payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از ۱۶ مهر ماه ۱۳۰۹ در بلدیه که همان شهرداری تهران امروزیست آغاز کرد. در سال ۱۳۱۹ وقتی برای نخستین بار در ایران رادیو ملی تأسیس شد، در حالی که سی و نهمین سال زندگی را می‌گذراند به عنوان نخستین خواننده مرد رادیوی ملی ایران، به رادیو دعوت شد. او در آن دوران با نوازندگانی چون ابوالحسن صبا، علی اکبر شهنازی، حسین یاحقی، حبیب سماعی، عبدالحسین شهنازی، مهدی خالدی و مرتضی محجوبی همکاری می‌کرد. آثار او در صفحات گرامافون ۷۸ دور (صفحات سنگی)، آثار رادیویی، آوازها و تصانیف همراه با ساز و ارکستر و تعداد بی‌شماری ضبط‌های
همراه با ساز و ارکستر و تعداد بی‌شماری ضبط‌های خصوصی و خانگی بجا مانده است. از آوازهای محلی بختیاری (اجرا شده با ارکستر انجمن موسیقی ملی) "شلیل" و "خون دل" قابل ذکر است، ادیب خوانساری در برنامه برگ سبز و گل‌های جاویدان هم چندین اجرا داشته است.او برای هنرش قدر و منزلت زیادی قائل بود، خودش در این باره می‌گوید: «هیچگاه از کسی در ازای خواندن نوا پول نگرفته‌ام؛ زیرا این کار را دون شخصیت یک هنرمند می‌دانم.» از ویژگی‌های منحصر به فرد او می‌توان به دارا بودن زمینهٔ معنوی و عرفانی در آثارش، ادای صحیح شعر و حفظ حالت
معنوی و عرفانی در آثارش، ادای صحیح شعر و حفظ حالت درونی آن و تکنیک‌های منحصر به فرد در ساختار تحریرها اشاره کرد. در تاریخ ۱۹ فروردین ۱۳۸۶ کتاب "ادیب خوانساری: آوای جاویدان در موسیقی ایران" نوشته شیرین ادیب (دختر ادیب خوانساری) که در ۵ فصل شامل زندگی‌نامه، فعالیت‌های هنری، گفته‌ها، نوشته‌ها و خاطرات ادیب ارائه شده توسط مؤسسه فرهنگی و هنری آوای هنر و اندیشه منتشر شد. سالشمار زندگی. ۱۲۸۰- تولد در شهر خوانسار ۱۲۹۴- پوشیدن لباس طلبگی - در این ایام با صدای زیبا خود مؤذن مسجد می‌شود. ۱۲۹۵- آغاز تعلیم ردیف‌های
خود مؤذن مسجد می‌شود. ۱۲۹۵- آغاز تعلیم ردیف‌های آوازی تحت نظر عندلیب گلپایگانی (تولایی) ۱۲۹۸- عزیمت به اصفهان و آغاز تعلیم ردیف، دقایق و ظرایف مکتب آواز اصفهان زیر نظر سید عبدالرحیم اصفهانی - آغاز آشنایی و دوستی با جلال تاج اصفهانی در مکتب سید عبدالرحیم. ۱۳۰۰- آغاز تعلیم زیر نظر نایب اسدالله (نوازنده چیره‌دست نی) جهت آشنایی با شیوه‌های مختلف همراهی ساز با آواز و جواب آواز ۱۳۰۱- تعلیم از میرزا حبیب اصفهانی (شاطر حاجی) که یکی از شاخص‌ترین چهره‌های مکتب آوازی اصفهان بود. در ضمن در همین ایام پیش میرزا حسین
اصفهان بود. در ضمن در همین ایام پیش میرزا حسین خضوعی (ساعت‌ساز) که یکی دیگر از چهره‌های شاخص مکتب آواز اصفهان بود، آواز آموخت. ۱۳۰۲- سفر به مناطق بختیاری و جنوب ایران و آشنایی با زبان، فرهنگ و نغمه‌های محلی لری و بختیاری که بسیار مورد علاقه‌اش بود. ۱۳۰۳- عزیمت به تهران و آشنایی با گروهی از برجسته‌ترین موسیقی دانان - آغاز شاگردی پیش موسیقی‌دانانی چون غلامحسین درویش خان، حسین خان اسماعیل زاده و … - آشنایی با حبیب سماعی، مرتضی محجوبی، موسی معروفی، علی اکبر شهنازی، عبدالحسین شهنازی، مرتضی نی داوود و … - ضبط
