payamvha/North_RAG huggingface dataset:
داریوش و آشوکا، جملات آغازین سنگ نویسی‌ها است؛ مثلاً در کتیبه‌های داریوش چنین آمده‌است: «چنین گوید داریوش شاه» و در کتیبه‌های آشوکا نیز چنین نوشته شده‌است: «چنین گوید آشوکا پادشاه بزرگ». مدیریت کشور در عصر آشوکا. در عصر آشوکا، امپراتوری هند به چهار استان بزرگ تقسیم می‌شد. پایتخت کشور، شهر باستانی پاتالی پوترا بود. در کتبیه‌های آشوکا، نام این چهار ایالت چنین آمده‌است: توسالی در شرق، اوجائین در غرب، سووارناگیری در جنوب و تاکسیلا در شمال. مدیر کل این تقسیمات استانی، فردی به نام کومارا (شاهزاده سلطنتی) بود که
فردی به نام کومارا (شاهزاده سلطنتی) بود که نماینده شاهنشاه در ایالات بود. کومارا توسط ماهاماتیاس و شورای وزیران یاری می‌شد. بنا به فرضیه تاریخ‌نگاران، سیستم مدیریت هند در زمان آشوکا بر اساس بروکراسی مد نظر چاناکیا در کتابش بود. چاناکیای حکیم وزیر کهنسال دو پادشاه نخست مائوریا، در کتاب «ارته‌شاستره» (رفاه‌شناسی) که آداب سیاست و کشورداری را در آن به نگارش درآورده نوشته‌است که در یک حکومت مدنی فرهیخته، همه چیز از بهداشت شهری تا تجارت بین‌المللی تحت نظارت دولت است. آشوکا نیز دقیقاً چنین ترتیباتی را فراهم کرد.
است. آشوکا نیز دقیقاً چنین ترتیباتی را فراهم کرد. ارتش هند در زمان آشوکا، بزرگترین ارتش دائمی جهان بود. در آن زمان بنا به گزارش‌های مگاستنس، امپراتوری از ششصد هزار سرباز پیاده، سی هزار سواره‌نظام و نه هزار فیل جنگی بهره می‌برد. این علاوه بر سازمان جاسوسی بزرگی بود که توسط آشوکا تأسیس شده بود تا اطلاعات را از داخل و خارج کشور به سرعت و محرمانه به دربار برسانند. اقتصاد. از آنجایی که نخستین باری بود که در جنوب آسیا یک نظم سیاسی فراگیر پدید آمده بود، برای نخستین بار یک سیستم مشترک اقتصادی نیز پدید آمد. در
بار یک سیستم مشترک اقتصادی نیز پدید آمد. در سیستم سابق، صدها پادشاهی با ارتش‌های کوچکتر و اربابان محلی قدرتمند وجود داشتند اما این بار دولت مرکزی همه چیز را تحت کنترل درآورد. کشاورزان از پرداخت مالیات معاف شدند و شاهان محلی مجبور بودند تا به جای آنان مالیات بپردازند. نظام مالیاتی بسیار دقیق ولی منصفانه بود. این سیستم در آرتاشاستره کتاب چاناکیای حکیم درباب کشورداری و سیاست ذکر شده‌است. پیش از آشوکا، پدربزرگِ او چاندراگوپتای کبیر واحد پول مشترکی را در سراسر هند رایج کرده بود و شبکه‌ای از مدیران و فرماندارانی
رایج کرده بود و شبکه‌ای از مدیران و فرماندارانی پدیدآورده بود که در سراسر این قلمرو وسیع و پرجمعیت بتوانند جمع‌آوری مالیات، مسائل امنیتی و قضایی، تجارت و کشاورزی را تحت نظر داشته باشند. ارتش موریا توانست با گروه‌های مافیایی، عالمان دینی هندو و ارتش‌های محلی سرکش و ارباب‌های ذی‌نفوذ درافتاده و آنان را به کناری بزند. ساخت‌وساز بسیاری نیز در زمان آشوکا به خصوص در زمینه آبیاری و کشیدن نهر پدید آمد. تجارت داخلی نیز بسیار وابسته به این نظم و یگانگی سیاسی بود. بنا به معاهده دوستی هند و یونان، در زمان سلطنت آشوکا،
به معاهده دوستی هند و یونان، در زمان سلطنت آشوکا، شبکه بین‌المللی تجارت نیز پدید آمد. گذرگاه خیبر معبر رفت‌وآمد کالاهای طرفین شد. تمام کشورهای تحت سلطه یونانیان تا مصر و غرب آسیا از کالاهای هندی وارد می‌کردند. از شرق نیز تجارت و بازرگانی به مالزی و شبه جزیره مالایا گسترده شد. صادرات هند شامل کالاهای ابریشمی، موزاییکها، ادویه و غذاهای ناشناخته بود. اما تنها مبادلات، مبادله کالا نبود. امپراتوری هند دست به مبادله دانش و فناوری با اروپا و خاورمیانه نیز زد. آشوکا تعداد زیادی کتاب و دانشمند و هنرمند صادر و وارد
