payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کنند، دهانچه‌ها شب باز می‌شوند تا گیاه بدون از دست‌دادن زیاد آب، CO₂ جذب کند. سپس این CO₂ در واکوئل‌های بزرگ ذخیره می‌شود و روز بعد، با بسته‌شدن دهانچه‌ها، CO₂ آزاد شده و به‌کار RuBisCO می‌آید. این روش اتلاف آب را بسیار کاهش می‌دهد، اما به‌دلیل محدودیت در ظرفیت ذخیره‌سازی، فقط در شرایط بسیار خشک مفید است. باز و بسته شدن دهانچه. در اغلب گیاهان، دهانچه‌ها به‌طور پیوسته در پاسخ به شرایط محیطی مانند نور، رطوبت و مقدار CO₂ باز و بسته می‌شوند. وقتی نور زیاد باشد و رطوبت مناسب، پمپ پروتونی در سلول‌های نگهبان
و رطوبت مناسب، پمپ پروتونی در سلول‌های نگهبان فعال می‌شود و پروتون‌ها را به بیرون می‌راند. این باعث منفی‌تر شدن پتانسیل الکتریکی درون سلول می‌شود. در این شرایط، کانال‌های پتاسیمی باز می‌شوند و یون‌های پتاسیم وارد می‌شوند. برای حفظ این وضعیت، یون‌های منفی مانند کلرید یا مالیک اسید نیز وارد می‌شوند. این افزایش غلظت یون، پتانسیل آب یاخته را کاهش می‌دهد و آب از طریق اُسمُز (گذرندگی) وارد می‌شود، فشار درون سلول افزایش می‌یابد و سلول متورم می‌شود. اما به‌دلیل وجود ریزالیاف‌های سلولزی در دیوارهٔ سلول، این تورم
ریزالیاف‌های سلولزی در دیوارهٔ سلول، این تورم فقط به‌صورت خم‌شدن سلول‌های نگهبان به بیرون اتفاق می‌افتد و باعث باز شدن دهانچه می‌شود. وقتی ریشه‌ها با کم‌آبی مواجه شوند، هورمون آبسیزیک اسید (ABA) آزاد می‌شود. این هورمون به گیرنده‌های غشای سلول نگهبان متصل می‌شود، pH سیتوزول را افزایش می‌دهد و باعث ورود یون‌های Ca²⁺ از بیرون و رهاسازی آن‌ها از اندامک‌هایی چون شبکه آندوپلاسمی و واکوئل‌ها (کُریچه‌ها) می‌شود. سپس، یون‌های کلرید و یون‌های آلی از سلول خارج می‌شوند، جذب بیشتر پتاسیم متوقف شده و حتی پتاسیم نیز دفع
جذب بیشتر پتاسیم متوقف شده و حتی پتاسیم نیز دفع می‌شود. این اتفاق باعث افزایش پتانسیل آب و خروج آب از سلول می‌شود که نتیجه‌اش پلاسمولیز سلول و بسته‌شدن دهانچه است. یاخته‌های نگهبان کلروپلاست بیشتری نسبت به سلول‌های پوستی اطراف دارند، اما نقش دقیق فتوسنتز در آن‌ها همچنان مورد بحث است. نتیجه‌گیری دربارهٔ رفتار روزنه‌ای از تبادل گازی. میزان مقاومت روزنه‌ای را می‌توان با اندازه‌گیری تبادل گاز در برگ تعیین کرد. نرخ ترادمش به مقاومت پدیدهٔ انتشار که روزنه‌ها ایجاد می‌کنند، و همچنین به شیب رطوبت میان فضاهای هوایی
می‌کنند، و همچنین به شیب رطوبت میان فضاهای هوایی درون برگ و هوای بیرون بستگی دارد؛ بنابراین مقاومت روزنه‌ای (یا معکوس آن، هدایت روزنه‌ای) را می‌توان از روی نرخ ترادمش و شیب رطوبتی محاسبه کرد. این امکان را به دانشمندان می‌دهد تا بررسی کنند روزنه‌ها چگونه به تغییرات شرایط محیطی، مانند شدت نور و غلظت بخار آب، دی‌اکسید کربن و ازون واکنش نشان می‌دهند. تبخیر ("E") را می‌توان به صورت زیر محاسبه کرد: formula_1 که در آن، "e"i و "e"a به‌ترتیب فشار جزئی بخار آب درون برگ و هوای اطراف هستند، "P" فشار جو و "r" مقاومت
برگ و هوای اطراف هستند، "P" فشار جو و "r" مقاومت روزنه‌ای است. معکوس "r" همان هدایت به بخار آب ("g") است؛ بنابراین معادله به شکل زیر بازنویسی می‌شود: formula_2 و برای "g" به صورت زیر حل می‌شود: formula_3 جذب CO2 در فتوسنتز ("A") از رابطهٔ زیر به‌دست می‌آید: formula_4 که در آن "C"a و "C"i به‌ترتیب فشار جزئی CO2 در جو و در زیر روزنه‌ها هستند . نرخ تبخیر از یک برگ را می‌توان با سامانهٔ فتوسنتزی تعیین کرد. این ابزار علمی، میزان بخار آب خارج‌شده از برگ و فشار بخار هوای اطراف را اندازه‌گیری می‌کند. سامانه‌های
