payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در خط سقوط قرار دارد. خط سقوط نقطه ای است که رودخانه هنگام حرکت در بالادست غیرقابل کنترل می‌شود و جایی که آب در پایین دست جریان دارد می‌تواند آسیاب را تأمین کند. قرن نوزدهم. در سال ۱۸۰۱، کالج کارولینای جنوبی (دانشگاه فعلی کارولینای جنوبی) در کلمبیا تأسیس شد. ساختمان اصلی زنده مانده‌است. این شهر تا حدی به عنوان سایت مؤسسه انتخاب شد تا شهروندان Upcountry و Lowcountry را متحد کند و جوانان را از مهاجرت برای تحصیلات عالیه به انگلستان منصرف کند. در آن زمان، کارولینای جنوبی بیش از سایر ایالت‌ها مردان جوان را به
جنوبی بیش از سایر ایالت‌ها مردان جوان را به انگلیس اعزام کرد. رهبران کارولینای جنوبی آرزو داشتند که پیشرفت و توسعه مدرسه را کنترل کنند. سالها پس از تأسیس دانشگاه، تمرینات آغازین در ماه دسامبر در حالی که مجلس قانونگذاری ایالت در حال انجام بود، برگزار می‌شد. کلمبیا اولین منشور خود را به عنوان یک شهر در سال ۱۸۰۵ دریافت کرد. یک متصدی و شش نگهبان شهر را اداره می‌کردند. جان تیلور، اولین متصدی منتخب، بعداً در هر دو مجلس مجمع عمومی، هر دو مجلس کنگره و سرانجام به عنوان فرماندار خدمت کرد. تا سال ۱۸۱۶، ۲۵۰ خانه در
عنوان فرماندار خدمت کرد. تا سال ۱۸۱۶، ۲۵۰ خانه در این شهر زندگی می‌کردند و جمعیت آنها بیش از ۱۰۰۰ نفر بود. کلمبیا در سال ۱۸۵۴ با داشتن یک شهردار منتخب و شش نفر از مالکان، به عنوان یک شهر منشور شد. دو سال بعد، کلمبیا دارای یک نیروی پلیس متشکل از یک رئیس تمام وقت و ۹ نیروی گشت بود. رشد سریع این شهر ادامه داشت و در طول دهه‌های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ کلمبیا بزرگترین شهر داخلی کارولینا بود. حمل و نقل ریلی دلیل مهمی در گسترش جمعیت در کلمبیا در این مدت بوده‌است. خطوط ریلی که در دهه ۱۸۴۰ به شهر می‌رسیدند، در وهله اول
ریلی که در دهه ۱۸۴۰ به شهر می‌رسیدند، در وهله اول بسته‌های پنبه ای را حمل می‌کردند، نه مسافران. پنبه خون حیات جامعه کلمبیا بود. در سال ۱۸۵۰، تقریباً تمام فعالیتهای تجاری و اقتصادی این شهر مربوط به پنبه بود. قرن بیستم. چند سال اول قرن ۲۰ کلمبیا به عنوان یک مرکز تولید پارچه در منطقه ظاهر شد. در سال ۱۹۰۷، کلمبیا شش آسیاب در حال کار داشت: ریچلند، گرانبی، المپیا، پایتخت سیتی، کلمبیا و پالمتو. در مجموع، آنها بیش از ۳٬۴۰۰ کارگر با حقوق و دستمزد سالانه ۸۱۹٬۰۰۰ دلار استخدام کردند، که به میدلندز بیش از ۴٫۸ میلیون
استخدام کردند، که به میدلندز بیش از ۴٫۸ میلیون دلار افزایش اقتصادی می‌دهد. کلمبیا تا سال ۱۹۰۸ هیچ خیابان آسفالته ای نداشت، زمانی که ۱۷ بلوک از خیابان اصلی به خیابان آمد. با این حال، ۱۱۵ گذرگاه خیابانی که به صورت عمومی نگهداری می‌شدند، در تقاطع‌ها قرار داده شدند تا عابران پیاده مجبور نشوند از دریای گل بین پیاده‌روهای چوبی عبور کنند. به عنوان یک آزمایش، خیابان واشینگتن یک بار با بلوک‌های چوبی آسفالت شد. ثابت شد که این منبع بسیاری از تفریحات محلی است که آنها در هنگام بارندگی شدید کمانش می‌کنند و از آنجا دور
در هنگام بارندگی شدید کمانش می‌کنند و از آنجا دور می‌شوند. بلوک‌ها با روکش آسفالت در سال ۱۹۲۵ جایگزین شدند. سالیان اخیر. دهه ۱۹۹۰ و اوایل ۲۰۰۰ شاهد احیای مجدد مناطق مرکزی شهر بودیم. منطقه Congaree Vista در امتداد خیابان Gervais، زمانی به عنوان منطقه انبار شناخته می‌شد، به یک منطقه پر رونق از گالری‌های هنری، مغازه‌ها و رستوران‌ها تبدیل شد. سالن زندگی استعماری (که قبلاً به عنوان مرکز استعمار شناخته می‌شد) در سال ۲۰۰۲ افتتاح شد، و چندین کنسرت و نمایش مشهور به کلمبیا آورد. EdVenture، بزرگترین موزه کودکان در