تعداد زیادی کتاب و دانشمند و هنرمند صادر و وارد کرد. از قبل ا ین پیشرفت‌ها، هزاران راه و جاده و کانال آب و بیمارستان و کاروانسرا و تأسیسات عمومی دیگر ساخته شد. مورخین وضع اقتصادی هند در دوران امپراتوری موریا را با وضع اقتصادی امپراتوری روم در سده‌های بعدتر مقایسه می‌کنند. هر دو کشور دارای اقتصاد گسترده و تجارت بین‌المللی کم‌نظیری بودند با این تفاوت که در روم باستان موسسات سازمان یافته دولتی برای اجرای طرح‌های کشوری وجود داشت اما در هند چندین مؤسسه اقتصادی خصوصی نیز در کنار دولت به فعالیت می‌پرداختند. از
خصوصی نیز در کنار دولت به فعالیت می‌پرداختند. از این رو یکی از نخستین اقتصادهای گسترده خصوصی دنیا در عهد باستان در هند پدید آمد. مذهب در عصر مائوریا. عامه مردم هندو بودند. وزیر اعظم و مرد پشت پردهٔ هند یعنی چاناکیای حکیم (مشهور به کوتیلیه) خود هندویی از طبقه برهمنان بود. با این حال، تقریباً هر سه پادشاه نخست این سلسله از دین هندو به دین دیگری رو گرداندند. چاندراگوپتا به مذهب جینی گرایید. بیندوسره ملحدی انسان‌گرا شد و آشوکا در ترویج آیین بودایی کوشید. وجود آیین بودایی در تبت، چین، کره و ژاپن، مرهون ارسال
آیین بودایی در تبت، چین، کره و ژاپن، مرهون ارسال سفیران بودایی امپراتور آشوکا به شرق آسیاست. از زمان آشوکا، دین رسمی کشور بودایی بود که در آن همهٔ ادیان آزاد بودند به مناسک خود بپردازند و هیچ‌کس به خاطر نوع دین و اعتقادات از مناصب حکومتی بازنمی‌ماند. با این حال اکثر مردم کماکان به دین هندو گرایش داشتند. برهمنان هندو اصلاحات مذهبی را از یک سده پیش آغاز کرده بودند و سعی داشتند خرافات را از دین بزدایند و با عقلانی و عرفانی کردن دین، آن را از موج ادیان جدیدی که به عنوان اعتراض به وجود می‌آمدند از جمله بودیسم و
به عنوان اعتراض به وجود می‌آمدند از جمله بودیسم و جینیسم، نجات دهند. تلاش برهمنان موفق بود و توانست هندوییسم را همچنان مذهب عامه مردم نگه دارد. معماری در عصر مائوریا. هنر معماری عصر هخامنشی در شکل‌گیری آثار موریایی هند تأثیر قابل اثباتی داشته‌است. امروزه بقایای معماری عصر موریا هنوز در هند باقی مانده‌است. ساختمانی با هشتاد ستون به ارتفاع ده متر که در کومرار در پنج کیلومتری ایستگاه راه‌آهن پتنا کشف شده یکی از معدود بقایای به جامانده از معماری موریا در آن شهر است. این بنا تأثیرات معماری هخامنشی ایران را نیز
است. این بنا تأثیرات معماری هخامنشی ایران را نیز نشان می‌دهد. غارهایی نیز در هند وجود دارند که آثار عصر موریا در آن به جا مانده‌است. مهم‌ترین و مشهورترین اثر معماری به جامانده از دورهٔ آشوکا، ستون‌های آشوکا است که چهل تای آن‌ها در سراسر شبه قاره هند به جا مانده‌است. یکی از سرستون‌های این اثر در سرنات که سه شیر ایستاده در کنار هم را نشان می‌دهد امروز به آرم ملی جمهوری هند تبدیل شده‌است. اتحاد نزدیک شاهنشاهی موریا با امپراتوری هخامنشی. اسمیت شواهد نفوذ فرهنگی و هنری ایرانی در سازمان‌های امپراتوری موریائی
و هنری ایرانی در سازمان‌های امپراتوری موریائی چنین ذکر می‌کند: طبیعت در عصر مائوریا. در عصر موریا، حفاظت از جانوران به حرفهٔ مهمی تبدیل شده بود. هند عصر مائوریا نخستین امپراتوری تاریخ بود که دستور حفاظت از جانوران را صادر کرد و حتی بیمارستان‌هایی برای درمان جانوران آسیب‌دیده در نظر گرفت. از نظر مائوریاها، مهم‌ترین محصول جنگلها، فیل‌ها بودند؛ بنابراین به چشم منبعی به جنگل‌ها می‌نگریستند و دستور حفاظت از جنگل‌ها را صادر کردند. در زمان آنان جنگ تنها بر دوش مردان و اسبان نبود. فیل‌ها نیز وزنه مهمی در نبردها