بخار هوای اطراف را اندازه‌گیری می‌کند. سامانه‌های فتوسنتزی می‌توانند بهره‌وری مصرف آب ("A"/"E"), "g", بهره‌وری ذاتی مصرف آب ("A"/"g") و "C"i را نیز محاسبه کنند. این ابزارها معمولاً توسط فیزیولوژیست‌های گیاهی برای اندازه‌گیری جذب CO2 و در نتیجه اندازه‌گیری نرخ فتوسنتز استفاده می‌شوند. تکامل و رشد روزنه‌ها. روزنه‌ها ساختارهایی قدیمی در فرگشت گیاهان هستند. شکل ابتدایی روزنه‌ها در جلبک‌ها و نخستین گیاهان خشکی‌زی، احتمالاً صرفاً منافذ ساده‌ای بوده‌اند. بیشتر روزنه‌های امروزی در میان بازدانگان و نهاندانگان
روزنه‌های امروزی در میان بازدانگان و نهاندانگان به‌گونه‌ای فرگشت یافته‌اند که می‌توانند باز و بسته شوند، امری که به گیاهان امکان می‌دهد میان دریافت دی‌اکسید کربن برای فتوسنتز و از دست دادن آب از طریق تعرق تعادل برقرار کنند. نحوهٔ فرگشت روزنه‌های قابل تنظیم در خشکی، نقش مهمی در موفقیت گیاهان در مستعمره کردن زمین ایفا کرده است. بررسی‌های ژنتیکی بر روی گیاهانی مانند گل‌ساعتی، آرابیدوپسیس و خزه‌ها نشان داده‌اند که برخی ژن‌هایی که در کنترل شکل‌گیری روزنه‌ها نقش دارند، بسیار کهن و در کل گیاهان زمینی حفظ شده‌اند.
بسیار کهن و در کل گیاهان زمینی حفظ شده‌اند. در طول رشد و نمو گیاه، روزنه‌ها از سلول‌های بنیادی خاصی در روپوست (لایهٔ بیرونی برگ و ساقه) شکل می‌گیرند. این فرایند با تقسیم سلولی آغاز می‌شود که منجر به تشکیل یک جفت «سلول نگهبان» می‌شود. این سلول‌ها در پاسخ به شرایط محیطی باز و بسته می‌شوند و بدین ترتیب دهانهٔ روزنه را کنترل می‌کنند. در برخی گیاهان، «یاخته‌های همراه» نیز در کنار سلول‌های نگهبان وجود دارند که به تنظیم بهتر عملکرد روزنه کمک می‌کنند. عامل‌هایی مانند نور، رطوبت، دی‌اکسید کربن و دمای محیط در تعداد،
نور، رطوبت، دی‌اکسید کربن و دمای محیط در تعداد، توزیع و باز و بسته شدن دهانچه‌ها در طول رشد تأثیر دارند. برای نمونه، گیاهانی که در شرایط خشک رشد می‌کنند، ممکن است تعداد روزنهٔ کمتری داشته باشند یا روزنه‌های خود را بیشتر بسته نگه دارند تا از دست دادن آب را کاهش دهند. انواع. گونه‌های مختلفی از روزنه‌ها وجود دارند که دسته‌بندی‌های گوناگونی برای آن‌ها پیشنهاد شده است. یکی از دسته‌بندی‌هایی که به‌طور گسترده‌ای به‌کار می‌رود، آن است که نخستین‌بار ژولین ژوزف وسک در سال ۱۸۸۹ ارائه داد، سپس توسط متکالف و چالک گسترش
سال ۱۸۸۹ ارائه داد، سپس توسط متکالف و چالک گسترش یافت و بعدها نویسندگان دیگری آن را تکمیل کردند. این دسته‌بندی بر اساس اندازه، شکل و آرایش یاخته‌های فرعی اطراف دو یاختهٔ نگهبان تنظیم شده است. در دولپه‌ای‌ها، این انواع شناسایی شده‌اند: اکتینوسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های ستاره‌ای») که یاخته‌های نگهبان آن با دست‌کم پنج یاختهٔ فرعی به‌شکل شعاعی احاطه شده‌اند و دایره‌ای ستاره‌مانند را می‌سازند. این نوع نادر است و مثلاً در تیرهٔ خرمالوئیان یافت می‌شود. آنیزوسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های نابرابر») که
آنیزوسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های نابرابر») که یاخته‌های نگهبان آن میان دو یاختهٔ فرعی بزرگ‌تر و یکی کوچک‌تر قرار دارند. این نوع در بیش از سی تیره از دولپه‌ای‌ها، از جمله شب‌بویان، بادنجانیان و گل‌نازیان دیده می‌شود و گاهی به آن «نوع شب‌بوئی» گفته می‌شود. آنوموسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های نامنظم») که یاخته‌های اطراف روزنه از نظر اندازه، شکل و آرایش همانند سایر یاخته‌های روپوست هستند. این نوع در بیش از صد تیره از جمله خرزهره‌ایان، گاوزبانیان، تاج‌خروسیان و کدوییان یافت می‌شود و گاهی «نوع آلاله‌ای»
و کدوییان یافت می‌شود و گاهی «نوع آلاله‌ای» نامیده می‌شود. دیاسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های متقاطع») که دو یاختهٔ فرعی آن، هرکدام یک سر دهانهٔ روزنه را احاطه کرده و در سمت مقابلِ مرکز دهانه، با یکدیگر تماس دارند. این نوع در بیش از ده تیره از دولپه‌ای‌ها مانند میخکیان و پاخرسیان یافت می‌شود و گاهی «نوع میخکی» خوانده می‌شود. همی‌پاراسیتی که در آن، تنها یک یاختهٔ فرعی با طولی موازی با دهانهٔ روزنه، کنار یاخته‌های نگهبان قرار دارد و از یاخته‌های دیگر روپوست متمایز است. این نوع در تیره‌های گلی‌نازیان و
متمایز است. این نوع در تیره‌های گلی‌نازیان و علف‌فرشیان دیده می‌شود. پاراسیتی (به‌معنای «دارای یاخته‌های موازی») که دارای یک یا چند یاختهٔ فرعی با آرایشی موازی با دهانهٔ میان یاخته‌های نگهبان است. این یاخته‌های فرعی ممکن است از دو سر یاخته‌های نگهبان فراتر روند یا نه. این نوع در بیش از صد تیره مانند روناسیان، پیچکیان و باقلاییان دیده می‌شود و گاهی «نوع روناسی» نامیده می‌شود. در تک‌لپه‌ای‌ها، چند نوع مختلف روزنه مشاهده شده است: روزنهٔ گندمی‌وار یا گرامینوئیدی (به‌معنای «شبیه چمن») که دارای دو یاختهٔ نگهبان
(به‌معنای «شبیه چمن») که دارای دو یاختهٔ نگهبان است که توسط دو یاختهٔ فرعی عدسی‌مانند احاطه شده‌اند. یاخته‌های نگهبان در بخش میانی باریک و در دو انتها حجیم‌اند و این بخش میانی به‌طور قابل‌توجهی ضخیم شده است. محور یاخته‌های فرعی موازی با دهانهٔ روزنه‌اند. این نوع در تیره‌های گندمیان و جگنیان یافت می‌شود. هگزاسیتی (به‌معنای «دارای شش یاخته») که دارای شش یاختهٔ فرعی اطراف یاخته‌های نگهبان است: یکی در هر انتهای دهانهٔ روزنه، یکی در کنار هر یاختهٔ نگهبان، و یکی میان آن یاختهٔ فرعی و یاخته‌های عادی روپوست. این
میان آن یاختهٔ فرعی و یاخته‌های عادی روپوست. این نوع در برخی تیره‌های تک‌لپه‌ای دیده می‌شود. تتراسیتی (به‌معنای «دارای چهار یاخته») که دارای چهار یاختهٔ فرعی است: یکی در هر انتهای دهانه، و یکی در کنار هر یاختهٔ نگهبان. این نوع در بسیاری از تیره‌های تک‌لپه‌ای و نیز در برخی دولپه‌ای‌ها مانند نمدار و چند گونهٔ استبرق دیده می‌شود. در چمازها، چهار نوع روزنه شناخته شده است: هیپوسیتی که در آن دو یاختهٔ نگهبان در یک لایه همراه با یاخته‌های عادی روپوست قرار دارند، اما دو یاختهٔ فرعی در سطح بیرونی روپوست موازی با
اما دو یاختهٔ فرعی در سطح بیرونی روپوست موازی با یاخته‌های نگهبان واقع شده‌اند و یک منفذ میان آن‌ها قرار دارد. پری‌سیتی که در آن، دو یاختهٔ نگهبان به‌طور کامل توسط یک یاختهٔ فرعی دایره‌ای‌شکل احاطه شده‌اند (شبیه به یک دونات). دس‌موسیتی که در آن، دو یاختهٔ نگهبان کاملاً درون یک یاختهٔ فرعی احاطه شده‌اند که دو انتهایش به هم نرسیده‌اند (شبیه سوسیس). پولوسیتی که در آن، دو یاختهٔ نگهبان بیشتر توسط یک یاختهٔ فرعی احاطه شده‌اند، اما بخشی از آن‌ها با یاخته‌های عادی روپوست نیز در تماس‌اند (شبیه U یا نعل اسب).
