payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بزرگ را به هم متصل می‌کنند، مناطق جدیدتر کادیز معمولاً دارای خیابان‌های عریض و ساختمان‌های مدرن‌تر هستند. این شهر با پارک‌هایی که گیاهان عجیب و غریب در آنها رشد می‌کنند، از جمله درختان غول‌پیکری که ظاهراً از دنیای جدید به شبه جزیره ایبری آورده شده‌اند، پر شده است. تاریخ. کادیز که توسط فنیقی‌های اهل صور با نام گادیر یا آگادیر تأسیس شد،[16][17][18] اغلب به عنوان باستانی‌ترین شهر باقی‌مانده در اروپای غربی در نظر گرفته می‌شود.[19] این شهر یک مرکز تجاری مهم بود که برای دسترسی به فلزات مختلف از جمله طلا، قلع و
که برای دسترسی به فلزات مختلف از جمله طلا، قلع و به ویژه نقره تأسیس شد.[6] فنیقی‌ها در قرن هفتم پیش از میلاد بندری تأسیس کردند.[20] به طور سنتی، تأسیس کادیز به حدود 1100 پیش از میلاد برمی‌گردد،[21] اگرچه هیچ لایه باستان‌شناسی در این مکان نمی‌تواند قدمتی زودتر از قرن نهم پیش از میلاد داشته باشد. یک راه‌حل برای این اختلاف این است که فرض کنیم گادیر در روزهای اولیه خود صرفاً یک منطقه تجاری فصلی کوچک بوده است. گادیر باستانی دو جزیره کوچک را اشغال کرده بود - اریثیا، که عمدتاً یک سکونتگاه بود، و کوتینوسا، که
اریثیا، که عمدتاً یک سکونتگاه بود، و کوتینوسا، که میزبان گورستان‌ها و پناهگاه‌هایی در خارج از منطقه شهری بود - که در نزدیکی دهانه رودخانه گوادالته واقع شده بودند.[22] در حال حاضر، این جزایر به هم متصل هستند. در حالی که ویرانه‌های باستانی گادیر در زیر مرکز تاریخی کادیس مدرن تا حد زیادی کاوش نشده باقی مانده‌اند، کاوش‌هایی در گورستان‌های جنوبی انجام شده است. تا قرن ششم پیش از میلاد، ناآرامی‌ها در خود فنیقیه، به ویژه سقوط صور به دست بابلی‌ها (573 پیش از میلاد)، منجر به پایان کنترل فنیقی‌ها بر جنوب ایبری شد.
منجر به پایان کنترل فنیقی‌ها بر جنوب ایبری شد. این خلاء بعداً توسط کارتاژ باستانی پر شد که در دوره‌های بعدی به عنوان یک قدرت غالب در منطقه ظهور کرد.[23] لشکرکشی‌های هیمیلکو در اطراف اسپانیا و فرانسه و هانو در اطراف آفریقای غربی از آنجا آغاز شد. سکونتگاه فنیقی‌ها با تارتسسوس، یک دولت‌شهر که مکان دقیق آن ناشناخته است اما گمان می‌رود جایی در نزدیکی دهانه رودخانه گوادالکیویر بوده باشد، تجارت می‌کرد. یکی از ویژگی‌های قابل توجه این شهر در دوران باستان، معبدی در انتهای جنوبی جزیره آن بود که به خدای فنیقی، ملکارت،
جنوبی جزیره آن بود که به خدای فنیقی، ملکارت، اختصاص داده شده بود که توسط یونانیان و رومی‌ها با نام‌های "هرکول تیری" و "هرکول گادیتانوس" با هرکول یکی گرفته می‌شد. این معبد دارای یک پیشگو بود و به خاطر ثروتش مشهور بود.[24] در اساطیر یونانی، گاهی اوقات به هرکول پس از انجام دهمین کار خود، کشتن گریون، هیولایی با سه سر و نیم‌تنه که به یک جفت پا متصل بودند، به عنوان بنیانگذار گادیرا نسبت داده می‌شود. (یک تپه در نزدیکی گادیرا با آرامگاه نهایی گریون مرتبط بود.[25]) طبق زندگی آپولونیوس تیانا، "هراکلئوم" (یعنی معبد
طبق زندگی آپولونیوس تیانا، "هراکلئوم" (یعنی معبد ملکارت) هنوز در طول قرن اول پابرجا بود. برخی از مورخان، تا حدودی بر اساس این منبع، معتقدند که ستون‌های این معبد منشأ افسانه "ستون‌های هرکول" بوده‌اند.[26] این شهر در طول لشکرکشی هامیلکار بارسا به ایبری پس از جنگ اول پونیک، تحت سلطه کارتاژ قرار گرفت. کادیز به انباری برای فتح جنوب ایبری توسط هانیبال تبدیل شد و او قبل از عزیمت به سفر معروف خود در سال 218 قبل از میلاد برای عبور از آلپ و حمله به ایتالیا، در آنجا برای هرکول/ملکارت قربانی کرد.[27] بعدها این شهر در