و اسبان نبود. فیل‌ها نیز وزنه مهمی در نبردها به‌شمار می‌رفتند. در شکست سلوکوس اول نیز همین فیل‌ها نقش مهمی ایفا کردند. فیل‌ها علاوه بر این که ارزانتر بودند، رام کردن، تربیت و نگهداریشان آسان‌تر بود. در کتاب «ارته‌شاستره» اثر چاناکیا کوتیلیه یکی از مسئولیت‌های مقامات دولتی، حفظ جنگل‌های فیل‌خیز دانسته شده‌است: «"شاه در کنار جنگلها باید محدوده‌ای جنگلی به نگهداری از فیلهایی اختصاص دهد که تحت نظر جنگلبانان خواهد بود. سرپرست این مسئولیت باید به کمک جنگلبانان از فیلها در هر جا چه کنار رودها، چه کوه‌ها، چه کنار
فیلها در هر جا چه کنار رودها، چه کوه‌ها، چه کنار دریاچه‌ها یا باتلاقها حمایت کند. آن‌ها باید هر کسی را که فیلی را می‌کشد بکشند".» مائوریاها جنگل‌هایی نیز برای پرورش ببر و شیر و پلنگ اختصاص دادند تا در آنجا بتوانند شکار کنند و از پوستشان استفاده کنند. مسئول جنگلبانی باید مراقب درختان و گیاهان می‌بود که منشأ غذایی جانوران جنگلی بود. دولت در قبال مسائل جنگلی، نسبت به قبایل جنگلی بدبین بود و مدام آنان را تحت نظر داشت یا به سرانشان رشوه می‌داد. برخی از آنان را نیز به عنوان شکارچی و تله‌گذار استخدام می‌کرد. در
نیز به عنوان شکارچی و تله‌گذار استخدام می‌کرد. در عهد آشوکا، حفاظت از جانوران چنین اوج گرفت که حتی شکارهای سلطنتی نیز لغو شد. دستورهای اکید شاهنشاه بر روی سنگ‌ها حجاری می‌شد و تخته سنگی یافت شد که بر روی آن نوشته شده‌است: «"شاه ما، جانوران بسیار کمی را کشته‌است".» هیئت‌های تبلیغی بودایی به غرب. علاوه بر سرزمین‌های شرقی، آشوکا هیئت‌های تبلیغ بودیسم را به غرب نیز فرستاد. او در کتبیه‌هایش اشاره کرده‌است: او همچنین در کتیبه‌هایش اشاره می‌کند که طب گیاهی را برای انسان‌ها و جانوران تقویت کرده‌است: انحطاط
را برای انسان‌ها و جانوران تقویت کرده‌است: انحطاط مائوریا: کودتای شونگا. تا پنجاه سال بعد از آشوکا، شاهان ضعیفتری در هند حکومت کردند. آنان به تدریج دچار فساد و بی‌لیاقتی شدند. آخرین شاه موریا در حالی که از ارتش سان می‌دید توسط فرمانده ارتش پوسیامیترا شونگا ترور شد. با مرگ او تومار موریاییان در هم پیچید. سپس سلسله شونگا به جای موریا بر تخت نشست. پوسیامیترا از طرفداران متعصب دین هندو بود و پس از به قدرت رسیدن، دین رسمی را دوباره به هندوئیسم برگرداند و بوداییان را تحت تعقیب قرار داد. قلمروی وسیع موریا در زمان
را تحت تعقیب قرار داد. قلمروی وسیع موریا در زمان شونگا به تدریج تجزیه شد و اینک از آن عظمت و شکوه، چیزی جز چند کتیبه و اثر باستانی و یادگاری در سطور تاریخ به جا نمانده‌است.
زن در ریگ روان (به ژاپنی: 砂の女، "سونا نو اونا") نام فیلمی درام به کارگردانی هیروشی تشیگاهارا محصول سال ۱۹۶۴ است. فیلم‌نامه این فیلم را کوبو آبه بر پایه رمان خود به همین نام نوشته‌است. «آبه» با به‌کارگیری عناصر محدود داستانی، به بیان رنج زیستن به همراه تلاش‌های بسیار انسان برای رسیدن به هدف یا معنای زندگی می‌پردازد. این داستان مایه‌های پررنگی از فلسفهٔ اگزیستانسیالیسم در خود دارد و به پیچ و خم‌های مسیری اشاره می‌کند که انسان طی می‌کند تا معنایی برای ماهیتِ افکار یا عملکرد یا زاویهٔ نگاهش به هستی ایجاد کند.
یا عملکرد یا زاویهٔ نگاهش به هستی ایجاد کند. انسانی که در این فیلم تصویر می‌شود مسئولِ سرنوشتِ خویش است. اگرچه بسیاری از اتفاقات، خارج از حیطهٔ قدرت و خواستِ او رقم می‌خورند، اگرچه بسیاری از تلاش‌های او نافرجام‌اند، اما در نهایت این خودِ اوست که تصمیم می‌گیرد چگونه زندگی کند. این فیلم، جزء ۱۰ فیلم برتر تاریخ سینمای جهان، به انتخاب آندری تارکوفسکی سینماگر روس است. همکاریِ کوبو آبه در مقام نویسنده و هیروشی تشیگاهارا در مقام کارگردان، پس از این فیلمِ موفق ادامه یافت و آن‌ها اثر دیگری به نام چهره دیگری ساختند.
