payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از میلاد مسیح بر می‌گردد. معماری. از مشخصه‌های بارز معماری این قلعه وجود پلکان‌های کنده شده در دل کوه و دیوارهای خشکه چین ساخته شده از سنگ درقسمت غربی آن بشمار می‌رود که، اینک به صورت آوار فروریخته نظر صعود کنندگان به را به خود جلب می‌کند.این پلکان ها که به زبان محلی قرخ پله نامیده شده‌اند یکی از راه های صعود افراد محلی به قلعه است که در طرف جوشین وجود دارد. همچنین درسکوهای بالای قلعه حوض و انبارهایی است که، به وسیلهٔ کانال‌ها و قنات‌های سطحی آب برف و باران به درون آن‌ها هدایت می‌شده‌است، درمحوطهٔ قلعه
به درون آن‌ها هدایت می‌شده‌است، درمحوطهٔ قلعه سفال‌های رنگین پیدا شده‌است به صورت چرخساز باخمیرمایهٔ موادکانی هستندکه، بسیار زیبا و ظریف و هنرمندانه ساخته شده‌اند. ارتفاع قلعه از سطح دریا در حدود ۱۸۰۰ متر و ارتفاع صخره قلعه حدود ۳۰۰ متر و شیب سه طرف قلعه بسیار تند است و نمی‌توان بالا رفت. فقط از یک مسیر تنگ کوهستانی که در جهت روبروی امام‌زاده جوشین قرار دارد یک یا دو نفر به سختی می‌توانند صعود کنند.و یک مسیر پلکانی که از هزاران سال قبل برای صعود به قلعه استفاده میشده است و اکنون افراد محلی جوشین از آن
استفاده میشده است و اکنون افراد محلی جوشین از آن استفاده میکنند. مسیر رفت از تبریز به ورزقان و از آنجا در جهت شمال غربی به طرف شهر خاروانا می‌باشد. به گفتهٔ رئیس شورای ثبت آثار تاریخی استان در فهرست آثار ملی، تزئینات، بکاررفته روی سفالینه‌ها شامل نقوش کنده شده هندسی، موجی، نوارهای افقی و خطوط نقطه چین می‌باشد که، این تنوع و ظرافت درنوع خود منحصر به فرد است. پله‌های ورودی این قلعه از سنگ تراشیده شده و همین‌طور به قوت خود باقی‌مانده‌اند، از بقایای قلعه دو صخره بزرگ در جناهین شرقی و غربی که احتمالاً برای
صخره بزرگ در جناهین شرقی و غربی که احتمالاً برای دیدبانی استفاده می‌شده و حوضچه‌های حفر شده در داخل سنگ‌ها که برای ذخیره آب به کار می‌رفته‌است. تعدادی گودال‌های کوچک استوانه‌ای را نیز می‌توان نام برد که محل استقرار مشعل بوده‌است. همچنین در زمین های جوشین دیوار‌های قلعه که حیاط قلعه را تشکیل میدادند بعد از هزاران سال حفظ شده‌اند و گردشگران میتوانند از طریق روستای جوشین از این دیوار های تاریخی دیدن کنند. در دهه‌های اخیر و در فصل بهار بخصوص روز طبیعت قلعه جوشین و میزبان مهمانان روستاها و شهرهای دور و نزدیک و
و میزبان مهمانان روستاها و شهرهای دور و نزدیک و عاشقان طبیعت می‌باشد. منابع. اداره کل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان آذربایجان شرقی - شهرستان ورزقان
نام یک مجموعه تلویزیونی انیمهٔ ژاپنی ۲۶ قسمتی است که توسط استودیوی منگلوب ساخته شده‌است، و کارگردانی آن را شینیچیرو واتانابه، کارگردان "کابوی بیباپ" به عهده داشته‌است. این مجموعه برای اولین‌بار از تاریخ ۱۹ مه ۲۰۰۴ تا ۱۸ مارس ۲۰۰۵ از شبکهٔ تلویزیونی فوجی تی‌وی پخش شد. سامورایی چامپلو به طراحی ماسارو گاتسوبو به یک سری مانگا هم برگردانده شده‌است که توسط کادوکاوا شوتن در سال ۲۰۰۴ و در "ماهنامه شونن ایس" به چاپ می‌رسید. داستان مجموعه در دورهٔ ادو که ارجاعات و نشانه‌های دوران مدرن نیز در آن دیده می‌شود رخ می‌دهد؛
دوران مدرن نیز در آن دیده می‌شود رخ می‌دهد؛ جایی که سه غریبه به نام‌های موگن، جین و فو گردهم آمده و سفری را برای پیداکردن سامورایی که «بوی گل آفتاب‌گردان می‌دهد» آغاز می‌کنند.
