payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که باید مالیات ویژه، یعنی جزیه، بپردازند. با گذشت زمان، بسیاری به دلیل مزایای مالی و فرصت‌های شغلی که ارائه می‌کرد، به اسلام گرویدند. سلطان‌نشین‌های دهلی و بنگال در قرن شانزدهم ضمیمه امپراتوری شدند اما بعد برای مدت کوتاهی در سال ۱۵۴۰ توسط شیر شاه سوری، در اصل یک حاکم محلی در بیهار، تصرف شدند. شیرشاه سوری طولانی‌ترین جاده را در شبه قاره هند ساخت: جاده گرند ترانک، که از کلکته شروع می‌شود و به پیشاور (امروز در پاکستان) ختم می‌شود و از شرق به غرب از طریق بیهار می‌گذرد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰، بخش جنوبی ایالت بیهار
می‌گذرد. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰، بخش جنوبی ایالت بیهار برای تشکیل یک ایالت جدید به نام جارکند تقسیم شد. بزرگترین شهرهای جارکند، علاوه بر پایتخت رانچی، دنباد و جمشیدپور هستند. جغرافیا. مرکز آن شهر پَتنه است. بیهار در جلگهٔ پهناور ایندوس و گَنگ واقع شده‌است. ایالت بیهار از مغرب به اوتارپِرادِش، از شمال به نپال، از مشرق به بنگال و بنگلادش، و از جنوب به اُریسه محدود است. مساحت بیهار ۹۴۱۶۳ کیلومتر مربع و میانگین بلندا در آن از سطح دریا ۵۳ متر است. این سرزمین توسط نپال در شمال، جارکند در جنوب بنگال غربی در شرق و
نپال در شمال، جارکند در جنوب بنگال غربی در شرق و اوتار پرادش در غرب محصور شده‌است. بیهار بر اساس شرایط کالبدی و ساختاری دارای سه بخش است: فلات جنوبی، منطقه شیوالیک و دشت گَنگی بیهار. افزون بر این، بخش وسیع دشت حاصلخیز بیهار توسط رودخانه گنگ به دو بخش نابرابر تقسیم می‌شود - بیهار شمالی و بیهار جنوبی. رود گنگ] از غرب به شرق جریان دارد و همراه با شاخه‌های آن، به‌طور منظم بخش‌هایی از دشت بیهار را سیلابی می‌کند. شاخه‌های اصلی شمالی گانداک و کوشی هستند که از هیمالیاهای نپال سرچشمه می‌گیرند و باگماتی که از دره
نپال سرچشمه می‌گیرند و باگماتی که از دره کاتماندو سرچشمه می‌گیرد. انشعابات دیگر سون، بودی گندک، چاندان، اورهانی و پهالگو هستند. بیهار دارای تپه‌های کوچکی است، مانند تپه‌های راجگیر در مرکز، رشته‌کوه کیمور در جنوب غربی و رشته‌کوه شیوالیک در شمال. برای بیهار مساحت جنگلی ۶۷۶۴٫۱۴ کیلومتر مربع را اعلام کرده‌اند که ۷٫۱ درصد از مساحت جغرافیایی آن را تشکیل می‌دهد. کوهپایه‌های هیمالیایی رشته‌های شیوالیک، کوه‌های سومشوار و دون، در ناحیه چمپاران غربی در کمربندی از جنگل‌های برگ‌ریز مرطوب پوشیده شده‌اند. و همچنین
جنگل‌های برگ‌ریز مرطوب پوشیده شده‌اند. و همچنین درختان، این شامل درختچه، چمن و نیزار است. بیهار کاملاً در منطقه نیمه گرمسیری منطقه معتدل قرار دارد و نوع آب و هوای آن نیمه‌گرمسیری مرطوب است. دمای آن به‌طور کلی نیمه‌گرمسیری با تابستان‌های گرم و زمستان‌های سرد است. بیهار دارای میانگین دمای روزانه تنها ۲۶ درجه سانتی‌گراد با میانگین سالانه ۲۶ درجه سانتی‌گراد است. آب و هوای آن در کل گرم است، اما فقط چند ماه گرمسیری و مرطوب دارد. چندین ماه از سال دما به‌طور پیوسته بالای ۲۵ درجه سانتی‌گراد و گاهی تا ۲۹ درجه
پیوسته بالای ۲۵ درجه سانتی‌گراد و گاهی تا ۲۹ درجه سانتی‌گراد گرم است. به دلیل بارندگی کمتر بهترین زمان برای سفر از اکتبر تا آوریل است. بیشترین بارندگی از ماه می تا سپتامبر رخ می‌دهد. زبان. زبان‌های رایج در این منطقه هندی و اردو و انگلیسی است. گویش بیشتر مردم آن بهوج‌پوری و میتهیلی و ماگهی است که آنها را گویش‌های بهاری می‌نامند و به بنگالی شبیه‌ترند تا به هندی؛ اما هندی، زبان رسمی اداری و آموزشی است. جمعیت. بیهار همچنین در میان همه استان‌ها و ایالات‌های کشورهای جهان چهارمین مورد پرجمعیت است. در ۱۵ نوامبر
جهان چهارمین مورد پرجمعیت است. در ۱۵ نوامبر ۲۰۰۰، جنوب بیهار برای تشکیل ایالت جدید جارکند واگذار شد. تنها ۱۱٫۳ درصد از جمعیت بیهار در مناطق شهری زندگی می‌کنند که پس از هیماچال پرادش کمترین میزان در هند است. علاوه بر این، تقریباً ۵۸ درصد از بیهاری‌ها زیر ۲۵ سال سن دارند، که به بیهار بیشترین نسبت جوانان را در بین ایالت‌های هند می‌دهد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
جلگه سند و گَنگ جلگهٔ پهناور و حاصلخیزی است که بیشتر شمال و شرق هندوستان، بخش اعظم پاکستان و همهٔ بنگلادش را در بر می‌گیرد. بخش بزرگی از این جلگه از دو رود بزرگ سند و گنگ آب می‌خورد و نام آن از نام این دو رود گرفته شده است. در آسیا رود های پر آب، جلگه های پهناوری به وجود آوردند. مانند جلگهٔ بزرگ سیبری، جلگهٔ گنگ و سند و جلگهٔ چین. رود گنگ و سند از رشته‌کوه هیمالیا سر چشمه می‌گیرد.