عادی روپوست نیز در تماس‌اند (شبیه U یا نعل اسب). انواع. گونه‌های مختلفی از روزنه‌ها وجود دارند که دسته‌بندی‌های گوناگونی برای آن‌ها پیشنهاد شده است. یکی از دسته‌بندی‌هایی که به‌طور گسترده‌ای به‌کار می‌رود، آن است که نخستین‌بار ژولین ژوزف وسک در سال ۱۸۸۹ ارائه داد، سپس توسط متکالف و چالک گسترش یافت و بعدها نویسندگان دیگری آن را تکمیل کردند. این دسته‌بندی بر اساس اندازه، شکل و آرایش یاخته‌های فرعی اطراف دو یاختهٔ نگهبان تنظیم شده است. در دولپه‌ای‌ها، این انواع شناسایی شده‌اند: در تک‌لپه‌ای‌ها: در چمازها:
شناسایی شده‌اند: در تک‌لپه‌ای‌ها: در چمازها: روزنه‌های فرورفته. دهانچه‌های فرورفته نواحی فرورفته‌ای از روپوست برگ هستند که ساختاری مانند اتاقک تشکیل می‌دهند و درون آن‌ها یک یا چند روزنه جای دارد. گاه کرک یا لایه‌هایی از موم سطحی نیز در این اتاقک‌ها یافت می‌شود. در شرایط آب‌وهوایی خشک یا کم‌آب، این ساختار می‌تواند نوعی سازگاری باشد. با این حال، این ساختارها تنها در مناطق خشک یافت نمی‌شوند. گیاهانی مانند خرزهره، مخروطیان، "Hakea" و "Drimys winteri" (در جنگل ابری) دارای روزنه‌های فرورفته هستند. روزنه‌ها
ابری) دارای روزنه‌های فرورفته هستند. روزنه‌ها به‌عنوان مسیر بیماری‌زا. روزنه‌ها مسیرهایی طبیعی در برگ‌ها هستند که می‌توانند بی‌مانع به ورود عوامل بیماری‌زا منجر شوند. بااین‌حال، روزنه‌ها توانایی شناسایی برخی پاتوژن‌ها را دارند. بااین‌وجود، برخی باکتری‌های بیماری‌زا مانند آن‌هایی که روی برگ‌های گیاه رشادی گوش‌موشی آزمایش شده‌اند، ترکیبی به نام کوروناتین ترشح می‌کنند که سبب بازشدن مجدد روزنه‌ها می‌شود. روزنه‌ها و تغییر اقلیم. واکنش روزنه‌ها به عوامل محیطی. عملکرد دهانچه‌ها نقش مهمی در فتوسنتز (نورساخت)،
عملکرد دهانچه‌ها نقش مهمی در فتوسنتز (نورساخت)، انتقال آب گیاه (بافت چوبی) و تبادل گازها دارد. روزنه‌ها به نور حساس‌اند و طیف مرئی نسبت به نور سرخ تأثیر بسیار بیشتری بر آن‌ها دارد. این پاسخ به‌ویژه به نور آبی مرتبط است که حتی بدون سبزینه نیز موجب تورم پروتوپلاست یاخته‌های نگهبان می‌شود، مشروط بر آنکه پتاسیم کافی در دسترس باشد. در آغاز روز، افزایش پتاسیم باعث بازشدن روزنه‌ها می‌شود اما در ادامهٔ روز ساکارز نقش بیشتری در تنظیم دهانهٔ روزنه دارد. همچنین زآگزانتین در یاخته‌های نگهبان نقش گیرندهٔ نور آبی را
در یاخته‌های نگهبان نقش گیرندهٔ نور آبی را ایفا می‌کند که منجر به بازشدن روزنه می‌شود. این اثر با نور سبز که زآگزانتین را همپار (ایزومریزه) می‌کند، معکوس می‌شود. گشودگی روزنه‌ها بسته به غلظت دی‌اکسید کربن جو، شدت نور، دمای هوا و مدت زمان روز تغییر می‌کند. پیامدهای کشاورزی. اثر کود دی‌اکسید کربن (CO₂ fertiliser effect) در آزمایش‌های افزایش غلظت دی‌اکسید کربن در هوای آزاد (FACE) بیش از اندازه برآورد شده است. در این آزمایش‌ها مشخص شد که افزایش CO₂ جو، موجب افزایش فتوسنتز، کاهش ترادمش و افزایش بهره‌وری مصرف آب
فتوسنتز، کاهش ترادمش و افزایش بهره‌وری مصرف آب (WUE) می‌شود. افزایش زیست‌توده یکی از نتایج است؛ شبیه‌سازی‌ها نشان داده‌اند که در غلظت ۵۵۰ واحد در میلیون CO₂، می‌توان افزایش ۵ تا ۲۰ درصدی در بازده محصولات را انتظار داشت. نرخ فتوسنتز برگ در گیاهان C3 در صورت دو برابر شدن CO₂ تا ۳۰–۵۰٪ افزایش می‌یابد، در حالی‌که در C4 این مقدار ۱۰–۲۵٪ خواهد بود. وجود یک بازخورد مثبت، موجب انعطاف‌پذیری فنوتیپی در واکنش به CO₂ جو شده است، که احتمالاً در روند تکامل تنفس و عملکرد گیاه نقش سازگارانه‌ای داشته است. پیش‌بینی چگونگی
گیاه نقش سازگارانه‌ای داشته است. پیش‌بینی چگونگی عملکرد روزنه‌ها در روند سازگاری، برای درک بهره‌وری سامانه‌های گیاهی طبیعی و کشاورزی سودمند است. اصلاح‌گران گیاهی و کشاورزان در حال همکاری برای بهره‌گیری از روش‌های اصلاح نباتات مشارکتی و تکاملی هستند تا گونه‌هایی مانند ارقام مقاوم به گرما و خشکی را بیابند که بتوانند به‌طور طبیعی با تغییرات اقلیمی و چالش‌های امنیت غذایی سازگار شوند. منابع. Wikipedia contributors, "Stoma," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
"Stoma," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Stoma&amp;oldid=234028002 (accessed August 26, 2008).
