payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انفرادی اش تا نیمی از سال بعد در ماه مه ۱۹۲۳ در Souther Field در آمریکوس، جورجیا، میدان آموزش پروازهای ارتش سابق رخ داد، جایی که او مازاد جنگ جهانی اول Curtiss JN-4 را خریداری کرد " هواپیمای دو جانبه جنی. اگرچه لیندبرگ بیش از شش ماه است که هواپیمایی را لمس نکرده بود، اما او قبلاً مخفیانه تصمیم گرفته بود که خودش آماده پرواز به هوا است. لیندبرگ پس از نیم ساعت وقت دوتایی با خلبانی که برای دریافت مازاد JN-4 دیگر در حال بازدید از میدان بود، برای اولین بار در جنی که به تازگی ۵۰۰ دلار خریداری کرده بود، پرواز
جنی که به تازگی ۵۰۰ دلار خریداری کرده بود، پرواز انفرادی کرد. لیندبرگ پس از گذراندن حدود یک هفته دیگر در این زمینه برای "تمرین" (بدست آوردن پنج ساعت زمان "خلبان در فرماندهی")، برای اولین بار در انفرادی از ایالات متحده آمریکا به مونتگومری، آلاباما، ۱۴۰ مایلی غرب رفت. پرواز کشور. وی در ادامه باقیمانده سال ۱۹۲۳ را با نام "Daredevil Lindbergh" تقریباً در یک طوفان بدون توقف به سر برد. برخلاف سال قبل، این بار لیندبرگ با "کشتی خودش" به عنوان خلبان پرواز کرد. چند هفته پس از ترک آمریکا، هنگامی که نخستین پرواز شبانه
پس از ترک آمریکا، هنگامی که نخستین پرواز شبانه خود را در نزدیکی لیک ویلیج، آرکانزاس انجام داد، به یک نکته مهم دیگر در زمینه هواپیمایی دست یافت. در حالی که لیندبرگ در لون راک، ویسکانسین طوفانی می‌کرد، در دو نوبت او یک پزشک محلی را با عبور از رودخانه ویسکانسین به مراکز اضطراری رساند که به دلیل طغیان غیرقابل دسترسی بودند. او هنگام فرود چندین بار پروانه خود را شکست و در ۳ ژوئن ۱۹۲۳ هنگامی که با پدرش به سمت خندق برخورد کرد، در حالی که پدرش را می‌دوید - سپس برای سنای ایالات متحده در حال اجرا بود - برای یک هفته
سنای ایالات متحده در حال اجرا بود - برای یک هفته زمینگیر شد. در ماه اکتبر، لیندبرگ جنی خود را با پرواز به آیووا، جایی که آن را به یک دانشجوی پرواز فروخت. پس از فروش جنی، لیندبرگ با قطار به لینکلن بازگشت. در آنجا، او به لئون کلینک پیوست و برای چند ماه آینده در Curtiss JN-4C "Canuck" (نسخه کانادایی جنی) به طوفان جنوبی ادامه داد. لیندبرگ همچنین هنگامی که موتورش اندکی پس از برخاستن در پنساکولا، فلوریدا از کار افتاد، این هواپیما را "شکست" اما دوباره موفق شد خسارت را برطرف کند. پس از چند ماه طوفان طوفانی از طریق
را برطرف کند. پس از چند ماه طوفان طوفانی از طریق جنوب، دو خلبان از شرکت در سان آنتونیو، تگزاس جدا شدند، جایی که لیندبرگ در ۱۹ مارس ۱۹۲۴ به بروکس فیلد گزارش داد تا یک سال آموزش پرواز نظامی را با سرویس هوایی ارتش ایالات متحده در آنجا آغاز کند (و بعداً در حوالی کلی فیل). لیندبرگ در ۵ مارس ۱۹۲۵، هشت روز قبل از فارغ‌التحصیلی، جدی‌ترین حادثه پرواز خود را داشت، هنگامی که در حین مانورهای جنگ هوایی با هوای دیگر با یک ارتش دیگر S.E.5 برخورد کرد. هنگامی که لیندبرگ برای اولین بار در کلاس خود در مارس ۱۹۲۵ فارغ‌التحصیل
اولین بار در کلاس خود در مارس ۱۹۲۵ فارغ‌التحصیل شد، فقط ۱۸ نفر از ۱۰۴ کادویی که یک سال زودتر آموزش پرواز را آغاز کرده بودند، باقی ماندند و بدین ترتیب بال‌های خلبان ارتش خود و کمیسیون را به عنوان ستوان دومی در سپاه ذخیره خدمات هوایی به دست آوردند. لیندبرگ بعداً گفت که این سال برای پیشرفت او به عنوان یک فرد متمرکز، هدف گرا و به عنوان یک هواپیمابر بسیار حیاتی است. ارتش به خلبانان وظیفه اضافی دیگری نیازی نداشت، بنابراین بلافاصله پس از فارغ‌التحصیلی، لیندبرگ به هوانوردی غیرنظامی به‌عنوان طوفان باران و مربی
