payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کیفیت حشر هر گروه پرداخته است. این طبقه‌بندی شامل این موارد است: موجودات مجرد عقلی که مظهر علم الهی‌اند، ارواح کلی مدبر که اداره‌کننده اجرام سماوی و زمینی هستند، ارواح جزئی و نفوس خیالی مانند اجنه و شیاطین، نفوس گیاهی، طبایع نفوذکننده در اجسام قابل تقسیم، و در نهایت اجسام هیولانی که پایین‌ترین مرتبه وجود را دارند. در بررسی مسئله حشر حیوانات باید گفت این موجودات پس از مرگ به کلی نابود نمی‌شوند، بلکه کیفیت حشر آنها متناسب با ویژگی‌های ذاتی‌شان متفاوت خواهد بود. حیواناتی که علاوه بر ادراک حسی، از قوه خیال و
حیواناتی که علاوه بر ادراک حسی، از قوه خیال و حافظه نیز برخوردارند، پس از مرگ هویت مستقل خود را حفظ کرده و به صورت مجزا محشور می‌شوند و با فرشتگان مدبر مرتبط می‌گردند. در مقابل، حیوانات فاقد قوه خیال و حافظه که تنها از ادراک حسی برخوردارند، پس از مرگ استقلال وجودی خود را از دست داده و به صورت جمعی به اصل و منشأ خود بازمی‌گردند؛ مشابه پرتوهای نوری که به منبع اصلی خود بازمی‌گردند. در میان انسان‌ها نیز افرادی وجود دارند که با وجود برخورداری از روح انسانی، به دلیل اعمال ناشایست و رذایل اخلاقی، در سطح حیوانات
دلیل اعمال ناشایست و رذایل اخلاقی، در سطح حیوانات باقی می‌مانند. در روز قیامت، این افراد به شکلی محشور می‌شوند که با صفات رذیله اکتسابی‌شان تناسب دارد. برای مثال، افراد حریص به شکل موش و افراد خشن و درنده‌خو به صورت حیوانات وحشی ظاهر خواهند شد. با این حال، برخلاف حیوانات، این افراد هویت انسانی مستقل خود را حفظ خواهند کرد. در متون اسلامی، به ویژه "قرآن"، به صراحت به مسئله حشر عمومی تمام موجودات، از جمله حیوانات اشاره شده است. در سوره انعام (آیه ۳۸) آمده است: «و هیچ جنبنده‌ای در زمین و هیچ پرنده‌ای که با دو
«و هیچ جنبنده‌ای در زمین و هیچ پرنده‌ای که با دو بال خود پرواز می‌کند نیست، مگر اینکه امت‌هایی همانند شما هستند و همگی به سوی پروردگارشان بازگردانده می‌شوند.» همچنین در سوره تکویر (آیه ۵) به گردآوری حیوانات وحشی و در سوره کهف (آیات ۴۷–۴۸) به برانگیخته شدن همه موجودات اشاره شده است. به یک بیان، تمام موجودات به سوی خالق خود بازخواهند گشت و این بازگشت عمومی شامل انسان‌ها، حیوانات و حتی برخی از جمادات می‌شود. حیوانات بسته به ویژگی‌های ذاتی خود یا به صورت مستقل محشور می‌شوند یا به اصل و منشأ وجودی خود ملحق
محشور می‌شوند یا به اصل و منشأ وجودی خود ملحق می‌گردند. انسان‌هایی که به سطح حیوانات تنزل یافته‌اند، در قیامت به شکلی متناسب با اعمالشان ظاهر می‌شوند، اما هویت انسانی مستقل خود را حفظ می‌کنند. طبق حکمت متعالیه، نظام آفرینش بر اساس عدل الهی استوار است و هر موجودی به اندازه‌ای که از موهبت وجود بهره برده، مسئول بوده و در نهایت به سوی مبدأ خود بازگردانده خواهد شد. هدف نهایی پیرو فلسفه صدرایی. ملاصدرا با ابتکاری نوین در حوزهٔ متافیزیک ظهور کرد و برای نخستین‌بار به‌شکلی مستدل و صریح، مسئلهٔ اصالت وجود را مطرح
به‌شکلی مستدل و صریح، مسئلهٔ اصالت وجود را مطرح ساخت. او فلسفهٔ خود را مسیری برای سیروسلوک انسان تا رسیدن به حقیقت می‌دانست. از نگاه او، عالم دارای مراتب و درجات گوناگونی است که به ترتیب در طول یکدیگر قرار گرفته‌اند؛ به‌گونه‌ای که هر مرتبه نسبت به مرتبهٔ بالاتر، جنبهٔ ظاهری و نسبت به مرتبهٔ پایین‌تر، جنبهٔ باطنی دارد. او هستی را به سه عالم مادی، مثالی و عقلی تقسیم می‌کند و بر این باور است که موجودات عالم مادی، نمودهایی از عالم مثال و عقل به‌شمار می‌روند. در این سلسله‌مراتب، خداوند برترین و کامل‌ترین مرتبهٔ
