payamvha/North_RAG huggingface dataset:
یا منفی) در کسب موفقیتش نداشت. کارایان همه را جذب خود می‌کرد، بدون این که شخصاً قدمی برای جذب اطرافیان بردارد یا اصولاً خواستار آن باشد که در اجتماع، انسانی جذاب باشد. "رودلف بینگ" دربارهٔ او می‌نویسد: «کارایان هرگز ناهار نمی‌خورد، هرگز مشروبات الکلی نمی‌نوشید، سیگار هم نمی‌کشید. انسانی پیچیده بود و نزدیک شدن و دوستی با او کار ساده‌ای نبود. او اساساً با کسی دوست نمی‌شد. کتاب نمی‌خواند و اقرار می‌کرد که دوست ندارد رمان بخواند، زیرا زندگی خود را یک رمان می‌دانست. به‌طور کلی انسانی درونگرا بود.» "مارتین مایر"
به‌طور کلی انسانی درونگرا بود.» "مارتین مایر" نویسندهٔ آمریکایی می‌گوید: «اگرچه قد کارایان بیشتر از ۱۷۳ سانتیمتر نبود، اما با همین جثهٔ ظریف و کوچک بر هر گروه یا فردی که با او کار می‌کرد، تسلط داشت.» نقل‌قول‌ها. «کسی که به همهٔ اهداف خود برسد به‌طور مسلم دامنهٔ خواسته‌هایش کوتاه و هدفش ساده بوده‌است.» «برای هر انسانی خلاقیت داشتن در یک کار موهبت است و ما که این موهبت شامل حالمان شده وظیفه داریم در کارمان به حدی پیشرفت کنیم که بتوانیم به آنها که این سعادت را در کارشان ندارند، خوشحالی و رضایت بدهیم.»
شاپکس ابرقویی از عرفاً و دانشمندان عصر زندیه بود شاپکس ابرقویی در سال ۱۱۳۶ (قمری) در ابرقو دیده به جهان گشود و در حالی سه سال بیشتر نداشت خانواده او به شهر اصفهان که در آنزمان از مراکز مهم دانش و هنر در ایران به‌شمار می‌رفت مهاجرت نمودند و در این شهر تاریخی رحل اقامت افکندند. شاپکس از همان ابتدای کودکی علاقه بسیاری به آموختن علوم مختلف از خود نشان می‌داد و در همان سنین بود که پای به مکتبخانه گذاشت و محضر استادانی چون گالفس قمشه‌ای و بوثفلتین اصفهانی را درک کرد. وی پس از حدود ۸ سال تحصیل در مدارس مختلف
درک کرد. وی پس از حدود ۸ سال تحصیل در مدارس مختلف اصفهان از جمله مدرسه نیماورد نبوغ بسیاری از خود در فلسفه و کلام نشان داد به طوری که نام و ذکر او ورد زبان‌ها گشت و در جای جای شهر به جهت این شخصیت بزرگ مجالسی ترتیب داده می‌شد...
حاج ابراهیم کلانتر (۱۱۵۸ ه‍.ق / ۱۷۴۵ م – ۱۲۱۵ یا ۱۲۱۶ ه‍.ق / ۱۸۰۱ م) که با عنوان افتخاری اعتمادالدوله نیز مشهور است، دولتمرد ایرانی بود که به‌عنوان کلانتر (شهردار) شیراز طی اواخر دورهٔ زندیه و سپس به‌عنوان نخستین وزیر اعظم ایران قاجاری فعالیت کرد. ابراهیم لقب پدرش، کدخدای محلهٔ بالا کفت شیراز، را به ارث برد و بعدها کدخداباشی تمام مناطق شهر در مجاور بالا کفت شد. در سال ۱۷۸۱، علیمرادخان زند شیراز را تصرف کرد؛ او برای منع شورش، همهٔ کدخداها از جمله حاج ابراهیم را عزل کرد و آن‌ها را به اصفهان فرستاد و ۴۰ هزار
را عزل کرد و آن‌ها را به اصفهان فرستاد و ۴۰ هزار تومان جریمه‌شان کرد. ابراهیم برای بازپس‌گیری سمت‌هایش، به جعفرخان زند در تصرف شیراز در سال ۱۷۸۵ کمک کرد و شاه جدید او را کلانتر شیراز منصوب کرد. هنگامی که جعفر در سال ۱۷۸۹ در کاخ خود ترور شد، ابراهیم با دستگیری صیدمرادخان زند طرف پسر جعفر، یعنی لطفعلی‌خان زند را گرفت و او را پادشاه اعلام کرد. پس از اختلافی با لطفعلی‌خان در سال ۱۷۹۰، ابراهیم تغییر موضع داد و با آقامحمدخان قاجار بیعت کرد. در سال ۱۷۹۱ که لطفعلی‌خان به کرمان لشکرکشی کرد، ابراهیم کنترل شیراز را
به کرمان لشکرکشی کرد، ابراهیم کنترل شیراز را به دست گرفت و دستور دستگیری همه سرداران زند را صادر کرد. لطفعلی‌خان کارزار خود را رها کرد و بازگشت؛ او به جنوب فارس رفت که آن‌جا با نیروهای ابراهیم درگیر و منجر به شکست شد، سپس به سمت کازرون رفت و آن‌جا اردو زد. ابراهیم از آقامحمدخان که در آن زمان در حال فتح آذربایجان بود، کمک خواست. آقامحمدخان به شیراز رفت و ابراهیم را به‌عنوان حاکم این ولایت منصوب کرد. در سال ۱۷۹۲، لطفعلی‌خان بار دیگر برای تصرف شیراز وارد نبرد شد اما شکست خورد و به طبس گریخت. در سال ۱۷۹۴،
