payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مدارا و تفاهم متقابل مورد ستایش قرار داده و آن را با "اخلاق جهانی" که خود به دنبال آن است، سازگار می‌داند. در سال ۲۰۱۸، او "لَوداتو سی" (Laudato si')، فرمان پاپ فرانسیس (Pope Francis) در مورد محیط زیست، را سندی "الهام‌بخش" و "نخستین گام در مسیر احیای تمدن بشری" خواند. او در این باره از اصطلاح "خانه‌ی مشترک" (maison commune) میخائیل گورباچف (Mikhail Gorbachev) استفاده کرد و آن را با دیدگاه "پیچیده" خود در مورد محیط زیست مقایسه می‌کند. به اعتقاد مورن، این فرمان پاپ که با زبانی شیوا و همه فهم نگاشته شده، نه
پاپ که با زبانی شیوا و همه فهم نگاشته شده، نه تنها مسیحیان، بلکه تمام انسان‌ها را به توجه به بحران زیست‌محیطی و همکاری برای نجات "خانه‌ی مشترک" فرا می‌خواند. آموزش و پرورش برای آینده. مورن در طول فعالیت علمی و اجتماعی خود، همواره به مسائل و چالش‌های مهم عصر خود واکنش نشان داده و مواضع قاطعی در قبال آنها اتخاذ کرده است. او در سال ۲۰۱۴ با انتشار کتاب "آموزش و پرورش برای آینده" (Enseigner à vivre) به بررسی نقش آموزش و پرورش در شکل‌گیری "شهروندان جهانی" و ایجاد "تمدنی جهانی" پرداخت. او در این کتاب با تأکید بر
"تمدنی جهانی" پرداخت. او در این کتاب با تأکید بر اهمیت "تفکر انتقادی" و "گفتگوی بین فرهنگ‌ها"، برنامه‌ای جامع برای اصلاح نظام‌های آموزشی ارائه می‌دهد و معتقد است که آموزش و پرورش باید به جای انتقال اطلاعات و دانش‌های جزئی و منفصل، به پرورش "انسان‌های کامل" و "شهروندان جهانی" بپردازد که قادر به تفکر انتقادی، حل مسئله، همکاری و زندگی در یک جهان متنوع و پیچیده باشند. مانیفست برای یک تمدن جدید. در سال ۲۰۱۵، مورن در کنار دیگر متفکران و فعالان اجتماعی، "مانیفست برای یک تمدن جدید" (Manifeste pour une nouvelle
برای یک تمدن جدید" (Manifeste pour une nouvelle civilisation) را منتشر کرد. در این مانیفست که به نوعی وصیت‌نامه‌ی فکری و اخلاقی او محسوب می‌شود، مورن با نگرانی از بحران‌های متعدد جهان معاصر، از جمله بحران زیست‌محیطی، بحران اقتصادی، بحران اجتماعی و بحران معنوی، خواستار اتخاذ رویکردی جدید برای مقابله با این بحران‌ها و ایجاد "تمدنی جهانی" مبتنی بر "اخلاق انسانی"، "تفاهم متقابل" و "همبستگی جهانی" می‌شود. او در این مانیفست با تأکید بر اینکه "بشریت در یک دوراهی تاریخی" قرار گرفته است، از تمام انسان‌ها می‌خواهد
تاریخی" قرار گرفته است، از تمام انسان‌ها می‌خواهد تا با کنار گذاشتن اختلافات و تعصبات خود، برای ساختن آینده‌ای بهتر برای خود و نسل‌های آینده تلاش کنند. مورن در طول زندگی طولانی و پربار خود، همواره به عنوان یک "روشنفکر متعهد" شناخته شده است که با شجاعت و صداقت به بیان دیدگاه‌های خود در مورد مهم‌ترین مسائل عصر خود پرداخته است. او با تأکید بر "پیچیدگی" پدیده‌های انسانی و اجتماعی، همواره در پی یافتن راه‌هایی برای غلبه بر "ساده‌سازی" و "تقلیل‌گرایی" در تفکر و عمل بوده است. او با ارائه "اندیشه‌ی پیونددهنده" و
عمل بوده است. او با ارائه "اندیشه‌ی پیونددهنده" و "روش شناسی پیچیدگی" سعی کرده است تا چارچوبی برای درک بهتر جهان و مقابله با چالش‌های آن ارائه دهد. مورن با وجود اینکه به "بی‌اعتقادی رادیکال" معتقد است، اما همواره به دنبال یافتن "معنای زندگی" و "ارزش‌های انسانی" بوده و در این مسیر از هیچ تلاشی فروگذار نکرده است. او با نگاهی انسانی و جهانی به مسائل می‌نگرد و معتقد است که "سرنوشت بشریت" به هم پیوسته است و تنها با "همکاری و همبستگی جهانی" می‌توان بر چالش‌های عصر حاضر غلبه کرد و آینده‌ای بهتر برای تمام انسان‌ها
حاضر غلبه کرد و آینده‌ای بهتر برای تمام انسان‌ها ساخت. جنجال‌ها. ماجرای پلوزوه. در سال ۱۹۶۸، پس از انتشار مطالعه‌ی مورن در مورد شهرستان پلوزوه (Plozévet) در برتانی فرانسه، او با موجی از انتقادات مواجه شد. این مطالعه که با هدف بررسی تحولات اجتماعی و فرهنگی در یک جامعه‌ی روستایی انجام شده بود، با واکنش منفی برخی از ساکنان پلوزوه مواجه شد. آنها با اعتراض به نحوه‌ی به تصویر کشیده شدن زندگی و فرهنگشان در این مطالعه، احساس کردند که مورن به آنها "خیانت" کرده و با "تحریف واقعیت" چهره‌ای منفی از آنها به نمایش
