payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آزاد آلمان (با ۱۲ عضو)، حزب لیبرال دموکرات بریتانیا (با ۲۱ عضو) و حزب ایتالیای ارزش‌ها (با ۷ عضو) هستند. ۴- ائتلاف آزاد اروپا – سبزها. این گروه متشکل از احزاب سبز از یک سو و منطقه‌گرایان و نمایندگان ملت‌های بدون دولت از اسکاتلند، ولز و کاتالونیا از سوی دیگر است. آن‌ها به دنبال حمایت بهتر از محیط زیست، تمرکز زدایی از دموکراسی، و برابری جنسیتی در محل کار هستند. ائتلاف آزاد اروپا – سبزها اغلب مواضع فدرالیستی اتخاذ می‌کند، هر چند که سبزهای بریتانیا و سوئد در مورد هم‌گرایی اروپا، دیدگاه متفاوتی نسبت به
در مورد هم‌گرایی اروپا، دیدگاه متفاوتی نسبت به همکارانشان دارند. در تبلیغات انتخابات ۲۰۰۹ پارلمان اروپا اولویت‌های کاری این گروه در موارد ذیل معرفی شدند: -اصلاحات اقتصادی و اجتماعی برای توسعه پایدار بشریت و جهان طبیعی؛ روند دموکراتیکی که مسایل تجاری، امنیتی، اقتصادی و اجتماعی را به حقوق زیست‌محیطی، فرهنگی و دموکراتیک پیوند دهد؛ استانداردهای بالای زیست‌محیطی، اجتماعی و دموکراتیک برای تضمین کیفیت زندگی؛ هم‌بستگی و حقوق تضمین‌شده بشری و شهروندی برای هر نفر مشتمل بر افرادی که از کشورهای غیرعضو اتحادیه اروپا
بر افرادی که از کشورهای غیرعضو اتحادیه اروپا آمده‌اند؛ طراحی سیاست خارجی در جهت حل مشکلات از طریق مسالمت‌آمیز؛ اصلاح ساختارها برای مشارکت دموکراتیک در تصمیم‌گیری سیاسی؛ تضمین فرصت‌ها و حقوق برابر، در عین تنوع زبانی و فرهنگی؛ سیاست اشتغال و توزیع مجدد کار با توجه ویژه به مسائل جنسیتی؛ مشارکت شخصیت‌های منتخب و صاحب قدرت در تصمیمات مرتبط شورای وزیران؛ و -توسعه بند ۲ ماده ۲۹۹ معاهده آمستردام برای تمهید جایگاه ویژه دایمی مناطق دوردست شامل جزایر قناری، آزورس، مادیرا و مناطق فرانسوی. ائتلاف آزاد اروپا – سبزها هدف
و مناطق فرانسوی. ائتلاف آزاد اروپا – سبزها هدف خود را ساختن جامعه‌ای می‌داند که در آن به ارزش‌های بنیادین حقوق بشری و عدالت زیست‌محیطی احترام گذاشته شود و آزادی دنیای کار افزایش یابد. این گروه خواهان تعمیق دموکراسی از طریق تمرکززدایی، مشارکت مستقیم مردم در تصمیم‌گیری‌های مهم و پاسخ‌گویی بیشتر نهادهای حکومتی و اتحادیه است. این گروه طرفدار شکل‌گیری اتحادیه اروپا بر اساس اصل هم‌تکمیلی مردم آزادی است که به هم‌بستگی باور دارند. طرفداران این گروه از تمرکز زیاد اتحادیه بر مفاهیم اقتصادی انتقاد می‌کنند و خواهان
اتحادیه بر مفاهیم اقتصادی انتقاد می‌کنند و خواهان توجه بیشتر به ارزش‌های اجتماعی، فرهنگی و زیست‌محیطی هستند. این گروه در این دوره متشکل از ۵۵ عضو است و چهارمین گروه سیاسی پارلمان اروپا است. بزرگ‌ترین هیئت‌های ملی در این گروه از کشورهای آلمان (۱۴ عضو از حزب سبز / اتحاد ۹۰)، فرانسه (۱۴ عضو از فهرست زیست‌محیطی اروپا و حزب ملت کورسیکا)، و بریتانیا (۷ عضو از حزب ملی اسکاتلند، حزب سبز و حزب ولزی پلید کیمرو) هستند. ۵- اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران اروپا. این گروه در سیاست اروپا، با رویکرد راست میانه معمولاً متشکل از
اروپا، با رویکرد راست میانه معمولاً متشکل از دموکرات‌های مسیحی یا محافظه‌کاران است. اصلاح‌طلبان و محافظه‌کاران اروپا پس از گذشت تحولاتی که منجر به شکل‌گیری آن شد در اعلامیه تأسیسی خود که به عنوان اعلامیه پراگ شناخته شد، اصول زیر را مورد تأکید قرار داد: رقابت و تجارت منصفانه و آزاد، آزادی و مسئولیت فردی و پاسخ‌گویی دموکراتیک بیشتر، تأمین انرژی پاک با تأکید بر امنیت انرژی، اهمیت خانواده به عنوان سنگ بستر جامعه، تمامیت حاکمیتی دولت ملی در جهت مخالف فدرالیسم اتحادیه اروپا و تأکید بر ماهیت تکمیلی کارکردهای
