payamvha/North_RAG huggingface dataset:
dB است که اغلب منجر به شکایت در مورد پذیرش بد از راه دور روستایی سیگنال همراه است. چند محو. در چند محو شدن دو یا چند راه مختلف گرفته شده توسط این سیگنال با توجه به بازتاب می‌تواند سیگنال برای لغو کردن در مکان‌های خاص یا قوی تر شدن در مکان‌های دیگر (upfade). مخفی، گره مشکل. این پنهان گره مشکل رخ می‌دهد در برخی از انواع شبکه زمانی که یک گره قابل مشاهده است که از یک wireless access point (AP) باشد اما نه از گره‌های دیگر برقراری ارتباط با AP. این منجر به مشکلات در رسانه‌های کنترل دسترسی است. مشترک منابع مشکل.
در رسانه‌های کنترل دسترسی است. مشترک منابع مشکل. بی‌سیم طیف ای است که منابع محدود دارد و به اشتراک گذاشته شده است و توسط تمام گره‌ها در محدوده خود فرستنده است. پهنای باند تخصیص با کاربران مختلف پیچیده می‌شود. اغلب کاربران در حال آگاه شدن اند که آگهی شماره (به عنوان مثال برای IEEE 802.11 تجهیزات یا LTE networks) نیست و ظرفیت خود را، اما با تمام کاربران دیگر و در نتیجه فرد کاربر رأی به مراتب پایین‌تر است. با افزایش تقاضا این ظرفیت بحران است و بیشتر و بیشتر به احتمال زیاد رخ می‌دهد. کاربر-in-the-loop (کرده)
احتمال زیاد رخ می‌دهد. کاربر-in-the-loop (کرده) ممکن است راه حل‌های جایگزین به روزرسانی به فناوری‌های جدیدتر برای بیش از تأمیناست. ظرفیت. کانال. قضیه شانون می‌تواند توصیف حداکثر نرخ داده‌ها از هر یک لینک بی‌سیم که مربوط به پهنای باند هرتز و به سر و صدا در کانال باشد. یکی می‌تواند تا حد زیادی افزایش ظرفیت کانال با استفاده از مایمو تکنیک‌هایی که در آن چندین آنتن یا چند فرکانس می‌تواند از مسیرهای چندگانه به گیرنده بهره‌برداری شود برای رسیدن به حد توان بالاتر – توسط یک عامل از این محصول از فرکانس و هوایی تنوع
توسط یک عامل از این محصول از فرکانس و هوایی تنوع در هر پایان است. تحت لینوکس مرکزی نظارتی دامنه (CRDA) کنترل تنظیم کانال اختصاص یافته است. شبکه. کل شبکه به پهنای باند بستگی دارد که چگونه پاشنده متوسط است (ساختمان متوسط به‌طور کلی بهتر است کل پهنای باند به دلیل آن که حداقل تداخل را داراست) چگونه بسیاری از فرکانس‌های در دسترس هستند چگونه این فرکانس پر سر و صدا هستند چگونه بسیاری از آنتن استفاده می‌شود و این که آیا یک جهت آنتن در حال استفاده است … تلفن همراه شبکه‌های بی‌سیم به‌طور کلی باید ظرفیت‌های خود را به
بی‌سیم به‌طور کلی باید ظرفیت‌های خود را به دلیل استفاده از جهت آنتن و توانایی خود با استفاده مجدد از کانال‌های رادیویی در غیر سلول‌های مجاور و علاوه بر این سلول‌ها را می‌توان بسیار کوچک با استفاده از فرستنده‌های کم قدرت این است که در شهرستان‌ها به ظرفیت شبکه در مقیاس خطی با تراکم جمعیت است. ایمنی. نقاط دسترسی بی‌سیم نیز اغلب نزدیک به انسان است اما رها کردن قدرت از راه دور است که به سرعت پس از قانون مربع معکوس. موقعیت بریتانیا' آژانس حفاظت بهداشت (HPA) است که "... فرکانس رادیویی (RF) قرار گرفتن در معرض از
که "... فرکانس رادیویی (RF) قرار گرفتن در معرض از WiFi به احتمال زیاد کمتر از کسانی که از گوشی‌های تلفن همراه استفاده نمی‌کند ." آن را نیز دیدم "... بدون هیچ دلیل که چرا مدارس و دیگران باید با استفاده از WiFi و تجهیزات است." در اکتبر 2007 HPA راه اندازی جدید "سیستماتیک" مطالعه اثرات شبکه‌های وای فای از طرف دولت انگلستان به منظور آرام کردن ترس است که تا به حال به نظر می‌رسد در رسانه‌ها در دوره اخیر تا آن زمان". مایکل کلارک از HPA می‌گوید: تحقیقات منتشر شده در گوشی‌های تلفن همراه و دکل اضافه نمی‌کند مگر به
در گوشی‌های تلفن همراه و دکل اضافه نمی‌کند مگر به کیفرخواست از WiFi.