کِیسُم روستایی در استان گیلان ایران است. در طول جغرافیایی ۵۶/۴۹ و عرض ۱۵/۳۷ با وسعتی حدود ۲۵۰ کیلومتر مربع در جنوب شرقی شهرستان آستانه اشرفیه واقع شده‌است. از محصولات کشاورزی این روستا می‌توان برنج، بادام، چای را نام برد. همچنین این روستا مزین به مسجد و بارگاه آقا سید حسین کیا که از نوادگان امام موسی کاظم (ع) است می باشد. جغرافیا. به هنگام مسافرت از رشت به طرف مازندران، در انتهای جاده کمربندی آستانه اشرفیه تابلوی سبز رنگ بزرگی به چشم می‌خورد که روی آن کیسم، با فلش مشخص شده‌است. کیسم در طول جغرافیایی ۵۶/۴۹ و
فلش مشخص شده‌است. کیسم در طول جغرافیایی ۵۶/۴۹ و عرض ۱۵/۳۷ با وسعتی حدود ۲۵۰ کیلومتر مربع در جنوب شرقی شهرستان آستانه اشرفیه واقع شده‌است. کیسم در گذشته مقر حکومت خاندان کیا بوده و در حال حاضر آرامگاه سید حسین کیا در این محل زیارتگاه مشتاقان است. کیسم در مرکز مثلث جلگه مرکزی گیلان که رئوس آن را امامزاده هاشم، چمخاله و انزلی تشکیل می‌دهند قرار گرفته و از چهار طرف به وسیله سپید رود و نهر حشمت رود احاطه شده‌است که به وسیلهٔ یک پل خشتی قدیمی در شمال و یک پل جدید در جنوب، با دو طرف خود ارتباط پیدا می‌کند. پنج
در جنوب، با دو طرف خود ارتباط پیدا می‌کند. پنج کیلومتر از طول ۸۰۰ کیلومتری سپید رود به صورت حرف L، جنوب و غرب کیسم را محصور کرده‌است. مردم کیسم گیلک هستند و در گفتار خود گیلکی را به کار می‌برند و همه فارسی بلدند. بارندگی سالانه به ۱۲۰۰ میلی‌متر می‌رسد. میانگین حرارات گرمترین ماه سال ۲۱ درجه سانتی گراد و سردترین ماه سال ۶ درجه سانتی گراد است. هر سال زمستان ۲ تا ۳ بار برف می‌بارد که از نیم متر تجاوز نمی‌کند. رود پرآب و دایمی سفیدرود، خاک حاصل خیز و رطوبت و باران فراوان، آب و هوای معتدل و مساعد و روح پرور،
باران فراوان، آب و هوای معتدل و مساعد و روح پرور، امرار معاش در کیسم را آسان نموده که به صورت مثلی معروف درآمده است: «اگر زمانی خواستی دستت را در آب بشویی ماهی، به خاک چنگ بزنی بادام زمینی، بالاتر از روی خاک صیفی جات و بالاتر از آن بوته چای و باز هم بالاتر برنج و مرکبات و چون می‌ایستی میوه و کمی بالاتر روی ترنبار و کتام پیله ابریشم قابل استحصال و تأمین معاش است. به علاوه اضافه کار خانواده‌ها در شب‌های طولانی زمستانی صنایع دستی متنوع حصیربافی شامل: حصیر، زیرانداز، کلاه، خورجین و سفره و نیز سفال سازی، خراطی
کلاه، خورجین و سفره و نیز سفال سازی، خراطی و توربافی و ساخت قایق چوبی (نو) است. اقتصاد. کیسم مهم‌ترین مرکز کشت برنج آستانه اشرفیه، از تولید بالایی در پیله ابریشم، چای، بادام زمینی، حبوبات و صیفی‌جات برخوردار است، اما از گذشته دور، مهم‌ترین منبع درآمد و ارتزاق کیسمی‌ها رودخانه سفیدرود بوده‌ است. شغل اکثر مردم این روستا کشاورزی و ماهی‌گیری است که به‌خاطر فصلی بودن این دو شغل، مردم این روستا به دامداری هم می‌پردازند. از آنجایی‌که برنج کیسم بهترین برنج و مرغوب‌ترین آن در بین برنج‌های گیلان است، بیشتر درآمد
آن در بین برنج‌های گیلان است، بیشتر درآمد مردم این روستا از فروش این محصول است.