یافت و آن‌ها اثر دیگری به نام چهره دیگری ساختند. داستان. این فیلم روایتگر داستان مردی است که در یک دهکدهٔ ساحلیِ دورافتاده، در ته گودال پهناوری که دیواره‌های بلند شنی دارد زندانی می‌شود؛ گودالی که تنها یک خانه در آن است و زنی تنها در آن زندگی می‌کند…
زن در ریگ روان نام رمانی اثر کوبو آبه است که در سال ۱۹۶۲ نوشته شده است. فیلمی نیز به همین نام با کارگردانی هیروشی تشیگاهارا از این داستان ساخته‌شده است. کوبو آبه به وسیلهٔ این رمان و فیلم شهرت جهانی یافت. این رمان نخستین اثر وی بود که به انگلیسی ترجمه شد. پیش از دههٔ ۱۹۷۰ این کتاب به بیش از ۲۰ زبان زنده دنیا ترجمه شده‌بود. این اثر وی یکی از مهم‌ترین رمان‌های ژاپن قبل از جنگ است. داستان. رمان زن در ریگ روان دربارهٔ مردی است که در تعطیلات آخر هفته به واسطه علایق حشره‌شناسی اش به جایی در ساحل دریا می‌رود. او
حشره‌شناسی اش به جایی در ساحل دریا می‌رود. او به دنبال حشره تازه‌ای می‌گردد که نام خودش را روی آن بگذارد و برای ابد جاودانه شود. بعد از گشت و گذار در بخشی از ساحل به دهکده ای می‌رسد و در گفتگو با پیرمردی از اهالی ده تصمیم می‌گیرد که شب را در آنجا بگذراند، بخشی از ده، ساختاری عجیب دارد، گودال عمیقی که در انتهای آن کلبه ای قرار گرفته است. او را به یکی از این گودال‌ها هدایت می‌کنند که در آنجا زنی زندگی می‌کند. فردای آن روز متوجه می‌شود که خلاصی از این گودال ممکن نیست چون گودال از شن‌های روان پر شده است. آنها
نیست چون گودال از شن‌های روان پر شده است. آنها در این گودال زندانی می‌شوند. شب‌ها تا صبح باید شن‌های اضافی را جمع کنند و در زنبیل بریزند تا افرادی که در بالا هستند آنها را بالا بکشند. اگر یک روز این کار را انجام ندهند، کلبه روی سرشان خراب می‌شود و آنها در آن زنده زنده دفن می‌شوند، از طرف دیگر این گودال‌ها خود مانعی است بر سر طوفان‌های شن و از سایر ده محافظت می‌کند. برای همین مردم ده مراقب هستند که آنها کارشان را به درستی انجام دهند و فرار نکنند.
سرنشینان. سرنشینان مأموریت اس تی اس – ۱۱۴ به فرماندهی آیلین کالینز، خلبان James Kelly، مأموران متخصص Charles Camarda , Wendy Lawrence , Soichi Noguchi , Stephen Robinson , Andrew Thomas.
لیگ برتر فوتبال روسیه دسته برتر فوتبال روسیه است. این مسابقات با شرکت ۱۶ تیم برگزار می‌شود و در پایان هر فصل دو تیم قرار گرفته در ته جدول به دسته اول روسیه سقوط کرده و با دو تیم برتر دسته اول جایگزین می‌شوندآرتم دزوبا با۱۴۹گل زده در۳۹۰بازی بهترین گلزن تاریخ لیگ روسیه است وسردارآزمون با۸۴گل زده دربین پانزده گلزن برتراین مسابقات است و دربین بازیکنان خارجی شاغل درلیگ روسیه دررده دوم قراردارد. اسپارتاک مسکو با ۱۰ قهرمانی موفق‌ترین تیم این مسابقات است. زسکا مسکو ۶بار و زنیت سن پترزبورگ۹بار، لوکوموتیو مسکو ۳ بار
۶بار و زنیت سن پترزبورگ۹بار، لوکوموتیو مسکو ۳ بار و آلانیا ولادی‌قفقاز ۱ بار، روبین کازان ۲ بار قهرمان این مسابقات شده‌اند. برخلاف دیگر لیگ‌های اروپایی بازی‌های لیگ برتر روسیه در فصل تابستان (از مارس تا نوامبر) برگزار می‌شود تا از بازی در هوای سرد و برفی خودداری شود. این لیگ ششمین لیگ معتبر فوتبال اروپا است و همچنین در رده هفتم بزرگ‌ترین لیگ‌های فوتبال جهان است. باشگاه‌های کنونی. تیم‌های زیر در فصل ۲۰۱۸–۱۹ رقابت می‌کنند:
حاج ایاز خان شاکری قشقایی(تولد سال ۱۲۸۷ قمری/ ۱۲۴۸ خورشیدی) مشاور و صندوق‌دار صولت‌الدوله (ایلخان قشقایی) بود. او در سفر به مکه، مدینه و عتبات عالیات، شرح این سفر را نوشته است. سفرنامه او به نام "سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی" در سال ۱۳۸۸ به کوشش پرویز شاکری در تهران منتشر شد. وی در سفر حج، با شریف حسین (سلطان مکه) دیدار می‌کند و در بازگشت از سفر خود، به همراه صولت‌الدوله و رضاخان سردار سپه از احمدشاه قاجار که از دومین سفر به فرنگ بازمی‌گردد، استقبال می‌کند. تبار و نسب. حاج ایازخان زاده ایل قشقایی است. تبار