شبکهٔ شهری یا شبکه کلانشهری یک «شبکه رایانه‌ای» بزرگ است که معمولاً در سطح یک شهر گسترده می‌شود. در این شبکه‌ها معمولاً از «زیرساخت بیسیم» یا اتصالات «فیبر نوری» جهت ارتباط محل‌های مختلف استفاده می‌شود. در این شبکه امکان دسترسی به یک کلود برای تمام استفاده‌کننده هافراهم می گردد، البته نکته قابل تامل این است که باید بستر فیبر نوری با ظرفیت بالا وجود داشته باشد تا تعداد نودها(BSها) در فواصل نزدیک نصب شده و توان تشعشعی پایینی از انتن‌های بی سیمی انتشار پیدا کند. تعریف. استاندارد IEEE 802-2001 شبکه کلانشهری را
تعریف. استاندارد IEEE 802-2001 شبکه کلانشهری را به صورت زیر تعریف می‌کند: «یک شبکه کلانشهری برای ناحیه جغرافیایی بزرگ‌تری از یک شبکه محلی بهینه شده است، و از حد چندید بلوک ساختمانی تا گستره یک شهر را می‌تواند شامل شود. سرعت شبکه‌های کلانشهری نیز مانند شبکه‌های محلی می‌تواند بسته به کانال‌های ارتباطی از حدود متوسط تا سرعت‌های بالا تغییر کند. مالکیت و اداره یک شبکه شهری می‌تواند در اختیار یک سازمان باشد، ولی معمولاً سازمان‌ها و افراد بسیاری در این امر نقش ایفا می‌کنند. همچنین ممکن است که شبکه‌های شهری به
ایفا می‌کنند. همچنین ممکن است که شبکه‌های شهری به عنوان خدمات عمومی در اختیار و اداره دولت باشد. این شبکه‌ها اغلب برای اتصال شبکه‌های محلی مختلف به یکدیگر بستر مناسب را ارائه می‌دهند.» جنبه‌های فنی. بعضی فناوری‌ها که به این هدف بکار می‌روند عبارت‌اند از «حالت انتقال ناهمگام» (ATM)، فناوری اف‌دی‌دی‌آی و SMDS . این فناوری‌های قدیمی‌تر در حال جایگزین شدن با شبکه‌های کلانشهری هستند که بر اساس «اترنت» (Ethernet) کار می‌کنند (به عنوان نمونه «مترواترنت» (Metro Ethernet) که در بسیاری از مناطق پیاده‌شده است). شبکه
که در بسیاری از مناطق پیاده‌شده است). شبکه کلانشهری که ارتباطات بین «شبکه‌های محلی» را بدون نیاز به کابل‌کشی فراهم کنند نیز ساخته شده‌اند و از ارتباطات «میکروویو» (Microwave)، «رادیویی» (Radio) یا «لیزر مادون قرمز» (Infra-red Laser) استفاده می‌کند. استاندارد DQDB یک استاندارد شبکه کلانشهری برای ارتباطات دیتا است. این استاندارد در استاندارد IEEE 802.6 تعریف شده‌است. با استفاده از استاندارد DQDB شبکه‌ها می‌توانند تا ۳۰ مایل گسترده شوند و در سرعت‌های بین 34 تا 155Mbit/s عمل کنند. خصوصیات. 1-اجازه دسترسی‌های
155Mbit/s عمل کنند. خصوصیات. 1-اجازه دسترسی‌های زیاد و پهنای باند بالا-2- یک ارتباط دائمی برای سرویس‌های محلی موجود در شبکه فراهم می‌کند-3- در یک ناحیه ی جغرافیایی خاص عمل می‌کند-4- تجهیزات نشان داده شده را به راحتی در محیط فیزیکی به یکدیگر متصل می‌کند-4- کنترل شبکه را تحت یک مدیریت محلی امکان پذیر می‌کند. پروتکل‌های موجود در این شبکه. واز پروتکل‌های موجود در شبکه‌های محلی می‌توان (FDDI)، توکن رینگ و اترنت را نام برد. منابع2. کتاب شبکه ج1 از امیرمحمدواحدی (بخش شبکه‌های شهری) پیوند به بیرون. IEEE Standards
شبکه‌های شهری) پیوند به بیرون. IEEE Standards on LANs &amp; MANs
باوهاوس (آلمانی: "Bauhaus"، به معنی: "خانه معماری") نام یک مدرسهٔ معماری و هنرهای کاربردی در آلمان بود که از سال ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۳ به پرورش هنرمندان پرداخت و نقش مهمی در برقراری پیوند میان طرح و فن ایفا کرد. آموزه‌های آن پیش و پس از انحلال به عنوان یکی از نمادهای دوران مدرن شناخته شد و در سال‌های بعد نیز پیروانی داشت. در نهایت این آموزه‌ها شکل یک جنبش هنری را به خود گرفت که از جریانات مهم و تأثیرگذار قرن بیستم محسوب می‌شود. مدرسه باوهاوس در سه شهر آلمان، در سه دوره زمانی (وایمار از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۵، دسائو از ۱۹۲۵ تا
