payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پویا به این صورت است: ۱)اگر formula_16 باشد٫ آن گاه formula_17 و formula_18 یک LCS برای formula_19 و formula_20 است. ۲)اگر formula_21 باشد٫ آن گاه formula_22 نتیجه می‌دهد که Z یک LCS برای formula_23 و formula_24 است. ۳)اگر formula_21 باشد٫ آن گاه formula_26 نتیجه می‌دهد که Z یک LCS برای formula_27 و formula_28 است. قضیه فوق نشان می‌دهد: LCS دو رشته٫ در داخل خودش٫ حاوی یک LCS برای پیشوندهای آن دو رشته نیز می‌باشد. یک راه حل بازگشتی برای پیداکردن LCS. فرض کنید formula_29 یک عنصر از آرایه C باشد که نشان دهنده
formula_29 یک عنصر از آرایه C باشد که نشان دهنده طول LCS دو دنبالهformula_11 و formula_31 است. بنابراین اگر i=0 یا j=0 باشد٫ یکی از دنباله‌ها دارای طول صفر است و در نتیجه LCS دو دنباله صفر خواهد شد. formula_32 بنابراین وقتی که formula_33 باشد٫ زیر مسئله ما پیدا کردن LCS برای formula_34 و formula_35 است. در غیر این صورت ما دو زیر مسئله داریم: پیدا کردن LCS برای formula_31 و formula_34 و پیدا کردن LCS برای formula_35 و formula_11 االگوریتم را با استفاده از روش برنامه‌نویسی پویا پیاده‌سازی می‌کنیم. الگوریتم
برنامه‌نویسی پویا پیاده‌سازی می‌کنیم. الگوریتم دو رشته formula_13 و formula_9 را به عنوان ورودی دریافت می‌کند(شکل ۲). الگوریتم مقادیر formula_29 که نشان دهدنده طول LCS است را داخل آرایه formula_43 ذخیره می‌کند. عناصر آرایه به ترتیب row-major پر می‌شوند. یهنی ابتدا اولین سطر c به ترتیب از چپ به راست پر می‌شود، سپس سطر دوم و الی آخر. علاوه بر این الگوریتم آرایه دیگری به نام formula_44 را نیز پر می‌کند. این آرایه جهت حرکت را ذخیره می‌کند. مقدار b با علامت‌های جهت formula_45 پر می‌شود. همین طور مقدار
جهت formula_45 پر می‌شود. همین طور مقدار formula_29 به این بستگی دارد که آیا formula_47 باشد (خط ۹). جهت فلش‌ها طوری انتخاب می‌شود که همواره حرکت به سمت خانه‌ای با طول LCS بزرکتر را تضمین می‌کند. در نهایت برای پیدا کردن LCS از گوشه سمت راست و پایین آرایه b در جهت پیکان‌ها به سمت گوشه بالا و چپ آرایه حرکت می‌کنیم. function print_LCS (b,X,i,j) if i=0 or j=0 then return if b[i,j] = 'formula_48' then print_LCS(b,X,i-1,j-1) print formula_49 else if b[i,j]= 'formula_50' then print_LCS(b,X,i-1,j) else
'formula_50' then print_LCS(b,X,i-1,j) else print_LCS(b,X,i,j-1) پیچیدگی زمانی. زمانی که تعداد دنباله‌های ورودی ثابت باشند٫ این مسئله توسط برنامه‌نویسی پویا در زمان چندجمله‌ای حل می‌شود. فرض کنید N دنباله ورودی به طول formula_51 داشته باشیم. یک راه حل ابتدایی برای جستجوی LCS این است که هر یک ازformula_52 زیردنباله دنباله اولی را برررسی کنیم که آیا زیر دنباله برای دیگر دنباله‌های ورودی است یا خیر. هر زیر ددنباله در زمانی خطی متناسب با طول دنباله‌های باقی‌مانده بررسی می‌شود. بنابراین زمان الگوریتم برابر
بررسی می‌شود. بنابراین زمان الگوریتم برابر خواهد بود با:formula_53 برای حالت ورودی با دو دنباله با n و m عنصر٫ پیچیدگی زمانی الگوریتم برابر formula_54 خواهد بود. برای تعداد ورودی‌های دلخواه برنامه‌نویسی پویا راه حلی با این زمان ارائه می‌کند:formula_55 توابعی با پیچیدگی کمتر موجود است،
تابع هارمونیک در ریاضی، فیزیک ریاضی و نظریهٔ فرایندهای تصادفی به توابع حقیقی گفته می‌شود که دارای مشتقات جزئی مرتبه دوم پیوسته بوده و در معادلهٔ لاپلاس صدق کنند. به عبارت دیگر: که می‌توان آن را به‌صورت یا نشان داد. همساز-بودگی ضعیف. قصد داریم مفهوم همسازی تابع را به رده‌ای موسّع‌تر از توابع دو مرتبه مشتق-پذیر گسترش دهیم. از formula_4 نتیجه می‌گیریم که به ازای هر تابع هموار فشرده-محمل، برای مثال formula_5، داریم formula_6. در نتیجه، با انتگرال‌گیری جزء به جزء، در این حالت قضیّه گاوس-گرین-استروگرودسکیی، و از
در این حالت قضیّه گاوس-گرین-استروگرودسکیی، و از آن‌جا که جملات ِ مرزی به سبب ِ فشرده-محمل بودن ِ formula_7 صفر خواهند بود، خواهیم داشت: در این تعریف کفایت می‌کند که تابع formula_5 یک مرتبه مشتق‌پذیر ضعیف با مشتق در فضای formula_10 باشد، به بیان فنّی‌تر، در فضای سُبُلف formula_11. هر تابع با چنین شرایطی ضعیفاً همساز نامیده می‌شود.