و با "تحریف واقعیت" چهره‌ای منفی از آنها به نمایش گذاشته است. این اعتراضات که با عنوان "ماجرای پلوزوه" شناخته می‌شود، مورن را وادار کرد تا در نوشته‌های بعدی خود به این انتقادات پاسخ دهد و اهداف و انگیزه‌های خود از انجام این مطالعه را روشن‌تر بیان کند. او در کتاب "بازگشت به پلوزوه" (Retour à Plozévet) که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، به بازنگری تجربه‌ی خود در این شهرستان پرداخت و با صداقت و شفافیت به بررسی انتقادات مطرح شده و همچنین اشتباهات و کاستی‌های خود در انجام این مطالعه پرداخت. "سرطان اسرائیل-فلسطین". در ۴
این مطالعه پرداخت. "سرطان اسرائیل-فلسطین". در ۴ ژوئن ۲۰۰۲، ادگار مورن به همراه سمی نئیر (Sami Naïr) و دنیل سالناو یادداشتی با عنوان "اسرائیل-فلسطین: سرطان" در روزنامه‌ی معتبر لو موند منتشر کردند که موجی از واکنش‌ها و جنجال‌ها را به دنبال داشت. در این یادداشت که با زبانی تند و بی‌پرده نگاشته شده بود، نویسندگان به انتقاد از سیاست‌های اسرائیل در قبال فلسطینیان پرداخته و آن را به "سرطان" تشبیه کردند که با "تغذیه از رنج و عذاب دو ملت" رشد می‌کند. آنها نوشتند: "این سرطان اسرائیل-فلسطین از یک سو با تغذیه از
"این سرطان اسرائیل-فلسطین از یک سو با تغذیه از اضطراب تاریخی ملتی (یهودیان) که در گذشته مورد آزار و اذیت قرار گرفته و همچنین ناامنی جغرافیایی آنها و از سوی دیگر با تغذیه از بدبختی ملتی (فلسطینیان) که در حال حاضر مورد ستم قرار گرفته و از حقوق سیاسی محروم است، شکل گرفته و رشد کرده است." مورن و همکارانش در این یادداشت "یک‌جانبه‌گرایی" موجود در سیاست‌های اسرائیل را به شدت مورد انتقاد قرار دادند و با اشاره به سابقه‌ی تاریخی رنج و عذاب یهودیان، نوشتند: "این آگاهی از قربانی بودن در گذشته است که امروز به اسرائیل
از قربانی بودن در گذشته است که امروز به اسرائیل این اجازه را می‌دهد تا به ستمگر مردم فلسطین تبدیل شود. اصطلاح هولوکاست که سرنوشت تراژیک قربانیان یهودی را منحصر به فرد جلوه داده و رنج و عذاب سایر قربانیان تاریخ (قربانیان گولاگ، کولی‌ها، ارمنی‌ها، سیاهپوستان برده، سرخپوستان آمریکا) را عادی جلوه می‌دهد، امروزه به ابزاری برای توجیه استعمار، آپارتاید و ایجاد گتو برای فلسطینی‌ها تبدیل شده است." انتشار این یادداشت موجب برپایی دادگاهی شد که در آن انجمن‌های "فرانسه-اسرائیل" و "وکلای بدون مرز" از ادگار مورن و
و "وکلای بدون مرز" از ادگار مورن و همکارانش به اتهام "افترای نژادی و حمایت از اعمال تروریستی" شکایت کردند. این انجمن‌ها در ابتدا توانستند حکم محکومیت این فیلسوف را از دادگاه استیناف ورسای دریافت کنند، اما این حکم در نهایت با رأی قطعی دیوان عالی فرانسه لغو شد. دیوان عالی فرانسه با تأکید بر آزادی بیان، اعلام کرد که این یادداشت در چارچوب حق آزادی بیان نویسندگان آن قرار دارد و آنها را از اتهامات مطرح شده تبرئه کرد. نقل قول‌ها. اولین کنش سیاسی. "اولین کنش سیاسی من پیوستن به یک سازمان لیبرتر به نام "همبستگی
من پیوستن به یک سازمان لیبرتر به نام "همبستگی بین‌المللی ضد فاشیست" برای آماده کردن بسته‌های کمک به اسپانیای جمهوری‌خواه بود." اندیشه. "اندیشه گرانبهاترین سرمایه برای فرد و جامعه است." پیری. "پیری مانند یک راهپیمایی یا بالا رفتن از پله‌ها است، نه پایین آمدن از پله‌ها به سمت گور. این پله‌هایی است که شما از آن بالا می‌روید و هر پله که می‌آید، با توجه به پله‌های قبلی که پشت سر گذاشته‌اید، ارزش بیشتری دارد. تجربه به پله‌ی بعدی ارزش بیشتری می‌بخشد. بنابراین، پیری جستجوی یک تغییر دائمی است." امید به امر
پیری جستجوی یک تغییر دائمی است." امید به امر غیرمحتمل. "امر غیرمحتمل بارها در تاریخ رخ داده است. آتن، یک شهر کوچک و فقیر، دو بار در برابر امپراتوری عظیم ایران مقاومت کرد و به لطف این مقاومت، فلسفه و دموکراسی متولد شدند." افتخارات و نشان‌های دریافتی. ادگار مورن در طول زندگی پربار خود، جوایز و افتخارات متعددی را از مؤسسات علمی و فرهنگی مختلف در سراسر جهان دریافت کرده است. این نشان‌ها و جوایز، نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق اندیشه‌های او در حوزه‌های مختلف علمی و همچنین فعالیت‌های اجتماعی او در عرصه‌ی بین‌المللی است.
