payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ساختگی می‌دانند. تحریر این قرآن حدود سده نهم با رقم ساختگی بایسنقر مورخ ۸۲۳ ه‍.ق است. دو صفحه اول، فهرست اسماءالسور به خط رقاع در خانه‌های شطرنجی و زمینه طلاپوشی از قرن سیزدهم است. دو صفحه افتتاح، تمام تذهیب با پیشانی و ذیل به خط رقاع، اسامی سوره‌ها به خط رقاع و قلم زر تحریردار و فواصل آیات ستاره نشان است. نگارنده کتاب راهنمای گنجینه قرآن دلایلی ارائه می‌دهد که صفحه اسم بایسنقر ساختگی است. برخی دیگر نیز بر همین نظرند؛ زیرا تاریخ اتمام آن ـ یعنی ۸۳۷ ه‍.ق ـ مقارن با مرگ بایسنقر است. . شعر. هنر دیگر بایسنقر
مقارن با مرگ بایسنقر است. . شعر. هنر دیگر بایسنقر شعر و شاعری بود. او دنباله رو سنت شعر درباری بود، که در آن ایام دیگر به مدیحه‌سرایی محدود نبود و دامنه بسیار گسترده‌تری داشت هر چند از زبان او نقل می‌کنند که گفته‌است امیر نباید به سرودن شعر بپردازد. با این وجود ابیات پراکنده‌ای از او در تذکره دولتشاه سمرقندی نقل شده‌است؛ و با برادرانش: الغ‌بیگ در سمرقند و ابراهیم در شیراز، دربارهٔ شعر فارسی مکاتبه می‌کرده‌است. او اشعار امیر خسرو دهلوی را بر اشعار نظامی گنجوی، که الغ بیگ می‌پسندید، ترجیح می‌داد. این غزل از
که الغ بیگ می‌پسندید، ترجیح می‌داد. این غزل از سروده‌های اوست: نقاشی و موسیقی. بایسنقر در نقاشی و موسیقی نیز قریحه‌ای ذاتی داشت، اما توانایی‌هایش را بیشتر در خوشنویسی به کار برد. حمایت از مورخان. بایسنقر مشوق تاریخ‌نگاری به زبان فارسی نیز بود. گر چه هیچ‌یک از تاریخ‌نگاران عهد تیمور و تیموریان به مقام والای رشید الدین فضل‌الله و عطا ملک جوینی در دوره مغول دست نیافتند، اما برخی از آن‌ها آثار برجسته‌ای از خود به جای گذاشتند که مهم‌ترین آن‌ها حافظ ابرو «متوفی ۸۳۳ ه‍.ق/ ۱۴۳۰ م» است. حافظ ابرو، سخت مورد تشویق و
ه‍.ق/ ۱۴۳۰ م» است. حافظ ابرو، سخت مورد تشویق و توجه بایسنقر بود و تاریخ کبیر خود را به نام بایسنقر نوشت که به زبدةالتواریخ معروف است و فصیحی خوافی آن را مجمع‌التواریخ سلطانی می‌خواند. ظاهراً این کتاب در سال ۸۲۹ ه‍.ق یا ۸۳۰ ه‍.ق خاتمه یافته‌است و احتمالاً به توصیه شاهرخ پدر بایسنقر، چهارمین قسمت مجمع التواریخ را به صورت کتابی مستقل تحریر و به بایسنقر اهدا شده‌است. به نظر بازیل گری، بایسنقر در تهیه و مصور کردن متون تاریخی بیشتر از نسخه‌های دیوان اشعار توجه داشت. حمایت از هنرمندان. او را مؤسس و بانی زیباترین
حمایت از هنرمندان. او را مؤسس و بانی زیباترین شکل کتاب‌آرایی در ایران می‌دانند. تحت حمایت او چهل نفر کاتب و خطاط به راهنمائی مولانا جعفر تبریزی معروف به جعفر بایسنقری که خود او نیز شاگرد عبدالله بن میر علی است به نسخه‌برداری و تکثیر کتاب‌های مختلف و تولید آثار هنری مشغول بودند. وی به وسیله پرداخت دستمزدهای گزاف و اعطای انعام فراوان و شاهانه، هنرمندترین استادان خوشنویسی و تذهیب را نزد خود نگاه می‌داشت و آنان برای وی ظریف‌ترین آثار هنری را در خط، تذهیب، جلدسازی و صحافی به وجود می‌آوردند. کتاب‌های کتابخانه
و صحافی به وجود می‌آوردند. کتاب‌های کتابخانه وسیع این شاهزاده هم‌اکنون در تمام جهان پراکنده‌است و هرجا که هست در کمال حرمت و دقت نگاهداری می‌شود. کانون هنری بایسنقر در هرات به‌نام دارالصنایع کتاب سازی معروف بود و کتاب‌های پدیدآمده در دوره بایسنقری شامل نفیس‌ترین مینیاتورها و استادانه‌ترین خوشنویسی‌ها هستند که به زیبایی تمام صحافی و جلد آرایی گشته‌اند. شاهنامه بایسنقری. ذوق شعر دوستی بایسنقر متوجه شاهنامه نیز شد. وی دستور داد نسخه‌ای از شاهنامه را برای او استنساخ کردند که به «شاهنامه بایسنقری» شهرت دارد.
