payamvha/North_RAG huggingface dataset:
دیوار چهارم مفهومی ناتورالیستی است که اولین بار توسط آندره آنتوان و امیل زولا دربارۀ چگونگی ساختار صحنۀ نمایش مطرح شد. ریشه. این اصطلاح از تئاتر، جایی که سه دیوار اطراف صحنه را محصور می‌کنند، می‌آید. این در حالی است که یک "دیوار چهارم" نامرئی به خاطر تماشاگر کنار گذاشته می‌شود. دیوار چهارم صحنه‌ای است که مخاطب درحال تماشای آن است و با آن مانند یک آینه یک طرفه برخورد می‌کند. مخاطب از حضور داستان آگاه است اما داستان از حضور مخاطب آگاه نیست. آندره آنتوان و دیوار چهارم. آندره آنتوان برای تحقق نظرات ناتورالیستی
چهارم. آندره آنتوان برای تحقق نظرات ناتورالیستی خود و اميل زولا، در زمينهٔ صحنه آرايی تا بدان جا پيش می‌رود كه مسئلهٔ «دیوار چهارم» را مطرح کرده و می‌گوید که بهترین روش برای صحنه‌آرایی کاملِ یک نمایش آن است که صحنه به طور کامل و بدون توجه به آن‌که تماشاگر در تماشاخانه وجود دارد آرایش شده و زمانی‌که دکور و میزانسن آماده شد، آنگاه کارگردان تصمیم بگیرد که کدام دیوار بهتر است برداشته شود تا تماشاگران نمایش را تماشا کنند. برتولت برشت و شکستن دیوار ‌چهارم. صحبت‌کردن به شکلی مستقیم و بی‌واسطه با مخاطبان، دیوار
به شکلی مستقیم و بی‌واسطه با مخاطبان، دیوار چهارم را می‌شکند‌ و توهم واقعی بودن نمایش را از میان می‌برد. برای نم‌ونه در بسیاری از آثار برتولت برشت مانند دایره گچی قفقازی شخصیت «گروشا» درباره کودکی به نام «مایکل» این‌گونه با مخاطبان صحبت می‌کند: «"خودم بزرگش کردم، آیا خودم هم باید نابودش کنم؟ نمی توانم."» نمونه‌ها. برای نمونه می‌توان به الیور هاردی، مهران مدیری و سیامک انصاری اشاره کرد که با نگاه کردن به دوربین طنز کارشان را بیشتر می‌کنند. در دنیای سینمایی مارول شخصیت ددپول نیز دیوار چهارم را می‌شکند.
بُرون‌گِرایی و دَرون‌گِرایی ، یک صفت شخصیتی و یک بُعد اصلی (مرکزی) در نظریهٔ شخصیت انسان است. این دیدگاهی است که توسط کارل یونگ در سال ۱۹۲۰ عمومیت و محبوبیت یافت؛ هرچند که هردوی آنها درک همگانی محسوب شده، و مفهوم مورد استفاده از آن در روان‌شناسی، با منظور اصلی او متفاوت است. یونگ در آن به مسئله گرفتن انرژی انسان از دنیای بیرونش می‌پرداخت. بسیاری از افراد درون‌گرایی را با سکوت و خجالت همراه می‌دانند در مقابل آن انسان‌های برون‌گرا افرادی هستند که اجتماعی و شاد هستند. گاهی به اشتباه درونگرایی با غیر اجتماعی
هستند. گاهی به اشتباه درونگرایی با غیر اجتماعی بودن و برونگرایی با اجتماعی بودن اشتباه گرفته میشود. افراد کم‌رو، لزوما از افراد یا تعاملات اجتماعی بیزار نیستند، بلکه آن ها فقط ارتباط بین فردی را ناخوشایند یا ناراحت کننده می‌دانند. ممکن است فردی خجالتی و اجتماعی، خجالتی و غیراجتماعی، غیرخجالتی و اجتماعی، یا غیرخجالتی و غیراجتماعی باشد. این نظریه یونگ بر این اصل استوار است که درون‌گراها انرژی خود را از درون خود دریافت می‌کنند (ایده‌ها و مفاهیم را از ذهن) و برون‌گراها انرژی خود را از دنیای بیرون خود و در
و برون‌گراها انرژی خود را از دنیای بیرون خود و در ارتباط با دیگران. برون‌گرایی در تمایل به بیرون رفتن، پرحرفی، و رفتار پر انرژی نمایان می‌شود، در حالی که درون‌گرایی بیشتر در رفتار انفرادی و خویشتن‌داری آشکار می‌گردد. تقریباً همهٔ مدل‌های جامعِ شخصیتی شامل این چند مفهوم در پیکربندی‌های مختلف هستند. مثال‌ها عبارتند از: پنج عامل بزرگ شخصیت، روان‌شناسی تحلیلی یونگ، مدل سه عاملیِ هانس آیزنک، ۱۶ عامل شخصیت یا پرسش‌نامه ۱۶ عامل شخصیتِ ریموند کاتل، پرسش‌نامه شخصیتی چندمحوری مینه‌سوتا و آزمون شخصیت مایرز–بریگز.
