payamvha/North_RAG huggingface dataset:
وجود دارد که شامل همه عناصری است که حداقل به یکی از مجموعه‌های دسته مفروض متعلق باشند. به بیان دیگر اگر C دسته‌ای از مجموعه‌ها باشد، مجموعه‌ای چون U وجود دارد که اگر X∈C موجود باشد به‌طوری‌که x∈X آنگاه x∈U. اما توجه داشته باشید که مجموعه فراگیر U که تا به حال وجود آن را بر اساس "اصل موضوع اجتماع" تضمین کرده‌ایم، ممکن است بیش از مورد نیاز فراگیر باشد و شامل عناصری باشد که به هیچ‌یک از عناصر X در دسته C متعلق نباشند چرا که "اصل موضوع اجتماع" بیان می‌کند U شامل عناصر مجموعه‌های X در C است ولی تضمین نمی‌کند که
عناصر مجموعه‌های X در C است ولی تضمین نمی‌کند که این مجموعه شامل اعضای دیگری نیست. برای رفع این مشکل و ایجاد مجموعه‌ای که دقیقاً شامل همه عناصری باشد که به حداقل یکی از مجموعه‌های دسته C متعلق باشند کافی است اصل موضوع تصریح را به کار گرفته و مجموعه: را تشکیل دهیم. در این صورت شرط لازم و کافی برای اینکه x∈U ای متعلق به این مجموعه باشد این است که X∈C ای موجود باشد که x∈X(یعنی x به حداقل یکی از مجموعه‌های دسته C متعلق باشد.) به زبان منطق ریاضی داریم: اصل موضوع گسترش یگانگی این مجموعه را تضمین می‌کند و لذا
گسترش یگانگی این مجموعه را تضمین می‌کند و لذا می‌توان برای آن نام و نماد مخصوصی را اختصاص داد. این مجموعه را "اجتماع دسته C از مجموعه‌ها" می‌خوانیم و با نمادهای formula_4 و formula_5 نمایش می‌دهیم و مطابق تعریف اگر دسته C از مجموعه‌ها، تهی باشد در این صورت مطابق تعریف اجتماع آن نیز تهی خواهد بود. پس اجتماع دسته‌ای تهی از مجموعه‌ها تهی است. همچنین اگر A و B دو مجموعه باشند، دسته {C={A,B بنابر اصل موضوع زوج سازی یک مجموعه است و نیز بنابر "اصل موضوع اجتماع" مجموعه U شامل همه عناصری که به حداقل یکی از
مجموعه U شامل همه عناصری که به حداقل یکی از مجموعه‌های C متعلق می‌باشند وجود دارد. در این صورت اجتماع دسته C را اجتماع دو مجموعه A و B می‌گوییم و آن را به صورت A∪B نشان می‌دهیم و داریم: پس بنا به تعریف {A∪B={x:x∈A∨x∈B. و لذا داریم: با توجه به تعاریف فوق روابط زیر را داریم (اثبات این روابط با استفاده از تعاریف ساده است. البته بر هر علاقه‌مند ریاضی واجب است که حداقل یکبار آن‌ها را اثبات کند) اشتراک مجموعه‌ها. حال فرض کنید A و B دو مجموعه باشند. در این صورت ممکن است این سؤال پیش بیاید که آیا مجموعه‌ای وجود
ممکن است این سؤال پیش بیاید که آیا مجموعه‌ای وجود دارد که شامل همه عناصری باشد که هم در A و هم در B وجود دارند. پاسخ مثبت است. می‌توان مجموعه {x∈A:x∈B} یا مجموعه {x∈B:x∈A} را تشکیل داد که به آن اشتراک دو مجموعه A و B می‌گوییم و آن را به صورت A∩B نشان می‌دهیم. حال اگر A و B دو مجموعه باشند برطبق "اصل موضوع اجتماع" مجموعه U شامل همه عناصر متعلق به A یا B وجود دارد. حال می‌توان اشتراک A و B را به صورت مجموعه {A∩B={x:x∈A∧x∈B تعریف کرد. واضح است که از این تعریف نتیجه می‌شود x∈A∩B اگر و فقط اگر x∈A و x∈B. یا به
نتیجه می‌شود x∈A∩B اگر و فقط اگر x∈A و x∈B. یا به نماد ریاضی: همانند خواصی که برای اجتماع بیان کردیم خواص زیر را در مورد اشتراک داریم: حال ممکن است این سؤال پیش بیاید که همان‌طور که اجتماع دسته C از مجموعه‌ها را به عنوان تعمیمی از اجتماع یک جفت مجموعه تعریف کردیم می‌توان مفهوم اشتراک را نیز برای دسته‌ای از مجموعه‌ها تعمیم دارد؟ فرض کنید C دسته‌ای از مجموعه‌ها باشد و بخواهیم مجموعه‌ای را داشته باشیم که دقیقاً شامل همه عناصری باشد که به هر یک از مجموعه‌های دسته C متعلق باشند یعنی مجموعه‌ای که دقیقاً شامل