زمانی (وایمار از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۵، دسائو از ۱۹۲۵ تا ۱۹۳۲ و برلین از ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳) و تحت مدیریت سه معمار (والتر گروپیوس از ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۷، هانس مه یر از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰ و لودویگ میس ون دروهه از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳) به فعالیت پرداخت. تاریخچه. والتر گروپیوس در سال ۱۹۱۹ با ادغام "آکادمی هنرهای زیبا" و "مدرسه هنرها و پیشه‌ها"، مدرسه باوهاوس را در وایمار بنیان نهاد. او در نخستین بیانیه خود، نظر ویلیام موریس دربارهٔ تعالی صنایع دستی را با فکر وحدت همهٔ هنرها (با رعایت تقدم معماری) درآمیخت و مرزبندی میان جنبه‌های تزیینی و کاربردی
درآمیخت و مرزبندی میان جنبه‌های تزیینی و کاربردی در هنرها را مردود شمرد. او چندی بعد در سال ۱۹۲۳ اهمیت طراح-صنعتگر در تولید صنعتی کلان را مورد تأکید قرار داد، که به عنوان اصل عمده آموزه باوهاوس دانسته شد. پس از آن کارگاه‌های باوهاوس به صورت آزمایشگاه‌های ساخت پیش نمونه برای تولید ماشینی درآمدند و بسیاری از فراورده‌های این کارگاه‌ها (به خصوص میز و صندلی، منسوجات و لوازم چراغ برقی) با موافقت صاحبان صنایع در خط تولید کارخانه‌ای قرار گرفتند. سبک فراورده‌های باوهاوس خصلت هندسی و ساده داشت و به سبب صرفه‌جویی در
خصلت هندسی و ساده داشت و به سبب صرفه‌جویی در وسایل و مطالعه در کیفیت مواد از پالودگی خط و شکل برخوردار بود. با طراحی تعدادی ساختمان تازه در دسائو (که نتیجه کار گروهی گروپیوس، معلمان و شاگردان بود) باوهاوس از وایمار به مکان جدید انتقال یافت. پس از این تغییر مکان، تأثیر باوهاوس در معماری و هنرهای کاربردی اروپا رخ نمود و تا پایان جنگ دوم نیز پایدار ماند. در سال ۱۹۳۲ لودویگ میس فن در روهه باوهاوس را به برلین انتقال داد، اما فعالیت آن در برلین دیری نپایید چراکه یک سال بعد، در ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ دولت نازی باوهاوس را
یک سال بعد، در ۱۱ آوریل ۱۹۳۳ دولت نازی باوهاوس را تعطیل کرد. چندی بعد موهولی ناگی و برخی دیگر از معلمان مدرسهٔ جدیدی به همین نام در شیکاگو برپا کردند. تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اکثر مدارس طراحی و معماری اروپا و ایلات متحده دست‌کم بخشی از برنامه‌های آموزشی باوهاوس را پذیرفتند. تعدادی از هنرمندان بزرگ قرن بیستم همچون پل کله، واسیلی کاندینسکی، والتر گروپیوس، موهولی ناگی، یوزف آلبرس در این مدرسه هنری تدریس می‌کردند. مدرسه باوهاوس. در سال ۱۹۰۶ در شهر وایمار آلمان، مدرسه هنرها و صنایع دستی به ریاست هانری وان ده ولده
هنرها و صنایع دستی به ریاست هانری وان ده ولده (۱۹۵۷–۱۸۶۳) تأسیس شد. او معتقد بود که که دروس به جای آتلیه، باید در کارگاه و به صورت عملی تدریس شود. وان دو ولد در سال ۱۹۱۹، والتر گروپیوس را به جای خود به عنوان رئیس مدرسه معرفی کرد. والتر گروپیوس در این سال مدرسه را تغییر سازمان داد و آن را باوهاوس (خانه معمار) نامید. در این مدرسه هنرمندان و معماران با هم کار می‌کردند و تحت تأثیر موریس واکسپرسیونیست‌ها، صنایع دستی در مدرسه تدریس می‌شد. بعد از جنگ جهانی اول، مدرسه بیشتر به سمت طراحی صنعتی و فرم‌های مکعب شکل