اتحادیه اروپا و تأکید بر ماهیت تکمیلی کارکردهای اتحادیه، اصل برتر روابط امنیتی فراآتلانتیک در ناتوی تجدید حیات یافته و حمایت از دموکراسی‌های جوان در سرتاسر اروپا، مهاجرت کنترل شده مؤثر و پایان سوء استفاده از رویه‌های پناهندگی، خدمات عمومی مدرن و کارآمد و حساسیت نسبت به هر دو جامعه شهری و روستایی، پایان دادن به بوروکراسی زاید و افراطی و تعهد به شفافیت بیشتر و پیروی دقیق از اصول در نهادها و صندوق‌های اتحادیه اروپا، و احترام و رفتار مساوی با همه کشورهای جدید و قدیم یا بزرگ و کوچک اتحادیه اروپا. این گروه با
و قدیم یا بزرگ و کوچک اتحادیه اروپا. این گروه با داشتن ۵۴ عضو، پنجمین گروه سیاسی پارلمان اروپا محسوب می‌شود. شکل‌گیری این گروه در پارلمان هفتم اروپا تا حد زیادی ناشی از تلاش‌های حزب محافظه‌کار بریتانیا بود که با داشتن ۲۵ نماینده، توانست ۱۵ عضو حزب قانون و عدالت لهستان و ۹ عضو حزب دموکراتیک مدنی جمهوری چک و تعداد دیگری از نمایندگان را با خود همراه نماید. این گروه یک بلوک ضد فدرالیستی در اتحادیه تلقی می‌شود. ۶- چپ متحد اروپا – چپ سبز نوردیک. این گروه پارلمانی تلفیقی از دو سازمان کوچک‌تر چپ متحد اروپا و چپ
تلفیقی از دو سازمان کوچک‌تر چپ متحد اروپا و چپ سبز نوردیک است. برخی از اعضای این گروه متعلق به احزاب کمونیست ملی هستند. برای بررسی دیدگاه‌های چپ اروپا می‌توانیم به خط مشی مشترکی که این حزب در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۸ برای انتخابات پارلمان اروپا اتخاذ کرد، نگاهی بیفکنیم. این سند تحت عنوان «با هم برای تغییر در اروپا: اروپای قرن ۲۱ نیازمند صلح، دموکراسی، عدالت اجتماعی و هم‌بستگی» منتشر شد. بر اساس این سند، چپ اروپا سیاست خود را بر توسعه اقتصادی و اجتماعی، و حمایت از محیط زیست می‌نهد. هدف این سیاست‌ها دفاع و توسعه
محیط زیست می‌نهد. هدف این سیاست‌ها دفاع و توسعه دستاوردهای اجتماعی، ارزش‌های هم‌بستگی و همکاری، اشتغال کامل، و یک رابطه منطقی با طبیعت است. توجه به دموکراتیک کردن اتحادیه اروپا، حقوق کارگران و موضوع اشتغال، حمایت از حقوق اجتماعی و رفاهی در برابر خصوصی‌سازی، تقویت خدمات عمومی در مقابل اصل رقابت، توجه به جنبه‌های اجتماعی مسایل زیست‌محیطی، بازسازی دموکراتیک اروپا به خصوص از طریق تأکید بر منشور حقوق بنیادین اتحادیه اروپایی و منشور اروپایی حقوق بشر، طرفداری از گفتگوی بین‌فرهنگی و تأکید بر آزادسازی نامحدود خدمات
بین‌فرهنگی و تأکید بر آزادسازی نامحدود خدمات فرهنگی، افزایش قدرت قانون‌گذاری پارلمان اروپا و مشارکت مستقیم مردم در روندهای تصمیم‌گیری اروپایی، و تأکید بر ضرورت سیاست‌گذاری پناهندگی و مهاجرت بر مبنای کنوانسیون وین از اصول اساسی مورد توجه چپ‌گرایان است. این گروه با داشتن ۳۵ عضو، ششمین گروه سیاسی پارلمان اروپا محسوب می‌شود. ۸ عضو از حزب چپ آلمان، ۵ عضو از جبهه چپ فرانسه برای تغییر اروپا، و ۵ عضو از حزب کمونیست و بلوک چپ پرتقال، بزرگ‌ترین هیئت‌های ملی در این گروه محسوب می‌شوند. ۷- اروپای آزادی و دموکراسی. به
محسوب می‌شوند. ۷- اروپای آزادی و دموکراسی. به دنبال اعلام نتایج انتخابات ۲۰۰۹ پارلمان اروپا، گروه دموکراسی / مستقل و گروه اتحادیه‌ای برای اروپای ملت‌ها به عنوان دو گروه سیاسی پارلمان ششم اروپا با توجه به تعداد کم کرسی‌هایی که به دست آورده بودند، با مشکل مواجه شدند. از این رو این دو گروه برای تأمین حداقل تعداد اعضای مورد نیاز برای تشکیل یک گروه سیاسی در پارلمان هفتم اروپا متحد شدند و گروه اروپای آزادی و دموکراسی را بنیان نهادند. ایدئولوژی این گروه را می‌توان در عناصری چون بدبینی به اروپا، محافظه‌کاری ملی،