عبدالحسین شهنازی، مرتضی نی داوود و … - ضبط اولین صفحه گرامافون در سن ۲۳ سالگی به همراهی نی مهدی نوایی ۱۳۰۵- همزمان با آغاز ضبط دور دوم صفحات گرامافون ۷۸ دور از ادیب جوان دعوت به عمل تا صفحاتی را با همکاری نوازندگانی چون مرتضی محجوبی، موسی معروفی، حسین یاحقی و … ضبط کند. - تأسیس جامعه باربد به همت اسماعیل مهرتاش و ادیب خوانساری ۱۳۰۹- آغاز فعالیت‌های اداری (دولتی) با انجام وظیفه در بلدیه (شهرداری) تهران ۱۳۱۰- ضبط صفحاتی به همراهی تار عبدالحسین برازنده ۱۳۱۲- برگزاری کنسرتی به یاد عارف قزوینی با عنوان «یک شب
برگزاری کنسرتی به یاد عارف قزوینی با عنوان «یک شب به یاد عارف» ۱۳۱۳- ضبط صفحاتی با کمپانی اودئون ۱۳۱۴- به درخواست خود به مدت ۲ سال از بلدیه تهران به بلدیه اصفهان منتقل می‌شود. ۱۳۱۵- تغییر نام خانوادگی خود از نکیسا به ادیب خوانساری ۱۳۱۶- انتقال مجدد به تهران و انتصاب به سمت مدیریت کل تلفنخانه شمیران به مدت ۲ سال ۱۳۱۸- انجام خدمت در شرکت نفت میهن وابسته به شرکت نفت ایران و انگلیس ۱۳۱۹- به هنگام تأسیس رادیو تهران از اولین خوانندگانی بود که با آن دستگاه همکاری کرد. ۱۳۲۰- با درگذشت حسین خان اسماعیل زاده، دو
کرد. ۱۳۲۰- با درگذشت حسین خان اسماعیل زاده، دو شاگردش، ادیب خوانساری و حسین قوامی به یاد او برنامه اجرا کردند. ۱۳۲۱- اجرای زنده آواز در رادیو ایران به همراهی ساز نوازندگانی چون مرتضی محجوبی، علی اکبر شهنازی، مهدی خالدی، مرتضی نی داوود، حبیب سماعی و … ۱۳۲۳- با تأسیس انجمن موسیقی ملی به همت روح‌الله مخالفی ادیب گلپایگانی از بدو تأسیس انجمن، با این انجمن همکاری داشت و کنسرتهای متعدی با ارکستر انجمن اجرا کرد. ۱۳۲۴- صفحاتی بعد از جنگ جهانی دوم توسط کمپانی هیز مسترز ویس - ضبط چند صفحه با همکاری ارکستر جواد
مسترز ویس - ضبط چند صفحه با همکاری ارکستر جواد معروفی ۱۳۲۵- با درگذشت حبیب سماعی، ادیب خوانساری به یاد و گرامیداشت او برنامه اجرا کرد. ۱۳۲۷- ضبط دو صفحه معروف شور و سه گاه به همراهی ارکستر طوطی - انتقال مجدد به شهرداری تهران و ادامه کار با عنوان ریاست بایگانی کل شهرداری تهران ۱۳۲۸- همکاری مجدد با رادیو ایران (پس از چند سال عدم همکاری به دلایل مختلف) - به موجب حکمی به عضویت افتخاری کمیسیون فنی موسیقی رادیو در می‌آید. ۱۳۲۹- ضبط یک اثر نفیس و با ارزش با نوازندگی مرتضی محجوبی، رضا محجوبی و آواز و تنبک ادیب
مرتضی محجوبی، رضا محجوبی و آواز و تنبک ادیب خوانساری ۱۳۳۰- از آغاز این دهه ضبط نوارهای مغناطیسی متعددی را به همراهی ساز نوازندگان مختلف سپری می‌کند، از جمله ضبط اثری نفیس در دستگاه همایون با همکاری ادیب خوانساری، مرتضی محجوبی، حسین یاحقی، رضا ورزنده، لطف‌الله مجد و مهدی غیاثی ۱۳۳۲- کناره‌گیری از رادیو ایران به دلایل مختلف - ضبط ۱۵ نوار با همکاری ادیب خوانساری و مهدی خالدی که پس از چند سال توسط مشیر همایون شهردار، تعدادی از این نوارها از بین خواهد رفت. ۱۳۳۴- همکاری مجدد با رادیو - دعوت به برنامه گل‌ها جهت
همکاری مجدد با رادیو - دعوت به برنامه گل‌ها جهت همکاری با این برنامه وزین - ضبط نواری نفیس در منزل صبا با همکاری ادیب خوانساری، ابوالحسن صبا، حسن کسایی، حسین تهرانی و منوچهر همایون پور ۱۳۴۰- بازنشستگی از شهرداری تهران ۱۳۴۴- خبر درگذشت مرتضی خان محجوبی، ادیب را بسیار متأثر و افسرده می‌کند. ۱۳۴۹- دعوت از ایشان توسط مرکز حفظ و اشاعه موسیقی جهت تدریس در این مرکز (ادیب به دلیل کسالت و بیماری نپذیرفتند) ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵- تعلیم آواز و ردیف آوازی به تعدادی از هنرجویان رادیو در محل رادیو ۱۳۵۳- تجلیل از ادیب خوانساری در
