payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جواد مجابی، محمود دولت‌آبادی، مسعود کیمیایی، محمود طیاری، غلامحسین ساعدی، محمد علی سپانلو، جلال آل احمد، جعفر والی، محمد رضایی راد، نغمه ثمینی، چیستا یثربی، محمد رضا اصلانی، بهزاد قادری، رضا براهنی، محمود استاد محمد، جمشید ملک پور، منصور کوشان، عطا الله کوپال، علیرضا نادری، محمد یعقوبی، محمد چرمشیر، محمود کیانوش، بهزاد عشقی، محمد رحمانیان، حمید امجد، حسن میرعابدینی، هوشنگ حسامی، مجید دانش آراسته، قطب الدین صادقی، نادر ابراهیمی و شهرام خرازی‌ها در یادداشت‌ها، نامه‌ها، مقالات یا گفتگوهایی به تحلیل آثار و
نامه‌ها، مقالات یا گفتگوهایی به تحلیل آثار و تمجید از سبک نوشتاری و منش و نگرش اکبر رادی پرداخته‌اند. از کارگردانان آثار رادی می‌توان از شاهین سرکیسیان، علی نصیریان، عباس جوانمرد، رکن الدین خسروی، هادی مرزبان، آربی آوانسیان، سعید ابراهیمی فر، بهزاد فراهانی، میکائیل شهرستانی، مسعود دلخواه و صدرالدین شجره (نمایش رادیویی) نام برد. در این بین هادی مرزبان ده نمایشنامه از بیست و سه نمایشنامه اکبر رادی را کارگردانی کرده که این تعداد و تداوم همکاری در طی چهار دهه در تاریخ تئاتر ایران منحصر به فرد است. رادی را اغلب
تاریخ تئاتر ایران منحصر به فرد است. رادی را اغلب به رئالیسم انتقادی منتسب می‌کنند، اما برخی از آثار او در قالب‌های دیگری می‌گنجند؛ ازجمله «از پشت شیشه‌ها»، «هاملت با سالاد فصل»، «خانمچه و مهتابی» و «شب به خیر جناب کنت». چند نمایشنامه او تا به حال به زبان انگلیسی ترجمه شده است. او نمایشنامه را یک واحد کامل ادبی (در کنار شعر و داستان) می‌دانست و از این رو به خودبسندگی متن باور داشت و این نظریه را که «متنْ خرج اجراست» نادرست می‌انگاشت. زبان در نوشته‌های رادی اصالت ویژه‌ای دارد و گاهی بی‌رحمانه و خودآگاه،
اصالت ویژه‌ای دارد و گاهی بی‌رحمانه و خودآگاه، جنبه‌های دیگر اثر را زیر سیطره می‌گیرد. کاربرد زبان در نمایشنامه‌های وی بسیار گوناگون است و به زمان و اقلیم و ردهٔ اجتماعی خاصی محدود نمی‌شود؛ از معلم تا بازاری، از جرّاح تا مقنّی، از لمپن تا روان‌شناس، از روشنفکر تا کشاورز، از زبان متکلّف دربار ناصری تا زبان کف خیابان؛ سرشار از کنایه و استعاره و تمثیل و متل. رادی از برجسته‌ترین و تأثیرگذارترین نمایشنامه نویسان ایران است. او در شکل‌گیری تئاتر متفکرانه و هویت مند پیشگام بود و همچنان مصداق یک درام‌نویس سترگ
مند پیشگام بود و همچنان مصداق یک درام‌نویس سترگ معاصر قلمداد می‌شود. کارنامه. از جمله آثار اکبر رادی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: بنیاد و جشنواره تئاتر اکبر رادی. جشنواره تئاتر اکبر رادی توسط توسط «بنیاد اکبر رادی» برگزار می‌شود. نخستین جشنواره تئاتر اکبر رادی در دی ماه ۱۳۹۷ برگزار شد و اختتامیه آن روز شنبه ۲۲ دی بود. دومین جشنواره تئاتر اکبر رادی از ۳۰ بهمن تا ۳ اسفند ۱۳۹۸ با دبیری بهزاد صدیقی در تهران برگزار شد و اختتامیه آن روز ۳ اسفند بوده است. لازم است ذکر شود که جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی
است ذکر شود که جشنواره بین‌المللی تئاتر دانشگاهی ایران نیز جایزه‌ای به نام «جایزهٔ استاد اکبر رادی» دارد که ویژه بخش مسابقه نمایشنامه نویسی است. پشت صحنهٔ آبی (گفت‌وگو با اکبر رادی). مهدی مظفری ساوجی در گفت‌وگویی مفصل با اکبر رادی که در سال ۱۳۸۶ صورت گرفته، با او دربارهٔ موضوعاتی چون «تعریف و هدف نمایش»، «تئاتر و زندگی»، «تکنیک»، «رابطهٔ زیبایی و هنر»، «تئاتر بِرادوی»، «جریان تئاتر تلویزیون»، «مسئلهٔ سانسور»، «روشنفکر و مسائل پیرامونی»، «لبخند باشکوه آقای گیل»، «بیضایی و مسئلهٔ بازگشت به گذشته»، «تئاتر و
گیل»، «بیضایی و مسئلهٔ بازگشت به گذشته»، «تئاتر و سینما»، «ادبیات و سینما»، «جهان‌وطنی»، «حاشیه‌ای بر هدایت و چوبک»، «دن‌کیشوت»، «چخوف»، «بوف کور»، «کلیدر» و… صحبت کرده و به ثبت و ضبط دیدگاه‌های وی پرداخته است. این کتاب، در سال ۱۳۸۷، در ۴۳۵ صفحه از سوی انتشارات مروارید به چاپ رسیده است.