هرکول/ملکارت قربانی کرد.[27] بعدها این شهر در سال 206 پیش از میلاد به دست رومی‌ها تحت فرمان اسکیپیو آفریکانوس افتاد.[28] در دوران جمهوری و امپراتوری روم، این شهر به عنوان بندر و پایگاه دریایی معروف به گادس رونق گرفت. سوتونیوس روایت می‌کند که چگونه ژولیوس سزار، هنگام بازدید از گادس به عنوان یک کوائستور (سناتور جوان)، مجسمه‌ای از اسکندر کبیر را در آنجا دید و از اینکه فکر می‌کرد خودش، اگرچه در همان سن بود، هنوز هیچ چیز به یاد ماندنی به دست نیاورده بود، غمگین شد.[29] مردم گادس با روم متحد بودند و ژولیوس سزار
شد.[29] مردم گادس با روم متحد بودند و ژولیوس سزار در سال 49 پیش از میلاد به همه ساکنان آن شهروندی روم را اعطا کرد.[24] در زمان سرشماری آگوستوس، کادیس محل زندگی بیش از پانصد اکویتس (اعضای طبقه مرفه ثروتمند) بود، جمعیتی که تنها پاتاویوم (پادوا) و خود روم با آن رقابت می‌کردند.[30] این شهر، شهر اصلی مستعمره رومی آگوستا، یولیا گادیتانا، بود. یک قنات، آب شیرین شهر را تأمین می‌کرد، زیرا آب جزیره کم بود و در آخرین مرحله از دریای آزاد عبور می‌کرد. با این حال، گادیت رومی هرگز خیلی بزرگ نبود. این شهر فقط گوشه شمال
رومی هرگز خیلی بزرگ نبود. این شهر فقط گوشه شمال غربی جزیره فعلی را شامل می‌شد و بیشتر شهروندان ثروتمند آن املاکی را در خارج از آن در جزیره نزدیک یا در سرزمین اصلی داشتند.[24] سبک زندگی حفظ شده در این املاک منجر به شهرت دختران رقصنده گادیت (puellae gaditanae) در سراسر جهان باستان شد.[31] اگرچه در واقع غربی‌ترین شهر شبه جزیره اسپانیا نیست، اما برای رومی‌ها، کادیس این شهرت را داشت. شاعر جوونال، هجویه معروف دهم خود را با این کلمات آغاز می‌کند: Omnibus in terris quae sunt a Gadibus usque Auroram et Gangen ("در
quae sunt a Gadibus usque Auroram et Gangen ("در تمام سرزمین‌هایی که از گادیت تا سپیده دم و گنگ وجود دارند ...").[32] سرنگونی قدرت رومی‌ها در هیسپانیا باتیکا توسط ویزیگوت‌ها در دهه ۴۰۰ میلادی، منجر به تخریب شهر اصلی شد که امروزه آثار کمی از آن باقی مانده است. این مکان بعداً در سال ۵۵۱ توسط ژوستینین به عنوان بخشی از استان بیزانسی اسپانیا دوباره فتح شد.[33] صد ها سال بعد در قرن هفدهم، هنگامی که قاره آمریکا کشف شده بود، کادیز به طور رسمی توسط اسپانیایی ها تاسیس شد و به یکی از مراکز و بنادر مهم جنوب اسپانیا
شد و به یکی از مراکز و بنادر مهم جنوب اسپانیا تبدیل شد.کالاهای متفاوتی با کشتی از مدیترانه و آمریکا و آفریقا به کادیز میرسیدند‌. تصرف قاره آمریکا و دستیابی به منابع عظیم و گسترده آن و ورود این منابع با گالئون های طلا و نقره از طریق کادیز به اسپانیا و اروپا، موجب پیشرفت بسیار سریع این بندر شد. این بندر آن قدر مهم بود که در سال ۱۷۰۲ انگلیسی ها و هلندی ها به آن حمله کردند و تصرف آن را به معنای تسلط کامل بر مدیترانه غربی و اقیانوس اطلس میدانستند.
کاستِییون (اسپانیایی: Castellón de la Plana) مرکز استان کاستییون اسپانیا است. جمعیت آن ۱۷۴٬۷۱۰ نفر و مساحتش ۱۰۹ کیلومتر مربع است.
ژیرونا ( ) یا خِرونا ( ) مرکز استان خیرونا در منطقه خودمختار کاتالونیا در پادشاهی اسپانیا است. جمعیت رسمی این شهر در سال ۲۰۲۰ میلادی ۱۰۳٫۳۶۹ تن بوده‌است اما جمعیت منطقه شهری ژیرونا-سالت در آن سال حدود ۱۵۶،۴۰۰ نفر تخمین زده شده بود. ژیرونا با مساحت ۳۹ کیلومتر مربع، در منتهی‌الیه شمال‌غرب اسپانیا و شمال منطقه ساحلی کوستا برابا قرار دارد و در فاصله ۹۹ کیلومتری شمال‌شرق بارسلونا واقع شده‌است. از میان این شهر، چهار رودخانه با نام‌های تر، اونیار، گاییگانتس و گوئی گذر می‌کند. تاریخ. خیرونا یکی از مناطق استان
گوئی گذر می‌کند. تاریخ. خیرونا یکی از مناطق استان کاتالونیا است که مردم آن به زبان‌های کاتالان و اسپانیایی صحبت می‌کنند. این منطقه داری آب و هوای بسیار خوبی است و داری جاذبه‌های توریستی طبیعی و تاریخی است.