استنساخ کردند که به «شاهنامه بایسنقری» شهرت دارد. این کتاب که به سال ۸۲۹ ه‍.ق تحریر یافته‌است یکی از برجسته‌ترین نمونه‌های هنر ایرانی و بلکه هنر اسلامی است. مقدمه‌ای که به امر بایسنقر بر شاهنامه فردوسی نوشته شده‌است را برخی بسیار سودمند دانسته‌اند. هرچند ملک الشعرا بهار آن را «سرتاسر خلاف حقیقت و خلاف منطق و برضد تاریخ» می‌داند. مکتب هرات. بایسنقر به همراه پدرش شاهرخ از جمله مشوقان بزرگ سبک هنری یا مکتب هرات بود. او گرایش شدیدی به ماندن در هرات داشت و مورخان یکی از دلایل ماندگاری بایسنقر در هرات را،
مورخان یکی از دلایل ماندگاری بایسنقر در هرات را، شکوفایی حیات فرهنگی در آن شهر می‌دانند که بایسنقر می‌توانست علایق سرشار هنری و فکری خود را در آن شهر به خوبی تعقیب کند. پس از آنکه بایسنقر از نبردِ پیروزمندانه با ترکمانان در ۸۲۳ ه‍.ق بازگشت و مولانا جعفر تبریزی، بعدها ملقب به جعفر بایسنقری، استاد مسلّم خط نستعلیق و سایر استادان فن را از تبریز به همراه آورد، هرات تبدیل به مرکز هنر خوشنویسی شد. با این همه مرکز نگارگری به حمایت ابراهیم، برادر بایسنقر، چندگاهی شیراز و مدتی نیز اصفهان بود؛ اما عاقبت توفیق شاهرخ
و مدتی نیز اصفهان بود؛ اما عاقبت توفیق شاهرخ در تسخیر تمامی قدرت در هرات و توجه وی و بایسنقر به هنر، بسیاری از هنرمندان را از اقصی نقاط ایران به هرات کشاند و سبب شد که مراکز مهم پیشین اهمیت و اعتبار خود را از دست بدهد و در مرتبه‌ای نازل‌تر قرار گیرد. هنرمندان نقاش و خوشنویس و صحاف که در کتابخانه بزرگ شاهی هرات به امر بایسنقر میرزا مشغول به کار بودند، آثار زیادی همچون کتاب‌های شاهنامه، لیلی و مجنون، بوستان و گلستان سعدی را مصور ساختند. مجموع این آثار سبک جدیدی را پدیدآورد که در تاریخ هنر ایران به «مکتب
جدیدی را پدیدآورد که در تاریخ هنر ایران به «مکتب هرات» معروف است. در مکتب هرات تصاویر انسان‌ها به صورت ریز و کوچک ترسیم گشته و مینیاتورها با خطوط ساده و بی‌پیرایه اجرا شده‌اند. سبک هراتی ویژگی خود را داشت. یکی از ویژگی‌های آن، وجود عناصر شرق دور بود که احتمالاً از مبادلهٔ سفیر میان ایران و چین ناشی می‌شد. مشهور است که هنرمندان هرات همراه هیئت‌های سیاسی به خانبالق (پکن) آمد و شد داشته‌اند؛ یکی از آنان، به‌نام غیاث الدین نقاش، که بایسنقر او را برگزیده بود، بعدها شرح سفر خود را نوشت که این شرح در تاریخ حافظ
شرح سفر خود را نوشت که این شرح در تاریخ حافظ ابرو آمده‌است. بازیل گری در بررسی ویژگی‌های سبک هراتی، اهمیت خاصی به تأثیر متقابل تصاویر بر یکدیگر می‌دهد که با اشارات معنی‌دار جان گرفته‌اند. او خاطرنشان می‌کند که این سَرزندگی و تحرک، کاملاً مغایر با خشکی و بی‌روحی چهره‌ها در نگارگری‌های مکتب جلایری است. همچنین، صحنه‌ها با قرارگرفتن افق در نزدیک لبهٔ بالایی، عمق بیشتری یافته‌اند. زمینه‌های فیروزه‌ای متمایل به آبی و سبز، رنگهای عمده در این نگارگری‌ها هستند. پس از مرگ بایسنقر در ۸۳۷ ه‍.ق/۱۴۳۳م در هرات همچنان
از مرگ بایسنقر در ۸۳۷ ه‍.ق/۱۴۳۳م در هرات همچنان به‌صورت مرکزی برای هنر مصور کردن کتاب‌های نفیس برای مدت نسبتاً طولانی باقی ماند. طبق گزارش دوست محمد، در مقدمه آلبوم یا مرقعی که به فرمان ابوالفتح بهرام میرزا یکی از شاهزادگان صفوی در سال ۹۵۱ه‍.ق ۱۵۴۴م فراهم کرده بود، سنتی که بایسنقر میرزا و شاهرخ پدرش بنا گذاشته بودند، به سرپرستی و حمایت علاءالدوله پسر بایسنقر تا سال۸۵۱ه‍.ق/۱۴۴۷م به حالتی زنده باقی ماند.