مارالان (مرالان) یکی از محله‌های تاریخی شهر تبریز است که در سمت جنوب شرقی این شهر واقع شده‌است. این محله از سمت شمال به محلهٔ خیابان، از سمت جنوب به تپه‌های یانیق، از سمت شرق به باغات محلهٔ خیابان و تپه‌های چاچاداغ و از سمت غرب به محلهٔ نوبر محدود شده‌است. محلهٔ مارالان به وسیلهٔ بلوار آزادی به مناطق شرقی و غربی تبریز مرتبط می‌شود. زیارتگاه ننه‌مریم که از زیارتگاه‌های ارامنهٔ تبریز است و قدمت آن به اوایل دورهٔ قاجار می‌رسد، در مارالان واقع شده‌است. این مکان تقریبا در اواسط محله مارالان قرار دارد و مشهور به
تقریبا در اواسط محله مارالان قرار دارد و مشهور به کوی مریم ننه است. پیش‌تر اکثر ساکنان مارالان به قالی‌بافی اشتغال داشته‌اند و کارگاه‌های متعدد قالی‌بافی در جای‌جای آن وجود داشته‌است. قنات‌های تاجرباشی، قورچی‌باشی و نایب‌السلطنه در این محله واقع شده‌اند. وجه تسمیه. خاطرنشان می‌گردد نام اصلی روستای سهلان، ساغالان است. کوی‌ها. کوی استادان وکوی دانشگاه از مدرنترین کوی‌های شهر تبریز در این محله قرار دارد. محله غیاث از قدیمی‌ترین کوی‌های محلهٔ مارالان است که اغلب به‌عنوان محله‌ای کوچک شناخته می‌شود. از دیگر
اغلب به‌عنوان محله‌ای کوچک شناخته می‌شود. از دیگر کوی‌های قدیمی و معروف این محله می‌توان به ارمنی دونن، نو اوستی، چوپور میدانی، چارچی(چهار سوق)، بابا امین، شور گؤل، قازان داغی، حاج کاظم باغی، قاپیچی باغی، حاج خیرالله، و مریم ننه اشاره کرد. نقل‌قول‌ها. نادر میرزا این محله را مرالان خوانده و آن را از بخش‌های محلهٔ خیابان دانسته و دربارهٔ آن می‌نویسد:
ولسوالی سوزمه قلعه یکی از ۷ ولسوالی‌‌‌‌ ولایت سرپل، به مرکزیت شهر سوزمه قلعه در شمال افغانستان است. سوزمه قلعه از ولسوالی‌های درجه اول ولایت سرپل بوده، ۷۸۷ کیلومترمربع مساحت دارد و هفتمین ولسوالی بزرگ‌ سرپل می‌باشد. این ولسوالی با ۵۵٬۹۹۳ نفر جمعیت در سال ۱۳۹۹، هفتمین ولسوالی پر جمعیت‌ ولایت سرپل است. این ولسوالی در شرق ولایت سرپل قرار دارد. ولسوالی سوزمه قلعه از غرب با ولسوالی سرپل و از شرق با ولایت بلخ هم‌مرز است. جغرافیا. این شهر از شمال به ارتفاعات شِرَم، از جنوب به ولسوالی سانچارک، از شرق به ولایت بلخ و
از جنوب به ولسوالی سانچارک، از شرق به ولایت بلخ و از غرب به ولسوالی سرپل منتهی می‌شود. سوزمه قلعه زمستان‌های بسیار سرد و تابستان‌های گرم که به ویژه منطقهٔ زیر چغت (چغت رشته‌کوه سنگی در سوزمه قلعه) به‌علت انعکاس آفتاب و از میان رفتن درختان در زمان جنگ و مهاجرت مردم آن منطقه هوا به شدت گرم می‌باشد. در سوزمه قلعه دو رودخانه وجود دارد. رود شورابه که در فصل بهار دارای آب می‌باشد. رود شیرین که کم و بیش در تمام فصول سال آب در آن جاری می‌باشد. در سوزمه قلعه ازبکیه و خیل ملاکهندل، درخت‌های میوه باغات انگور وجود
و خیل ملاکهندل، درخت‌های میوه باغات انگور وجود دارد. اما در سوزمه قلعه افغانیه توسط الحاج غلام رسول خان کمالی بلوچ، درخت‌ها به‌علت مهاجرت مردم آن ناحیه قطع و به غارت برده شده همچنین در گذشته منطقهٔ تفریحی بسیار بزرگ و منحصر به فردی با نام چهارباغ در این منطقه وجود داشت. این منطقه با طراحی ویژه و با داشتن درختان بسیار کهن و همچنین گل و میوه، تفرجگاه دولتمردان پیشین و محلی برای برپایی جشن‌های محلی، عیدها، بز کشی ها و غیره بود. این محل در مدت زمان جنگ به تدریج توسط نیروهای غفار پهلوان و مردم محلی ریشه‌کن و
توسط نیروهای غفار پهلوان و مردم محلی ریشه‌کن و سوزانده شد. اما فعلا ساختمان های اداری ولسوالی و فرماندهی پولیس در این منطقه ایجاد شده هست یکی از مناطق مسکونی سوزمه قلعه که حایز اهمیت به دلیل وسعت مساحت و کثرت جمعیت هست؛ منطقه زیر چغت می باشد که محدوده آن از شرق به سزی کلان و از غرب به دهن دره شورابه هست و شامل قریه جات مختلفی می شود. بزرگترین و پرجمعیت ترین آنها قریه زیر چغت می باشد این قریه از شرق به دره بلوچ از غرب به قبرستان عمومی از شمال به کوه چغت و از جنوب به رود شور(شوردریا) محدود هست. این قریه شاید