فعالیت‌های اجتماعی او در عرصه‌ی بین‌المللی است. نشان‌های افتخار. مورن به پاس خدمات ارزنده‌اش به جامعه‌ی بشری و پیشرفت علم و فرهنگ، نشان‌های افتخار متعددی را از کشورهای مختلف دریافت کرده است. برخی از مهم‌ترین این نشان‌ها عبارتند از: عناوین افتخاری. علاوه بر نشان‌های افتخار، مورن عناوین افتخاری متعددی را نیز از مؤسسات علمی و فرهنگی مختلف دریافت کرده است. برخی از این عناوین عبارتند از:
نفرین یلاندی نام هشتمین آلبوم استودیویی بلاندی است. این آلبوم در اکتبر ۲۰۰۳ در بریتانیا به رتبهٔ ۳۶ رسید، اما نقدهای مساعدی دریافت کرد. بلاندی از شرکت ورشکستهٔ بیاند رکوردز جدا شدند و با سونی میوزیک قرارداد بستند. "نفرین بلاندی" عنوان کاری "Phasm 8" را داشت، که نام توری نیز بود که بلاندی پیش از پخش آلبوم در حال اجرا بود و مجدداً به وسیلهٔ کریگ لیان تهیه‌شد، کسی که آلبوم موفق هیچ خروجی را نیز تهیه کرده بود. پس از گذشت چهار سال که آلبوم در حال ساخته شده بود، تنها نوارهای پیش‌نمایشی آلبوم در چمدانی در فرودگاه
نوارهای پیش‌نمایشی آلبوم در چمدانی در فرودگاه بریتانیا گم شد که در نتیجه می‌بایست آلبوم مجدد صبط و تجدید نظر می‌شد. این آلبوم سبک‌های از راک الهام‌گرفته را که بیشتر مربوط به آثار اولیهٔ بلاندی است در خود به هم پیوند می‌دهد.
اِسکِنه یکی از پیکرهای آسمانی جنوبی است. ویژگی‌ها. مهمترین ستاره‌اش ستاره آلفا اسکنه است که هم نزدیکترین ستاره به زمین در این صورت فلکی و هم پرنورترین ستارهٔ این صورت فلکی است و این صورت فلکی هیچ جرم عمقی آسمان روشن‌تر از قدر ۱۱.۵ و بزرگتر از ۳ ثانیه قوسی ندارد منابع. https://www.constellation-guide.com/constellation-list/caelum-constellation/
ماسه‌های نفتی یا ماسه‌های قیردار نوعی منبع نفت غیرمتعارف است. ماسه‌های قیری یا به صورت ماسه‌های آزاد هستند یا به صورت سنگ‌های سفت‌شده‌ای از مخلوط ماسه، گِل رس، آب و قیر (نفت بسیار سنگین و با گرانروی بسیار بالاتر از نفت معمولی) یافت می‌شود. بزرگترین منابع ماسه‌های نفتی جهان در کانادا (استان آلبرتا) و ونزوئلا، و به میزان کمتری در روسیه و قزاقستان قرار گرفته‌است و ذخایر این کشورها تقریباً با ذخایر نفت معمولی کل جهان برابری می‌کند. البته تنها کشور کانادا صنعت قابل توجهی برای استخراج ماسه‌های قیری دارد و بقیه
قابل توجهی برای استخراج ماسه‌های قیری دارد و بقیه منابع ماسه‌های قیری برداشت نمی‌شوند.