غاز ، نامی عمومی برای گونه‌هایی از پرندگان است که متعلق به خانوادهٔ مرغابیان (Anatidae) می‌باشند. خانواده مرغابیان شامل قو‌ها و اردک‌ها نیز می‌شود. این گروه از غازها خود به سه سرده تقسیم می‌شوند. غازهای کبود ("Anser") - غازهای سیاه ("Branta") - غاز برفی ("Chen") غازها در زیرخانوادهٔ غازسانان (Anserinae) و به تبار غازتباران (Anserini) تعلق دارند. تعدادی از عروس‌مرغابی‌ها که از خانوادهٔ مرغابی‌های وحشی هستند و در دسته‌بندی دیگری قرار دارند نیز به نام غاز معروف‌اند. خاستگاه گونه‌های غاز اهلی. غازها در بیشتر
خاستگاه گونه‌های غاز اهلی. غازها در بیشتر نقاط جهان دیده می‌شوند و جزء نخستین جانورانی هستند که اهلی شدند (در برخی متون، اهلی شدن غازها را مربوط به ۳٬۰۰۰ سال پیش در مصر می‌دانند) غازهای اهلی را در رنگ‌ها و شکل‌های متفاوتی می‌توان یافت که از نظر جثه بسیار بزرگ‌تر از اجداد وحشی خود هستند. در بسیاری از کشورها، غازهای اهلی از نظر ژنتیکی بهبود یافته‌اند. از انواع غازهای اهلی می‌توان به غاز خاکستری و غاز قونما اشاره کرد.
آیت بن حدّو دژی یا کاخی است بر سر راه کاروان‌های پیشین، بین صحرای بزرگ آفریقا و مراکش. این منطقه به عنوان میراث جهانی از ۱۹۸۷ در سازمان یونسکو به ثبت رسیده‌است و دارای چندین قصبه زیباست که از بخت بد با هر طوفان بخشی از آن آسیب می‌بیند. هر چند که بیشتر ساکنان محلی بیرون از دژ زندگی می‌کنند، هنوز هم می‌توان ده خانواده را در درون کاخ دید. شهر «ایت بن حدو» Ait-Ben-Haddou در دامنه‌های جنوبی کوه‌های بلند اطلس واقع شده و یکی از شگفت انگیزترین مناظر دست‌ساز بشری می‌باشد که در راستای دره‌ای در بیابان صخره‌ای مراکش
که در راستای دره‌ای در بیابان صخره‌ای مراکش واقع شده‌است. این شهر را به خاطر قصبه‌های آن Kasba (ساختمان‌های بلند) می‌شناسند که در کنار هم و پشت دیوارهای دفاعی شهر قرار گرفته و توسط برج‌هایی در گوشه‌ها تقویت گشته‌اند. چنین شهری با نام ksar (قصر) یا شهر مستحکم شناخته می‌شود. «ایت بن حدو» یکی از بهترین نمونه‌های قصر در معماری جنوب مراکش است. بنابر باور افراد محلی، «ایت بن حدو» در سال ۷۵۷ پس از میلاد توسط بن حدو پایه‌گذاری شده، کسی که سنگ قبر او جایی پشت دیوارهای این شهر خفته‌است. هرچند، هیچ‌کدام از
پشت دیوارهای این شهر خفته‌است. هرچند، هیچ‌کدام از ساخت‌و‌سازهای شهر به قبل از قرن هفدهم میلادی بازنمی‌گردند (گرچه رد ساختار و تکنیک‌های مورد استفاده در آنها را می‌توان تا دوران‌های بسیار اولیه جست‌و‌جو نمود). این شهر در اصل در کنار یک مسیر بازرگانی بسیار مهم واقع شده بوده که ساحارا را به مراکش متصل می‌کرده‌است. از آنجا که تا قرن ۱۶ام میلادی تجارت در این مسیر کاهش یافته، این شهر کم‌کم از رونق افتاده و اهمیت خود را از دست داده‌است. امروز بیشتر ساکنان اصلی شهر به آن طرف رودخانه و یک روستای مدرن‌تر مهاجرت
شهر به آن طرف رودخانه و یک روستای مدرن‌تر مهاجرت نموده‌اند که به جاده نیز نزدیک‌تر است. زیبایی این سازه باعث شده لوکشین فیلم‌های معروف و زیادی باشد از جمله و همین‌طور اخیراً در سریال تلویزیونی «بازی تاج وتخت». سال ۱۹۶۲ و هنگام فیلمبرداری فیلم Lawrence of Arabia در «ایت بن حدو» کارگردان دیوید لین بسیاری از خانه‌های در حال فروپاشی قصر را مرمت نمود. بعدها پس از به رسمیت شناخته شدن این مکان توسط یونسکو در سال ۱۹۸۷، بازسازی‌های دیگری صورت گرفت که حداقل بخش‌های جلویی شهر در وضعیت خوبی ظاهر شوند، البته