خوشه‌انگوریان (Staphyleaceae) تیرهٔ کوچکی از پنج سرده از گیاهان گلدار است. خوشه‌انگوریان بومی نیم‌کره شمالی و آمریکای جنوبی هستند. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
لاس زدن یا عشوه گری گونه‌ای رفتار اجتماعی یا سلامی است که شامل برقراری ارتباط به‌صورت کلامی یا نوشتاری و همچنین اشارات بدن و زبان بدن میان دو نفر، برای نشان‌دادن علاقه به برقراری رابطه عمیق‌تر است و در صورتی که همراه با بازیگوشی باشد، به‌عنوان سرگرمی شناخته می‌شود. از لاس‌زدن غالباً به عنوان ابزاری برای ابراز علاقه و نیز سنجیدن علاقه طرف مقابل به هم‌نشینی ای که ممکن است منجر به رابطه‌ای بلندمدت شود، استفاده می‌شود. کسانی که لاس می‌زنند، ممکن است به گونه‌ای سخن گویند یا رفتار کنند که مبین صمیمیتی بیشتر از
سخن گویند یا رفتار کنند که مبین صمیمیتی بیشتر از آنچه مناسب رابطه است (یا مدت زمانی که ایشان یکدیگر را می‌شناسند) باشد؛ بی‌آنکه هیچ کاری کرده یا سخنی گفته شود که هنجار جدی اجتماعی‌ای شکسته شود. لاس‌زدن در فرهنگ‌های گوناگون به خاطر وجود هنجارهای اجتماعی مختلف، مانند فاصله مناسب افراد در زمان ایستادن در کنار یکدیگر (پروکسمیک)، مدت زمان برقراری تماس چشمی، میزان مناسب لمس‌کردن و نظایر آنها، متفاوت است. ریشه واژه. ریشه واژه لاس زدن در فارسی ممکن است با واژه "لاس" در زبان پشتو به معنی دست و دست کشیدن یکی باشد.
در زبان پشتو به معنی دست و دست کشیدن یکی باشد. لاس می‌تواند به معنای ابریشم نیز به‌کار رود؛ چنان‌که در بیت زیر از ملحقات شاهنامه آمده‌است:
اشارات بدن، زبان بدن یا بادی لنگویج به انواع شکل‌های ارتباط غیر کلامی یا رفتاری اشاره می‌کند که یک فرد از طریق رفتارهای بدنی خود، بدون آنکه صحبتی بکند با دیگران به‌طور مستقیم یا غیرمستقیم ارتباط برقرار می‌کند. این رفتارها می‌تواند مربوط به وضعیت و احوال اجزا بدن "(محل قرار گرفتن دستها، پاها، نحوه نشستن، ایستادن، راه رفتن، خوابیدن)"، ژست‌ها "(حالت‌ها، اطوارها، اداها)"، حرکات و اشاره‌های بدنی، جلوه‌های هیجانی صورت و حرکات چشم‌ها باشد. با تسلط به این مهارت درک ذهنی افراد دیگر و آنچه منظور آن‌ها است پیش از آنکه
افراد دیگر و آنچه منظور آن‌ها است پیش از آنکه چیزی را به کلام آورده باشند ممکن خواهد بود که این امر در ارتقای ارتباطات فردی و اجتماعی شخص مؤثر خواهد بود. با استفاده از این مهارت شخص قادر خواهد بود به‌طور غیرمستقیم بر دیگری تأثیر بگذارد یا بتواند درک کند که او در پس ذهنش چه فکر می‌کند. مهارت درک اشارات بدن دیگران، با ذهن‌خوانی [که ایده‌ای شبه‌علمی است] فرق دارد. زبان بدن، زبانیست بدون صدا. یعنی هم پیام مخابره می‌کند و هم صدایی تولید نمی‌کند و هر آن‌چیزی که پیام مخابره کند را زبان می‌نامیم. بر همین اساس
که پیام مخابره کند را زبان می‌نامیم. بر همین اساس تحلیل زبان بدن افراد در ارتباطات انسانی بخصوص مذاکره نقش مهم و بسزایی دارد. در زبان بدن باید به تحلیل موثر برسیم تا از رهگذار آن به هدف نهایی ارتباط دست پیدا کنیم. مبانی تحلیل شامل ظاهر ، رفتار ، شخصیت. هر کدام از این موارد منجر به شناخت ما از طرف مقابل می‌گردد و منجر به تسهیل روند ارتباطی می‌شود. تعریف. اشارات بدن به‌طور عام به پیام‌های غیرکلامی اطلاق می‌شود که افراد با حرکات بدن یا حالت‌های صورت انتقال می‌دهند. در این رشته به مطالعه روابط میان فردی از