آیدین نیکخواه بهرامی (۱۶ بهمن ۱۳۶۰ – ۷ دی ۱۳۸۶) یکی از اعضای تیم ملی بسکتبال ایران (پستهای ۳ و ۴ با پیراهن شماره ۸) و باشگاه بسکتبال صباباتری (پیراهن شماره ۹) در لیگ برتر بسکتبال ایران بود. او نقش بزرگی در قهرمانی تیم ملی بسکتبال ایران در رقابت‌های قهرمانی آسیا ۲۰۰۷ و به دست آوردن سهمیه المپیک پکن ۲۰۰۸ داشت. برادر او صمد نیکخواه بهرامی نیز عضو و کاپیتان اسبق تیم ملی بسکتبال ایران بود. درگذشت. جمعه ۷ دی ۱۳۸۶، وی در حالی که به همراه نامزد و یکی از دوستانش عازم منزل پدری خود در نوشهر بود، در یک حادثه رانندگی -
منزل پدری خود در نوشهر بود، در یک حادثه رانندگی - در منطقه کمربندی نمک آبرود به نوشهر - در اثر جراحات ناشی از برخورد خودروی شخصی‌اش به گارد ریل کنار جاده درگذشت. در این سانحه نامزد وی نیز درگذشت، ولی فرد دیگری که در خودرو بود تنها دچار مصدومیت شدید شد دلیل اصلی مرگ وی رد شدن گارد ریل از سینهٔ وی و دلیل فوت نامزدش قطع شدن شاهرگ وی توسط گارد ریل بود. دریافت پیراهن شماره ۸ یوتا جاز. ۳۱ تیر ۱۳۸۷، بین دو نیمه بازی دوستانه تیم ملی بسکتبال ایران و تیم بسکتبال یوتا جاز، رئیس این باشگاه (رندی ریگبی) با اهدای پیراهن
جاز، رئیس این باشگاه (رندی ریگبی) با اهدای پیراهن شماره ۸ یوتا جاز - که نام آیدین نیکخواه بهرامی روی آن نوشته شده بود - به صمد نیکخواه بهرامی و مادر وی که از بسکتبالیست های پیشین تیم ملی ایران بود تجلیل کرد. پیراهن شماره ۸ یوتا جاز با نام بازیکن افسانه‌ای درون ویلیامز گره خورده‌است. یاد‌ گفتارها. ولادیمیر بوسنیاک. سرمربی اسبق تیم ملی بسکتبال ایران: «تمام ویژگیهای آیدین را به یاد دارم. با این که او در تیم من بازی نکرد و در آخرین اردویی که هدایت تیم ایران را برعهده داشتم به ترکیب پیوست ولی او را می‌شناسم.
برعهده داشتم به ترکیب پیوست ولی او را می‌شناسم. آیدین بسکتبالیستی بااحساس بود که در میدان مسابقه می‌خواست بهترین باشد. خواست او هیجان بازی را بیشتر می‌کرد. یکی از ویژگیهای این قهرمان این بود که وقتی اشتباه می‌کرد تا زمان جبران عصبانی بود. دقیقاً در همان زمان که کارش را درست انجام می‌داد همانند یک نوجوان می‌خندید و خوشحالی می‌کرد. آیدین بسکتبالیستی باکلاس متفاوت بود. به نظر من بزرگترین بدشانسی او این بود که در آن زمان ایران بسکتبالیستهای زیادی داشت. آیدین زیر سایه صمد بود. البته خوشحالم که بالاخره توانست
زیر سایه صمد بود. البته خوشحالم که بالاخره توانست شانس حضور در تیم ملی را بدست بیاورد و شایستگی خود را اثبات کند. توانست جای خود را ثبت کند و از همان زمان کسی دیگر نتوانست مهارش کند. نمی‌دانم جامعه بسکتبال چگونه از دست دادن این عضوش را تحمل می‌کند؟ آیدین توانایی زیادی در شوت داشت. با انگیزه بود و تلاش می‌کرد. هیچ وقت ناراحت نمی‌شد. توانایی ویژه او در شوتهای سه امتیازی و ریباند بود. آیدین در حمله مهارناشدنی بود و به سرعت در کار دفاعی نیز شرکت می‌کرد. او و صمد در سیستمهای ترومن که در آن زمان در آسیا همتا
صمد در سیستمهای ترومن که در آن زمان در آسیا همتا نداشت هماهنگ بودند. سبک بازی تیم ملی در آن زمان در اوج خود بود و صمد و آیدین در کنار دیگر ستاره‌های تیم ملی می‌درخشیدند. به نظر من در آن زمان بسکتبال ایران در بالاترین سطح خود در بسکتبال مدرن بود. با این که بیرون از ایران هستم ولی از بسکتبال باخبرم. فکر نمی‌کنم دیگر ایران چنین بازیکنی به چشم ببیند که این چنین منحصر به فرد و مؤثر باشد. به نظر من، آیدین به خوبی خودش را نشان داد. به همه ثابت کرد که چه بازیکنی بود. او و هم نسل های او به یکباره وارد تیم شدند و به
