر یوناس برگیوس، بنگت برگیوس و کارل فریدریش فون شولتزنهایم نیز آشنا شد. در پاییز ۱۷۷۰ شیله مدیر آزمایشگاه داروخانه بزرگ لاک در اوپسالا شد که در حدود ۴۰ مایلی شمال استکهلم است. این آزمایشگاه مواد شیمیایی را به پروفسور شیمی توربرن برگمن عرضه کرد. پس از آن که شیله واکنشی را تحلیل کرد که برگمن و دستیارش، یوهان گوتلیب گان، نتوانستند آن را حل کنند، دوستی بین شیله و برگمن ایجاد شد.
آن را حل کنند، دوستی بین شیله و برگمن ایجاد شد. واکنش بین نمک ذوب شده و اسید استیک بود که بخار قرمز تولید کرد. مطالعه بیشتر این واکنش بعداً به کشف اکسیژن توسط شیله انجامید (به «نظریه فلوژیستون» در زیر مراجعه کنید). بر اساس همین دوستی و احترام، شیله از آزمایشگاه برگمان استفاده رایگان می کرد. هر دو مرد از روابط کاری خود سود می بردند. در سال ۱۷۷۴ شیله توسط پیتر جوناس برگیوس به عنوان عضو آکادمی سلطنتی علوم سوئد نامزد شد و در ۴ فوریه ۱۷۷۵ انتخاب شد. در سال ۱۷۷۵ شیله همچنین برای مدت کوتاهی یک داروخانه در کوپینگ
شیله همچنین برای مدت کوتاهی یک داروخانه در کوپینگ مدیریت کرد. بین پایان سال ۱۷۷۶ و آغاز سال ۱۷۷۷ شیله کسب و کار خود را در آنجا تأسیس کرد. در ۲۹ اکتبر ۱۷۷۷، شیله برای اولین و تنها بار در نشست آکادمی علوم روی صندلی نشست و در ۱۱ نوامبر امتحان را به عنوان داروساز در کالج سلطنتی پزشکی گذراند و این کار را با بالاترین افتخارات به ثمر رساند. پس از بازگشت به کوپینگ، خارج از تجارتش، خود را وقف تحقیقات علمی کرد که منجر به مجموعه ای طولانی از مقالات مهم شد. آیزاک آسیموف او را "شیله بدشانس" نامید، زیرا او چندین اکتشاف
او را "شیله بدشانس" نامید، زیرا او چندین اکتشاف شیمیایی انجام داد که بعدها به نام دیگران ثبت شد. شیله در ابتذا مانند پدرش نجار بود و بعد تصمیم گرفت که یک داروساز شود. دوره داروسازی او وقتی که فقط چهارده سال داشت با شاگردی در یک داروسازی در گوتنبورگ سوئد شروع شد. او این جایگاه را تا قبل از اینکه یک دارو فروش در مالمو شود تا هشت سال حفظ کرد. سپس او یک داروگر در استکهلم شد. او بین سالهای ۱۷۷۰ تا ۱۷۷۵ را در اوپسالا و بعد به کوپینگ سوئد رفت. در سال ۱۷۷۶ او توانست یک داروخانه برای خود بنا کند، که آن را از بیوه
یک داروخانه برای خود بنا کند، که آن را از بیوه زن یک داروساز خریداری کرد. شیله بعد از کشف سیانید هیدروژن خودش قربانی آن شد و جان خود را از دست داد. نظریه های موجود قبل از شیله. شیله در زمانی که نوجوان بود، نظریه غالب گازها را آموخته بود که در دهه ۱۷۷۰ نظریه فلوژیستون بود. فلوژیستون، که به عنوان "ماده آتش" طبقه بندی می شود، قرار بود از هرگونه ماده سوختنی آزاد شود و وقتی تمام شد، احتراق متوقف می شود. هنگامی که شیل اکسیژن را کشف کرد، آن را "هوای آتش" نامید زیرا از احتراق پشتیبانی می کند. شیل اکسیژن را با
زیرا از احتراق پشتیبانی می کند. شیل اکسیژن را با استفاده از اصطلاحات فلوژیستیک توضیح داد زیرا معتقد نبود که کشف او نظریه فلوژیستون را رد کند. قبل از اینکه شیل کشف اکسیژن کند، هوا را مطالعه کرد. تصور می شد که هوا عنصری است که محیطی را تشکیل می دهد که در آن واکنش های شیمیایی رخ می دهد، اما در واکنش ها دخالت نمی کند. تحقیقات شیل در مورد هوا به او این امکان را داد که به این نتیجه برسد که هوا مخلوطی از "هوای آتش" و "هوای ناپاک" است. به عبارت دیگر مخلوطی از دو گاز. Scheele آزمایش های متعددی انجام داد که در آنها
Scheele آزمایش های متعددی انجام داد که در آنها موادی مانند نمک نمک (نیترات پتاسیم)، دی اکسید منگنز، نیترات فلزات سنگین، کربنات نقره و اکسید جیوه را حرارت داد. در تمام این آزمایش‌ها، او همان گاز را جدا کرد: "هوای آتش" خود، که به اعتقاد او با فلوژیستون در موادی که در طی واکنش‌های گرما آزاد می‌شوند ترکیب می‌شود. با این حال، اولین نشریه او، Chemische Abhandlung von der Luft und dem Feuer، در سال 1775 به چاپگر سوئدروس تحویل داده شد، اما تا سال 1777 منتشر نشد، در آن زمان، جوزف پریستلی و آنتوان لاووازیه قبلاً