به هوانوردی غیرنظامی به‌عنوان طوفان باران و مربی پرواز، اگرچه به‌عنوان یک افسر ذخیره نیز با پیوستن به اسکادران مشاهده ۱۱۰، لشکر ۳۵، گارد ملی میسوری، در سنت لوئیس به انجام پروازهای نیمه وقت نظامی ادامه داد. وی در ۷ دسامبر ۱۹۲۵ به ستوان یکم و در ژوئیه ۱۹۲۶ به سرداری ارتقا یافت. پرواز نیویورک - پاریس. اولین پرواز بدون توقف جهان از طریق آتلانتیک (هرچند در ۱۸۹۰ مایل یا ۳٬۰۴۰ کیلومتر، بسیار کوتاهتر از پرواز لیندبرگ یا ۳۶۰۰ مایل یا ۵۸۰۰ کیلومتری ویا12494کیلومتری رادر71ساعت پرواز) هشت سال زودتر توسط جان آلکوک و
رادر71ساعت پرواز) هشت سال زودتر توسط جان آلکوک و آرتور ویتن براون توسط هواپیماسازان انگلیسی در ویکرز ویمی IV انجام شد. بمب افکن آنها در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۹ سنت جان، نیوفاندلند را ترک کردند و روز بعد به ایرلند رسیدند. تقریباً در همان زمان، ریموند اورتایگ، هتلدار نیویورکی متولد فرانسه متولد آگوستوس پست، دبیر باشگاه Aero Club آمریکا شد و از او خواست که برای اولین پرواز موفق ترانس آتلانتیک موفقاً بین شهرهای نیویورک و پاریس جایزه ۲۵۰۰۰ دلاری تعیین کند (در پنج سال پس از تأسیس. وقتی این مهلت در سال ۱۹۲۴ بدون تلاش جدی
از تأسیس. وقتی این مهلت در سال ۱۹۲۴ بدون تلاش جدی سپری شد، اورتایگ پیشنهاد خود را برای پنج سال دیگر تمدید کرد، این بار تعدادی از مدعیان شناخته شده، بسیار باتجربه و با بودجه مالی را جذب کرد … هیچ‌کس موفق نبود. در تاریخ ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۶، سیکورسکی S-35، آس پرواز کننده فرانسوی جنگ جهانی اول، رنه فونک هنگام پرواز از روزولت فیلد در نیویورک سقوط کرد. هوانوردان نیروی دریایی ایالات متحده، نوئل دیویس و استنتون اچ ووستر، در تاریخ ۲۶ آوریل ۱۹۲۷، هنگام آزمایش Keystone Pathfinder، در لانگلی فیلد، ویرجینیا کشته شدند. در
در لانگلی فیلد، ویرجینیا کشته شدند. در تاریخ ۸ مه قهرمانان جنگ فرانسوی چارلز نانجسر و فرانسوا کولی پاریس را ترک کردند - فرودگاه لو بورژ در هواپیمای Levasseur PL 8 L'Oiseau Blanc. آنها پس از آخرین بار عبور از سواحل غربی ایرلند در جایی در اقیانوس اطلس ناپدید شدند. کلارنس دی. چمبرلین و کاشف قطب شمال، ریچارد ای. برد، مسابقه هوایی آمریکایی نیز در این مسابقه شرکت داشتند. در اوایل صبح جمعه، ۲۰ مه ۱۹۲۷، لیندبرگ از روزولت فیلد، لانگ آیلند پرواز کرد. مونوپلن وی با ۴۵۰ گالن ایالات متحده (۱٬۷۰۴ لیتر) سوخت پر شده بود
گالن ایالات متحده (۱٬۷۰۴ لیتر) سوخت پر شده بود که برای جلوگیری از انسداد خط سوخت به‌طور مکرر صاف می‌شد. هواپیمای کاملاً بارگیری شده ۵٬۱۳۵ پوند (۲٬۳۲۹ کیلوگرم) وزن داشت و پرواز آن با باند گل آلود و باران خیس مواجه شد. منو هواپیمای لیندبرگ توسط موتور شعاعی J-5C Wright Whirlwind تأمین می‌شد و در هنگام پرواز ۷:۵۲ صبح سرعت آن بسیار کند شد اما خطوط تلفن را در انتهای میدان تقریباً شش متر با یک ذخیره مناسب پاک کرد. سرعت پرواز ". طی ۳۳ + ۱/۲ ساعت آینده، لیندبرگ و روح با چالش‌های زیادی روبرو شدند، از جمله اینکه
و روح با چالش‌های زیادی روبرو شدند، از جمله اینکه می‌توان از ابرهای طوفانی با سرعت ۱۰ هزار فوت (۳۰۰۰ متر) و بالای موج در ۱۰ فوت (۳٫۰ متر) پایین آمد. هواپیما با یخ زدگی، چندین ساعت از بین مه کور پرواز کرد و لیندبرگ فقط با حساب مرده حرکت کرد (او در پیمایش توسط خورشید و ستارگان مهارت نداشت و تجهیزات ناوبری رادیویی را سنگین و غیرقابل اعتماد رد کرد). او خوش شانس بود که بادهای بر فراز اقیانوس اطلس یکدیگر را لغو کردند و به او رانش صفر دادند - و در نتیجه ناوبری دقیق در طول پرواز طولانی بر فراز اقیانوس بی خاصیت