شد اما شکست خورد و به طبس گریخت. در سال ۱۷۹۴، لطفعلی‌خان دستگیر و کشته، آقامحمدخان شاه جدید ایران و ابراهیم وزیر اعظم او شد. ابراهیم در این زمان به امور داخلی و اداری مشغول شد و از مشاوران مهم آقامحمدخان بود. در سال ۱۷۹۵، ابراهیم پیشنهاد برگزاری مراسم تاج‌گذاری را برای محمدخان کرد که در آن او تاج پادشاهی را بر سر شاه گذاشت. ابراهیم در زمان ترور آقامحمدخان در شوشی حضور داشت. او به سرعت به تهران بازگشت و فتحعلی، برادرزاده شاه فقید، را به‌عنوان شاه جدید معرفی کرد و از جنگ داخلی جلوگیری کرد. ابراهیم تا سال
کرد و از جنگ داخلی جلوگیری کرد. ابراهیم تا سال ۱۸۰۱ وزیر اعظم بود تا اینکه به دستور فتحعلی‌شاه که از موقعیت قدرتمند ابراهیم می‌ترسید کشته شد. اکثر اعضای خانواده ابراهیم، به استثنای یکی از پسرانش علی‌اکبر و دخترش ماه‌بانو خانم نیز در پی آن کشته شدند. نوادگان ابراهیم بعدها خاندان قوام را تشکیل دادند که در میانه تا پایان دورهٔ قاجار تأثیرگذار شدند. برخی از نوادگان او مانند ابوالحسن شیرازی نقش‌های مهمی داشتند و در دربار قدرتمند بودند. نقش حاج ابراهیم کلانتر در پایان دادنِ جنگ جانشینی کریم‌خان زند و انتقال قدرت
دادنِ جنگ جانشینی کریم‌خان زند و انتقال قدرت از زندیه به قاجار، و نیز بر تخت نشستن چهار پادشاه، او را به‌عنوان یک شاه‌نشان مطرح کرد. این موضوع باعث شد که از او به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین سیاستمداران تاریخ ایران مدرن یاد شود. زندگی و آغاز کار. محمدابراهیم، سومین پسر حاج محمدهاشم شیرازی (کدخدای محلهٔ بالا کفت و بعدها کدخداباشیِ پنج محلهٔ حیدری‌نشین شیراز) بود. خانوادهٔ او که به «هاشمیه» شهرت داشتند، از بازرگانان توانگر شیراز بودند، در استان فارس املاک داشتند و در مدیریت شهر نیز دخیل بودند. اصل و نسب مادری
و در مدیریت شهر نیز دخیل بودند. اصل و نسب مادری او ظاهراً به قوام‌الدین حسن (وزیر سلسلهٔ آل مظفر در قرن ۱۴ میلادی) می‌رسید که نام خاندان ذی‌نفوذ قوام‌الملک نیز از او گرفته شده‌است. گفته‌اند که اصل و نسب پدری ابراهیم کلانتر به یهودیان می‌رسد اما این ادعا تاکنون اثبات نشده‌است. درس‌آموزی ابراهیم در زمینهٔ مدیریت شهر و ورود او به سیاست‌های پیچیدهٔ شیراز، در سال‌های پایانی پادشاهی کریم‌خان زند شروع شد. در این دوران، کریم‌خان دست اعیان شهرنشین پایتخت زندیه را از امور کوتاه کرده بود اما پایگاه اقتصادی یا شبکهٔ
امور کوتاه کرده بود اما پایگاه اقتصادی یا شبکهٔ اجتماعی آنها را نابود نکرده بود. محمدهاشم (پدر ابراهیم) در سال ۱۱۶۰ هـ.ق. به اتهام بی‌نظمی مالی توسط نادرشاه مجازات شده و یک چشم خود را از دست داده بود. این موضوع بی تردید همواره به پسر او، ابراهیم، یادآوری می‌کرده که اعیان، تا چه حد در مقابل سرداران جنگاور در دوران پساصفوی، آسیب‌پذیر هستند. ابراهیم، سمت کدخداباشی محلات حیدری‌نشین شیراز را از پدرش به ارث برد و به متحد نزدیک کلانتر شیراز، میرزا محمد کلانتر، تبدیل شد. میرزا محمد کلانتر مربی و چهره‌ای تأثیرگذار
شد. میرزا محمد کلانتر مربی و چهره‌ای تأثیرگذار در شکل‌دادن به آیندهٔ سیاسی ابراهیمِ جوان بود. ابراهیم همچنین از نزدیک شاهد نحوهٔ ادارهٔ امور، تحت نظر و حمایت نخبگان باقیمانده از دوران صفوی بود از جمله میرزا محمدحسین وفای فراهانی، رئیس خاندان فراهانی، که بعدها با عنوان قائم‌مقام (خاندان قائم‌مقام فراهانی) شناخته شدند. در دورهٔ انتقالی پس از مرگ کریم‌خان (۱۱۹۳ هـ.ق. / ۱۷۷۹ م)، نزاع مرگبار شاهزادگان و رؤسای خاندان زند بر سر تصاحب تاج و تخت، و پیشروی بی‌امان آقامحمدخان قاجار برای به‌دست‌گرفتن کنترل استان‌های