او و هم نسل های او به یکباره وارد تیم شدند و به اوج رسیدند. آنان با تلاش به جایی رسیدند که همه آرزوی آن را داشتند؛ ولی حالا که آیدین رفته‌است پس از پنج سال همان هم‌نسل‌ها ناراحت هستند. با این که دیگر این بازیکن در کنار خانواده‌ هایش نیست ولی می‌دانیم که به جای بهتری رفته‌است.» سرمربی اسبق تیم ملی بسکتبال ایران (در زمان او آیدین نیکخواه بهرامی جایش را بین ستاره‌های ایران باز کرده بود. ایران با هدایت ترومن قهرمان آسیا شد و سهمیه المپیک پکن ۲۰۰۸ را گرفت): «خاطرات من در ایران و در تیم ملی بسکتبال همیشه در
«خاطرات من در ایران و در تیم ملی بسکتبال همیشه در اعماق قلبم هستند. رقابتهایی که همه کنار هم بودیم و آیدین هم بود. او یکی از ستاره‌های تیم من بود که با درخشش او توانستیم قهرمان آسیا شویم. در کنار او توانستیم رؤیای کسب سهمیه المپیک را به حقیقت برسانیم. ایران توانست راهیه بازیهای المپیک شود. بازیهایی که آرزوی هر ورزشکاری است؛ ولی حیف که آیدین نبود. هم‌اکنون هم می‌گویم که حیف بود که آیدین در کنار ملی‌پوشان من بازی نمی‌کرد. آیدین آن قدر بزرگ بود که می‌توانست در المپیک بدرخشد؛ ولی فرصت تجربه آن را نداشت و از
در المپیک بدرخشد؛ ولی فرصت تجربه آن را نداشت و از دنیا رفت. با مرگ آیدین خانواده او و کل ایران یکی از بزرگترین اعضای خود را از دست دادند. خانواده نیکخواه بهرامی پسر و برادری را از دست داد، ولی ایران یک مرد و یک ورزشکار بزرگ را از دست داد. من آیدین را دوست داشتم و همیشه احترام خاصی برایش قائل بودم. آیدین به عنوان یک بازیکن و به عنوان یک فرد فوق‌العاده بود و شخصیت بالایی داشت. آیدین در خارج از بسکتبال با قلبی بزرگ زندگی می‌کرد و در میدان مسابقه در پستهای سه و چهار همتا نداشت. او با توانایی هایش به مهره ی
و چهار همتا نداشت. او با توانایی هایش به مهره ی بزرگ تبدیل شد که در قهرمانی ایران در آسیا و کسب سهمیه المپیک تأثیر ویژه ای داشت. او در کنار صمد، مهدی کامرانی، حامد آفاق، حامد حدادی و اوشین ساهاکیان از بهترینهای ایران بودند که به المپیک رسیدند. آیدین یکی از بهترین شوتزنهای آسیا بود که می‌توانست نتیجه یک بازی را تغییر دهد. او سبک متفاوتی نسبت به برادرش داشت که دلیل موثرتر بودنش بود. او و صمد رقابتی زیبا در بسکتبال داشتند و از مبارزه این دو ملی‌پوش لذت می‌بردم. معتقدم مبارزه این دو باعث پیشرفتشان شد. یاد و
معتقدم مبارزه این دو باعث پیشرفتشان شد. یاد و خاطره آیدین همیشه با من است و یاد او را در قلبم حفظ می‌کنم.» مربی آیدین در تیم ملی بسکتبال ایران (مدیرفنی کنونی تیم بسکتبال فولادماهان): «به نظر من، آیدین با وجود سن کمی که داشت دارای شخصیتی مستقل بود. در عین جدیت، جوانی مهربان، مؤدب و بامعرفت بود. من نیز همانند بسیاری از اعضای خانواده بسکتبال بدون هیچ مبالغه ای معتقدم آیدین از جمله بسکتبالیستهای ایرانی بود که قابلیت مطرح‌شدن در میادینی بزرگتر از آسیا را داشت.» پدر آیدین: «از نظر من او نرفته‌است. آیدین همیشه
پدر آیدین: «از نظر من او نرفته‌است. آیدین همیشه هست. همیشه فکر می‌کنم به یک مسافرت ورزشی رفته‌است. به همین دلیل، تفاوتی احساس نمی‌کنم. جایش همیشه خالی است ولی احساسش می‌کنم. آیدین حجب و حیای زیادی داشت. حقش نبود که این قدر دیر انتخاب شود. به نظرم از همان سال‌هایی که صمد وارد تیم ملی شد، او هم باید دعوت می‌شد. همیشه نفر سیزدهم بود و خط می‌خورد؛ ولی هیچ وقت ناراحت نبود. به یاد دارم یک دفعه به جای فرد دیگری دعوت شد ولی به مسئولان گفت که فلانی را ببرند.» درست شب قبل از مرگش خواب دیدم که با او خداحافظی کردم.