دقیق در طول پرواز طولانی بر فراز اقیانوس بی خاصیت انجام داد. وی ساعت ۱۰:۲۲ بعد از ظهر در فرودگاه لو بورژ فرود آمد. روز شنبه، ۲۱ مه. این فرودگاه بر روی نقشه او مشخص نشده بود و لیندبرگ فقط می‌دانست که حدود هفت مایل شمال شرقی شهر است. او در ابتدا به دلیل پخش شدن چراغهای روشن به تمام جهات آن را با برخی مجتمعهای بزرگ صنعتی اشتباه گرفت - در واقع چراغهای جلوی ده‌ها هزار اتومبیل تماشاگر گرفتار شده در «بزرگترین ترافیک تاریخ پاریس» که سعی در حضور آنها برای فرود لیندبرگ. جمعیتی که حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده بودند به
جمعیتی که حدود ۱۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده بودند به زمین حمله کردند، لیندبرگ را از کابین خلبان بیرون کشیدند و او را برای «نزدیک به نیم ساعت» بالای سر خود حمل کردند. قبل از رسیدن خلبان و هواپیما به کمک آشیانه‌های نظامی، سربازان و پلیس فرانسه، توسط شکارچیان سوغات مقداری خسارت به روح (به ویژه پارچه‌های ظریف، پارچه نقره ای نقاشی شده روی بدنه) وارد شد. در میان جمعیت دو نخست‌وزیر آینده هند، جواهر لعل نهرو و دخترش ایندیرا گاندی وجود داشت. پرواز لیندبرگ توسط انجمن ملی هوانوردی بر اساس قرائت از یک باروگراف مهر و موم شده
بر اساس قرائت از یک باروگراف مهر و موم شده در Spirit تأیید شد.
روابط اسرائیل و ایران را می‌توان به سه دوره عمده تقسیم کرد: دوره روابط دوستانه این دو کشور از سال ۱۳۲۶ تا ۱۳۵۷ در دوران دودمان پهلوی، وخامت روابط پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران تا سال ۱۳۶۹ و سرانجام روابط خصمانه پس از پایان جنگ اول خلیج فارس. ایران در سال ۱۳۲۶ در بین ۱۳ کشور جهان بود که با طرح سازمان ملل برای تقسیم فلسطین مخالفت کرد. دو سال بعد نیز ایران به پذیرش اسرائیل در سازمان ملل متحد رای منفی داد. پس از کودتای ۲۸ مرداد که قدرت محمدرضا پهلوی را تثبیت کرد. اسرائیل در سال ۱۹۴۸، روابط نزدیکی با ایران داشت و
اسرائیل در سال ۱۹۴۸، روابط نزدیکی با ایران داشت و ایران پس از ترکیه دومین کشور مسلمانی بود که دولت یهود را به رسمیت شناخت. اسرائیل در زمان پادشاهی محمدرضا پهلوی متحد ایران بود. تا جایی که آژانس جاسوسی موساد به آموزش پلیس مخفی ساواک رژیم پهلوی کمک کرد. روابط دو کشور به‌طور قابل توجهی بهبود یافت. محمدرضا پهلوی از دخالت مستقیم در جنگ‌های اعراب و اسرائیل پرهیز کرد و با شرق و غرب روابط مطلوبی داشت. در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰ خورشیدی، ایرانِ پهلوی و اسرائیل یکی از گسترده‌ترین شبکه‌های همکاری اقتصادی در خاورمیانه را
شبکه‌های همکاری اقتصادی در خاورمیانه را شکل دادند. دولت تهران پس از به‌رسمیت‌شناختن رسمی اسرائیل، سفارتخانه‌هایی در هر دو پایتخت افتتاح کرد و صادرات نفت خام ایران از طریق خط لوله ایلات–اشکلون به بنادر مدیترانه‌ای اسرائیل آغاز شد؛ طرحی که سالانه میلیون‌ها بشکه نفت را به اروپا رساند و درآمد تازه‌ای برای هر دو کشور فراهم آورد. در همین دوره، شرکت‌های اسرائیلی فناوری آبیاری قطره‌ای را به مزارع خوزستان و یزد وارد کردند و حجم مبادلات کشاورزی و صنعتیِ دو کشور رو به فزونی گذاشت. همکاری علمی و فرهنگی نیز شکوفا بود:
فزونی گذاشت. همکاری علمی و فرهنگی نیز شکوفا بود: دانشگاه تهران میزبان دوره‌های جراحی قلب و چشم با حضور گروهی از پزشکان اسرائیلی شد و دانشجویان ایرانی به‌منظور فراگیری مهندسی پیشرفته راهی تِخنیون و پژوهش‌های علوم پایه راهی مؤسسه علوم وایزمن گردیدند. کنسرت‌های موسیقی ایرانی در تالارهای تل‌آویو و نمایشگاه‌های هنری اسرائیلی در موزه‌های تهران برگزار می‌شد و رسانه‌های دو کشور این دوران را «طلایی» می‌نامند؛ دورانی که ارزش مبادلات دوجانبه تا میانهٔ دههٔ ۱۳۵۰ به جایگاهی بی‌رقیب در منطقه رسید. پس از انقلاب ۱۳۵۷