بخش‌های جلویی شهر در وضعیت خوبی ظاهر شوند، البته ساختمان‌های واقع شده در قسمت پشتی همچنان احتیاج به توجه شدید دارند. پیوند به بیرون. https://aero-tech.ir/aero-plus/tourism/16-the-ksar-of-ait-benhaddou/
موزه تنوع زیستی یکی از موزه‌های شهر تهران است. این موزه در پارک طبیعت پردیسان در شمال غربی تهران قرار دارد. موزه تنوع زیستی در سال ۱۳۸۳ خورشیدی با تأکید بر اهمیت و ارزش تنوع زیستی و در راستای وظایف قانونی سازمان حفاظت محیط زیست ایران آغاز به کار کرده‌است. هدف از ایجاد این موزه عمومی در شهر تهران این بوده‌است که با استفاده از کادر کارشناسان خود نقش مؤثری در تحقیقات، اطلاع‌رسانی و آموزش برای گروه‌های مختلف سنی و علاقه‌مندان به محیط زیست ایفا نماید. طراح موزه احمد گشایشی، مهندس معمار، می‌باشد که از همکاری
احمد گشایشی، مهندس معمار، می‌باشد که از همکاری هنرمندانی نظیر فریده لاشایی، نقاش برجسته، در این اثر معماری بهره برده است. یکی از اشیای جالب در این موزه، قاب پوست ببر خزری می‌باشد. این پوست متعلق به ببر خزری است که در پارک ملی گلستان در سال ۱۳۲۹ هجری شمسی شکار شده است که به روش سنتی دباغی شده و در سال ۱۳۸۳ توسط مهندس سید حسین آقامیری مدیرکل حفاظت محیط زیست استان خراسان به موزه تنوع زیستی اهدا گردید.
مربچه، مرکز دهستان حومه غربی و روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان رامهرمز در استان خوزستان ایران است. مردم این روستا با فامیل‌های محمدیان و مالکی و غیره می باشند که همه آنها با یکدیگر نسبت نزدیک و دور فامیلی دارند. این روستا تقریباً با شهر رامهرمز ۱۵ کیلومتر و با شهر اهواز ۷۰ کیلومتر فاصله دارد. این روستا دارای هوایی گرم و خشک است ولی نسبت به شهر رامهرمز گاهی دارای هوای خنک تری با اختلاف ۳ تا ۶ درجه سانتی گراد بوده‌است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه غربی قرار دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال
دارد و براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن برابر با ۸۴۹ نفر (۲۳۶ خانوار) بوده‌است.
محمدحسین موسوی امین سیاست‌مدار ایرانی بود، که در دوره بیستم به عنوان نماینده تبریز و دوره بیست و چهارم به‌عنوان نماینده هشترود در مجلس شورای ملی حضور داشت. زندگی. محمد حسین موسوی به سال ۱۲۹۸ در یک خانواده روحانی در شهر تبریز به دنیا آمد. تحصیلات دبستانی و دبیرستانی را در تبریز به پایان رساند. سپس برای ادامه تحصیل به تهران رفته و در دانشکده حقوق مشغول به تحصیل شد. پس از چندی جهت گذراندن دوره دکترا به پاریس رفت و در دانشکده حقوق آن شهر که یکی از بهترین دانشکده‌های حقوق آن زمان بود شروع به تحصیل نمود، تا موفق
حقوق آن زمان بود شروع به تحصیل نمود، تا موفق به دریافت دیپلم دکترای حقوق از همان دانشکده شد. پس از بازگشت به ایران، همزمان با کار قضاوت در دیوان کیفر، دادستانی شهرستان، وکالت دادگستری، مستشاری استان مرکز تهران و تدریس دانشگاهی به فعالیت‌های سیاسی و مطبوعاتی پرداخت. در احزاب «مردم» و رستاخیز قائم مقام هر دو حزب شد. مدتی نیز مدیر و صاحب امتیاز روز نامه «مردم» ارگان حزب «مردم» بوده و سه دوره نمایندگی مجلس شواری ملی از شهرستان هشترود و یک دوره سناتور استان آذربایجان شرقی بود. با رویداد انقلاب اسلامی نا گزیر از