قاجار برای به‌دست‌گرفتن کنترل استان‌های جنوبی، تضعیف حکمرانی زند را سرعت بخشید. برای مقامات سرسخت و مقاوم شهر شیراز مانند ابراهیم، این یک فرصت جدید برای اعمال خودمختاری بیشتر بود و از سوی دیگر وظیفهٔ دشوار دفاع از شهر را بر آنها تحمیل می‌کرد، آن‌هم در شرایطی که شهر دستخوش تفرقهٔ شدید بود و جنگجویان قبایل نیز با یکدیگر درگیری داشتند. زندگانی و کارنامهٔ ابراهیم تا حد بسیار زیادی در دشواری‌ها و پیچیدگی‌های همین دوره شکل گرفت و یک حس قوی سودجویی و فرصت‌طلبی ماکیاولیایی را در او ایجاد کرد. بین سال ۱۱۹۳ تا ۱۱۹۶،
را در او ایجاد کرد. بین سال ۱۱۹۳ تا ۱۱۹۶، اعیان شیراز به سرکردگی کلانتر شهر و مباشران او از جمله ابراهیم، ابتدا تصمیم گرفتند با زیاده‌روی‌های زکی‌خان زند مقابله کنند. زکی‌خان، برادر ناتنی کریم‌خان زند بود که علیرغم برتخت‌نشستن ابوالفتح‌خان زند (پسر و جانشین کریم‌خان)، قدرت اصلی را او به دست داشت. اعیان شیراز برای خلاصی از ظلم و جور زکی‌خان، حمایت خود را از او گرفته و به صادق‌خان زند (برادر دیگر کریم‌خان) روی آوردند. صادق‌خان با کمک سربازان سرکیسی غالب و به‌عنوان نائب‌السلطنهٔ جدید ابوالفتح‌خان تعیین گردید.
نائب‌السلطنهٔ جدید ابوالفتح‌خان تعیین گردید. برخی اعیان شهر که از ستم و بی‌عرضگی صادق‌خان و چرخهٔ مداوم خون و خونریزی و آشوب به تنگ آمده بودند، ادعای پادشاهی علیمرادخان زند را پذیرفتند. علیمرادخان در صفر سال ۱۱۹۶ هـ.ق. پس از ۹ ماه محاصره و کشتار، شیراز را فتح کرد. علیمرادخان که می‌دانست مقامات حکومتی شهر تا چه حد تاثیرگذارند، فوراً به میرزا محمد کلانتر و اعوان او از جمله ابراهیم دستور داد که همراه او به پایگاه جدید قدرت یعنی اصفهان بروند. دربارهٔ این بخش از زندگی ابراهیم اطلاعات زیادی در دست نیست و فقط
از زندگی ابراهیم اطلاعات زیادی در دست نیست و فقط می‌دانیم که در این دوران ظاهراً به سفر حج رفته‌است. ابراهیم همچنین ارتباط خود را با بازار و محلات شیراز حفظ کرد و املاک خانوادگی را نیز غیاباً مدیریت می‌نمود. پس از مرگ علیمرادخان در اول ربیع الثانی سال ۱۱۹۹ هـ.ق. با روی‌آوردن آقامحمدخان قاجار به سوی شهر، حاجی‌ابراهیم و دیگر تبعیدی‌ها، همراه با پسر ماجراجوی صادق‌خان یعنی جعفرخان زند به شیراز گریختند. میرزا محمد کلانتر که آیندهٔ خود در شیراز را نامطمئن می‌دید، در اصفهان باقی ماند اما به اسارت آقامحمدخان
در اصفهان باقی ماند اما به اسارت آقامحمدخان درآمد. او در خاطراتش ابراز پشیمانی می‌کند که چرا به سخن «فرزند ارجمند» خود یعنی حاجی‌ابراهیم گوش نداده که به او هشدار داده بود منتظر ماندن خطرناک است و هرآنچه بر سر دیگر مردمان (اعیان) فارس بیاید بر سر او هم خواهد آمد. تصمیم‌های سرنوشت ساز. تسلیم جنوب ایران به آغا محمد خان. لطفعلی‌خان زند از سال ۱۲۰۳ق؛ که به جای پدرش بر تخت نشست، همواره با حملات آغا محمدخان قاجار روبرو بود. او اواسط ذی الحجه ۱۲۰۵ شنید که آقا محمدخان به سوی آذربایجان تاخته و اصفهان را که در آن
به سوی آذربایجان تاخته و اصفهان را که در آن هنگام مرکز حکومتش بود، به باش باباخان (فتحعلی شاه بعدی) سپرده‌است؛ بنابراین به سوی اصفهان لشکر کشید. لطفعلی خان شیراز را به حاج ابراهیم کلانتر سپرد و عازم اصفهان شد. همین که اختیار شیراز به دست حاجی ابراهیم کلانتر افتاد، چون می‌دانست که لطفعلی خان بر نیات باطنی او آگاهی یافته، از یک طرف در شیراز به دستگیری بزرگان خاندان زند پرداخت و از طرف دیگر عبدالرحیم خان، برادر خود را که در اردوی لطفعلی خان بود به شوراندن لشکریان او واداشت. به این ترتیب بیشتر همراهان لطفعلی