جایگاهی بی‌رقیب در منطقه رسید. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران همه روابط دیپلماتیک و تجاری با اسرائیل را قطع کرد و حکومت اسلامی ایران، اسرائیل را به عنوان یک کشور به رسمیت نمی‌شناسد. چرخش از صلح سرد به خصومت در اوایل دهه ۱۳۷۰ خورشیدی رخ داد، اندکی پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و شکست ارتش عراق در جنگ خلیج فارس پس از آن قطب‌های قدرت در خاورمیانه به سمت ایران و اسرائیل تغییر یافتند. این درگیری در اوایل دهه ۷۰ تشدید شد، زیرا دولت اسحاق رابین مواضع تهاجمی‌تری علیه ایران اتخاذ کرد. درگیری لفظی این دو کشور در دوران
ایران اتخاذ کرد. درگیری لفظی این دو کشور در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی‌نژاد که اظهارات ستیزه‌جویانه‌ای علیه اسرائیل انجام داده بود، افزایش یافت. سایر عواملی که به تشدید این تنش‌ها دامن‌زد عبارتند از: توسعه برنامه هسته‌ای در ایران، حمایت ایران از گروه‌هایی مانند حزب‌الله، جهاد اسلامی و حماس و اتهام دست‌داشتن ایران در حملات تروریستی ازجمله حمله به سفارت اسرائیل در بوئنوس آیرس در سال ۱۳۷۱ و بمب‌گذاری آمیا و ادعای ایران مبنی بر حمایت اسرائیل از گروه‌هایی مانند مجاهدین خلق ایران و جندالله و نیز عملیات‌های
مجاهدین خلق ایران و جندالله و نیز عملیات‌های مخفیانه تروریستی در ایران. دوره پهلوی. پیش از اسرائیل. پس از جنگ جهانی اول و با مقاومت فلسطینیان در برابر مهاجرت یهودیان، جامعه ایران با رهبری روحانیون روی خوشی به رشد جنبش صهیونیسم نشان نداد. بااینحال ایران به دلیل جمعیت بالای یهودیان برای سازمان جهانی صهیونیسم و تشویق آنها برای مهاجرت به فلسطین اهمیت داشت. آژانس یهود (وابسته به سازمان جهانی صهیونیسم) در سال ۱۹۴۲ در زمان اشغال ایران در جنگ جهانی دوم موفق شد تا هیاتی را با هدف کمک به آموزش دینی یهودیان بفرستد.
هیاتی را با هدف کمک به آموزش دینی یهودیان بفرستد. اما دولت ایران مخالف شدید تشکیل کشور یهودی در مناطق فلسطینی بود. تا جایی که که وقتی ایران در سال ۱۹۴۷ به عنوان یکی از اعضای کمیته ویژه فلسطین در سازمان ملل انتخاب شد یکی از سه کشوری بود که با تقسیم فلسطین بین یهودیان و فلسطینی‌ها مخالفت کرد. ایران حتی در جلسه رای‌گیری در مجمع عمومی سازمان ملل متحد علیه طرح تقسیم فلسطین رای داد. به‌رسمیت شناختن. در سال ۱۹۴۸ میلادی که طرح تشکیل کشور اسرائیل در دستور کار سازمان ملل متحد گذاشته شد، نصرالله انتظام نماینده ایران
ملل متحد گذاشته شد، نصرالله انتظام نماینده ایران در سازمان ملل به عضویت کمیسیونی از نمایندگان یازده کشور انتخاب شد که به قضیه فلسطین رسیدگی کنند. او در این کمیسیون با تقسیم فلسطین و تشکیل کشور اسرائیل مخالفت کرد و خواهان تشکیل دولتی واحد اما فدرال در فلسطین شد. تشکیل کشور اسرائیل اعتراض‌های گسترده‌ای در ایران بر پا کرد. در سطوح رسمی نیز نمایندگان مجلس شورای ملی علیه اسرائیل موضع‌گیری می‌کردند و خواهان اقداماتی علیه دولت تازه تأسیس اسرائیل می‌شدند. نخستین موضع‌گیری علنی در سطوح رسمی را با اسرائیل، محمدرضا
علنی در سطوح رسمی را با اسرائیل، محمدرضا آشتیانی‌زاده نماینده ورامین در مجلس شورای ملی کرد که تأسیس اسرائیل را ضربه‌ای خواند که «آمریکا و شوروی بر قلب عالم اسلام زده‌اند». جنگ اعراب و اسرائیل. هنگام تشکیل کشور اسرائیل، حدود ۴۵۰۰ نفر از اتباع ایران در فلسطین زندگی می‌کردند که ۲۵۰۰ نفر از آنان مسلمان بودند. جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ باعث آوارگی بخش بزرگی از آنان شد. تلاش دولت ایران (در زمان نخست‌وزیری محمد ساعد مراغه‌ای) برای کمک به اتباع خود باعث نخستین تماس میان دولت‌های اسرائیل شد. در پی این
نخستین تماس میان دولت‌های اسرائیل شد. در پی این تماس‌ها، با اینکه اسرائیلی‌ها حتی به شهروندان اروپایی مانند یونانی‌ها، ایتالیایی‌ها و بلژیکی‌ها که آواره شده بودند، اجازه بازگشت به خاک اسرائیل ندادند، همه شهروندان ایرانی را به خانه‌های خود بازگردانده، اموالشان را به آنان پس دادند و امکانی برایشان فراهم آوردند که به کسب و کار خود ادامه دهند. این شهروندان ایرانی هم با ارسال تلگراف‌هایی به دولت ایران، از «حسن رفتار و مهربانی‌های مأموران دولت اسرائیل نسبت به ایرانی‌ها» خبر دادند. بدین ترتیب دولت ایران در اوائل