این سلسله‌مراتب، خداوند برترین و کامل‌ترین مرتبهٔ وجودی را داراست و سرچشمهٔ تمام مراتب دیگر محسوب می‌شود؛ به‌این‌معنا که دیگر مراتب، جلوه‌هایی از ذات او هستند. در مقابل، عالم ماده ناقص‌ترین و سست‌ترین مرتبهٔ وجودی است که از آن با عنوان «دنیا» یاد می‌شود. در نظام هستی‌شناختی ملاصدرا، نکتهٔ کلیدی این است که میان شناسنده (انسان) و موضوع شناسایی (مراتب عالم) وحدتی برقرار می‌شود. این پیوند، ارتباط میان هستی‌شناسی و معرفت‌شناسی در اندیشهٔ او را شکل می‌دهد؛ زیرا دانش و آگاهی را نتیجهٔ این اتحاد می‌داند و آن را
دانش و آگاهی را نتیجهٔ این اتحاد می‌داند و آن را «اتحاد عالم و معلوم» می‌خواند. به‌زعم او، ادراک انسانی که عموماً بر تجربیات مادی استوار است، به‌تنهایی قادر به درک سطوح بالاتر وجود نیست. ازاین‌رو، باید نوعی آگاهی متفاوت در انسان پدید آید تا بتواند از ظواهر به باطن اشیا راه یابد و عوالم متعالی را دریابد. این گذار از مسیر «عالم خیال» امکان‌پذیر می‌شود که در اندیشهٔ ملاصدرا، میانجی عالم مادی و عالم عقلی است. عالم خیال، وجودی مستقل، عینی و هم‌پایهٔ ادراک و آگاهی دارد و ویژگی‌هایی متمایز از دیگر عوالم را
و آگاهی دارد و ویژگی‌هایی متمایز از دیگر عوالم را داراست. موجودات این عالم غیرمادی هستند و حقایق آن شامل کنشی بی‌نیاز از قوه، ثباتی خالی از حرکت و صورتی فارغ از ماده است. ملاصدرا این عالم را هم از راه کشف و شهود و هم با استدلال‌های فلسفی مانند «برهان امکان اشرف» اثبات می‌کند. ملاصدرا در بررسی نسبت انسان با هستی، از آموزه‌های دینی و معارف وحیانی بهره برده است. او ژرفای اشیا را در درون انسان جستجو می‌کند و معتقد است انسان می‌تواند با سیروسلوک معنوی، با همهٔ مراتب هستی یگانه شود و به «تأویل» حقایق دست یابد.
مراتب هستی یگانه شود و به «تأویل» حقایق دست یابد. از دیدگاه او، انسان همچون "قرآن" و عالم هستی، دارای ظاهر و باطن است؛ باطن هر چیز، حقیقت آن است که از راه تأویل آشکار می‌گردد. به‌بیانی دیگر، ظاهر انسان در دنیا و باطن او در آخرت است؛ پس هر آنچه در دنیا وجود دارد، حقیقتش در آخرت نهفته است. ملاصدرا با تکیه بر نظریهٔ «تشکیک وجود»، دنیا را نماد آخرت و آخرت را حقیقت دنیا می‌پندارد. این نگرش، تعادلی میان ظاهر و باطن، محسوس و معقول برقرار می‌کند و انسان را به تعادل وجودی رهنمون می‌شود. او انسان را موجودی می‌داند
وجودی رهنمون می‌شود. او انسان را موجودی می‌داند که ماهیتی ثابت ندارد و همواره در حال حرکت به‌سوی فعلیت‌های گوناگون است. آن‌که به هماهنگی کامل با عوالم هستی دست یابد، «انسان کامل» است که تجلی‌دهندهٔ همهٔ صفات الهی بوده و به اتحاد عینی با حق نایل گشته است. در شناخت‌شناسی ملاصدرا، حقیقت تنها به معنای همخوانی ذهن و عین (به شیوهٔ ارسطویی) نیست، بلکه امری وجودی است. او حقیقت منطقی (صدق گزاره‌ها) را تنها لایه‌ای از حقیقت می‌شمارد و بر این باور است که جهان محسوس، نمادی از حقیقت متعالی است. حقیقت راستین برای کسانی
از حقیقت متعالی است. حقیقت راستین برای کسانی آشکار می‌شود که بتوانند صورت‌های بی‌پایان را به‌عنوان نمودهای «حقیقةالحقایق» تأویل کنند. در این نظام، نفس انسان با حرکت ذاتی خود، از مراتب حس و خیال به سطح عقل صعود می‌کند و با هر دگرگونی، توانایی درک حقایق ژرف‌تر را می‌یابد. بر پایهٔ قاعدهٔ «اتحاد عاقل و معقول»، انسان با مراتب هستی یکی می‌شود و این اتحاد، هدف نهایی فلسفهٔ اوست. تفاوت دیدگاه‌های انسان‌ها دربارهٔ حقیقت، نتیجهٔ تفاوت در سطوح ادراک و تأویل آن‌هاست. اما دستیابی به دانش راستین، نه از راه علوم