در محل رادیو ۱۳۵۳- تجلیل از ادیب خوانساری در مراسمی در تالار رودکی تهران ۱۳۵۶- ضبط یک دوره ردیف آوازی به همراهی تار مرحوم ابراهیم سرخوش ۱۳۶۱- درگذشت ادیب خوانساری (ساعت ۴ صبح روز ششم فروردین ماه ۱۳۶۱) ۱۳۶۲- برگزاری مراسم یادبودی به مناسبت یکمین سالگرد درگذشتش در منزلشان به دخترش، شیرین ادیب (در این مراسم بسیاری از هنرمندان شرکت کردند) تدریس و شاگردان. اسماعیل ادیب خوانساری مدتی در مدرسه عالی موسیقی روح‌الله خالقی به تدریس آواز مشغول شد که از جمله احمد ابراهیمی از شاگردان او بود. با پایه‌گذاری مرکز حفظ و
از شاگردان او بود. با پایه‌گذاری مرکز حفظ و اشاعه موسیقی توسط داریوش صفوت در سال ۱۳۴۹ از وی نیز برای تدریس آواز دعوت به عمل آمد. در سال‌های ۱۳۵۱ تا ۱۳۵۵ به دعوت هوشنگ ابتهاج (سایه) که مدیریت موسیقی رادیو ایران را به عهده داشت مدتی را به تعلیم تعدادی از هنرجویان علاقه‌مند به یادگیری آواز در رادیو ایران اختصاص داد. از کسانی که مستقیماً از تعلیمات ادیب بهره گرفته‌اند می‌توان به حسن کسایی، هنگامه اخوان و فخری ملک‌پور اشاره کرد، اکبر گلپایگانی نیز از آموزش‌های ادیب بهره بسیار برده و ظرایف مکتب اصفهان را از او
ادیب بهره بسیار برده و ظرایف مکتب اصفهان را از او آموخته است. محمدعلی گلپایگانی (محمد گلریز) برادر کوچکتر اکبر گلپایگانی نیز از آموزش‌های ادیب استفاده بسیار برده است.حسن کسایی از هنرمندانی است که آثار خصوصی و رادیویی زیادی با ادیب دارد. در سالهای ۱۳۳۴ تا ۱۳۳۵ به مدت یک سال در تهران و در خانه ادیب بود و از وی درس می‌گرفت. پس از اینکه به اصفهان بازگشت شعر زیر را سرود: ترانه‌شناسی ادیب خوانساری. ترانه‌شناسی ادیب‌خوانساری بر روی صفحات سنگی ۷۸ دور را می‌توان از لحاظ زمانی به چهار دوره تقسیم کرد: در مجموع آثار
لحاظ زمانی به چهار دوره تقسیم کرد: در مجموع آثار ضبط شده از ادیب خوانساری بر روی صفحات سنگی گرامافون ۷۸ دور، ۸۰ روی صفحه می‌باشد. ۶ آلبوم از مجموعه آثار موسیقایی «اسماعیل ادیب خوانساری» ۲۵ سال پس از درگذشت او به شرح زیر منتشر شده است: آثار ضبط شده ادیب خوانساری موجود در آرشیو رادیو، توسط مشیر همایون شهردار، رئیس وقت موسیقی رادیو به دلیل کدورت قدیمی با وی پاک شد و از بین رفت و به این ترتیب گنجینه مهمی از موسیقی اصیل ایرانی نابود شد. آثاری که از او باقی مانده، ضبط‌های خصوصی و خانگی و ردیف آوازی وی است که در
ضبط‌های خصوصی و خانگی و ردیف آوازی وی است که در سال‌های کهولت وی ضبط شده و به جا مانده است. جمله زیر نقلی است از ادیب خوانساری: بیماری و مرگ. ادیب خوانساری سال‌های متمادی به‌خاطر بیماری ریوی از تنگی نفس رنج می‌برد؛ در سال‌های ۱۳۵۳ و ۱۳۵۴ دو بار تحت عمل جراحی ریه قرار گرفت و هر از گاه دچار مشکلات قلبی و تنفسی می‌شد. او سرانجام روز ششم فروردین سال ۱۳۶۱ در سن ۸۱ سالگی پس از این‌که مدت‌ها دچار ضعف جسمانی و بیمار و بستری بود، درگذشت. آرامگاه وی در بهشت زهرا، قطعه ۹۱ ردیف ۱۰۳ شماره ۴ قرار دارد.