جنوب به رود شور(شوردریا) محدود هست. این قریه شاید اولین قریه باشد که توسط قوم بروتی در سوزمه قلعه تاسیس شده است در اواسط قرن سیزدهم ه.ش قوم بروتی تحت زعامت سیاسی و مذهبی بزرگان از منطقه ناومیش قندهار به ترکستان و شمال کشور هجرت کردند و پس از ماه ها و چندسالی که در مناطق مختلف استراحت کرده و ارزیابی نمودند؛ نهایتا با راهنمایی ها و راه بلدهای بنام فقیر بادی و فقیر خاکی به سوزمه قلعه رسیدند و بعلت داشتن چراگاه های خوب برای مواشی ؛زمین های زراعی آبی و دیم و خلوت بودن منطقه ؛ درآن ساکن شدند و این قریه توسط نخبه
بودن منطقه ؛ درآن ساکن شدند و این قریه توسط نخبه ها تاسیس شد .مردم همزمان با اسکان در قریه اقدام به خرید زمین از قوم ازبکیه برای ساخت خانه و زراعت نمودند وبا رسیدن خانواده های جامانده در قندهار و جاهای دیگر ؛ روبروز بر جمعیت بروتی سوزمه قلعه افزوده شد.اخوند باتاسیس مکتب خانه و دعوت از حاج سید اسحاق هاشمی شبوکندی (سنچارکی) اقدام به تربیت دینی جوانان و نشر معارف دینی ومذهبی نمودند .آخوند در دوران شوروی به شهادت رسید و به همین دلیل این قریه بنام ایشان یاد می شود. دوره زعامت سرخیل بزرگان که تا سال 1352 ادامه
شود. دوره زعامت سرخیل بزرگان که تا سال 1352 ادامه داشت؛ بدلیل تملک اراضی آبی و دیم؛تکثیر مواشی ؛تصاحب زمین های دشت سنگتوده ( تغییرمالچر به زراعی) اتحاد مردمی و ازدیاد نفوس؛ اوج شکوفایی قوم بروتی در سوزمه قلعه بود
لهجه تهرانی یکی از لهجه‌های زبان فارسی است. این لهجه تفاوت آشکاری با فارسی نوشتاری معیار دارد. لهجه تهرانی با لهجه معیار در ایران متفاوت است اما نزدیکترین لهجه به لهجه معیار در ایران به شمار می‌آید. در عین حال برخی غیرزبانشناسان لهجه تهرانی و لهجه معیار در ایران را یکسان دانسته‌اند و معتقدند در سدهٔ اخیر از جانب رسانه‌های دولت‌های مرکزی ایران به عنوان لهجهٔ معیار در رسانه‌های دیداری و شنیداری سراسری (به جز رسانه‌های محلی) مورد استفاده قرار گرفته است. تاریخچه. لهجهٔ تهرانی به شکل کنونی از زمان قاجار به وجود
لهجهٔ تهرانی به شکل کنونی از زمان قاجار به وجود آمده است و با زبان اهالی بومی تهران تفاوت دارد. لهجهٔ قدیم تهرانی هنوز هم در مناطقی مانند شمیران و دماوند وجود دارد. هرچند که در معرض فراموشی است. در هر بخش از تهران، این لهجه از شهرهای مجاور تأثیر پذیرفت و مناطق شمالی مانند ونک و شمیران و تجریش، گویش مازندرانی، مناطق جنوبی تهران که با شهر ری مجاور بوده گویش راجی (رازی) داشته و مناطق غرب تهران به سمت کرج نیز متأثر از تاتی بود. به گفته گارنیک آساتوریان، زبان مردم تهران در ۱۵۰ یا ۲۰۰ سال پیش، مازنی یا راجی بوده
تهران در ۱۵۰ یا ۲۰۰ سال پیش، مازنی یا راجی بوده است. از دیدگاه او زبان فارسی نیز، زبان هیچ‌یک از اقوام و خرده‌فرهنگ‌های ایرانی نیست. درواقع «فارس» کسی است که زبان یا گویش محلی خود را فراموش کرده است و به زبان معیار سخن می‌گوید. وی فارسی را یک زبان فراقومی یا میانجی می‌داند. آساتوریان می‌گوید حتی مردم ورامین و ونک نیز که نزدیک تهران هستند، در گذشته‌ای نه‌چندان دور زبان‌های خود را داشته‌اند که ظاهراً نزدیک به طبری بوده است یا مردم قم، جاسب، نراق و… به زبان راجی (رازی) صحبت می‌کرده‌اند. پژوهشگران تهران قدیم
(رازی) صحبت می‌کرده‌اند. پژوهشگران تهران قدیم را به سه بخش زبانی تقسیم کرده‌اند. تهران از جنوب به شهر ری و زبان راجی در آنجا می‌رسید. به گفته استادان زبان فارسی، از ویژگی‌های زبان راجی استفاده از حرف اضافه بوده و گویشوران منطقه جنوب تهران که با این گویش تکلم می‌کردند، برای مثال از حرف اضافه «ها» به جای حرف «ب» استفاده می‌کردند به‌طوری که به «بگیرید»، «هاگیرید» و به «بگرفتیم»، «هاگرفتیم» می‌گفتند. لهجه شمیرانی یا تجریشی در منطقه شمال تهران رواج داشته است. آن دسته از اهالی تهران که در محدوده ونک و شمیران