گرانادا ( ؛) مرکز استان گرانادا در منطقه خودمختار اندلس اسپانیا است. گرانادا در دامنه کوه‌های سیرا نوادا، در محل تلاقی چهار رودخانه , , و قرار دارد. این شهر که به "کومارکا" وگا دو گرانادا نسبت داده می‌شود، در ارتفاع متوسط قرار دارد. بالاتر از سطح دریا، اما تنها یک ساعت با ماشین از ساحل مدیترانه، فاصله دارد. در نزدیکی قرار دارد که در آن برگزار شد. براساس سرشماری ملی سال ۲۰۲۱، جمعیت شهر گرانادا (Granada) به‌تنهایی برابر با ۲۲۷٬۳۸۳ نفر بود و جمعیت کل منطقه شهری تحت مدیریت شهرداری به حدود ۲۳۱٬۷۷۵ نفر رسید. این
تحت مدیریت شهرداری به حدود ۲۳۱٬۷۷۵ نفر رسید. این شهر از نظر جمعیت، بیستمین منطقه شهری بزرگ در اسپانیا به‌شمار می‌رود. حدود ۳٫۳٪ از جمعیت این شهر فاقد بودند، که بیشترین بخش از آن‌ها (۳۱٪ از این گروه، معادل حدود ۱٪ از کل جمعیت) از آمریکای جنوبی آمده بودند. نزدیک‌ترین فرودگاه به این شهر، است. این منطقه از دوران باستان محل سکونت ایبری‌ها، رومی‌ها و ویسیگوت‌ها بوده است. شهر کنونی گرانادا در سده یازدهم میلادی، در دوران حکومت زیری‌ها، به یکی از شهرهای مهم الاندلس تبدیل شد. در سده سیزدهم، این شهر به پایتخت امارت
تبدیل شد. در سده سیزدهم، این شهر به پایتخت امارت گرانادا تحت حکومت نصری بدل شد؛ آخرین حکومت مسلمانان در شبه‌جزیره ایبری. در سال ۱۴۹۲ (میلادی)، گرانادا به‌دست پادشاهان کاتولیک ایزابل یکم کاستیا و فردیناند دوم آراگون فتح شد و در طول سده شانزدهم، به‌تدریج به شهری مسیحی تبدیل گردید. الحمرا، یک ارگ و کاخ قرون وسطایی مربوط به دوره نصریان، در شهر گرانادا واقع شده است. این مجموعه یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار معماری اسلامی در جهان به‌شمار می‌رود و از پربازدیدترین جاذبه‌های گردشگری اسپانیا است. تأثیرات دوران اسلامی و
گردشگری اسپانیا است. تأثیرات دوران اسلامی و معماری موری همچنان در محله تاریخی البایثین (Albaicín) و دیگر بناهای قرون وسطایی شهر حفظ شده‌اند. در سده شانزدهم، معماری مودخار و معماری رنسانس در گرانادا شکوفا شد؛ سپس در دوره‌های بعدی، سبک‌های باروک و نیز گسترش یافتند. دانشگاه گرانادا یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌ها در اسپانیا است که حدود ۴۷٬۰۰۰ دانشجوی کارشناسی در پنج پردیس دانشگاهی مختلف در سطح شهر دارد. انار (در زبان اسپانیایی: "granada") نماد رسمی شهر گرانادا است. ریشه‌شناسی. نام تاریخی شهر گرانادا در زبان عربی
ریشه‌شناسی. نام تاریخی شهر گرانادا در زبان عربی «» (Ġarnāṭa - گراناتا) بوده است. معنا و ریشه این نام مشخص نیست و موضوع بحث میان پژوهشگران بوده است. این نام بدون تردید پیش از دوره در سدهٔ یازدهم میلادی وجود داشته و احتمالاً نخستین‌بار در سدهٔ نهم میلادی پدید آمده است. در منابع عربی از سدهٔ دهم نیز یافت می‌شود. واژهٔ «گارناطه» (یا «کارناطه») ممکن است به معنای «تپهٔ بیگانگان» باشد. تفسیر دیگر آن می‌تواند «تپهٔ زائران» باشد. همچنین، احتمال داده شده است که این نام ریشهٔ بربری داشته باشد. نظریه‌ای دیگر منشأ نام
ریشهٔ بربری داشته باشد. نظریه‌ای دیگر منشأ نام را واژهٔ لاتین گرانوم (یا جمع آن گرانا) می‌داند که به‌معنای «دانه»، «مهره» یا «رنگ سرخ» است و از آن به شکل «غرناطة» یا «اغراناطة» به عربی اقتباس شده‌باشد. تاریخ‌نگار عربی المقری بر این باور بود که این نام از واژهٔ لاتین "granata" (گرانتا) گرفته شده است که به معنای «انار» است. در هر دو فرضیه، این واژه ممکن است در معنای ثانویهٔ خود، یعنی «سرخ» (اشاره به رنگ خاک و ساختمان‌های منطقه)، به کار رفته‌باشد؛ موضوعی که در وجه تسمیهٔ الحمرا نیز بازتاب دارد. تاریخچه. تاریخ