مدرسه بیشتر به سمت طراحی صنعتی و فرم‌های مکعب شکل ساده گرایش یافت. در سال ۱۹۲۴ والتر گروپیوس در یک یادداشت به نام «هنر و تکنولوژی – یک وحدت جدید» اعلام موضع کرد و در آن تفکر و بینش غالب در مدرسه را تبیین نمود. وی تکنولوژی را یک موضوع مستقل از مقوله هنر نمی‌دانست و بر این نظر بود که در تکنولوژی و تولیدات صنعتی، زیبایی و هنر وجود دارد؛ لذا از مصالح مدرن در ساختمان و تولیدات صنعتی در این مدرسه به دور از هر گونه تزئینات و تنها با نمایش عملکرد ذاتی از آن استفاده شد. از نظر وی و سایر همفکران او، زیبایی هواپیما
شد. از نظر وی و سایر همفکران او، زیبایی هواپیما در پرواز، لوکوموتیو در حرکت بر روی ریل و دستگیره در باز کردن در بود. در همین سال والتر گروپیوس به لحاظ فشارهای سیاسی مجبور شد که مدرسه را به شهر دسائو منتقل کند. وی در این شهر در سال ۲۶–۱۹۲۵ ساختمان مدرسه باوهاوس را طراحی و اجرا کرد. بر سر در این مدرسه عبارت "فرم تابع عملکرد است" نصب شد که نشانه اهمیت عملکرد گرایی و توجه به عملکرد فرم بود. چنان‌که وی می‌نویسد: «یک ساختمان مدرن باید به دور از هر گونه تحریف‌های زائد و بی‌مورد و هر گونه تزئینات و جزئی گرایی باشد
و بی‌مورد و هر گونه تزئینات و جزئی گرایی باشد و جهان مکانیکی و جابه جایی سریع معاصر را منعکس کند». والتر گروپیوس عملکردهای مختلف مدرسه، همچون کلاس‌های درس، دفاتر آموزش، خوابگاه دانشجویان و کارگاه‌ها را در ساختمان‌هایی یا کالبدهای متفاوت جای داد. در سال ۱۹۲۶ گروه معماری تأسیس شد و هانس مایر، معمار سوئیسی، به ریاست آن انتخاب شد. والتر گروپیوس در سال ۱۹۲۷ از ریاست مدرسه کنار رفت و هانس مایر را به جای خود پیشنهاد کرد. مایر پس از انتصاب، گروه معماری را سازماندهی کرد؛ ولی او به دلیل سیاسی در سال ۱۹۳۰ برکنار
کرد؛ ولی او به دلیل سیاسی در سال ۱۹۳۰ برکنار گردید. به جای وی، لودویگ میس فن در روهه به ریاست انتخاب شد. وی نیز در سال ۱۹۳۲ به دلیل توسعه نفوذ نازی برکنار و مدرسه تعطیل شد. لودویگ میس فن در روهه مدرسه را به برلین منتقل کرد ولی نازی‌ها آن مدرسه را نیز در سال ۱۹۳۳ تعطیل کردند. به جز مدیران نامدار این مدرسه، استادان و هنرمندان معروف دیگری با شهرت جهانی در مدرسه باوهاوس تدریس می‌کردند. از آن جمله می‌توان از واسیلی کاندینسکی (۱۹۴۴–۱۸۶۶)، نقاش پیشگام روس تبار، پل کلی(۱۹۴۰–۱۸۷۹) نقاش و نظریه‌پرداز سوییسی، یوهانس
کلی(۱۹۴۰–۱۸۷۹) نقاش و نظریه‌پرداز سوییسی، یوهانس ایتن (۱۹۶۷–۱۸۸۸) هنرمند اکسپرسیونیست سوییسی نام برد. یوهانس ایتن بین سال‌های ۲۳–۱۹۱۹ در باوهاوس تدریس کرد. پس از خروج وی، موهولی ناگی (۱۹۴۶–۱۸۹۵) هنرمند مجاری‌تبار، جانشین او شد. وی تا سال ۱۹۲۸ در باوهاوس تدریس کرد. موهولی ناگی نظرات کانستراکتیویسم را به جای عقاید اکسپرسیونیست ایتن وارد دروس باوهاوس نمود. او پس از ترک باوهاوس، نهایتاً به آمریکا مهاجرت کرد و در آنجا در شهر شیکاگو مدرسه باوهاوس جدید را تأسیس نمود. استادان باهاوس. اولین استادان. از میان سه نفر
استادان باهاوس. اولین استادان. از میان سه نفر استاد فرم‌شناسی دو استاد نقاش: یوهانس ایتن و لیونل فاینینگر و یک استاد مجسمه‌ساز: گرللهارد مارکس بودند. این افراد پیش از آغاز جنگ در گالری برلین در مرکز اصلی مکتب اکسپرسیونیسم فعالیت می‌کردند. یوهان ایتن. متولد ۱۱ نوامبر ۱۸۸۸میلادی در سوئیس. وی معلم مقطع ابتدایی در سوئیس بود و خیلی دیر تصمیم گرفت که نقاش شود و در آکادمی اشتوتگارت به تحصیل مشغول شد. ایتن یک صوفی بود که با هرگونه تفسیر ماتریالیستی از جهان مخالفت می‌ورزید، وی به آیین مزدکی اعتقاد داشت. باورهای او