کلمبیا آورد. EdVenture، بزرگترین موزه کودکان در جنوب شرقی، در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد. دهکده در مرکز خرید Sandhill در سال ۲۰۰۴ در بخش شمال شرقی ریچلند افتتاح شد. مرکز همایش‌های کلانشهر کلمبیا در سال ۲۰۰۴ افتتاح شد و یک هتل مرکز همایش‌های جدید در سپتامبر ۲۰۰۷ افتتاح شد. برای اجرای احیای مجدد مرکز شهر و تقویت رشد مرکز شهر، مشارکت عمومی و خصوصی شهر شکل گرفته‌است. در سال ۲۰۰۹، آخرین آسمان خراش کلمبیا، برج در Main و Gervais، به پایان رسید. شهردار استفان کی بنجامین اولین دوره خود را در ژوئیه ۲۰۱۰ آغاز کرد و به عنوان
دوره خود را در ژوئیه ۲۰۱۰ آغاز کرد و به عنوان اولین شهردار سیاه‌پوست در تاریخ شهر تبدیل شد. بنیانگذاران پارک، خانه بیس بال USC، در سال ۲۰۰۹ افتتاح شد. تیم بیسبال کارولینای جنوبی گیماکز در سال ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ موفق به کسب دو قهرمانی ملی NCAA شد. تیم فوتبال گیماکوز کارولینای جنوبی ۲۰۱۰، با مربیگری استیو اسپوریر، اولین حضور خود را در مسابقات قهرمانی SEC به دست آورد. . یک فروشگاه عمومی مست در سال ۲۰۱۱ افتتاح شد. مزرعه موسیقی در سال ۲۰۱۴ مکان خود را در کلمبیا در خیابان سنا افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۰، پرچم نبرد
در خیابان سنا افتتاح کرد. در سال ۲۰۰۰، پرچم نبرد کنفدراسیون از خانه ایالتی کارولینای جنوبی به بنای یادبود کنفدراسیون منتقل شد. در تاریخ ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵، پرچم از بنای یادبود به موزه برداشته شد. نتیجه سیل تاریخی در اکتبر ۲۰۱۵، تیم فوتبال Gamecocks را مجبور به انتقال بازی خانگی خود در ۱۰ اکتبر کرد. Segra Park (پارک ارتباطات روح قبلی)، خانه Fireflies کلمبیا، در آوریل ۲۰۱۶ افتتاح شد. در سال ۲۰۱۷، تیم بسکتبال زنان Gamecocks (با مربیگری Dawn Staley) اولین قهرمانی خود را در NCAA کسب کرد و تیم بسکتبال مردان به فینال
را در NCAA کسب کرد و تیم بسکتبال مردان به فینال فور رفت برای اولین بار. جغرافیا. یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های جغرافیایی کلمبیا خط سقوط آن است، مرز بین منطقه مرتفع پیدمونت و دشت ساحلی اقیانوس اطلس، که رودخانه‌ها در اثر سقوط یا شتاب زیاد از آن عبور می‌کنند. کلمبیا در خط سقوط رود کنگره بزرگ شد، که در اثر همگرایی رودخانه‌های گسترده و رودخانه سالودا شکل گرفته‌است. کنگره دورترین نقطه داخلی دریای رودخانه بود. انرژی افتادن آب همچنین آسیاب‌های اولیه کلمبیا را تأمین می‌کرد. این شهر با نامگذاری «منطقه ساحل رودخانه
می‌کرد. این شهر با نامگذاری «منطقه ساحل رودخانه کلمبیا» از این مکان که شامل سه رودخانه است، سرمایه‌گذاری کرده‌است. کلمبیا تقریباً در نیمه راه اقیانوس اطلس و کوه‌های آبی ریج واقع شده‌است و در ارتفاعی حدود ۲۹۲ فوت (۸۹ متر) قرار دارد. آب و هوا. کلمبیا دارای آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب است، زمستان‌هایی نسبتاً خنک تا معتدل و تابستان‌های گرم و مرطوب دارد. این منطقه به‌طور متوسط ۵۵ شب زیر صفر دارد و در زمستان دچار سردی موقت می‌شود، اما سرمای طولانی یا روزهایی که درجه حرارت بالاتر از یخبندان نمی‌رود هر دو نادر
درجه حرارت بالاتر از یخبندان نمی‌رود هر دو نادر هستند.