محسن تنابنده (زادهٔ ۲۶ فروردین ۱۳۵۴) بازیگر، نویسنده و کارگردان ایرانی است. او ابتدا در تئاتر مشغول به فعالیت بود و چند سال بعد برای بازی و نوشتن فیلم‌نامهٔ "استشهادی برای خدا" (۱۳۸۳) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و نامزد دریافت جایزهٔ بهترین فیلم‌نامه از جشنوارهٔ فیلم فجر شد. او مدتی بعد نیز برای ایفای نقش در "هفت دقیقه تا پاییز" (۱۳۸۸) سیمرغ بلورین بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ فیلم فجر را کسب کرد. تنابنده برای بازی در نقش نقی معمولی در مجموعهٔ تلویزیونی "پایتخت" (۱۳۸۹–۱۴۰۴) شهرت دارد. او طراح و
"پایتخت" (۱۳۸۹–۱۴۰۴) شهرت دارد. او طراح و سرپرست نویسندگان این مجموعه بود و برای این نقش و فیلم‌نامه‌اش برندهٔ سه جایزهٔ حافظ شد. او همچنین برای بازی در فیلم "ندارها" (۱۳۸۹) دیپلم افتخار جشنوارهٔ فیلم فجر را دریافت کرد و برای "فراری" (۱۳۹۴) بار دیگر برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد جشنوارهٔ فیلم فجر شد. او در درام تحسین‌شدهٔ "قهرمان" (۱۴۰۰) حضور داشت و برای نقش‌آفرینی در "جنگ جهانی سوم" (۱۴۰۱) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد بخش افق‌های جشنوارهٔ فیلم ونیز شد. زندگی. محسن تنابنده در ۲۶ فروردین سال ۱۳۵۴ در
شد. زندگی. محسن تنابنده در ۲۶ فروردین سال ۱۳۵۴ در تهران زاده شد اما پدر او اهل دامغان است. او همچنین نقل کرده است که خاله اش اهل بهشهر مازندران است و به زبان مازندرانی تسلط دارد. او فرزند دوم خانواده است و به جز خودش، سه برادر و سه خواهر دارد، خانواده تنابنده به اقتضای شغل پدر به پیکان شهر می‌روند. پس از مدتی سکونت در آنجا به اسلامشهر رفته و مقیم این شهر در حاشیه تهران می‌شوند. محسن تنابنده مقاطع تحصیلی ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان را در اسلامشهر سپری کرد، او فارغ‌التحصیل رشته بازیگری است. تنابنده به‌طور
او فارغ‌التحصیل رشته بازیگری است. تنابنده به‌طور حرفه‌ای فعالیت بازیگری خود را در عرصهٔ تئاتر یک سال قبل از ورودش به دانشگاه، در سال ۱۳۷۴ با بازی در نمایش "بارعام" و پس از آن نمایش جریان عصبی که هر دو اثر نوشته و کار حسن وارسته است آغاز کرد. پس از تجربهٔ چند نقش در تئاتر با این کارگردان، با بازی در فیلم دانه‌های ریز برف به کارگردانی علیرضا امینی در سال ۱۳۸۲ وارد سینما شد، البته او در طول دوران حرفه‌ای خود همواره علاوه بر بازیگری به نویسندگی و بازیگردانی نیز مشغول بوده است. تنابنده در سال ۱۳۸۸ برای بازی در
مشغول بوده است. تنابنده در سال ۱۳۸۸ برای بازی در فیلم‌های "سنگ اول" و "هفت دقیقه تا پائیز" و در سال ۱۳۹۵ برای بازی در فیلم "فراری" سیمرغ بهترین بازیگر نقش اول مرد از جشنوارهٔ فیلم فجر دریافت کرده است. او در سال ۱۳۸۶ برای بازی در فیلم "استشهادی برای خدا" برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنوارهٔ فیلم فجر شد. تنابنده همچنین موفق به دریافت جوایز مختلفی از دیگر جشنواره‌های داخلی و خارجی شده است. بازی او در مجموعه تلویزیونی "پایتخت" در نقش نقی معمولی در ذهن‌ها ماندگار شد. او همچنین در سریال شاهگوش
در ذهن‌ها ماندگار شد. او همچنین در سریال شاهگوش در سه نقش با گریم‌های متفاوت ظاهر شد، از دیگر نقش‌های عجیب او بازی در نقش یک پیرزن در سریال ابله است. تنابنده در فیلم "محمد رسول‌الله،" نقش ساموئل یهودی را بازی کرده که بیشتر دیالوگ‌ها را با زبان عبری بیان می‌کند. محسن تنابنده فعالیت خود در عرصهٔ کارگردانی را با ساخت فیلم "گینس" در سال ۱۳۹۳ آغاز کرد. وی همچنین در دومین تجربهٔ کارگردانی خود، در سال ۱۳۹۷، فیلم "قسم" را ساخت. محسن تنابنده و احمد مهران‌فر هنگامی که در میانه فیلمبرداری "پایتخت ۶" بودند، در واکنش