معادله اشتورم-لیوویل یک معادله دیفرانسیل معمولی مرتبه دوم است که به صورت زیر بیان می‌شود: formula_1 که در آن formula_2 مقداری ثابت و formula_3 تابعی معین است که تابع وزن نامیده می‌شود. این معادله به نام ژاک چارلز فرانسیس اشتورم فیزیکدان سوئدی و ژوزف لیوویل ریاضیدان فرانسوی نامگذاری شده‌است.
روزنامه یاس نو برای اولین بار در تاریخ سوم اسفند ۱۳۸۱ توسط جبهه مشارکت ایران اسلامی منتشر شد. این روزنامه از جمله نشریات اصلاح طلب بود که در جریان انتخابات جنجالی مجلس هفتم و رد صلاحیت گسترده توسط شورای نگهبان و تحصن نمایندگان مجلس توقیف موقت شد. توقیف موقت روزنامه چندین سال ادامه یافت و در نهایت دادگاه این روزنامه را به پرداخت جریمه نقدی محکوم کرد. جبهه مشارکت در آستانه انتخابات ریاست جمهوری دهم اقدام به انتشار مجدد روزنامه کرد که به بهانه اعاده روند دادرسی توسط سعید مرتضوی، تنها پس از انتشار یک شماره
توسط سعید مرتضوی، تنها پس از انتشار یک شماره توقیف شد و معاون وزارت ارشاد در نامه به عباس‌نژاد دستور توقف انتشار آن را صادر کرد و مأموران وزارت ارشاد با مراجعه به چاپخانه زینک‌های شماره بعدی روزنامه را باز کرده و بردند. هیئت نظارت پیش تر رویهٔ مشابهی را در توقیف روزنامهٔ هم‌میهن بکار برده بود.
الگوریتم جانسون الگوریتمی برای پیدا کردن کوتاهترین مسیر بین تمام جفت‌های راسی در گرافهای پراکنده جهت دار است. الگوریتم اجازه می‌دهد که وزن بعضی از یال‌های گراف منفی باشد، ولی نباید دوری با وزن منفی وجود داشته باشد. این الگوریتم از الگوریتم بلمن-فورد بهره جسته تا گراف جدیدی بسازد که در آن تمام وزن‌های منفی گراف حذف شده؛ و سپس از الگوریتم دیکسترا در گراف جدید استفاده می‌کند. نام این الگوریتم از دونالد بی جانسون* کسی که اولین بار در سال ۱۹۷۷ این تکنیک را منتشر کرد، گرفته شده‌است. توضیح الگوریتم. الگوریتم
کرد، گرفته شده‌است. توضیح الگوریتم. الگوریتم جانسون شامل مراحل زیر می‌باشد. به هر حال، به خاطر راهی که مقدار "(h(v" محاسبه شد، تمام طول‌های یال‌های تغییر یافته منفی نیستند و بهینه بودن مسیری که در الگوریتم دیکسترا پیدا شده مورد اطمینان است. مسافت را می‌توان از روی مسافت حساب شده در الگوریتم دیکسترا در گراف وزن دهی مجدد به وسیلهٔ بالعکس کردن تبدیل وزن دهی مجدد محاسبه کرد. تحلیل پیچیدگی. پیچیدگی زمان این الگوریتم با استفاده کردن از هیپ فیبوناتچی در اجرای الگوریتم دیکسترا formula_1 می‌باشد: این الگوریتم زمان
دیکسترا formula_1 می‌باشد: این الگوریتم زمان formula_2 را برای قسمت بلمن-فورد وformula_3 را برای هر formula_4 بار اجرای الگوریتم دیکسترا مصرف می‌کند. بنابراین موقعی که گراف پراکنده‌ است، زمان کل می‌تواند سریع‌تر از الگوریتم فلوید-وارشال باشد که همان مسئله را در زمان formula_5 حل می‌کند. مثال. سه مرحله اول الگوریتم جانسون در شکل‌های زیر ترسیم شده‌است گراف سمت چپ دو یال منفی دارد اما هیچ طوقهٔ منفی ندارد. در مرکز، راس جدید" q" نشان داده شده است که کوتاهترین مسیر درخت که بوسیله الگوریتم بالمن-فورد محاسبه شده
درخت که بوسیله الگوریتم بالمن-فورد محاسبه شده با "q "، بعنوان راس شروع کننده ومقدار "( h(v " که در هر گره دیگر به عنوان طول کوتاهترین مسیر از" q" تا آن گره محاسبه شده‌است. توجه کنید این مقدارها همه مثبت نیستند، به دلیل اینکه" q"، یال با طول صفر برای هر راس دارد و کوتاهترین مسیر نمی‌تواند بلند تر از آن یال باشد. در شکل سمت راست گراف وزن دهی مجدد نشان داده شده که به وسیلهٔ " (w(u,v)" + "h(u)" −"h(v تشکیل شده‌است.در این گراف وزن دهی مجدد، تمام وزن‌های یال منفی نیستند .اما کوتاهترین مسیر بین هر دو گره از همان
نیستند .اما کوتاهترین مسیر بین هر دو گره از همان ترتیب گره‌ها استفاده می‌کند که کوتاهترین مسیر بین همان دو گراف اصلی استفاده شده‌است.