وجه تسمیهٔ الحمرا نیز بازتاب دارد. تاریخچه. تاریخ پیش از امویان. منطقه اطراف گرانادای امروزی حداقل از سال ۵۵۰۰ قبل از میلاد جمعیت داشته است. آثار باستان‌شناسی یافت‌شده در شهر نشان می‌دهد که محل شهر، ازجمله منطقه اطراف خیابان کنونی "Gran Vía de Colón/گران ویا ده کولون"، از عصر برنز مسکونی بوده است. قدیمی‌ترین ویرانه‌های یافت شده در این منطقه متعلق به اپیدومی به نام "ایلتوریر" است که توسط قبیله ایبری در حدود سال ۶۵۰ قبل از میلاد تأسیس شد. نام الیبرگ نیز در اشاره به این منطقه گواهی شده است. این آبادی بعدها به
به این منطقه گواهی شده است. این آبادی بعدها به نام "ایلیبری" یا "ایلیبریس" شناخته شد. در ۴۴قبل از میلاد "ایلیبریس" مستعمره روم شد و در ۲۷ قبل از میلاد این شهر تبدیل به یک "" رومی به نام فلورنیتا ایلیبریتانا شد. شناسایی گرانادای امروزی با "ایلیبری‌های" دوران روم و تداوم تاریخی بین این دو سکونتگاه از دیرباز مورد بحث محققان بوده است. حفاری‌های باستان‌شناسی مدرن در تپه آلبایسین، یافته‌هایی را کشف کرده‌اند که حضور یک شهر رومی مهم در آن مکان را نشان می‌دهد. با این حال، اطلاعات کمی در مورد تاریخ شهر در دوره بین
حال، اطلاعات کمی در مورد تاریخ شهر در دوره بین پایان دوران روم و قرن یازدهم وجود دارد. یک کلیسای مهم مسیحی در حدود سال ۳۰۰ پس از میلاد، مجمع الویرا، در نزدیکی این منطقه برگزار شد (نام "الویرا" از نام "ایلیبری" گرفته شده است)، اما هیچ مدرک باستان‌شناسی یا مستند مشخصی وجود ندارد که مکان دقیق جلسه را مشخص کند. ممکن است در شهر رومی سابق رخ داده باشد یا ممکن است جایی در منطقه اطراف که به نام الویرا شناخته می‌شد، رخ داده باشد. تأسیس و تاریخ اولیه. فتح هیسپانیا توسط امویان از سال ۷۱۱ بعد میلاد آغاز شد. بخش‌های
توسط امویان از سال ۷۱۱ بعد میلاد آغاز شد. بخش‌های زیادی از شبه جزیره ایبری را تحت کنترل مورها درآورد و اندلس را تأسیس کرد. قدیمی‌ترین منابع تاریخی عربی اشاره می‌کنند که شهری به نام "قشتیلیا"، که بعدها به "مدینه ایلبیرا" (الویرا) معروف شد، در دامنه‌های جنوبی کوه‌های سیرا دو الویرا (نزدیک عطرفه کنونی) قرار داشت و به مهم‌ترین سکونتگاه این منطقه تبدیل شد. یک سکونتگاه و قلعه کوچکتر ("حین") به نام "Ġarnāṭa" (گراناتا) در سمت جنوبی رودخانه داررو یا در محل محله البیکین فعلی وجود داشت. این دومی عمدتاً یهودی بود و به
فعلی وجود داشت. این دومی عمدتاً یهودی بود و به همین دلیل به نام "غرناطات آل یهود" ("غرناطه" یهودیان) نیز شناخته می‌شد. ناحیه اطراف شهر به نام "" (تقریباً استان الویرا) شناخته می‌شد. پس از سال ۷۴۳ شهر "ایلبیره" توسط سربازانی از منطقه که در حمایت از عبدالرحمن اول، بنیانگذار امارت قرطبه و یک سلسله اموی جدید نقش داشتند، سکنی گزیدند. در اواخر قرن نهم، در زمان سلطنت عبدالله (حکومت ۸۴۴–۹۱۲)، شهر و ناحیه اطراف آن محل درگیری بین "موالدین" (مسلمانان وفادار به دولت مرکزی) و اعراب به رهبری صوار بن حمدون بود که از آنها
و اعراب به رهبری صوار بن حمدون بود که از آنها خشمگین بودند. در آغاز قرن یازدهم، این منطقه تحت تسلط زیریدها قرار گرفت، یک گروه بربر سنهاجا و شاخه ای از زیریدها که بر بخش‌هایی از شمال آفریقا حکومت می‌کردند. این گروه یک گروه مهم در ارتش ، نخست‌وزیر خلیفه هشام دوم (ح. ۹۷۶–۱۰۰۹) و جانشین ابن ابی امیرالمنصور (المانزور) به عنوان حاکم "واقعی" خلافت کور شد. برای خدمات خود، زیریدها کنترل استان الویرا را دریافت کردند. هنگامی که خلافت پس از سال ۱۰۰۹ فروپاشید و آغاز شد، رهبر زیرید، پادشاهی مستقلی به برای خود تأسیس کرد.