کِرالا (به مالایالم: കേരളം) ایالتی در جنوب کشور هند است که خط ساحلی طولانی و سرسبزی با دریای عرب دارد. مرکز این ایالت تریواندروم و زبان رایج این ایالت، مالایالم، از زبان‌های دراویدی است. کرالا ۳۸۸۶۳ کیلومتر مربع مساحت دارد. در سرشماری سال ۲۰۱۱، این ایالت ۳۳٬۴۰۶٬۰۶۱ سکنه داشت. کوچی و کالیکوت از دیگر شهرهای بزرگ این ایالت هستند. این ایالت با روزنامه‌هایی که به ۹ زبان، عمدتاً انگلیسی و مالایام منتشر می‌شوند، بیشترین میزان دسترسی رسانه‌ای شهروندان در هند را دارد. نیمی از جمعیت این ایالت هندو هستند و پس از آن
نیمی از جمعیت این ایالت هندو هستند و پس از آن اسلام و مسیحیت قرار دارد. فرهنگ کرالا ترکیبی از فرهنگ‌های آریایی، دراویدی، عرب و اروپایی است، که طی هزاران سال تحت تأثیر سایر بخش‌های هند و خارج از آن توسعه یافته است. تاریخ. دوران باستان. مشخص نیست که آیا این منطقه در دوران نوسنگی مسکونی بوده‌است یا خیر. با این حال، شواهدی مبنی بر پیدایش آثار سفالی و گرانیتی ماقبل تاریخ به شکل مقبره‌های خرسنگی در قرن ۱۰ قبل از میلاد وجود دارد. این گورها شبیه همتایان خود در اروپای غربی و سایر بخش‌های آسیا هستند. تصور می‌شود که
غربی و سایر بخش‌های آسیا هستند. تصور می‌شود که این آثار متعلق به گویشوران زبان تامیل اولیه باشند. کرالا و تامیل‌نادو زمانی زبان، قومیت و فرهنگ مشترک داشتند. این منطقه مشترک به تامیلاکام معروف بود. کرالا برای اولین بار (به عنوان کرالاپوترا) در یک سنگ‌نوشته سده سوم پیش از میلاد که از دوران امپراتور مائوریایی آشوکا به‌جا مانده ذکر شده‌است. در قرون آخر قبل از میلاد این منطقه به خاطر ادویه‌جات (به ویژه فلفل) در بین یونانی‌ها و رومی‌ها معروف شد. در طول پنج سده اول پس از میلاد، این منطقه بخشی از تامیلاکام - قلمرو
پس از میلاد، این منطقه بخشی از تامیلاکام - قلمرو تامیل‌ها - بود و بنابراین گاهی اوقات تا حدی توسط سلسله‌های شرقی پاندیا و چولا و همچنین توسط چراها کنترل می‌شد. چراهای باستانی که زبان مادری و زبان دربارشان تامیل باستان بود، از پایتخت خود در ونچی بر کرالا حکومت می‌کردند. آنها دائماً با پادشاهی‌های همسایه یعنی چولا و پاندیا در جنگ بودند. هویت کرالاییی، متمایز از تامیل‌ها و مرتبط با دومین امپراتوری چرا، تحت سلسله کولشخارا (حدود ۸۰۰–۱۱۰۲) از نظر زبانی جدا شد. در آغاز قرن چهاردهم، راوی وارما کولاشخارا از وِناد
آغاز قرن چهاردهم، راوی وارما کولاشخارا از وِناد برتری کوتاه مدتی را بر جنوب هند برقرار کرد. پس از مرگ او، کرالا به مجموعه‌ای از امیرنشین‌های متخاصم تبدیل شد که از جمله مهم‌ترین آنها کالیکون در شمال و وناد در جنوب بودند. در سده یکم میلادی، مهاجران یهودی وارد منطقه شدند و به روایت سنت مسیحی محلی، تومای حواری در همان قرن از کرالا دیدن کرد. بسیاری از دوره تاریخی کرالا از قرن ششم تا هشتم مبهم است، اما مشخص است که بازرگانان عرب اسلام را بعداً در این دوره به منطقه آوردند. تحت سلسله کولاشِخارا (حدود ۸۰۰–۱۱۰۲)،