چارلستون یکی از شهرهای ایالت کارولینای جنوبی و پایتخت سابق این ایالت است. در سال ۲۰۰۷، تخمین زده می‌شود جمعیت این شهر تقریباً ۱۲۰٬۰۰۰ نفر باشد و این دومین شهر پرجمعیت کارولینای جنوبی در پشت پایتخت ایالت، کلمبیا است. روند فعلی، چارلستون را به سریع‌ترین شهر در مرکز کارولینای جنوبی تبدیل کرده‌است. آنها جمعیت کلانشهر چارلستون و شمال چارلستون را در سال ۲۰۰۷ ۶۰۳۱۷۸ نفر تخمین می‌زنند (شامل جمعیت شهرستانهای چارلستون، برکلی و دورچستر است). این رتبه‌بندی چارلستون-شمال و چارلستون را به عنوان دومین منطقه بزرگ شهری در
و چارلستون را به عنوان دومین منطقه بزرگ شهری در ایالت پشت کلمبیا قرار می‌دهد. حدود ۸۰٪ از جمعیت در داخل شهر و در شهرنشینی‌های مجاور زندگی می‌کنند (جمعیت سال ۲۰۰۰: ۴۲۳٬۴۱۰ نفر). اهمیت چارلستون در تاریخ آمریکا به نقش آن به عنوان یک بندر عمده تجارت برده وابسته است. تاجران برده چارلستون مانند جوزف وراگ اولین کسانی بودند که انحصار شرکت سلطنتی آفریقا را شکستند و پیشگام تجارت بزرگ بَرده در قرن هجدهم بودند. تقریباً نیمی از بردگان وارد شده به آمریکا وارد چارلستون شدند. در سال ۲۰۱۸، پس از آنکه CNN خاطرنشان کرد که
شدند. در سال ۲۰۱۸، پس از آنکه CNN خاطرنشان کرد که برده داری «تاریخ چارلستون را رمزآلود می‌کند» رسماً به دلیل نقش خود در تجارت برده آمریکایی عذرخواهی کرد. جمعیت. چارلستون بزرگترین شهر ایالت کارولینای جنوبی ایالات متحده است. این شهر محل شهرستان شهرستان چارلستون، و شهر اصلی در منطقه آماری متروپولیتن چارلستون – شمال چارلستون – سامرویل است. این شهر درست در جنوب نقطه میانی جغرافیایی خط ساحلی کارولینای جنوبی واقع شده‌است و در بندر چارلستون واقع شده‌است، ورودی اقیانوس اطلس که از تلاقی رودخانه‌های اشلی، کوپر و
اقیانوس اطلس که از تلاقی رودخانه‌های اشلی، کوپر و واندو تشکیل شده‌است. جمعیت چارلستون در سال ۲۰۱۹ حدود ۱۳۷٬۵۶۶ نفر بود. جمعیت تخمینی کلانشهر چارلستون، متشکل از شهرستانهای برکلی، چارلستون و دورچستر، از اول ژوئیه سال ۲۰۱۹، ۸۰۲ هزار و ۱۲۲ نفر ساکن بود که سومین منطقه بزرگ در ایالت و ۷۴ امین منطقه آماری کلانشهرهای ایالات متحده است. اقتصاد. چارلستون با تعداد قابل توجهی هتل و مسافرخانه، تعداد زیادی رستوران و مغازه‌ها، یک مکان گردشگری محبوب است. چارلستون همچنین یک مقصد هنری قابل توجه است که توسط مجله AmericanStyle
هنری قابل توجه است که توسط مجله AmericanStyle به عنوان ۲۵ مقصد برتر هنری نامگذاری شده‌است. حمل و نقل تجاری برای اقتصاد مهم است. این شهر دارای دو ترمینال حمل و نقل است که توسط اداره بنادر کارولینای جنوبی اداره می‌شود، که چهارمین بندر بزرگ کانتینر در ساحل شرقی و سیزدهمین بندر بزرگ کانتینری در آمریکای شمالی است. این بندر همچنین برای انتقال اتومبیل و قطعات خودرو برای تجارت خودروی چارلستون مانند مرسدس و ولوو استفاده می‌شود. چارلستون در حال تبدیل شدن به مکانی محبوب برای مشاغل و شرکت‌های فناوری اطلاعات است و این
برای مشاغل و شرکت‌های فناوری اطلاعات است و این بخش بین سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ بالاترین نرخ رشد را داشته‌است که عمده آن به دلیل کریدور دیجیتال چارلستون بوده‌است. در سال ۲۰۱۳، مؤسسه میلکن به دلیل رشد بخش IT، منطقه چارلستون را به عنوان نهمین اقتصاد با عملکرد برتر در ایالات متحده قرار داد. شرکت‌های برجسته ای شامل Blackbaud , SPARC a Booz Allen Hamilton تابعه، BoomTown , CSS و Benefitfocus هستند. در ژوئن ۲۰۱۷، میانگین قیمت فروش یک خانه در چارلستون ۳۵۱٬۱۸۶ دلار و متوسط قیمت ۲۶۰٬۰۰۰ دلار بود. توسط Travel + Leisure در
قیمت ۲۶۰٬۰۰۰ دلار بود. توسط Travel + Leisure در سال ۲۰۱۱ و در سال ۲۰۱۳ و ۲۰۱۴ توسط Condé Nast Traveller، و همچنین «مودبترین و مهمان نوازترین شهر آمریکا» توسط مجله Southern Living به عنوان «دوستانه‌ترین شهر آمریکا» نامگذاری شده‌است. در سال ۲۰۱۶، چارلستون توسط Travel + Leisure به عنوان «بهترین شهر جهان» شناخته شد. وجه تسمیه. چارلستون در سال ۱۶۷۰ به افتخار چارلز دوم پادشاه انگلیس به عنوان چارلز تاون تأسیس شد. اداره شهر. چارلستون دارای یک دولت شورای عالی شهردار است که شهردار به عنوان مدیر ارشد و مدیر اجرایی