تبار و نسب. حاج ایازخان زاده ایل قشقایی است. تبار او به ایل شاملو برمی‌گردد. ایل شاملو در کنار سایر ایلات و طوایف از جمله تکه‌لو، استاجلو، قاجار، افشار، روملو و زنگنه، هسته مرکزی قوای قزلباش را تشکیل دادند. قدرت قزلباش‌ها تا زمان شاه عباس برقرار بود. وی اندک اندک از تعداد و قدرت آنان کاست و برخی از آنان را از آذربایجان کوچ داد که بخشی از آن‌ها به ایل قشقایی پیوسته‌اند. ابوطالب آقا که نَسَب حاج ایازخان به او می‌رسد، از ایل شاملو است که به ایل قشقایی وارد شده‌است. حاج ایاز خان در زمان صدور شناسنامه (در سال
حاج ایاز خان در زمان صدور شناسنامه (در سال ۱۳۱۲ خورشیدی) با توجه به اعتقادات دینی خود، نام خانوادگی «شاکری» به مفهوم شکرگزار بودن را برگزیده است. حاج ایاز خان و صولت الدوله. اسماعیل خان صولت‌الدوله که مدتی در زمان ایلخانیگری عبداله خان ضرغام الدوله (برادر بزرگش)، با اقتدار به عنوان ایل‌بیگی در مسند قدرت بود، در سال ۱۳۲۴ قمری/ ۱۲۸۴ خورشیدی به عنوان ایلخانی انتخاب می‌شود. او به واسطه اعتماد و اطمینانی که به ایازخان دارد او را به عنوان مشاور و معتمد خود برمی‌گزیند. ایاز خان به واسطه کِبَر سنّ نسبت به
برمی‌گزیند. ایاز خان به واسطه کِبَر سنّ نسبت به صولت‌الدوله، علاوه بر همراهی وی در امور دیوانی، گاه در امور خانوادگی او نیز ایفای نقش می‌کند. به عنوان نمونه، صولت‌الدوله طی نامه‌ای (احتمالاً) در سال ۱۳۰۳ خورشیدی هنگام راهی شدن به تهران حهت حضور در مجلس شورای ملی که به فرزندش ناصرخان نوشته، حاج ایازخان را به عنوان وکیل و نماینده برای جلب رضایت فامیل و پیشگیری از دلخوری احتمالی در رابطه با ازدواج ناصرخان تعیین می‌کند. حاج ایازخان، به نیابت از صولت الدوله، مدتی سرپرستی حکومت بهبهان را داشته‌است. وی به مدت بیش
سرپرستی حکومت بهبهان را داشته‌است. وی به مدت بیش از بیست سال (از دوره ایلبیگی شدن صولت الدوله قبل از سال ۱۳۲۰ قمری/ ۱۲۸۰ خورشیدی تا زمان آغاز سفر حج در سال ۱۳۴۰ قمری/۱۳۰۱ خورشیدی) در دستگاه ایلخانی، همواره دارای منصب و قدرت بوده‌است. حاج ایاز خان و جنگ جهانی اول. ایازخان طی جنگ جهانی اول (در سال‌های ۱۳۳۳قمری/۱۲۹۳خورشیدی تا ۱۳۳۷قمری/ ۱۲۹۷خورشیدی)، در نبرد قشقایی‌ها بر علیه قوای استعمارگر انگلیس در خطه جنوب شرکت داشته‌است. در نبرد سال ۱۳۳۶قمری/ ۱۲۹۶خورشیدی، چند خانوار از جمله خانوار حاج ایاز خان توسط نیروهای
خانوار از جمله خانوار حاج ایاز خان توسط نیروهای حامی قوای بیگانه، به اسارت گرفته شده و اموال آنان غارت شد که با رشادت و پایمردی قشقایی‌ها به سرعت آزاد شدند. سفر و سفرنامه نویسی. حدود چهار سال پس از خاتمه جنگ جهانی اول، در سال ۱۳۴۱قمری/ ۱۳۰۱خورشیدی توفیق سفر حج و زیارت عتبات عالیات، نصیب حاج‌ایازخان می‌شود. او در این سفر با عبور از خلیج فارس، اقیانوس هند، دریای سرخ و شهرها و کشورهای مسیر، به سبک روزنامه‌ای، سفرنامه ای تدوین نموده که حائز ارزش تاریخی فراوانی است و اولین سفرنامه مکتوب و مستند در ایل قشقایی
است و اولین سفرنامه مکتوب و مستند در ایل قشقایی است. وی پس از بازگشت از این سفر، از خدمات دیوانی و دستگاه ایلخانی قشقایی کناره‌گیری می‌کند. حاج ایازخان و اعتقادات دینی. حاج ایازخان پایبند به اعتقادات دینی بوده و با مراجع و روحانیون به نامِ روزگار خود مکاتبه و مراوده داشته و عکس‌ها و نامه‌های اشخاصی از جمله آیت‌الله حاج شیخ عبدالکریم حائری بنیانگذار مدرسه فیضیه قم به یادگار مانده است. حاج ایازخان باتوجه به باورهای دینی، در برگزاری مراسم مذهبی در ایل پیشگام بوده‌است. وی در تعمیر اماکن مذهبی نیز کوشا