آوردند. تحت سلسله کولاشِخارا (حدود ۸۰۰–۱۱۰۲)، مالایالام به عنوان یک زبان متمایز ظهور کرد و هندوئیسم در کرالا برجسته شد. دوران جدیدتر. در طول قرن‌ها، این منطقه به‌طور پیاپی از سوی پرتغالی‌ها، هلندی‌ها و انگلیسی‌ها اشغال شده‌است. انگلیسی‌ها ایالت مَدرَس را ایجاد کردند که تمام جنوب شبه قاره را به جز بخش جنوبی کرالا در بر می‌گرفت. بخش جنوبی کرالا در آن زمان پادشاهی تراواکور نام داشت. پس از استقلال هند در سال ۱۹۴۸، ایالت کوچین-تراواکور تأسیس شد که تا حد زیادی با ایالت کنونی کرالا تطابق داشت. در ۱ نوامبر ۱۹۵۶،
ایالت کنونی کرالا تطابق داشت. در ۱ نوامبر ۱۹۵۶، تعدادی از مناطق کوچین-تراواکور واگذار شد و مناطق دیگر بر اساس خطوط قومی و زبانی به آن اضافه شد و نام ایالت هم به کرالا تغییر یافت. جغرافیا. این ایالت یک نوار خشکی دراز در امتداد دریای عرب است. کانال‌ها، دریاچه‌ها و رودخانه‌های زیادی در پشت خط ساحلی وجود دارد که در مجموع به عنوان پشت‌آب‌های کرالا شناخته می‌شوند. داخلهٔ کوهستانی بخشی از گهات غربی است و ساحل کرالا نیز بیشتر ساحل مالابار را تشکیل می‌دهد. حدود ۲۵ درصد از قلمرو کرالا جنگلی است. جانوران آن شامل ببر،
از قلمرو کرالا جنگلی است. جانوران آن شامل ببر، فیل، خرس تنبل، گوزن خالدار، گورخر و پلنگ است. پارک طبیعی اصلی ایالت، پارک ملی پِریار است. کرالا با دو ایالت دیگر هند هم‌مرز است: کارناتاکا در شمال و تامیل‌نادو در شرق. بزرگ‌ترین شهرهای کرالا عبارتند از مرکز آن یعنی تریواندروم (۷۴۴۷۳۹ نفر) و سپس شهرکوچی (کوچین) (۵۹۶۴۷۳). با این حال، منطقه شهری کوچی بزرگتر از تریواندروم (۸۸۹٬۱۹۱) است (۱۳۵۵۴۰۶). سه شهر بزرگ دیگر ایالت کوژیکود (کالیکوت) (۴۳۶۵۲۷)، کولام (۳۶۱۴۴۱) و تریسور (۳۱۷۴۷۴) هستند. تقسیم اداری. کرالا از نظر
تریسور (۳۱۷۴۷۴) هستند. تقسیم اداری. کرالا از نظر اداری به ۱۴ شهرستان تقسیم می‌شود. در زیر فهرستی از این شهرستان‌ها آمده‌است: جمعیت. جمعیت‌شناسی. امروزه کرالا ایالتی با کمترین نرخ بی سوادی در هند است (کمتر از ۱۰ درصد در مقابل ۳۵٫۲ درصد به‌طور متوسط در سراسر هند) و متوسط سطح تحصیلات در آن بالاترین است. میانگین استاندارد زندگی نیز نسبت به سایر نقاط کشور بالاتر است. نرخ تولد در آن کمترین میزان در هند است. زبان رسمی مالایالم است که بیش از ۹۵ درصد از جمعیت به آن صحبت می‌کنند. دین. درصد هندوها نسبتاً پایین و
آن صحبت می‌کنند. دین. درصد هندوها نسبتاً پایین و ۵۶٫۲٪ است. اقلیت بزرگی از مسلمانان (۲۴٫۷ درصد) و مسیحیان (۱۹ درصد) وجود دارد. مسیحیان کرالا به عنوان مسیحیان توماسی شناخته می‌شوند که از اشکال مختلف مسیحیت سریانی پیروی می‌کنند و یکی از قدیمی‌ترین جوامع مسیحی در جهان را تشکیل می‌دهند. در کوچی (قبلاً: کوچین) یک جامعه یهودی کوچک، اما ۱۳۰۰ ساله وجود دارد. جامعه هندوهای کرالا محافظه‌کارترین جامعه هند است. در حالی که گردشگران در سایر نقاط هند می‌توانند از معابد هندو بازدید کنند، معابد در کرالا برای غیر هندوها