می‌دهند. در این رشته به مطالعه روابط میان فردی از طریق حرکات، ژست‌ها، طرز قرار گرفتن بدن در حالت‌های مختلف و قیافه و حالت‌های صورت پرداخته می‌شود. چهره انسان می‌تواند بیش از ۲۰۰۰۰ حالت مختلف ایجاد کند؛ بنابراین خوش بیان‌ترین قسمت بدن است. بیشتر بیان‌ها، ترکیب‌های چهره‌ای یعنی مخلوطی از دو یا چند حالت اصلی است. ۹۳ درصد ارتباط میان فردی را اشارات بدن تشکیل می‌دهد. در حالی که تنها ۷ درصد ارتباط میان فردی شامل گفتار است. بعضی‌ها باور دارند که با نگاه کردن به حالت چهره و قیافه افرد می‌توانند به‌طور دقیق بگویند
چهره و قیافه افرد می‌توانند به‌طور دقیق بگویند که شخص چه احساسی دارد. می‌توانیم حالت‌های صورت را به سه دسته اصلی تقسیم کنیم. ۱- خوشایندی - ناخوشایندی، ۲- پذیرش - رد، ۳- فعالیت یا برانگیختگی. به‌طور مثال شادی، خوشایند اما انزجار، ناخوشایند است. غم، فعالیت یا برانگیختگی اندکی ایجاد می‌کند، در حالی که تعجب یا شگفت زدگی با سطح برانگیختگی یا فعالیت بسیاری همراه است. اینکه هیجان تا چه اندازه می‌تواند توجه ما را جلب کند، یا توجه ما را به جای دیگری معطوف کند، بعد سوم است. اشارات بدن می‌تواند گویای وضعیت درونی فرد
است. اشارات بدن می‌تواند گویای وضعیت درونی فرد باشد. برای نمونه می‌تواند خشم، خستگی، آرامش، گیجی و دیگر نشانه‌ها را نشان دهد. بدن انسان‌ها احساسات را هم مخابره می‌کنند. عمومی‌ترین پیام‌های بدن عبارتند از: آرامش یا بی‌قراری، و دوست داشتن یا دوست نداشتن. آرامش زمانی نشان داده می‌شود که فرد، اگر ایستاده‌است، دست و پاهایش را بدون نظم و ترتیب خاصی، قرار می‌دهد، و اگر نشسته‌است، به عقب تکیه می‌دهد، و دستها و پاهایش را باز می‌کند. دوست داشتن معمولاً زمانی نشان داده می‌شود که شخص به سوی طرف مقابل، شی یا موضوع مورد
می‌شود که شخص به سوی طرف مقابل، شی یا موضوع مورد نظر، اندکی خم می‌شود؛ بنابراین، نحوه قرار گرفتن بدن می‌تواند احساساتی را نشان دهد که در حالت عادی آنها را پنهان می‌کنیم. اشارات بدن وابسته به فرهنگ یا نمادین. برخی اشارات بدن یا تن گفتار، در یک گروه مورد توافق قرار گرفته‌اند یا در فرهنگ یک جامعه، استفاده می‌شوند که معنای خاص و محدود به آن فرهنگ یا گروه هستند که به آنها «فرهنگ‌وابسته» یا «گروه‌وابسته» گفته می‌شود و مردم به‌طور آگاهانه، آنها را به کار می‌برند. این نوع حرکات و اشارات بدنی را «نمادین» می‌نامند و
نوع حرکات و اشارات بدنی را «نمادین» می‌نامند و مانند آن است که جایگزین کلمات می‌شوند. ما این اشارات بدنی را در خانه، مدرسه و دیگر محیط‌های اجتماعی یادمی‌گیریم و آنها را درست یا نادرست در ارتباط‌های خود به کار می‌بریم که البته شکل آنها در طول زمان، بنا به دلایل متفاوت تاریخی و اجتماعی عوض می‌شود. دانستن این تغییرات و شناخت آنها، به مردم کمک می‌کند که در ارتباط خود با گروه‌ها و فرهنگ‌های دیگر، کمتر دچار سوءتفاهم یا درک اشتباهی شوند، زیرا تفاوت‌های فرهنگی در این زمینه می‌تواند موجب بی تناسبی، کج منشی یا بی
این زمینه می‌تواند موجب بی تناسبی، کج منشی یا بی علایقگی از طرف سایر افراد شود. هرچند پژوهشگران با یافتن نقاط مشترک این حرکات در زبان بدن به افزایش آگاهی انسانها با ریشههای مشترک فرهنگی کمک می‌کنند تا الگوی همجواری ارتباطی مناسبی را با یکدیگر داشته باشند. به‌طور مثال در زبان بدن مربوط به دست‌ها که به اختصار می‌توان به آن «دست گفتار» گفت، معانی متفاوت زیر را با توجه به فرهنگ هر جامعه‌ای می‌توان برداشت نمود. برخی از حرکات اشاره دست در زبان بدن یا دست‌گفتارهای اساسیِ وابسته به فرهنگ به شرح زیر می‌باشد: اشارات