پیشگام بوده‌است. وی در تعمیر اماکن مذهبی نیز کوشا بوده‌است. علاوه بر تعمیر و احیای مسجد روستای ظفرآباد در جنوب‌شرقی شیراز، حاج ایازخان به موارد دیگری نیز همت گمارده که به بیان خود او در کتاب سفرنامه حاج ایاز خان قشقایی، تعمیر بقعه سید تاج‌الدین محمد در شهر قیر از آن جمله است. سالهای ابتدای حکومت پهلوی و اسکان اجباری. با توجه به مشکلات سیاسی در ایل قشقایی و شورش بزرگ این ایل در سال ۱۳۰۸، در سال‌های ابتدای حکومت پهلوی، وی ناچار به دور شدن از ایل و تخته‌قاپوی اجباری در شهر سمیرم شد. حاج ایاز خان در زمستان سال
در شهر سمیرم شد. حاج ایاز خان در زمستان سال ۱۳۱۸خورشیدی (۱۳۵۸ قمری) در املاکش در سمیرم، وفات یافت. آرامگاه او در امامزاده‌ای در داخل شهر سمیرم واقع است.
ملک عبدالعزیز بن عبدالرحمن بن فیصل بن ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود بن محمد بن مقرن آل سعود (۱۸۷۶ یا ۱۸۸۰ – ۹ نوامبر ۱۹۵۳) معروف به ابن سعود، نخستین پادشاه و بنیان‌گذار پادشاهی عربستان سعودی بود. وی از سال ۱۹۰۲ پس از کودتایی خونین، حکومت بر ریاض را به دست آورد و از ۱۹۲۲ بر کل منطقه نجد (مرکز عربستان) مسلط شد و از ۱۹۲۵ حجاز را به قلمرو خود افزود و در سال ۱۹۳۲ کشور جدیدی را با نام عربستان سعودی بنیان گذاشت. وی فرزندان بسیار زیادی داشت و تمامی پادشاهان بعدی عربستان (ملک سعود، ملک فیصل، ملک خالد، ملک فهد، ملک
(ملک سعود، ملک فیصل، ملک خالد، ملک فهد، ملک عبدالله و ملک سلمان) تا به اکنون فرزندان مستقیم وی بوده‌اند. دوران سلطنت او با کشف نفت در عربستان در سال ۱۹۳۸ و بهره‌برداری گسترده از منابع نفتی این سرزمین همراه بود. نام وی به عنوان بنیان‌گذار حکومت پادشاهی عربستان سعودی بر روی فرودگاه بین‌المللی جده (فرودگاه بین‌المللی ملک عبدالعزیز) یکی از مهم‌ترین فرودگاه‌های این کشور و قطب فعالیتی خطوط هوایی هواپیمایی سعودی نهاده شده‌است. زندگی. عبدالعزیز در ۱۵ ژانویه ۱۸۷۶ در ریاض به دنیا آمد. خانوادهٔ او رهبران سنتی جنبش
در ریاض به دنیا آمد. خانوادهٔ او رهبران سنتی جنبش مذهبی وهابیت بودند و بر مناطق مرکزی عربستان معروف به نجد حکومت می‌کردند. در ۱۹۰۲ میلادی درحالی‌که خاندان او به کویت تبعید شده بودند، عبدالعزیز جوان توانست با کمک گروه کوچکی از نزدیکان و خدمت‌گزاران خود ریاض را دوباره به چنگ آورد. در ۱۹۱۲ تسلط خود را بر نجد تکمیل کرده و یک ارتش آموزش‌دیده را سازمان داد. بریتانیا در جنگ جهانی اول برای برقراری دوستی با او تلاش مختصری کرد و در ۱۹۱۵ حکومت او را بر احساء (شرق عربستان) و نجد به رسمیت شناخت، اما در مجموع رقیب او
و نجد به رسمیت شناخت، اما در مجموع رقیب او شریف حسین که حجاز را تحت کنترل خود داشت، ترجیح می‌دادند. ابن سعود در ۱۹۲۴ (فتح مکه) و ۱۹۲۵ (فتح مدینه) دشمن خود شریف حسین را شکست داد و در ۱۹۲۶ در مکه تاجگذاری کرد و خود را پادشاه حجاز و نجد نامید و در ۱۹۳۲ وقتی که بیشتر خاک شبه‌جزیره عربستان را به تصرف خود درآورده بود، نام کشور را به عربستان سعودی تغییر داد. او بسیاری از قبایل کوچ‌نشین را وادار به یک‌جانشینی کرد تا به جنگ‌های داخلی میان آنان خاتمه دهد و با جلوگیری از راهزنی و اخاذی از زائران مکه و مدینه، حکومت
از راهزنی و اخاذی از زائران مکه و مدینه، حکومت خود را اعتبار بخشید. در ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹ امتیاز استخراج نفت را به شرکت‌های آمریکائی واگذار کرد و با درآمد حاصل از فروش نفت، عربستان به یکی از ثروتمندترین کشورهای دنیا تبدیل شد. البته بیشتر درآمدهای نفتی به خانواده سلطنتی اختصاص می‌یافت. عربستان در جنگ جهانی دوم بی‌طرف ماند اما به سمت متفقین گرایش داشت. در جنگ ۱۹۴۸ اعراب و اسرائیل نیز علیه اسرائیل اعلان جنگ داد. او در ۱۹۴۵ اتحادیه عرب را نیز برای تشویق اعراب به اتحاد تأسیس کرد. ملک عبدالعزیز، ۹ نوامبر ۱۹۵۳ در ۷۷