هندو بازدید کنند، معابد در کرالا برای غیر هندوها قابل دسترسی نیستند و اغلب قوانین لباس سختی وجود دارد. در آغاز سال ۲۰۱۹، غوغایی به پا شد زیرا دو زن هندو از معبد ساباریمالا بازدید کردند، معبدی که ورود زنان بین ۱۰ تا ۵۰ سال به آن ممنوع است. در مرکز ایالت، ثروتمندترین معبد جهان، نیایشگاه پادمانابهاسوامی، با ارزش خالص تخمینی ۱۸ میلیارد دلار برپا است. دو معبد دیگر در کرالا نیز جزو ۱۵ معبد ثروتمند هند هستند: معبد ساباریمالا و معبد گورووایور. بر خلاف بسیاری از ایالت‌های دیگر در هند، تنش‌های کمی بین سه دین در
ایالت‌های دیگر در هند، تنش‌های کمی بین سه دین در کرالا وجود دارد. اقتصاد. علاوه بر کشاورزی و ماهیگیری، بخش خدمات از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است که بیش از ۶۰ درصد از تولید ناخالص داخلی ایالت را تشکیل می‌دهد. گردشگری نیز بسیار مهم است. سواحل گرمسیری کوالام از محبوبیت خاصی برخوردار است. بیکاری و نرخ فقر در ایالت زیر ۱۰٪ است. آب و هوا. کرالا دارای آب و هوای استوایی با بیشینه بین ۲۹ تا ۳۵ درجه سانتی‌گراد و کمینه بین ۲۲ تا ۲۵ درجه سانتیگراد است. فصل بارانی بین ژوئن و دسامبر است. فرهنگ. فرهنگ کرالا ترکیبی و
ژوئن و دسامبر است. فرهنگ. فرهنگ کرالا ترکیبی و چندفرهنگی است و بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ هند به‌شمار می‌رود. این فرهنگ در طول هزاران سال، تحت تأثیر فرهنگ‌های آریایی، دراویدی، عرب و اروپایی شکل گرفته و رشد یافته است. هویت فرهنگی کرالا هم‌زمان کهن، تداوم‌یافته و ریشه‌دار در میان مردم مالایالی است. تماس مداوم با فرهنگ‌های همسایه و خارجی در طول قرن‌ها به غنای این فرهنگ افزوده، اما جدایی جغرافیایی کرالا از دیگر نقاط هند، موجب پیدایش سبک زندگی، هنر، معماری، زبان، ادبیات و نهادهای اجتماعی ویژه‌ای شده است. بیش از
ادبیات و نهادهای اجتماعی ویژه‌ای شده است. بیش از ده هزار جشنواره هر سال در این ایالت برگزار می‌شود. گاه‌شمار مالایالم، که از سال ۸۲۵ میلادی آغاز شده، هنوز برای برنامه‌ریزی کشاورزی و مناسبت‌های دینی کاربرد دارد. زبان مالایالم که از زبان‌های کلاسیک هند است، زبان رسمی کرالا به‌شمار می‌آید. افزون بر آن، بیش از دوازده زبان دیگر در این ایالت رواج دارند. کرالا همچنین بالاترین مصرف الکل را در میان ایالت‌های هند دارد. جشنواره‌ها. بسیاری از معبدهای کرالا در روزهای مشخصی از سال جشنواره‌هایی برگزار می‌کنند. از
مشخصی از سال جشنواره‌هایی برگزار می‌کنند. از ویژگی‌های رایج این جشن‌ها، برافراشتن پرچم مقدسی است که در روز پایانی با پایین آوردن آن، جشن پایان می‌یابد. یکی از مشهورترین این مراسم، تریسور پورم است که با فیل‌های تزیین‌شده، آتش‌بازی و جمعیت گسترده همراه است. جشنواره‌های دیگر شامل ماکاراویلاکو، چیناکاتور پورم، آتوکال پونگالا و ننمرا والانگی ولا هستند. در بسیاری از معابد، جشن‌های محلی سالانه‌ای موسوم به «اوتساوَم» برگزار می‌شود. معابدی که توانایی مالی دارند، معمولاً یک فیل تزیین‌شده را در مراسم می‌گنجانند.
معمولاً یک فیل تزیین‌شده را در مراسم می‌گنجانند. تندیس معبد را بر پشت این فیل سوار کرده و به میان مردم می‌برند، و ساکنان روستاها با دادن برنج، نارگیل و نذورات دیگر از آن استقبال می‌کنند. این دسته‌گردانی‌ها همراه با موسیقی سنتی همچون پانچاری مِلام یا پانچاوادْیَم برگزار می‌شود. همچنین، مسلمانان کرالا عید فطر و عید قربان را گرامی می‌دارند و مسیحیان ایالت نیز کریسمس و عید پاک را جشن می‌گیرند. در این میان، اونام جشن برداشت محصول است و یادآور گذشته کشاورزی کرالا به‌شمار می‌رود. این جشن محلی با تعطیلاتی
کرالا به‌شمار می‌رود. این جشن محلی با تعطیلاتی چهاره‌روزه (از شب قبل از اونام تا روز چهارم) در ماه چینگام از گاه‌شمار مالایالم (برابر با اوت–سپتامبر میلادی) برگزار می‌شود. اونام به مناسبت بازگشت اسطوره‌ای ماهابالی، پادشاه نیک‌سیرت، به خانه‌های مردم گرامی داشته می‌شود. مدت کلی جشن ده روز است و مردم آن را با آیین‌هایی چون والیام کالی (قایق‌رانی)، پولیکالی (نمایش ببرها)، پوک‌کالام (فرش گل)، تومبی تولال (رقص دسته‌جمعی) و اوناوِیلو (سازهای سنتی) همراه می‌سازند. موسیقی و رقص. کرالا زادگاه گونه‌های گوناگون هنرهای
و رقص. کرالا زادگاه گونه‌های گوناگون هنرهای نمایشی است. پنج رقص کلاسیکِ کاتاکالی، موهینی‌آتام، کودی‌آتام، تولال و کریشنا‌ناتام در دوران سلطنتی و در فضاهای مذهبی شکل گرفته‌اند. افزون بر این‌ها، رقص‌های سنتی دیگر مانند کرالا ناتانام، تیریاتام، کالیتاتام، تِیام، کوتو و پادایانی نیز با فرهنگ معبدی پیوند دارند. در میان مسلمانان، رقص‌هایی چون اوپانا و دف‌موتو محبوب‌اند؛ در حالی که مسیحیان سریانی رقص‌هایی چون مارگام‌کالی و پاریچاموتوکالی را اجرا می‌کنند. چاویتو ناداکام نیز نزد مسیحیان لاتینی رایج است. موسیقی
ناداکام نیز نزد مسیحیان لاتینی رایج است. موسیقی کلاسیک بومی کرالا با نام سوپانا سانگیتام، و همچنین موسیقی کارناتیک، نقشی مهم در مراسم آیینی معابد دارند. در اجراهای «کاتاکالی»، موسیقی مبتنی بر راگا با نام «سوپانام» همراه می‌شود. موسیقی پرکاسیو و ضربی مانند «ملام»، با گونه‌های «پاندی» و «پانچاری»، با استفاده از سازهایی چون چندا اجرا می‌شود. «پانچاوادْیَم» ترکیبی از پنج ساز کوبه‌ای سنتی است. در زمینه هنرهای تجسمی نیز، کرالا از نقاشی‌های سنتی دیواری تا آثار نقاش برجسته راجا راوی ورما را در بر می‌گیرد. بیشتر
برجسته راجا راوی ورما را در بر می‌گیرد. بیشتر اقوام کرالا مجموعه‌های غنی‌ای از آوازهای عامیانه دارند. از جمله آن‌ها می‌توان به وداکان پاتوکال (حماسه‌های شمالی)، تِکّان پاتوکال (حماسه‌های جنوبی)، وانچی پاتوکال (ترانه‌های قایقرانی)، ماپیلا پاتوکال (ترانه‌های اسلامی) و پالّی پاتوکال (ترانه‌های کلیسایی) اشاره کرد. سینما. سینمای مالایالم جایگاهی ویژه در صنعت سینمای هند یافته و با پرداختن به موضوعات اجتماعی شناخته می‌شود. کارگردانانی مانند آدور گوپالاکریشنان، جی. آراویندان، باراتان، پی. پادماراجان، ام.تی.
جی. آراویندان، باراتان، پی. پادماراجان، ام.تی. واسودوان نایر، ک.جی. جرج، پریادارشان، شاجی ان کارون و جان آبراهام (کارگردان) از چهره‌های برجسته سینمای هنری کرالا بوده‌اند. کرالا همچنین بازیگران برجسته‌ای چون موهانلال، ماموتی، ساتیان، پرم نظیر، مادهو، شیلّا، جایان، ادور باسی، ثیلاکان، شوبانا، پریتیویراج، پارواتی، دولکر سلمان، جاگاتی سری‌کومار و فهد فاضل را به سینمای هند معرفی کرده است. از میان آن‌ها، موهانلال و ماموتی از دهه ۱۹۸۰ تاکنون بر سینمای مالایالم سلطه داشته‌اند و چندین جایزه ملی بهترین بازیگر را به
داشته‌اند و چندین جایزه ملی بهترین بازیگر را به خود اختصاص داده‌اند. پرم نظیر، بازیگر فقید مالایالم، رکورد جهانی بیشترین بازی در نقش اول در بیش از ۷۲۰ فیلم را دارد. جشنواره بین‌المللی فیلم کرالا هر ساله در کرالا برگزار می‌شود. این یکی از سه جشنواره فیلم برتر هند است. هنر کودیاتم در کرالا معروف است؛ شکلی از تئاتر که در "فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو" قرار گرفته‌است. آشپزی. خوراک‌های کرالا شامل مجموعه‌ای گسترده از غذاهای گیاهی و گوشتی است که با استفاده از ماهی، مرغ و گوشت تهیه می‌شوند. ادویه‌هایی که در
ماهی، مرغ و گوشت تهیه می‌شوند. ادویه‌هایی که در پخت‌وپز به‌کار می‌روند، هزاران سال است که در کرالا کشت می‌شوند و ویژگی برجسته‌ای در آشپزی این منطقه دارند. برنج، غذای اصلی است و در همهٔ وعده‌های روزانه مصرف می‌شود. بیشتر غذاهای صبحانه در کرالا از برنج تهیه می‌شوند؛ از جمله ایدلی، دوسا، پوتّو، پاتیری، اپام و ایدیاپام، و همچنین خوراک‌هایی بر پایهٔ مانیوک (تپیُکا) یا عدس مانند ودا. صبحانه‌ای که در هر دو ایالت کرالا و تامیل‌نادو محبوب است، ایدیاپام نام دارد که صبحانه‌ای خمیری است. این غذاها معمولاً همراه با
صبحانه‌ای خمیری است. این غذاها معمولاً همراه با چاتنی، نخود تفت‌داده (کَدالا)، پیاسام، لوبیای سبز (پایَر) با پاپادام، اپام، کاری مرغ، گوشت سرخ‌شده، ماسالای تخم‌مرغ و کاری ماهی سرو می‌شوند. پوروتا و بریانی نیز در بسیاری از رستوران‌های کرالا یافت می‌شوند. بریانی تالاسری به‌عنوان یک برند قومی محبوبیت دارد. ناهار معمولاً شامل برنج و کاری به‌همراه خوراک‌هایی مانند راسام، پولیشری و سامبار است. سادیا یک وعدهٔ غذایی گیاهی کامل است که بر برگ موز سرو می‌شود و با یک فنجان پیاسام به پایان می‌رسد. تنقلات پرطرفدار شامل
پیاسام به پایان می‌رسد. تنقلات پرطرفدار شامل چیپس موز، چیپس یام، چیپس مانیوک، آچاپام، اونی‌آپام و «کوزَلاپام» هستند. غذاهای دریایی ویژه شامل کاریمین (نوعی ماهی بومی)، میگو، خرچنگ و سایر سخت‌پوستان است. خوراک کرالا، به‌ویژه در منطقهٔ تالاسری، تحت تأثیر ترکیب گوناگونی از فرهنگ‌ها قرار گرفته و بسیار متنوع است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
ماکس فردیناند شلر متولد ۲۲ اوت ۱۸۷۴ در مونیخ – درگذشته در ۱۹ مه ۱۹۲۸ فرانکفورت)، فیلسوف آلمانی بود. وی در زمینه پدیده شناسی فلسفی و اخلاقیات فعالیت می‌کرد. از او به عنوان بنیان‌گذار جامعه‌شناسی معرفت یاد می‌کنند. زندگی. از مونیخ به کلن. شلر در مونیخ آلمان در ۲۲ اوت ۱۸۷۴ بدنیا آمد. مادرش یهودی قشری و پدرش از کلیسای پروتستان مارتین لوتر بود. در نوجوانی به مذهب کاتولیک گروید اما هر چه مسن تر می‌شد تدریجاً از پیروی کامل عقاید آن از حدود سال ۱۹۲۱ می‌کاست. پس از سال ۱۹۲۱ در ملاء عام از پیروی اصول مذهب کاتولیک
سال ۱۹۲۱ در ملاء عام از پیروی اصول مذهب کاتولیک دوری جست و از مفهوم خدای یهود-مسیحیت دوری کرده تعهد خود را به انسان‌شناسی فلسفی افزایش داد. شلر در دانشگاه ینا پزشکی و فلسفه خواند و در آن‌جا نزد فیلسوف برجسته مکتب ایده‌آلی، رودولف کریستف یوکن تحصیل کرد. پس از مرگ وی در سال ۱۹۲۸ مارتین هایدگر با خوزه ارتگا یی گاست در بارهٔ شلر گفتند: همه فلاسفه قرن مدیون شلر بودند و او را به عنوان "قویترین نیروی فلسفی نه تنها در آلمان مدرن، بلکه در اروپا معاصر و فلسفه معاصر" مورد ستایش قرار دادند."[۱] در سال ۱۹۵۴ کارل جوزف
مورد ستایش قرار دادند."[۱] در سال ۱۹۵۴ کارل جوزف وتیولا، بعد بنام پاپ جان پل دوم، دفاع از پایان نامه دکترای خود را در مورد" ارزیابی از امکان ایجاد یکنوع اخلاقیات مسیحی بر اساس سیستم ماکس شلر " ارائه داد. :ماکس شلر هنگامی که اولین ازدواج وی با آمالی فون دیوویتز به طلاق انجامید، شلر در سال ۱۹۱۲ با موریت فورتوونگلر، خواهر رهبر ارکستر ویلهلم فورت‌ونگلر، ازدواج کرد. شلر در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸) به انجام وظیفهٔ سربازی خوانده شد، اما بعداً به دلیل آستیگماتی چشم از این وظیفه معاف و مرخص شد. اما با اشتیاق
چشم از این وظیفه معاف و مرخص شد. اما با اشتیاق تمام وقت خود را به دفاع از مسئله جنگ مزبور، و علت درگیری آلمان در آن جنگ صرف می‌کرد. اندیشه. شلر روش پدیده شناسی فلسفی را از ادموند هوسرل گرفته و تغییراتی در آن ایجاد نمود تا بتواند در حوزه‌هایی غیر از آگاهی-پژوهی (که اهتمام هوسرل عمدتاً معطوف به آن بود) به کار بیاید. بنابراین شلر از پیشگامان تسری روش پدیده شناسی به حوزه‌هایی نظیر دین، اخلاقیات و ارزش‌ها بود. او در کنار پدیده شناسی ذات انگار از پدیده شناسی بازساز سخن می‌گوید و نوآوری عمدهٔ او در روش پدیده
بازساز سخن می‌گوید و نوآوری عمدهٔ او در روش پدیده شناسی شاید همین باشد.
کِرنتِن یکی از ایالت‌های کشور اتریش است. مرکز آن شهر کلاگنفورت است. اکثریت مردم آن آلمانی زبانند. اقلیتی ۱۴ هزار نفری در این استان به زبان اسلوونیایی صحبت می‌کنند. همه ساله در ماه جون مسابقات والیبال ساحلی در مرکز این ایالت شهر کلاگنفورت برگزار می‌شود و هزاران نفر گردشگر به این منطقه سفر می‌کنند. از دیگر مسابقات معروف جهانی در این منطقه مسابقات مردان آهنی است که شرکت کنندگان می‌بایستی در مدت زمان ۱۰ ساعت به‌طور پیوسته در تمام زمینه‌های شنا، ماراتون، دوچرخه سواری و کوه پیمائی با یکدیگر رقابت کنند. دریاچه‌های
و کوه پیمائی با یکدیگر رقابت کنند. دریاچه‌های زیبا و کوهستان‌های آلپ در این منطقه همه ساله گردشگران فراوانی را جذب می‌کند. رهبر سابق کرنتن یورگ هایدر بود که در سال ۲۰۰۸ در یک سانحه رانندگی کشته شد. تاریخچه. این منطقه در سال ۷۴۵ میلادی محل یک امیرنشین قدیمی اسلاوی به نام کارانتانیا بود که بعداً جزئی از امپراتوری فرانکی شد.
خانواده فرمانفرمائیان، شاخه‌ای از خاندان قاجار و از خاندان‌های نام‌آور در تاریخ معاصر ایران است که خود دارای چند شاخۀ نسبی و سببی با نام‌های فامیلی مختلف و گاه بسیار متفاوت با یکدیگر است. اعضای این خاندان از نوادگان شاهزادگان قاجاری هستند که در طول حکومت خاندان قاجار در ایران، از لقب فرمانفرما برخوردار بوده‌اند و به همین دلیل، تمامی شاخه‌های متخلف این خاندان را با عنوانی برآمده از لقب اجدادشان، به نام «خاندان فرمانفرمائیان» می‌شناسند. نفوذ سیاسی، اقتصادی و فرهنگی شاخه‌های مختلف خاندان فرمانفرمائیان به دلیل
شاخه‌های مختلف خاندان فرمانفرمائیان به دلیل وجود وابستگی‌های نسبی مختلف با خاندان قاجار، در دوران سلطنت خاندان قاجار و پهلوی دارای درجات متفاوتی بوده است. شاخه‌های مختلف خاندان فرمانفرمائیان امروزه در اقصی نقاط ایران و جهان ساکن و پراکنده هستند. تاریخچۀ خاندان. تبار. احتمالاً قاجارها مغول، ترکمان و سلجوقی نبوده‌اند بلکه از ترکان غربی و خویشاوند نزدیک خزرها و قبچاق‌ها و بلغارها و پچنگ‌ها بوده‌اند و در حدود سدهٔ هشتم میلادی با سایر طوایف ترک قفقاز جنوبی از آن سرزمین هجرت کرده‌اند. اینان نخست در حدود سدهٔ
آن سرزمین هجرت کرده‌اند. اینان نخست در حدود سدهٔ هشتم با سایر طوایف ترک قفقاز جنوبی از آن سرزمین هجرت کرده‌اند و سپس ۲۰۰ سال بعد از حمله مغول به ایران مجدداً به ایران برگشته‌اند. صفویه آنها را از آذربایجان به مازندران و گرگان و مرکز ایران برده‌اند و با افشارها و بیات‌ها و بایندرها بسیار نزدیک بوده و حتی شریک سرنوشت و شاید همسفر ایشان بوده‌اند. ایل قاجار یکی از هفت ایل اصلی ترکمان قزلباش بود که در زمان صفویه از آناتولی و شام به ایران مهاجرت کرده و شاه اسماعیل به یاری توان نظامی آن‌ها، سلسلهٔ صفویه را بنیان
به یاری توان نظامی آن‌ها، سلسلهٔ صفویه را بنیان نهاد. سرسلسله‌های خاندان. حسین‌علی میرزا فرمانفرما. حسین‌علی‌میرزا (۱۲ ذی‌الحجهٔ ۱۲۰۳ ه‍.ق/۳ سپتامبر ۱۷۸۹ م – ۲۶ ربیع‌الأول ۱۲۵۱ ه‍.ق/۲۲ ژوئیه ۱۸۳۵ م) نامدار به حسین‌علی‌میرزا فرمانفرما، پسر پنجم فتحعلی‌شاه از بدر جهان خانم عرب عامری بسطامی بود که در فاصلهٔ سال‌های ۱۲۱۴ تا ۱۲۵۰ ه‍.ق حکومت ایالت فارس را برعهده داشت و از مدعیان تاج و تخت پس از فوت پدرش به‌شمار می‌رفت. فریدون میرزا فرمانفرما. فریدون میرزا فرمانفرما (۱۲۲۵–۱۲۷۲ قمری) شاهزاده قاجار و پسر پنجم عباس
(۱۲۲۵–۱۲۷۲ قمری) شاهزاده قاجار و پسر پنجم عباس میرزا بود. فریدون میرزا از کودکی فرزند محبوب پدرش بود و در ۱۲۴۷ قمری، وقتی عباس‌میرزا برای سرکوب شورش‌ها به خراسان رفت، فریدون‌میرزا را به عنوان نائب والی آذربایجان منصوب کرد. پس از مرگ عباس‌میرزا و در دوران نائب‌السلطنگی محمدمیرزا در آذربایجان، فریدون‌میرزا والی تبریز بود. فیروز میرزا فرمانفرما. فیروز میرزا نصرت‌الدوله (اول)، فرمانفرما، فرزند شانزدهم ولیعهد قاجار عباس میرزا نایب‌السلطنه (۱۲۰۳–۱۲۴۹ ق) و نوه فتحعلی شاه قاجار متولد۱۲۳۳ قمری بودو جمعه ۲۸ ربیع
فتحعلی شاه قاجار متولد۱۲۳۳ قمری بودو جمعه ۲۸ ربیع الاول ۱۳۰۳ قمری در سن ۷۰ سالگی در تهران درگذشت. فیروز میرزا دو برادر و یک خواهر تنی داشت و مادرش عزت نساء خانم دختر حاجی میرزا صادق کلانتر باغ‌میشه بود. عبدالحمید میرزا فرمانفرما. عبدالحمید میرزا ناصرالدوله (۱۲۵۶–۱۳۰۹ قمری) پسر فیروز میرزا و مادرش دختر میرزا حسن مستوفی‌الممالک آشتیانی بود. در سال ۱۲۹۷ قمری حکومت کرمان و ریاست قشون نظامی کرمان به او سپرده شد و لقب ناصرالدوله گرفت. در سال ۱۳۰۳ قمری پس از درگذشت پدرش به فرمانفرما ملقب شد و تا سال ۱۳۰۹ قمری که
پدرش به فرمانفرما ملقب شد و تا سال ۱۳۰۹ قمری که در گذشت در سمت حکمرانی کرمان و بلوچستان برقرار بود. از آثار تاریخی ناصرالدوله در کرمان به جای گذاشته است. عبدالحسین میرزا فرمانفرما. عبدالحسین فرمانفرمائیان در زمان قاجار موسوم به عبدالحسین میرزا فرمانفرما (۱۲۳۱، تبریز – ۱۳۱۸، تهران) شاهزادهٔ قاجار و نخست‌وزیر ایران در دوران سلطنت احمدشاه قاجار و رئیس انستیتو پاستور ایران بود. بخش‌های عمده‌ای از اعضای خانواده‌های فیروز و فرمانفرمائیان منسوب به او هستند. فرمانفرما پس از روی کار آمدن دودمان پهلوی به تدریج ثروت
پس از روی کار آمدن دودمان پهلوی به تدریج ثروت و نفوذ سیاسی خود را از دست داد. عبدالحسین میرزا پسر دوم فیروز میرزا در سال ۱۲۳۱ خورشیدی در تبریز متولد شد. پدرش فیروز میرزا پسر شانزدهم عباس میرزا و مادرش حاجیه هُما خانم دخترعموی پدرش و دختر بهمن میرزا بهاءالدوله (پسر سی‌وهفتم فتحعلی‌شاه) بود. مشاهیر شاخه‌های مختلف خاندان. شاخۀ حسین‌علی میرزا فرمانفرما. اعضای سرشناس این شاخه از خاندان فرمانفرمائیان به شرح زیر است: شاخۀ عبدالحسین میرزا فرمانفرما. اعضای سرشناس این خانواده با نام خانوادگی فرمانفرمائیان یا فیروز و
خانواده با نام خانوادگی فرمانفرمائیان یا فیروز و مهمترین مسئولیت‌های آن‌ها به شرح زیر است:
تیرول یکی از ایالت‌های کشور اتریش است. این ایالت از دو قسمت تیرول شمالی و تیرول شرقی تشکیل شده است. مرکز آن شهر اینسبروک است. شهر اینسبروک به خاطر دانشگاه‌های خود به‌ویژه دانشگاه پزشکی معروف است. از دیگر شهرهای بزرگ این ایالت می‌توان به کوف‌اشتاین، پواتز، رویته و لاندک اشاره کرد. ایالات تیرول از مکان‌های محبوب برای اسکی‌بازان است و پیست‌های اسکی اصلی آن عبارت است از: کیتزبوهل، ایشگل و سنت آنتون. بلندترین کوه این ایالت، گروس‌گلوکنر نام دارد که در کوهستان های تاورن واقع شده و ۳٬۷۹۸ ارتفاع دارد. این کوه در کل
تاورن واقع شده و ۳٬۷۹۸ ارتفاع دارد. این کوه در کل منطقه تیرول جنوبی پس از قله «اوتلر» (۳٬۹۰۵ متر) دومین کوه بلند است. درهٔ شنالشتال (Schnalstal valley) در تیرول جنوبی قرار دارد.