چندمحوری مینه‌سوتا و آزمون شخصیت مایرز–بریگز. برون‌گرایی و درون‌گرایی هردو معمولاً به عنوان یک زنجیرهٔ پیوستهٔ واحد نگریسته شده‌اند؛ بنابراین، بیشتر بودنش در یکی از آن دو مستلزم کاهش در دیگری است. کارل یونگ و توسعه‌دهندگان شاخص مایرز بریگز دیدگاه‌های متفاوتی ارائه می‌دهند و باور دارند که همه هر دو گرایش برون‌گرایی و درون‌گرایی را دارند، (و معمولاً) یکی از آن دو بر دیگری غالب است. با این حال، به جای تمرکز بر رفتار فردی، یونگ: "درون‌گرایی" به عنوان «نوع نگرشی که برحسب روش برخورد در جهت‌گیری در زندگی از طریق
که برحسب روش برخورد در جهت‌گیری در زندگی از طریق محتویات ذهنی روانی نمایان می‌شود» (تمرکز بر فعالیت‌های روانی درونی)، و "برون‌گرایی": به عنوان «نوع نگرشی که بر حسب شدت علاقه بر روی جسم خارجی تعریف می‌شود» (جهان خارج). تاریخچه. نخستین‌بار یونگ واژه‌های «درون‌گرا» و «برون‌گرا» را در سخنرانی خود در دانشگاه کلارک در سال ۱۹۰۹ به کار برد. کتاب «انواع روان‌شناختی» او در سال ۱۹۲۱ منتشر شد و این مفاهیم را به تفصیل شرح داد. در دهه‌های بعد، این مفاهیم در نظریه‌های متعددی در روان‌شناسی شخصیت گنجانده شدند؛ از جمله
متعددی در روان‌شناسی شخصیت گنجانده شدند؛ از جمله نظریه هانس آیزنک که این صفات را به سطح تحریک‌پذیری مغز پیوند می‌دهد. انواع. برون‌گرایی و درون‌گرایی به‌عنوان دو انتهای یک پیوستار شخصیتی در نظر گرفته می‌شوند. بسیاری از نظریه‌های صفات شخصیتی، این دو را نه به‌عنوان دو دستهٔ جداگانه، بلکه به‌عنوان یک بُعد پیوسته در نظر می‌گیرند. در این دیدگاه، افراد می‌توانند در هر نقطه‌ای از این طیف قرار بگیرند. برخی افراد ممکن است ویژگی‌های هر دو تیپ را داشته باشند که به آن‌ها «دوگرا» (ambivert) گفته می‌شود. برون‌گرایی.
آن‌ها «دوگرا» (ambivert) گفته می‌شود. برون‌گرایی. برون‌گرایی حالتی است که در آن فرد رضایت و انرژی روانی خود را بیشتر از منابع بیرونی مانند تعاملات اجتماعی، رویدادهای محیطی و محرک‌های بیرونی دریافت می‌کند. افراد برون‌گرا معمولاً اجتماعی، مشتاق، پر حرف، جسور و با نشاط هستند. آن‌ها اغلب از بودن در جمع، مهمانی‌ها، کارهای گروهی، و فعالیت‌های جمعی مانند تظاهرات عمومی یا رویدادهای فرهنگی و سیاسی لذت می‌برند و در این فضاها انرژی می‌گیرند. برون‌گراها معمولاً از تنها بودن خسته می‌شوند و تمایل دارند همیشه با دیگران
بودن خسته می‌شوند و تمایل دارند همیشه با دیگران در تعامل باشند. آن‌ها بیشتر با محیط اطراف خود ارتباط برقرار کرده و اغلب در فعالیت‌های گروهی عملکرد خوبی دارند. درون‌گرایی. در مقابل، درون‌گرایی حالتی است که در آن فرد رضایت و انرژی روانی خود را از درون خود و دنیای ذهنی‌اش می‌گیرد. افراد درون‌گرا معمولاً محتاط، ساکت، درون‌نگر و تحلیلی هستند. آن‌ها ترجیح می‌دهند وقت خود را صرف فعالیت‌های فردی مانند مطالعه، نوشتن، مدیتیشن یا تأمل کنند و از جمع‌های بزرگ دوری می‌کنند، چرا که این موقعیت‌ها برایشان خسته‌کننده یا
چرا که این موقعیت‌ها برایشان خسته‌کننده یا آزاردهنده است. درون‌گراها اغلب پیش از صحبت کردن به‌طور عمیق فکر می‌کنند و در تصمیم‌گیری محتاط هستند. برخی خجالتافراد به اشتباه درون‌گرایی را با خجالتی بودن یا اضطراب اجتماعی یکی می‌دانند، در حالی که درون‌گرایی بیشتر یک ترجیح است تا یک ترس یا اضطراب. درون‌گراها الزاما از تعامل اجتماعی نمی‌ترسند، بلکه صرفاً محیط‌های آرام‌تر را ترجیح می‌دهند. در مطالعه‌ای از سوزان کین، نویسنده کتاب «آرام»، درون‌گرایی به‌عنوان ترجیح افراد برای سطوح پایین‌تر تحریک محیطی توصیف شده‌است،