فَرهَنگ‌های لُغَت در واقع کتاب‌هایی هستند که معانی واژگان گوناگون در آنها یافت می‌شود. فهرست فرهنگ واژگان فارسی تاریخی. از سدهٔ هشت آغاز به نوشتن فرهنگهای پارسی آغاز شد. برجسته‌ترین آنها:
اومبرتو اکو (زاده ۵ ژانویه ۱۹۳۲-درگذشته ۱۹ فوریه ۲۰۱۶) نشانه‌شناس، فیلسوف، متخصص قرون وسطی، منتقد ادبی و رمان‌نویس ایتالیایی بود. اکو پس از گرفتن مدرک دکترا از دانشگاه تورینو، در دانشگاه‌های میلان، فلورانس، بولونیا و کولژ دو فرانس تدریس کرد. اگرچه اومبرتو اکو بیشتر به رمان‌نویسی معروف است ولی در وهلهٔ اول یک نشانه‌شناس و فلسفه‌دان است و در برابر بیش از ۴۰ کتاب علمی و صدها مقاله، تنها هفت رمان نوشته است. وی یکی از مهم‌ترین و پرکارترین اندیشمندان و روشنفکران قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم و از مهم‌ترین
قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم و از مهم‌ترین زبان‌شناسان و نشانه‌شناسان ساختارگرا بود. اکو از طرفداران گفتگوی میان شرق و غرب و از هواداران افزایش ارتباطات و فهم متقابل در محیط بین‌المللی بود و علاقهٔ زیادی به زبان بین‌المللی اسپرانتو داشت. اکو مدتی رئیس دانشکدهٔ انسان‌شناسی دانشگاه بولونیا بود. او همچنین متن‌های آکادمیک فراوانی در زمینهٔ فلسفه، نشانه‌شناسی و نقد ادبی و کتاب‌هایی برای کودکان نوشت. سیارک ۱۳۰۶۹ به نام اوست. اکو در سال ۲۰۰۵ همراه با راجر آنگل موفق به کسب جایزهٔ دست‌آورد ادبی مجله شد. زندگی.
موفق به کسب جایزهٔ دست‌آورد ادبی مجله شد. زندگی. اومبرتو در شهر آلساندریا در استان پیدمونت به دنیا آمد. پدرش "جولیو" که در خانواده‌ای با ۱۳ فرزند بزرگ شده‌بود، قبل از آن‌که به جبههٔ جنگ جهانی دوم برود، حسابدار بود. در طول جنگ، اُمبرتو و مادرش جیووانا در دهکدهٔ کوچکی در کوه‌های پیدمونت زندگی می‌کردند. اکو پس از جنگ برای مطالعهٔ فلسفهٔ قرون وسطی و ادبیات وارد دانشگاه بولونیا شد. در سال ۱۹۵۴ مدرک لیسانس خود را با پایان‌نامه‌ای که در مورد توماس آکویناس با عنوان "مسایل زیبایی‌شناسی در اندیشهٔ توماس قدیس"
عنوان "مسایل زیبایی‌شناسی در اندیشهٔ توماس قدیس" نوشته‌بود، دریافت کرد. در همان سال اعتقاد به خدا را کنار گذاشت و از کلیسای کاتولیک خارج شد. او در سال ۱۹۵۶ با بسط دادن تز دکترای خود اولین کتابش را با نام "«مسائل اخلاقی سنت توماس»" منتشر کرد. در سال ۱۹۵۹ کتاب "تکامل زیبایی‌شناسی سده‌های میانه" را منتشر کرد. کتابی که در حکم تکامل رسالهٔ پیشین اوست. کتاب سوم او در این مورد، حدود سی سال بعد در سال ۱۹۸۷ با عنوان «هنر و زیبایی در زیبایی‌شناسی سده‌های میانه» است. در سال ۱۹۶۱ وی در دانشگاه‌های تورینو، میلان و
در سال ۱۹۶۱ وی در دانشگاه‌های تورینو، میلان و فلورانس و بولونیا فلسفه و نشانه‌شناسی تدریس کرد. "اثر گشوده" کتابی که با موضوع هنر مدرن در سال ۱۹۶۲ منتشر شد شهرت وی را آغاز نمود. اکو در سپتامبر ۱۹۶۲ با "رِناته رامگه"، یک معلم هنر آلمانی، ازدواج کرد و از او یک پسر و یک دختر دارد. او در آپارتمانی در میلان و یک خانهٔ ویلایی در ریمینی سکونت داشت؛ در اولی کتابخانه‌ای با ۳۰ هزار جلد کتاب و در دومی کتابخانه‌ای ۲۰ هزار جلدی وجود دارد. اومبرتو اکو بیش از ۳۰ دکترای افتخاری از دانشگاه‌های مختلف دنیا دریافت کرد. مرگ.