خبر دادند. بدین ترتیب دولت ایران در اوائل زمستان ۱۳۲۸ یک نماینده کنسولی به نام عباس صیقل را به عنوان «نماینده ویژه ایران» برای رسیدگی به وضعیت شهروندان ایرانی به اسرائیل فرستاد. اسرائیل نیز درخواست کرد که درمقابل، نماینده ویژه‌ای به تهران بفرستد اما دولت ایران مخالفت کرد. به رسمیت شناختن. هری ترومن تلاش زیادی برای آغاز رابطه ایران با اسرائیل کرد. در آبان ۱۳۲۸ و با نخستین سفر محمدرضا شاه به آمریکا هری ترومن در گفتگو با او مسئله روابط ایران و اسرائیل را مطرح کرد. نخستین مذاکرات جدی در سال ۱۹۴۹ بین نصرالله
کرد. نخستین مذاکرات جدی در سال ۱۹۴۹ بین نصرالله انتظام در گفتگو با آبا ابن نماینده اسرائیل در سازمان ملل متحد انجام شد. انتظام به ابن گفته بود که به‌رسمیت شناختن اسرائیل بسیار دشوار است. نماینده اسرائیل در پاسخ به او گفت که اتحاد میان ایران و اسرائیل، جبهه متحدی علیه اعراب می‌سازد. در اسفند ۱۳۲۸ با وجود مخالفت افکار عمومی، دولت ساعد یک سال و نیم پس از تشکیل کشور اسرائیل، آن کشور را به صورت دو فاکتو به رسمیت شناخت. این تصمیم در نشست هیئت دولت در شب ۱۴ اسفند ۱۳۲۸ به اتفاق آراء گرفته و به نصرالله انتظام
۱۳۲۸ به اتفاق آراء گرفته و به نصرالله انتظام نماینده ایران در سازمان ملل متحد ابلاغ شد که با تماس با نماینده دولت اسرائیل، شناسایی بالفعل (دو فاکتو) را به او اعلام کند. تا آن هنگام حدود پنجاه کشور اسرائیل را به رسمیت شناخته بودند و ترکیه تنها کشور مسلمان بود که اسرائیل را به صورت مشروع (دو ژور) به رسمیت شناخته بود. اقدام دولت ایران در شناسایی دو فاکتوی اسرائیل که بدون در جریان گذاشتن کمیسیون خارجه مجلس هم انجام گرفته بود، هم در داخل ایران و هم در کشورهای عربی اعتراض برانگیخت. در هر دو مجلس سنا و شورای ملی
اعتراض برانگیخت. در هر دو مجلس سنا و شورای ملی نیز از وزارت امورخارجه برای این اقدام توضیح خواستند. محمد ساعد که مدت کوتاهی پس از تصمیم‌گیری برای شناسایی دو فاکتوی اسرائیل از نخست‌وزیری کنار رفته و به فرمان شاه، عضو مجلس سنا شده بود، در این مجلس نطقی در توجیه تصمیم خود کرد و گفت بدون شناسایی دو فاکتو، دولت نمی‌توانست مأموری برای حل مشکلات ایرانیان ساکن اسرائیل بکند. ساعد در این نطق همچنین به تماس‌های مستقیم و محرمانه بعضی از دولت‌های عرب با دولت اسرائیل برای چیدن مقدمات برقراری رابطه رسمی و صلح و سازش
برای چیدن مقدمات برقراری رابطه رسمی و صلح و سازش اشاره کرد و گفت تصمیم دولتش برای شناسایی اسرائیل پس از آن انجام گرفت که اطمینان حاصل کرد نمایندگان دولت‌های عربی و اسرائیل روی یک کشتی انگلیسی سازش‌نامه‌ای تنظیم و امضا کرده‌اند و قرار است در ۲۱ اسفند (۱۲ مارس) کنفرانسی در قاهره تشکیل و موضوع برقراری رابطه با دولت اسرائیل در آن بررسی شود اما نه از امضای سازش‌نامه روی کشتی انگلیسی و نه از کنفرانس قاهره هیچ اطلاعی به دولت ایران نداده بودند. در نتیجه دولت او شایسته ایران ندید که از سیاست دولت‌های عربی پیروی کند
ایران ندید که از سیاست دولت‌های عربی پیروی کند و تصمیم گرفت سیاست مستقلی در قبال اسرائیل پیشه سازد. رشوه به ساعد و خرید مطبوعات. برخی مورخان همچون حسین مکی در نطق‌های خود در مجلس در دوران جنگ اعراب و اسراییل به رشوه پرداخت شده به نخست‌وزیر وقت ایران محمد ساعد برای به رسمیت شناختن اسراییل اشاره کردند. روزنامه اسراییلی تایمز اسرائیل مبلغ این رشوه را چهارصد هزار دلار (معادل ۳ میلیون و نهصد هزار دلار سال ۲۰۱۴) نوشته که به شخص محمد ساعد پرداخت شده و بخشی از آن نیز برای خرید افکار عمومی میان مطبوعات خرج شده بود.