دِ-و-س سامانه رویدادهای گسسته، یک فرمول توابعی و سلسله مراتبی است که برای مدلسازی و شبیه سازی سامانه‌های جهان خارج که جزو سامانه رویدادهای گسسته هستند، بکار می‌رود. سامانه رویدادهای گسسته با نمودار انتقال حالت قابل نمایش می‌باشند. تاریخچه. دِ-و-س در ابتدا توسط دکتر برنارد زیگلر که هم‌اکنون استاد دانشگاه آریزونا است، در کتاب "نظریه مدل سازی و شبیه سازی" ارائه شد. دِ-و-س می‌تواند به عنوان توسعه ماشین مور به‌شمار آید که اتوماتون تعین‌ناپذیر متناهی است که در آن خروجی فقط توسط حالت فعلی مشخص می‌شود و با ورودی
خروجی فقط توسط حالت فعلی مشخص می‌شود و با ورودی ارتباط مستقیم ندارد. این ارتباط با اصول زیر بیان می‌شود: منابع. [Zeigler76] Bernard Zeigler (1976). Theory of Modeling and Simulation (first ed.). Wiley Interscience, New York.
قَراقُرَم ()، نام رشته‌کوهی در شمال‌شرق پاکستان و غرب هیمالیا است و به وسیلهٔ رود سند از هیمالیا جدا می‌شود ولی با این حال اغلب بخشی از هیمالیا خوانده می‌شود. شکل کوه‌های قره‌قروم عمدتاً بسیار تیز و صخره‌ای هستند و حتی کوه‌های برفی آن نیز از برج‌های یخی غیرقابل دسترس شکل گرفته‌است. معروفترین قلهٔ این رشته‌کوه، کی۲ است که دومین قلّهٔ مرتفع زمین می‌باشد و به عنوان سرسخت‌ترین کوه برای صعود شناخته می‌شود. از دیگر قلل معروف در این کوهستان می‌توان به قلل کی ۱، کی۳، کی۴، کی۵، کی۶، کی۱۲ و قلل گاشربروم شامل گاشربروم
کی۴، کی۵، کی۶، کی۱۲ و قلل گاشربروم شامل گاشربروم ۱، گاشربروم ۲، گاشربروم ۳، گاشربروم ۴، گاشربروم ۵ و میتر پیک اشاره کرد. نام. قَراقُرَم در ترکی به معنای شن سیاه است. تجار آسیای مرکزی در اصل این نام را بر روی گذرگاه قراقورم گذاشته‌اند. مسافران اولیه اروپایی، از جمله ویلیام مورکرافت و جورج هیوارد، شروع به استفاده از این اصطلاح برای رشته کوه‌های غرب گردنه کردند، اگرچه از اصطلاح مُزطاق (در ترکی به معنای «کوه یخی») برای محدوده‌ای که اکنون به نام قراقورم شناخته می‌شود، استفاده کردند. اصطلاحات بعدی تحت تأثیر (، )
استفاده کردند. اصطلاحات بعدی تحت تأثیر (، ) قرار گرفت که نقشه‌بردار آن توماس مونتگومری در دهه ۱۸۵۰ برچسب‌های K1 تا K6 (K برای قراقورام) را به شش کوه مرتفع که از ایستگاه او در کوه هاراموخ در دره کشمیر قابل مشاهده بود، داد. در جغرافیای سنتی هند، کوه‌ها به نام‌های کریشناگیری (کوه‌های سیاه)، کانهاگیری و کانهری شناخته می‌شدند.
ربات خودمختار ربات‌هایی هستند که می‌توانند وظایف دلخواه را در یک محیط ازپیش‌ساخته‌نشده یا ساختاربندی‌نشده بدون هدایت مداوم انسان انجام دهند. بسیاری از ربات‌ها تا اندازه‌ای خودمختاری دارند. درجه خودمختاری بالا به خصوص در زمینه‌هایی مانند اکتشاف فضا، تمیزکردن کف، چمن‌زنی، و بازیافت فاضلاب مطلوب است. یک ربات تماماً خودمختار می‌تواند: ربات خودمختار را ربات وفقی یا وفق‌دهنده نیز می‌توان نامید.