اما دستیابی به دانش راستین، نه از راه علوم اکتسابی، بلکه از مسیر پالایش نفس و پیوند با علم لدنی ممکن می‌شود. ملاصدرا معتقد است حقایق متعالی بسی فراتر از فهم بشر است و به‌همین دلیل، "قرآن" حقایق را به زبان رمز بیان کرده است؛ زبانی که با ظاهر آن ناسازگاری ندارد. در نظام تربیتی ملاصدرا، هدف غایی «کمال‌یابی نفس» انسان است. این کمال‌یابی از راه پرورش قوای حس، خیال و عقل تحقق می‌پذیرد. پرورش حواس، پایهٔ نخستین ادراک است و مربی باید با شیوه‌های عینی و تجربی، زمینهٔ رشد قوای حسی متربی را فراهم آورد. سپس، با پرورش
رشد قوای حسی متربی را فراهم آورد. سپس، با پرورش نیروی تخیل از راه هنر، ادبیات خیال‌انگیز و مهرورزی، ذهن متربی را از ظواهر فراتر برد. سرانجام، پرورش عقل نظری و عملی، او را به مراتب بالای شناخت رهنمون می‌سازد. در پرورش عقل نظری، باید از روش‌های گفت‌وگویی، پرهیز از تکیهٔ صرف بر حافظه و پرورش اندیشه بهره جست. در پرورش عقل عملی نیز چهار مرحلهٔ پالایش ظاهر (احکام شرعی)، پالایش باطن (توجه قلبی)، کسب فضایل و فنا در حق مورد نظر است. این مسیر تربیتی، انسان را به «عقل مستفاد» می‌رساند که در آن، نفس به عقل فعال پیوند
مستفاد» می‌رساند که در آن، نفس به عقل فعال پیوند خورده و به دانش حضوری دست می‌یابد. تنهایی از دیدگاه حکمت متعالیه. روان‌شناسی، سلامت روان و روش‌های روان‌درمانی به مفهوم امروزی در دوران ملاصدرا مطرح نبوده‌اند. ما نمی‌خواهیم با رویکردی گزینشی این مفاهیم را بر نظام حکمت متعالیه تحمیل کنیم. با این حال، نظام‌های فلسفی چارچوب نگرش ما به جهان و مسائل آن را شکل می‌دهند. هر تحولی در مبانی فکری و جهان‌بینی، به طور طبیعی بر شیوه‌های تحلیل و مواجهه با مسائل جزئی‌تر تأثیر می‌گذارد. حکمت متعالیه به عنوان یکی از
تأثیر می‌گذارد. حکمت متعالیه به عنوان یکی از گسترده‌ترین و تأثیرگذارترین نظام‌های فکری جهان اسلام، قرن‌ها بر ساحت‌های مختلف اندیشه اسلامی سایه افکنده است. نفوذ این نظام فکری چنان است که هیچ پژوهشگر جدی در فلسفه و علوم اسلامی نمی‌تواند از مواجهه با آن اجتناب کند و ناگزیر باید موضع خود را—چه همدلانه و چه انتقادی—در برابر آن مشخص کند. در ادامه، برخی مبانی نظام فکری ملاصدرا که می‌تواند نگرش ما به پدیده تنهایی را دگرگون سازد، بررسی می‌شود. اگرچه مفاهیم نوین روان‌شناختی در عصر ملاصدرا وجود نداشت، نظام فلسفی حکمت
در عصر ملاصدرا وجود نداشت، نظام فلسفی حکمت متعالیه به عنوان چارچوبی جامع می‌تواند در فهم معاصر ما از مسائل انسانی مانند تنهایی نقش داشته باشد. این نظام فکری نه صرفاً میراثی تاریخی، بلکه ساختاری زنده و پویاست که قابلیت تعامل با پرسش‌های معاصر را دارد. هر نظام فلسفی، از جمله حکمت متعالیه، مانند لنزی است که جهان را از طریق آن می‌بینیم. تغییر این لنز، درک ما از پدیده‌ها را دگرگون می‌کند. مثلاً اگر هستی را شبکه‌ای به هم پیوسته و مبتنی بر اصالت وجود بدانیم، تنهایی نه جدایی واقعی، بلکه غفلت از این پیوند وجودی
نه جدایی واقعی، بلکه غفلت از این پیوند وجودی تفسیر می‌شود. این نگرش راه‌حلی متافیزیکی برای مسئله‌ای روان‌شناختی ارائه می‌دهد. نفوذ عمیق حکمت متعالیه در اندیشه اسلامی، پژوهشگران را ناگزیر به مواجهه با آن می‌کند. این مواجهه دو شکل دارد: همدلانه با پذیرش مبانی این نظام مانند تشکیک وجود، یا انتقادی با بررسی کاستی‌های آن در تبیین پدیده‌های نو. در این نوشتار، رویکرد نخست دنبال شده تا نشان دهد چگونه مبانی فلسفه صدرایی می‌تواند احساس تنهایی را نه واقعیتی گریزناپذیر، بلکه خطایی شناختی بازتعریف کند. در حکمت متعالیه،
بلکه خطایی شناختی بازتعریف کند. در حکمت متعالیه، همه موجودات «عین ربط» به ذات الهی‌اند، یعنی احساس تنهایی ناشی از غفلت از این ارتباط است، نه فقدان آن. نظریه‌هایی مانند آرایٖ‌بی‌تی نشان می‌دهند باور به وابستگی وجودی به حقیقتی نامتناهی می‌تواند احساس تنهایی را کاهش دهد. بنابراین در این چارچوب، تنهایی مسئله‌ای انحلال‌پذیر است که ریشه در تفسیر نادرست از واقعیت دارد.