که در میانه فیلمبرداری "پایتخت ۶" بودند، در واکنش به اهانتهای مجری برنامه "جهان آرا" به رخشان بنی‌اعتماد و باران کوثری که از شبکه افق پخش شد، از همکاری با صدا و سیما برای همیشه انصراف دادند. (نکته:ولی بعداً برای ساخت سریال پایتخت ۷ برگشتند) محسن تنابنده در اظهاراتش گفت: «... هم‌اکنون هم چاره‌ای جز ادامه تصویربرداری "پایتخت ۶" نداریم وگرنه می‌خواستم همین الان همکاری ام را با تلویزیون به اتمام برسانم.» طعنه به سیلی زدن نماینده مجلس. پس از آنکه سیلی زدن نماینده سبزوار در مجلس به یک سرباز وظیفه بازتاب
نماینده سبزوار در مجلس به یک سرباز وظیفه بازتاب اعتراض‌آمیز گسترده‌ای در رسانه‌ها و فضای مجازی پیدا کرد، محسن تنابنده به این موضوع واکنش نشان داد و با انتشار سکانسی از سریال پایتخت نوشت: دیپلم افتخار هومن برق‌نورد. در چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای فیلم "سینمامتروپل" به هومن برق‌نورد اهدا شد. تنابنده با انتشار تصویری از دیپلم افتخار برق‌نورد در حساب اینستاگرام به خط خوردگی جایزه او اشاره کرد. پس از حواشی به‌وجود آمده در مورد تصویر دیپلم افتخار
از حواشی به‌وجود آمده در مورد تصویر دیپلم افتخار مجتبی امینی دبیر چهل و یکمین دوره جشنواره بین‌المللی فیلم فجر تصویر اصلی دیپلم افتخار هومن برق نورد را منتشر کرد. فیلم‌شناسی و جوایز. جوایز و افتخارات. جوایز از جشنواره فیلم فجر: جوایز از جشن حافظ: دیگر جوایز:
سِن‌های بدبو (Pentatomidae) یا به گویش عامیانه خرچسونه، خرچسونک یا خرچسنه تیره‌ای از حشرات هستند. سن‌های زیان‌آور پسته که تاکنون در مناطق پسته‌کاری ایران و عراق شناسایی شده‌اند، به‌طور عمده متعلق به خانواده‌های سن‌های بدبو و سن‌های بذرخوار (Lygeidae) هستند. خانوادهٔ سِن‌های بدبو متعلق به راستهٔ نیم‌بالان (Hemiptera)، زیرراسته ناجوربالان (Heteroptera)، فروراستهٔ بدبوسانان (Pentatomomorpha) است. این سن‌ها ناقل قارچ Nematospora coryli و بیماری ماسوی پسته (Stigmatomycosis) هستند. که همیشه بر روی درختان هستند.
هستند. که همیشه بر روی درختان هستند. وبعد از کشته شدن آنها بوی بدی ترشح میشود. که بیشتر در صحرا و زمین های کشاورزی هستند. منابع. مؤسسه تحقیقات پسته ایران، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸.
ماسوی پسته (Stigmatomycosis) از بیماری‌های پسته است. سن‌های زیان‌آور پسته که تاکنون در مناطق پسته‌کاری ایران شناسایی شده‌اند و به‌طورعمده متعلق به خانواده‌های سن‌های بدبو و سن‌های بذرخوار (Lygeidae) هستند، ناقل این بیماری می‌باشند. بیماری ماسوی پسته اولین بار در سال ۱۳۴۳ از باغات استان کرمان گزارش شد. در اثر این بیماری ماده‌ای چسبناک و بی‌رنگ متمایل به سفید در بیت پوست استخوانی میوه و لپه‌های مغز دیده می‌شود. این ماده در مرحله‌ای که میئه از نظر رشد کامل شده است، سفید و نسبتاً سخت می‌باشد به همین دلیل این
است، سفید و نسبتاً سخت می‌باشد به همین دلیل این بیماری را ماسو می‌نامند. عامل بیماری و نحوه انتقال. طبق بررسی‌های به عمل آمده قارچ Nematospora coryli Peglion عامل بیماری می‌باشد که توسط خرطوم سن‌ها به دانه‌های پسته منتقل می‌شود. منابع. مؤسسه تحقیقات پسته ایران، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸.
سِن‌های بَذرخوار (Lygaeidae) خانواده‌ای از حشرات هستند. سن‌های زیان‌آور پسته که تاکنون در مناطق پسته‌کاری ایران شناسایی شده‌اند، به طورعمده متعلق به خانواده‌های سن‌های بذرخوار و سن‌های بدبو هستند. این سن‌ها ناقل قارچ Nematospora coryli و بیماری ماسوی پسته (Stigmatomycosis) هستند. منابع. مؤسسه تحقیقات پسته ایران، بازدید: سپتامبر ۲۰۰۸.