رهبر زیرید، پادشاهی مستقلی به برای خود تأسیس کرد. منابع عربی مانند الادریسی او را مؤسس شهر غرناطه می‌دانند. خاطرات بازمانده او - تنها خاطرات «قرون وسطی» اسپانیایی - جزئیات قابل توجهی را برای این دوره کوتاه ارائه می‌دهد. از آنجا که "مدینات ایلبیره" در دشتی پست قرار داشت و در نتیجه محافظت از آن در برابر حملات دشوار بود، حاکم تصمیم گرفت محل سکونت خود را به منطقه بالاتر واقع در "انارناتا" منتقل کند. بر اساس منابع عربی، "ایلبیره" در جریان فتنه با خاک یکسان شد، پس از آن در مکان قبلی خود بازسازی نشد و به جای آن،
از آن در مکان قبلی خود بازسازی نشد و به جای آن، شهر یهودیان پیشین، "عارناطا"، به عنوان شهر اصلی جایگزین آن شد. این شهر در مدت کوتاهی به یکی از شهرهای مهم اندلس تبدیل شد. تا قرن یازدهم جمعیتی مختلط از مسیحیان، مسلمانان و یهودیان داشت. زیریدها قلعه و کاخ خود را که به نام "القاصبه القادیما" ("ارگ قدیم") معروف است، بر روی تپه ای که اکنون در محله آلبایسین اشغال شده است، ساختند. به دو قلعه کوچکتر در تپه سابیکا (محل الحمرای آینده) و تپه مورور در جنوب متصل بود. شهر اطراف آن در طول قرن یازدهم رشد کرد و شامل
شهر اطراف آن در طول قرن یازدهم رشد کرد و شامل آلبایسین، سابیکا، ماورور و بخشی از دشت‌های اطراف بود. این شهر با دیوارهایی به مساحت تقریبی ۷۵ هکتار مستحکم شده بود. قسمت شمالی این دیوارها در نزدیکی ارگ آلبایسین، همراه با دو دروازه آن تا به امروز باقی مانده است: "باب الیونیدار" (که اکنون در زبان اسپانیایی "Puerta Monaita" نامیده می‌شود) و "باب الزیادا" (اکنون به عنوان ارکو ده لاس پساس/"Arco de las Pesas" یا پوارتا نواوا/"Puerta Nueva" شناخته می‌شود). آب شهر و محل سکونت آن از طریق شبکه گسترده‌ای از آب انبارها و
سکونت آن از طریق شبکه گسترده‌ای از آب انبارها و لوله‌های زیرزمینی تأمین می‌شد. بر روی رودخانه درو، در امتداد دیواری که ارگ زیرید را به تپه سابیکا متصل می‌کرد، به نام "باب‌الضاف" ("دروازه تنبورها") بود که می‌توانست آن را بسته یا باز کند تا جریان رودخانه کنترل شود و در صورت لزوم آب را حفظ کند. حمام (حمام) در نزدیکی نیز احتمالاً به همین زمان برمی‌گردد، همان‌طور که مناره سابق یک مسجد در آلبایسین، که اکنون بخشی از کلیسای سن خوزه است. در زمان پادشاهان زیرید، و ، قدرتمندترین شخصیت، مدیر یهودی معروف به ساموئل
و ، قدرتمندترین شخصیت، مدیر یهودی معروف به ساموئل هانجید (به عبری) یا اسماعیل بن نگریلا (به عربی) بود. ساموئل یک عضو بسیار تحصیلکرده از نخبگان سابق قرطبه بود که پس از شیوع فتنه از آن شهر گریختند. او سرانجام به غرناطه راه یافت، جایی که حبوس بن مکسان او را در سال ۱۰۲۰ به منشی خود منصوب کرد و بسیاری از مسئولیت های مهم از جمله اخذ مالیات را به او سپرد. در زمان بدیس، او حتی مسئولیت ارتش را بر عهده گرفت. در این دوره، به پادشاه مسلمان به عنوان یک شخصیت نمادین نگاه می شد. گرانادا مرکز فرهنگ و دانش سفاردی یهودی