شب قبل از مرگش خواب دیدم که با او خداحافظی کردم. هرچند رؤیای زیبایی بود اما تعبیر وحشتناکی داشت طوری که تمام روز من نگران و دلواپس اتفاقی ناگوار بودم. مادر آیدین: «آیدین اگر می‌دانست آن قدر طرفدار و دوستدار دارد هیچوقت به آن سفر نمی‌رفت… هروقت آیدین یا صمد بازی داشتند با آنان صحبت می‌کردم. همان شب که آن اتفاق برای آیدین افتاد ساعت ۲۰:۳۰ به او زنگ زدم. داخل اتوبوس بود تا با صباباتری از قزوین به تهران بیاید. بردشان را تبریک گفتم. گفت می‌خواهم بروم شمال. گفتم شب نرو خطرناک است. گفت مواظبم، نگران نباش. گفتم
شب نرو خطرناک است. گفت مواظبم، نگران نباش. گفتم نرو. گفت چشم! از همان چشمهای همیشگی. منم گفتم به خدا میسپارمت… همیشه دستش را می‌گذاشت روی سینه‌اش و می‌گفت فرمایش شما متین و موقر. احترام می‌گذاشت ولی کار خودش را می‌کرد… [فردا] خانه مهمان داشتیم. ساعت یک بعدازظهر بود. خیلی‌ها خبر داشتند؛ ولی نمی‌دانستند چگونه به من خبر بدهند. تلویزیون روشن بود، دیدم عکسهای آیدین را پخش می‌کند. همان عکسی که تور سبد سالن بسکتبال ژاپن را در پایان فینال جام ملتهای آسیا می‌چید. زیرنویس هم داشت؛ ولی صدای تلویزیون بسته بود. تندتند
هم داشت؛ ولی صدای تلویزیون بسته بود. تندتند هم زیرنویس رد می‌شد؛ ولی چون چشمهایم ضعیف است و باید برای دیدن دور و نزدیک عینک بزنم نمی‌توانستم نوشته‌ها را بخوانم. صبح هم مصاحبه‌ای از صمد پخش کرده بودند. فکر کردم حالا هم نوبت پخش مصاحبه آیدین است. همان لحظه تلفن زنگ زد و من ناخودآگاه گفتم آیدین تصادف کرد؟!»
اوانگلوس اودیسئاس پاپاتاناسیو با نام هنری ونگلیس (؛ – ) آهنگساز و نوازندهٔ سبک الکترونیک، امبینت، نیو اِیج، پراگرسیو، جاز و پاپ راک اهل یونان بود. وی برای آهنگسازی موسیقی فیلم "ارابه‌های آتش" برندهٔ جایزه‌ی اسکارِ سال ۱۹۸۱ شد. از دیگر کارهای او ساخت موسیقی فیلم‌های "بلید رانر"، ، "اسکندر، باونتی، جنوبگان، گم‌شده و " است. ونگلیس دورهٔ حرفه‌ای موسیقی را با همکاری در گروه‌های موسیقی دههٔ ۱۹۶۰ مانند افرودایتس چایلد آغاز کرد. از میانه دههٔ ۱۹۷۰ به ساخت موسیقی برای چند مستند دربارهٔ جانوران و طبیعت روی آورد که
چند مستند دربارهٔ جانوران و طبیعت روی آورد که موفقیت این کارها سبب شد تا به موسیقی فیلم علاقهٔ بیشتری نشان دهد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی ونگلیس به عنوان یک پروژهٔ جانبی، به همراه جان اندرسون، خوانندهٔ گروه پراگرسیو راک انگلیسی یس، چند آلبوم را تحت عنوان جان و ونجلیس عرضه کرد. در سال ۱۹۸۱ جایزه اسکار برای موسیقی فیلم "ارابه‌های آتش" را به عنوان آهنگساز آن فیلم دریافت کرد. تک‌آهنگ «ارابه‌های آتش» که برای آلبوم موسیقی این فیلم عرضه شد توانست تا جایگاه نخست ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد بالا بیاید. همچنین از این
۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد بالا بیاید. همچنین از این تک‌آهنگ در مسابقه‌های المپیک ۲۰۱۲ لندن و در هنگام اهدای مدال استفاده شد. ونگلیس در طول بیش از ۵۰ سال فعالیت در عرصهٔ موسیقی، بیش از ۵۰ آلبوم موسیقی منتشر کرد و به عنوان یکی از برترین آهنگسازان موسیقی الکترونیک در همهٔ دوران یاد می‌شود. زندگی شخصی و هنری. دوران کودکی. ونجلیس در ۲۹ مارس ۱۹۴۳ در شهر آگریا یونان زاده شد. وی کار موسیقی را در چهار سالگی آغاز کرد و بیشتر به عنوان یک موسیقیدان خودآموخته شناخته می‌شود. در شش سالگی، والدینش او را به یک مدرسه تخصصی