شرقی بود. با رویداد انقلاب اسلامی نا گزیر از ترک وطن گشته، در فرانسه اقامت گزیده، پروانه وکالت دادگستری از کانون وکلای فرانسه دریافت داشته و به کار وکالت دادگستری و همزمان به فعالیت‌های سیاسی و مطالعه تحریر و تألیف در رشته حقوقی، سیاسی و ترجمه پرداخت. ۱-دانشکده حقوق تهران، دانشکده حقوق پاریس، حزب مردم ایران، مجلس شورای ملی ایران، ۱۲ سال سه دوره مجلس سنای ایران، حزب رستاخیز ایران، اسناد وزارت دادگستری، کانون وکلای فرانسه
یُمگان یا یَمگان روستایی است در ولایت بدخشان افغانستان. گفته می‌شود ناصر خسرو در این روستا درگذشت و مدفن او در این مکان است. در توضیح این واژه در لغت‌نامه دهخدا چنین آمده است: یمگان [ ی َ / ی ُ ] (اِخ) یمگان دره. از اعمال بدخشان است و منفی و مدفن ناصرخسرو علوی بدانجاست. یمغان. یمکان. (یادداشت مؤلف). نام قصبه‌ای است از بدخشان که بر سمت کاشغر واقع است. گویند مدفن حکیم ناصرخسرو در آنجاست و بعضی گویند در سه روزهٔ آنجاست. (برهان). تبدیل یمگان به یمغان و تعریب به ینبقان مؤید رجحان گاف است بر کاف. بنابه نوشتهٔ
به ینبقان مؤید رجحان گاف است بر کاف. بنابه نوشتهٔ محمدنادرخان در کتاب «راهنمای قطغن و بدخشان» درهٔ یمگان درهٔ ممتدی است مشتمل بر قریب ۱۲ قطعه آبادی، و بلوک یمگان به عنوان «تکاب یمگان» از مضافات قصبهٔ جرم محسوب و مشتمل بر ۲۳ قشلاق است که جمعاً ۲۶۸۰ خانه و قریب ۲۰۰۰۰ نفر نفوس دارد و ازقصبهٔ جرم تا دهان «تنکی کران» یمگان گفته می‌شود. وقصبهٔ جرم از فیض آباد که مرکز بدخشان است شش الی هفت فرسخ فاصله دارد. یکی از آبادیهای یمگان به نام «زیارت حضرت سید» موسوم است و احتمال دارد قبر ناصرخسرو باشد. برخی اهالی اطراف
و احتمال دارد قبر ناصرخسرو باشد. برخی اهالی اطراف جرم، شیعهٔ آغایی خانی (یعنی اسماعیلیهٔ آقاخانی) هستند. (از حاشیهٔ برهان چ معین) :هنگام حمله چنگیز کل اهالی یمگان به کمک ارتش خوارزمشاهی شتافتند اگر خوار است و بیمقدار یمگان مرا اینجا بسی عز است و مقدار ناصرخسرو. منگر بدان که در ده یمگان محبوس کرده‌اند مجانینم. ناصرخسرو. من به یمگان به بیم و خوار و به جرم ایمنند آنکه دزد و میخوارند. ناصرخسرو. ناصرخسرو چو در یمگان نشست آه او از چرخ این کیوان گذشت. عطار. گوشهٔ یمگان گرفت و کنج کوه تا نبیند روی شوم آن گروه.
یمگان گرفت و کنج کوه تا نبیند روی شوم آن گروه. عطار.
موش بَرفی گونه‌ای جانور از خانوادهٔ هامسترهای دم‌کوتاه (Cricetidae) است. این گونه از سایر گونه‌های میکروتوس بزرگتر و دم آن نسبتاً بلندتر است. کف دست ها و پاهای موش برفی برهنه است و در دست فقط چهار انگشت رشد کرده و در کف دستش پنج پینه وجود دارد. منابع. سایت اشتهارد
موش مُغان یا وُل اجتماعی (Microtus socialis) جونده کوچکی است به رنگ قهوه‌ای و دم کوتاه که کاملاً از مو پوشیده شده است. این جونده بومی ایران، چین، سوریه، ترکیه، قزاقستان و اوکراین است و بیشتر در زمین‌های سبز و چراگاه‌ها و کشتزارها زندگی می‌کند.