حسین صدقیانی (ملقب به پدر فوتبال ایران) و معروف به حسین افندی (۱۰ دی ۱۲۸۱ در سلماس – ۱۰ آذر ۱۳۶۱ در تهران) بازیکن و مربی فوتبال ایرانی بود. او بنیان‌گذار تیم ملی فوتبال و نخستین سرمربی تیم ملی فوتبال ایران است. وی در تیم‌های فنرباغچه ترکیه و شارلروای بلژیک بازی کرد. صدقیانی در دوران بازیکنی خود در پست مهاجم بازی می‌کرد. زندگی‌نامه. حسین صدقیانی در سال ۱۲۸۱ در سلماس یکی از شهرستان های آذربایجان غربی چشم به جهان گشود. ششمین سال سلطنت مظفرالدین شاه، فرزند همیشه بیمار ناصرالدین شاه. تبریز در آن سال‌ها یکی از
بیمار ناصرالدین شاه. تبریز در آن سال‌ها یکی از مراکز بزرگ مشروطیت و فعالیت‌های سیاسی بود، بنابراین فضای تبریز برای حاج رسول آقا، پدر بازرگان حسین مساعد نبود و او بنای مهاجرت با خانواده را گذاشت و به استانبول سفر کرد. استانبول در روزهایی که همه چیز در بستر ظهور آتاتورک متجدد بود، حال و هوای خاص خودش را داشت. حسین در ساحل مدیترانه کودکی را با توپ‌های ترک سپری کرد و به تیم فنرباغچه پیوست. صدقیانی تا ۱۸ سالگی در استانبول بود. او در سال ۱۲۹۹ به اتریش رفت تا به تحصیلات خود ادامه دهد. صدقیانی پنج سال در اتریش
تحصیلات خود ادامه دهد. صدقیانی پنج سال در اتریش زندگی کرد و در این سال‌ها عضو تیم دوم راپیدوین اتریش بود. در سال ۱۳۰۴ به ایران آمد، برای ادامه زندگی مشهد را انتخاب کرد و عضو باشگاه فردوسی شد که یکی از قدیمی‌ترین باشگاه‌های ورزشی کشور بود. آوازه مردی که فوتبال را با کفش ورزشی انجام می‌داد، در ایران پیچید. تا آن زمان بازیکن فوتبال‌های ایرانی با گیوه بازی می‌کردند. صدقیانی به تیم منتخب تهران دعوت شد. همان تیمی که با سرپرستی میرمهدی خان ورزنده در سال ۱۳۰۵ به بادکوبه رفت. خان سردار (کاپیتان)، احمد علی سردار،
بادکوبه رفت. خان سردار (کاپیتان)، احمد علی سردار، حسینعلی سردار، حسین صدقیانی، محمدعلی شکوه، رضا قلی کلانتر، هراند گالوستیان، یوسف سمرقندی (معروف به پُل)، علی امیر اصلانی (معروف به گیوه‌ای)، حسن مفتاح، ابوالفتح افخمی، امیرحسین خان، سیاسی، احمد خان و ژرژ عضو این تیم بودند. تهرانی‌ها با تحمل شکست از بادکوبه برگشتند و صدقیانی ۲۴ساله بار دیگر عزم سفر کرد و این بار به بلژیک رفت. او در بلژیک عضویت باشگاه شارلروا را پذیرفت. ده سال بازی در بلژیک، زندگی و نگرش افندی را به فوتبال عوض کرد. در سال ۱۳۱۵، صدقیانی خودش
را به فوتبال عوض کرد. در سال ۱۳۱۵، صدقیانی خودش را برای بازنشستگی آماده می‌کرد. او در این سال به برلین رفت. بازی‌های المپیک ۱۹۳۶ برلین را در کنار اولین گروه دانشجویان ایرانی به تماشا نشست و سپس به ایران برگشت. هنوز با همان لهجه ترکی صحبت می‌کرد و نشان می‌داد که سال‌ها زندگی در اتریش و بلژیک رویش تأثیر نگذاشته‌است. او در ایران عضو تیم توفان و همبازی اکبر حیدری معروف شد. یک سال بازی کرد و در سال ۱۳۱۶، به انجمن تازه تأسیس تربیت بدنی و پیشاهنگی رفت. او در این انجمن مسئولیت اداره تیم‌های فوتبال را برعهده گرفت.
مسئولیت اداره تیم‌های فوتبال را برعهده گرفت. وقتی تیم ملی در شهریور ۱۳۲۰ به کابل رفت و با تیم ملی افغانستان بازی کرد، حسین صدقیانی را به عنوان سرمربی در کنارش داشت. تا سال ۱۳۲۹ همواره مرد اول و تصمیم‌گیرنده امور فوتبال بود. با دکتر علی کنی اولین رئیس فدراسیون فوتبال ایران تعاملی نزدیک داشت اما با رفتن کنی و آمدن سپهبد هدایت گیلانشاه، مسئولیت اداره تیم ملی به مصطفی سلیمی، سپس ارموند مایوفسکی و فرانس مساروش واگذار شد. با این حال در سال ۱۳۴۰ همیشه از ارکان مدیریت و تصمیم‌گیری فوتبال بود. سال ۱۳۵۱، با آمدن
مدیریت و تصمیم‌گیری فوتبال بود. سال ۱۳۵۱، با آمدن کامبیز آتابای به فوتبال ایران، زمینه بازگشت دوباره حسین صدقیانی به تیم ملی فراهم آمد و پیرمرد ۷۰ ساله با عنوان سرپرست به جایی بازگشت که ۴۶ سال قبل برایش بازی کرده بود. آخرین میدان حضورش جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین در سال ۱۳۵۷ بود. پنج سال بعد در ۸۰ سالگی و در آذرماه سال ۱۳۶۱ بیماری شد و درگذشت. جواد الله‌وردی، جزء آخرین نسل مردانی بود که با افندی به عنوان یک ملی پوش در جام جهانی ۱۹۷۸ آرژانتین ارتباط داشت. الله‌وردی در مورد او می‌گوید: «استاد، یک موهبت خدایی و