کوه دِراک (کوه مادر، کوه برفی، کوه مستسقی) کوهی است از رشته کوه های زاگرس در شهر شیراز که از غرب این شهر آغاز شده و با گذشتن از شمال غرب شهر ادامه یافته و به روستای علی‌آباد منتهی می‌شود. بنایی در قلهٔ کوه ساخته شده‌است که در آن مشخصات کوه و قله به صورت مکتوب بر روی یک لوح وجود دارد. قله این کوه حدود ۳۰۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و وجه شمالی آن معمولاً از اواسط آذر تا اواخر اسفند پوشیده از برف است وجه تسمیه. به دلیل اینکه این کوه در زمستان از برف پوشیده می‌شود و در تابستان با ذوب برف، آب مردم شهر شیراز
می‌شود و در تابستان با ذوب برف، آب مردم شهر شیراز را تأمین می‌نموده و اشاره از زادآوری حیات توسط آب را دارد، از این جهت نام آن را دراک نامیده‌اند. کوه دراک محل جمع شدن برف و آب است و در گذشته (حدود دهه‌های ۴۰ شمسی به قبل) مردم در فصل سرد سال برف‌های آن را درون چاه‌هایی انبار می‌کردند تا در تابستان از آب برف‌های ذوب شده که خنک و گوارا بوده‌است، استفاده کنند. همچنین کوه دراک محلی بوده‌است که مردم در فصول گرم یخ مورد نیاز خود را از آنجا می‌آوردند. اکنون کوه دراک به محلی تفریح گاهی برای سپری کردن اوقات فراغت
به محلی تفریح گاهی برای سپری کردن اوقات فراغت مردم در طول سال و بخصوص محلی برای کوهنوردی مردم شهر شیراز گردیده‌است. یخ در دراک مردم با حفر گودال‌های دایره ای شکل و با پر کردن آب در آن در زمستان یخ را ذخیره و در تابستان یخ را استفاده می‌کردند. پوشش گیاهی. از پوشش‌های گیاهی مهم منطقه می‌توان به: کُله‌خَنگ، آویشن، بادام کوهی، ریواس، بلوط، آلوسیاه وحشی، ارژن، بنه، بلوط، کنگر، پیازکوهی، گل اَرونه، گل شقایق، گل خَتنی و لاله‌های واژگون اشاره کرد. پوشش جانوری. از پوشش‌های جانوری مهم منطقه می‌توان به: شغال، روباه،
جانوری مهم منطقه می‌توان به: شغال، روباه، کبک و شاهین اشاره کرد. به دلیل دارا بودن درختان بلوط در دامنه‌های این کوه عقرب و مار هم دیده شده‌است.
رزم‌ناو نبرد یا رزم‌ناو جنگی یا بتل کروزر نوعی کشتی پایگاه در نیمه اول قرن بیستم بود. رزمناوهای جنگی از نظر تناژ، تسلیحات و هزینه مشابه نبردناوها بودند، اما در شکل و آرایش تجهیزات متفاوت بودند. رزمناوهای جنگی معمولاً زره نازک‌تر (با درجات مختلف) و آتشبار اصلیِ تا حدودی سبک‌تر نسبت به نبردناوهای معاصر خود داشتند که روی بدنه‌ای طولانی‌تر با قدرت موتور بسیار بالاتر نصب می‌شد تا سریع‌تر حرکت کنند. طراحی اولین رزمناوهای جنگی در بریتانیا به‌عنوان توسعه رزم‌ناو زرهی و همزمان با جایگزینی نبردناوهای پیشا-دریدنوت
زرهی و همزمان با جایگزینی نبردناوهای پیشا-دریدنوت انجام شد. هدف از طراحی آنها، پیشی گرفتن از هر ناو با تسلیحات مشابه و تعقیب هر ناو با تسلیحات کمتر بود؛ آنها باید رزمناوهای زرهی کندتر و قدیمی را شکار و با آتش سنگین نابود می‌کردند و در عین حال از نبرد با نبردناوهای قدرتمندتر اما کندتر اجتناب می‌کردند. با این حال، با ساخت روزافزون رزمناوهای جنگی، آنها بیشتر در کنار نبردناوها با محافظت بهتر استفاده شدند. رزمناوهای جنگی در طول جنگ جهانی اول در نیروی دریایی بریتانیا، آلمان، عثمانی، استرالیا و ژاپن، به‌ویژه در
آلمان، عثمانی، استرالیا و ژاپن، به‌ویژه در نبرد جزایر فالکلند و در چندین حمله و درگیری در دریای شمال خدمت کردند که به نبرد تن‌به‌تن ناوگان‌ها در نبرد یوتلاند ختم شد. رزمناوهای جنگی به‌ویژه انگلیسی در یوتلاند متحمل خسارات سنگین شدند، جایی که ایمنی آتش ضعیف و شیوه‌های جابجایی مهمات آنها را در برابر انفجارهای فاجعه‌بار خشاب‌ها پس از اصابت گلوله‌های کالیبر بالا به برجک‌های اصلی آسیب‌پذیر کرد. این نمایش تاسف‌بار به این باور عمومی منجر شد که رزمناوهای جنگی آنقدر زره نازکی دارند که نمی‌توانند به‌درستی عمل کنند.