آن دسته از اهالی تهران که در محدوده ونک و شمیران سکونت داشتند به دلیل مجاورت با استان مازندران لهجه مازندرانی داشتند. والنتین ژوکوفسکی خاورشناس و زبان‌شناس روس اواخر قرن ۱۹ میلادی در سفری که به ایران داشت در حوالی شمیران با گویش تجریشی آشنا شده و در آثارش به این گویش اشاره می‌کند؛ گویشی که شباهت بسیاری با گویش مازندرانی دارد. تا امروز در محدوده‌هایی از جمله سرآسیاب دولاب، شاه عبدالعظیم و… هنوز هم افرادی با لهجه شمیرانی صحبت کنند؛ لهجه‌ای که ملایم شده گویش مازنی است. گویشی از لهجه تاتی نیز در منطقه غرب
مازنی است. گویشی از لهجه تاتی نیز در منطقه غرب تهران رواج داشته است. مناطق شرقی تهران از دیرباز بیابان بوده است و گویش خاصی در آن مناطق تا سمنان رواج نداشته است. هرچند که برخی از پژوهشگران نیز معتقدند، تهران در تقسیمات کشوری قدیم و پیش از این که پایتخت ایران شود از ملحقات شهر تاریخی ری بوده است؛ بنابراین گویش مردم این شهر نیز از شعب گویش راجی یا رازی، همان زبانی که از زبان پهلوی منشعب و در شمال و شمال غربی و مغرب و جنوب ایران رواج داشته، بوده است. به تصریح شمس قیس رازی زبان مردم شهر ری و از جمله تهران، حد
شمس قیس رازی زبان مردم شهر ری و از جمله تهران، حد فاصل زبان دری مشرق و زبان پهلوی مغرب و جنوب ایران محسوب می‌گردیده است. امروزه از این گویش اثری بر جای نمانده است. این گویش در زبان چند نسل پیش مردم روستائیان مناطق دولاب و شمیران و کن و سولقان شنیده می‌شد. روند شکل‌گیری. از قدیم‌ترین روزها، در تهران گویش رازی یعنی منسوب به ری رایج بوده است.با تبدیل تهران به شهر توسط شاه تهماسب یکم فقط یک‌پنجم روستای تهران در شهر واقع شد و بقیهٔ شهر باغ و زمین بایر بود. در این دوران مردم مختلف و به‌خصوص نظامی‌ها به تهران
این دوران مردم مختلف و به‌خصوص نظامی‌ها به تهران مهاجرت کردند تا این‌که در دوران نادرشاه تهران یک پادگان نظامی شده بود. لهجه‌های این مهاجران با گویش روستای ری ادغام شد. پس از پایتخت شدن تهران توسط آغامحمدخان قاجار مهاجرت به تهران و اقامت در آن سرعت پیدا کرد و بسیاری از اقلیت‌های قومی و مذهبی به تهران آمدند. تبعید طایفهٔ زند به تهران توسط آغامحمدخان و اثرگذاری لهجهٔ شیرازی را هم نمی‌توان در این گویش بی‌تأثیر دانست. ایجاد منصب دیوان در زمان فتحعلی‌شاه اتفاق مهمی در این تحولات بود. پس از آن، تفرشی‌ها و
مهمی در این تحولات بود. پس از آن، تفرشی‌ها و آشتیانی‌ها مناصب مهم حکومتی را بر عهده گرفتند. به این ترتیب، دو نوع زبان شایع شد «زبان قلمی» و «زبان شمشیری». حاصل اختلاط این دو زبان، لهجه‌ای است که امروزه در تهران رایج است. ویژگی‌های تلفظ. در لهجه تهرانی امروزی برخلاف برخی لهجه‌های دیگر زبان فارسی «غ» و «ق» یکسان تلفظ می‌شود؛ مثلاً تلفظ دو واژه غریب و قریب در لهجه تهرانی یکسان است. در مقایسه با لهجه معیار که معمولاً طول هجاها برابر است، در لهجه تهرانی امروزی، هجای اول کلمات کمی کشیده‌تر و مصوت‌های بلند (آ،
هجای اول کلمات کمی کشیده‌تر و مصوت‌های بلند (آ، او، ای) کمی کوتاهتر از لهجه فارسی معیار تلفظ می‌شوند. در نقطه مقابل لهجه تهرانی، می‌توان از لهجه‌های خوزستانی نام برد که مصوت‌های بلند در در آن لهجه‌ها نسبت به لهجه معیار کشیده‌تر تلفظ می‌شوند. تبدیل «ان» «ام» در اغلب واژه: استثنا در واژگان کمتر رایج و نوتر از جمله اکثر جمع‌ها با «ان» جاری‌است. در لهجهٔ تهرانی کسره برخی اوقات به صورت «ی» تلفظ می‌شود: بسیاری اوقات حرف آخر برخی واژه‌ها در هنگام استفاده در جمله حذف می‌شود. به‌طور مثال اون خونه نیس = او در خانه