در این صفحه اطلاعاتی در مورد رویدادها و وقایع سال ۱۸۴۰ میلادی ارائه شده است. رویدادها. ویکیبیدیا
در آمار و نظریه احتمالات چولگی یا خمیدگی نشان دهنده میزان عدم تقارن توزیع احتمالی است. اگر داده‌ها نسبت به میانگین متقارن باشند، چولگی برابر صفر خواهد بود. توزیع تک‌نما (توزیعی با یک قله) معمولاً دارای چولگی منفی است که نشان می‌دهد دنباله در سمت چپ توزیع قرار دارد، و چولگی مثبت نشان می‌دهد که دنباله در سمت راست است. در مواردی که یک دنباله بلند اما دنباله دیگر چاق باشد، چولگی از یک قانون ساده پیروی نمی‌کند. برای مثال، مقدار صفر در چولگی به این معنی است که دنباله‌ها در هر دو طرف میانگین به طور کلی متعادل
دنباله‌ها در هر دو طرف میانگین به طور کلی متعادل هستند؛ این مورد برای یک توزیع متقارن صادق است، اما می‌تواند برای یک توزیع نامتقارن نیز صادق باشد که در آن یک دنباله بلند و نازک است و دیگری کوتاه اما چاق. بنابراین، قضاوت در مورد تقارن یک توزیع معین تنها با استفاده از چولگی آن خطرناک است؛ شکل توزیع باید در نظر گرفته شود. تعریف. چولگی برابر با گشتاور سوم نرمال شده است. چولگی در حقیقت معیاری از میزان تقارن تابع توزیع می‌باشد. برای یک توزیع کاملاً متقارن چولگی صفر و برای یک توزیع نامتقارن با کشیدگی به سمت
صفر و برای یک توزیع نامتقارن با کشیدگی به سمت مقادیر بالاتر چولگی مثبت و برای توزیع نامتقارن با کشیدگی به سمت مقادیر کوچکتر مقدار چولگی منفی است. (جانسون و همکاران، ۲۰۰۱) یعنی: formula_1 با در نظر گرفتن دو توزیع در شکل زیر، در هر نمودار، مقادیر در سمت راست توزیع به شکلی متفاوت از مقادیر در سمت چپ باریک می‌شوند. این طرف‌های باریک‌شونده دنباله نامیده می‌شوند و وسیله‌ای بصری برای تعیین نوع چولگی یک توزیع فراهم می‌کنند: چولگی در یک سری داده‌ها گاهی نه تنها به صورت گرافیکی بلکه با بررسی ساده مقادیر نیز قابل
صورت گرافیکی بلکه با بررسی ساده مقادیر نیز قابل مشاهده است. برای مثال، دنباله عددی (۴۹، ۵۰، ۵۱) را در نظر بگیرید که مقادیر آن به‌طور مساوی در اطراف مقدار مرکزی ۵۰ توزیع شده‌اند. ما می‌توانیم با افزودن یک مقدار بسیار پایین‌تر از میانگین، که احتمالاً یک داده پرت منفی است، این دنباله را به یک توزیع با چولگی منفی تبدیل کنیم، به عنوان مثال (۴۰، ۴۹، ۵۰، ۵۱). بنابراین، میانگین دنباله به ۴۷٫۵ و میانه به ۴۹٫۵ تبدیل می‌شود. بر اساس فرمول چولگی غیرپارامتری که به صورت formula_2 تعریف می‌شود، چولگی منفی است. به‌طور
formula_2 تعریف می‌شود، چولگی منفی است. به‌طور مشابه، می‌توانیم با افزودن یک مقدار بسیار بالاتر از میانگین، که احتمالاً یک داده پرت مثبت است، دنباله را به یک توزیع با چولگی مثبت تبدیل کنیم، به عنوان مثال (۴۹، ۵۰، ۵۱، ۶۰)، که در آن میانگین ۵۲٫۵ و میانه ۵۰٫۵ است. همان‌طور که قبلاً ذکر شد، یک توزیع تک‌نما با مقدار چولگی صفر لزوماً به این معنی نیست که این توزیع متقارن است. با این حال، یک توزیع متقارن تک‌نما یا چندنما همیشه دارای چولگی صفر است.