برای سطوح پایین‌تر تحریک محیطی توصیف شده‌است، نه به‌عنوان مشکلی که باید درمان شود. دوگرایی (Ambiversion). دوگرایی حالتی است که در آن فرد ویژگی‌هایی از هر دو تیپ درون‌گرا و برون‌گرا را دارد و در شرایط مختلف می‌تواند رفتارهای متفاوتی از خود نشان دهد. دوگراها معمولاً از نظر رفتاری منعطف‌تر هستند و بسته به موقعیت ممکن است اجتماعی یا گوشه‌گیر ظاهر شوند. این ویژگی به آن‌ها اجازه می‌دهد هم از تعاملات اجتماعی لذت ببرند و هم از تنهایی بهره‌مند شوند. سنجش. میزان برون‌گرایی و درون‌گرایی معمولاً با استفاده از ابزارهای
و درون‌گرایی معمولاً با استفاده از ابزارهای خودسنجی (self-report) ارزیابی می‌شود، هرچند ارزیابی‌های مبتنی بر نظر دیگران (مانند گزارش دوستان، همکاران یا مشاهده مستقیم) نیز کاربرد دارند. ابزارهای خودسنجی معمولاً به دو صورت طراحی می‌شوند: ابزارهای واژگانی (lexical) که از صفات توصیفی استفاده می‌کنند و ابزارهای عبارتی (statement-based) که از جملاتی در مورد رفتار یا نگرش استفاده می‌کنند. ابزارهای واژگانی. در روش واژگانی، از صفت‌هایی مانند «خوش‌مشرب»، «پر‌حرف»، «کم‌حرف» یا «ساکت» برای سنجش این بُعد شخصیتی استفاده
یا «ساکت» برای سنجش این بُعد شخصیتی استفاده می‌شود. صفاتی که نشان‌دهندهٔ درون‌گرایی هستند به‌صورت معکوس نمره‌گذاری می‌شوند تا در نهایت یک طیف پیوسته از برون‌گرایی تا درون‌گرایی حاصل شود. لوئیس گلدبرگ (Lewis Goldberg) در سال ۱۹۹۲ یک فهرست ۲۰ واژه‌ای به‌عنوان بخشی از نشانگرهای پنج عامل بزرگ شخصیت توسعه داد. همچنین، جرالد سوسیِر (Gerald Saucier) نسخه‌ای کوتاه‌تر شامل ۸ واژه را به‌عنوان «مینی‌مارکرها» ارائه کرد. با این حال، بررسی‌ها نشان داده‌اند که نسخهٔ اصلی مینی‌مارکرهای سوسیِر برای نمونه‌های غیربومیِ
اصلی مینی‌مارکرهای سوسیِر برای نمونه‌های غیربومیِ انگلیسی زبان عملکرد روان‌سنجی ضعیف‌تری دارد. به همین دلیل، نسخهٔ جدیدی با عنوان "Mini-Markers بین‌المللی" توسعه یافت که اعتبار و پایایی بالاتری در ارزیابی برون‌گرایی و سایر ابعاد شخصیتی دارد، به‌ویژه در جمعیت‌های غیربومی انگلیسی‌زبان. ضریب پایایی آلفای کرونباخ برای این ابزار در میان انگلیسی‌زبانان بومی ۰٫۹۲ و در میان غیر بومی‌ها ۰٫۸۵ گزارش شده‌است. ابزارهای عبارتی. در روش عبارتی، از جملاتی استفاده می‌شود که رفتارها یا نگرش‌های خاصی را توصیف می‌کنند، مانند:
رفتارها یا نگرش‌های خاصی را توصیف می‌کنند، مانند: «در مهمانی با افراد زیادی صحبت می‌کنم» یا «اغلب در کنار دیگران احساس ناراحتی می‌کنم». پاسخ‌دهنده باید میزان انطباق خود را با این جملات مشخص کند. در حالی‌که ابزارهای عبارتی در جمعیت‌های آمریکای شمالی اعتبار قابل قبولی دارند، در فرهنگ‌ها یا زبان‌های دیگر ممکن است چندان دقیق نباشند. برای مثال، جمله‌هایی که به مهمانی‌ها اشاره دارند برای افرادی که به دلایل فرهنگی یا شخصی در چنین موقعیت‌هایی شرکت نمی‌کنند، کاربردی نخواهند بود. همچنین، زبان محاوره‌ای و بومی
نخواهند بود. همچنین، زبان محاوره‌ای و بومی آمریکایی برخی از این جملات ممکن است برای کاربران غیرانگلیسی‌زبان دشوار و مبهم باشد. نظریه آیزنک. هانس آیزنک ویژگی برون‌گرایی–درون‌گرایی را به عنوان میزان تعامل و ارتباط فرد با دیگران تعریف کرد. او معتقد بود این تفاوت‌های رفتاری ناشی از تفاوت‌های فیزیولوژیکی در مغز انسان هستند. آیزنک این تفاوت‌ها را به فعالیت سیستم فعال‌سازی مشبک صعودی (ARAS) در قشر مغز مرتبط دانست. این مسیر مغزی در تنظیم میزان هوشیاری نقش دارد. طبق نظریه او، درون‌گراها سطح برانگیختگی پایهٔ بالاتری