وی به آیین مزدکی اعتقاد داشت. باورهای او تا مدتی بر باوهاوس تسلط داشت. وی برای مدتی بیش از دو سال، مهم‌ترین استاد باوهاوس بود. هنگامی که گروپیوس ایتن را برای تدریس فرم‌شناسی به کار دعوت کرد او صاحب مدرسه‌ای خصوصی در وین بود و با آدولف لوس و آرنولد شوئنبرگ همکاری می‌کرد. گرهارد مارکس. گرهارد مارکس متولد ۱۸۸۹ میلادی در آلمان بود. مارکس یکی از اعضای ورک باند بود و گروپیوس از این راه او را می‌شناخت. او به عنوان استاد فرم‌شناسی در کارگاه سفالگری به خوبی از عهده مسئولیت خود برآمد. وی در کارگاه چاپ نیز همکاری
مسئولیت خود برآمد. وی در کارگاه چاپ نیز همکاری می‌کرد. لیونل فاینینگر. وی متولد ۱۷ ژوئیه ۱۸۷۱ میلادی و آلمانی- آمریکایی بود. شیوه طراحی گرافیک وی زاویه دار بود. این شیوه بر نقاشی‌هایش نیز تأثیر گذاشت. بعدها تحت تأثیر کوبیسم از شکل‌های هندسی بیشتری استفاده کرد. البته بر خلاف کوبیست‌ها به نقاشی منظره و موتیف‌های معماری و استفاده از رنگ علاقه‌مند بود. استادان جدید. در فاصله میان سال‌های ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ وضعیت مالی باوهاوس بهبود یافته و تعدادی از استادان سابق آکادمی بازنشسته شدند. گروپیوس پنج استاد فرم‌شناسی دیگر
بازنشسته شدند. گروپیوس پنج استاد فرم‌شناسی دیگر را که همگی نقاش بودند استخدام کرد. اسکار شلمر (Oskar Schlemmer)، پل کله (Paul Klee)، واسیلی کاندینسکی (Vassily Kandinisky)، لوتار شره یر (Lothar Schreyer)، جرج ماشه (Georg Muche). اسکار شلمر. اسکار شلمر ویلفرد متولد ۱۸۸۸ میلادی در تابستان ۱۹۲۰ به وایمار آمد تا در مورد نوشته‌ها و طرح‌هایش که در utopia چاپ شده بود توضیحاتی بدهد. گروپیوس از ارتباط شلمر با ورک باند آگاه بود. گروپیوس از وی خواست که مسئولیت ایتن را در کارگاه نقاشی دیواری به عهده بگیرد. لوتار شره
در کارگاه نقاشی دیواری به عهده بگیرد. لوتار شره یر. متولد ۱۸۸۶ میلادی و اولین استاد کارگاه تئاتر، تحصیلات خود را در رشته وکالت به پایان رسانیده و نقاش اکسپرسیونیست بود. گروپیوس در ۱۹۲۱ یکی از تئاترهای وی را در هامبورگ دید و تحت تأثیر آن وی را به باوهاوس دعوت کرد. شره یر به مدت کوتاه در وایمار ماند. در ۱۹۲۳ یکی از تئاترهای خود را به نام Moon Play به نمایش گذاشت و با انتقاد شدید همکارانش مواجه شد و مجبور به استعفا و ترک باهاوس گردید. طرز تفکر شره یر و شیوه یادداشت کردن و طرح نمایشنامه به گونه‌ای بود که
یادداشت کردن و طرح نمایشنامه به گونه‌ای بود که به‌طور دقیق تعلیماتی در خصوص طرز بیان، کوتاهی و بلندی و ریتم صدای هنرپیشه داده و حرکاتی را که به همراه گفتار باید انجام می‌شد روشن می‌ساخت.
آبرنگ یک رنگ‌ماده و نیز نقاشی یا طرحی که با این نوع رنگ‌ماده اجرا شده باشد است. در تولید آبرنگ از رنگ‌دانه و یک مادهٔ چسبنده قابل حل در آب (معمولاً صمغ عربی) استفاده می‌شود. آبرنگ را به‌وسیله قلم مو بر روی کاغذ، مقوا، پاپیروس و… به کار می‌برند. از این جهت با بسیاری از رنگ‌ماده‌های پوششی تفاوت دارد که در آن سایه های رنگ روشن از طریق رقیق کردن رنگ ماده حاصل می‌آید و نه با افزودن سفید. هنرمندان بسیاری همچون وان دایک، آلبرشت دورر، ویلیام ترنر و دیگران از آبرنگ برای خلق آثار خود یا برای تهیه پیش طرح بهره