اساسیِ وابسته به فرهنگ به شرح زیر می‌باشد: اشارات زبان بدن ناوابسته به فرهنگ یا جهانی. بر خلاف حرکات اشاره زبان وابسته به فرهنگ که در طی زمان و از فرهنگی به فرهنگی دیگر و از یک گروه به گروه دیگر مدام در حال تغییر هستند، حرکات اشاره‌ای در زبان بدن و به ویژه در دست‌ها وجود دارد، که به فرهنگ وابسته نیستند و زبانی جهانی به حساب می‌آیند. آنها در طول هزاران سال و در مسیر تکامل خود به شکل امروزی مورد استفاده همگان قرار می‌گیرند. آن‌طور که هرکس در ارتباط، به‌طور ناخودآگاه و بنا بر شخصیت خود، آنها را به نمایش
ناخودآگاه و بنا بر شخصیت خود، آنها را به نمایش می‌گذارد و تا حدی معیاری است برای رفتار اجتماعی افرادی که از آن بهره می‌برند. مثلاً محققان در آزمایشهایی بر روی حدود یکصد نوزاد، کودک و بزرگسال دریافته‌اند، اشارات و حرکاتی که مردم در توضیح حل یک مسله ریاضی به کار می‌برند موجب بهبود آنها در یادآوری لیستی از اعداد یا حروفی می‌شود که پیشتر به حافظهشان سپرده‌اند. وقتی از افراد آزمودنی درخواست می‌شود که در زمان حل مسئله، دستشان را نگه دارند و حرکت ندهند، آنها به خوبی گذشته نمی‌توانند اعداد یا حروف را به یاد آورند
گذشته نمی‌توانند اعداد یا حروف را به یاد آورند و عملکردشان بسیار ضعیف می‌شود (کیتور و هِلمر، ۲۰۱۳). در حال حاضر نیز، ژنی به نام «فاکس پی دو» کشف شده‌است که خبر از دلایل ژنتیکی و تکاملی رابطه بین حرکات دست و گفتار می‌دهد. به‌نظر می‌رسد که دویست هزار سال است که در سیر تکاملی «انسان اندیشه‌ورز»، دست‌گفتار بخش مهمی از ارتباطات او بوده‌است (لاندبِرگ، ۲۰۱۳). از طرفی حرکات دست هر یک از ما، بیانگر نکته‌ای است و مانند اشاره به یک بند در قرارداد است. برخی از آنها برای کنترل گفتار شخص دیگری مورد استفاده قرار می‌گیرند
کنترل گفتار شخص دیگری مورد استفاده قرار می‌گیرند مانند بالا بردن دست به نشانه توقف و برخی دیگر جایگزینی برای گفتار هستند، مانند حرکت توهین آمیز انگشت دست توسط یک راننده که با این روش، خشم و عصبانیت خود را به راننده دیگر نشان می‌دهد. همه ما در گفت‌وشنودهای خود حرکات دست را به‌صورت ناخودآگاه تولید می‌کنیم و به ندرت ممکن است نسبت به آنها فکر کنیم یا از انجام آنها آگاهی داشته باشیم اما در عمل و رفتار، ما با استفاده از کارایی بزرگ و پیچیده آنها، بخش عظیمی از ارتباطات شگفت‌انگیز خود را پوشش می‌دهیم. دکتر «لوئف»
شگفت‌انگیز خود را پوشش می‌دهیم. دکتر «لوئف» از دانشگاه آزاد برلین در سال ۲۰۱۲ دست به پژوهش جالبی زد. پیش از او دانشمندان زبانشناسی مانند «ویلمز و هاگورت» در سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ نشان داده بودند که بین استفاده از برخی حرکات دست و زبان، از نظر دستوری و معنایی رابطه وجود دارد. اما او سه دست‌گفتاری را که انسان به‌صورت دیرینه و تکاملی در هنگام صحبت مورد استفاده قرار می‌دهد را انتخاب کرد و از داوطلبان خواست که در هنگام گفت‌وشنود از آنها استفاده کنند. نتایج پژوهش دکتر لوئف، نشان داد هر سه دست‌گفتار در بیان دستوری
لوئف، نشان داد هر سه دست‌گفتار در بیان دستوری جملات و عبارت به کار می‌روند و هر سه آنها بر زیر و بمی‌و آهنگ صدای تولید شده نسبت به زمانی‌که گویندگان از آنها استفاده نمی‌کنند، تأثیر مثبت و قابل توجهی دارند. اما در میان این سه دست‌گفتار، دست‌گفتار تصویر (ب و ج) در انتقال بهتر معنا به شنونده نقش دارند و دست‌گفتار تصویر (الف) از نظر انتقال بهتر معنا و درک مطلب چندان نقشی ندارد. حرکت دستها و اشارات زبان بدن، علاوه بر انتقال معانی در القای اعتماد یا بی‌اعتمادی یا شور و اشتیاق ناشی از دلشادی، بی‌علاقگی یا دلمردگی