حذف می‌شود. به‌طور مثال اون خونه نیس = او در خانه نیست هنو نرفتی = هنوز نرفتی تلفظ «را». رای مفعولی به‌صورت ro- یا o- تلفظ می‌شود. در حالت نیمه‌رسمی پس از مصوت، ro، و پس از صامت، o-. گاه با «ی» میانجی بعد از مصوت، yo- تلفظ می‌شود و گاهی به‌همراه ایست چاکنایی میانجی به‌صورت 'o-. تبدیل جملهٔ مفعولی در صورتی که مفعول اول شخص باشد. برای مثال: جمع. واژگان همواره با «ها» که با تخفیف «ه» ادا می‌شود جمع بسته می‌شوند. ضمایر. ضمایر فاعلی. به جای ضمیرهای سوم شخص صفت‌های اشارهٔ جانشین اسم استفاده می‌شود. او؛ آن --&gt;
اشارهٔ جانشین اسم استفاده می‌شود. او؛ آن --&gt; اون ایشان؛ آن‌ها --&gt;اون‌ها --&gt;اونا های ناملفوظ. های ناملفوظ در همهٔ موارد با کسره تلفظ می‌شود. تنها استثناء کلمهٔ «نه» است که با فتحه ادا می‌شود. واژه‌ها و اصطلاحات. در گویش تهرانی برخی موارد متفاوت با فارسی معیار به کار می‌رود. از جمله: اٌتول: اتومبیل جوق: جوی آب آپارتی یا هاپارتی: پررو، دریده، بددهن، سرتق آیِزنه:شوهر خواهر آلاف و اولوف: پول، مِلک ایز گم کردن: اثر را از بین بردن، رد پا را خراب کردن باج سبیل: پول زور باسمه ای: بدلی، ساختگی و قلابی
باج سبیل: پول زور باسمه ای: بدلی، ساختگی و قلابی بزآورده: بدشانسی آورده تٌقٌلی: فسقلی، تپل، گرد تق چیزی درومدن: چو افتادن، رسوایی به بار آوردن تیپا: لگد جونم مرگ شده: جونه (جوان) مرگ شده. (نوعی نفرین مادرانه) جیگرطلا: معشوقه، محبوبه جینگولی مسّان: کودک سفید تپل و خنده‌رو جِرقابه: آب سیاه و کثیف و آلوده چاییدی: فکر بیهوده کردن و وعده بیهوده به خود دادن چوق: واحد پول چَتوَل: یک چهارم بطری چپت چقذه: چقدرپول داری چپه: پول، مایه دست، پولی که قمار باز برای قمار رو کند. چپه شدن: بی حال شدن خرمگس معرکه: فضولباشی،
کند. چپه شدن: بی حال شدن خرمگس معرکه: فضولباشی، مزاحم خیسید: زیرحرفش زد. خرج اتینا: ولخرجی داداردودور: هوچی گری تلفظ ضمایر متصل. تمام ضمایر متصل با مصوت پیشین کسره ادا می‌شوند جز اول شخص مفرد. واج الف در ضمایر متصل جمع مانند کلمه‌های جمع به و تبدیل می‌شود. کتابَم کتابِت کتابِش کتابِمون کتابِتون کتابِشون گذشته مستمر و حال ملموس. لهجهٔ تهرانی و به طبع آن فارسی ایران دارای برخی ویژگی‌های جدید در دستور زبان است. یکی از این وِیژگی‌ها داشتن دو زمان فعلی گذشته مستمر و حال ملموس است که به کمک فعل کمکی داشتن ساخته
و حال ملموس است که به کمک فعل کمکی داشتن ساخته می‌شود. این دو زمان به این شکل صرف می‌شوند. گذشتهٔ مستمر: داشتم می‌رفتم | داشتی می‌رفتی | داشت می‌رفت | داشتیم می‌رفتیم | داشتید می‌رفتید | داشتند می‌رفتند حال ملموس: دارم می‌روم | داری می‌روی | دارد می‌رود | داریم می‌رویم | دارید می‌روید | دارند می‌روند این زمان در سایر گویش‌های شرقی فارسی دیده می‌شود. البته گذشته ملموس و حال مستمر با مفهومی کاملاً یکسان در لهجه هراتی نیز با استفاده از کلمه هِی به شکل زیر وجود دارد: گذشته مستمر: هی می‌رفتم|هی می‌رفتی|هی
وجود دارد: گذشته مستمر: هی می‌رفتم|هی می‌رفتی|هی می‌رفت|هی می‌رفتیم|هی می‌رفتید|هی می‌رفتند حال ملموس: هی می‌روم|هی می‌روی|هی می‌رود|هی می‌رویم|هی می‌روید|هی می‌روند ویژگی‌های فارسی کهن در لهجه تهرانی. مثال دیگر ادا کردن شناسهٔ سوم شخص جمع به تخفیف د. «کردن» به جای «کردند». به عنوان مثال در تاریخ بلعمی هم چنین چیزی دیده می‌شود (و البته آثار دیگر متقدمان). یا ترکیبی چون «علی، سرش درد می‌کند» که در آن اول رکن (مثلاً مضاف‌الیه) ذکر می‌شود و بار دیگر در جای اصلی با ضمیر ادا می‌شود (که در واقع بدل است) در
اصلی با ضمیر ادا می‌شود (که در واقع بدل است) در ادبیات فارسی کاملاً سابقه دارد. هم در شاهنامه آمده است و هم در آثار دیگر مثل غزلیات سعدی. سعدی می‌گوید «تطاولی که تو کردی به دوستی با من / من «آن» به دشمن خونخوار خویش نپسندم» اول کل رکن (در اینجا مفعول) را آورده است و بعد یک بار دیگر با «آن» به آن اشاره کرده است. یا در جای دیگر می‌گوید «باز می‌بینم و دریا نه پدیدست کرانش» یعنی کرانِ دریا پدید نیست. راهنمای آوانویسی. در این نوشتار از نمادهای زیر برای آوانویسی استفاده شده است. â = تلفظ حرف آ در واژهٔ آبادان a