میگل د سِروانتِس ساآودرا ، (؛ زاده ۲۹ سپتامبر ۱۵۴۷ (با فرض) – درگذشته ۲۲ آوریل ۱۶۱۶ NS) رمان‌نویس، شاعر، نقاش و نمایشنامه‌نویس نامدار اسپانیایی بود. رمان مشهور دن کیشوت - که از پایه‌های ادبیات کلاسیک اروپا به‌شمار می‌آید و بسیاری از منتقدان از آن به عنوان نخستین رمان مدرن و یکی از بهترین آثار ادبی جهان یاد می‌کنند - اثر اوست. به وی لقب شاهزادهٔ نبوغ داده‌اند. برخی رمان دن کیشوت را تاثیرگذارترین رمان ژانر تخیلی (Fiction) می‌دانند. جالب این است که سروانتس کتاب دن کیشوت معروف که تمام اروپا و جهان را در زمان
دن کیشوت معروف که تمام اروپا و جهان را در زمان خود معطوف نموده بود را در زندان و در دوران گذراندن زمان زندانی خود نوشته بود. زندگی. پدر وی پزشک بود. در سال ۱۵۵۱ پدرش به همراه خانواده به وایادولید مهاجرت کرد. اما میگل در سال ۱۵۵۶ به کوردوبا رفت. دربارهٔ تحصیلات ابتدایی میگل ابهاماتی وجود دارد و اما بدون شک تحصیلات وی در سطح دانشگاهی نبوده‌اند. وی در سال ۱۵۵۶ در مادرید مستقر شد. وی در سال ۱۵۶۹ به دستور فیلیپ دوم پادشاه وقت اسپانیا برای شرکت در جنگ به ایتالیا سفر کرد. وی به مطالعه برخی از آثار ادبی در آنجا
سفر کرد. وی به مطالعه برخی از آثار ادبی در آنجا پرداخت و تحت تأثیر هنر ایتالیایی قرار گرفت. سروانتس در جنگ لپانتو شرکت داشته‌است. دست چپ او در این جنگ به دلیل صدمه‌ای که به اعصاب دستش وارد شد از کار افتاد. او همیشه از شرکت در این جنگ با افتخار یاد می‌کرده‌است. او در سال ۱۵۷۲ به زندگی نظامی خود پایان داد و زندگی عادی خود را از سر گرفت. در دوران زندگی خود چند بار به دلایل مختلف زندانی شد. یکی از مهم‌ترین دلایل زندانی شدن او مربوط به اتهامات مالی است. در سال 1597، او به عنوان مأمور جمع‌آوری مالیات در
در سال 1597، او به عنوان مأمور جمع‌آوری مالیات در آندالوسیا فعالیت می‌کرد، اما در برخی از حسابرسی‌های مالی، کمبودهایی مشاهده شد که به او نسبت داده شد. به دلیل این مشکلات مالی، او به زندان انداخته شد. البته گفته می‌شود که در این دوران زندان، سروانتس بخشی از "دن کیشوت" را نوشت یا ایده آن را پرورش داد. علاوه بر این، او در دوران جنگ هم تجربه زندانی شدن توسط دزدان دریایی الجزایری را داشت و چند سال را به عنوان زندانی در الجزایر سپری کرد تا اینکه خانواده‌اش او را آزاد کردند. مرگ. سِروانتِس در سال ۱۶۱۶ در سن ۶۸
آزاد کردند. مرگ. سِروانتِس در سال ۱۶۱۶ در سن ۶۸ سالگی درگذشت. براساس اسناد تاریخی موجود، جسد و تابوت سِروانتِس، به وصیت او پس از مرگش در سال ۱۶۱۶ در صومعه پابرهنگان تثلیث دفن شد. اما پس از اتفاقاتی که در این صومعه افتاد جسد سِروانتِس نزدیک به چهارصد سال گُم شد. سرانجام در سال ۲۰۱۵ باقی‌مانده چند قطعه کوچک از استخوان‌های او در عمق صومعه‌ای در مرکز بخش قدیمی شهر مادرید کشف شدند.
زَرده‌بَر یا زَردبَر، پلنگ‌موش یا موش هفت‌رنگ ، پستاندار کوچکی است از خانوادهٔ راسویان (Mustelidae)، زیرخانوادهٔ راسوئیان (Mustelinae). این جانور در زیستگاه‌های بیابانی، نیمه‌بیابانی، مناطق استپی، بوته‌زارها و خارستان‌ها زندگی می‌کند، از مناطق کوهستانی پرهیز می‌کنند و در مزارع کشاورزی هم دیده شده‌اند. منطقه محل سکونت آن‌ها در جنوب شرق اروپا، غرب آسیا و آسیای میانه است و شامل کشورهای، بلغارستان، رومانی، یوگسلاوی، گرجستان، ارمنستان، ترکیه، لبنان، اردن، اسرائیل، فلسطین، صحرای سینای مصر، ایران، افغانستان،
فلسطین، صحرای سینای مصر، ایران، افغانستان، پاکستان، مغولستان، غرب و شمال چین، قزاقستان، ترکمنستان، ازبکستان، تاجیکستان و قرقیزستان می‌شود. طعمه‌های این جانور جوندگان مختلف همچون سنجاب زمینی، همستر ارمنی، جربیل بزرگ، جرد لیبی، ولها، موش خانگی، به همراه انواع کوچکتر پرندگان، خرگوش صحرایی، مارمولک‌ها، ماهی‌ها، قورباغه، حلزون و حشرات (سوسک‌ها و جیرجیرک‌ها) و همین‌طور میوه‌ها و علف‌هاست. مواردی از گرفتن پرندگان اهلی کوچک مانند جوجه و کبوتر و سرقت گوشت‌های دودی و پنیر هم از آن‌ها مشاهده شده است. آنها معمولاً از