برای خرید افکار عمومی میان مطبوعات خرج شده بود. محمد مصدق. محمد مصدق که با پشتیبانی روحانیون روی کار آمده بود پس از به‌دست گرفتن قدرت از سوی آنان (ویژه سید ابوالقاسم کاشانی) قرار گرفت که تصمیم دولت ساعد را لغو کند. دولت ایران در ۱۵ تیر ۱۳۳۰ سرکنسولگری خود را در بیت‌المقدس بود منحل کرد و علت آن را مشکلات مالی خواند. مهذب‌الدوله کاظمی وزیر امورخارجه ایران با اعلام این تصمیم در مجلس شورای ملی گفت: «دولت مصمم نیست راجع به شناسایی رسمی دولت اسرائیل اقدام دیگری بکند و نماینده‌ای هم از اسرائیل در ایران قبول نکرده
و نماینده‌ای هم از اسرائیل در ایران قبول نکرده و نخواهد کرد». بدین ترتیب، دولت ایران رسماَ نه شناسایی دوفاکتو را پس گرفت و نه تأیید کرد. محمدرضا شاه. محمدرضا شاه پهلوی (۱۹۴۱–۱۹۷۹) در حالی که به دنبال روابط نزدیک با غرب و تلاش برای مدرنیزه شدن بود، اسرائیل را متحد طبیعی می‌دانست. قدرت و پیشرفت اسرائیل او را مجذوب خود کرد و درگیری آن با جهان عرب و مخالفت با نفوذ کمونیست‌ها در منطقه باعث تقویت بیشتر روابط شد. شاه همچنین معتقد بود که از طریق روابط با اسرائیل، ایران در ایالات متحده سود می‌برد و حمایت یهودیان
ایران در ایالات متحده سود می‌برد و حمایت یهودیان آمریکایی، کنگره، رسانه‌ها، جامعه تجاری و دولت را به دست می‌آورد.در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی، روابط ایران و اسرائیل، زائیدهٔ «منافع مشترک» ایران و اسرائیل از جمله وضعیت شهروندان هر دو کشور، رویارویی با قدرت‌طلبی کشورهای عربی منطقه خلیج فارس با خط مشی سیاسی پان-عربیستی، همانند جمال عبدالناصر و صدام حسین بود. در همین راستا اسرائیل به‌طور منظم تحرکات سیاسی مصر در میان اعراب منطقه، گزارش پیشرفت‌های عراق در زمینه‌های گوناگون و گزارش‌های مرتبط با فعالیت
در زمینه‌های گوناگون و گزارش‌های مرتبط با فعالیت زیرزمینی کمونیست‌ها در ایران را در اختیار دولت شاهنشاهی ایران قرار می‌داد. محمدرضا شاه یک بار در پاسخ به خبرنگاری چنین گفت که در صورت شروع جنگ بین اعراب و اسرائیل او طرف اسرائیل را خواهد گرفت. در سپتامبر ۱۹۵۰ م. رضا صفی‌نیا، نماینده ویژه ایران در تل‌آویو در جریان دیداری خصوصی با داوید بن گوریون، نخست‌وزیر اسراییل به وضعیت ۲۸۰ تبعهٔ مسلمان ایرانی که در جریان جنگ استقلال اسرائیل از سرزمین فلسطین گریخته بودند و تنها ۱۶۰ نفر اجازهٔ بازگشت پیدا کرده بودند، اشاره
تنها ۱۶۰ نفر اجازهٔ بازگشت پیدا کرده بودند، اشاره کرد و خواستار اجازهٔ بازگشت باقی ایرانیانی شد که مقامات اسرائیلی از بازگشت آن‌ها به خانه و زندگی‌شان خودداری کرده بودند. در آن دیدار نخست‌وزیر اسراییل وعدهٔ بررسی و حل سریع شکایت دولت ایران را داد. مناسبات ایران و اسرائیل در زمینه‌های مختلف گسترش می‌یافت؛ ولی عمده تبادلات صورت گرفته بین ایران و اسرائیل مربوط به معامله سلاح و تجهیزات نظامی بوده است. همانند آمریکا، اسرائیل نیز اساس معاملات خود با ایران را به فروش سلاح به ایران در ازای دریافت نفت از این کشور