در عناصری چون بدبینی به اروپا، محافظه‌کاری ملی، محافظه‌کاری لیبرال، منطقه‌گرایی و عوام‌گرایی راست‌گرایانه معرفی نمود. این گروه که تحت عنوان بدبینان به اتحادیه هم معرفی می‌شوند، معتقدند که صلاحیت‌های اتحادیه اروپا باید کاهش یابد یا از گسترش بیشتر آن جلوگیری شود. برخی از اعضای این گروه از جمله حزب مستقل بریتانیا به خروج کامل کشورشان از اتحادیه اروپا باور دارند. از دیدگاه این گروه، ملت‌ها حق دارند از سنت‌ها و ارزش‌های خود حمایت کنند و از ابردولتی اروپا رهایی یابند. این گروه در حال حاضر تنها ۳۲ کرسی از پارلمان
این گروه در حال حاضر تنها ۳۲ کرسی از پارلمان اروپا را در اختیار دارد. در این جمع، حزب مستقل بریتانیا با داشتن ۱۳ عضو و لیگ شمالی ایتالیا با داشتن ۹ عضو، عوامل مؤثر هستند. ۸- غیروابسته‌ها. غیروابسته‌ها در پارلمان اروپا به نمایندگانی گفته می‌شود که عضو هیچ گروه سیاسی نیستند. این نمایندگان می‌توانند عضو یک حزب ملی یا حزب سیاسی اروپایی باشند اما از آنجا که تشکیل یک گروه سیاسی در پارلمان اروپا مستلزم عضویت حداقل ۲۵ نماینده از یک چهارم دولت‌های عضو است این نفرات نتوانسته یا نخواسته‌اند که در هیچ‌یک از گروه‌های
نتوانسته یا نخواسته‌اند که در هیچ‌یک از گروه‌های سیاسی پارلمان هفتم اروپا عضو شوند. عدم عضویت در گروه‌های سیاسی به معنای عدم برخورداری از بودجه‌ها و امکاناتی است که برای این گروه‌ها در نظر گرفته می‌شوند. به علاوه چنین نمایندگانی از قدرت چندانی برای پبش‌بردن برنامه‌های خاص خود برخوردار نیستند. در دوره هفتم پارلمان اروپا، ۲۷ نماینده غیروابسته تلقی می‌شوند. ۱۱ حزب ملی از کشورهای بریتانیا، اتریش، رومانی، بلغارستان، بلژیک، هلند، اسپانیا و فرانسه در گروه‌بندی‌های سیاسی پارلمان اروپا قرار نگرفته‌اند. هیئت رئیسه.
سیاسی پارلمان اروپا قرار نگرفته‌اند. هیئت رئیسه. پیشینه وجود هیئت رئیسه در پارلمان اروپا از پیمان لیسبون آغاز شد؛ زمانی که مقرر شد شورای اروپا که در آن سران اتحادیه هر سه ماه یک بار گرد هم می‌آیند، دارای یک رئیس تمام وقت شود. علت این تغییر ناکارآمدی سیستم فعلی اتحادیه و تغییر ۶ ماهه رئیس شورا بود. در سیستم اتحادیه معمولاً دولت‌های کوچک‌تر توان اداره مسائل کلان اتحادیه را ندارند و دولت‌های بزرگ‌تر نیز منافع و مصالح ملی خود را بر اتحادیه ترجیح می‌دادند. بر اساس سیستم جدید، رئیس شورای اروپا به مدت دو سال و
اساس سیستم جدید، رئیس شورای اروپا به مدت دو سال و نیم انتخاب می‌شود و قابلیت انتخاب مجدد را نیز دارد. بر اساس این تغییرات، رئیس موظف به پیگیری تصمیمات اتخاذ شده در جلسات شورا بوده و مدت زمان بیشتری برای این کار در اختیار دارد و تغییرات سریع مانع پیگیری تصمیمات نمی‌شود. بر اساس پیمان لیسبون رئیس شورا باید از طریق اجماع و بر اساس شهرت و مقبولیت تمام در اتحادیه انتخاب شود. از سوی دیگر رئیس جدید شورای اروپایی، ریاست شوراهای بخشی و تابعه را بر عهده نخواهد داشت و جلساتی که با حضور وزیران اتحادیه در امور مالی،
و جلساتی که با حضور وزیران اتحادیه در امور مالی، حمل و نقل، کشاورزی و … تشکیل می‌شود به شکل دوره‌ای اداره خواهد شد. ۲۰۱۷ تاکنون: آنتونیو تایانی (Antonio tajani)) ۲۰۱۴–۲۰۱۶: مارتین شوئلتز (Martin Schulz) ۲۰۱۲–۲۰۱۴: مارتین شوئلتز (Martin Schulz) ۲۰۰۹–۲۰۱۲: جرزی بوزک (Jerzy Buzek) ۲۰۰۷–۲۰۰۹: هانس گرت پوترینگ (Hans-Gert Pöttering) ۲۰۰۴–۲۰۰۷: جوزف بورل فونتلز (Josep Borrell Fontelles) ۲۰۰۲–۲۰۰۴: پت کاکس (Pat Cox) ۱۹۹۹–۲۰۰۲: نیکلا فونتین (Nicole Fontaine) ۱۹۹۷–۱۹۹۹: خوزه ماریا گلی روبلز (José Maria Gil-Robles)