دسته C متعلق باشند یعنی مجموعه‌ای که دقیقاً شامل عناصر مشترک میان مجموعه‌های متعلق به C باشد. آیا چنین مجموعه‌ای وجود دارد؟ پاسخ به این سؤال تاحدی شبیه به پاسخی است که در مورد اجتماع دسته C از مجموعه‌ها داده شد با این تفاوت که در تشکیل این مجموعه احتیاطی خاص لازم است. اگر C دسته‌ای از مجموعه‌ها باشد در این صورت بدیهی است که C می‌تواند تهی یا ناتهی باشد. ابتدا حالت دوم را که به نظر سر راست می‌رسد بررسی می‌کنیم: چون C ناتهی است پس یک مجموعه چون A وجود دارد که A∈C. حال با به کارگیری اصل موضوع تصریح مجموعه V
A∈C. حال با به کارگیری اصل موضوع تصریح مجموعه V را به صورت {برای هر x∈A: x∈X; X∈C} تشکیل می‌دهیم و این مجموعه دقیقاً همان مجموعه مورد نظر ماست چرا که دقیقاً شامل عناصری است که به هریک از مجموعه‌های X در C متعلق‌اند یعنی x∈V اگر و فقط اگر برای هر X (اگر X∈C آنگاه x∈X) حال سعی می‌کنیم مجموعه ارائه شده را به گونه‌ای بهتر معرفی کنیم چرا که وابستگی V به A پنداری بیش نمی‌باشد و V مستقل از A قابل تعریف است. بنابر "اصل موضوع اجتماع" کلیه عناصر موجود در مجموعه‌های دسته C را می‌توان در مجموعه‌ای چون U (اجتماع دسته
دسته C را می‌توان در مجموعه‌ای چون U (اجتماع دسته C) یافت. حال مجموعه {برای هر x∈U: x∈X; X∈C} را تشکیل می‌دهیم. اصل موضوع گسترش یگانگی این مجموعه را تضمین می‌کند و آن را اشتراک دسته C از مجموعه‌ها می‌نامیم و همانند اجتماع آن را به صورت formula_10 یا formula_11 نشان می‌دهیم. پس پاسخ سؤال مطرح شده در حالتی که C ناتهی است مثبت است. بیاید فرض کنیم formula_10 مجموعه باشد. در این صورت بر طبق تعریف formula_14. حال برای اینکه این مجموعه را بشناسیم کافی است بدانیم که دارای چه عناصری است.عنصر x به این مجموعه متعلق
که دارای چه عناصری است.عنصر x به این مجموعه متعلق است اگر و فقط اگر برای هر X متعلق به تهی، x∈X برای تعیین عناصر این مجموعه طبق معمول سؤال‌های در مورد مجموعه تهی ببینیم چه عناصری در این مجموعه قرار نمی‌گیرند و در شرط مجموعه صدق نمی‌کنند؟ اگر برای هر X در تهی، x∈X درست نباشد، در این صورت باید X در تهی باشد چنان‌که x به X متعلق نباشد ولی چنین چیزی محال است چون تهی اصلاً هیچ X ای در تهی وجود ندارد. پس هیج x ای نیست که نتواند در شرط مذکور صدق کند و نتیجتاً هر x در این شرط صدق می‌کند و به عبارت دیگر مجموعه‌ای
x در این شرط صدق می‌کند و به عبارت دیگر مجموعه‌ای که ما تعریف کردیم مجموعه‌ای جامع است که شامل همه چیز است که می‌دانیم چنین مجموعه‌ای وجود ندارد(ر. ک پارادکس راسل). پس در حالتی که دسته C تهی باشد اشتراک دسته C از مجموعه‌ها وجود ندارد. به این ترتیب تا اینجا متوجه شدیم که: برای هر دسته ناتهی از مجموعه‌ها، مجموعه‌ای چون V وجود دارد که دقیقاً شامل همه عناصری است که به هریک از عناصر مجموعه C متعلق باشند و این مجموعه اشتراک دسته غیر تهی از مجموعه‌ها است. اما اینکه ما، فقط به این دلیل که در جایی از کارمان ممکن
ما، فقط به این دلیل که در جایی از کارمان ممکن است مجموعه‌ای تهی از کار در آید، دائم مجبور باشیم قید و استثنا قایل شویم اسباب درد سر است. فرض کنید C دسته‌ای از مجموعه‌ها باشد. در این صورت اگر فرض کنیم اعضای C همگی زیرمجموعه مجموعه مفروضی چون U هستند در هر حال چه C تهی باشد و چه نباشد با معنی است و در حالتی که C تهی باشد برابر خود U است. ب این ترتیب به سؤال مربوط به اشتراک نیز پاسخ دادیم.