تأسیس کرد. ملک عبدالعزیز، ۹ نوامبر ۱۹۵۳ در ۷۷ سالگی درگذشت. پس از مرگ ملک عبدالعزیز در سال ۱۹۵۳ در کشورهای همسایه دو روز عزاداری رسمی اعلام شد و دولت مصر ۲ هفته عزای عمومی اعلام کرد. پرچم سازمان ملل در نیویورک به حالت نیمه‌افراشته درآمد. متفقین از همکاری وی در زمان جنگ بسیار راضی بودند به طوری که نماینده دائم آمریکا در سازمان ملل پس از مرگ ابن سعود از نقش افسانه‌ای وی در رنسانس خاورمیانه خبر داد و کلمنت اتلی رهبر حزب کارگر و نخست‌وزیر سابق بریتانیا او را دوست بسیار صمیمی کشورش در دوران جنگ خواند که فهمی
دوست بسیار صمیمی کشورش در دوران جنگ خواند که فهمی عالی از استراتژی جنگ داشت. خانواده و فرزندان. شمار دقیق همسران و فرزندان عبدالعزیز نامعلوم است. گفته می‌شود که او ۱۷ تا ۲۲ بار ازدواج کرده او ۴۵ پسر داشت که از بین آن‌ها ۳۶ تن به سن بلوغ رسیدند. تنها ده نفر از این میان به شرایط پادشاه شدن دست یافتند که از این میان شش نفر به این مقام رسیدند. البته با توجه به قوانین مربوط به تعدد زوجات در اسلام هیچگاه بیش از ۴ زن در یک زمان نداشت و ازدواج‌های متعدد وی پس از طلاق همسر قبلی صورت می‌گرفت. وی همسران خود را از بین
همسر قبلی صورت می‌گرفت. وی همسران خود را از بین خانواده‌هایی انتخاب می‌کرد که قصد جلب حمایت آن‌ها را از حکومت خود داشت. تعداد دختران او به درستی مشخص نیست و در یکی از منابع ۲۱۵ نفر برآورد شده‌است. برخی منابع تعداد پسران او را نیز تا ۱۵۰ نفر ذکر کرده‌اند. هر شش پادشاه پس از عبدالعزیز از فرزندان او بوده‌اند. «حصه بنت احمد سدیری» هفدهمین زن ملک عبدالعزیز و از خاندان «سدیری» بود. او مادر ملک فهد پادشاه اسبق و ملک سلمان پادشاه کنونی عربستان است. دو ولیعهد متوفای ملک عبدالله یعنی شاهزاده سلطان و شاهزاده نایف هم
ملک عبدالله یعنی شاهزاده سلطان و شاهزاده نایف هم پسران این مادر بودند. فرزندان ملک عبدالعزیز. تعدادی از فرزندان ملک عبدالعزیز: پسران. ۱– ترکی اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۰ – ۱۹۱۹)– عبدالله اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۱ – ۱۹۰۳)– خالد اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۲ – ۱۹۰۹)۲– ملک سعود بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۲ – ۱۹۶۹)(سلطنت: ۱۹۵۳ – ۱۹۶۴)– عبدالسلام بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۳ – ۱۹۰۴)۳– ملک فیصل بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۶ – ۱۹۷۵)(سلطنت: ۱۹۶۴ – ۱۹۷۵)– سعد اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۶ – ۱۹۰۹)– فهد اول بن عبدالعزیز
آل سعود(۱۹۰۶ – ۱۹۰۹)– فهد اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۰۷ – ۱۹۱۸)۴– محمد بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۱۰ – ۱۹۸۸)"ولیعهد ملک فیصل(ولایت‌عهدی: ۱۹۶۴ – ۱۹۶۵)۵– ملک خالد (دوم) بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۱۳ – ۱۹۸۲)(سلطنت: ۱۹۷۵ – ۱۹۸۲)۶– ناصر بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۱۳ – ۱۹۸۴)۷– سعد دوم بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۱۵ – ۱۹۹۳)۸– منصور بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۱۸ – ۱۹۵۱)۹– ملک فهد (دوم) بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۱ – ۲۰۰۵)(سلطنت: ۱۹۸۲ – ۲۰۰۵)۱۰– بندر بن عبد العزیز آل سعود(۱۹۲۳ – ۲۰۱۹)۱۱– مساعد بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۳ – ۲۰۱۳)۱۲– ملک