می شد. گرانادا مرکز فرهنگ و دانش سفاردی یهودی بود. به گفته دانیل آیزنبرگ: گرانادا در قرن یازدهم مرکز تمدن سفاردی در اوج خود بود و از سال ۱۰۲۷-۱۰۶۶ گرانادا یک دولت قدرتمند یهودی بود. یهودیان وضعیت خارجی (ذمی) را نداشتند که نمونه حکومت اسلامی بود. ساموئل بن نگریلا، که یهودیان سفاردی در همه جا به عنوان شبه سیاسی هانگید (شاهزاده) به رسمیت شناخته شده بودند، به جز نام، پادشاه بود. او به عنوان وزیر سیاست گذاری کرد و - بسیار غیرعادی تر - ارتش را رهبری کرد. گفته می‌شود که تقویت و استحکامات ساموئل در غرناطه باعث شد
که تقویت و استحکامات ساموئل در غرناطه باعث شد تا بعداً به عنوان آخرین دولت اسلامی در شبه جزیره ایبری باقی بماند. همه بزرگ‌ترین شخصیت‌های فرهنگ اسپانیایی-یهودی قرن یازدهم با گرانادا مرتبط هستند. موسی بن عزرا اهل غرناطه بود و به دعوت او یهودا ها-لوی چندین سال را به عنوان مهمان خود در آنجا گذراند. حامیان و میزبانان ابن جبیرول یهودیان وزیر غرناطه، ساموئل هانجید و پسرش یوسف بودند. پس از مرگ ساموئل، پسرش جوزف پس از سمت او مسئولیت را بر عهده گرفت، اما ثابت کرد که دیپلماسی پدرش را ندارد، و رقم زد، که به عصر طلایی
دیپلماسی پدرش را ندارد، و رقم زد، که به عصر طلایی فرهنگ یهودی در اسپانیا پایان داد. از اواخر قرن یازدهم تا اوایل قرن سیزدهم، اندلس تحت تسلط دو امپراتوری بربر شمال آفریقا بود. آلموراودها از سال ۱۰۹۰ بر گرانادا و از سال ۱۱۶۶ بر آلموحدها حکومت کردند. غرناطه همچنین به عنوان پایتخت اداری حکومت آلموراوی در اندلس خدمت می کرد. شواهد به دست آمده از آثار هنری و باستان شناسی این دوره حاکی از آن است که این شهر در زمان آلموراویان رونق داشته است اما در زمان آلموحدان رو به زوال بوده است. بقایای دوره آل موحد در شهر شامل
به زوال بوده است. بقایای دوره آل موحد در شهر شامل است که در سال‌های ۱۲۱۸-۱۲۱۹ ساخته شد (اما بعداً در دوره ناصری‌ها تزئین شد)، و احتمالاً مناره سابق متصل به کلیسای امروزی سن خوان د لس ریس در آلبایسین. امارت ناصری گرانادا. در سال ۱۲۲۸ ، آخرین فرمانروای مؤثر المحد در اندلس، شبه جزیره ایبری را ترک کرد. با فروپاشی حکومت المحد، رهبران و جناح های محلی در سراسر منطقه ظهور کردند. با اوج گیری کامل "رهکونکویستا"، پادشاهی های مسیحی کاستیل و آراگون - به ترتیب تحت رهبری پادشاهان فردیناند سوم و جیمز اول - فتوحات بزرگی را
فردیناند سوم و جیمز اول - فتوحات بزرگی را در سراسر اندلس انجام دادند. کاستیل و تصرف کرد. در همین حال، جاه‌طلب (محمد اول) آخرین و طولانی‌ترین سلسله مسلمان را در شبه جزیره ایبری تأسیس کرد، یعنی ناصری‌ها که بر امارت غرناطه حکومت می‌کردند. ابن الاحمر در موارد متعدد خود را با فردیناند سوم متحد کرد و سرانجام موافقت کرد که در سال ۱۲۴۶ دست نشاندۀ او شود. پس از آن، گرانادا به یک به پادشاهی کاستیل تبدیل شد، اگرچه این امر اغلب با جنگ بین دو ایالت قطع می شد. تاریخ سیاسی امارت پرتلاطم و در هم تنیده با همسایگانش بود.