از دانشگاه‌های مختلف دنیا دریافت کرد. مرگ. اومبرتو اکو در ۱۹ فوریه ۲۰۱۶ به علت سرطان لوزالمعده در منزلش در میلان درگذشت. داستان‌نویسی. از میان پیشروان نشانه‌شناسی جدید و ساختارگرایی ادبی، اکو و ژولیا کریستوا رمان‌نویس نیز هستند. معروف‌ترین اثر اکو رمان "نام گل سرخ" است که در سال ۱۹۸۰ آن را به چاپ رساند و در سراسر دنیا بیش از ۱۰ میلیون نسخه فروش داشته است. او در مورد موفقیت حیرت‌انگیز این کتاب می‌گوید: «ناشر آمریکایی‌ام به من گفت با اینکه عاشق کتابم شده اما انتظار ندارد که بیش از سه‌هزار نسخه فروش کند، آن
انتظار ندارد که بیش از سه‌هزار نسخه فروش کند، آن هم در کشوری مثل آمریکا که هیچ‌کس صومعه ندیده یا زبان لاتین نخوانده است. برای همین به من پیش‌پرداختی برای سه‌هزار نسخه داد. کتابم در نهایت در آمریکا دو تا سه میلیون نسخه فروش کرد. کتاب‌های زیادی پیش از این دربارهٔ قرون وسطی نوشته شده‌اند. من فکر می‌کنم موفقیت این کتاب، یک راز است. هیچ‌کس نمی‌توانست موفقیتش را پیش‌بینی کند.» شش سال بعد، رمان بعدی وی، آونگ فوکو، منتشر شد، که موفقیتی نظیر رمان نخست وی داشت. این دو اثر، وی را به نویسنده‌ای همه‌پسند تبدیل کرد. وی
اثر، وی را به نویسنده‌ای همه‌پسند تبدیل کرد. وی برخلاف آدورنو، هنر مردمی و هنر مدرن را واقعیت‌های روزگار به حساب می‌آورد. نظر اکو دربارهٔ زبان اسپرانتو. یکی از مهم‌ترین فیلسوفان و نویسندگان معاصر که زبان فراساخته‌ی اسپرانتو را مورد بررسی و مطالعه قرار داده و از آن پشتیبانی فراوانی کرده، و زبان به تمجید و تحسین از آن گشود اومبِرتو اِکو است. وی در ارتباط با زبان اسپرانتو چنین گفته است: من آشکارا این عقیده را بیان داشته‌ام که اسپرانتو باید نقش مهم‌تری را بازی کند – اسپرانتو به‌خودیِ خود برای حفاظت از زبان‌های
– اسپرانتو به‌خودیِ خود برای حفاظت از زبان‌های ملی سودمند است. بله، باید راه مؤثرتر و مستحکم‌تری پیدا کرد. من از روی تجربهٔ شخصی‌ام می‌گویم که در طول مسافرت‌های زیادی که به کشورهای فراوان دارم، به‌ویژه در فرانسه و آلمان شِکوه و شکایت‌هایی را برضدِ زبان انگلیسی می‌شنوم، مبنی بر این که نقش این زبان دیگر از حد یک زبان واسطه و پل، گام جلوتر گذاشته و تبدیل به یک خطر بزرگِ امپریالیستی برای زبان‌های ملی اروپا شده است، زبان‌هایی که دیگر تسلیم این جریان شده‌اند؛ اما من می‌گویم: این موضوع ساده‌ای است: از کودکان
اما من می‌گویم: این موضوع ساده‌ای است: از کودکان خودتان آغاز کنید! آموزش اسپرانتو را به ایشان شروع کنید، و دیگر خطری وجود نخواهد داشت! اِکو به‌خاطر علاقهٔ وافر خود به زبان بین‌المللی اسپرانتو، در ۲۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳ با دو اسپرانتودان معروف، در پاریس به بحث و گفتگوی جالبی پرداخت، که متن کامل آن را سازمان جهانی اسپرانتو (دارای روابط رسمی با سازمان ملل متحد و یونسکو) در مجموعهٔ اسناد اسپرانتو تحت عنوان «اسپرانتو و چندزبانگی آینده» به زبان‌های اسپرانتو (با شمارهٔ 32A ۱۹۹۴)، و فرانسوی (با شمارهٔ 27F ۱۹۹۶)، منتشر
32A ۱۹۹۴)، و فرانسوی (با شمارهٔ 27F ۱۹۹۶)، منتشر ساخته است. ایستْوان اِرتْل، سردبیر وقتِ مجلهٔ «اسپرانتو» – اُرگان رسمی «سازمان جهانی اسپرانتو» – و فرانسوا لو ژاکومو، زبان‌شناس پاریسی و عضو «آکادمی اسپرانتو»، با اومبِرتو اِکو در مورد چندزبانگی، ارتباطات بین‌المللی و بین‌فرهنگی، ترجمه، زبان‌های رسمی، زبان‌های دوم، برنامه‌ریزی زبانی، نقش زبان، و ویژگی‌ها و قابلیت‌های زبان بین‌المللی اسپرانتو در این زمینه‌ها به بحث و گفت‌گوی مفصلی پرداختند، که در بخشی از آن اِکو می‌گوید: حال به بیان نقطه‌نظرم در مورد اسپرانتو
می‌گوید: حال به بیان نقطه‌نظرم در مورد اسپرانتو می‌پردازم. تا قبل از شش ماه پیش … عقیدهٔ من، تا زمانی که هیچ‌چیزی در مورد هیچ‌یک از این مطالب نمی‌دانستم، این بود، که امکان قبولاندن زبانی فراساخته یا مصنوعی وجود ندارد، چراکه تاریخ نشان داده است، که این امر هیچ‌گاه امکان‌پذیر نبوده است، و در نتیجه تنها می‌تواند مربوط به یک آرمان‌شهر باشد؛ ولی، علاوه بر آن، عقیدهٔ دیگری هم داشتم: از آن‌جا که مفهومی را که وورف مطرح ساخته است، تا حدودی مورد پذیرش من است؛ اعتقاد دارم، که هر زبانی باعث ایجاد نگاهی خاص به جهان