جوهر روناس یا آلیزارین یا ۱،۲-دی‌هیدروکسی‌آنتراکینون ماده‌ای سرخ‌رنگ است که برای رنگرزی به رنگ روناسی از آن استفاده می‌شود. در سال ۱۸۶۹ جوهر روناس که [رنگیزه] ای طبیعی بود به‌طور سنتتیک تولید شد.استفاده از جوهر روناس طبیعی بیش از ۳۵۰۰ سال سابقه دارد. در مصر و در آسیای مرکزی استفاده از این رنگ که از ریشه روناس استخراج می‌شد رواج داشت از جمله در مقابر فراعنه. تولید مصنوعی این رنگ باعث شد که کشت روناس که صادرات اصلی هندوستان بود تماماً از بین برود و دولت انگلستان که هندوستان را در استعمار داشت نتوانست از نزول
که هندوستان را در استعمار داشت نتوانست از نزول تولید روناس جلو گیری کند. منابع. Wikipedia contributors, "Alizarin," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Alizarin&amp;oldid=168936301 (accessed January 17, 2008).
عیسو (عبری: עֵשָׂו، به معنی «مودار») یا عیص، پسر بزرگ اسحاق و ربکا و برادر یعقوب است. او نخست‌زادگی خود را به آش سرخ فروخت و از آنجا به ادوم (عبری: אֱדוֹם، به معنی سرخ) معروف گردید. او به شکار اسب و غزال بسیار علاقه‌مند بود. بر طبق ادعای تورات: هنگامی که برای شکار رفت تا برگشته غذایی برای پدرش بپزد تا پدرش اسحاق او را برکت دهد، یعقوب آمده و به فریب از اسحاق برکت گرفت. فرزندان عیسو در کوه سعیر زندگی می‌کردند و جامه سرخ بر تن می‌کردند. عیسو دو همسر حتی و کنعانی به نام‌های عاداه و باسماس گرفت. باسماس برای عیسو
به نام‌های عاداه و باسماس گرفت. باسماس برای عیسو چهار پسر به نام‌های نحاس، زارح، شماه و مزاه به دنیا اورد و عاداه برای عیسو دو پسر به نام‌های الیفز و تامان آورد.
بدن‌نمایی یا عورت‌نمایی یا نمایش‌گری به نمایش دادن پیکر یا اعضای جنسی به دیگران در ملأ عام یا مکان نیمه‌عمومی گفته می‌شود. انواع گوناگونی از بدن‌نمایی وجود دارد همچون بدن‌نمایی در باشگاه برهنگی یا به صورت اعتراضات سیاسی یا در جمع دوستان که البته این‌ها جزو اختلال روان‌پزشکی بدن‌نمایی طبقه‌بندی نمی‌شوند، هرچند ممکن است مخاطب، گروهی از دوستان و رهگذران یا غریبه‌ها باشند و احساس آزردگی کرده و از فرد شکایت کنند. فرد مبتلا به اختلال بدن‌نمایی یا به‌طور خاص عورت‌نمایی با انجام این کار لذت می‌برد. این لذت لزوماً
با انجام این کار لذت می‌برد. این لذت لزوماً به ارگاسم منجر نمی‌شود. تاریخچه. بدن‌نمایی ریشه در تاریخ داشته و از دوران کلاسیک، گزارش‌هایی در این زمینه، وجود دارد. هرودوت، مورخ یونانی، چنین رفتارهایی را در زنان و مردان در کتاب خود از سدهٔ پنجم پیش از میلاد، روایت کرده است. وضعیت حقوقی. روایتی از آنچه به خودنمایشگری تعبیر می‌شود، از سوی شورایی برای مقابله با توهین به مقدسات در سال ۱۵۵۰ میلادی در ونیز، ثبت شده است. همچنین در بازنگری قانون ولگردی به سال ۱۸۲۴ در بریتانیا، تبصره‌ای اضافه شد که نمایشگری در صورتی
بریتانیا، تبصره‌ای اضافه شد که نمایشگری در صورتی که در اثر تمایلات بیمارگونه باشد از کیفر معاف شود. نمایشگری همچنان در اکثر کشورها به صورت کلی جرم محسوب می‌شود مگر بیمارگونه بودن آن به صورت اکید اثبات شود. دیدگاه روان‌شناختی. تا سدهٔ هجدهم میلادی، خودنمایشگری به عنوان یک رفتار پلید تلقی می‌شد. برخی این‌گونه می‌پنداشتند که بدن‌نمایی ناشی از ضعف در برقراری پیوند کامیاب با جنس مخالف است و بیشتر کسانی که در رابطه با جنس مخالف دچار شکست یا سرخوردگی شده‌اند، با به نمایش گذاشتن بدن خود به‌ویژه عورت، سعی در جلب
به نمایش گذاشتن بدن خود به‌ویژه عورت، سعی در جلب توجه و جبران کمبودهای جنسی خود دارند. نخستین بار در سال ۱۸۷۷ روان‌شناس فرانسوی چارلز لاسگ (۱۸۰۹–۱۸۸۳) به این پدیده به عنوان یک بیماری یا اختلال جنسی نگریست و دربارهٔ آن را مطالعه و تحقیق کرد. پس از او روانشناسان متعددی (از جمله فروید) بر روی این مسئله پژوهش نموده‌اند. با تحقیقات جدید مشخص شده است که تمایل به نمایشگری در همه انسان‌ها خصوصاً در کودکان تا حدودی وجود دارد. پژوهش‌هایی در زمینهٔ ارتباط نمایشگری با اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی (ADHD) انجام شده است،
اختلال کم‌توجهی - بیش‌فعالی (ADHD) انجام شده است، همچنین مطالعاتی در مورد علاقه پسربچه‌ها در به نمایش گذاشتن ادرار کردن خود ثبت شده است. این موضوع در دختربچه‌ها معمولاً به صورت برهنه ظاهر شدن در مقابل اشخاصی که جذابیت دارند دیده می‌شود.) اما این تمایل می‌بایست به صورت طبیعی در سن بلوغ، در آمیزش جنسی با شریک جنسی (دوست پسر/دختر، همسر) ادغام شده و محو شود. ادامهٔ این رفتار در بزرگسالان یک اختلال جنسی تلقی می‌شود که باید درمان شود. هنوز در بسیاری از کشورها نمایشگری یک جرم محسوب شده و منجر به دستگیری می‌شود.