امارت پرتلاطم و در هم تنیده با همسایگانش بود. ناصری‌ها گاهی به پادشاهان و اشراف کاستیلیا پناه می‌بردند یا کمک‌های نظامی می‌کردند، حتی در برابر سایر دولت‌های مسلمان، در حالی که کاستیلیان به نوبه خود به برخی از امیران ناصری در برابر دیگر رقبای ناصری پناه می‌بردند و کمک می‌کردند. در موارد دیگر ناصری ها تلاش کردند تا از کمک مارینیدهای شمال آفریقا برای دفع کاستیل استفاده کنند، اگرچه مداخلات مارینیدها در شبه جزیره پس از نبرد ریو سالادو (۱۳۴۰) پایان یافت. جمعیت امارت همچنین توسط پناهندگان مسلمان از مناطقی که به
همچنین توسط پناهندگان مسلمان از مناطقی که به تازگی توسط کاستیل و آراگون تسخیر شده بودند متورم شد و در نتیجه سرزمینی کوچک و در عین حال پرجمعیت به وجود آمد که مسلمان و عرب زبان یکنواخت تر از قبل بود. خود شهر گسترش یافت و محله‌های جدیدی در اطراف آلبایسین (به نام پناهندگان بازا ) و در آنتکوئروئلا (نام پناهندگان از آنتکورا پس از ۱۴۱۰) رشد کرد. مجموعه جدیدی از دیوارها در طول قرن های ۱۳-۱۴ در شمال ساخته شد و "باب ایلبیرا" (پوارتا ده الویرا - "Puerta de Elvira" کنونی) به عنوان ورودی غربی آن ساخته شد. گورستان بزرگ
به عنوان ورودی غربی آن ساخته شد. گورستان بزرگ مسلمانان در خارج از این دروازه وجود داشت. قلب شهر مسجد بزرگ آن (در محل کنونی) و منطقه تجاری معروف به "قیصریه" ( ) بود. در کنار این، تنها مدرسه بزرگ ساخته شده در اندلس، "مدرسه الیوسفیه" (که امروزه به نام شناخته می شود)، در سال ۱۳۴۹ تأسیس شد. سایر بناهای تاریخی این دوره عبارتند از "الفندوق الجدیده" ("مسافرخانه جدید" یا کاروانسرا ، که اکنون به عنوان شناخته می شود)، که در اوایل قرن چهاردهم ساخته شده است، ( ، ساخته شده در ۱۳۶۵-۱۳۶۷ و در سال ۱۸۴۳ تخریب شده است. قرن
شده در ۱۳۶۵-۱۳۶۷ و در سال ۱۸۴۳ تخریب شده است. قرن غرناطه با وجود موقعیت مرزی خود مرکز مهم فکری و فرهنگی اسلامی بود، به ویژه در زمان محمد پنجم، با شخصیت هایی مانند ابن خلدون و ابن الخطیب در دربار ناصری خدمت می کردند.ابن بطوطه، جهانگرد و مورخ مشهور، در سال ۱۳۵۰ از امارت غرناطه دیدن کرد. او آن را به عنوان یک پادشاهی قدرتمند و خودکفا در نوع خود توصیف کرد، اگرچه اغلب درگیر درگیری با پادشاهی کاستیل بود. ابن بطوطه در مجله خود غرناطه را «کلان شهر اندلس و عروس شهرهای آن» نامیده است. پایان حکومت مسلمانان و تغییرات
آن» نامیده است. پایان حکومت مسلمانان و تغییرات قرن شانزدهم. در ۲ ژانویه ۱۴۹۲، آخرین فرمانروای مسلمان در ایبریا، امیر محمد دوازدهم، معروف به "بوابدیل" برای اسپانیایی‌ها، پس از آخرین قسمت از جنگ گرانادا، کنترل کامل امارت گرانادا را به پادشاهان کاتولیک (فردیناند دوم آراگون و ایزابلا اول از کاستیل ) تسلیم کرد. تسلیم شدن پادشاهی گرانادا به پادشاهان کاتولیک در سال ۱۴۹۲ یکی از رویدادهای سرنوشت‌ساز در تاریخ گرانادا به‌شمار می‌رود. این واقعه پایان آخرین حکومت مسلمانان در شبه‌جزیره ایبری را رقم زد. مفاد این تسلیم در
در شبه‌جزیره ایبری را رقم زد. مفاد این تسلیم در پیمان‌نامه گرانادا (۱۴۹۱) در پایان سال ۱۴۹۱ مشخص شده بود و به‌طور صریح به ساکنان مسلمان، که با عنوان مودِخارها شناخته می‌شدند، اجازه می‌داد تا بی‌دخالت به باورها و مناسک دینی خود ادامه دهند. این رویکرد، پیش‌تر نیز در جریان فتوحات قشتالیه (و آراگون) در شهرهای مسلمان‌نشین مانند تولدو معمول بود. از سوی دیگر، مفاد این پیمان فشار غیرمستقیمی بر یهودیان وارد می‌کرد تا ظرف سه سال یا تغییر دین دهند یا ترک وطن کنند. اما این بند خیلی زود با فرمان الحمرا که تنها چند ماه
این بند خیلی زود با فرمان الحمرا که تنها چند ماه بعد در تاریخ ۳۱ مارس صادر شد، نقض گردید. طبق این فرمان، تمامی یهودیان اسپانیا موظف شدند یا تغییر دین دهند یا ظرف چهار ماه کشور را ترک کنند.کسانی که تغییر دین دادند، با عنوان کُنْوِرسو شناخته شدند. این تصمیم، به‌همراه تضعیف تدریجی سایر تضمین‌هایی که در پیمان ذکر شده بود، ترس و اضطراب زیادی را در میان مسلمانان باقیمانده در دههٔ ۱۴۹۰ ایجاد کرد.بسیاری از مسلمانان ثروتمند و طبقهٔ حاکم سنتی، پس از فتح گرانادا به شمال آفریقا مهاجرت کردند، اما این مهاجرت‌ها به دلیل
آفریقا مهاجرت کردند، اما این مهاجرت‌ها به دلیل هزینهٔ بالا، تنها شامل چند هزار نفر شد. تا سال ۱۴۹۹، کاردینال فرانسیسکو خیمنس د سیسنروس از کندی روند مسیحی‌سازی گرانادا که توسط هرناندو د تالاورا، اولین اسقف اعظم گرانادا، دنبال می‌شد، ناراضی شد. تالاورا رویکردی ملایم در پیش گرفته بود، اما سیسنروس برنامه‌ای از تعمید اجباری مسلمانان و یهودیان به راه انداخت که به ایجاد طبقهٔ جدیدی از کنورسوها منجر شد. این راهبرد جدید که آشکارا ناقض مفاد پیمان‌نامه گرانادا (۱۴۹۱) بود، باعث بروز شورش آلپوخاراس (۱۴۹۹–۱۵۰۱) در مناطق
باعث بروز شورش آلپوخاراس (۱۴۹۹–۱۵۰۱) در مناطق روستایی آلپوخاراس در جنوب شرقی گرانادا شد. این شورش تا سال ۱۵۰۰ در شهر گرانادا سرکوب شد، اما در نواحی کوهستانی آلپوخاراس تا ۱۵۰۱ ادامه یافت. در پی آن، تاج قشتاله رسماً پیمان گرانادا را لغو کرد[Y] و مسلمانان را مجبور به پذیرش دین مسیحی یا مهاجرت نمود. بسیاری از مسلمانان نخبهٔ گرانادا به شمال آفریقا رفتند. اکثریت باقی‌ماندهٔ مودِخارها به ظاهر تغییر دین داده و به موریسکوها تبدیل شدند تا در اسپانیا بمانند. با این حال، هم مسلمانان و هم یهودیان کنورسو همچنان در معرض
هم مسلمانان و هم یهودیان کنورسو همچنان در معرض آزار دینی، تبعید یا تفتیش عقاید قرار داشتند، و بسیاری از آن‌ها باورهای پیشین خود را در خفا حفظ می‌کردند—که در مورد یهودیان با عنوان مارانو (تبدیل‌شدگان پنهان) شناخته می‌شدند. تاریخ بعد و امروز. در طول قرن هفدهم، علیرغم اهمیت مهاجرت، جمعیت شهر در حدود ۵۵۰۰۰ نفر راکد ماند، برخلاف روند افزایش جمعیت که در مناطق روستایی پادشاهی گرانادا مشاهده شد، که چکش کاهش جمعیت ناشی از اخراج "موریسکوها" تلفات بسیار بیشتری را در قرن گذشته به همراه داشت. رکود جمعیتی قرن هفدهم در
قرن گذشته به همراه داشت. رکود جمعیتی قرن هفدهم در شهر و به طور کلی افزایش مداوم جمعیت در قلمرو پادشاهی گسترده‌تر، مطابق با فاجعه جمعیتی که در طول قرن در بقیه مناطق تاج کاستیا تجربه شد، پیش رفت. این شهر از نظر اهمیت تحت الشعاع شهرهای دیگری از جمله سویا و پایتخت، مادرید قرار گرفت. بین ۱۸۰۱-۱۸۱۲ گرانادا توسط ارتش ناپلئون در طول جنگ شبه جزیره اشغال شد. نیروهای فرانسوی الحمرا را به عنوان یک موقعیت مستحکم اشغال کردند و خسارت قابل توجهی به بنای تاریخی وارد کردند. پس از تخلیه شهر، آنها سعی کردند کل مجموعه را
پس از تخلیه شهر، آنها سعی کردند کل مجموعه را دینامیت کنند، با موفقیت هشت برج را منفجر کردند قبل از اینکه فیوزهای باقیمانده توسط سرباز اسپانیایی خوزه گارسیا از کار بیفتند، بنابراین آنچه امروز باقی مانده را نجات دادند. در سال ۱۸۳۰ واشنگتن ایروینگ در گرانادا زندگی می‌کرد و "داستان‌های الحمرا را" نوشت که برخی از علاقه‌های بین‌المللی را به جنوب اسپانیا و بناهای تاریخی دوران اسلامی آن احیا کرد. در دههٔ ۱۹۳۰، تنش‌هایی که در نهایت باعث جنگ داخلی اسپانیا شدند، در گرانادا نیز مشهود بود و درگیری‌های مکرر میان مالکان
نیز مشهود بود و درگیری‌های مکرر میان مالکان زمین و کشاورزان به وقوع می‌پیوست. با آغاز جنگ داخلی در سال ۱۹۳۶، گرانادا یکی از شهرهایی بود که به شورش ملی‌گرایان پیوست.[75][۱] با این حال، مقاومت محلی در برابر نیروهای ملی‌گرا، به‌ویژه از سوی طبقهٔ کارگر در محلهٔ البیاثین صورت گرفت که با خشونت سرکوب شد.[74] در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، تحت حکومت فرانسیسکو فرانکو، استان گرانادا یکی از فقیرترین مناطق اسپانیا به‌شمار می‌رفت.[74] در دهه‌های اخیر، گردشگری به یکی از صنایع اصلی این شهر تبدیل شده‌است.[74] جغرافیا. مکان. شهر