استفاده شده است. â = تلفظ حرف آ در واژهٔ آبادان a = تلفظ حرف اَ در واژهٔ اَبر ٍe = تلفظ حرف اِ در واژه اِمروز C = ج ç = چ i = تلفظ حروف ای در واژه ایران ş = ش Q = غ یا ق O = تلفظ حرف اُ در واژهٔ اُمید U = تلفظ حرف و در واژهٔ کوچه X = خ Ž = ژ
کبری ودادیان غلامحسینی (۲ خرداد ۱۳۱۵ – ۹ اسفند ۱۳۸۹) مشهور به مهری ودادیان، بازیگر اهل ایران بود. او فعالیتش را با نمایش‌های تلویزیونی آغاز کرد و برای بازی در نقش مادران مشهور بود. زندگی. کبری ودادیان غلامحسینی در ۲ خرداد ۱۳۱۵ در تهران به دنیا آمد. وی حضور در تلویزیون را از حدود سال‌های ۱۳۳۷ با اجرای زنده نمایش‌ها شروع کرد. او بازی در سینما را از سال ۱۳۴۶ با ایفای نقش کوتاهی در «آشیانه خورشید» شروع کرد و سال بعد در فیلم شوهر آهو خانم بازی کرد. وی در طول بیش از ۵۰ سال فعالیت هنری، در برابر دوربین کارگردانان
از ۵۰ سال فعالیت هنری، در برابر دوربین کارگردانان شاخصی از جمله ناصر تقوایی، علی حاتمی، بهرام بیضایی، امیر نادری، فریدون گله و بهمن فرمان‌آرا به ایفای نقش پرداخت. شازده احتجاب، تنگسیر، تنگنا، رگبار، خاطرخواه، قلندر، خداحافظ رفیق، صبح روز چهارم، زیر پوست شب و شوهر آهو خانم از جمله فیلم‌هایی است که پیش از انقلاب در آنها به ایفای نقش پرداخت. او در حدود چهار دهه حضور در سینما و تلویزیون در بیش از ۹۰ فیلم سینمایی و ده‌ها مجموعه تلویزیونی نقش‌آفرینی کرد. ودادیان همچنین در سریال‌های دایی‌جان ناپلئون به کارگردانی
همچنین در سریال‌های دایی‌جان ناپلئون به کارگردانی ناصر تقوایی و آتش بدون دود ساخته نادر ابراهیمی بازی کرده‌است. آخرین بار سال ۱۳۸۵ در فیلم «راننده تاکسی» ساخته مهدی صباغ‌زاده مقابل دوربین رفت. آخرین مجموعه تلویزیونی که مهری ودادیان در آن بازی کرده نیز سریال «بی‌گناهان» (۱۳۸۷–۱۳۸۶) به کارگردانی احمد امینی بوده‌است. بیماری و درگذشت. وی که در اواخر عمر به بیماری آلزایمر و پارکینسون مبتلا شده بود، در دوشنبه ۹ اسفند ۱۳۸۹، به دلیل عفونت شدید ریه، بالا بودن قند خون و بیماری کلیوی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان سجاد
و بیماری کلیوی در سن ۷۴ سالگی در بیمارستان سجاد واقع در میدان فاطمی تهران درگذشت و پیکرش از مقابل خانه سینما در تهران تشییع و در تاریخ ۱۲ اسفندماه سال ۱۳۸۹ در شماره ۲۹، ردیف ۱۴۳، قطعه ۸۸ بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
رؤیا نونهالی (زادهٔ ۲۴ بهمن ۱۳۴۱) بازیگر و کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون اهل ایران است. رؤیا نونهالی رکورددار کسب تندیس حافظ تحت عنوان بهترین بازیگر زن درام از جشنواره حافظ است. او هم‌چنین از اعضای هیئت داوران بخش سودای سیمرغ سی و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر (۱۳۹۵)، از اعضای هیئت داوران بخش ملی بیست و دومین جشنواره بین‌المللی قصه‌گویی، و در یکی از فصل‌های برنامه تلویزیونی "عصر جدید" نیز از داوران آن بوده‌است. زندگی. رؤیا نونهالی، زاده ۲۴ بهمن ۱۳۴۱ است. وی اصالتاً مازندرانی است و اصلیت وی به روستای تاکر
اصالتاً مازندرانی است و اصلیت وی به روستای تاکر از توابع بخش بلده شهرستان نور در استان مازندران می‌رسد. او تحصیل‌کرده مدرسه ژاندارک تهران و مسلط به زبان‌های فرانسه و انگلیسی است. شامگاه جمعه، ۱۰ شهریور ۱۴۰۲ و در بحبوحه جنبش زن، زندگی، آزادی، او در مراسم «شبِ ایران درودی» در سالن شهناز خانهٔ هنرمندان بدون حجاب اجباری حاضر شد. افتخارات و جوایز. رؤیا نونهالی تا کنون جوایز بسیاری را از آن خود ساخته که برای نمونه می‌توان به آثار زیر اشاره کرد.