در مورد او می‌گوید: «استاد، یک موهبت خدایی و یک سینه‌چاک فوتبال بود که از بدو تولد تا لحظه مرگ، عاشق فوتبال بود و به عشق فوتبال مرد. بدون تردید شناسنامه پراحساس و عاطفه فوتبال ما بوده و باید باور کنیم که اولین‌ها هرگز فراموش نمی‌شوند.»بنیان‌گذار اولین مدرسه فوتبال ایران در شهر تبریز دوران کاری. دوران باشگاهی. صدقیانی اولین بازیکن ایرانی بود که توانست در لیگ‌های اروپایی بازی کند. او ۳ فصل در فنرباغچه ترکیه بازی کرد. سپس به ایران بازگشت و ۵ سال در باشگاه فردوسی مشهد بازی کرد و دوباره به اروپا بازگشت. او سپس
مشهد بازی کرد و دوباره به اروپا بازگشت. او سپس سه فصل در شارلروای بلژیک یک فصل دیگر در فنرباغچه و یک فصل در راپیدوین اتریش حضور داشت. او در ۲۶ سالگی برای تحصیلات به دانشگاه تراویل چارلری اتریش وارد شد. در آن زمان او به باشگاه مارچین مونسئو بلژیک پیوست. او پس از یک سال به شارلروا بلژیک پیوست و سه فصل موفق در آن باشگاه را گذراند. در آخرین فصل حضورش نیز در تیم توفان بازی کرد. دوران ملی. صدقیانی هرگز در تیم ملی فوتبال ایران بازی نکرد زیرا تا آن هنگام کشور ایران دارای تیم ملی فوتبال نبود ولی گاهی در تیم منتخب
دارای تیم ملی فوتبال نبود ولی گاهی در تیم منتخب تهران بازی می‌کرد. همچنین او اولین سرمربی تاریخ تیم ملی فوتبال ایران است که تیم ایران را در مسابقات جام استقلال افغانستان هدایت کرد. فریدون شریف‌زاده کمک او در این مسابقات بود.
پرویز دهداری (۱۲ فروردین ۱۳۱۱ – ۳ آذر ۱۳۷۱) بازیکن و مربی فوتبال اهل ایران بود. از وی دو فرزند به نام های شاهین و شیدا به جای مانده است و همسر وی نیز در سال ۱۳۸۲ در پی سرطان در گذشت. همه ساله مراسم بزرگداشت پرویز دهداری در شهر آبادان برگزار می‌شود و یک خیابان در شهر آبادان که استادیوم ورزشی تختی آبادان در آن قرار دارد به نام بلوار پرویز دهداری نامگذاری شده است. هم چنین به تازگی بلوار شرقی استادیوم آزادی در تهران نیز به نام ایشان نامگذاری شده است. زمین چمن دانشگاه آزاد پل طالشان رشت نیز به نام ایشان نامگذاری
آزاد پل طالشان رشت نیز به نام ایشان نامگذاری شده است. اوایل زندگی. پرویز دهداری (نام خانوادگی ایشان در واقع دهداریان بود که به دهداری معروف شده بود) در سال ۱۳۱۲ خورشیدی در شیراز متولد شد. خانواده او اصالتاً اهل روستای گلدشت علیا واقع در ۳ کیلومتری مرودشت و مقیم آبادان بوده‌اند؛ که اندکی پیش از تولد وی مادر ایشان برای دیدار پدر خود به روستای گلدشت عزیمت می‌کند و ایشان در همان‌جا متولد می‌شود که مدتی پس از تولد وی به آبادان بازمی‌گردند. او در آبادان بزرگ شد و در همان‌جا به مدرسه رفت و فوتبال را آغاز کرد. او
در همان‌جا به مدرسه رفت و فوتبال را آغاز کرد. او در اواخر دهه بیست به‌طور جدی به فوتبال پرداخت و ابتدا وارد باشگاه جم آبادان شد. در پی درخشش در بازی به تیم منتخب آبادان دعوت شد و از همان‌جا در مسابقات کشوری به تیم ملی رسید. فعالیت ورزشی. او در دوران بازیکنی ابتدا برای تیمهای جم آبادان و شاهین آبادان بازی می‌کرد. سپس به تیم شاهین تهران پیوست. در اولین دوره مسابقات جام باشگاه‌های فوتبال ایران در سال ۱۳۳۹ او با بازوبند کاپیتانی تیم شاهین آبادان موفق شد نخستین قهرمانی باشگاهی فوتبال در ایران را کسب نماید. پس
قهرمانی باشگاهی فوتبال در ایران را کسب نماید. پس از آن به تیم شاهین تهران پیوست. دوره مربیگری. تا زمان انحلال باشگاه شاهین در سال ۱۳۴۶ او با تیم شاهین تهران بود. سپس به پرسپولیس پیوست و مربیگری آن تیم را بر عهده گرفت. دهداری اولین مربی باشگاه پرسپولیس تهران بود. چندی پس از آن او به تیم بی ستاره گارد تهران رفت و نتایج درخشانی را با این تیم در لیگ تخت جمشید کسب نمود. پرویز دهداری یک الگوی ورزشی و اخلاقی در ورزش ایران به حساب می‌آید. او در کسوت مربیگری بازیکنان زیادی از جمله احمدرضا عابدزاده، جواد زرینچه، صمد