او واداشت. به این ترتیب بیشتر همراهان لطفعلی خان که کسانشان در شیراز مورد تهدید و تعرض کلانتر بودند، شبانه از قمشه (محل اردو) پراکنده شدند و لطفعلی خان به همین علت از جلوی آقا محمدخان منهزم گردید و به شیراز برگشت، اما کلانتر و یاران او لطفعلی خان را به شهر راه ندادند و او چاره‌ای ندید جز اینکه به جانب بوشهر رهسپار گردد. آقا محمدخان حکومت شیراز را به کلانتر سپرد. این اقدام حاج ابراهیم خان باعث شد آقا محمدخان به سادگی بر جنوب ایران سلطه پیدا کند و با برانداختن حکومت زندها، حوزه نفوذ و سلطنت خود را گسترش دهد.
حکومت زندها، حوزه نفوذ و سلطنت خود را گسترش دهد. ناصرالدین شاه قاجار در دیدار با آدولف کرمیو رئیس سازمان اتحاد جهانی آلیانس در پاریس در سخنان مشهوری دربارهٔ او گفت: پادشاه ساختن فتحعلی شاه. ابراهیم خان کلانتر پس از مرگ آقا محمدخان، در به سلطنت رساندن فتحعلی شاه قاجار نقش اول را ایفا کرد و توانست سمت صدراعظمی و لقب اعتمادالدوله را برای خود حفظ کند. ترور. او در دوران فتحعلی شاه به تدریج بر میزان نفوذ و اقتدار خود افزود و فرزندان و بستگانش را بر ولایات دور و نزدیک کشور حاکم کرد. همین قدرت زیاد باعث بدگمانی
نزدیک کشور حاکم کرد. همین قدرت زیاد باعث بدگمانی شاه نسبت به او شد. روز اول ذی الحجه ۱۲۱۵ قمری (۱۸۰۱ میلادی) او را دستگیر و به طالقان فرستادند. یک ماه بعد به دستور شاه، چشم او را میل کشیدند و زبانش را بریدند و به قتلش رساندند. بیشتر فرزندان و بستگان او نیز سرنوشتی مشابه داشتند. بنابر قولی دیگر او را به بند کشیده و از سقف مطبخ عمارت پادشاهی آویزان کردند. دیگ بسیار بزرگی را پر از آب نموده و هیزم فراوان زیر آن روشن کردند تا آب داخل دیگ به جوش آمد و سپس ابراهیم خان کلانتر را آرام آرام با طناب به داخل دیگ آبجوش
خان کلانتر را آرام آرام با طناب به داخل دیگ آبجوش فرو بردند و به قتل رسید. دارایی‌های او به نفع شاه ضبط شد و سمتش به میرزا محمدشفیع آصف‌الدوله رسید. به گفته یرواند آبراهامیان در "ایران بین دو انقلاب"، او در روغن جوشانده شد. خانواده. ابراهیم فقط یک همسر داشت به نام گلاب خانم، دختر ساموئل خان، تاجر یهودی معروف شیراز. این ازدواج در سال ۱۷۸۲ که ابراهیم هنوز کلانتر شیراز بود، صورت گرفت. آن‌ها پنج فرزند، یعنی چهار پسر و یک دختر داشتند: خاندان قوام پس از مرگ ابراهیم برای مدت کوتاهی ناتوان ماندند، اما ثروت خود را
برای مدت کوتاهی ناتوان ماندند، اما ثروت خود را بازگرداندند و اتحادهایی در دادگاه به دست آوردند که آنها را از توطئه‌های علیه خود مصون می‌داشت. آن‌ها معماران شیراز معاصر بودند که بیش از بیست کاخ و باغ در آن‌جا ساخته بودند و معروفترین آن‌ها نارنجستان قوام است. اعتقادات دینی. مورخان قاجار ابراهیم را عموماً یهودی دانسته‌اند، گرچه که ممکن است مسلمان بوده باشد. برخی از مورخان مانند محمود محمود از او به عنوان آنوسی یاد کرده‌اند. در زمان ابراهیم، کنیسه‌هایی در شیراز و تهران افتتاح شد، اما پیش از آن یهودیان مجبور
و تهران افتتاح شد، اما پیش از آن یهودیان مجبور بودند در خانه‌های خود تورات را با صدای آهسته بخوانند. یکی دیگر از شواهد، تمایل او به تک‌همسری است. مرسوم بود که مقامات بلندپایه چندین زن و چند صیغه داشتند در حالی که ابراهیم فقط یک زن داشت. ابراهیم هرگز در ملاء عام شراب نمی‌نوشید و سعی می‌کرد خود را فردی مذهبی نشان دهد. او به حج رفت و ترجیح داد مردم از او به عنوان «حاجی» یاد کنند. او برای آخوندهای شیراز نیز احترام زیادی قائل بود و همیشه زکات خود را می‌پرداخت. ابراهیم از طرفداران مجتهدین اصولی و از یاران آقا
ابراهیم از طرفداران مجتهدین اصولی و از یاران آقا محمدعلی بهبهانی و از این رو دشمن جریان صوفی نعمت‌اللهی بود. تاریخ‌شناسی و میراث. حاج ابراهیم کلانتر یکی از چهره‌های جنجالی تاریخ مدرن ایران دانسته می‌شود؛ برخی از مورخان او را «خائن» در نزد لطفعلی‌خان توصیف می‌کنند و برخی نبوغ او را تحسین می‌کنند. محمود محمود درایت ابراهیم را ستود و او را «شاه‌نشان» نامید.