است که شهردار به عنوان مدیر ارشد و مدیر اجرایی شهرداری فعالیت می‌کند. شهردار همچنین ریاست جلسات شورای شهر را بر عهده دارد و مانند سایر اعضای شورا رأی دارد. شهردار فعلی، از سال ۲۰۱۶، جان تکلنبورگ است. این شورا ۱۲ عضو دارد که هر یک از مناطق یک عضو انتخاب می‌شوند. در سال ۲۰۰۶، ساکنان چارلستون به اصلاحیه ۱، که ممنوعیت ازدواج همجنسگرایان در این ایالت بود، رای مخالف دادند. در سطح ایالت، این میزان با ۷۸٪ به ۲۲٪ تصویب شد، اما رای‌دهندگان چارلستون آن را با ۳٬۵۶۳ (۵۲٪) به ۳٬۳۵۳ رأی (۴۸٪) رد کردند. پلیس. اداره پلیس
به ۳٬۳۵۳ رأی (۴۸٪) رد کردند. پلیس. اداره پلیس شهر چارلستون، با مجموع ۴۵۸ افسر قسم خورده، ۱۱۷ غیرنظامی و ۲۷ افسر پلیس ذخیره، بزرگترین اداره پلیس کارولینای جنوبی است. رویه‌های آنها در زمینه سرکوب استفاده از مواد مخدر و خشونت‌های باندی در شهر به عنوان الگویی برای سایر شهرها مورد استفاده قرار می‌گیرد. لوتر رینولدز به عنوان رئیس پلیس فعلی خدمت می‌کند. او از گرگ مولن، معاون سابق رئیس ساحل ویرجینیا پیروی می‌کند. پیش از مولن، رئیس پلیس چارلستون روبن گرینبرگ بود، که در ۱۲ اوت ۲۰۰۵ استعفا داد. گرینبرگ ایجاد یک پلیس
در ۱۲ اوت ۲۰۰۵ استعفا داد. گرینبرگ ایجاد یک پلیس پلیس مؤدب را بر عهده داشت که وحشیگری پلیس را به خوبی کنترل می‌کرد، حتی به دلیل وجود حضور قابل مشاهده در پلیس جامعه و کاهش قابل توجه در میزان جرم و جنایت. به‌طور کلی جرم و جنایت، از سال ۱۹۹۹ در حال کاهش است، از آن زمان تاکنون در چارلستون و در بیشتر شهرهای بزرگ کشور رو به کاهش است. اورژانس و خدمات پزشکی. خدمات فوریت‌های پزشکی (EMS) برای شهر توسط خدمات فوریت‌های پزشکی چارلستون (CCEMS) و خدمات فوریت‌های پزشکی شهرستان برکلی (BCEMS) ارائه می‌شود. این شهر توسط
شهرستان برکلی (BCEMS) ارائه می‌شود. این شهر توسط خدمات EMS و ۹۱۱ هر دو شهرستان چارلستون و برکلی ارائه می‌شود زیرا این شهر بخشی از هر دو شهرستان است. چارلستون مرکز پزشکی ابتدایی بخش شرقی ایالت است. این شهر دارای چندین بیمارستان مهم در مرکز شهر است: مرکز پزشکی دانشگاه پزشکی کارولینای جنوبی (MUSC)، مرکز پزشکی VA رالف ه. جانسون، and Roper Hospital. و بیمارستان روپر. MUSC اولین دانشکده پزشکی این ایالت، بزرگترین دانشگاه پزشکی در این ایالت و ششمین قدیمی‌ترین دانشکده پزشکی است که به‌طور مداوم در ایالات متحده
دانشکده پزشکی است که به‌طور مداوم در ایالات متحده فعالیت می‌کند. ناحیه پزشکی مرکز شهر با رشد سریع بیوتکنولوژی و صنایع تحقیقات پزشکی همراه با گسترش قابل توجهی در کلیه بیمارستانهای بزرگ روبرو است. علاوه بر این، در بیمارستان بزرگ دیگری واقع در بخش غرب اشلی از شهر، وسعت بیشتری در نظر گرفته شده یا در حال انجام است: بیمارستان Bon Secours-St Francis Xavier. مرکز پزشکی منطقه ای ترایدنت واقع در شهر North Charleston و مرکز پزشکی East Cooper واقع در Mount Pleasant نیز به نیازهای ساکنان شهر چارلستون پاسخ می‌دهد. جرم و
به نیازهای ساکنان شهر چارلستون پاسخ می‌دهد. جرم و جنایت. جدول زیر میزان جرم و جنایت چارلستون را برای شش جنایتی نشان می‌دهد که مورگان کویتنو برای محاسبه رتبه‌بندی «خطرناک‌ترین شهرهای آمریکا» در مقایسه با میانگین ملی استفاده می‌کند. آمار نشان داده شده مربوط به تعداد جرایمی است که در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر مرتکب شده‌است. از سال ۱۹۹۹، میزان کلی جرم و جنایت در چارلستون به‌طور چشمگیری کاهش یافته‌است. نرخ کل شاخص جرم برای چارلستون در سال ۱۹۹۹، ۵۹۷٫۱ جرم در هر صدهزار نفر بوده‌است، در حالی که در سال ۲۰۱۱، نرخ کل شاخص جرم