زره نازکی دارند که نمی‌توانند به‌درستی عمل کنند. تا پایان جنگ، طراحی کشتی‌های پایگاه توسعه یافته بود، به‌طوری که نبردناوها سریعتر شدند و رزمناوها زره‌پوش‌تر شدند و تمایز بین یک رزمناو جنگی و یک نبردناو سریع اندک بود. پیمان دریایی واشینگتن که ساخت کشتی پایگاه را از سال ۱۹۲۲ به بعد محدود می‌کرد، با نبردناوها و رزمناوهای جنگی یکسان رفتار می‌کرد و برنامه نسل جدید رزمناوهای جنگی آمریکا، بریتانیا و ژاپن طبق شرایط این پیمان لغو یا به ناوهای هواپیمابر تبدیل شدند. بهبود در طراحی زره و پیشران، به توسعهٔ «نبردناو
بهبود در طراحی زره و پیشران، به توسعهٔ «نبردناو سریع» دهه ۱۹۳۰ با سرعت رزمناو جنگی و زره نبردناو منجر شد، که باعث شد رزمناو جنگی به‌معنای سنتی عملاً یک مفهوم منسوخ شده باشد؛ بنابراین از دهه ۱۹۳۰، تنها نیروی دریایی بریتانیا به استفاده از عنوان «رزم‌ناو جنگی» در طبقه‌بندی رسمی برای کشتی‌های پایگاه دوران جنگ جهانی اول که در ناوگان باقی مانده بودند، ادامه داد. همزمان رزمناوهای ژاپنی که همچنان در خدمت بودند، به‌طور گسترده‌ای بازسازی شده بودند و به عنوان نبردناوهای سریع تمام‌عیار طبقه‌بندی شدند. رزمناوهای جنگی
سریع تمام‌عیار طبقه‌بندی شدند. رزمناوهای جنگی در طول جنگ جهانی دوم دوباره وارد عمل شدند و تنها یکی از آنها تا پایان باقی ماند. همچنین دوباره علاقه به کشتی‌های جنگی بزرگ نوع «ضد رزم‌ناو» وجود داشت، اما توسعه تعداد کمی از آن‌ها آغاز شد، زیرا ساخت نبردناوها و رزمناوهای جنگی به‌نفع ناوهای اسکورت کاروان، هواپیمابر و باری محدود شد. از اواخر جنگ سرد تاکنون، رزم‌ناوهای موشک‌انداز بزرگ کلاس کیروف شوروی تنها ناوهای فعالی هستند که به آنها «رزم‌ناو جنگی» می‌گویند. روسیه هم‌اکنون تنها دو رزمناو جنگی دارد؛ پتر کبیر که
هم‌اکنون تنها دو رزمناو جنگی دارد؛ پتر کبیر که درحال خدمت و آدمیرال ناخیموف که درحال مدرن‌سازی است. پیش‌زمینه. رزمناو جنگی توسط نیروی دریایی بریتانیا در اوایل قرن بیستم در امتداد تکامل رزمناو زرهی ساخته شد. هدف ساخت اولین رزمناوهای زرهی در دهه ۱۸۷۰، افزودن محافظت زرهی به کشتی‌هایی بود که نقش‌های معمول رزم‌ناوها مانند گشت، حفاظت تجاری و قدرت‌نمایی را انجام می‌دادند. با این حال، نتایج به‌ندرت رضایت‌بخش بود، زیرا وزن زیاد زره با توان حفاظت بالا معمولاً باعث می‌شد کشتی تقریباً به اندازه یک نبردناو کند شود. در
کشتی تقریباً به اندازه یک نبردناو کند شود. در نتیجه، نیروهای دریایی ترجیح دادند رزمناوهای بدون زره بسازند یا رزمناوهای محافظت‌شده با عرشه زره‌پوش برای حفاظت از موتورها تولید کنند. در دهه ۱۸۹۰، به‌کمک زره‌های جدید فولادی "کروپ" می‌شد زره جانبی رزمناو را توسعه داد طوری‌که از آن در برابر توپ‌های شلیک سریع نبردناو و رزمناوهای دشمن محافظت کند. به‌کمک این مزیت، در سال‌های ۱۸۹۶–۱۸۹۷ فرانسه و روسیه که در صورت وقوع جنگ به عنوان متحدان احتمالی در نظر گرفته می‌شدند، شروع به ساخت رزمناوهای زرهی بزرگ و سریع کردند. در
شروع به ساخت رزمناوهای زرهی بزرگ و سریع کردند. در جنگ احتمالی بین بریتانیا و فرانسه یا روسیه، این رزمناوها تهدیدی برای تجارت جهانی امپراتوری بریتانیا بودند. بریتانیا که در سال ۱۸۹۲ به این نتیجه رسیده بود که برای محافظت مناسب از خطوط دریایی خود به دو برابر رزمناو بیشتر نسبت به هر دشمن احتمالی نیاز دارد، با ساختن رزمناوهای زرهی بزرگ به این تهدید پاسخ داد. آنها بین سال‌های ۱۸۹۹ و ۱۹۰۵، در مجموع ۳۵ کشتی را در هفت کلاس از این نوع، تکمیل کردند یا ساختند. این برنامه ساخت، فرانسوی‌ها و روس‌ها را بر آن داشت تا