فروش سلاح به ایران در ازای دریافت نفت از این کشور نهاده بود. اهمیت ادامهٔ این رابطه در زمان تحریم صادرات نفت از جانب اوپک بیشتر آشکار گشت. دولت ایران در جریان جنگ هشت ساله با عراق بیش از ۵۰۰ میلیون دلار در سال سلاح آمریکایی از انبارهای دولت اسرائیل خریداری می‌نمود که همه نوع سلاح و انواع تجهیزات نظامی را شامل می‌شد. در ۱ مرداد ۱۳۳۹ عبدالرحمن فرامرزی روزنامه‌نگار و حامی فلسطینی‌ها در یک کنفرانس خبری از شاه پرسید که آیا ایران، اسرائیل را به رسمیت شناخته است یا نه؟ محمدرضا شاه در پاسخ گفت: «شناسایی اسرائیل از
نه؟ محمدرضا شاه در پاسخ گفت: «شناسایی اسرائیل از طرف ایران سابقاً به‌طور دوفاکتو صورت گرفته بود و امر تازه‌ای نیست. منتهی روی جریانات روز و شاید هم از لحاظ صرفه‌جویی، چند سال پیش نماینده ما از اسرائیل احضار شده بود و هنوز هم وی به آنجا برنگشته است.» این گفته‌های شاه با اعتراض کشورهای عربی روبرو شد. در روز ۶ مرداد ۱۳۳۹ اتحادیه کشورهای عرب اعلام کرد که از این پس، ایران نیز مشمول همان تحریم‌هایی خواهد بود که پیش از این علیه اسرائیل وضع شده بودند. در نشست این اتحادیه، نماینده اردن گفت مطمئن است شاه ایران از
اتحادیه، نماینده اردن گفت مطمئن است شاه ایران از این حرف خود عقب‌نشینی می‌کند و به رسمیت شناختن اسرائیل را پس می‌گیرد. اما چنین نشد. گسترش روابط. اسرائیل در زمان دودمان پهلوی کمک‌های بزرگی به مدرنیزه‌سازی کشاورزی، دفاع هوایی، پایگاه‌های نیروی دریایی و گردشگری در ایران کرد. اسرائیل همچنین تعداد ۱۵۰۰ متخصص تعاونی‌های سازندگی در ایران را آموزش داد. ایران در سال ۱۹۵۸، دفتر تجاری ایران در تل‌آویو را تأسیس کرد. این دفتر نام دفاکتوی نمایندگی سیاسی و کنسولی ایران در اسرائیل بود و توسط دیپلمات‌های ایرانی مستقر در
در اسرائیل بود و توسط دیپلمات‌های ایرانی مستقر در اسرائیل اداره می‌شد. دولت اسرائیل نیز با هدف تحکیم روابط بین دو کشور، در همان سال بخش فارسی رادیو اسرائیل را افتتاح کرد. امنون نتصر، آغازگر و مؤسس بخش فارسی صدای اسرائیل به زبان فارسی بود. در حیطه روابط تجاری، در سال ۱۹۷۳ اسرائیل ۳۳ میلیون دلار صادرات به ایران داشت. این مقدار در ۱۹۷۴ به ۶۳ میلیون و در ۱۹۷۷ به ۱۹۵ میلیون دلار رسید. در سال ۱۹۷۸ اسرائیل ۷٪ کل صادرات خود (بالغ بر ۲۲۵ میلیون دلار) را به ایران فرستاد. در سال ۱۹۶۰ میلادی، نمایندگی سیاسی اسرائیل در
در سال ۱۹۶۰ میلادی، نمایندگی سیاسی اسرائیل در تهران تأسیس شد. این نمایندگی تا انقلاب ۱۳۵۷ در ایران فعال بود. مئیر عزری نخستین سفیر اسرائیل در تهران بود. در زمان سفارت یوری لوبرانی نماینده اسرائیل در تهران، بین سال‌های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹، اسحاق رابین، ایگال آلون، موشه دایان و شیمون پرز به کرات به ایران سفر نمودند و عباسعلی خلعتبری، وزیر خارجه ایران نیز در سال ۱۹۷۷ رسماً به تل‌آویو سفر نمود. هواپیمایی ال عال از سال ۱۹۶۰ به بعد دارای پروازهای ثابت روزانه از فرودگاه بین‌المللی مهرآباد به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون
مهرآباد به فرودگاه بین‌المللی بن گوریون بود. همچنین ساختمان مرکزی هواپیمایی ایران ایر توسط مهندسان اسرائیلی ساخته شد. در سال ۱۹۶۸ میلادی و به منظور تسهیل صادرات نفت ایران به اروپا شرکت خط لوله نفتی ایلات - اشکلون با ۲۴۲ کیلومتر برای انتقال نفت خام ایران به اروپا از خاک اسرائیل بدون عبور از کانال سوئز مصر با شراکت ۵۰ درصدی دولت ایران و اسرائیل تأسیس شد. روزنامه کیهان در فروردین ۱۳۴۷ نوشت: شاه رهبر نخستین کشوری بودند که بلافاصله بعد از حمله خردادماه سال گذشته اسرائیل به اردن گفتند که دوران اشغالگری و تهاجم