پنیر هم از آن‌ها مشاهده شده است. آنها معمولاً از سوراخ‌های جوندگان بزرگی چون جربیل بزرگ، جرد لیبی و سنجاب زمینی را که طعمه‌های اصلیشان هم هستند به عنوان لانه استفاده می‌کنند. این جانور در سال ۱۹۹۶ در رده حفاظتی کمترین نگرانی قرار داشت اما به دلیل ۳۰ درصد کاهش جمعیت در ده سال اخیر اکنون در رده حفاظتی آسیب‌پذیر قرار گرفته است. نابودی زیستگاه‌ها از طریق کشاورزی و از بین رفتن طعمه‌ها با سموم جونده‌کش مهم‌ترین دلایل در خطر گرفتن نسل این جانور هستند. این جانور ۲۹ تا ۳۵ سانتیمتر طول دارد و وزن آنها بین ۳۰۰ تا ۷۰۰
تا ۳۵ سانتیمتر طول دارد و وزن آنها بین ۳۰۰ تا ۷۰۰ گرم است. آنها بیشتر در گرگ‌ومیش صبح و غروب فعالند تا هم به طعمه‌های روزگرد (مانند جربیل و سنجاب زمینی و پرندگان) و هم به طعمه‌های شب‌گرد (بیشتر جوندگان دیگر و حشرات) دسترسی داشته باشند. منابع. ۷
گذرنامهٔ جمهوری اسلامی ایران یک مدرک شناسایی برای شهروندان ایران است که جهت سفر به خارج از کشور صادر می‌شود. دارا بودن گذرنامهٔ جمهوری اسلامی ایران به معنی داشتن تابعیت ایران است. مسئولیت نظارت بر گذرنامهٔ ایرانی به عهدهٔ ادارهٔ کل گذرنامه وابسته به فراجا است.درحال حاضر رتبه جدید پاسپورت ایران رتبه ۸۲ جهان می باشد و مجموعا هر ایرانی می تواند به پنجاه و هشت کشور بدون روادید سفر کند.براساس وب سایت ایندکس می توان گفت گذرنامه ایرانی از پاسپورت کشور های کره شمالی و نیجریه و عراق قوی تر می باشد و اما نسبت به
و نیجریه و عراق قوی تر می باشد و اما نسبت به کشورهای همسایه یعنی ترکیه و عربستان و ارمنستان از پاسپورت ضعیف تیری برخوردار می باشد. تاریخچه. نیاز به گذرنامه در ایران با شکل یکسان و متحدالشکل در اواسط حکومت ناصرالدین‌شاه قاجار حس شد. گذرنامه در آن زمان با عنوان «تذکرهٔ مرور» (مجوز رفت و آمد) وجود داشت اما در سال ۱۲۶۰ خورشیدی کتابچه‌ای تحت عنوان «دستورالعمل تذکرهٔ مرور» توسط وزارت امور خارجه دولت علّیه ایران تهیه و با توشیح ناصرالدین‌شاه به تمامی ولایات سرحدی (مرزی) فرستاده شد تا صدور گذرنامه در کل کشور به
(مرزی) فرستاده شد تا صدور گذرنامه در کل کشور به شکل واحد و با محوریت دارالخلافه تهران باشد. در مقدمهٔ این کتابچه می‌خوانیم: «چون برای دولت لازم است که رعایا و تبعهٔ خود را که به عنوان تجارت و زیارت و سیاحت و مقاصد مهمه به ممالک دول همجوار و هم‌عهد مسافرت می‌نمایند سرپرستی و حمایت نماید و آنها که به اقتضای شرایط عهدنامه‌جات منعقده از حقوق مقرره به توسط سفرا و مأموران خود بهره‌یاب شوند و برای نظم داخله از حالت مسافران خود عموماً استحضار حاصل کرده و اهل کسب و تجارت و صاحبان منظورات مفیده را از اشرار و
کسب و تجارت و صاحبان منظورات مفیده را از اشرار و بیهوده‌گردان و فراریان تمیز داده در جمیع منافع و دفع مفاسدی که از مسافرت حاصل می‌تواند شد اهتمامات لازمه را به عمل آورده و همچنین از واردین ممالک خارجه و دول دوست همجوار استحضار کافی به هم رسانیده نسبت به هر یک امتیازات و حقوق مندرجهٔ در عهدنامه‌جات دوستی و تجارتی را مرعی و ملحوظ دارد و ملک و رعیت خود را از معایب خودسری و مطلق‌العنانی مصون و محروس نماید لهذا برای استحکام و انضباط عمل تذکرهٔ وارد و صادر ممالک محروسه که از قدیم مقرر و معمول است قواعد مقرره را
محروسه که از قدیم مقرر و معمول است قواعد مقرره را در ضمن فصل آتیه به‌درستی برقرار می‌کند» تذکرهٔ مرور توسط مباشرینی که وزارت خارجه منصوب می‌کرد و توسط حاکمان شهرهای مرزی حمایت می‌شدند با مدت اعتبار یک سال صادر می‌شد. در کتابچهٔ یادشده به غیر از شکل و جزئیات این تذکره، به مجازات‌هایی که برای جاعلین در نظر گرفته شده نیز اشاره شده‌است. دارندگان تذکره‌ها باید پیش از پایان مهلت یکسالهٔ تذکره‌های خود، به دفاتر صدور مراجعه و اقدام به تمدید مجوزهای خود می‌کردند در غیر این صورت مشمول پرداخت جریمه می‌شدند. همچنین
غیر این صورت مشمول پرداخت جریمه می‌شدند. همچنین برای آن دسته از زائرین عتبات که پول کافی برای پرداخت هزینهٔ صدور تذکره نداشتند، مجوز صدور سالانه هزار تذکره رایگان در سال به مباشر تذکرهٔ کرمانشاهان داده شده بود. محتویات گذرنامه. گذرنامه‌های ایرانی به رنگ زرشکی می‌باشد که نشان رسمی حکومت فعلی در کشور در بالای جلد آن‌ها درج و عبارت جمهوری اسلامی با فونت کوچک و عبارت ایران با فونت بزرگ و واژهٔ گذرنامه به زبان فارسی و عبارت Islamic Republic of Iran و واژهٔ Passport به زبان انگلیسی نیز در زیر آن نوشته شده‌است.