برنامه ساخت، فرانسوی‌ها و روس‌ها را بر آن داشت تا ساخت‌وساز خود را افزایش دهند. نیروی دریایی امپراتوری آلمان شروع به ساخت رزمناوهای زرهی بزرگ برای استفاده در پایگاه‌های فراسرزمینی خود کرد و بین سالهای ۱۸۹۷ و ۱۹۰۶ هشت فروند ساخت. از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۶، نیروی دریایی بریتانیا ۷٫۳ میلیون پوند برای رزمناوهای بزرگ جدید هزینه کرد و از سال ۱۸۹۷ تا ۱۹۰۴، ۲۶٫۹ میلیون پوند دیگر هزینه کرد. بسیاری از رزمناوهای زرهی جدید به بزرگی و گرانی نبردناوهای مشابه بودند. افزایش اندازه و توان رزمناوهای زرهی به پیشنهادهایی در محافل
و توان رزمناوهای زرهی به پیشنهادهایی در محافل دریایی بریتانیا منجر شد که رزمناوها باید کاملاً جای نبردناوها را پر کنند. مزیت اصلی نبردناو، توپ‌های سنگین ۱۲ اینچی و زره‌های بیشتر آن بود که برای محافظت در برابر گلوله‌های مشابه طراحی شده بود. با این حال چند سال پس از ۱۹۰۰ به نظر می‌رسید که این مزایا ارزش عملی کمی دارند. آن زمان برد اژدرها به ۲۰۰۰ یارد رسیده بود و دشوار به نظر می‌رسید که یک نبردناو در برد اژدر درگیر شود. در بردهای بیش از ۲۰۰۰ یارد، به‌سختی ممکن بود که توپ‌های سنگین نبردناو بتوانند اصابتی به
بود که توپ‌های سنگین نبردناو بتوانند اصابتی به ناو مقابل داشته باشند، زیرا توپ‌های سنگین بر تکنیک‌های هدف‌گیری اولیه متکی بودند. آتشبارهای ثانویهٔ توپ‌های ۶ اینچیِ شلیک سریع که گلوله‌های بیشتری شلیک می‌کردند، راحت‌تر می‌توانستند به دشمن ضربه بزنند. همان‌طور که کارشناس نیروی دریایی، فرد تی. جین، در ژوئن ۱۹۰۲ نوشت؛آیا چیزی خارج از ۲۰۰۰ یارد وجود دارد که توپ بزرگ در صدها تن قلعه قرون وسطایی بتواند بر آن تأثیر بگذارد، که [گلوله‌های] هم‌وزن توپ‌های ۶ اینچی آن بدون قلعه نتواند به همان اندازه تأثیر بگذارد؟ و در
قلعه نتواند به همان اندازه تأثیر بگذارد؟ و در داخل ۲۰۰۰ [یارد]، در این روزهای ژیروسکوپ، چه چیزی وجود دارد که اژدر نتواند با قطعیت بسیار بیشتری بر آن تأثیر بگذارد؟ در سال ۱۹۰۴، دریاسالار جان «جکی» فیشر، لرد نخست دریا، افسر ارشد نیروی دریایی بریتانیا شد. او برای مدتی فکر توسعه یک کشتی زرهی سریع جدید را در سر داشت. او به «نبردناو درجه دو»، رنوین، یک نبردناو سریعتر و کمتر زره‌پوش علاقه زیادی داشت. در اوایل سال ۱۹۰۱، در نوشته‌های فیشر سردرگمی‌هایی دیده می‌شود که آیا نبردناو یا رزمناو الگوی توسعه‌های بعدی است.
آیا نبردناو یا رزمناو الگوی توسعه‌های بعدی است. این امر باعث نشد که او طرح‌هایی از معمار دریایی دابلیو. اچ. گارد برای یک رزمناو زرهی با سنگین‌ترین تسلیحات ممکن برای استفاده در ناوگان سفارش ندهد. طرح ارائه‌شدهٔ گارد برای یک کشتی بین ، با سرعت ، مجهز به چهار توپ ۹٫۲ اینچ و دوازده توپ در برجک‌های توپ دوقلو و با محافظت شش اینچ زره روی کمربند و برجک‌های ۹٫۲ اینچی، روی برجک‌های ۷٫۵ اینچی، ۱۰ اینچ روی برجک کنترل و تا روی عرشه‌هایش، بود. با این حال، توجه جریان اصلی نیروی دریایی بریتانیا بین سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۴
نیروی دریایی بریتانیا بین سال‌های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۴ به‌وضوح به نبردناوهای زره‌پوش سنگین بود، نه کشتی‌های سریع مورد علاقه فیشر. نبرد تسوشیما اثربخشی بیشتر توپ‌های سنگین نسبت به توپ‌های متوسط و نیاز به یک کالیبر اصلی یکنواخت در کشتی برای کنترل آتش ثابت کرد. حتی قبل از آن، نیروی دریایی بریتانیا تا حدودی به تغییر تسلیحات مختلط پیشا-دریدنوت در دهه ۱۸۹۰ با طرحی با تمام-توپ-بزرگ توجه کرده بود و طرح‌های اولیه برای نبردناوهای با توپ‌های تمام ۱۲ اینچی یا تمام ۱۰ اینچی و رزمناوهای زرهی با توپ‌های تمام ۹٫۲ اینچی منتشر شد.