نظریه او، درون‌گراها سطح برانگیختگی پایهٔ بالاتری دارند، در حالی که برون‌گراها سطح پایین‌تری از تحریک‌پذیری مغزی دارند. در نتیجه، برون‌گراها برای رسیدن به سطح مطلوب تحریک، به محرک‌های محیطی بیشتری مانند تعاملات اجتماعی نیاز دارند، اما درون‌گراها تمایل دارند از تحریک اضافی اجتناب کنند. آیزنک برون‌گرایی را ترکیبی از دو گرایش اصلی می‌دانست: تکانشگری (impulsiveness) و جامعه‌پذیری (sociability). او بعدها ویژگی‌های خاص‌تری از جمله سرزندگی، سطح فعالیت، و هیجان‌پذیری را به آن اضافه کرد. این ویژگی‌ها در ساختار
را به آن اضافه کرد. این ویژگی‌ها در ساختار سلسله‌مراتبی شخصیت آیزنک به پاسخ‌های رفتاری خاصی مانند شرکت در مهمانی‌ها یا فعالیت‌های اجتماعی تبدیل می‌شوند. آیزنک همچنین این ویژگی را با چهار خُلق‌وخو در پزشکی یونان باستان مقایسه کرد. در این طبقه‌بندی، خُلق‌های صفراوی (choleric) و دموی (sanguine) با برون‌گرایی، و خُلق‌های سوداوی (melancholic) و بلغمی (phlegmatic) با درون‌گرایی مطابقت دارند. مطالعات روی دوقلوها نیز نشان داده‌اند که این بُعد شخصیتی دارای مؤلفه‌های ژنتیکی مشخصی است. عوامل زیستی. اهمیت نسبیِ عوامل
ژنتیکی مشخصی است. عوامل زیستی. اهمیت نسبیِ عوامل ژنتیکی در مقابل عوامل محیطی در تعیین سطح برون‌گرایی، موضوعی بحث‌برانگیز و محور بسیاری از پژوهش‌ها است. مطالعات روی دوقلوها نشان داده‌اند که میزان وراثت‌پذیری این ویژگی بین ۳۹٪ تا ۵۸٪ متغیر است. در عین حال، تأثیر محیط خانوادگی مشترک بسیار کمتر از عوامل محیطی فردیِ غیرمشترک بین خواهر و برادرهاست. هانس آیزنک فرض کرد که برون‌گرایی ناشی از تفاوت در برانگیختگی قشری (cortical arousal) مغز است. او پیشنهاد کرد که درون‌گراها سطح فعالیت قشری بالاتری دارند و به‌طور مزمن
سطح فعالیت قشری بالاتری دارند و به‌طور مزمن بیشتر تحریک‌شده‌اند، بنابراین تمایل دارند از محرک‌های محیطی شدید دوری کنند. در مقابل، برون‌گراها برای رسیدن به سطح مطلوب برانگیختگی، نیازمند تحریک بیشتر هستند و به همین دلیل به‌دنبال فعالیت‌های اجتماعی می‌روند. شواهدی در حمایت از این نظریه وجود دارد؛ از جمله اینکه درون‌گراها در پاسخ به محرک‌هایی مانند آبلیمو، بزاق بیشتری ترشح می‌کنند، که نشان‌دهندهٔ فعالیت بالاتر سیستم فعال‌سازی مشبک صعودی (ARAS) در مغز آن‌ها است. برون‌گرایی همچنین با حساسیت بیشتر دستگاه دوپامینی
برون‌گرایی همچنین با حساسیت بیشتر دستگاه دوپامینی مزولیمبیک (mesolimbic dopamine system) نسبت به محرک‌های پاداش‌دهنده مرتبط است. این حساسیت بیشتر دوپامین ممکن است یکی از دلایل تجربهٔ بیشتر هیجان مثبت در افراد برون‌گرا باشد. مطالعات تصویربرداری مغزی نشان داده‌اند که درون‌گراها جریان خون بیشتری در لوب پیشانی و تالاموس قدامی دارند)(ناحیه‌هایی مرتبط با پردازش درونی مانند برنامه‌ریزی و حل مسئله). در حالی‌که در برون‌گراها نواحی‌ای مانند شکنج سینگولیت قدامی، لوب گیجگاهی، و تالاموس خلفی‌(که درگیر تجربه‌های حسی و
گیجگاهی، و تالاموس خلفی‌(که درگیر تجربه‌های حسی و هیجانی هستند) فعال‌ترند. تحقیقات دیگر نشان داده‌اند که درون‌گرایی با افزایش ماده خاکستری در قشر پیش‌پیشانی راست و اتصال آهیانه-گیچگاهی راست و همچنین افزایش حجم ماده سفید مغز در ارتباط است. در نهایت، مطالعات تصویربرداری عصبی کارکردی حاکی از آن‌اند که برون‌گرایی با فعالیت بیشتر در نواحی‌ای مانند قشر پیش‌پیشانی، آمیگدال، و شکنج گیجگاهی میانی همراه است. رفتار. برون‌گراها تمایل بیشتری به فعالیت‌های اجتماعی دارند، در حالی که درون‌گراها اغلب ترجیح می‌دهند در