وویجر ۱ یک فضاپیمای کاوشگر فضایی با وزن ۷۲۲ کیلوگرم است که با هدف مطالعه منظومه خورشیدی بیرونی در ۵ سپتامبر ۱۹۷۷ ۱۶ روز پس از همتای خود وویجر ۲ در قالب برنامه وویجر توسط ناسا به فضا پرتاب شد. وویجر ۱ همچنان به شبکه فضای دوردست ارتباط دارد. این فضاپیما با فاصله ۱۴۲٫۳۱ واحد نجومی (معادل ۲۱٫۲۸۹ میلیارد کیلومتر) از خورشید در ۲۵ سپتامبر سال ۲۰۱۸ میلادی، دورترین فضاپیما از زمین و تنها فضاپیمایی است که به فضای بین ستاره‌ای راه یافته بود. در ماه هم‌اکنون پس از در فضا بوده است. این کاوشگر پرواز از نزدیک از سیاره‌های
بوده است. این کاوشگر پرواز از نزدیک از سیاره‌های هرمز، کیوان و بزرگ‌ترین قمر کیوان، تیتان انجام داد. ناسا بین انجام پرواز از نزدیک از تیتان و پلوتو مردد بود، اما به دلیل آنکه تیتان دارای اتمسفر است، آن را ترجیح داد. وویجر ۱ وضعیت اتمسفر، میدان‌های مغناطیسی و حلقه‌های دو غول گازی را مورد بررسی قرار داد و اولین کاوشگری بود که تصاویر با کیفیتی از قمرهای آن‌ها ارائه کرد. این کاوشگر حاوی صفحه‌ای طلایی با اطلاعاتی از تمدن زمینی است. پیش‌بینی می‌شود مأموریت وویجر ۱ تا سال ۲۰۲۵ ادامه داشته باشد، زمانی که مولدهای
۱ تا سال ۲۰۲۵ ادامه داشته باشد، زمانی که مولدهای گرما-الکتریکی ایزوتوپی آن دیگر قادر به تأمین انرژی لوازم علمی آن نخواهند بود. پس‌زمینه مأموریت. تاریخچه. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، کاوش بزرگ برای مطالعه سیاره‌های بیرونی منظومه خورشیدی پیشنهاد شد که موجب شد ناسا در سال‌های ابتدایی دهه ۱۹۷۰ میلادی کار بر روی این پروژه را آغاز کند. اطلاعات جمع‌آوری‌شده توسط کاوشگر پایونیر ۱۰ به مهندسان وویجر کمک کرد تا بهتر از قبل برای مقابله با محیط پر تشعشع اطراف مشتری آماده شوند. هرچند برای محافظت هر چه بیشتر در مقابل تشعشع، پیش
هرچند برای محافظت هر چه بیشتر در مقابل تشعشع، پیش از پرتاب وویجر نوارهایی از فویل آلومینیوم آشپزخانه به بعضی سیم‌کشی‌ها اعمال شد. در ابتدا وویجر ۱ به عنوان مارینر ۱۱ نام‌گذاری شده بود. به دلیل کمبود بودجه، مسیر کاوشگر به پرواز از نزدیک مشتری و زحل تغییر یافت. با پیشرفت پروژه، نام آن به وویجر تغییر پیدا کرد، زیرا طراحی آن به شدت از کاوشگرهای مارینر متفاوت بود. اجزای سفینه. وویجر ۱ توسط JPL ساخته شد. وویجر ۱، ۱۶ پیشرانه هیدرازین، ژیروسکوپ تعادلی سه محوره و تجهیزات ارجاع‌دادن به منظور اینکه آنتن ارتباطی آن
تجهیزات ارجاع‌دادن به منظور اینکه آنتن ارتباطی آن همواره در راستای زمین باشد، دارد. سیستم‌های ارتباطی. سیستم ارتباط رادیویی وویجر ۱ به منظور استفاده تا ورای مرزهای منظومه خورشیدی طراحی شد. خروج از سامانه خورشیدی. فضاپیمای وویجر ۱ هم‌اکنون دورترین ساختهٔ دست بشر به حساب می‌آید. وویجر همچنین نخستین ساختهٔ بشر است که وارد فضای میان‌ستاره‌ای می‌شود. تیم کنترل‌کنندهٔ وویجر تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ را به‌عنوان زمان ورود کاوشگر به فضای میان‌ستاره‌ای پذیرفته است. مدت‌ها در میان دانشمندان دربارهٔ خروج وویجر ۱ از سامانهٔ