زرهی با توپ‌های تمام ۹٫۲ اینچی منتشر شد. در اواخر سال ۱۹۰۴، اندکی پس از اینکه نیروی دریایی تصمیم گرفت از توپ‌های ۱۲ اینچی به دلیل عملکرد برتر آنها در برد طولانی، برای نسل بعدی نبردناوهای خود استفاده کند، فیشر شروع به استدلال کرد که رزمناوهای توپ-بزرگ می‌توانند به‌طور کلی جایگزین نبردناوها شوند. ارتقای مستمر اژدرها به این معنی بود که زیردریایی‌ها و ناوشکن‌ها می‌توانستند نبردناوها را نابود کنند. از نظر فیشر این، خبرِ پایان نبردناو بود یا حداقل اعتبار حفاظت زرهی سنگین را به خطر انداخت. با این وجود، رزمناوهای
سنگین را به خطر انداخت. با این وجود، رزمناوهای زرهی برای حفاظت از تجارت، حیاتی باقی خواهند ماندند. نظرات فیشر در نیروی دریایی بسیار بحث‌برانگیز بود و حتی با وجود موقعیت او به‌عنوان لرد نخست دریا، او در موقعیتی نبود که بر رویکرد خود پافشاری کند؛ بنابراین او یک «کمیته طراحی» متشکل از ترکیبی از کارشناسان غیرنظامی و دریانوردی نظامی تشکیل داد تا رویکرد ساخت نبردناوها و رزمناوهای زرهی در آینده را تعیین کند. در حالی که هدف اعلام شده کمیته بررسی و گزارش دربارهٔ نیازهای آینده کشتی‌ها بود، فیشر و همکارانش قبلاً
نیازهای آینده کشتی‌ها بود، فیشر و همکارانش قبلاً تصمیمات کلیدی گرفته بودند. شرایط مرجع برای کمیته برای یک نبردناو با سرعت ، با توپ‌های ۱۲ اینچی، بدون کالیبرهای متوسط و با قابلیت استقرار در حوضچه‌های خشک موجود، و یک رزمناو با سرعت ، توپ‌های ۱۲ اینچی و بدون کالیبر متوسط، زره‌پوش مانند مینوتر، جدیدترین رزمناو زرهی، و همچنین قادر به استفاده از اسکله‌های موجود بود. نخستین رزم‌ناوهای نبرد. براساس طرح سلبورن در سال ۱۹۰۲، نیروی دریایی بریتانیا قصد داشت که هر سال ساخت سه نبردناو جدید و چهار رزمناو زرهی را دنبال
ساخت سه نبردناو جدید و چهار رزمناو زرهی را دنبال کند. با این حال، در اواخر سال ۱۹۰۴ مشخص شد که برنامه ۱۹۰۵–۱۹۰۶ باید به‌طور چشمگیری کوچکتر باشد، دلیل آن درآمد مالیاتی کمتر از انتظار و نیاز به خرید دو نبردناو شیلیایی در حال ساخت در بریتانیا برای روس‌ها، متحد بریتانیا، در نبرد با ژاپن، بود. این واقعیت‌های اقتصادی باعث شد که برنامه ۱۹۰۵–۱۹۰۶ تنها از یک نبردناو، اما سه رزمناو زرهی تشکیل شود. این نبردناو به نبردناو انقلابی دریدنوت تبدیل شد و رزمناوها به سه ناو کلاس اینوینسیبل تبدیل شدند. فیشر بعداً ادعا کرد که
اینوینسیبل تبدیل شدند. فیشر بعداً ادعا کرد که او در طول کمیته برای لغو باقیمانده کشتی جنگی تلاش کرده است. ساخت کلاس جدید در سال ۱۹۰۶ آغاز شد و در سال ۱۹۰۸ به پایان رسید، تعویق آن شاید برای این بود که طراحان آنها از مشکلات "دریدنوت" درس بگیرند. کشتی‌ها الزامات طراحی را کاملاً برآورده کردند. با تناژ مشابه "دریدنوت"، "اینوینسیبل‌ها" طولانی‌تر بود تا دیگ‌های بخار اضافی و توربین‌های قوی‌تر برای به حرکت درآوردن آنها با سرعت، جا داده شوند. علاوه بر این، ناوهای جدید می‌توانستند این سرعت را برای روزها حفظ کنند، در