در حالی که درون‌گراها اغلب ترجیح می‌دهند در فعالیت‌های انفرادی مانند مطالعه یا نوشتن شرکت کنند. برخی پژوهش‌ها نشان داده‌اند که افراد برون‌گرا از تعاملات اجتماعی انرژی می‌گیرند، در حالی که درون‌گراها ممکن است پس از چنین تعاملاتی خسته شوند. تفاوت‌های رفتاری مختلفی میان برون‌گرایان و درون‌گرایان مشاهده شده‌است. بر اساس یک پژوهش، برون‌گرایان تمایل دارند لباس‌های تزیینی و جذاب‌تری بپوشند، در حالی که درون‌گرایان ترجیح می‌دهند لباس‌هایی راحت و کاربردی بر تن کنند. همچنین برون‌گرایان بیشتر به موسیقی شاد و پرانرژی
همچنین برون‌گرایان بیشتر به موسیقی شاد و پرانرژی علاقه‌مندند، در حالی که درون‌گرایان ترجیح می‌دهند موسیقی آرام‌تری گوش دهند. نحوه چیدمان محل کار نیز با شخصیت افراد در ارتباط است: برون‌گرایان معمولاً دفاتر کاری خود را تزئین می‌کنند، درها را باز می‌گذارند و برای استقبال از دیگران صندلی اضافه می‌گذارند. در مقابل، درون‌گرایان محیط کار خود را طوری می‌چینند که تعاملات اجتماعی را به حداقل برسانند. با این حال، مطالعات تجربه‌نگاری نشان می‌دهند که رفتارهای برون‌گرایانه و درون‌گرایانه اغلب همپوشانی دارند و هر دو گروه
و درون‌گرایانه اغلب همپوشانی دارند و هر دو گروه می‌توانند در شرایط خاصی مشابه عمل کنند. پیامدها. تحقیقات نشان داده‌اند که بین برون‌گرایی و احساس شادی رابطه وجود دارد. افرادی که برون‌گراتر هستند، به طور میانگین رضایت بیشتری از زندگی گزارش می‌کنند. با این حال، برخی شواهد نشان می‌دهند که رفتارهای برون‌گرایانه صرفاً نشان‌دهنده شادی بیشتر نیستند و ممکن است بازتابی از انتظارات فرهنگی یا میل به تأیید اجتماعی باشند. برخی از مطالعات نشان داده‌اند که برون‌گرایان بیشتر درگیر رفتارهای ضداجتماعی یا پرخطر می‌شوند، در
درگیر رفتارهای ضداجتماعی یا پرخطر می‌شوند، در حالی که درون‌گرایان با ویژگی‌هایی همچون هوش، عمق فکری و موفقیت تحصیلی در ارتباط هستند. تفاوت‌های منطقه‌ای. در برخی فرهنگ‌ها مانند فرهنگ‌های غربی و ایالات متحده، برون‌گرایی ارزش بیشتری دارد و رفتارهای اجتماعی پاداش می‌گیرند، در حالی که در فرهنگ‌هایی مانند چین، ژاپن و هند، گرایش بیشتری به سمت ارزش‌گذاری بر سکوت، تأمل و درون‌گرایی دارند. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که مردم مناطق کوهستانی (مثلاً در ایالت‌های شمال‌غرب آمریکا) نسبت به ساکنان مناطق ساحلی یا شهری،
آمریکا) نسبت به ساکنان مناطق ساحلی یا شهری، درون‌گراتر هستند. پیوند با شادی و رضایت از زندگی. برخی مطالعات، همبستگی مثبتی بین برون‌گرایی و شادکامی نشان داده‌اند. با این حال، عوامل دیگری مانند روان‌رنجوری نیز تأثیر قابل توجهی دارند. همچنین برخی پژوهشگران معتقدند که تأکید بیش از حد فرهنگی بر برون‌گرایی، ممکن است منجر به نادیده‌گرفتن ارزش‌های درون‌گرایی شود. بیشتر مطالعات روان‌شناختی نشان می‌دهند که برون‌گرایی با احساسات مثبت و رضایت از زندگی رابطه دارد. افراد برون‌گرا به دلیل تعاملات اجتماعی بیشتر و تجربه
برون‌گرا به دلیل تعاملات اجتماعی بیشتر و تجربه بیشتر عاطفه مثبت، سطح شادی بالاتری را گزارش می‌کنند. با این حال، این رابطه در صورت کنترل عامل «روان‌رنجوری» کاهش می‌یابد، و برخی محققان بر این باورند که روان‌رنجوری (نه درون‌گرایی یا برون‌گرایی) پیش‌بینی‌کننده اصلی شادکامی است. همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد افراد درون‌گرا زمانی که بتوانند محیط‌های آرام و مطابق با ترجیحاتشان را داشته باشند (موسوم به «طاقچه‌های ترمیمی»)، می‌توانند به سطح شادی قابل توجهی دست یابند.