خوزه ماریا گلی روبلز (José Maria Gil-Robles) ۱۹۹۴–۱۹۹۷: کولاس هانش (Klaus Hänsch) ۱۹۹۲–۱۹۹۴: اگان کلپسش (Egon A. Klepsch) ۱۹۸۹–۱۹۹۲: انریکو برون کرسپ (Enrique Barõn Crespo) ۱۹۸۷–۱۹۸۹: لرد پلامپ (Lord Plumb) ۱۹۸۴–۱۹۸۷: پیر فلمین (Pierre Pflimlin) ۱۹۸۲–۱۹۸۴: پیت دانکر (Piet Dankert) ۱۹۷۹–۱۹۸۲: سیمون وی (Simone Veil) ۱۹۷۷–۱۹۷۹: امیلیو کلمبو (Emilio Colombo) ۱۹۷۵–۱۹۷۷: جرج اسپنال (Georges Spénale) ۱۹۷۳–۱۹۷۵: کرنیلز برخور (Cornelis Berkhouwer) ۱۹۷۱–۱۹۷۳: والتر بهرنت (Walter Behrendt) ۱۹۶۹–۱۹۷۱: ماریو اسلبا
بهرنت (Walter Behrendt) ۱۹۶۹–۱۹۷۱: ماریو اسلبا (Mario Scelba) ۱۹۶۶–۱۹۶۹: آلیان پوهر (Alain Poher) ۱۹۶۵–۱۹۶۶: ویکتور لیمنز (Victor Leemans) ۱۹۶۴–۱۹۶۵: جین دوویزارت (Jean Duvieusart) ۱۹۶۲–۱۹۶۴: گئتانو مارتینو (Gaetano Martino) ۱۹۶۰–۱۹۶۲: هانس فورلر (Hans Furler) ۱۹۵۸–۱۹۶۰: رابرت شومن (Robert Schuman) ۱۹۵۶–۱۹۵۸:هانس فورلر (Hans Furler) ۱۹۵۴–۱۹۵۶: گیئوسپ پلا (Giuseppe Pella) ۱۹۵۴: آلسید دو گسپری (Alcide de Gasperi) ۱۹۵۲–۱۹۵۴: پل هنری اسپاک (Paul Henri Spaak) پیوند به بیرون.
پل هنری اسپاک (Paul Henri Spaak) پیوند به بیرون. http://www.ipis.ir/pdf/roydadha-236/15.zangane.pdf
بانک مرکزی اروپا بانک مرکزی واحد پول یورو و مسئول اجرای سیاست پولی منطقهٔ یورو شامل ۱۹ کشور عضو است؛ که یکی از بزرگ‌ترین واحدهای پولی در جهان محسوب می‌شود. به گزارش بنکر (Banker)، هدف از تشکیل این نهاد اقتصادی حفظ تعادل قیمت‌ها با کنترل تورم بوده‌است. بانک مرکزی اروپا بسیاری از اختیارات بانک مرکزی یک کشور را دارد، هر چند ابهامات دربارهٔ میزان استقلال این نهاد در مدیریت تقاضاهای پولی کشورهای عضو و جود دارد. تاریخچهٔ شکل‌گیری. پی‌ریزی تشکیل بانک مرکزی اروپا در سال ۱۹۹۲ و به دنبال تلاش اتحادیهٔ اروپا برای
در سال ۱۹۹۲ و به دنبال تلاش اتحادیهٔ اروپا برای ایجاد اتحادیهٔ اقتصادی و پولی برای کشورهای حوزهٔ یورو انجام شد و در نهایت در یکم ژوئن ۱۹۹۸ بانک مرکزی اروپا به شکل کنونی کار خود را آغاز کرد. مقر بانک مرکزی اروپا شهر فرانکفورت آلمان است که بزرگ‌ترین مرکز مالی در منطقهٔ یورو به‌شمار می‌آید. رئیس کنونی بانک مرکزی اروپا، کریستین لاگارد فرانسوی است که چندی پیش جانشین ماریو دراگی ایتالیایی رئیس پیشین آن شد. نحوهٔ عملکرد. تصمیم‌سازی در بانک مرکزی اروپا از سوی شورای سیاست‌گذاری انجام می‌شود که از هیئت اجرایی و سران
سیاست‌گذاری انجام می‌شود که از هیئت اجرایی و سران کشورهای حوزهٔ یورو تشکیل شده‌است. مقامات بانک‌های مرکزی کشورهای اروپایی می‌توانند در تصمیم‌گیری‌های این نهاد پیشنهادهای خود را ارائه کنند، اما تصمیم نهایی را خود مقامات بانک مرکزی اروپا اتخاذ می‌کنند. موافقان و مخالفان. بانک مرکزی اروپا همچون هر نهاد دیگری موافقان و مخالفانی دارد که هر یک به دلایل ویژهٔ خود از این نهاد دفاع یا نسبت به آن انتقاد می‌کنند: از نظر موافقان، وجود این نهاد برای حرکت آرام و روان منطقهٔ یورو الزامی است. آن‌ها همچنین بر این باورند که