در شش سالگی، والدینش او را به یک مدرسه تخصصی موسیقی در شهر آتن فرستادند. شاید عدم استقبال او از فراگرفتن درس‌های پیانو در قالب سنتی آن، موجب شد تا او با موسیقی مبتنی بر خواندن و نوشتن نُت بیگانه باشد. ونجلیس بعدها در مصاحبه‌ای با مجله لایف دربارهٔ عدم توانایی خواندن موسیقی چنین می‌گوید: «"وقتی معلم‌هایم از من می‌خواستند تا چیزی را برای آن‌ها بنوازم، تظاهر می‌کردم که دارم از روی نت می‌خوانم درحالی‌که از حفظ آن را اجرا می‌کردم. البته آن‌ها حقه من را می‌فهمیدند، اما برایم مهم نبود."» سال‌های پیشرفت. ونجلیس در
اما برایم مهم نبود."» سال‌های پیشرفت. ونجلیس در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی در یونان مورد توجه قرار گرفت؛ در این زمان او به عنوان یکی از بنیانگذاران گروه موسیقی فورمیکس فعالیت می‌کرد. این گروه در کنار اجرای آثار هنرمندان دیگر، آهنگ‌های خود را نیز تولید می‌کرد. ونجلیس آهنگسازی بیشتر آثار اصلی گروه را برعهده داشت و نیکو ماستوراکیس نیز ترانه‌های انگلیسی گروه را می‌سرود. در اواخر دهه ۱۹۶۰ ونجلیس یک گروه پراگرسیو راک با نام افرودایتس چایلد را تشکیل داد. پراگرسیو راک در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ و با هدف ارتقای
اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ و با هدف ارتقای موسیقی راک به سطح جدیدی از اعتبار هنری شکل گرفت. در کنار ونجلیس، دمیس روسس خواننده یونانی نیز از اعضای این گروه به‌شمار می‌رفت. زمانی‌که تلاش افرودایتس چایلد برای ورود به بریتانیا ناکام ماند، اعضای آن در پاریس مستقر شدند و نخستین آلبوم خود را در فرانسه تولید کردند. این آلبوم در بیشتر اروپا مورد توجه قرار گرفت. اما پس از انتشار این آلبوم، اعضای گروه به‌خاطر اختلافات داخلی از گروه جدا شدند. ونجلیس در مدت همکاری با افرودایتس چایلد به فعالیت‌های انفرادی نیز
با افرودایتس چایلد به فعالیت‌های انفرادی نیز می‌پرداخت. اما این جدایی باعث تمرکز بیشتر وی روی این‌گونه فعالیت شد. او در این مدت نخستین آلبوم انفرادی رسمی خود را با همکاری چند هنرمند دیگر با نام زمین منتشر کرد. این همکاری برای مدت کوتاهی تحت عنوان اودیسه و با تولید یک تک ترانه با نام هو ادامه یافت. در سال ۱۹۷۴ ونجلیس به فکر پیوستن به یک گروه پراگرسیوراک دیگر با نام یس می‌افتد، اما هرگز این تفکر را عملی نمی‌کند. پس از نقل مکان به لندن و بعد از راه‌اندازی یک استودیوی شخصی، ونجلیس چند آلبوم الکترونیکی را تولید
شخصی، ونجلیس چند آلبوم الکترونیکی را تولید کرد که در میان آن‌ها می‌توان به بهشت و جهنم (۱۹۷۵) اشاره کرد. سینما. مهم‌ترین عامل ورود ونجلیس به دنیای سینما همکاری او با فردریک روسیف کارگردان سرشناس فرانسوی بود. ونجلیس با ساخت موسیقی متن فیلم‌هایی مستند دربارهٔ حیات وحش به کارگردانی روسیف، پروژه‌هایی را در کارنامه خود ثبت کرد. این همکاری‌ها موجب شد تا ونجلیس از سوی چندین کارگردان مطرح جهان مورد توجه قرار گیرد. در سال ۱۹۸۱ با ساخت موسیقی فیلم "ارابه‌های آتش" برنده جایزه اسکار شد این فیلم همچنین جایزه اسکار