مساعد بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۳ – ۲۰۱۳)۱۲– ملک عبدالله (دوم) بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۴ – ۲۰۱۵)(سلطنت: ۲۰۰۵ – ۲۰۱۵)۱۳– عبدالمحسن بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۵ – ۱۹۸۵)۱۴– مشعل بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۲۶ – ۲۰۱۷)۱۵– سلطان بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۱ – ۲۰۱۱)"ولیعهد نخست ملک عبدالله(ولایت‌عهدی: ۲۰۰۵ – ۲۰۱۱)۱۶– عبدالرحمن بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۱ – ۲۰۱۷)۱۷– متعب بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۱ – ۲۰۱۹)۱۸– طلال بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۱ – ۲۰۱۸)۱۹– مشاری بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ – ۲۰۰۰)۲۰– بدر اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ –
– ۲۰۰۰)۲۰– بدر اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ – ۲۰۱۳)۲۱– ترکی دوم بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ – ۲۰۱۶)– ماجد اول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ – ۱۹۳۴)۲۲– نواف بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۲ – ۲۰۱۵)۲۳– نایف بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۴ – ۲۰۱۲)"ولیعهد دوم ملک عبدالله(ولایت‌عهدی: ۲۰۱۱ – ۲۰۱۲)۲۴– فواز بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۴ – ۲۰۰۸)۲۵– ملک سلمان بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۵ – در قید حیات)(سلطنت: ۲۰۱۵ – تاکنون)۲۶– ماجد دوم بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۸ – ۲۰۰۳)۲۷– ثامر بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۸ – ۱۹۵۸)۲۸– ممدوح بن عبدالعزیز آل
آل سعود(۱۹۳۸ – ۱۹۵۸)۲۸– ممدوح بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۹ – در قید حیات)۲۹– عبدالإله بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۳۹ – در قید حیات)۳۰–سطام بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۱ – ۲۰۱۳)۳۱– احمد بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۲ – در قید حیات)۳۲– هذلول بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۲ – ۲۰۱۲)۳۳– عبدالمجید بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۲ – ۲۰۰۷)۳۴– مشهور بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۲ – در قید حیات)۳۵– مقرن بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۵ – در قید حیات)"ولیعهد نخست ملک سلمان(ولایت‌عهدی: ۲۰۱۵ – ۲۰۱۵)۳۶– حمود بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۷ – ۱۹۹۴)– بدر دوم بن
بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۴۷ – ۱۹۹۴)– بدر دوم بن عبدالعزیز آل سعود– جلوی دوم بن عبدالعزیز آل سعود(۱۹۵۲ – ۱۹۵۲) دختران. ۱– نوره اول بنت عبدالعزیز آل سعود۲– منیره بنت عبدالعزیز آل سعود۳– ساره بنت عبدالعزیز آل سعود۴– شیخه بنت عبدالعزیز آل سعود۵– العنود بنت عبدالعزیز آل سعود۶– الجوهره اول بنت عبدالعزیز آل سعود۷– دُلَیِّل بنت عبدالعزیز آل سعود۸– موضی بنت عبدالعزیز آل سعود۹– حصه بنت عبدالعزیز آل سعود۱۰– البندری بنت عبدالعزیز آل سعود۱۱– قماش بنت عبدالعزیز آل سعود۱۲– صیته بنت عبدالعزیز آل سعود۱۳– نوف بنت عبدالعزیز آل
بنت عبدالعزیز آل سعود۱۳– نوف بنت عبدالعزیز آل سعود۱۴– هیا بنت عبدالعزیز آل سعود۱۵– سلطانه بنت عبدالعزیز آل سعود۱۶– نوره دوم بنت عبدالعزیز آل سعود۱۷– مشاعل بنت عبدالعزیز آل سعود۱۸– مضاوی بنت عبدالعزیز آل سعود۱۹– جوزاء بنت عبدالعزیز آل سعود۲۰– فلوه بنت عبدالعزیز آل سعود۲۱– شعیع بنت عبدالعزیز آل سعود۲۲– لولوه بنت عبدالعزیز آل سعود۲۳– لطیفه بنت عبدالعزیز آل سعود۲۴– جواهر بنت عبدالعزیز آل سعود۲۵– الجوهره دوم بنت عبدالعزیز آل سعود۲۶– عبطا بنت عبدالعزیز آل سعود۲۷– طرفه بنت عبدالعزیز آل سعود تخریب بقیع. بقیع از