می‌توانستند این سرعت را برای روزها حفظ کنند، در حالی که نبردناوهای پیشا-دریدنوت معمولاً نمی‌توانستند این سرعت را بیش از یک ساعت حفظ کنند. آنها مجهز به هشت توپ ۱۲ اینچی ام‌کی اکس، در مقایسه با ده توپ "دریدنوت" بودند و زره محافظ بدنه و برجک‌های توپ داشتند. (برای مقایسه، زره "دریدنوت" در ضخیم‌ترین حالت بود) این کلاس ارتقای چشمگیری در سرعت، تناژ و قدرت آتش در مقایسه با آخرین رزمناوهای زرهی داشت اما زره بیشتری نداشت. در حالی که "اینوینسیبل‌ها" قرار بود همان نقش رزمناوهای پیشین ایفا کنند، انتظار می‌رفت که این
رزمناوهای پیشین ایفا کنند، انتظار می‌رفت که این کار را بهتر انجام دهند. به‌طور مشخص نقش‌های آنها عبارت بود از: سردرگمی دربارهٔ نامیدن این رزمناوهای جدید زرهی هم‌اندازهٔ نبردناو تقریباً بلافاصله شروع می‌شود. حتی در اواخر سال ۱۹۰۵، پیش از اینکه کار بر روی "اینوینسیبل‌ها" آغاز شود، یک یادداشت نیروی دریایی با واژهٔ «کشتی‌های زرهی بزرگ» هم به نبردناوها و هم به رزمناوهای بزرگ اشاره می‌کند. در اکتبر ۱۹۰۶، دریاسالاری شروع به طبقه‌بندی همه نبردناوها و رزمناوهای زرهی پس از دریدنوت به‌عنوان «کشتی‌های پایگاه» کرد، در
پس از دریدنوت به‌عنوان «کشتی‌های پایگاه» کرد، در حالی که فیشر از واژه «دریدنوت» برای اشاره به نبردناوهای جدید خود یا همه نبردناوها و رزمناوهای زرهی استفاده می‌کرد. در همان زمان، خود کلاس "اینوینسیبل‌" به عنوان «رزم‌ناو-نبردناو»، «رزم‌ناو دریدنوت» شناخته می‌شد. اصطلاح «رزمناو جنگی» برای اولین بار توسط فیشر در سال ۱۹۰۸ استفاده شد. سرانجام، در ۲۴ نوامبر ۱۹۱۱، فرمان هفتگی دریاسالاری شماره ۳۵۱ مقرر کرد که «همه رزمناوهای «اینوینسیبل» و انواع بعدی در آینده به‌عنوان «رزمناوهای جنگی» توصیف و طبقه‌بندی می‌شوند تا از
«رزمناوهای جنگی» توصیف و طبقه‌بندی می‌شوند تا از رزمناوهای زرهی قبلی متمایز شوند.» همراه با سؤالات دربارهٔ نامگذاری کشتی‌های جدید، عدم اطمینان دربارهٔ نقش واقعی آنها به‌دلیل عدم حفاظت آنها وجود داشت. اگر آنها در درجه اول به عنوان پیشاهنگ برای ناوگان جنگی و شکارچی قاتل رزمناوهای دشمن و مهاجمان به تجارت عمل می‌کردند، آنگاه زره کمربند هفت اینچی آنها کافی بود. از سوی دیگر، اگر انتظار می‌رفت که یک خط جنگی از دریدنوت‌ها را با توپ‌های سنگین خود تقویت کنند، بدنه آنها نازک‌تر از آن بود که از توپ‌های سنگین دشمن در
نازک‌تر از آن بود که از توپ‌های سنگین دشمن در امان باشند. "اینوینسیبل‌ها" اساساً رزمناوهای زرهی سریع، بسیار بزرگ، به‌شدت مسلح بودند. با این حال، قابلیت رزمناو زرهی از قبل مورد تردید بود. یک رزمناو که می‌توانست با ناوگان کار کند ممکن بود گزینه مناسب‌تری برای تصدی این نقش باشد. به‌خاطر اندازه و تسلیحات "اینوینسیبل‌ها"، مقامات دریایی آنها را تقریباً از همان ابتدا کشتی‌های پایگاه می‌دانستند - فرضی که ممکن بود اجتناب‌ناپذیر باشد. پیچیدگی بیشتر این بود که بسیاری از مقامات دریایی، از جمله لرد فیشر، ارزیابی‌های
از مقامات دریایی، از جمله لرد فیشر، ارزیابی‌های بیش از حد خوش‌بینانه‌ای از نبرد تسوشیما در سال ۱۹۰۵ دربارهٔ بقاپذیری رزمناو زرهی، به‌دلیل سرعت برتر آنها، در خط نبرد علیه کشتی‌های پایگاه دشمن کرده بودند. این فرضیات بدون در نظر گرفتن ناکارامدی و ناتوانی تاکتیکی ناوگان بالتیک روسیه مطرح شده بود. تا زمانی که اصطلاح «رزمناو جنگی» به "اینوینسیبل‌ها" داده شد، برابری آنها با نبردناوها در ذهن بسیاری از مردم تثبیت شده بود. همه آنقدر قانع نشدند. برای مثال، "سالنامه نیروی دریایی براسی" بیان کرد که با کشتی‌هایی به