حزب ملت ایران یک حزب سیاسی در ایران است. این حزب از احزاب برآمده از مکتب پان ایرانیسم است. بنیانگذاران. در آبانماه ۱۳۳۰ اعضای مکتب پان ایرانیسم موافقت کردند که با حزب نبرد ایران ائتلاف کنند در جریان این ائتلاف اسم حزب به «حزب ملت ایران بر بنیاد پان‌ایرانیسم» تغییر می‌کند و داریوش فروهر دبیر حزب می‌گردد و حسن علی صارمی کلالی به اتفاق محسن پزشکپور، محمدرضا عاملی تهرانی، جواد تقی‌زاده کمیته موقت عالی رهبری را تشکیل می‌دهند. در همان مراحل اول گروهی به پیشگامی محمد مهرداد و منوچهر تیمسار، سازمان پان‌ایرانیست، یا
مهرداد و منوچهر تیمسار، سازمان پان‌ایرانیست، یا پرچمداران پان‌ایرانیسم، را به وجود آوردند. و در هفدهم دیماه ۱۳۳۰، گروهی از افراد مکتب پان‌ایرانیسم از تهران و شهرستان‌ها تصمیم به جدا شدن از این حزب و تشکیل حزب پان ایرانیست گرفتند. محسن پزشکپور، محمدرضا عاملی تهرانی، اسماعیل فریور، و هوشنگ آقابیاتی، به عنوان کمیته موقت حزب پان ایرانیست، مسئول تدارک برگزاری نخستین کنگره این حزب گردیدند. تا پیش از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲، تلاش‌هایی برای بهم پیوستن دو حزب ملت ایران و حزب پان ایرانیست صورت گرفت که به نتیجه دلخواه
و حزب پان ایرانیست صورت گرفت که به نتیجه دلخواه نرسید. این حزب که تنها چند صد عضو داشت که بیشترشان دانشجویان دبیرستانی در تهران بودند، وزن چندانی در رهبری جبهه ملی نداشت. پس از جدایی این سه گروه حسن علی صارمی کلالی در حزب ملت ایران به عنوان دبیر حزب انتخاب شد که آن موقع دستور نام داشت. اما چون ایشان ساکن مشهد بود و آنجا کشاورزی داشت پس از مدتی مجبور به برگشت به شهر خودش شد و لذا با موافقت سایر یاران داریوش فروهر دبیر حزب ملت ایران شد. پس از قتل‌های زنجیره‌ای ایران و قتل داریوش فروهر توسط وزارت اطلاعات
ایران و قتل داریوش فروهر توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران در آذر ۱۳۷۷ خسرو سیف مسوولیت هدایت حزب را تا تیر ۱۴۰۰ (زمان درگذشت) بر عهده گرفت. اصول و عقاید و مرامنامه حزب. منشأ این حزب به محسن جهانسوز، سروانی که به اتهام سازماندهی یک «توطئه فاشیستی» علیه رضا شاه در سال ۱۹۳۷ اعدام شد بر می‌گردد. این حزب شدیداً ضددربار، ضدکمونیست، ضدسرمایه‌داری، یهودستیز و حتی ضدروحانیت بود. این حزب پیشنهاد می‌کرد ایران با بازپس‌گیری «سرزمین‌های از دست رفته» بحرین، افغانستان و قفقاز بازسازی شود. این حزب ادعا می‌کرد «نژاد
و قفقاز بازسازی شود. این حزب ادعا می‌کرد «نژاد ناب ایرانی» مورد تهدید نه تنها کمونیسم شوروی و سرمایه‌داری بریتانیا، بلکه توسعه طلبی ترکی و عربی قرار دارد. این حزب همچنین استدلال می‌کرد که «ملاهای مرتجع»، «اربابان استثمارگر»، قدرت‌های خارجی، و اقلیت‌های مذهبی به ویژه یهودیان و بهائیان دلیل عقب ماندگی ایرانند. حزب ملت ایران بر اساس اساسنامه اش برای ایجاد حکومتی بر پایه خواسته‌های تاریخی ایرانیان حول محور جهان بینی ناسیونالیستی بر اساس استقلال کامل کشور مبارزه با استعمار بوده و از حق حاکمیت ملت‌ها در سراسر
با استعمار بوده و از حق حاکمیت ملت‌ها در سراسر جهان پشتیبانی می‌نماید. همچنین نگاه فرهنگی این حزب بر اساس فرهنگ باستانی ایران بوده و خواهان ملی کردن همه رشته‌های صنعتی و کشاورزی می‌باشد و خواهند دراختیار قرار گرفتن وسیله‌های تولید و توزیع به دست دولت و مخالفت با اقتصاد بازار آزاد می‌باشد. منابع. محمدعلی موحد، خواب آشفته نفت (سه جلد) ۱۳۷۵.