یک جرم محسوب شده و منجر به دستگیری می‌شود. ملاک‌های تشخیص. ملاک‌های تشخیصی "DSM-IV-TR" برای نمایشگری: الف) در درازای یک دورهٔ حداقل ۶ ماهه تخیلات برانگیزندهٔ قوی و عودکننده جنسی، امیال شدید جنسی یا رفتارهای نمایش آلت تناسلی به یک بیگانه غیر منتظر روی می‌دهد. ب) شخص بر اساس این تمایلات جنسی دست به عمل بزند، یا این تمایلات یا خیال‌پردازی‌های جنسی سبب ناراحتی شدید یا بروز اشکالات بین فردی شوند. محیط پیرامون. محیط‌هایی که افراد بدن‌نما در آن‌ها خود را به نمایش می‌گذارند فرق می‌کنند. نمایشگران مرد معمولاً جلوی
می‌گذارند فرق می‌کنند. نمایشگران مرد معمولاً جلوی مدارس دخترانه یا کلیساها، در بین جمعیت، و در بوستان‌ها عورت‌نمایی می‌کنند، امکان دارد فرد نمایشگر در این محیط‌ها وانمود کند که مشغول ادرار کردن است. گاهی آن‌ها در یک فروشگاه بزرگ فقط بارانی بر تن می‌کنند، سوتی را برمی‌دارند و در آن می‌دمند و زمانی که خریداران زن به جهت سوت‌زن نگاه می‌کنند، بارانی خود را باز می‌کنند؛ یا با آلتی که به حالت نعوظ درآمده است به پنجرهٔ خانه ضربه می‌زنند و خود را به نمایش می‌گذارند؛ یا کنار یک زن در سینمای تاریک می‌نشینند و استمنا
یا کنار یک زن در سینمای تاریک می‌نشینند و استمنا می‌کنند. نمایشگر زن ممکن است در ورزشگاه‌ها، بوستان‌ها، کنارهٔ دریا یا اتوبوس نمایشگری کند. بسیاری از زنان نمایشگر حتی بدون نیاز به دست‌ورزی جنسی و صرفاً با نمایش بدن خود، به ارضای جنسی و ارگاسم می‌رسند. برداشت فرهنگی جامعه. نشان دادن اندام تناسلی یا بدن بزهنه در مکان عمومی، بر حسب اینکه این عمل به‌دست مرد انجام شده باشد یا زن، از سوی جامعه به صورت کاملاً متفاوتی برداشت می‌شود. چنانچه یک مرد در برابر زنی بی‌خبر، جامهٔ خود را درآورد، او عورت‌نما و زن، قربانی
جامهٔ خود را درآورد، او عورت‌نما و زن، قربانی محسوب می‌شود اما اگر که یک زن در مقابل مردی بی‌خبر عریان شود، مرد، تماشاگر جنسی و زن باز هم قربانی قلمداد می‌شود. به همین دلیل، عورت‌نمایی و تماشاگری جنسی عمدتاً اختلال‌های مردانه تلقی شده و جرم‌هایی هستند که غالباً مردان به آن متهم می‌شوند. حال آنکه به نظر می‌رسد این اختلال جنسی در هر دو جنس زن و مرد وجود دارد. برداشت مردانه بودن اختلال نمایشگری با فرهنگ ضعیف‌پنداری زنان مرتبط است. با توجه به تفاوت‌های فرهنگی در میزان معمول پوشش مردان و زنان در جوامع گوناگون،
میزان معمول پوشش مردان و زنان در جوامع گوناگون، حد و مرز تشخیص رفتار نمایشگرانه برای مرد و زن متفاوت است. فرهنگ بسیاری از جوامع غربی نمایشگری را تا حدود بسیاری برای زنان پذیرفته‌شده می‌داند، به گونه‌ای که امروزه میزان نمایش اعضای متمایز جنسی در جامهٔ زنان، بسیار بیشتر از مردان این جوامع است. در برخی فرهنگ‌های شرقی حالت معکوس وجود دارد. در اروپای قرون وسطی جامهٔ رسمی مردان نمایش‌دهندهٔ آلت جنسی و جامهٔ زنان سراسر پوشیده بود. الگوی فرهنگی جامعه در هر زمان و سرزمین معیار متفاوتی برای تشخیص مرز نمایشگری با
و سرزمین معیار متفاوتی برای تشخیص مرز نمایشگری با پوشش عادی ایجاد می‌کند. اختلالات همراه. اختلالاتی که نمایشگری اجباری با آن‌ها همراه می‌شود شامل وسواس دزدیدن، سندرم توره و اختلال بیش فعالی و کم توجهی (ADHD) است. سبب‌شناسی. رویکرد روانکاوی اظهار می‌دارد که عوامل روان‌پریشی بدن‌نمایی اجباری، اظهار هویت جنسی از طریق نشان دادن عضو جنسی و دیدن واکنش مخاطبان نظیر ترس، شگفتی، لذت یا تنفر است. در چنین موقعیتی نمایشگر به‌طور ناخودآگاه، احساس اختگی و ناتوانی جنسی می‌کند. در دیگر کنش‌های جنسی این افراد، نیز موضوع