برنده جایزه اسکار شد این فیلم همچنین جایزه اسکار بهترین فیلم سال را نیز از آن خود کرد. در سال ۱۹۹۱ برای عضویت در هیئت داوران جشنواره فیلم کن انتخاب شد. یکی از مهم‌ترین آثار ونجلیس، همکاری وی با ریدلی اسکات در فیلم (۱۹۹۲) با بازی ژرار دوپاردیو بود که برای بزرگداشت پانصدمین سالگرد سفر کریستوفر کلمبوس به دنیای جدید ساخته شده بود. آلبوم موسیقی این فیلم در سال ۱۹۹۵ منتشر شد و رکوردهای بسیاری را شکست. سایر کارها. ونجلیس تولید موسیقی اختتامیه المپیک سیدنی (۲۰۰۰) و سرود رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ و المپیک ۲۰۰۴ آتن
سرود رسمی جام جهانی فوتبال ۲۰۰۲ و المپیک ۲۰۰۴ آتن را نیز برعهده داشت. حتی ناسا از موسیقی‌های ساخته او استفاده کرده است. موسیقی ونجلیس تأکید بسیار زیادی روی سینث‌سایزر دارد. برخی از کارشناسان، موسیقی او را به یک ارکستر الکترونیک تشبیه کرده‌اند. به گفته ونجلیس فناوری و موسیقی همیشه با هم بوده‌اند و موسیقی هرچه باشد، یک علم است. دربارهٔ ساخت موسیقی فیلم‌ها نیز کار وی به محض دیدن نسخه خام یک فیلم آغاز می‌شود. این آهنگساز خود را مانند تونلی می‌داند که آشوب صداها پس از عبور از آن تبدیل به موسیقی می‌شود. موسیقی
پس از عبور از آن تبدیل به موسیقی می‌شود. موسیقی آرامی که در تلویزیون ایران ثانیه‌هایی قبل از پخش می‌شد به نام "دختر کوچک دریا" () اثر او است. درگذشت. ونجلیس در ۱۷ مه ۲۰۲۲ در سن ۷۹ سالگی در بیمارستانی در پاریس بر اثر کرونا و نارسایی قلبی درگذشت.
عایشه بعد از پیغمبر کتاب رمانی است که نوشته کورت فریشلر با ترجمه ذبیح‌الله منصوری، نشر امیر کبیر، سال ۱۳۴۳ خورشیدی است. کتاب فوق ترجمه کتابی است با عنوان آلمانی «عایشه همسر محبوب محمد» . این کتاب که نویسنده آن را از زبان ثابت بن ارطات که پلیس مخفی معاویه پسر ابوسفیان بوده نگاشته‌است، مربوط به تحقیقات «ثابت» در مورد عایشه، (همسر محمد پسر عبدالله، پیامبر اسلام و دختر ابوبکر، اولین خلیفه بعد از درگذشت محمد بن عبدالله) می‌باشد. به طوریکه از مطالب کتاب می‌فهمیم عایشه در تمام وقایع سیاسی بعد از درگذشت پیامبر
عایشه در تمام وقایع سیاسی بعد از درگذشت پیامبر اسلام، مستقیم و غیر مستقیم دست داشته‌است. ثابت بن ارطات برای کسب اطلاعات درباره زندگی عایشه و گزارش به معاویه از اشخاص زیر تحقیق می‌کند: نسخه ی زبان آلمانی کتاب موجود می باشد.
شهرستان خمیر یکی از شهرستان‌های استان هرمزگان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر بندر خمیر است. این شهرستان در تاریخ ۷ بهمن ۱۳۸۳ از شهرستان بندرعباس جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان خمیر از شمال تا شرق با شهرستان بندرعباس، از شمال غربی با شهرستان لارستان استان فارس، از غرب با شهرستان بستک، از جنوب غربی با شهرستان بندر لنگه و از جنوب با خلیج فارس همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان خمیر دارای ۳ بخش، ۶ دهستان و ۴ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت
پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان خمیر برابر با ۵۶٬۱۴۸ نفر بوده است.
دمیر دمیرکان ترانه‌سرا و موسیقیدان ترک است. دمیر دمیرکان در ۱۲ آگوست ۱۹۷۲ در آدانا به دنیا آمده‌است. وی کودکی خود را در آدانا گذراند و سپس برای ادامهٔ تحصیل در دانشگاه بیلکنت به آنکارا رفت. او در سال ۲۰۰۳ به همکاری با سرتاب ارنر پرداخت و آهنگ آن‌ها برنده مسابقه یوروویژن شد.
هالوک لونت از خوانندگان سبک راک ترکیه است. هالوک لونت در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ در آدانا متولد شده‌است.