به زبان انگلیسی نیز در زیر آن نوشته شده‌است. در صفحهٔ مشخصات، بالا سمت چپ شمارهٔ هشت رقمی گذرنامه با اعداد فارسی نوشته‌است و در زیر آن نوع گذرنامه کد کشور و شمارهٔ گذرنامه به زبان انگلیسی درج گردیده‌است؛ و بعد از آن به ترتیب شامل شمارهٔ ملی، نام، نام خانوادگی، نام پدر، تاریخ و محل تولد، شمارهٔ شناسنامه، جنسیت و تاریخ صدور و تاریخ انقضاء به زبان فارسی و انگلیسی درج شده‌است. ایران در سال ۱۳۸۶ اقدام به خرید و واردات کیت بیومتریک سازی گذرنامهٔ بیومتریک برای گذرنامه‌های دیپلماتیک و در سال ۱۳۹۴ برای گذرنامه‌های
دیپلماتیک و در سال ۱۳۹۴ برای گذرنامه‌های عادی کرد. گذرنامهٔ ایرانی دارای ۳۲ صفحه است. در پشت صفحهٔ این گذرنامه درج شده: "دارندهٔ این گذرنامه حق سفر به فلسطین اشغالی را ندارد". منظور از فلسطین اشغالی، دو کشور فلسطین (کرانه باختری رود اردن و نوار غزه) و اسرائیل است. این بدین معناست که تمامی دارندگان گذرنامه ایران حق سفر به این دو کشور را ندارند که این مسئله موجب تبعاتی برای ورزشکاران ایران شده است ؛ به‌طور مثال در دور دوم مقدماتی جام ملتهای زنان آسیا ۲۰۱۶ ، رام‌الله در کرانه باختری میزبان تیم ملی فوتبال زنان
در کرانه باختری میزبان تیم ملی فوتبال زنان ایران بود ولی به دلیل همین مسئله میزبانی از فلسطینی ها سلب و به سری لانکا رسید ؛ چهار سال بعد نیز در دور نخست مقدماتی فوتبال زنان در المپیک ۲۰۲۰ تیم ملی ایران تا ورطه حذف از مقدماتی المپیک به‌دلیل میزبانی فلسطین از این رقباتها رفت ولی در نهایت با کوتاه آمدن کنفدراسیون فوتبال آسیا میزبانی از آنها سلب و به قطر رسید. در گذرنامهٔ ایرانی هر دو صفحهٔ آن تصویر یکی از یادمان‌های ایران نقش بسته‌است که به ترتیب به شرح زیر است: درخواست. برای اخذ گذرنامهٔ ایرانی، متقاضی باید
درخواست. برای اخذ گذرنامهٔ ایرانی، متقاضی باید شخصاً به یکی از دفاتر خدمات انتظامی پلیس +۱۰ مراجعه کند. مدارک مورد نیاز روادید برای شهروندان ایرانی. در سال ۲۰۲۵ گذرنامه ایران در فهرست پاسپورت ایندکس (https://www.passportindex.org/)در رتبه ۸۵ ام است و امکان سفر بدون ویزان به ۱۵ کشور، با ویزای بدو ورود به ۴۴ کشور و با ویزا به ۱۴۰ کشور دارد، و در فهرست ویزا ایندکس(visaindex.com) رتبه ۸۵ را در جهان دارد یعنی به ۴۳ کشور بدون ویزا، به ۳۹ کشور با ویزای آنلاین و به ۱۴۷ کشور با ویزای معمولی (نیازمند مراجعه حضوری به
۱۴۷ کشور با ویزای معمولی (نیازمند مراجعه حضوری به سفارت) می‌تواند سفر کند. دارنده این گذرنامه می‌تواند بدون ویزا به ۱۱ کشور جهان و تنها با ویزای فرودگاهی (بدون مراجعه به سفارت) به ۴۱ کشور جهان سفر کند. در سال ۲۰۲۰ گذرنامهٔ جمهوری اسلامی ایران به ردهٔ ششمین گذرنامهٔ کم‌اعتبار جهان سقوط کرد. در میان ۱۹۹ کشور جهان، گذرنامهٔ ایرانی مقام ۱۹۴ را داراست. پس از پاسپورت ایرانی، گذرنامه‌های یمن، سومالی، سوریه، افغانستان قرار دارند. گذرنامهٔ عراق هم در انتهای جدول است. بر اساس این جدول، گذرنامهٔ کشورهایی چون پاکستان،