بوده‌است، در حالی که در سال ۲۰۱۱، نرخ کل شاخص جرم ۲۳۶٫۴ در هر صدهزار بوده‌است. میانگین کشوری ۳۲۰٫۹ در هر صدهزار نفر است. موقعیت جغرافیایی و تاریخچه. موقعیت اولیه آن در Albemarle Point در کرانه غربی رود اشلی (لندینگ چارلز تاون فعلی) در سال ۱۶۸۰ به دلیل مکان فعلی خود که در طی ده سال به پنجمین شهر بزرگ آمریکای شمالی تبدیل شد، رها شد. چارلز تاون، یکی از کلیدی‌ترین شهرهای استعمار انگلیس در قاره آمریکا، نقش عمده ای در تجارت برده داشت، که پایه و اساس اندازه و ثروت شهر را بنا نهاد، و تحت سلطه اسلاووکراسی صاحبان
شهر را بنا نهاد، و تحت سلطه اسلاووکراسی صاحبان مزارع و بازرگانان برده بود. تاجران مستقل برده چارلستون مانند جوزف وراگ اولین کسانی بودند که انحصار شرکت سلطنتی آفریقا را شکستند و در تجارت گسترده برده‌ها در قرن هجدهم پیشگام بودند. مورخان تخمین می‌زنند که «تقریباً نیمی از آفریقایی‌هایی که به آمریکا آورده شده‌اند وارد چارلستون شده‌اند»، بیشتر در اسکله گادسدن. علی‌رغم اندازه آن، در طول دوره استعمار بدون ترکیب باقی ماند. دولت آن مستقیماً توسط یک قانونگذار استعماری و یک فرماندار اعزامی از لندن، انگلیس اداره می‌شد.
و یک فرماندار اعزامی از لندن، انگلیس اداره می‌شد. نواحی انتخاباتی طبق کلیساهای آنگلیکان سازماندهی می‌شدند و برخی از خدمات اجتماعی توسط بخشداران و لباسهای آنگلیکان اداره می‌شدند. چارلستون در سال ۱۷۸۳ و در اواخر جنگ انقلابی با ثبت نام خود به عنوان شهر، هجی کردن فعلی خود را پذیرفت. رشد جمعیت در مناطق داخلی کارولینای جنوبی بر برکناری دولت ایالت به کلمبیا در سال ۱۷۸۸ تأثیرگذار بود، اما این شهر بندری با سرشماری سال ۱۸۴۰ در میان ده شهر بزرگ ایالات متحده باقی ماند. چارلستون، تنها شهر بزرگ ضد سل آمریکایی است که
چارلستون، تنها شهر بزرگ ضد سل آمریکایی است که دارای اکثریت جمعیت برده شده‌است، تحت کنترل یک الیگارشی از گیاهان سفیدپوست و بازرگانان قرار داشت که با موفقیت دولت فدرال را مجبور به تجدید نظر در تعرفه‌های ۱۸۲۸ و ۱۸۳۲ خود در طول بحران لغو و جنگ داخلی در ۱۸۶۱ توسط آرسنال، قلعه پینکنی و فورت سامتر را از پادگان‌های فدرال خود تصرف کردند. در سال ۲۰۱۸، پس از آنکه CNN خاطرنشان کرد که برده داری «تاریخ چارلستون را معمایی می‌کند» رسماً به دلیل نقش خود در تجارت برده آمریکایی عذرخواهی کرد. اطلاعات آماری کلانشهر. همان‌طور
عذرخواهی کرد. اطلاعات آماری کلانشهر. همان‌طور که توسط دفتر مدیریت و بودجه ایالات متحده تعریف شده‌است، برای استفاده توسط اداره سرشماری ایالات متحده و سایر سازمان‌های دولتی ایالات متحده فقط برای اهداف آماری، چارلستون در منطقه شهری چارلستون - چارلستون شمالی - سامرویل و منطقه شهری چارلستون - شمال چارلستون قرار دارد. منطقه آماری متروپولیتن چارلستون - شمال چارلستون - سامرویل از سه شهرستان چارلستون، برکلی و دورچستر تشکیل شده‌است. از زمان سرشماری سال ۲۰۱۳ ایالات متحده، در منطقه آماری کلان‌شهر ۷۱۲٬۲۳۹ نفر جمعیت
متحده، در منطقه آماری کلان‌شهر ۷۱۲٬۲۳۹ نفر جمعیت داشت. چارلستون شمالی دومین شهر بزرگ در منطقه آماری متروپولیتن چارلستون - شمال چارلستون - سامرویل است و به عنوان سومین شهر بزرگ این ایالت قرار دارد. Mount Pleasant و سامرویل بزرگترین شهرهای بعدی هستند. این شهرها با سایر مناطق تلفیقی و غیر ادغام شده همراه با شهر چارلستون منطقه شهری چارلستون-شمال چارلستون را تشکیل می‌دهند که از سال ۲۰۱۰، ۵۴۸۴۰۴ نفر جمعیت دارد. منطقه آماری کلان‌شهر همچنین شامل یک منطقه شهری جداگانه و بسیار کوچکتر در محدوده شهرستان برکلی، مونکس
و بسیار کوچکتر در محدوده شهرستان برکلی، مونکس کرنر (با ۹۱۲۳ نفر جمعیت در ۲۰۰۰) است. جنگ داخلی. چارلستون سهم عمده ای در جنگ داخلی داشت. به عنوان یک شهر محوری، هر دو اتحادیه و ارتش‌های همپیمان برای دستیابی به قدرت با یکدیگر رقابت می‌کردند. جنگ تنها چند ماه پس از تسلط نیروهای چارلستون توسط اتحادیه به پایان رسید. جنگ داخلی نه تنها اندکی پس از تسلیم چارلستون به پایان رسید، بلکه جنگ داخلی در آنجا آغاز شد. به دنبال انتخاب آبراهام لینکلن، مجمع عمومی کارولینای جنوبی در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰ به جدا شدن از اتحادیه رای داد.
در ۲۰ دسامبر ۱۸۶۰ به جدا شدن از اتحادیه رای داد. کارولینای جنوبی اولین ایالت بود که جدا شد. در ۲۷ دسامبر، قلعه پینکنی توسط پادگان خود به شبه نظامیان ایالت تسلیم شد و در ۹ ژانویه ۱۸۶۱، شاگردان سیتادل با ورود به بندر چارلستون به سمت ستاره USS غرب آتش گشودند. اولین نبرد کامل جنگ داخلی آمریکا در ۱۲ آوریل ۱۸۶۱ اتفاق افتاد، هنگامی که یگان‌های ساحلی به فرماندهی ژنرال بورگارد به سمت آتش‌سوزی فورت سامتر تحت کنترل ارتش آمریکا در بندر چارلستون آتش گشودند. سرگرد رابرت اندرسون پس از ۳۴ ساعت بمباران، قلعه را تسلیم کرد.
اندرسون پس از ۳۴ ساعت بمباران، قلعه را تسلیم کرد. کنترل اتحادیه دریا اجازه بمباران مکرر شهر را داد و خسارات زیادی به بار آورد. اگرچه حمله دریایی دریاسالار دو پونت به قلعه‌های این شهر در آوریل ۱۸۶۳ ناکام ماند، محاصره نیروی دریایی اتحادیه باعث متوقف شدن بیشتر ترافیک تجاری شد. در طول جنگ، برخی از رانندگان محاصره از راه عبور کردند اما حتی یک نفر از اوت ۱۸۶۳ تا مارس ۱۸۶۴ موفق به ورود یا خروج از بندر چارلستون نشد. [۸۰] زیردریایی H.L. Hunley در ۱۷ فوریه ۱۸۶۴ حمله ای شبانه به USS Housatonic انجام داد. حمله زمینی
ای شبانه به USS Housatonic انجام داد. حمله زمینی ژنرال گیلمور در ژوئیه ۱۸۶۴ ناموفق بود اما سقوط کلمبیا و پیشروی ارتش ژنرال ویلیام تی شرمن از طریق ایالت باعث شد که هم پیمانان در ۱۷ فوریه ۱۸۶۵ شهر را تخلیه کنند، ساختمانهای عمومی، انبارهای پنبه را آتش بزنند، و سایر منابع تأمین قبل از عزیمت آنها. نیروهای اتحادیه در طی ماه به شهر نقل مکان کردند. وزارت جنگ آنچه از اموال فدرال باقی مانده بود را بازیافت و همچنین محوطه دانشگاه آکادمی نظامی Citadel را مصادره کرد و از آن به عنوان پادگان فدرال برای ۱۷ سال آینده
و از آن به عنوان پادگان فدرال برای ۱۷ سال آینده استفاده کرد. این امکانات سرانجام به ایالت بازگردانده شد و به عنوان دانشکده نظامی با هدایت لارنس ای ماریچاک در سال ۱۸۸۲ بازگشایی شد. سیاست. در اوایل قرن ۲۰ قدرت‌های سیاسی قدرتمندی در این شهر ظهور کردند که نشان دهنده تنش‌های اقتصادی، طبقاتی، نژادی و قومی بود. این جناح‌ها تقریباً همه با سن تیلمن سناتور آمریکایی مخالفت کردند که بارها و بارها به نام کشاورزان فقیر در سطح شهر به شهر حمله و مسخره می‌کرد. جناح‌های کاملاً سازمان یافته حزب دموکرات در چارلستون گزینه‌های
سازمان یافته حزب دموکرات در چارلستون گزینه‌های روشنی به رأی دهندگان داده و نقش زیادی در سیاست‌های ایالتی داشتند. اقتصاد. سرمایه‌گذاری در این شهر ادامه داشت. خانه ویلیام Enston، یک جامعه برنامه‌ریزی شده برای افراد مسن و ناتوان شهر، در سال ۱۸۸۹ ساخته شد. یک ساختمان عمومی پیچیده، اداره پست و دادگاه ایالات متحده، توسط دولت فدرال در سال ۱۸۹۶ در قلب شهر تکمیل شد. قانونگذار ایالتی تحت سلطه دموکرات‌ها قانون اساسی جدیدی را در سال ۱۸۹۵ تصویب کرد که سیاه پوستان را از حق رای خارج کرد و آنها را به‌طور کامل از روند
از حق رای خارج کرد و آنها را به‌طور کامل از روند سیاسی مستثنی کرد، وضعیت درجه دو که برای بیش از شش دهه در ایالتی که اکثریت سیاه پوستان داشت تا حدود ۱۹۳۰ حفظ می‌شد.
زندگیِ دیگران یک فیلم دلهره‌آور سیاسی آلمانی محصول سال ۲۰۰۶ است. این فیلم نخستین اثر بلند داستانی فلوریان هنکل فون دونرسمارک است که خود نیز فیلم‌نامه را نوشته است. فیلم با موفقیت جهانی در جذب تماشاگران روبه‌رو شد. این درام به دستگاه امنیت دولتی و صحنهٔ فرهنگی برلین شرقی می‌پردازد و نگاهی جدی و انتقادی به تاریخ آلمان شرقی دارد. فیلم بر این مضمون تأکید دارد که هنر واقعی می‌تواند خوبی را در انسان برانگیزد و امکان آشتی میان قربانیان و عاملان را ترسیم می‌کند. از جملهٔ بازیگران اصلی می‌توان به اولریش موهه،
از جملهٔ بازیگران اصلی می‌توان به اولریش موهه، سباستیان کخ، مارتینا گدک و اولریش توکور اشاره کرد. این اثر با بودجه‌ای نسبتاً اندک و دستمزدهایی غیرمعمول برای بازیگران ساخته شد. منتقدان بازی‌های بازیگران را بسیار ستودند. بسیاری از منتقدان ابراز خرسندی کردند که پس از مجموعه‌ای از کمدی‌های مربوط به آلمان شرقی، سرانجام یک فیلم بلند با نگاهی جدی به این موضوع پرداخته است. با این حال، دربارهٔ بازنمایی جنبه‌های تاریخی فیلم، دیدگاه‌ها متفاوت بود. این فیلم جوایز بسیاری دریافت کرد؛ از جمله جایزهٔ فیلم آلمان در سال
دریافت کرد؛ از جمله جایزهٔ فیلم آلمان در سال ۲۰۰۶ (هفت جایزه از میان یازده نامزدی)، جایزهٔ فیلم بایرن (در چهار بخش)، جایزهٔ فیلم اروپا (در سه بخش) و جایزهٔ اسکار بهترین فیلم خارجی‌زبان. در کتاب همراه فیلم و در تفسیر صوتی دی‌وی‌دی، اظهاراتی از موهه و دونرسمارک منتشر شد که به فعالیت‌های احتمالی اشتازی توسط ینی گرولمان و گرگور گیزی اشاره داشت. این موضوع به دعاوی قضایی انجامید و در نتیجه، انتشار رسانه‌های اصلی حاوی این اظهارات ممنوع شد. داستان. در برلین شرقی سال ۱۹۸۴، اشتازی-هاوپتمان گرد ویسلر (با کد HGW XX/7)
۱۹۸۴، اشتازی-هاوپتمان گرد ویسلر (با کد HGW XX/7) به پیشنهاد خودش مأمور می‌شود تا در قالب یک «عملیات اجرایی» مدارکی علیه نمایشنامه‌نویس تئاتر، گئورگ درایمان، گردآوری کند. وزیر فرهنگ برونو همف، که درایمان را نمایشنامه‌نویسی مشهور و «نویسندهٔ رسمی حکومت» می‌داند، او را شایستهٔ نظارت می‌داند. ویسلر نیز با نظر همف موافق است که شاید درایمان آن‌گونه که نشان می‌دهد، وفادار به خط حزب نباشد. ویسلر با کمک گروهی از مأموران اشتازی خانه‌ای را که درایمان به‌همراه معشوقه‌اش، بازیگر بی‌تفاوت به سیاست، کریستا-ماریا زیلاند
بازیگر بی‌تفاوت به سیاست، کریستا-ماریا زیلاند در آن زندگی می‌کند، مجهز به دستگاه شنود می‌کند. او ایستگاه شنود را در اتاقک زیر شیروانی همان ساختمان برپا می‌کند و از آنجا مشاهده می‌کند که زیلاند شب‌هنگام از یک لیموزین ولوو پیاده می‌شود. بررسی پلاک خودرو مشخص می‌کند که این اتومبیل، ماشین دولتی متعلق به همف است. از آنجا که اشتازی اجازهٔ جمع‌آوری اطلاعات دربارهٔ مقامات بلندپایه را ندارد، رئیس ویسلر، گروبیتس، به او دستور می‌دهد که دربارهٔ وزیر اطلاعاتی جمع‌آوری نکند و در عوض، در صورت موفقیت در عملیات، به او
نکند و در عوض، در صورت موفقیت در عملیات، به او وعدهٔ پیشرفت شغلی می‌دهد. ویسلر ناامید می‌شود، زیرا درمی‌یابد که این عملیات اجرایی در واقع نه برای مقابله با «دشمنان سوسیالیسم»، بلکه صرفاً برای اهداف شخصی طراحی شده ‌است: همف قصد دارد درایمان را کنار بزند تا زیلاند را برای خود داشته باشد. هنگامی که زیلاند بار دیگر در دیرهنگام شب توسط همف تا جلوی خانه‌اش رسانده می‌شود، ویسلر با به صدا درآوردن زنگ خانهٔ درایمان و کشاندن او به درِ ورودی خانه، سعی می‌کند او را از این رابطه آگاه کند. ویسلر که مردی تنها و بدون
از این رابطه آگاه کند. ویسلر که مردی تنها و بدون زندگی شخصی است، از طریق شنود به دنیای هنر، اندیشهٔ آزاد و روابط انسانی‌ای راه می‌یابد که خود از آن‌ها بی‌بهره ‌است. تلاش درایمان برای وساطت نزد وزیر همف به‌نفع دوستش آلبرت یرسکا، کارگردانی که هفت سال است ممنوع‌الفعالیت شده، بی‌نتیجه می‌ماند. پس از خودکشی یرسکا، درایمان پشت پیانو می‌نشیند و قطعه‌ای به نام «سونات انسان خوب» را می‌نوازد؛ اتودی برای پیانو که نسخهٔ چاپی آن را یرسکا در روز تولد درایمان به او هدیه داده بود. ویسلر از شنیدن این موسیقی عمیقاً تحت
داده بود. ویسلر از شنیدن این موسیقی عمیقاً تحت تأثیر قرار می‌گیرد. او به‌زودی یکی از کتاب‌های برشت را از خانهٔ درایمان می‌دزدد و آن را در اوقات فراغت خود می‌خواند. انگیزهٔ آموخته‌شدهٔ او برای جاسوسی از همسایگانش، اکنون تحت تأثیر معیارهای اخلاقی قرار می‌گیرد و به‌چالش کشیده می‌شود. در نتیجهٔ این دگرگونی درونی، ویسلر در گزارش‌هایش فعالیت‌های اعتراضی در حال شکل‌گیری درایمان را پنهان می‌کند، در حالی‌که دیدگاه‌های درایمان نسبت به حاکمیت در حال تغییر است. ویسلر در گزارش‌ها مطالب بی‌اهمیت و ساختگی می‌نویسد.
در گزارش‌ها مطالب بی‌اهمیت و ساختگی می‌نویسد. زیلاند که تحت فشار، با وزیر وارد رابطه شده، از دیدارهای مکرر با او رنج می‌برد و به قرص‌ها وابسته شده ‌است. ویسلر در میخانه‌ای خود را به‌عنوان تحسین‌گری ناشناس معرفی می‌کند و با او وارد گفتگو می‌شود؛ سپس زیلاند را به صداقت و بازگشت به درایمان تشویق می‌کند. زیلاند نیز تصمیم می‌گیرد به نزد درایمان بازگردد و شب را با وزیر همف نگذرانَد. از آنجا که همهٔ ماشین‌تحریرهای فروخته‌شده در آلمان شرقی ثبت شده بودند و متون نوشته‌شده را می‌شد از روی نوع حروف به صاحب دستگاه نسبت
را می‌شد از روی نوع حروف به صاحب دستگاه نسبت داد، یکی از سردبیران مجلهٔ آلمان غربی "اشپیگل" یک ماشین‌تحریر با نوار قرمز به‌صورت قاچاق وارد کشور می‌کند. این دستگاه، یک کولیبری ساخت آلمان شرقی بود که در آلمان غربی توسط نکِرمان با نام «بریلیانت جونیور» عرضه می‌شد. او این دستگاه را به درایمان می‌سپارد، اما تنها توانسته نوار قرمزی برای آن تهیه کند که باعث می‌شود انگشتان درایمان هنگام نوشتن کثیف شوند. نمایشنامه‌نویس، که از خودکشی دوستش یرسکا عمیقاً متأثر شده، با انگیزهٔ همین واقعه گزارشی دربارهٔ نرخ بسیار بالای
انگیزهٔ همین واقعه گزارشی دربارهٔ نرخ بسیار بالای خودکشی در آلمان شرقی، که از سال ۱۹۷۷ دیگر به‌صورت رسمی منتشر نمی‌شد، می‌نویسد. این گزارش به‌صورت ناشناس در مجلهٔ "اشپیگل" منتشر می‌شود. چاپ این گزارش در غرب، خشم مقامات اشتازی را برمی‌انگیزد. همف که از طرد شدن توسط زیلاند دل‌آزرده ‌است، گروبیتس را از دریافت غیرقانونی دارو توسط او باخبر می‌کند. زیلاند توسط اشتازی دستگیر و بازجویی می‌شود. او در بازجویی تحت فشار گروبیتس تاب نمی‌آورد، به‌عنوان همکار غیررسمی ثبت می‌شود و درایمان را به‌عنوان نویسندهٔ مقالهٔ