دارم، که هر زبانی باعث ایجاد نگاهی خاص به جهان می‌شود، و به‌خاطر این امر که اصولاً زبان نمی‌تواند بی‌طرف باشد، این نگاه همیشه نوع به‌خصوصی از نگریستن به جهان خواهد بود که با انواع دیگر نگاه‌ها در تضاد خواهد بود. بعداً، به‌خاطر احتیاط علمی، مشغول بررسی این مسئله شدم، سعی کردم گرامر اسپرانتو را بیاموزم و چیزی را به آن بخوانم؛ و باید اذعان کنم، که نگرش یا وضع برخوردم تغییر کرد. البته این امر که در طول تاریخ هیچ‌گاه امکان قبولاندن زبان فراساخته یا مصنوعی وجود نداشته است، دلیلی بسیار قوی است، با این وجود،
نداشته است، دلیلی بسیار قوی است، با این وجود، تعیین‌کننده نیست، چراکه تاریخ این را نیز نشان داده بود، که رفتن بر روی کرهٔ ماه امکان‌پذیر نیست، ولی با بهره‌گیری از فناوری خاصی، این امر ممکن شد.
شریفه لونا (زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۸۹ با نام اصلی «شریفه بابوش») خواننده دورگهٔ فرانسوی با پدری الجزایری و مادری اهل فرانسه است. او برنده چهارمین دورهٔ رئالیتی شو (معادل فرانسوی «ستارگان پاپ») در اکتبر ۲۰۰۷ شد. آلبوم وی که به نام خودش شناخته می‌شود، در فرانسه رتبهٔ سه فروش را به دست آورد. آلبوم دوم او نیز اواخر ۲۰۰۸ منتشر شد. او شش تک ترانه را نیز به نام‌های «یک جای دیگر»، «او گفتنی‌ها داشت» و «این‌جا و آن‌جا» (این یکی در مارس ۲۰۰۸ منتشر شده‌است)، «چه مدت»، «اگر تو بیش از این آنجا نبودی» و «کسی که دوستش دارند» را
بیش از این آنجا نبودی» و «کسی که دوستش دارند» را به بازارهای فرانسه و جهان عرضه کرده‌است. زندگی‌نامه. شریفه لونا لقبی است که شریفا بابوش به عنوان خواننده به خود اختصاص داده‌است. او در ۲۵ ژانویهٔ سال ۱۹۸۹ از پدری الجزایری و مادری فرانسوی، در خانواده‌ای پرجمعیت و متخصص در رشتهٔ موسیقی متولد شد. از هشت خواهر و بردر او، شش نفر آن‌ها به خوانندگی و موسیقی روی آورده‌اند. کودکی خود را در شهر اوروکس در شمال فرانسه گذراند. سال‌ها بعد با اصرار برادرانش، شریفا نام خود را در کلاس‌ها و مسابقات چهارمین دورهٔ «ستارگانٔ
را در کلاس‌ها و مسابقات چهارمین دورهٔ «ستارگانٔ پاپ» نوشت، جایی که از او به عنوان «دیامز کوچک» (دیامز رپر معروف فرانسوی ست) یاد می‌کنند. سرانجام در اکتبر ۲۰۰۷ برندهٔ جایزهٔ رئالیتی شو شد و بلافاصله اولین آلبوم خود را روانهٔ بازار کرد. درست در روزی که جایزه را دریافت کرد، ۲۶ اکتبر ۲۰۰۷، تستی برای تأیید سلامت او گرفته شد، در آن زمان بود که او متوجه شد که تا شش ماه دیگر فرزندی به دنیا خواهد آورد. او بعدها از این اتفاق ابراز ناراحتی کرد. شریفا فرزندش را در پنجم فوریهٔ ۲۰۰۸ به دنیا آورد، پسری که نام‌اش را «ونوس
فوریهٔ ۲۰۰۸ به دنیا آورد، پسری که نام‌اش را «ونوس جونیور» گذاشت. در این زمان بود که او نخستین آلبوم خود، «مرا دوست دارد(Aime Moi)»، را روانهٔ بازار کرد. پس از آن تا ژانویهٔ سال ۲۰۰۸ سه ویدئو کلیپ به نام‌های «مکانی دیگر (Quelque Part)»، «او گفتنی‌هایی داشت (Il Avait Les Mots)» و «این جا و آنجا(D'ici et D'Ailleurs)» ساخت. در روز ۱۴ فوریهٔ ۲۰۰۸، زمانی که تقریباً در میان فرانسویان کاملاً شناخته شده بود و در حال برنامه‌ریزی برای تک‌آهنگ مشترک خود با متیو ادوارد بود، فرزندش ونوس جونیور را به دنیا آورد. سرانجام
بود، فرزندش ونوس جونیور را به دنیا آورد. سرانجام در ژوئیه نیز چهارمین ویدئو کلیپ او، «چه مدت (Comme Avant)»، که با همراهی متیو ادوارد به اجرای عموم در آورد. او سرانجام در اولین روز دسامبر ۲۰۰۸ دومین آلبوم خود، ونوس، نام پسرش، را برای طرفدارانش عرضه کرد، در حالی که چند روز قبل از به بازار آمدن این آلبوم، طرفدارانش را به وسیلهٔ ایمیلی از ویدئوی جدید خود مطلع کرد و طرفداران او چند روزی قبل از دیگران ویدئو را به صورت مستقیم از اینترنت تماشا کردند. به خاطر ویدئویش با متیو ادوارد و آلبوم اولش در سال ۲۰۰۷، نام او
با متیو ادوارد و آلبوم اولش در سال ۲۰۰۷، نام او هم‌اکنون در دو لیست مسابقات NRJ قرار گرفته‌است.