پاتاوه شهری لُرنشین در ایران است. این شهر مرکز بخش پاتاوه در شهرستان دنا در استان کهگیلویه و بویراحمد است. فاصلهٔ آن از یاسوج ۴۵ کیلومتر است. در نزدیکی این شهر یک آبشار نیمه‌بلند و غاری به نام غار دهشیخ که دارای قدمتی طولانی است وجود دارد و بزرگترین روستای اطراف این شهر روستای ده شیخ است که حتی از خود پاتاوه بزرگ تر است. در حاشیه شهر پاتاوه آثاری از چند پل قدیمی وجود دارد. این ناحیه به دلیل ویژگی اقلیمی و جغرافیایی یکی از راه‌های اصلی تیسفون، اصطخر و شوش، بهبهان و اصفهان بوده بر همین اساس پل‌های زیادی در
بهبهان و اصفهان بوده بر همین اساس پل‌های زیادی در همین مکان احداث شده‌است. پل‌ها به دوره پیش از اسلام تعلق داشته و در دوره‌های بعدی بازسازی شده‌است. بزرگ‌ترین این‌ها که آثار آن بهتر به‌جا مانده دارای اتاق‌ها پایه‌ها و مصالحی است که مشابه پل‌های خیرآباد بوده و مربوط به دوران صفوی است.
شـبنم فراح (۱۲ آوریل ۱۹۷۲ در یالووا ترکیه)، خواننده و ترانه‌سرای سبک راک ترک است. زندگی. شبنم فراح در ۱۲ آوریل ۱۹۷۲ در یالووا از پدر و مادری مقدونیه‌ای زاده شد. او نخستین آموزش موسیقی را از پدرش که آموزگار بود آموخت و نخستین گیتارش را در سال نخست دبیرستان بورسا نامیک سوزری دریافت کرد و دورهٔ گیتار اکوستیک را گذراند. در سال دوم به کمک پدرش یک استودیو کرایه کرد واولین گروهش را با نام پگاسوس پدید آورد. پگاسوس نخستین تجربه‌اش را در جشنوارهٔ راک بورسا در سال ۱۹۸۲ به دست‌آورد.
پسته‌ایان (Anacardiaceae) یا تیره ی سماق یا تیره ی بادام هندی، یک تیره از گیاهان گلدار است که ۸۳ سرده و ۸۶۰ گونهٔ شناخته شده دارد. پسته، انبه، سماق و بادام هندی گیاهانی از این تیره هستند. کاربرد. برخی از اعضای این تیره عبارت اند از بادام هندی، پسته، درخت پَر، سماق، انبه، پیچک سمی آمریکایی، فلفل پروئی برخی اعضای این تیره مایعی چسبنده و غلیط تولید می‌کنند که در نهایت سیاه می‌شود و در دباغی به عنوان ورنی یا حتی ثابت‌کننده برای رنگ سرخ به کار می‌رود. در پزشکی گفته می‌شود که آجیل‌های این تیره برای مغز مفید
گفته می‌شود که آجیل‌های این تیره برای مغز مفید هستند. اکولوژی. تیره پسته‌ایان در اقلیم گرمسیری پیشتر یافت می‌شود ولی با این حال گونه‌هایی از آن در اقلیم معتدل نیز رشد می‌کنند. بیشتر گونه‌های این تیره بومی قاره آمریکا، آفریقا و هند هستند. "پسته‌ها" و برخی گونه‌های "سماق" را می‌توان در جنوب اروپا یافت، گونه‌هایی از "سماق" در آمریکای شمالی و گونهٔ "شینوس" تنها در آمریکای جنوبی رشد می‌کند. تبارزایش. سرده پسته گاهی تیرهٔ ویژه‌ای برای خود شناخته شده، چرا که ساختار گلی مختصرتر، کلالهٔ پره‌دار گل، و گردهٔ متفاوتی
گلی مختصرتر، کلالهٔ پره‌دار گل، و گردهٔ متفاوتی دارد. با این حال به علت شکل تخمدان آن را در تیرهٔ پسته‌ایان رده‌بندی می‌کنند، امری که از سوی تحقیقات شکل‌شناختی و ملکولی تأیید شده‌است. در سال ۲۰۰۴ گونهٔ Abrahamia از انبه‌ایان جدا شد. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی.