ای‌میول یا امیول یک شبکهٔ نظیر-به-نظیر (peer-to-peer) برای جابجایی اطلاعات است که برای ویندوز ساخته شده‌است. ئی‌میول در سال ۲۰۰۲ به عنوان یک آلترناتیو برای ئی‌دانکی۲۰۰۰ عرضه شد. این نرم‌افزار به شبکه ئی‌دانکی و شبکهٔ کد دسترسی دارد. نرم‌افزار ئی‌میول تحت ++Microsoft Visual C نوشته شده‌است. نرم‌افزار منبع باز است و تحت GNU GPL منتشر می‌شود. مشخصات. فایل‌های در جایی جز هارد کاربران ذخیره نمی‌شوند، فقط نشانی آنها در چندین سرور که برای این منظور اختصاص داده شده‌اند ذخیره می‌شوند. اکثر سرورهای کنونی تقلبی هستند
ذخیره می‌شوند. اکثر سرورهای کنونی تقلبی هستند که معمولاً توسط دشمنان شبکه‌های نظیر به نظیر (شرکت‌های سینمایی) یا سازمان‌های امنیتی کشورهای مختلف، برای نظارت بر شبکه یا نابودی آن برپا شده‌اند. معمولاً این گونه سرورها مشخصات تعداد کاربران یا فایل‌هایی که لینک کرده‌اند را به طرز غلو شده‌ای نشان می‌دهند. نرم‌افزار دارای یک سیستم اعتبار دهی کاملاً منحصر به فرد می‌باشد که باعث می‌شود که فقط کاربرانی بتوانند فایل‌های دیگران را به سرعت دانلود کنند، که قبلاً به دیگران در مورد فایل‌های خود چنین اجازه‌ای را داده
دیگران در مورد فایل‌های خود چنین اجازه‌ای را داده بودند. البته نسخه‌های هک شده نرم‌افزار که این سیستم را دور می‌زنند نیز موجود هستند.
ساموئل زل (در انگلیسی: Sam Zell) (۲۸ سپتامبر ۱۹۴۱ - ۱۸ مهٔ ۲۰۲۳) میلیاردر یهودی‌الاصل آمریکایی و مالک چند شرکت ساختمانی و روزنامه‌های لس‌آنجلس تایمز، شیکاگو تریبیون، نیویورک نیوزدی و تیم بیسبال شیکاگو کابز بود. وی فارغ التحصیل رشته وکالت از دانشگاه میشیگان آمریکا بود. منابع. Wikipedia contributors، "Sam Zell،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sam_Zell&amp;oldid=207541990
آزمون فراصوت یکی از روش‌های آزمون‌های غیر مخرب است. در این روش امواج فراصوت با فرکانس بالا و با دامنه کم به داخل قطعه فرستاده می‌شوند. امواج فراصوت ارتعاشات مکانیکی هستند که توسط ترنسدیوسرهای پیزوالکتریک در ماده الاستیک ایجاد می‌شوند. فرکانس امواج فراصوت عموماً بین ۰/۱ مگاهرتز تا ۵۰ مگاهرتز است. در اکثر کاربردهای صنعتی از فرکانس ۰/۵ مگاهرتز تا ۱۵ مگاهرتز استفاده می‌شود. این امواج پس از برخورد به هر گسستگی بازتابیده می‌شوند و قسمتی از این امواج به سمت حسگر رفته و حسگر آن را دریافت می‌کند. از روی دامنه و زمان
و حسگر آن را دریافت می‌کند. از روی دامنه و زمان بازگشت این امواج می‌توان به مشخصه‌های این گسستگی پی برد. از کاربردهای این روش می‌توان به اندازه‌گیری ضخامت و تشخیص عیوب موجود در قطعات نام برد. یکی از امتیازات مهم این روش توانایی آن در تشخیص عیوب بسیار کوچک به علت استفاده از فرکانس بالا و در نتیجه طول موج بسیار کوچک است . اجزای سیستم آزمون فراصوت. اجزای سیستم آزمون فراصوت در شکل روبرو نمایش داده شده‌اند. در این سیستم، محرک(Pulser) موجی الکتریکی را به ترانسدیوسر فرستنده می‌فرستد.این امواج بسیار کوتاه (معمولاً
فرستنده می‌فرستد.این امواج بسیار کوتاه (معمولاً حدود ۰/۱µsec)، تکرار شونده (با تناوب حدود ۱ میلی ثانیه) و دارای دامنه‌ای در اندازه صدها ولت هستند. ترانسدیوسر این موج الکتریکی را به موج صوتی تبدیل می‌کند. موج صوتی در داخل ماده منتشر شده و در صورت وجود هر گونه ناپیوستگی در ماده منعکس می‌شود. موج منعکس شده توسط ترانسدیوسر گیرنده دریافت می‌شود و به موج الکتریکی تبدیل می‌شود. این امواج، سپس بر روی اسیلسکوپ نمایش داده می‌شوند و همچنین برای تحلیل دقیقتر ممکن است به کامپیوتر فرستاده شوند. واحد محرک−گیرنده. واحد