سبک خراسانی که گاه سبک ترکستانی نیز خوانده می‌شود، نخستین سبک و شیوهٔ شعر کهن پارسی بود که از اوایل سدهٔ چهارم تا میانه‌های سدهٔ ششم هجری و در میان شاعران خراسان و فرارود کاربرد داشت. نخستین اشعار زبان فارسی نو به این سبک سروده شده‌اند. این سبک از لحاظ زمانی به دو دورهٔ سامانیان و غزنویان–سلجوقیان تقسیم می‌شود. تعریف. این سبک از لحاظ زمانی به دو دورهٔ اصلی سامانیان و غزنویان–سلجوقیان تقسیم می‌شود: ویژگی‌های سبک خراسانی. از ویژگی‌های سبک خراسانی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: شاعران سبک خراسانی. شمار بسیاری
زیر اشاره کرد: شاعران سبک خراسانی. شمار بسیاری از شاعران نامدار پارسی‌گو به این سبک شعر سروده‌اند که از آن میان آنها می‌توان که افراد زیر اشاره کرد:
یکه بید، روستایی است از توابع بخش مرزداران شهرستان سرخس در استان خراسان رضوی. این روستا در دهستان گل بی بی قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۶ خانوار) ۹۸ نفر است.
هانا آرِنْت (۱۴ اکتبر ۱۹۰۶ در لیندن–لیمر، هانوفر –۴ دسامبر ۱۹۷۵ در نیویورک)، فیلسوف سیاسی و تاریخ‌نگار آلمانی-آمریکایی بود. او از متفکرانی بود که آرا و افکارش، تأثیری ژرف در سدهٔ بیستم میلادی بر جای گذاشت. او از یهودیانی بود که از هولوکاست جان سالم به در برد و از آلمان به ایالات متحده مهاجرت کرد. آرنت سال‌ها در دانشگاه‌های ایالات متحده آمریکا نظریه سیاسی تدریس کرد. زمینهٔ کاری و آثارش، موضوعاتی همچون دموکراسی مستقیم یا اقتدارگرایی و تمامیت‌خواهی حکومت‌های استبدادی است. وی از چندین کشور، ده‌ها مدرک دکترای
استبدادی است. وی از چندین کشور، ده‌ها مدرک دکترای افتخاری گرفت و نیز برندهٔ جایزهٔ آلمانی‌زبان لِسینگ و فروید شد. زندگی شخصی. کودکی و جوانی. هانا آرنت در ۱۴ اکتبر ۱۹۰۶ در لیندن-لیمر - که امروز بخشی از هانوفرِ آلمان به‌شمار می‌رود - در خانواده‌ای یهودی و سکولار به دنیا آمد. مدت کوتاهی پس از تولد هانا، پدر هانا، پل آرنت به سختی بیمار شد. او به همراه همسرش، مارتا، و هانای سه ساله به زادگاهشان، کونیگزبرگ، بازگشتند. تحصیلات ابتدایی و متوسطهٔ خود را در کونیگزبرگ (در پروس شرقی) به پایان رساند. تحصیلات دانشگاهی.