زیادی از جمله احمدرضا عابدزاده، جواد زرینچه، صمد مرفاوی و سیروس قایقران را در فوتبال ایران تربیت کرد. او در سال ۱۳۵۰ در سن ۳۸ سالگی سرمربی تیم ملی شد و در بازیهای مقدماتی المپیک مونیخ با موفقیت توانست تیم ملی را به رقابت‌های المپیک برساند. اما پیش از مسابقات از سمت خود کناره‌گیری کرد. علت این استعفا اختلاف وی با محمد رنجبر دستیارش بود. او پس از ۱۴ سال مجدداً در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ سئول و نیز جام ملت‌های آسیا ۱۹۸۸ هدایت تیم ملی را بر عهده داشت. در رقابت‌های اخیر ایران در نهایت با پیروزی برابر چین به مقام
اخیر ایران در نهایت با پیروزی برابر چین به مقام سومی رسید اما شبهاتی در مورد تبانی جهت نرسیدن ایران به فینال آن بازیها وجود دارد. ولی پیش از رقابت‌های مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۰ از سمت خود استعفا کرد. او همچنین مدتی سرپرست باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان بود. از حاشیه‌های دوران مربی گری او، استعفای ۱۴ نفر از بازیکنان تیم ملی، در هنگام برگزاری بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ به علت اختلافات با او و کادر فنی اش در تیم ملی، بود. دهداری در دهه ۱۳۴۰ در کنار عباس اکرامی، مسعود برومند، حسین فکری و حسین سرودی یکی از ارکان اصلی به
حسین فکری و حسین سرودی یکی از ارکان اصلی به هم ریختگی تیم ملی فوتبال و در آستانه بازی‌های المپیک ۱۹۶۴ توکیو بود که اجازه حضور بازیکنان شاهین در تیم ملی را نداد و با همین اتفاق تیم ایران ضعیف و از پیش باخته به المپیک رفت. همچنین انحلال باشگاه شاهین ناشی از اختلاف دهداری با اکرامی بود و هنگامی که اتحاد در این باشگاه بخاطر اختلاف نظرهای مربوط به آماتوریزم و حرفه‌ای گری از هم پاشید و محبوب‌ترین تیم تاریخ فوتبال ایران از بین رفت باز هم او بود که در منازعات و درگیری‌های مربوط به پیکان و تأسیس پرسپولیس نیز نقش
مربوط به پیکان و تأسیس پرسپولیس نیز نقش مهمی ایفا کرد. پرویز دهداری در آستانه حضور ایران در جام آسیایی سال ۱۹۷۲ در بانکوک و سپس بازی‌های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ مربیگری تیم ملی را بخاطردرگیری با مصطفی مکری رئیس فدراسیون وقت، محمد رنجبر کمک مربی و ناصر حجازی دروازه‌بان تیم در مقدماتی المپیک یکباره رها کرد و از بانکوک به تهران برگشت. اخلاق ورزشی. او از جمله کسانی بود که اخلاق را بر ورزش مقدم می‌دانست و همین خلق و خو بود که اهالی ورزش او را معلم اخلاق خطاب می‌کردند. بارها هدایا و جوایز دولتی را رد کرد و پیشکش‌هایی
بارها هدایا و جوایز دولتی را رد کرد و پیشکش‌هایی نظیر خانه و اتومبیل را نمی‌پذیرفت. در بازی فوتبال ایران و نپال، پرویز دهداری مرتضی کرمانی مقدم را به دلیل دریبل زدن پیاپی و تحقیر بازیکن نپالی از زمین اخراج کرد. این در حالی بود که تیم ایران تمام تعویض‌های خود را انجام داده بود. پرویز دهداری کرمانی مقدم را بازخواست کرد و به او توضیح داد ممکن است آن بازیکن بخاطر حرکات تو نزد خانواده خود تحقیر شود. مرگ. پرویز دهداری در ۳ آذر ۱۳۷۱ به دلیل بیماری کلیوی درگذشت. آثار تولید شده در مورد پرویز دهداری. در سال‌های
آثار تولید شده در مورد پرویز دهداری. در سال‌های اخیر، پرداختن به زندگی پرویز دهداری مورد توجه قرار گرفت. مهم‌ترین فیلم در این زمینه مستند "پرویز خان" به کارگردانی سجاد ترابی بود که در ششمین جشنواره تلویزیونی مستند به نمایش درآمد. هممچنین فیلم سینمایی پرویز خان به کارگردانی علی ثقفی گوشه‌ای از زندگی ایشان را به تصویر می‌کشد.
مجید غلامی (زاده ۱ ژانویه ۱۹۸۵) دروازه‌بان فوتبال اهل ایران است. او همچنین سابقه‌ی بازی در تیم‌های ابومسلم خراسان و پیام خراسان و استقلال اهواز را نیز دارد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Majid_Gholami