کَشتی نوح نام یک کشتی در داستان‌های کتب مقدس در دین‌های ابراهیمی است. در این داستان گفته می‌شود نوح به فرمان یهوه این کشتی را ساخت تا خود، خانواده خود و چند نمونه از هر حیوان را از پیامدهای طوفان نوح نجات دهد. در بین تمدنهای میانرودان نیز داستانی مشابه وجود داشته است. این داستان در بخش‌های ۶ تا ۹ کتاب پیدایش، اولین کتاب از تورات یهودیان و قرآن (سوره‌های ۱۱ و ۷۱) آمده و نسخه‌های دیگری از آن نیز در دیگر منابع یهودی، مسیحی و اسلامی دیده می‌شود. کشتی نوح (عبری: תיבת נח؛ عبری کتاب مقدس: Tevat Noaḥ) کشتی ای است
תיבת נח؛ عبری کتاب مقدس: Tevat Noaḥ) کشتی ای است که در روایت طوفان در کتاب پیدایش آمده و خداوند از طریق آن نوح، خانواده‌اش و نمونه‌هایی از حیوانات جهان را از یک سیل عظیم نجات می‌دهد. این داستان در کتاب پیدایش بر اساس افسانه‌های طوفانی پیشین که منشأ آن‌ها در میان‌رودان بوده، شکل گرفته است. همچنین این روایت در قرآن با تفاوت‌هایی ذکر شده، جایی که کشتی نوح به نام‌های «سفینة نوح» و «الفُلک» آمده است. افسانه طوفان جهانی که همه زندگی را نابود می‌کند، در دوره امپراتوری بابل قدیم (۲۰۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد) پدیدار شده
بابل قدیم (۲۰۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد) پدیدار شده است. نسخه‌ای که به داستان کتاب مقدس نزدیک‌تر است و احتمالاً منبع اصلی آن بوده، داستان «اوت‌ناپیشتیم» در حماسه گیلگمش است. نویسندگان اولیه مسیحی و یهودی، از جمله فلاویوس ژوزفوس، معتقد بودند که کشتی نوح وجود داشته است. تلاش‌های ناموفقی برای یافتن کشتی نوح از زمان یوسبیوس (حدود ۲۷۵–۳۳۹ میلادی) انجام شده و هنوز هم باورمندان به وجود این کشتی در دوران مدرن به جستجوی آن ادامه می‌دهند. با این حال، هیچ شواهد علمی مبنی بر وجود کشتی نوح یافت نشده و همچنین شواهدی برای وقوع
وجود کشتی نوح یافت نشده و همچنین شواهدی برای وقوع طوفانی جهانی نیز وجود ندارد. توصیفات موجود در کتاب مقدس دربارهٔ این کشتی و بلای طبیعی مرتبط با آن، با چالش‌های فیزیکی و ناسازگاری‌های زمانی همراه است. برخی پژوهشگران معتقدند که یک رویداد واقعی اما محلی از سیل در خاورمیانه ممکن است الهام‌بخش روایت‌های شفاهی و نوشته‌های بعدی شده باشد؛ از جمله سیلی در خلیج فارس یا حادثه طوفانی در دریای سیاه حدود ۷۵۰۰ سال پیش. بررسی علمی. وقوع طوفانی در مقیاس جهانی با درک امروز بشر از علومی مانند زمین‌شناسی و دیرینه‌شناسی در
بشر از علومی مانند زمین‌شناسی و دیرینه‌شناسی در تضاد است. با این وجود، داستان طوفان بزرگی که برای نابودی نسل بشر فرستاده می‌شود، به حدی در اساطیر مردمان مختلف در سراسر جهان رایج است که به نظر می‌رسد یک ویژگی عمومی در تصورات انسانی باشد. عناصر بین‌النهرینی در روایت کتاب مقدس آشکار است و بیشتر محققان پذیرفته‌اند که افسانه طوفان ابتدا در آن سرزمین شکل گرفته است. با توجه به وابستگی زندگی مردم بین‌النهرین به دو رودخانه بزرگ دجله و فرات، سیل و طوفان و خسارات پس از آن امری رایج در منطقه بوده است و رایج شدن چنین