اسرائیل به اردن گفتند که دوران اشغالگری و تهاجم پایان یافته است و هیچ کشور و ملتی حق تجاوز و تصرف سرزمین دیگری را ندارد و اکنون نیز تنها راه پایان دادن به جنگ اعراب و اسرائیل تخلیه سرزمین‌های عربی از نیروهای اسرائیل است. در سال ۱۹۷۵ ایران به قطعنامه ۳۳۷۹ مجمع عمومی سازمان ملل متحد که به موجب آن صهیونیسم از انواع نژادپرستی شمرده شد، رای مثبت داد. بر اساس آرشیوهای وزارت امور خارجه اسرائیل، در آن دوره بیش از ۵۰۰ خانواده اسرائیلی در ایران زندگی می‌کردند و دانش‌آموزان اسرائیلی مقیم تهران به مدرسهٔ عبری‌زبان تحت
اسرائیلی مقیم تهران به مدرسهٔ عبری‌زبان تحت نظر وزارت آموزش اسرائیل می‌رفتند که توسط نمایندگی سیاسی اسرائیل در تهران اداره می‌شد. ساخت پایگاه‌های نیروی دریایی. بزرگ‌ترین پروژهٔ مهندسان اسرائیلی در ایران، ساخت پایگاه‌های نیروی دریایی ایران در بندرعباس و بندر بوشهر و خانه‌های سازمانی افسران، در مجاورت پایگاه‌ها بود. برنامه موشکی. اسرائیل در دوران حکومت پهلوی در مقابل خرید نفت به ایران سلاح می‌فروخت. در سال ۱۹۷۷ قراردادی ۱ میلیارد دلاری میان ایران و اسرائیل به امضاء رسید. هدف این برنامه که به پروژه شکوفه
به امضاء رسید. هدف این برنامه که به پروژه شکوفه معروف بود ساخت یک موشک بالستیک سطح‌به‌سطح با قابلیت حمل کلاهک هسته‌ای بود. همکاری در کردستان عراق. در خلال سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۵ ساواک و موساد همکاری مشترکی را در جهت حمایت از نیروی استقلال‌طلب کرد عراقی انجام دادند. این حمایت‌ها شامل آموزش، کمک مالی و جهت‌دهی فعالیت‌ها و عملیات‌های کردهای بارزانی علیه دولت مرکزی بعثی عراق بوده است. این فعالیت‌ها با پشتیبانی فنی و مالی سیا همراه بود. پس از امضای پیمان ۱۹۷۵ الجزایر بین ایران و عراق، دولت ایران از ادامه این
الجزایر بین ایران و عراق، دولت ایران از ادامه این همکاری مشترک اجتناب کرد ولی اسرائیل به تنهایی این اقدامات را دنبال کرد، که تا امروز ادامه داشته است. سخنرانی خمینی. در خرداد ۱۳۴۲ روح‌الله خمینی در یک سخنرانی تاریخی به تندی علیه محمدرضا شاه و رابطه او با اسرائیل و عدم برخورد با بهائیان موضع‌گیری و عملا نخستین فعالیت سیاسی خود را علیه دودمان پهلوی آغاز کرد. او در این سخنرانی ۱۸ بار به اسرائیل اشاره کرد و گفت: «اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت دانشمند باشد، اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت قرآن باشد، اسرائیل
اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت قرآن باشد، اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت علمای دین باشند، اسرائیل نمی‌خواهد در این مملکت احکام اسلام باشد.» و «ربط ما بين شاه واسرائيل چيست که سازمان امنيت مي‌گويد از اسرائيل حرف نزنيد، از شاه هم حرف نزنيد؟ این دوتا تناسبشان چيست؟ مگر شاه اسرائيلی است؟ به نظر سازمان امنيت، شاه يهودی است؟» از دید او اسرائیل کشوری بود که به دنبال نابودی اقتصاد ایران است و با اسلام و روحانیت شیعه دشمنی دارد و می‌گفت شاه ایران نفت در اختیار اسرائیل قرار داده تا با مسلمانان بجنگد و سرزمین‌های