می‌کند. در دیگر کنش‌های جنسی این افراد، نیز موضوع اصلی از نشان دادن و نگاه کردن مایه می‌گیرد. به عبارت دیگر، این دسته افراد با نشان دادن عضو جنسی خود به یک غریبه، می‌کوشند تا از راه تحت تأثیر قرار دادن او به یک احساس توانایی و تسلط جنسی دست یابند؛ زیرا اغلب روان‌شناسان و روانپزشکان برآنند که افراد نمایشگر از نظر شخصیتی دچار احساس عدم امنیت و اطمینان نسبت به توانایی جنسی و دچار احساس حقارت و فقدان قاطعیت و از نظر اجتماعی منزوی هستند. همانند اکثر رفتارهای جنسی در بزرگسالی، ریشهٔ این رفتار را نیز می‌توان در
در بزرگسالی، ریشهٔ این رفتار را نیز می‌توان در دوران کودکی جستجو کرد. تمایلات نمایشگری از روابط فرد با والد غیر هم‌جنسش حاصل می‌شود که غالباً سلطه‌جو و بیش از اندازه مراقب حال او بوده است، به علت وجود مادر یا پدری تهدیدکننده، فرد مبتلا به نمایشگری تا آن حد مضطرب می‌شود که احساس اختگی و تسلیم می‌کند. توزیع این اختلال در جوامع گوناگون، نشانگان فرهنگی - اجتماعی دارد و این مسئله نشان می‌دهند که فرهنگ و روش تربیتی کودک مرسوم در هر جامعه‌ای بر میزان شیوع این اختلال تأثیر مستقیم دارد. فروید باور داشت که ریشه
اختلال تأثیر مستقیم دارد. فروید باور داشت که ریشه نمایشگری در مرحلهٔ خودشیفتگی به وجود می‌آید، بدین شرح که لیبیدو (زیست‌مایه) در سیر تکامل خود، ابتدا در دهان، سپس در مقعد و پس از آن در عضو تناسلی کودک متمرکز می‌شود. به نظر فروید نوزاد در مرحلهٔ دهانی سراسر اید است و نمی‌تواند خود را از محیط تمیز بدهد. نوزاد تحت کنترل تکانه‌های زیست‌شناختی است و کاملاً موجودی خودخواه است. در این دوره که مرحلهٔ پیش از توجه کودک به افراد و اشیای خارج در محیط پیرامون است، کودک، پیوسته به خود توجه دارد و از نگریستن به اعضای بدن
پیوسته به خود توجه دارد و از نگریستن به اعضای بدن خود و لمس آن‌ها لذت می‌برد و در واقع به خود عشق می‌ورزد؛ و اینکه مادر چگونه به خواسته‌های کودک پاسخ دهد، که در این زمان فقط خواسته‌های نهاد است، ماهیت جهان کودک و تثبیت یا گذر کودک از این مرحله و شخصیت او در بزرگسالی را تعیین می‌کند. حال اگر در این مرحله که کودک فقط به خود توجه دارد و در واقع مظاهر «نارسیسیسم» یا خودشیفتگی در او متجلی است، لیبیدو تثبیت گردد، خاصیت روانی خودشیفتگی نیز در او باقی خواهد ماند. فروید علاوه بر عامل خودشیفتگی، محرومیت‌های جنسی را
علاوه بر عامل خودشیفتگی، محرومیت‌های جنسی را نیز باعث پیدایش اختلال نمایشگری می‌دانست، به همین علت است که «لوئی» دانشمند فرانسوی عقیده دارد که اگر درِ روسپی‌خانه‌های پاریس بسته شود، در هر کوچه و خیابان شهر پاریس نمونه‌های شگفت‌انگیزی از اشخاص نمایشگر خودنمایی خواهند کرد. کارل آبراهام باور دارد که ریشهٔ انحراف خودنمایی را در مردان عقدهٔ اختگی و در زنان رشک آلت مردی به وجود می‌آورد، فروید نیز در این مورد با آبراهام و میشل هم‌داستان است، بنابراین این مورد از نظر فروید باید سومین منشأ نمایشگری باشد. مطالعهٔ