مؤسسه ملی سلامت مشهور به NIH یکی از شاخه‌های وزارت بهداشت و خدمات انسانی ایالات متحده آمریکا می‌باشد. وظیفه این مرکز رهبری و نظارت بر تحقیقات علوم زیستی-پزشکی در ایالات متحده آمریکا می‌باشد. ان‌آی‌اچ متشکل از ۲۷ موسسه ملی جداگانه می‌باشد که جمعاً در حدود ۲۸ میلیارد دلار سالیانه بودجه صرف تحقیقات علوم پزشکی انجام می‌دهند. تقریباً تمامی دفاتر این مؤسسه در جنوب ایالت مریلند واقع گردیده‌اند. کتابخانه ملی این موسسه (NLM) به‌طور مثال حاوی کلکسیون نفیسی از کتب علمی پزشکی دوران گذشته اسلامی می‌باشد. (وب‌گاه
علمی پزشکی دوران گذشته اسلامی می‌باشد. (وب‌گاه کلکسیون) برای مطالعه مقاله‌ای کامل درباره این موسسه به زبان فارسی می توانید از وبلاگ نگاره ای درباره ایالات متحده دیدن کنید.
هارون تسیخانوور (Aaron Ciechanover، عبری: אהרון צ'חנובר) زیست‌شناس اسرائیلی و برنده جایزه نوبل شیمی در سال ۲۰۰۴ میلادی است. او همچنین در سال ۲۰۰۰ میلادی، موفق به دریافت جایزه لاسکر برای علوم پایهٔ پزشکی شد. خانوادهٔ او در اصل اهل شهر تسیخانوو لهستان بودند و پس از جنگ جهانی دوم به اسرائیل آمدند. هارون سیشانوور، متولد شهر حیفا در اسرائیل است، مدرک کارشناسی ارشد و دکترای عمومی پزشکی را در سال‌های ۱۹۷۱ و ۱۹۷۴ از دانشگاه عبری اورشلیم دریافت کرد و در سال ۱۹۸۲ از دانشگاه تخنیون دکترای تخصصی (PhD) گرفت. وی در سال
دانشگاه تخنیون دکترای تخصصی (PhD) گرفت. وی در سال ۲۰۰۴، به همراه افرام هرشکو و اروین روز، جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. او اکنون استاد بخش بیوشیمی در تخنیون است.
عهد جدید یا عهد دُوّم یا پیمان نو بخش دوم کتاب مقدس مسیحی است که به قلم نویسندگان مختلفی نوشته شده‌است و به زندگی عیسی و پیروانش و تاریخ مسیحیت در سدهٔ یکم می‌پردازد. مسلمانان معمولاً به این مجموعه کتب انجیل می‌گویند. عهد جدید در همهٔ مذاهب مسیحی معاصر شامل ۲۷ کتاب، از جمله چهار انجیل اصلی لوقا، مَتّی، مَرقُس و یوحنّا، است و بقیهٔ آن شامل رساله‌های منسوب به حواریون مسیح و کتابِ اعمال رسولان و مکاشفات یوحنا است. بخش اول کتاب مقدس مسیحی را عهد عتیق می‌نامند که بر تَنَخ استوار است. عهد جدید به پیمانی اشاره
که بر تَنَخ استوار است. عهد جدید به پیمانی اشاره دارد که آغازگر دورهٔ جدیدی از ارتباط خداوند با انسان است. خداوند طبق این پیمان، شریعتی را که از طریق موسی عطا کرده بود، برداشت و ایمان به مسیح را شرطِ بخشایش گناهان انسان و رستگاری او قرار داد. نشانه و در حقیقت اصل محوری این پیمان، بخشش همهٔ گناهان به واسطهٔ قربانی شدن عیسی مسیح (یعنی صورت بشری خداوند) است. انجیل‌های چهارگانه. چهار انجیل به چهار کتاب گفته می‌شود که پس از عروج عیسی (به باورِ مسیحیان)، چهار نفر از حواریون او آن را نوشته‌اند. این چهار کتاب
نفر از حواریون او آن را نوشته‌اند. این چهار کتاب دربرگیرنده چهار روایت مختلف از زندگی عیسی مسیح هستند یا به تعبیر مسیحیان، به مانند «چهار تصویر از عیسی مسیح، ولی از زوایای مختلف» اند. از این روست که با وجود داشتن مطالب، مفاهیم و قسمت‌های مشابه و مشترک زیاد، دارای تفاوت‌هایی نیز با یک‌دیگرند. این چهار انجیل که در زبان فارسی به شکل جمع «اناجیل» نیز خوانده می‌شوند، عبارت اند از: کتاب اعمال رسولان. کتاب اعمال رسولان شامل سرگذشت رسولان پس از عروج عیسی به آسمان است. پس از قیام عیسی مسیح از مردگان (زنده شدن