زکی مورن بازیگر، خواننده و آهنگساز ترکیه‌ای بود. زکی مورن در ۶ دسامبر ۱۹۳۱ در بورسا متولد شد و در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۶ در ازمیر درگذشت. او به خاطر صدای گیرا و تلفظ دقیق کلمات در آهنگ‌هایش که به سبک‌های موسیقی کلاسیک ترک و موسیقی معاصر بودند، مشهور است. زندگینامه. زکی مورن در شهر بورسا، مرکز استان بورسا در غرب ترکیه بزرگ شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ در آکادمی هنرهای زیبای شهر استانبول در رشته هنرهای تزیینی به تحصیل پرداخت و همزمان فعالیت خود را در حرفه موسیقی آغاز کرد. اولین آلبوم او در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. در آن زمان
اولین آلبوم او در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. در آن زمان زکی مورن به‌طور منظم خواننده رادیو استانبول بود. در سال ۱۹۵۵ او اولین آلبوم پرفروش (Gold Record) خود را منتشر نمود. در چهل و پنجمین سال زندگی حرفه‌ای مورن بیش از سیصد آهنگ ساخته و بیش از ششصد آهنگ ضبط نموده بود. از او به عنوان "خورشید" موسیقی کلاسیک ترکیه و همچنین با نام "پاشا" یاد می‌شود. برای سال‌های متمادی او به عنوان "هنرمند سال" انتخاب شده‌است. در دهه شصت و هفتاد میلادی بسیاری از آهنگهای مورن در یونان که در آنجا نیز محبوبیت داشت و همچنین در کشورهای
که در آنجا نیز محبوبیت داشت و همچنین در کشورهای مختلفی از جمله ایالات متحده آمریکا، آلمان و ایران منتشر شده‌است. مورن شاعر با استعدادی نیز بوده و مجموعه Bıldırcın Yağmuru (باران بلدرچین) را در سال ۱۹۶۵ منتشر نموده است. علاوه بر این، او در سینمای ترکیه در ۱۸ فیلم بازی نموده و آهنگسازی بسیاری از آنها را بر عهده داشته‌است. همچنین او برای سرگرمی به نقاشی نیز می پرداخته است. او در سپتامبر ۱۹۹۶ هنگام اجرای زنده بر روی صحنه در شهر ازمیر بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. واقعهٔ مرگ او برای سالها به عنوان یک اتفاق بسیار غم
مرگ او برای سالها به عنوان یک اتفاق بسیار غم انگیز اجتماعی باقی‌ماند و هزاران ترکیه‌ای از مقبرهٔ او دیدن کردند. همچنین پس از مرگ او موزه هنری زکی مورن در شهر بودروم , محل زندگی وی، تأسیس شد. زکی مورن هرگز در طول زندگی اش ازدواج نکرد.در دهه ۵۰ با طرز لباس و رفتارش در صحنه توجه مردم همیشه به سویش معطوف بود. با وجود پوشیدن لباس هاو سبک موی معمولی تر در سالهای اول حرفه اش در سال‌های آینده، در صحنه با مدل مو و آرایش و لباسهای نزدیک به زنانهحاضر میشد.او هرگز بیانیه ای در مورد گرایش جنسی خود منتشر نکرد. شیوه
بیانیه ای در مورد گرایش جنسی خود منتشر نکرد. شیوه زندگی و تمایلات جنسی او تا زمان مرگش همیشه مورد بحث بود.گاهی اوقات در رپورتاژهابعضی کلمات را تایید میکرد ولی هرگز چیز بیشتری نگفت. منابع. https://web.archive.org/web/20140504022638/http://www.zekimuren.net/
سینمای ارمنستان به صنعت سینما در این کشور و همچنین پیشینۀ آن پیش از استقلال اشاره دارد. سینمای جمهوری سابق اتحاد شوروی اگرچه دارای بودجۀ فرهنگ عمومی بودند اما به دلیل فضای بسته و اختناق مرسوم دولت کمونیستی، آنچنان در سینما پیشرو و پیشگام نبودند. با این حال ارمنستان نسبت به دیگر جمهوری‌ها از ۲ منظر در زمینهٔ سینما رشد داشته‌است: اول اینکه استودیوهای دولتی برای ساخت و سازهای سینمایی بسیار زود در این سرزمین سرو شکل گرفت و دیگر آنکه استعدادهای نابی از دل سینمای ارمنستان قد علم کردند که تا پایان کار سیستم حکومت
ارمنستان قد علم کردند که تا پایان کار سیستم حکومت کمونیستی توانستند کارکنند. پیشینه. در ماه مارس ۱۹۲۴ نخستین استودیوی فیلم ارمنی به نام آرمن‌فیلم (به ارمنی: Հայֆիլմ، تلفظ: "های‌کینو") در ایروان بنیاد شد و کار خود را با یک فیلم مستند به نام «"ارمنستان شوروی"» (۱۹۲۴) آغاز کرد. "ناموس" (۱۹۲۵) به کارگردانی هامو بیک-نازاریان نخستین فیلم صامت و سیاه و سفید ارمنی بود. داستان این فیلم بر پایهٔ نمایش‌نامه‌ای از آلکساندر شیروانزاده در مورد ناکامی‌های ۲ دلداده است. این دو در کودکی توسط خانواده‌شان نامزد شده بودند ولی
دو در کودکی توسط خانواده‌شان نامزد شده بودند ولی به خاطر بی‌ناموسی دختر، پدرش او را به عقد شخص دیگری درآورد. نخستین فیلم صدادار "پِپو" نام داشت که در سال ۱۹۳۵ توسط هامو بیک-نازاریان ساخته شد. دههٔ ۷۰. در زمان اتحاد جماهیر شوروی، کارگردانان ارمنی اجازهٔ پرداختن به موضوع نسل‌کشی ارمنی‌ها را نداشتند. "ناهاپِت"، محصول سال ۱۹۷۷، نخستین فیلم ارمنی بود که به نسل‌کشی ارمنی‌ها پرداخت. میان سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۰ خبری از تولید و ساخت ساز داستانی نبود اما با پایان گرفتن جنگ جهانی دوم کم‌کم تولیداتی مستند و گزارشی توسط