آبرنگ برای خلق آثار خود یا برای تهیه پیش طرح بهره برده‌اند. آبرنگ در انواع مختلف تیوپی و قرصی به بازار عرضه می‌شود. آبرنگ‌ها به‌طور کلی در دو دستهٔ اصلی قرار می‌گیرند: ساختار کلی انواع آبرنگ‌ها. انواع آبرنگ‌های شفاف یا پوششی (گواش) ترکیبی از انواع رنگدانه‌های مولد رنگ موسوم به پیگمنت هستند که در یک مادهٔ نگهدارندهٔ صمغی یا ژلاتینی حل شده‌اند و پس از حل شدن، دوباره به صورت قرص یا بلوک به بازار عرضه می‌شوند. بدین ترتیب در آبرنگ‌های شفاف، نسبت مواد رنگدانه کم‌تر و مواد نگه دارنده بیشتر است. به همین دلیل نوعی
و مواد نگه دارنده بیشتر است. به همین دلیل نوعی شفافیت شیشه مانند را روی آثار پدیدمی‌آورد و نمی‌توانند رنگ‌های دیگر را پوشش دهند. تکنیک‌ها و شرایط کار با آبرنگ. از مهم‌ترین شرایط اجرایی انجام کارهای هنری با آبرنگ یا گواش، رعایت نظافت رنگ گذاری و رنگ برداری و تمیزی آن هاست. به علاوه در این هنر، سرعت عمل نقاش و توانایی اجرایی و مهارت در استفاده از قلم مو و ابزارهای نقاشی، از اهمیتی فوق‌العاده برخوردار است. برای ایجاد بافت‌های خاص بر روی اثر آبرنگ می‌توان از تکنیک‌های مختلفی استفاده کرد. به عنوان مثال: استفاده
مختلفی استفاده کرد. به عنوان مثال: استفاده از چسب میسکیت : به این گونه است که قبل از عملیات رنگ گذاری چسب را به ناحیه هایی که میخواهیم از رنگ در امان بماند میزنیم و سپس رنگ گذاری کرده و ناحیه ای که چسب استفاده شده را با دست برداشته تاریخچه. نقاشی آبرنگ سابقه‌ای کهن دارد و ردپای آن به نقاشی‌های درون غار اروپای پله لیتیک و نگارنوشت‌های مصریان قدیم می‌رسد. اما خصوصاً در اروپای سده‌های میانه، تاریخ بهره‌گیری این رنگ ماده از رنسانس شروع می‌شود و هنوز ادامه دارد. نقاش آلمانی، آلبرشت دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸) که آبرنگ‌های
نقاش آلمانی، آلبرشت دورر (۱۴۷۱–۱۵۲۸) که آبرنگ‌های زیبایی از گیاهان، حیات وحش و مناظر نقاشی کرده‌است، به عنوان یکی از اولین توسعه دهندگان این رنگ ماده شناخته می‌شود. یک مکتب مهم نقاشی با آبرنگ در آلمان به‌وسیله هانس بول (۱۵۳۴–۱۵۹۳) به عنوان بخشی از رنسانس دورر، رهبری می‌شد. جدای از شروع اولیه، آبرنگ به صورت فراگیر توسط نقاشان باروک و برای تهیه پیش طرح، کپیه‌ها و طراحی‌های بزرگ بکار برده می‌شد. در میان کاربران نخستین این رنگ ماده، وان دایک (در دوران اقامت در انگلستان)، کلود لورین، جیووانی بنه دتو کاستیلیونه،
کلود لورین، جیووانی بنه دتو کاستیلیونه، و بسیاری هنرمندان هلندی و فلمینگی قراردارند. به هر حال تصویرگری گیاهان و حیات وحش قدیمی‌ترین و مهم‌ترین سنت در نقاشی آبرنگ هستند. نقاشی از گیاهان در دوران رنسانس محبوب شد. چه برای تولید باسمه‌های چوبی تصاویر کتاب‌ها و چه به عنوان طراحی‌های جوهری روی کاغذ. نقاشان گیاهان همواره در میان ستوده‌ترین هنرمندان آبرنگ بوده‌اند، امروزه نیز آبرنگ (به جهت قابلیت بی همتای خود در نمایش رنگ‌های ایده‌آل و دقیق) برای تصویرسازی‌های علمی و انتشارات موزه‌ها بکار می‌رود. تصویرسازی از
علمی و انتشارات موزه‌ها بکار می‌رود. تصویرسازی از حیات وحش در قرن نوزدهم با هنرمندانی چون جان جیمز آودوبون به اوج خود رسید، و امروز بسیاری از راهنماهای طبیعت گرایانه با آبرنگ مصور می‌شوند. مداد آبرنگی. مداد آبرنگی نوعی از مداد رنگی است که می‌توان با قلم‌موی نقاشی مرطوب رنگ آن را مانند آبرنگ روی کاغذ پخش کرد. ویژگی نقاشی با مداد آبرنگی این است که اثر هم حالت آبرنگ را دارد، و هم ردّ مداد رنگی در آن دیده می‌شود.