یورو الزامی است. آن‌ها همچنین بر این باورند که سیاست‌های پولی این نهاد به اتحادیهٔ اروپا در دستیابی به یک بازار واحد کمک می‌کند. این در حالی‌ست که مخالفان این نهاد معتقدند که امکان ایجاد و پس از آن نیز حفظ واحد پول یکسان برای کشورهایی با الگوهای متفاوت رشد و پیشرفت وجود ندارد، چرا که شرایط آن‌ها باهم متفاوت است. به علاوه آن‌ها از عدم استقلال این روزهای این نهاد و سلطهٔ اعضای پرنفوذ بر آن ابراز نارضایتی می‌کنند بانک مرکزی اروپا برای رسیدن به هدف تثبیت نرخ تورم پایین‌تر از سطح ۲ درصد اقدام به تغییر عرضهٔ پول
پایین‌تر از سطح ۲ درصد اقدام به تغییر عرضهٔ پول می‌نماید. سیاست‌های پولی مهم‌ترین بخش فعالیت بانک مرکزی هر کشوری می‌باشد. منابع. www.banker.ir
عماد توحیدی (متولد ١٢ آذر ۱۳۵۱ در کرمان) نوازنده دف و سازهای کوبه‌ای، آهنگساز و پژوهشگر ایرانی است. وی فرزند سيد محمود توحیدی متخلص به ارفع کرمانی، از شاعران برجسته معاصر است. در سال ۱۳۵۸ فعالیت هنری خود را با فراگیری ساز دف و نوازندگی حرفه‌ای را از سال ۱۳۶۵ آغاز کرد. او دانش‌آموخته كارشناسی كارگردانی دانشكده هنرهای زيبا دانشگاه تهران، رتبه يک كارشناسی ارشد كارگردانی سينما از دانشگاه هنر و دکترای فيلولوژی (سخن‌شناسی) از دانشگاه مسكو است. عماد توحیدی دارنده مدرک درجه يک هنری دف نوازی از سوی شورای عالی
مدرک درجه يک هنری دف نوازی از سوی شورای عالی ارزشيابی هنرمندان و نويسندگان و همچنین نویسنده «شیوه دف نوازی» اولین كتاب آموزشی دف نوازی است. شرح حال. عماد توحیدی در آذر ۱۳۵۱ در کرمان متولد شد. پدر وی سید محمود توحیدی متخلص به ارفع کرمانی، از شاعران معاصر کرمانی و فعالان عرصه شعر و غزل معاصر ایران است. در سال ۱۳۵۸ فعالیت هنری خود را در موسیقی و با فراگیری ساز دف نزد برادرش فواد توحيدی آغاز کرد. تحصیلات دانشگاهی خود را از سال ۱۳۷۳ در رشته کارگردانی در دانشکده هنرهای زیبا آغاز کرد و تحصیلات خود را در مقطع
هنرهای زیبا آغاز کرد و تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده سینما تئاتر دانشگاه هنر ادامه داد و در سال ۱۳۸۷ در رشته فیلولوژی از دانشگاه مسکو فارغ التحصیل شد. وی برادر فؤاد توحیدی است. وی دارنده مدرک درجه يک هنري دف نوازي از سوي شوراي عالي ارزشيابی هنرمندان و نويسندگان است. عماد توحیدی سرمدخل عنوان «دف» در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، مدير رسانه راديو فرهنگ، مدير عامل موسسه فيلمسازی عروج فيلم، عضو پيوسته خانه موسيقی و شوراهای تخصصی در حوزه هنری، فرهنگستان هنر و سازمان صدا و سيما است. او همچنین داوری
هنر و سازمان صدا و سيما است. او همچنین داوری جشنواره هاي متعددی از جمله جشنواره موسيقي جوان، ريتمو فرانكفورت، جشنواره بنگلور هند، جشنواره موسيقی فجر، جشنواره بین المللی دف نوای رحمت، جشنواره موسيقی فارس، جشنواره نغمات محمدی و … را بر عهده داشته است. تدريس دروس فيلولوژی در دانشگاه مسكو و طراحی و برگزاری دوره‌ها و كارگاههای تخصصي ريتم، دف نوازی (تكنوازی، همنوازی و گروه نوازی) و معرفي موسيقي خاورميانه در كشورهای مختلف از ديگر فعاليت‌های اوست. عماد توحیدی خالق ده‌ها قطعه موسيقي بيكلام و باكلام است و هنرمندانی
ده‌ها قطعه موسيقي بيكلام و باكلام است و هنرمندانی چون عليرضا افتخاری، محمد معتمدی، داوود آزاد، رضا صادقی، فريدون آسرايی، قاسم افشار، مجيد اخشابی، شريف غزل و… ساخته های او را اجرا كرده اند. وی همچنین در زمینه ساخت موسیقی متن فیلم، سریال، تئاتر، نمایش رادیویی و انیمیشن فعالیت های متعددی داشته است از جمله: روزهای بهتر، اولين انتخاب، خاک گرم، تاكسی شانس، هنوز زنده ايم، موشو، يک شام خوب، باور آرامش، نقش و نقاش، آيه های زمينی، نخل سوخته، بهمنشير، آشيان فرشتگان، معركه در معركه، شن، مرغ مينا، وعده موعود، مثل ماه
معركه در معركه، شن، مرغ مينا، وعده موعود، مثل ماه برای آسمان ، شكلک، سرگرمساز. عماد توحيدي در سال ۱۳۷۱ و در بيست سالگی کتاب «شیوه دف نوازی» را منتشر نمود و از او بيش از يكصد مقاله تخصصی در زمينه هاي موسيقی، ادبيات، عرفان و فلسفه در نشريات متعدد خارجی و داخلي منتشر و همچنين ترجمه سه كتاب در حوزه ادبيات كودک و نوجوان توسط انتشارات گام به چاپ رسيده است. کتاب‌شناسی. عماد توحيدی در سال ۱۳۷۱ کتاب «شیوه دف نوازی» را منتشر نمود. این اثر که اولین كتاب آموزشی دف نوازی در هنر موسيقي است موفق شد با سي و يک تجديد چاپ
در هنر موسيقي است موفق شد با سي و يک تجديد چاپ در صدر پرفروشترين كتب موسيقي ايران قرار گيرد و جوایزی مانند جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و جایزه کتاب مرجع دانشگاه کلمبیا را به دست آورد و به عنوان کتاب شایسته ترجمه از سوی سازمان جهانی یونسکو و كتابخانه ملی هندوستان شناخته شود. وی هچنین کتاب‌های زیر را درحوزه ادبيات كودک و نوجوان به ترجمه و چاپ رسانده.
آمریکاستیزی به هرگونه احساس یا تمایل به ضدیت یا خصومت با سیاست‌های ایالات متحده آمریکا گویند. کلیشه‌های آمریکایی متداول و منفی معاصر شامل اظهاراتی است که به آمریکا ها نسبت داده می‌شود واژه‌شناسی. در فرهنگ لغت‌های آنلاین آکسفورد اصطلاح «ضد آمریکایی» به عنوان «خصومت با منافع ایالات متحده» تعریف شده‌است. در اولین چاپ فرهنگ لغت آمریکایی انگلیسی وبستر (۱۸۲۸) اصطلاح «ضد آمریکایی» به عنوان «مخالف آمریکا، یا منافع یا دولت واقعی ایالات متحده؛ مخالف انقلاب در آمریکا» تعریف شد. در فرانسه استفاده از اسم "آمریکاستیزی"
تعریف شد. در فرانسه استفاده از اسم "آمریکاستیزی" از سال ۱۹۴۸ فهرست بندی شده‌است، و در دهه ۱۹۵۰ وارد زبان سیاسی عامه شد. تفسیر آمریکا ستیزی. در نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۷ توسط سرویس جهانی بی‌بی‌سی از ۱۹ کشور، چهار کشور از نفوذ ایالات متحده مثبت، در حالی که ۱۴ از آنها منفی بود، و یکی مساوی بود. پس از انتخابات ریاست جمهوری جو بایدن در سال ۲۰۲۰ در ایالات متحده، دیدگاه‌های جهانی ایالات متحده بار دیگر به‌طور کلی مثبت شده‌است تفاسیر ضدآمریکایی اغلب دوقطبی شده‌است. ضدآمریکایی توسط پل هولندر، جامعه‌شناس آمریکایی
ضدآمریکایی توسط پل هولندر، جامعه‌شناس آمریکایی متولد مجارستان، «یک انگیزه انتقادی بی وقفه به نهادها، سنت‌ها و ارزش‌های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی آمریکا» توصیف شده‌است. ناشر روزنامه‌نگار آلمانی و دانشمند علوم سیاسی یوسف یوفه پنج جنبه مهم از آمریکا ستیزی ارائه می‌کند: تقلیل دادن آمریکای‌ها به حرف‌های کلیشه ای، اعتقاد به اینکه ایالات متحده دارای ماهیتی اجتناب ناپذیر شیطانی است، قدرت آمریکایی توطئه کننده با هدف تسلط کامل بر جهان است، ایالات متحده مسئول همه بدی‌های جهان است و به دنبال محدود کردن نفوذ ایالات
جهان است و به دنبال محدود کردن نفوذ ایالات متحده با از بین بردن آن یا قطع خود و جامعه از محصولات و عملکردهای آن است. دیگر حامیان اهمیت این اصطلاح استدلال می‌کنند که آمریکایی ستیزی نشان دهنده یک جریان ایدئولوژیکی منسجم و خطرناک است که با یهودستیزی قابل مقایسه است. ضدآمریکاییسم نیز به عنوان تلاشی برای طرح پیامدهای انتخاب سیاست خارجی آمریکا به عنوان شواهدی از شکست آمریکا توصیف شده‌است، در مقابل شکستهای اجتناب ناپذیر سیاست خارجی که با وضعیت ابرقدرت همراه است. با این حال، آمریکا ستیزیسم با پسوند «یسم» مشکوک
با این حال، آمریکا ستیزیسم با پسوند «یسم» مشکوک است. برندون اوکانر خاطرنشان می‌کند که مطالعات در مورد این موضوع «تکه‌تکه امپرسیونیستی» بوده‌است و اغلب حملات یک طرفه به ضدآمریکاییسم به عنوان موضعی غیرمنطقی انجام می‌شود. نوام چامسکی، استاد دانشگاه آمریکایی، منتقد پرکار ایالات متحده و سیاست‌های آن، ادعا می‌کند که استفاده از این اصطلاح در ایالات متحده با روش‌هایی که توسط دولت‌های تمامیت‌خواه یا دیکتاتورهای نظامی به کار گرفته می‌شود، شباهت دارد. وی این اصطلاح را با «شوروی ستیزی» مقایسه می‌کند، برچسبی که کرملین
با «شوروی ستیزی» مقایسه می‌کند، برچسبی که کرملین برای سرکوب افکار مخالف یا انتقادی به کار می‌برد. برخی سعی کرده‌اند هر دو موقعیت را به رسمیت بشناسند. پیر گرلن، دانشگاهی فرانسوی، استدلال کرده‌است که این اصطلاح دو گرایش کاملاً متفاوت را نشان می‌دهد: "یکی سیستماتیک یا ذاتی، که نوعی تعصب است که همه آمریکایی‌ها را هدف قرار می‌دهد. مورد دیگر به نحوه برچسب گذاری انتقادات آمریکا از سوی حامیان سیاست‌های ایالات متحده در جهت ایدئولوژیک برای بی‌اعتبار کردن مخالفان خود اشاره می‌کند. گرلن استدلال می‌کند که این دو «نوع
اشاره می‌کند. گرلن استدلال می‌کند که این دو «نوع ایده‌آل» ضدآمریکایی گاهی می‌توانند ادغام شوند، بنابراین بحث دربارهٔ این پدیده را به شدت دشوار می‌کند. محققان دیگر پیشنهاد کرده‌اند که تعدادی از ضدآمریکاییسم‌ها، مخصوص کشور و دوره زمانی، این پدیده را دقیق تر از هرگونه تعمیم گسترده توصیف می‌کند. در عین حال، «احساسات ضد آمریکایی» که به‌طور گسترده مورد استفاده قرار می‌گیرد، کمتر به صراحت بر ایدئولوژی یا سیستم اعتقادی دلالت دارد. در سطح جهانی، به نظر می‌رسد نگرشهای ضدآمریکایی با سیاستها یا اقدامات خاص آمریکا
ضدآمریکایی با سیاستها یا اقدامات خاص آمریکا مانند جنگهای ویتنام و عراق افزایش پیدا می‌کند به همین دلیل، منتقدان گاهی استدلال می‌کنند که این برچسب یک اصطلاح تبلیغاتی است که برای رد هرگونه توهین به ایالات متحده به عنوان غیر منطقی استفاده می‌شود. مکس پل فریدمن، مورخ آمریکایی نوشته‌است که در طول تاریخ آمریکا از این واژه برای خفه کردن مخالفان داخلی و مشروعیت بخشیدن به هر گونه انتقاد خارجی استفاده شده‌است. تاریخ. قرن ۱۸ و ۱۹. نظریه انحطاط. از اواسط تا اواخر قرن هجدهم، نظریه ای در بین برخی از روشنفکران اروپایی
هجدهم، نظریه ای در بین برخی از روشنفکران اروپایی پدیدار شد که بیان می‌کرد که سرزمین‌های جدید جهان ذاتاً نسبت به اروپا پایین‌تر است. طرفداران به اصطلاح «نظریه انحطاط» بر این عقیده بودند که شرایط اقلیمی، رطوبت و سایر شرایط آب و هوایی در آمریکا هم انسان و هم حیوان را از نظر جسمی تضعیف می‌کند. نویسنده آمریکایی جیمز دبلیوسیزر و فیلیپ راجر، نویسنده فرانسوی، این نظریه را پیش از تاریخ ضد آمریکایی بیان کرده‌اند. افرادی مانند ژان فرانسوا ریول، آنچه را که در پشت ایدئولوژی «مد روز» نهفته‌است، بررسی کرده‌اند. شواهد
«مد روز» نهفته‌است، بررسی کرده‌اند. شواهد ادعایی برای این ایده شامل کوچک بودن جانوران آمریکایی، سگ‌هایی که واق واق نمی‌کنند، و گیاهان سمی بود. یکی از نظریه‌های مطرح شده این بود که جهان جدید دیرتر از دنیای قدیم از طوفان کتاب مقدس بیرون آمده‌است. همچنین بومیان آمریکایی ضعیف، کوچک و بدون اشتیاق تلقی می‌شدند. این نظریه در ابتدا توسط ژرژ-لوئی لکرک کنت دو بوفون، طبیعت‌شناس برجسته فرانسوی، ارائه شد. جیمز سیزر اشاره کرده‌است که پست‌تر بودن آمریکا از اروپا تا حدی با ترس دولت آلمان از مهاجرت گسترده انجام شده‌است. از