به کامپیوتر فرستاده شوند. واحد محرک−گیرنده. واحد محرک−گیرنده در کاربردهای میدانی و کارگاه‌ها استفاده می‌شود و معمولاً دارای یک اسیلوسکوپ برای نمایش داده‌ها نیز می‌باشد. وظیفه اصلی این واحد فرستادن سیگنال محرک به ترنسدیوسر فرستنده و دریافت سیگنال از ترنسدیوسر گیرنده می‌باشد. این واحد همچنین معمولاً دارای میکروپروسسورهای متعددی برای مقاصد کالیبره کردن و تحلیل داده‌ها نیز می‌باشد. ترنسدیوسرهای فراصوت. ترنسدیوسرهای مورد استفاده در آزمون فراصوت از جنس کریستال‌های پیزوالکتریک می‌باشند. انواع مختلفی از این
پیزوالکتریک می‌باشند. انواع مختلفی از این ترنسدیوسرها موجود است که هر یک ویژگی‌های خاص خود را دارا است. مهم‌ترین این ویژگی‌ها که باعث تمایز بین آن‌ها می‌شود عبارتند از: چیدمان ترنسدیوسرها. در آزمون فراصوت چیدمان ترنسدیوسرها به یکی از حالات زیر است: نمایش داده‌های آزمون. اِی‌اسکن. اگر توسط ترنسدیوسر فرستنده سیگنالی فرستاده شود و توسط گیرنده دریافت شود، سیگنال حاصله سیگنالی است بر حسب زمان و در نتیجه سیگنالی است یک بعدی. به این سیگنال، سیگنال ای اسکن (A-Scan) گویند. بی‌اسکن. اگر ترنسدیوسر را بر روی نمونه
گویند. بی‌اسکن. اگر ترنسدیوسر را بر روی نمونه مورد آزمون حرکت دهیم و در هر نقطه سیگنالی فرستاده و دریافت شود، مجموعه‌ای از سیگنال‌های یک بعدی نتیجه خواهد شد. در نتیجه سیگنال حاصله ماتریسی دو بعدی است که می‌توان آن را به صورت یک تصویر دو بعدی نمایش داد. به این گونه نمایش سیگنال فراصوت بی اسکن (B-Scan) گویند. گاهی سیگنال بی اسکن به صورت سیگنالی یک بعدی نمایش داده می‌شود، بدین صورت که از هر ای اسکن زمانی که سیگنال دارای حداکثر دامنه است تعیین می‌گردد، پس برای هر موقعیت ترنسدیوسر مقداری زمانی خواهیم داشت و
هر موقعیت ترنسدیوسر مقداری زمانی خواهیم داشت و می‌توان این مقدار زمانی را بر حسب مکان ترسیم نمود. سی‌اسکن. حال اگر پویش دو بعدی صورت گیرد، یعنی یکی از سطوح نمونه پویش شود، آنگاه سیگنال حاصله تصویری سه بعدی از نمونه مورد آزمایش می‌دهد که به آن سی اسکن (C-Scan) گویند. البته همانطور که بی اسکن را می‌توان به صورت سیگنالی یک بعدی نمایش داد، سیگنال سی اسکن را نیز می‌توان به صورت دو بعدی نمایش داد. تحلیل داده‌های فراصوت. علی‌رغم این که روش فراصوت دارای مزایای زیادی است و می‌تواند به لحاظ نظری عیوب بسیار کوچک را
است و می‌تواند به لحاظ نظری عیوب بسیار کوچک را تشخیص دهد، اما در عمل به علت وجود نویز قدرت تشخیص این روش بسیار پایین‌تر از مقادیر نظری است. نکته حائز اهمیت آن است که امروزه با وجود ترنسدیوسرهای با حساسیت‌های بالا که در این آزمون‌ها استفاده می‌شود، نمی‌توان انتظار بهبود قابل توجهی به لحاظ سخت‌افزاری در این زمینه داشت. در واقع برخلاف بسیاری از آزمون‌های دیگر در این روش محدودیت نه بر روی سخت‌افزار بلکه بر روی روش‌های مورد استفاده در پردازش سیگنال‌های فراصوت می‌باشد مزایا و معایب. مزایا: معایب:
آزمون مایعات نافذ که با نام بررسی نفوذی مایع (LPI) و همچنین بررسی نفوذی رنگزا (PT) شناخته می‌شود، یک روش بازرسی گسترده و اقتصادی است که برای تشخیص و بررسی عیوب و ترک‌های سطحی در مواد غیرمتخلخل مانند فلزات، پلاستیک‌ها و سرامیک‌ها استفاده می‌شود. با وجود کاربرد این روش برای مواد آهنی و غیرآهنی، برای مواد آهنی معمولا از آزمون ذرات مغناطیسی استفاده می‌شود. دلیل این کار این است که در روش آزمون مغناطیسی، امکان تشخیص عیوبی که در فاصله‌ی کمی از سطح هستند نیز ممکن است. آزمون مایعات نافذ برای تشخیص عیوبی مانند