نظر فروید باید سومین منشأ نمایشگری باشد. مطالعهٔ موردی. کارل آبراهام با ذکر پروندهٔ زن مبتلا به اختلال بدن‌نمایی اجبارگونه، به شرح زیر عقیده خود را دربارهٔ منشأ این انحراف به اثبات رسانده است: زنی ۲۸ ساله که دارای روابط بسیار صمیمانه با شوهرش بوده، اظهار می‌دارد: «برای اولین مرتبه در سن ۱۷ سالگی موقعی که در مقابل آینه‌ای برهنه شده بودم، ناگهان متوجه شدم که پسر همسایه مشغول تماشای من است. با کشف این موضوع دچار هیجان وافری شدم که نزدیک بود از فرط لذت غش کنم و به خوبی احساس کردم که لذت این عمل برای من به
و به خوبی احساس کردم که لذت این عمل برای من به مراتب زیادتر از لذت جنسی در موقع همبستری است. در تابستان که برای آب‌تنی به کنار دریا رفته بودم نیز چند بار با این عمل، لذت فوق‌العاده‌ای بردم.» پس از مراجعه به روان‌پزشک معلوم شد که زن نامبرده دارای اختلال رشک آلت مردی است، یعنی در دوران کودکی (مرحلهٔ سوم از رشد روانی جنسی یا مرحله آلتی) با پی بردن به ساختار جنسی جنس مخالف، و به دلیل عدم شناخت کامل از همجنسان خود، به توهم فقدان عضو جنسی که در مردان وجود دارد دچار می‌شود، احساس حقارت به او دست می‌دهد و به‌علت
می‌شود، احساس حقارت به او دست می‌دهد و به‌علت اینکه اساس جسم او با مردان تفاوت دارد و فاقد عضو نرینه است، دچار کمپلکس و ناراحتی می‌شود و این ناراحتی که بر اثر واپس خوردن، به ناخودآگاه رانده می‌شود، در هنگام مقتضی تجلی و تظاهر می‌کند و فرد مذکور می‌کوشد فقدان عضو نرینه را در خود، با توجه و نمایاندن سینه‌ها و دیگر اندام‌هایش جبران کند. پس از اینکه روان‌کاو، وضع او را تشریح کرد و عقدهٔ او را به ضمیر آگاهش آورد، بیمار پس از مدت کوتاهی درمان شد. رویکرد رفتاری. این رویکرد عورت‌نمایی اجبارگونه را نتیجهٔ یادگیری
این رویکرد عورت‌نمایی اجبارگونه را نتیجهٔ یادگیری در کودکی تربیت اشتباه می‌داند؛ یعنی زمانی که فرد هنگام نشان دادن خودش تحریک جنسی شده و ناراحتی و رفتار تند دیگران (والدین) از این رفتار، موجب برانگیختگی او شده است. با گذشت زمان، تکرار این رفتار به قدری تقویت شده که به صورت عادت درآمده است. روانشناسان بر اساس همین رویکرد، برای پیشگیری از رفتار نمایشگری، به والدین توصیه می‌کنند از هرگونه رفتار تند و خشن با کودک در برخورد با نمایش برهنگی یا بر انگیختگی جنسی‌اش خودداری کنند. کودک رفتاری مجرمانه و ناشایست ندارد
خودداری کنند. کودک رفتاری مجرمانه و ناشایست ندارد و باید به آرامی فرهنگ پوشش را به او آموخت. رویکرد زیستی. بیماری‌های مغزی نیز ممکن است سبب آزادسازی تکانه‌های انحرافی گردد. گزارش‌هایی در دست است که به همراهی عورت‌نمایی با اختلال عصب‌شناسی اذعان کرده‌اند. این گزارش‌ها آسیب مغزی، به ویژه آسیب‌های قطعهٔ گیجگاهی، را با عورت‌نمایی مرتبط دانسته‌اند. خاطرنشان می‌شود که این اختلال عصب‌شناسی با اختلال میل جنسی به کودکان (بچه‌بازی)، اختلال یادگارپرستی، مبدل‌پوشی جنسی و آزارگری-آزارخواهی جنسی (سادومازوخیسم) نیز همراه
و آزارگری-آزارخواهی جنسی (سادومازوخیسم) نیز همراه شده است. در گزارش دیگری به مواردی از اختلال میل جنسی به کودکان، اختلال یادگارپرستی، مبدل‌پوشی جنسی و آزارخواهی جنسی در افراد مبتلا به سندرم توره و اختلال بیش‌فعالی و کم‌توجهی اشاره شده است که عوامل ژنتیکی را در ایجاد این رفتارهای جنسی مؤثر دانسته‌اند. درمان رفتاری. برای درمان عورت‌نمایان رویکرد رفتاری، معمولاً کاربرد اصول یادگیری، مانند شرطی‌سازی تقابلی و شرطی‌سازی بیزاری‌آور را دربردارد. فرد باید پیوند میان لذت جنسی و رفتار نمایشگری را یادگیری‌زدایی کند،
لذت جنسی و رفتار نمایشگری را یادگیری‌زدایی کند، که این کار یا از طریق برقراری پیوندهای تازه بین تمایل جنسی و محرک‌های مناسب یا از طریق مرتبط کردن درد و شرمندگی، به جای لذت، با رفتار عورت‌نمایی صورت می‌گیرد. برای نمونه، درمانگر ممکن است از «شرطی کردن ناآشکار» یا «حساس‌سازی پنهان» نوعی روش رفتاری، استفاده کند که به موجب آن، درمان‌جو تجسم می‌کند در حالی آشنایان او را می‌بینند، که مشغول رفتارهای عورت نمایی است، و بدین طریق درمان‌جو شرم و خجالت زیادی را متحمل می‌شود. این درمان منتقدانی نیز دارد. شرمساری جنسی
می‌شود. این درمان منتقدانی نیز دارد. شرمساری جنسی چنانچه بیش از حد تقویت شود خود باعث مشکلات و اختلالات بسیاری در روابط زناشویی و ارتباطات اجتماعی خواهد شد. «روش ارضا» یا «شرطی‌سازی دوبارهٔ ارگاسمی» روشی است که به صورت متداول به کار رفته است؛ و شکل‌های گوناگونی دارد. در این روش، درمان‌جو با استفاده از خیالپردازی‌های غیرنمایشگرانه به خودارضایی تا حد رسیدن به ارگاسم می‌پردازد و سپس در حالی که خیالپردازی‌های نمایشگرانه را با صدای بلند بیان می‌کند به خودارضایی ادامه می‌دهد. نتایج نشان داده‌اند که ارضای کلامی
ادامه می‌دهد. نتایج نشان داده‌اند که ارضای کلامی به تنهایی نیز دارای آثار قابل مقایسه‌ای با ارضای عملی بوده است، هم‌اکنون، روش‌های ارضاگری را تحت عنوان «نوارهای ملال آور» در چهارچوب بسیاری از برنامه‌های درمانگری، گنجانده‌اند. دلزدگی استمنایی: در این حالت فرد به مدت نیم ساعت بعد از انزال به استمنا کردن ادامه می‌دهد – که تکلیفی ملال‌انگیز است – و در عین حال هر نوع تغییر در عورت‌نمایی را با صدای بلند شرح می‌دهد. درمان دارویی. علاوه بر مداخله‌های روان شناختی، شواهد بالینی متعددی وجود دارد که پاروکستین می‌تواند
بالینی متعددی وجود دارد که پاروکستین می‌تواند رفتارهای بی‌اختیار و تمایلات نمایشگری را کاهش دهد. همچنین کلومیپرامین جهت کنترل اختلال خودنمایشگری (در صورت همراهی با افسردگی اساسی) مورد مطالعه قرار گرفته است.
فلورانس نایتینگل (زادهٔ ۱۲ می ۱۸۲۰ - درگذشت ۱۳ اوت ۱۹۱۰ میلادی)، یک اصلاحگر اجتماعی انگلیسی، آماردان و بنیانگذار پرستاری نوین بود. نایتینگل زمانی برجسته شد که به‌عنوان مدیر و مربی، ترتیب مراقبت سازمان یافته از سربازان مجروح در طی جنگ کریمه را داد. او به پرستاران اعتبار امیدوار کننده‌ای داد و تبدیل به تندیسی از فرهنگ ویکتوریایی شد، به‌خصوص توصیفی که از او شد به‌عنوان «زنی چراغ به‌دست» که شبانگاه میان مجروحان جنگی گشت می‌زد. اخیراً برخی می‌گویند که در مورد دستاوردهای نایتینگل در جنگ کریمه توسط رسانه‌های آن
نایتینگل در جنگ کریمه توسط رسانه‌های آن زمان اغراق شده است، اما منتقدان در مورد اهمیت کارهایی که او بعدها برای حرفه‌ای کردن نقش پرستاری زنان ایفا کرد متفق‌القول اند. در ۱۸۶۰، نایتینگل با تأسیس مدرسه پرستاری در بیمارستان سنت توماس در لندن، اساس پرستاری حرفه‌ای را بنا نهاد. این مدرسه اولین مدرسه پرستاری سکولار در جهان بود، و اکنون بخشی از کالج پادشاهی لندن است. به منظور قدردانی از کارهای او، یک تعهد نایتینگلی از پرستاران جدید گرفته می‌شد و مدال فلورانس نایتینگل، بالاترین دستاورد بین‌المللی پرستاری، به افتخار