ترس دولت آلمان از مهاجرت گسترده انجام شده‌است. از دی پاو خواسته شد تا آلمان‌ها را متقاعد کند که دنیای جدید پست‌تر است. همچنین معلوم است که دی پاو در جهت مشابهی بر امانوئل کانت فیلسوف تأثیر گذاشته‌است. دی پاو گفت که دنیای جدید برای سکونت بشر نامناسب است زیرا «از نظر طبیعت بسیار بد مورد پسند است که تمام آنچه در آن وجود دارد یا منحطط است یا هیولایی». وی اظهار داشت که «زمین مملو از پوسیدگی، مملو از مارمولک، مار، خزندگان و حشرات بود». با نگاهی بلندمدت، او اعلام کرد که «مطمئن است که کشف جهان جدید بزرگ‌ترین
کرد که «مطمئن است که کشف جهان جدید بزرگ‌ترین بدبختی است که به بشر وارد شده‌است.» این نظریه این امر را برای طرفداران خود آسان کرد که استدلال کنند که محیط طبیعی ایالات متحده مانع از ایجاد فرهنگ واقعی در این کشور خواهد شد. ابه راینال، نویسنده دائره المعارف فرانسوی در سال ۱۷۷۰ می‌گوید: «آمریکا هنوز شاعر خوب، ریاضیدان توانا، یک فرد نابغه در یک هنر یا یک علم واحد تولید نکرده‌است». این نظریه توسط متفکران اولیه آمریکایی مانند الکساندر همیلتون، بنجامین فرانکلین و توماس جفرسون مورد بحث و بررسی قرار گرفت. جفرسون، در
جفرسون مورد بحث و بررسی قرار گرفت. جفرسون، در "یادداشتهای خود در مورد ایالت ویرجینیا" (۱۷۸۱)، بررسی دقیق بوفون را از نظر علمی ارائه کرد. همیلتون این ایده را در شماره ۱۱ فدرالیست (۱۷۸۷) به شدت محکوم کرد. یکی از منتقدان، با استناد به ایده‌های راینال، پیشنهاد می‌کند که به‌طور خاص به سیزده مستعمره که تبدیل به ایالات متحده می‌شوند، گسترش یافته‌است. راجر پیشنهاد می‌کند که ایده انحطاط آمریکا نمادین و همچنین علمی است که فراتر از نظریه اصلی تکامل می‌باشد. او استدلال می‌کند که ایده‌های بوفون ریشه «طبقه‌بندی
استدلال می‌کند که ایده‌های بوفون ریشه «طبقه‌بندی گفتمان‌های منفی» را تشکیل داده‌است که در طول تاریخ روابط دو کشور تکرار شده‌است. فرهنگ. به گفته برندان اوکانر، برخی اروپایی‌ها از آمریکایی‌ها به دلیل نداشتن «ذوق، نزاکت و مدنیت» و داشتن شخصیتی گستاخانه و متکبر انتقاد کردند. نویسنده بریتانیایی فرانسیس ترولوپ در کتاب خود با عنوان "رفتارهای داخلی آمریکایی‌ها" مشاهده کرد که بیشترین تفاوت بین انگلیسی‌ها و آمریکایی‌ها "خواهان اصلاح" است. به گفته یکی از منابع، گزارش وی «موفق شد آمریکایی‌ها را بیش از هر کتابی که توسط
«موفق شد آمریکایی‌ها را بیش از هر کتابی که توسط ناظری خارجی قبل یا بعد از آن نوشته شده‌است عصبانی کند». گزارش انتقادی نویسنده انگلیسی کاپیتان ماریات "در دفتر خاطرات خود در آمریکا، با" اظهاراتی در مورد موسسات آن نیز بحث‌برانگیز بود موریس دو تالیراند در فرانسه و چارلز دیکنز در انگلستان از دیگر نویسندگان منتقد فرهنگ و رفتار آمریکایی بودند. رمان دیکنز "مارتین چازلویت" (۱۸۴۴) یک طنز وحشیانه دربارهٔ زندگی آمریکایی است. سیمون شاما در سال ۲۰۰۳ ملاحظه کرد: «در پایان قرن نوزدهم، کلیشه آمریکایی زشت، تندخو، تبلیغی،
قرن نوزدهم، کلیشه آمریکایی زشت، تندخو، تبلیغی، مزدور و بمباران وحشیانه در اروپا محکم بود». اوکانر پیشنهاد می‌کند که چنین تعصب‌هایی ریشه در تصویری ایده‌آل از پالایش اروپایی دارد و مفهوم فرهنگ بالای اروپایی که در برابر ابتذال آمریکا قرار گرفته‌است از بین نرفته‌است. سیاست و ایدئولوژی. ایالات متحده جوان نیز از نظر سیاسی و ایدئولوژیک با انتقاد مواجه شد. سیاسر استدلال می‌کند که نوع رمانتیک اندیشه و ادبیات اروپایی، خصمانه با دیدگاه روشنگری در مورد عقل و وسواس به تاریخ و شخصیت ملی، پروژه عقل گرایانه آمریکا را