شور و اشتیاق ناشی از دلشادی، بی‌علاقگی یا دلمردگی به مخاطب نقش مهمی دارند. اگر به دیگران در زمان گفت‌وشنودهایشان نگاه کنید، می‌بینید که وقتی آنها به آنچه که می‌گویند اعتماد دارند یا سرحال هستند و با شور و اشتیاق حرف می‌زنند، حرکات دست و اشاره‌های زبان بدن در آنها بیشتر به چشم می‌آید، تا حدی که ممکن است تبدیل به پویانمایی شده باشد. دستها و اشاره‌های زبان بدن آنها این نکته را می‌خواهد منتقل کند که اعتماد یا اشتیاقی وجود دارد. شما ممکن است از این ارتباط آگاه نباشید، اما به‌طور غریزی به آن پی می‌برید و از آن
نباشید، اما به‌طور غریزی به آن پی می‌برید و از آن استفاده می‌کنید. بسیاری از سو تفاهم‌ها و درک اشتباهی در گفت‌وشنود از قرار دادن دست بر روی لبها اتفاق می‌افتد که می‌تواند نشانگر خستگی، پنهان‌کاری، شک یا دقت باشد. حال اگر دستهای خود را از روی لبها بردارید و به گفت‌وشنود ادامه دهید، خواهید دید که مقصود شما بهتر درک می‌شود. چرا که لبهای شما در معرض دید قرار خواهد گرفت. علاوه بر این ما نیاز داریم که برای ارتباط با دیگران دست کم لبخندی بر لب داشته باشیم، شاید لبخندی شبیه به «مونا لیزا» که هنوز هم بعد از قرن‌ها
شبیه به «مونا لیزا» که هنوز هم بعد از قرن‌ها برای مردم مبهم و معمایی است و استاد تجسمی دوره رنسانس، «لئوناردو داوینچی» هنرمندی بود که به درک چگونگی اثر آن، دست یافت. لبخندی که می‌تواند نشانگر خنده یا گریه‌ای باشد که از خشم یا ترس به وجود آمده‌است و انتظاری که در آن است موجب می‌شود که مخاطب با خود بگوید: «انگار این لبخند می‌گوید، چیزی در حال اتفاق است!» اشارات بدن کودکان و تشخیص دروغگویی. یکی از مسایلی که پدر و مادرها به آن اشاره می‌کنند، زمانی است که کودکان آنها دروغ می‌گویند یا چیزی را نمی‌خواهند بگویند.
آنها دروغ می‌گویند یا چیزی را نمی‌خواهند بگویند. آنها گاهی بر اساس مطالعاتی که در کتابهای زبان بدن دارند، فکر می‌کنند، چون کودک با یک دست یا هر دو دست، دهان خود را می‌پوشاند، بنابراین در حال دروغ گفتن است. البته که مطالب زیادی برای تأیید این نشانه از زبان بدن (دست‌گفتار) در هنگام دروغگویی خردسالان وجود دارد، اما شواهد علمی که از این گفته‌ها حمایت کند، وجود ندارد. دلیل اول آنکه اساساً نمی‌توان گفت، کودکان دروغ می‌گویند، زیرا آنها در این دوره از رشد، رویاپردازی می‌کنند و همان‌طور که «ژان پیاژه» می‌گوید،
می‌کنند و همان‌طور که «ژان پیاژه» می‌گوید، اندیشه خردسالان در ۴ تا ۶ سالگی به گونه‌ای است که به اشیا بی‌جان نسبت زندگی و احساس می‌دهند و این روش فکرکردن، «جاندارپنداری» یا «زنده‌گرایی» نامیده می‌شود، پژوهشگر دیگری به نام «لارنس کلبرگ» بر این باور بود که کودکان فکر می‌کنند که رؤیاها واقعی هستند، مثلاً زمانی‌که از کودک ۴ تا ۶ ساله، پرسیده شود: «آیا غولی که در رویاهای خود دیده بود، واقعاً آنجا بود»؟ او پاسخ می‌دهد: «آن غول واقعاً آنجا بود، ولی وقتی بیدار شدم رفت. من جای پای او را کف اتاق دیدم». دلیل دوم،
رفت. من جای پای او را کف اتاق دیدم». دلیل دوم، استناد به حرفهای کودکان است. براساس آنچه که گفته شد هیچ‌گاه به درستی یا نادرستی، راستگویی یا دروغگویی محتوای گفتاری کودکان نمی‌توان اعتماد کرد؛ زیرا دانشمندی مانند «لویس» در سال ۱۹۸۹ با پژوهشی بر روی کودکان ۳ تا ۴ سال نشان داد که اگر کودکان مورد اشاره رویاپردازی کرده باشند، رفتارهای مثبت زبان بدن (تن‌گفتاری) آنها افزایش می‌یابد مانند لبخندزدن، امااحتمال درستی این نتیجه‌گیری، تنها ۵۰ درصد اعلام شد، در حالی که در سال ۲۰۱۳، دو پژوهشگر به نامهای «یانکیوا و رودزیک»