هانس مایر (Hannes Meyer) (زاده ۱۸ نوامبر ۱۸۸۹، درگذشته ۱۹ ژوئیه ۱۹۵۴)، معمار سویسی و پس از والتر گروپیوس از ۱۹۲۸ تا ۱۹۳۰، دومین مدیر باوهاوس در دساو بود. از نظر عقیده اجتماعی و سیاسی او به مارکسیسم گرایش داشت و نظرات او دربارهٔ کار معماران از این گرایش او تأثیر می‌گرفت. او بر آن بود که معماری بیشتر فن است تا هنر و معمار باید ساختمان‌هایی طراحی کند که ارزان تمام شود و طرح باید با کارکرد اجتماعی آن متناسب باشد. سبک او را گاه کارکردگرایی یا فونکسیونالیسم نامیده‌اند. نظرات کمونیستی و اقداماتش در این زمینه
نظرات کمونیستی و اقداماتش در این زمینه باهاوس را با بحران روبرو کرد و سرانجام گروپیوس او را اخراج کرد. او در سال ۱۹۳۰ همراه با چند تن دیگر از معماران باوهاوس به مسکو رفت و در آنجا هم به تدریس در دانشگاه مشغول بود و هم در طرح های بزرگتر شهری همکاری می کرد. ولی در ۱۹۳۶ همراه با شمار دیگری از خارجیان از شوروی اخراج شد. سپس به مکزیکوسیتی رفت و از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۹ برای دولت مکزیک کار کرد. مایر در سال ۱۹۵۴ در سوئیس در گذشت.
لودویگ میس فان در روهه (۲۷ مارس ۱۸۸۶–۱۷ اوت ۱۹۶۹) معمار آلمانی-آمریکایی، و سومین مدیر باوهاوس از ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۳ بود. همکاران و دانشجویان و دیگران معمولاً او را با نام خانوادگی او یعنی میس مورد خطاب قرار می‌دادند. از لودویگ میس فان در روهه، در کنار والتر گروپیوس و لو کوربوزیه به عنوان یکی از استادان پیشرو معماری مدرن یاد می شود. میس مانند بسیاری از معاصران خود به دنبال بنا نهادن یک سبک معماری بود که نمایانگر عصری جدید باشد درست مانند کاری که سبک‌های معماری کلاسیک و معماری گوتیک برای زمان خود انجام دادند. او یک
و معماری گوتیک برای زمان خود انجام دادند. او یک سبک معماری قرن بیستمی تأثیرگذار را خلق کرد که دارای صراحت فراوان و سادگی بود. در ساختمان‌های کامل ساخته شده، او از مصالح جدیدی مانند فولاد صنعتی و صفحات شیشه‌ای برای تعریف فضاهای داخلی استفاده کرده‌است. او تلاش کرد که به سمت نوعی از معماری برود که دارای حداقل چارچوب ساختمانی باشد و دارای یک تعادل در مقابل آزادی ضمنی جریان آزاد فضاهای باز باشد. او ساختمان‌های خود را معماری «پوست و استخوان‌ها» می‌نامید. او در جستجوی یک روش منطقی بود که باعث هدایت فرایند خلاق
جستجوی یک روش منطقی بود که باعث هدایت فرایند خلاق طراحی معماری شود. او بخاطر استفاده از کلمات کوتاه «کمتر بیشتر است» و «خداوند در جزییات است» شهرت دارد. وی در آمریکا و به‌خصوص در مؤسسه فناوری ایلینوی آمریکا آثار مهمی از خود بر جای گذاشت. اوایل دوره زندگی. میس پیش از شروع کار معماری در یک مغازهٔ حکاکی بر روی سنگ و چندین شرکت محلی طراحی داخلی کار کرد و سپس به برلین رفت و به دفتر طراح داخلی برونو پاول پیوست. او حرفه معماری خود را به عنوان یک کارآموز در کارگاه پیتر بهرنس و در سال ۱۹۰۸ میلادی آغاز کرد. میس تا
پیتر بهرنس و در سال ۱۹۰۸ میلادی آغاز کرد. میس تا ۱۹۱۲ در آنجا ماند و در معرض نظریه‌های رایج معماری و فرهنگ مترقی آلمان قرار گرفت. او در کنار والتر گروپیوس و لو کوربوزیه کار می‌کرد و همچنین به عنوان مدیر پروژه‌های ساختمانی سفارت امپراطوری آلمان در سن پترزبورگ تحت نظر پیتر بهرنس بود. استعداد او به سرعت شناخته شد و او با توجه به عدم تحصیلات رسمی دانشگاهی شروع به قرارداد بستن به صورت مستقل کرد. او کم گو، اهل مشاوره و از لحاظ جسمانی با ابهت بود. لودویگ میس برای بخشی از فرایند تبدیل سریع از یک پسر کاسب به یک
بخشی از فرایند تبدیل سریع از یک پسر کاسب به یک معمار که با فرهنگ ممتاز برلین کار می‌کند، نام خانوادگی خود را تغییر داد و نام خانوادگی مادر خود (فان در روهه) که تأثیرگذارتر بود را برگزید. او کار مستقل و حرفه‌ای خود را با طراحی ساختمان‌های طبقات مرفه جامعه با سبک سنتی محلی آلمانی شروع کرد. او نسبت گسترده، نظم عناصر موزون و توجه به رابطه سازه‌های ساخته شده توسط انسان با طبیعت و ترکیب‌های سادهٔ حجم‌های مکعبی کارل فریدریش شینکل متعلق به سبک معماری نئو کلاسیک پروسی (Prussian Neo-Classical) در اوایل قرن ۱۹ را