در میان دانشمندان دربارهٔ خروج وویجر ۱ از سامانهٔ خورشیدی اختلاف دیدگاه وجود داشت و چندین بار خبرهایی در زمینهٔ خروج آن از سامانهٔ خورشیدی منتشر شده بود. با این وجود هر بار ناسا اعلام کرده بود که هنوز نمی‌توان با اطمینان گفت که این کاوشگر از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است. سرانجام پس از بررسی‌هایی دانشمندان به این نتیجه رسیدند که وویجر به راستی از سامانهٔ خورشیدی خارج شده است و ناسا هم در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۳ (۲۲ شهریور ۱۳۹۲) این موضوع را به‌طور رسمی تأیید کرد. پژوهش‌های دانشمندان نشان می‌دهد که وویجر ۱ مرداد
پژوهش‌های دانشمندان نشان می‌دهد که وویجر ۱ مرداد ۱۳۹۱ خورشیدی از منظومه شمسی خارج شده و اکنون نخستین ساخته بشر به حساب می‌آید که به فضایی به نام فضای بیرونی وارد شده است که مکانی است میان دو سامانهٔ ستاره‌ای. به گفته ناسا در حال حاضر مدت زمان ارسال یا دریافت سیگنال از وویجر ۱ حدود ۲۳ ساعت است. پژوهشگران ناسا می‌گویند وویجر۱ اکنون در فضای میان‌ستاره‌ای و در فاصله ۲۲ میلیارد کیلومتری از خورشید شناور است و تا چهل هزار سال دیگر به هیچ ستاره‌ای نزدیک نخواهد شد. وویجر در سال ۱۹۹۰ با نگاهی به عقب از زمین عکس
شد. وویجر در سال ۱۹۹۰ با نگاهی به عقب از زمین عکس گرفت، در این عکس زمین یک نقطه آبی کمرنگ بود. به گفتهٔ دانشمندان، این کاوشگر احتمالاً دیگر زمین را نمی‌بیند، اما همچنان با امواج رادیویی با زمین در تماس است. دانشمندان انتظار دارند این تماس تا سال ۲۰۲۳ ادامه یابد. ناسا تخمین می‌زند که حدود ۳۰۰ سال طول خواهد کشید تا وویجر ۱ به ابر اورت برسد و حدود ۳۰٬۰۰۰ سال طول خواهد کشید تا از آن عبور کند. منبع انرژی. کاوشگرهای وویجر از نوعی پیل هسته‌ای تحت عنوان ترمو الکتریک با بهره‌گیری از پلوتونیم ۲۳۸ (متمایز از ایزوتوپ
با بهره‌گیری از پلوتونیم ۲۳۸ (متمایز از ایزوتوپ پلوتونیم ۲۳۹ مورد استفاده در سلاح‌های هسته‌ای) انرژی مورد نیاز خود را تأمین می‌کنند. توان تولید شده اولیه برای کاوشگرها در هنگام پرتاب توسط این ژنراتور برابر با ۴۷۰ وات در۳۰ ولت برق دی سی بود در ۷ اکتبر ۲۰۱۱ توان تولید شده توسط پیل‌های هسته‌ای وویجر۱ و وویجر۲ به ترتیب با کاهش تدریجی طی ۳۴ سال به مقدار ۲۶۷٫۹ و ۲۶۹٫۲ وات رسید
کاسینی-هویگنس یکی از برنامه‌های قدیمی‌تر برنامه فلگ‌شیپ ناسا و همچنین یکی از مهم‌ترین مأموریت‌های فضایی است که به‌طور مشترک توسط ناسا و آژانس فضایی اروپا و برای کاوش سیاره کیوان و قمرهای آن به فضا فرستاده شده‌بود. فضاپیما دارای دو بخش اصلی بود: مدارگرد فضایی پژوهشی کاسینی به همراه کاوشگر هویگنس که از کاسینی به سمت یکی از ماه‌های کیوان بنام تیتان فرستاده شد و اطلاعاتی از سطح آن به زمین فرستاد. نام گذاری. نام این دو فضاپیما از دو ستاره‌شناس پرآوازه جووانی دومنیکو کاسینی و کریستیان هویگنس گرفته شده است. کاوشگر
کاسینی و کریستیان هویگنس گرفته شده است. کاوشگر هویگنس. کاوشگر هویگنس توسط آژانس فضایی اروپا تهیه شد. کاسینی ابرها، جو و سطح تیتان را در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۵ به دقت بررسی کرد. کاوشگر برای ورود و کاهش سرعت در اتمسفر تیتان و چتر نجات یک آزمایشگاه روباتیک کاملاً مجهز طراحی شده بود. سیستم کاوشگر شامل خود کاوشگر بود که به سمت تیتان فرود آمد و تجهیزات پشتیبانی کاوشگر که به فضاپیمای در حال گردش متصل بودند باقی ماندند. پی‌اس‌ای شامل تجهیزات الکترونیکی است که کاوشگر را ردیابی می‌کند، داده‌های جمع‌آوری شده در طول فرود آن
می‌کند، داده‌های جمع‌آوری شده در طول فرود آن را بازیابی می‌کند، و داده‌ها را پردازش و به مدارگرد ارسال می‌کند که آن را به زمین ارسال می‌کند. پردازنده کامپیوتر کنترل اصلی مأموریت یک سیستم کنترل اضافی MIL-STD-1750A بود. داده‌ها توسط یک پیوند رادیویی بین هویگنس و کاسینی که توسط زیرسیستم رله داده کاوشگر ارائه شده بود، منتقل شد. از آنجایی که مأموریت کاوشگر به دلیل فاصله زیاد از زمین نمی‌تواند از راه دور فرمان داده شود، به‌طور خودکار توسط زیرسیستم مدیریت داده فرماندهی مدیریت می‌شود. PDRS و CDMS توسط سازمان فضایی
مدیریت می‌شود. PDRS و CDMS توسط سازمان فضایی ایتالیا ارائه شده است. پس از پرتاب کاسینی، مشخص شد که داده‌های ارسال شده از کاوشگر هویگنس به مدارگرد کاسینی (و سپس دوباره به زمین ارسال می‌شود) تا حد زیادی غیرقابل خواندن خواهد بود. علت این بود که پهنای باند الکترونیک پردازش سیگنال بسیار باریک بوده و تغییر دوپلر پیش‌بینی‌شده بین فرودگر و سفینه مادر سیگنال‌ها را خارج از محدوده سیستم قرار می‌داد؛ بنابراین، گیرنده کاسینی قادر به دریافت داده‌ها از هویگنس در طول فرود خود به تیتان نخواهد بود. پس از تلاش‌های زیاد یک
خود به تیتان نخواهد بود. پس از تلاش‌های زیاد یک راه حل برای بازیابی مأموریت پیدا شد. مسیر کاسینی برای کاهش سرعت خط دید و در نتیجه تغییر دوپلر تغییر یافت. مسیر بعدی کاسینی با مسیری که قبلاً برنامه‌ریزی شده بود یکسان بود، اگرچه این تغییر، دو مدار قبل از مأموریت هویگنس را با سه مدار کوتاه‌تر جایگزین کرد. پایان مأموریت. در پانزده سپتامبر ۲۰۱۷ کاوشگر کاسینی بنا به تصمیم ناسا برای جلوگیری از برخورد کنترل نشده کاوشگر با ماه‌های کیوان (به خصوص تیتان) و احتمال آلودگی یا نابودی هرگونه زیست فرازمینی احتمالی در آن‌ها،
یا نابودی هرگونه زیست فرازمینی احتمالی در آن‌ها، با استفاده از آخرین مقادیر سوخت باقیمانده به درون جو کیوان سقوط کرده و بخشی از سیاره‌ای شد که بیش از یک دهه را به مطالعه آن پرداخته بود. با نابودی کاسینی و دریافت آخرین اطلاعات و سیگنال‌های فرستاده شده از کاسینی این مأموریت شگفت‌انگیز نیز پایان یافت. مقاصد و تصاویر ارسالی. مقاصد انتخاب‌شده (از بزرگ‌ترین به کوچک‌ترین مرتب شده‌اند اما مقیاس مشترکی در اندازه این نگاره‌ها وجود ندارد)
نویسه یا کاراکتر در حوزه‌ی رایانه و مخابرات واحدی از اطلاعات است که متناظر با یک نویسه‌واره مثل نشانه‌ها در حروف الفبا در زبان نوشتاری منطبق است. مثال‌هایی از نویسه‌ها (کاراکترها) عبارتند از حرف، رقم، نشانه‌های سجاوندی و نویسه فاصله خالی (Whitespace). نویسه‌های کنترلی مثل کلید جهش هم نویسه محسوب می‌شوند. از قرار گرفتن نویسه‌ها در کنار هم، رشته به وجود می‌آید. کدبندی نویسه. رایانه‌ها و وسایل ارتباطی از طریق کدبندی نویسه نویسه‌ها را به چیزهای دیگری اختصاص می‌دهند (به عنوان مثال هر کمیت عدد صحیح می‌تواند
می‌دهند (به عنوان مثال هر کمیت عدد صحیح می‌تواند دنباله‌ای از رقم‌ها باشد) که می‌تواند ذخیره شود و در شبکه رایانه‌ای منتقل شود.
تک‌نگاره در زبان‌شناسی، کوچکترین واحد عملیاتی یک سامانه نوشتاری است. تک‌نگاره کوچک‌ترین نماد از زبان نوشتاری است که مانند حروف موجب تمایز معنایی می‌شود؛ مثل نمادهای «م»، «:» و «؟» که هریک می‌توانند معنا را تغییر دهند. حروف ، ارقام، نشانه‌های نقطه‌گذاری و اِعراب‌گذاری (نشانه‌های سجاوندی)، همگی زیرمجموعه‌ای از تک‌نگاره‌ها هستند.