(در پروس شرقی) به پایان رساند. تحصیلات دانشگاهی. تحصیلات عالی را نزد استادانی چون بولتمان و هایدگر در دانشگاه ماربورگ در رشته‌های فلسفه، تئولوژی و زبان یونانی دنبال کرد. در سال‌های ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۰ پیوند عشقی و عاطفی با استاد خود مارتین هایدگر برقرار کرد؛ ولی متاهل‌بودن هایدگر، آیندهٔ چنین پیوندی را تیره می‌ساخت. این پیوند به‌رغم تضادها و اختلاف نظرهای بعدی، دست‌کم به گونهٔ رابطه‌ای فکری ده‌ها سال ادامه یافت. آرنت بعدها خود را به دانشگاه فرایبورگ نزد استادانی چون هوسرل و یاسپرس منتقل کرد. پایان‌نامهٔ خود را در
هوسرل و یاسپرس منتقل کرد. پایان‌نامهٔ خود را در سال ۱۹۲۹ دربارهٔ «مفهوم عشق نزد آگوستین» نوشت. از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ به عنوان همکار علمی با دانشگاه همکاری داشت. رسالهٔ زندگی‌نامهٔ «راحل فارنهاگن» یهودی برلینی را در همین سال‌ها نوشت. با ظهور نازیسم و حاکم‌شدن سیاست یهودستیزی افراطی در آلمان، پی‌گرد و آوارگی هانا آرنت نیز آغاز شد. او یک بار در سال ۱۹۳۳ از سوی پلیس مخفی رژیم نازی (گشتاپو) برای مدت کوتاهی بازداشت و آزاد شد. آرنت از بیم بازداشت دوباره، آلمان را ترک کرد و هفت سال در پاریس اقامت گزید. در آن شهر
ترک کرد و هفت سال در پاریس اقامت گزید. در آن شهر برای سازمانی فعالیت می‌کرد که کودکان بی‌سرپرست یهودی را به اسراییل منتقل می‌کرد. مهاجرت به آمریکا. در سال ۱۹۴۰ با توجه به خطر اشغال فرانسه از سوی آلمان، با همسرش به آمریکا مهاجرت کرد. آرنت در آمریکا زندگی را به عنوان نویسندهٔ آزاد ادامه داد. کتاب مشهور هانا آرنت با عنوان "ریشه‌های توتالیتاریسم" در سال ۱۹۵۱ به زبان انگلیسی منتشر شد. این کتاب، آرنت را به یکی از مشهورترین و با نفوذترین نظریه‌پردازان دوران خود بدل کرد و کتاب "قدرت و قهر"، از مهم‌ترین آثار هانا
کرد و کتاب "قدرت و قهر"، از مهم‌ترین آثار هانا آرنت، جایگاه او را چون یکی از نظریه‌پردازان بزرگ قرن بیستم، تثبیت کرد. نسخهٔ آلمانی همین اثر در سال ۱۹۵۵ به چاپ رسید. آرنت در این اثر با رژیم‌های توتالیتر ناسیونالیستی فاشیستی و استالینیستی از نظر سیاسی تسویه‌حساب کرده است. این اثر بازتاب گسترده‌ای در میان متفکران و محافل سیاسی جهان داشت و آوازهٔ هانا آرنت را به عنوان اندیشمند سیاسی تثبیت کرد. هانا آرنت در این کتاب و در دیگر آثار خود نقدی عمیق، نو و ساختاری از مباحثی چون نسبت روان‌شناسی توده‌ها و حکومت‌های
از مباحثی چون نسبت روان‌شناسی توده‌ها و حکومت‌های توتالیتر، نسبت عرصه عمومی و خصوصی و نسبت آزادی و فردیت با قدرت سیاسی به دست می‌دهد. آرنت هم‌زمان در دانشگاه‌های شیکاگو و پرینستون در رشتهٔ علوم سیاسی تدریس می‌کرد. او به‌عنوان فیلسوف سیاسی مشهور شد، ولی ترجیح می‌داد که او را فیلسوف نخوانند. وی بارها انکار کرد که نقش او در مقام متفکری سیاسی این است که طرحی کلی برای آینده پیشنهاد کند یا به کسی بگوید که باید چه بکند. او با رد «فیلسوف سیاسی» بودن استدلال می‌کرد که خطای همهٔ فیلسوفان سیاسی از افلاطون به این سو،
که خطای همهٔ فیلسوفان سیاسی از افلاطون به این سو، غافل‌شدن از حال و روز سیاست بوده است: اینکه سیاست در میان انسان‌های متکثر جریان دارد که کدام می‌توانند عمل کنند و جریان تازه‌ای به راه بیندازند. وی از مفهوم «فلسفهٔ سیاسی» هم فاصله می‌گرفت و «نظریهٔ سیاسی» را ترجیح می‌داد. آرنت در این باره گفته بود: آرنت که تابعیت آمریکا را پذیرفته بود، در سال‌های پس از پایان جنگ بارها از آلمان دیدن کرد، ولی دیگر ساکن این کشور نشد. درگذشت. هانا آرنت در ۶۹ سالگی در ۴ دسامبر ۱۹۷۵ در نیویورک ایالات متحده آمریکا درگذشت. رابطه
۱۹۷۵ در نیویورک ایالات متحده آمریکا درگذشت. رابطه او با هایدگر. در دوران دانشجویی هانا آرنت به مارتین هایدگر استاد فلسفهٔ خود دل بست. اما متأهل بودن هایدگر، چشم‌انداز رسیدن به او را برای هانا آرنت تیره می‌ساخت. او در کتاب «"سایه‌ها"» سعی می‌کند گذشته و سیمای روحی خود و احساسش را نسبت به هایدگر شرح دهد. هرچند که نامه‌های خصوصی این دو در اختیار محققان قرار نمی‌گیرد، اما این کتاب گویای ناگفته‌های بسیاری است. آرنت برای دوره کارشناسی ارشد و فرار از پیامدهای روحی و مادی این رابطه به «هایدلبرگ» مهاجرت کرد و زیر