است. پس از قیام عیسی مسیح از مردگان (زنده شدن دوباره او) و سپس عروج او به آسمان، برای رسولان او (حواریون) و سپس شاگردان مسیح (که بعدها مسیحی نامیده شدند)، اتفاقات زیادی رخ داد. از آن جمله است: پیوستن «متیاس» به جمع حواریون (که پس از خودکشی یهودای اسخریوطی یازده نفره شده بودند)، نازل شدن روح‌القدس در روز عید پنتیکاست (یکی از اعیاد مسیحیان) بر دوازده نفر حواری عیسی مسیح، شهادت استیفان یکی از شاگردان وفادار مسیح (سنت استفان)، ماجرای ایمان‌دار شدن پولُس قدیس و آغاز مأموریت بشارتی او برای غیر یهودیان و…شرح این
آغاز مأموریت بشارتی او برای غیر یهودیان و…شرح این حوادث در کتاب اعمال رسولان نوشته شده. این کتاب منسوب به «لوقا» (یکی از حواریون مسیح و نویسندهٔ یکی از اناجیل چهارگانه) است. رساله‌ها (نامه‌ها)ی حواریون مسیح. نوایمانان مسیحی و کلیساهای نوبنیاد در آغاز گسترش مسیحیت، به خاطر نبودن راهنمایی‌های ایمانی لازم، و وجود مخالفان بسیار، دچار مشکلات عمده‌ای می‌شدند. از آن جمله است: مسائل مربوط به مراسم نیایش و چگونگی برگزاری آن، پیدا شدن پیشوایان دروغین، آزار و اذیت و شکنجه و تهدید و حتی قتل ایمان‌داران توسط متعصبان
شکنجه و تهدید و حتی قتل ایمان‌داران توسط متعصبان یهود یا بت‌پرستان و دیگر فرقه‌های مذهبی و گاهی مأموران رومی و از این دست… هدف از نگارش این نامه‌ها هدایت این نوایمانان، یادآوری و تبیین مفاهیم کتاب مقدس و مطلع شدن از رویدادهای مناطق مختلف بود. این کتاب دربرگیرندهٔ بخش‌های زیر است: کتاب مکاشفه یوحنا. این کتاب شرح سفری است که یوحنای قدیس در رؤیا و به هدایت روح‌القدس در آن به عرش خداوند دارد و در آن به توصیف عرش خداوند و جایگاه مسیح و پیش‌بینی رویدادهای روز فرجامین می‌پردازد.
پراگرسیو متال (؛ که اغلب به اختصار پراگ متال نامیده می‌شود) یک ژانر موسیقی تلفیقی گسترده است که هوی متال و پراگرسیو راک را در هم می‌آمیزد. این سبک، صداهای تهاجمی و پرقدرت هوی متال را با ساختارهای تجربی، پیچیده و شبه‌کلاسیک پراگرسیو راک ترکیب می‌کند. این موسیقی معمولاً مهارت فنی فوق‌العاده نوازندگان را به نمایش می‌گذارد و اغلب شامل هارمونی‌های نامتعارف و ریتم‌های پیچیده با تغییرات مکرر متر و سنکپ‌های شدید است. جنبه‌های ریتمیک این ژانر به‌ویژه در زیرشاخه جنت بسیار مورد تأکید قرار می‌گیرد. اگرچه این سبک در
بسیار مورد تأکید قرار می‌گیرد. اگرچه این سبک در اواخر دهه ۱۹۸۰ پدیدار شد، اما تا دهه ۱۹۹۰ به موفقیت گسترده دست نیافت. برخی از گروه‌های مطرح متال پراگرسیو که به موفقیت تجاری دست یافتند عبارتند از: واچ‌تاور، کوئینزرایک، دریم تیتر، تول، سیمفونی اکس، شدو گلری، کینگز ایکس و فیتس وارنینگ. تاریخچه. پراگرسیو متال، به‌عنوان یک سبک موسیقی متمایز، عمدتاً به‌وسیلهٔ اعضای عرصهٔ هوی متال آمریکا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ به وجود آمد، به‌ویژه توسط گروه‌هایی همچون کوئینزرایک، سوتیج، فیتس وارنینگ و واچ‌تاور، و بعدها توسط دریم تیتر
فیتس وارنینگ و واچ‌تاور، و بعدها توسط دریم تیتر و سیمفونی اکس. این ژانر از آن زمان به شیوه‌ای پراکنده پیشرفت کرده است، به‌گونه‌ای که گروه‌های بی‌شماری نوآوری‌های خود را به روش‌های شخصی نشان داده‌اند. ریشه‌های این سبک به آغاز موسیقی هوی متال/هارد راک و پراگرسیو راک بازمی‌گردد، زمانی که برخی از گروه‌ها شروع به ادغام این دو رویکرد متفاوت کردند. پیشگامان دهه ۱۹۶۰، کینگ کریمسون، با حفظ نوآوری موسیقی خود، از رویکردی سخت‌تر استفاده کردند و با بهره‌گیری از ناهماهنگی‌ها و صداهای آزمایشی، ارتباط خود را با آکوردهای
و صداهای آزمایشی، ارتباط خود را با آکوردهای قوی هارد راک حفظ کردند؛ نمونه بارز آن، قطعه «21st Century Schizoid Man» است. گروه سه‌نفره کانادایی راش به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان پُلی بین هارد راک، پراگرسیو راک انگلیسی و هوی متال خالص شناخته می‌شوند. آن‌ها که در ابتدا تحت تأثیر لد زپلین بودند، به ترکیب تکنیک‌های پراگرسیو راک با آکوردهای قوی و مبتنی بر بلوز روی آوردند. آلبوم‌هایی مانند "۲۱۱۲" (۱۹۷۶) مهارت فنی و توانایی پیچیده ترکیبی را در حالی به نمایش گذاشتند که همچنان رویکردی مستقیم‌تر و سنگین‌تری نسبت به سبک
همچنان رویکردی مستقیم‌تر و سنگین‌تری نسبت به سبک پراگرسیو راک انگلیسی جاافتاده ارائه می‌دادند.
در نظریه اعداد، ضرب دیریکله یا پیچش دیریکله توابع حسابی، یک عمل دوتایی بین توابع حسابی است که از اهمیت زیادی برخوردار است. این نوع عمل اولین بار توسط دیریکله ریاضیدان آلمانی تعریف شده است. تعریف. اگر f و g دو تابع حسابی باشند، در این صورت حاصل ضرب دیریکله f و g را با f*g نشان می‌دهیم و برای هر عدد طبیعی n به صورت زیر تعریف می‌کنیم: که در آن مجموع روی مقسوم علیه‌های n است. چنین مجموع‌هایی در سراسر نظریه اعداد بویژه نظریه تحلیلی اعداد رخ می‌دهند و لذا از اهمیت خاصی دارند. خواص جبری ضرب دیریکله. توجه داشته
خاصی دارند. خواص جبری ضرب دیریکله. توجه داشته باشید که دو مجموع فوق فقط در ترتیب عوامل شرکت کننده در جمع تفادت دارند. f*(g*h)=(f*g)*h حال برای هر n داریم: پس: از طرفی داریم: پس: پس حکم ثابت می‌شود. توجه داشته باشید که جملات مجموع فوق برای هر d&lt;n صفر بوده و برای d=n برابر (f(n می‌باشد. حال چون ضرب دیریکله جابجایی است پس f*I=I*f=f و لذا حکم ثابت می‌شود. f*(h+g)=f*g+f*h پس: formula_11 ولذا حکم برقرار است. خواننده می‌تواند تحقیق کند که اگر m,n اعداد صحیح و متباین باشند و d|mn اعداد صحیح و یکتایی چون d1,d2
متباین باشند و d|mn اعداد صحیح و یکتایی چون d1,d2 وجود دارند به طوری که d=d1d2 و d1|m و d2|n. با بکارگیری این قضیه برای هر d|mn اعداد a,b وجود دارند که d=ab و a|m و b|n پس عبارت فوق به صورت زیر قابل تبدیل است: چون 1=(n,m) پس 1=(a,b) و نیز 1=(m/a,n/b) و چون f,g توابعی ضربی اند: پس: بنابراین h ضربی است و حکم ثابت می‌شود. معکوس دیریکله. نکته جالب توجه این است که رده‌ای از توابع حسابی نسبت به ضرب دیریکله دارای معکوس هستند. اگر f تابعی حسابی باشد، تابع حسابی g را معکوس دیریکله f می‌گوییم هرگاه f*g=g*f=I. قضیه
را معکوس دیریکله f می‌گوییم هرگاه f*g=g*f=I. قضیه زیر بیان می‌کند که یک تابع حسابی در چه صورت دارای معکوس دیریکله است. پس جواب معادله formula_20 است و یکتا است. حال فرض می‌کنیم حکم برای هر عدد طبیعی کوچک‌تر از n درست باشد. نشان می‌دهیم حکم برای n نیز درست است. معادله را حل می‌کنیم(چون n&gt;1 عبارت برابر صفر است). داریم: پس: و بنابر فرض استقرا جوابی یکتا حاصل می‌شود و برهان کامل می‌شود. معکوس دبریکله تابع کاملاً ضربی. اگر f تابعی کاملاً ضربی باشد، معکوس دیریکله آن به سادگی قابل محاسبه است. ابتدا دقت می‌کنیم