است. آزمون مایعات نافذ برای تشخیص عیوبی مانند ترک‌های مویی، تخلخل سطحی، نشتی در محصولات جدید و ترک‌های خستگی در ریخته‌گری، آهنگری و جوشکاری مورد استفاده قرار می‌گیرد. تاریخچه. آزمون مایعات نافذ ابتدا در صنعت راه آهن و در اوایل قرن بیستم استفاده شد. در روش‌های ابتدایی آهن و مواد سفیدکننده مورد استفاده بودند؛ به این صورت که در مرحله‌ی اول یک نفر سطح را با حلالی روغنی تمیز می‌کرد و سپس گچ و یا دیگر مواد سفیدکننده را روی سطح می‌ریخت. این کار باعث می‌شد تا روغن از طریق ترک‌ها جذب سفیدکننده شود. با انجام این
از طریق ترک‌ها جذب سفیدکننده شود. با انجام این کار، محل ترک‌ها مشخص می‌شد و کارمندان به تعمیر کردن آن‌ها می‌پرداختند. در اوایل 1940 رنگ قابل مشاهده به روغن اضافه شد تا تشخیص عیوب راحت‌تر شود. پس از مدتی، صنعت‌های دیگر نیز کم کم به استفاده از این روش برای تشخیص عیب‌ها روی آوردند. تجربه نشان داد که دما و زمان نیز عامل مهمی هستند. این اتفاق باعث شد دستور و قواعدی برای این روش نوشته شود تا نتایجی استاندارد و یکنواخت فراهم شود. با گذشت زمان دستور العمل‌های این روش تکامل پیدا کردند و بهتر شدند که این امر امکان
روش تکامل پیدا کردند و بهتر شدند که این امر امکان ارائه نتایج با استاندارد بالا را برای مهندسان طراحی و تولید فراهم می‌کند. نحوه‌ی کار. اساس کار آزمون مایعات نافذ مویینگی است. مایع با تنش سطحی پایین‌تر در نواحی عیب سطحی خشک و تمیز نفوذ می‌کند. نفوذکننده ممکن است با استفاده از غوطه‌ور کردن در نفوذکننده، اسپری کردن یا فرچه کشیدن (brushing) انجام‌ شود. پس از گذشت زمان کافی، نفوذ کننده‎‌ی اضافه پاک می‌شود و ماده‌ی آشکار ساز (developer) روی سطح پاشیده می‌شود. ماده‌ی آشکار ساز از طریق ایجاد تضاد در رنگ، به بیرون
آشکار ساز از طریق ایجاد تضاد در رنگ، به بیرون کشیدن نفوذکننده از عیب کمک می‌کند و باعث می‌شود تا بخش‌های غیرقابل مشاهده برای بازرس، راحت‎‌تر دیده شود. بازرسی تحت نور فرابنفش یا نور سفید انجام می‌شود که با نوع رنگ مورد استفاده ( فلورسنت یا غیرفلورسنت) متناسب است. مراحل انجام آزمون. 1. تمیزکاری اولیه سطح آزمایشی برای حذف هر گونه خاک، رنگ، روغن، گریس یا هر چیزی که ممکن است مانع رسیدن نفوذکننده به عیب‌ها شود و یا باعث تشخیص نادرست شود، تمیز می‌شود. برای تمیز کردن سطح جهت بازرسی مایعات نافذ، می‌توان از روش‌های
سطح جهت بازرسی مایعات نافذ، می‌توان از روش‌های متنوعی به‌طور مجزا و یا همزمان استفاده کرد. روش‌های تمیزکاری ممکن است شامل حلال‌ها، تمیز کردن قلیایی و یا چربی زدایی با بخار باشند. هدف نهایی این مرحله این است که سطح کاملا تمیز شود؛ به‌طوری که تمامی عیب‌ها به سطح راه داشته باشند و همچنین خشک و فاقد آلودگی باشند. 2. استفاده از نفوذ کننده مرحله‌ی بعدی استفاده از نفوذکننده روی سطح مورد نظر است. نفوذکننده معمولاً یک مایع متحرک با رنگی درخشان و خاصیت تر کنندگی زیاد است که برای زمانی مشخص اعمال می‌شود تا در هر عیبی
است که برای زمانی مشخص اعمال می‌شود تا در هر عیبی نفوذ کند. (عمدتا بین ۵ تا ۳۰ دقیقه). این زمان (dwell time) معمولا به نوع نفوذکننده استفاده شده، ماده آزمایش شده و اندازه عیوب مورد نظر بستگی دارد. عیوب کوچک نیاز به زمان بیشتری برای نفوذ دارند. به دلیل خاصیت آن‌ها، باید دقت شود که نفوذکننده بر پایه حلال را بر روی سطحی که قرار است با یک آشکار ساز قابل شست و شو با آب بازرسی شود، استفاده نکرد. ۳. پاک کردن نفوذکننده‌ی اضافی پس از گذشتن زمان انتظار، لازم است تا نفوذ کننده را از سطح پاک کرد. انجام این کار معمولا