بالاترین دستاورد بین‌المللی پرستاری، به افتخار او نامگذاری شد و روز جهانی پرستار که هر ساله برگزار می‌شود نیز در روز تولد او می‌باشد. اصلاحات اجتماعی او شامل ارتقاء سطح سلامت برای تمام بخش‌های جامعه بریتانیا، بهبود وضع گرسنگی در هند، کمک به قوانین سقط جنین که برای زنان خشن بود و توسعه فرم‌های قابل قبول مشارکت زنان در نیروی کار. نایتینگل یک نویسنده حیرت‌آور و همه‌کاره بود. بسیاری از کارهایی که او در دوران زندگانی اش منتشر کرده، مرتبط با دانش پزشکی بوده است. برخی از رساله‌های او به زبان ساده انگلیسی نوشته،
برخی از رساله‌های او به زبان ساده انگلیسی نوشته، چنان‌که به راحتی توسط افرادی که مهارت ادبی پایینی دارند نیز فهمیده شود. او همچنین در استفاده از اینفوگرافی‌ها نیز پیشتاز بود و از ارائه‌های مصور داده‌های آماری نیز به نحو مؤثری استفاده می‌کرد. بسیاری از نوشته‌های او شامل کارهای گسترده‌ای در مورد مذهب و عرفان بوده و تنها پس از مرگ او بود که منتشر شدند. ابتدای زندگی و حضور در جنگ. پدرش ویلیام ادوارد شور یکی از اعضای اشراف‌زادهٔ دربار به‌شمار می‌رفت و فلورانس کوچک، در یک خانه بزرگ و راحت دوران کودکی خود را
کوچک، در یک خانه بزرگ و راحت دوران کودکی خود را گذراند. خانواده او پس از ورود فلورانس به حرفه پرستاری از او متنفر شدند. در نامه‌های محرمانه‌ای که از او یافت شده، نوشته «از کودکی برای خدمت به بیماران و بی‌پناهان الهاماتی از سوی خداوند به قلبم می‌رسید.» او برخلاف خواستِ خانواده‌اش، علاقه زیادی به درمان بیماران و پرستاری داشت و تصمیم به پا گذاردن در این راه گرفت. به گفته خودش، از دوران کودکی همواره ندایی از جانب خداوند به گوش او می‌رسیده است و شب‌ها هرگز خواب نداشته تا زمانی که صبح فرامی‌رسیده است خودش می‌گفت
تا زمانی که صبح فرامی‌رسیده است خودش می‌گفت صدایی آرام مرتباً می‌گفت‌ای فلورانس کوچک، آینده تو تماماً در خدمت بیماران سپری خواهد شد؛ تو سرنوشت مرگبار بیماران را دگرگون خواهی کرد؛ تو مکتبی را پایه‌گذاری خواهی کرد که سرنوشت مرگبار بیماران را دگرگون خواهد ساخت. ای فلورانس کوچک، به‌پا خیز و بیدار باش. سال ۱۸۵۳، با آغاز جنگ کریمه میان امپراتوری عثمانی و روسیه، فرانسه و انگلستان به یاری عثمانی ایشان به همراه مرتضی (همسرشان) سربازان خود را به جنگ فرستادند. آن زمان تیتر روزنامه‌های تایمز لندن خبر از جنگ و توصیف
تیتر روزنامه‌های تایمز لندن خبر از جنگ و توصیف اوضاع وخیم بیمارستان‌های نظامی انگلیس می‌داد. در گزارش‌ها آمده بود تنها ۲۰ پرستار در جبهه‌ها فعالیت می‌کنند، بیمارستانی وجود ندارد و حتی باند برای پانسمان هم نیست. با انتشار این گزارش‌ها، فلورانس از وزیر جنگ انگلیس درخواستِ وسایل و امکانات بهداشتی کرد و سپس با همراهی ۳۴ پرستار زن، با شجاعت تمام، پا به اعماق خاک ترکیه گذاشت و به یاری مجروحان شتافت. این نخستین باری بود که یک زن به شکل رسمی اجازه می‌یافت که در ارتش فعالیت کند. وضعیت در منطقه بسیار نامناسب بود،
فعالیت کند. وضعیت در منطقه بسیار نامناسب بود، به‌طور مثال، تخت‌خواب به اندازه کافی وجود نداشت، همه چیز کثیف بود و همه جا پر از موش بود. وقتی در نوامبر سال ۱۸۵۴ به منطقه رسید، پزشک ارتش حاضر نبود با او کار کند، اما این باعث نشد نایتینگل مأیوس شود و خیلی زود شروع به تمیز کردن محوطه کرد و سربازان بیشتری نیز برای تمیز کردن بیمارستان به او پیوستند. او شب‌ها در بیمارستان به سربازانی که به‌شدت مجروح بودند سر می‌زد و تلاش می‌کرد تا آن‌ها شرایط بهتری داشته باشند. به همین دلیل بود که او به نام زن چراغ‌به‌دست شناخته