در آن زمان، جوزف پریستلی و آنتوان لاووازیه قبلاً داده های تجربی و نتیجه گیری های خود را در مورد اکسیژن و اکسیژن منتشر کرده بودند. نظریه فلوژیستون کارل برای یافتن اکسیژن با دو نفر دیگر، جوزف پریستلی و آنتوان لاووازیه اعتبار داشت. اولین نسخه انگلیسی، مشاهدات شیمیایی و آزمایشات روی هوا و آتش در سال 1780 با مقدمه ای به نام «رساله شیمیایی در مورد هوا و آتش» منتشر شد. نظریه فلوژیستون. شیله بدون تجهیزات آزمایشگاهی گران قیمتی که معاصر پاریسی‌اش "آنتوان لاووازیه" به آن عادت داشت، به نتایج بسیار پربار و مهمی دست
به آن عادت داشت، به نتایج بسیار پربار و مهمی دست یافت. از طریق مطالعات لاووازیه، پریستلی ، شیله، و دیگران، شیمی به یک علم استاندارد با رویه‌های سازگار تبدیل شد. اگرچه شیله نتوانست اهمیت کشف ماده‌ای را که لاووازیه بعداً اکسیژن نامید، درک کند، اما کار او برای کنار گذاشتن نظریه دیرینه فلوژیستون ضروری بود. مطالعه شیله در مورد گازی که هنوز اکسیژن نامیده نشده بود، به دلیل شکایت توربرن اولوف برگمن، استاد دانشگاه اوپسالا، که در نهایت دوست شیله شد، انجام شد. برگمن به شیله اطلاع داد که نمکی که او از کارفرمای شیله
به شیله اطلاع داد که نمکی که او از کارفرمای شیله خریداری کرده بود، پس از حرارت دادن طولانی، هنگامی که با اسید استیک تماس پیدا کرد، بخارات قرمز رنگی تولید کرد (که اکنون به نام دی اکسید نیتروژن شناخته می شود). توضیح سریع شیله این بود که نمک با گرما فلوژیستون را جذب کرده است (به عبارت مدرن به نیتریت کاهش یافته است) و هنگامی که با یک اسید (حتی یک اسید ضعیف) ترکیب می شود، یک گاز فلوژیستیک جدید به عنوان یک اصل فعال تولید می کند. برگمن در ادامه پیشنهاد کرد که شیله خواص اکسید منگنز (IV) را تجزیه و تحلیل کند. شیله
خواص اکسید منگنز (IV) را تجزیه و تحلیل کند. شیله از طریق مطالعات خود در مورد اکسید منگنز (IV) بود که مفهوم خود را از "هوای آتش" (نام او برای اکسیژن) توسعه داد. او در نهایت با حرارت دادن اکسید جیوه، کربنات نقره، نیترات منیزیم و سایر نمک های نیترات اکسیژن به دست آورد. شیله در مورد یافته های خود به لاووازیه نوشت که توانست اهمیت نتایج را ببیند. کشف اکسیژن او (حدود ١٧٧١) از نظر زمانی زودتر از کارهای مربوط به پریستلی و لاووازیه بود، اما او این کشف را تا سال ١٧٧٧، پس از انتشار هر دو رقیبش منتشر نکرد. اگرچه شیله
پس از انتشار هر دو رقیبش منتشر نکرد. اگرچه شیله همیشه به نوعی از نظریه فلوژیستون اعتقاد داشت، کار او فلوژیستون را به شکل غیرعادی ساده‌ای کاهش داد، که تنها با این واقعیت پیچیده بود که شیمیدانان زمان شیله هنوز معتقد بودند که نور و گرما عناصر هستند و باید در ترکیب با آنها یافت شوند. . بنابراین، شیله فرض کرد که هیدروژن از فلوژیستون (اصل کاهشی که هنگام سوختن اجسام از بین می رود) به اضافه گرما تشکیل شده است. شیله حدس می‌زد که هوای آتشین یا اکسیژن او (که بخش فعال هوا را یافت و تخمین زد که یک چهارم هوا را تشکیل
هوا را یافت و تخمین زد که یک چهارم هوا را تشکیل می‌دهد) با فلوژیستون موجود در اجسام ترکیب شده و نور یا گرما تولید می‌کند (فرض می‌شود نور و گرما از متفاوتی تشکیل شده‌اند. نسبت فلوژیستون و اکسیژن). هنگامی که شیمیدانان دیگر بعداً نشان دادند که آب هنگام سوزاندن هیدروژن تولید می شود و زنگ زدن فلزات به آنها وزن اضافه می کند و عبور آب از روی آهن داغ هیدروژن می دهد، شیله نظریه خود را اصلاح کرد تا پیشنهاد کند که اکسیژن نمک (یا "اصل شور" آب است). و هنگامی که به آهن اضافه می شد، آب تولید می شد که به عنوان زنگ وزن آهن
می شد، آب تولید می شد که به عنوان زنگ وزن آهن را اضافه می کرد. عناصر و ترکیبات جدید. شیله علاوه بر شناخت مشترک خود برای کشف اکسیژن، اولین کسی بود که عناصر شیمیایی دیگری مانند باریم (۱۷۷۲)، منگنز (۱۷۷۴)، مولیبدن (۱۷۷۸)، و تنگستن (۱۷۸۱)، را کشف کرد. و همچنین چندین ترکیب شیمیایی، از جمله اسید سیتریک، اسید لاکتیک، گلیسرول، سیانید هیدروژن (همچنین در محلول آبی، به عنوان اسید پروسیک نیز شناخته می شود)، هیدروژن فلوراید، و سولفید هیدروژن (1777). علاوه بر این، او فرآیندی مشابه پاستوریزه کردن را کشف کرد، [19] همراه