نوشتن، نویسندگی یا نگاشتن کنشی است که انسان به این طریق، اندیشه‌هایش را به وسیله خط، به تصویر می‌کشد. این اندیشه‌ها می‌توانند در قالب‌های نگارشیِ مختلفی جای گیرند که متون علمی، ادبی و رسمی (اداری)، بخشی از این قالب‌ها هستند. می‌توان بیان کرد: با اختراعِ خط، گام بزرگی در تمدن بشری برداشته شد. به گونه‌ای که؛ می‌توان سر آغاز پیشرفت انسان را اختراع خط دانست. همچنین؛ می‌توان دلیلِ ابتداییِ نوشتن را، به ترسِ انسان از فراموشی و نیاز به ثبتِ وقایع و دانسته‌ها ارتباط داد. نوشتن عملی است که به کمکِ آن می‌توان اطلاعات
داد. نوشتن عملی است که به کمکِ آن می‌توان اطلاعات و اندیشه‌ها را تحلیل، بررسی و بازبینی کرد. نگارش می‌تواند به‌عنوان ابزاری برای استدلال و استنتاج و ابهام‌زدایی به‌کار رود. برخی بر این باوراند، نوشتن را ایرانیان باستان به رومیان آموزش داده‌اند. کاربردها. نوشتن دو کاربرد اصلی دارد: ثبت اطلاعات و نشر اطلاعات. در واقع؛ کاربرد نوشتن، درج اطلاعات در جایی و سپس نشر این اطلاعات با هدف برقراری ارتباط با دیگران است. اما در جزئیات و کارکردهای نوشتن، می‌توان دو کارکرد ادبیاتی و علمی را در نوشتن ملاحظه کرد که از این
ادبیاتی و علمی را در نوشتن ملاحظه کرد که از این رو، معمولاً به نوشتن متون ادبی، نویسندگی گفته می‌شود و نوشتن متون علمی، تألیف نام دارد. نزدیک به ۶۰۰۰ سال پیش، دهقانان مصری که موظف بودند مقداری از محصولات کشاورزی خود را به‌عنوان مالیات به فرعون بدهند، تصویر سبد و ابزارهای کشاورزی خود را به تعدادی که پرداخت کرده‌بودند بر دیوارهای خانهٔ خود حک می‌کردند. به بیانی دیگر، نوشتن یا نگارش نوعی رسانهٔ مجازی برای انتقال اطلاعات است که با آن می‌توان مفاهیم و اندیشه‌ها را بیان و صورت‌بندی کرد، یا آن‌ها را پرورش و اشاعه
بیان و صورت‌بندی کرد، یا آن‌ها را پرورش و اشاعه داد.
کتابخانه جدید اسکندریه کتابخانه‌ای ملی در شهر اسکندریه در مصر است. این کتابخانه به منظور احیا و زنده نمودن یاد کتابخانه اسکندریه عهد باستان ساخته شده‌است. طراحان این بنا، که به شکل خورشیدی در حال طلوع است، شرکت معماری سنوئتا از نروژ می‌باشد. کتابخانه‌های اسکندریه در مصر در مقاطع مختلف تاریخی، تخریب شده‌است. برخی از معروف‌ترین دستورهایی که برای تخریب این کتابخانه‌ها صادر شده‌است، عبارتند از: اکثر مورخان امروزی روایت تخریب کتابخانه‌های اسکندریه پس از فتح مصر توسط مسلمانان در ۶۴۲ میلادی را جعلی می‌دانند.
اثر هنری به معنی کار هنری یا اجرا شدهٔ اثر است و به کاری گفته می‌شود که به عنوان ارزش زیبایی‌شناسی تولید شده یا در نظر گرفته شده باشد. در گرافیک، چاپ و تبلیغات، آرت ورک آن چیزی است که آماده ارسال برای چاپ است. نظیر یک فایل کامپیوتری یا تصویری نقش شده یا چاپ شده بر روی کاغذ و مانند آن‌ها که پس از سپری کردن مراحل پیش‌از چاپ به روش لیتوگرافی، امکان تولید واسطه‌چاپی مانند فیلم و زینک یا کلیشه و گراور را میسر می‌سازد. این اصطلاح برای فیلم‌های مونتاژ شده لیتوگرافی یا فیلم‌های خارج شده از دستگاه ایمیج‌ستر و آماده
یا فیلم‌های خارج شده از دستگاه ایمیج‌ستر و آماده انتقال یا کپی بر روی زینک چاپی یا گراورسازی نیز به کار می‌رود. همچنین برای این مفهوم در چاپ و گرافیک از اصطلاحات دیگری چون اثر نهایی، مکانیکال، آمادهٔ کپی یا دوربین (camera-ready) بون اِ تیر (Bon a Tirer) یا چسبانده شده (paste up) نیز استفاده می‌شود. آرت ورک بیت مپی. کوچکترین عنصر یا مشخصه در فایلهای تصویری پیکسل نامیده میشود. پیکسل پایه و اساس ساختار فایلهای بیت مپی است. در این نظم تمامی عناصر با محدوده مربع های کوچکی که همان پیکسل ها هستند، قابل شناسایی می
های کوچکی که همان پیکسل ها هستند، قابل شناسایی می باشند فراوانی پیکسل ها در واحد اندازه گیری را رزولوشن () مینامند عمق یا ارزش رنگی پیکسل ها از حیث رنگ به ظرفیت ذخیره سازی نرم افزار و فرمت فایل بستگی دارد. آرت ورک های وکتوری. در نوع دیگر کدگذاری برای فایلهای تصویری که شامل طرح و رسم هستند از فرمولهای ریاضی برای بیان خطوط و منحنی ها استفاده می شود آت لاین اساس این برنامه هاست است تمامی اطلاعات توسط آت لاین محدود و مشخص میشود. در اغلب موارد فرمت وکتوری (۳) را پست اسکریپت میخوانند چرا که بیشتر پارامترها با