پروسی (Prussian Neo-Classical) در اوایل قرن ۱۹ را می‌پسندید، در صورتی که در آن دوره گلچین نبودن و درهم ریختگی سبک معماری کلاسیک به دلیل این که با عصر مدرن نامربوط است رایج بود. از سنت گرایی به نوگرایی (مدرنیسم). بعد از جنگ جهانی اول میس در حالی که هنوز کار طراحی خانه‌هایی با فرهنگ سنتی را انجام می‌داد، شروع به انجام به یک سری فعالیت‌های آزمایشی موازی در زمینه سبک بین‌المللی کرد و به همتایان پیش قراول خود در یک جستجوی طولانی ملحق شد تا یک سبک جدید را برای یک دموکراسی صنعتی جدید بیابد. نقاط ضعف سبک سنتی از
دموکراسی صنعتی جدید بیابد. نقاط ضعف سبک سنتی از اوایل قرن ۱۹ میلادی توسط تئوریسین‌ها مترقی مورد حمله قرار گرفته بود. بعد از جنگ جهانی اول انتقاد افزاینده آن‌ها از سبک‌های تاریخی اعتباری قابل توجه به‌دست آورد که بیشتر به عنوان شکست در سبک رهبری سلطنتی اروپا در نظر گرفته می‌شد. معنی و مفهوم. میس نه تنها برای ایجاد یک سبک معماری جدید بلکه برای ایجاد یک زبان معماری تازه که می‌توانست عصر جدید فناوری و تولید را به نمایش بگذارد یک مأموریت بی‌پایان و جاه طلبانه را دنبال می‌کرد. او درست مانند معماری گوتیک در عصر
دنبال می‌کرد. او درست مانند معماری گوتیک در عصر روح گرایی (spiritualism) نیاز به یک معماری پرمعنی را حس می‌کرد که هماهنگ با دوران او باشد. او یک فرایند طراحی منظم را با استفاده از اندیشه‌های منطقی برای رسیدن به اهداف معنوی خود به کار برد. او معتقد بود که پیکربندی و نظم هر جزء معماری باید به یک بیان پیوسته (unified expression) کمک کند. میس با دقت شروع به مطالعه فیلسوفان و اندیشمندان بزرگ گذشته و حال کرد تا بتواند درک خود را از کیفیت و طبیعت عصری که در آن زندگی می‌کند را افزایش دهد. میس احتمالاً بیشتر از هر
می‌کند را افزایش دهد. میس احتمالاً بیشتر از هر پیشرو دیگری در زمینه نوگرایی (مدرنیسم) از فلسفه به عنوان پایهٔ کارهای خود استفاده کرده‌است. معماری میس با سطح بالایی از انتزاع ساخته می‌شد و توصیفات عمومی او از کارهایش فضای بیشتری را برای تفسیر باز می‌گذاشت. با این حال ساختمان‌های او ممکن است بسیار ساده و مستقیم به نظر آیند. مهاجرت به ایالات متحده. موقعیت‌های کاری او پس از سال ۱۹۲۹ رو به کاهش نهاد، در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ میس مدت کوتاهی را به درخواست همکار و رقیبش والتر گروپیوس به عنوان آخرین مدیر باوهاوس که
والتر گروپیوس به عنوان آخرین مدیر باوهاوس که بی‌ثبات بود خدمت کرد. بعد از ۱۹۳۳ فشار سیاسی حزب نازی میس را مجبور کرد تا مدرسه را که با بودجه دولت اداره می‌شد ببندد. او در این سال‌ها ساختمان‌های بسیار کمی ساخت (یکی از کارهای او آپارتمان فیلیپ جانسون در نیویورک بود). سبک او از طرف نازی‌ها به این عنوان که «آلمانی» نیست، رد می‌شد. او ناامید و ناراحت و البته با بی‌میلی وطن خود را در سال ۱۹۳۷ ترک کرد زیرا می‌دید که فرصت‌های او برای ساختن ساختمان به صفر می‌رسند. او پروژه یک ساختمان مسکونی در وایومینگ ایالات متحده
پروژه یک ساختمان مسکونی در وایومینگ ایالات متحده را قبول کرد و بعد از آن پیشنهاد ریاست یک دانشکده معماری در شیکاگو، ایلینوی را پذیرفت. حرفه او در ایالات متحده. میس در شیکاگو، ایلینوی ساکن شد جایی که او به عنوان رئیس دانشکده معماری دانشگاهی که بعدها به مؤسسه فناوری ایلینوی تغییر نام داد، انتخاب شده بود. یکی از فواید قبول کردن این موقعیت آن بود که او می‌توانست کار طراحی ساختمان‌های جدید و همچنین نقشه کلی (master plan) محوطه دانشگاه را انجام دهد. تمام ساختمان‌های او که در دانشگاه انجام شده‌اند هم‌اکنون نیز
او که در دانشگاه انجام شده‌اند هم‌اکنون نیز پابرجا هستند. سبک های فعالیت میس فان در روهه. میس در طی سال‌های فعالیت خود در سبک‌ها متنوعی صاحب نظر بود. برای مثال سبک‌های: