payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ولی اگر اضافات مسیحی حذف شوند، متن او را می‌توان حتی در ضدیت با عیسی یافت؛ مثلاً ἐπάγομαι در یونانی می‌تواند به معنای «[عده‌ای را] گمراه کرد» هم باشد. روایت یوسف چنین است: تاسیتوس، مورخ رومی، در آغاز قرن دوم به عیسی و اعدام او اشاره کرده‌است. تاسیتوس در توصیف آزار مسیحیان توسط نرون می‌گوید: نقاشی گرافیتی از آغاز قرن دوم میلادی وجود دارد که بر روی آن، تصویر مرد جوانی درحال عبادت به درگاه انسان مصلوبی با سر الاغ دیده می‌شود. زیر آن به خط یونانی به تمسخر نوشته شده: «الکسامنوس خدایش را می‌پرستد.» این را
نوشته شده: «الکسامنوس خدایش را می‌پرستد.» این را می‌توان اولین تصویرسازی از تصلیب عیسی محسوب کرد. لوسیان شمش شادی (متولد حدود ۱۲۰ میلادی) در توصیف فردی که مسیحی شد اما نهایتاً عقاید آنان را رد کرد، از مردی می‌گوید که «در فلسطین مصلوب شد، چراکه این فرقهٔ جدید را به دنیا معرفی کرد.» کیفیت تصلیب عیسی. اما اینکه عیسی را چگونه مصلوب کردند، خود موضوعی مبهم‌تر است. در واقع منابع باستانی اینگونه جزئیات خونبار را شرح نمی‌دادند؛ سیسرون، سیاستمدار رومی، دربارهٔ اعمال خشونت‌آمیز نوشته: «سزاوار رومیان و انسان‌های آزاد
خشونت‌آمیز نوشته: «سزاوار رومیان و انسان‌های آزاد نیست که به چنین مسائلی اشاره کنند.» حتی انجیل‌ها هم توضیحی نداده‌اند و فقط نوشته‌اند: «مصلوبش کردند.» البته در خارج از انجیل‌ها اطلاعاتی از چگونگی عمل تصلیب توسط رومیان موجود است. یوسف فلاوی می‌گوید در زمان محاصرهٔ اورشلیم، رومیان چون مملو از خشم و نفرت بودند، خود را با به میخ کشیدن زندانیان در نقاط مختلف بدن سرگرم می‌کردند. گاه مجرمان را با طناب به صلیب می‌بستند تا همان‌جا بمیرند. ولی در عهد جدید اشارات زیادی، مثل ۲۰:۲۵ در یوحنا، وجود دارد که مشخص می‌کند
مثل ۲۰:۲۵ در یوحنا، وجود دارد که مشخص می‌کند برای کشتن عیسی از میخ استفاده کردند. باستان‌شناسان تا به امروز فقط جسد یک فرد مصلوب شده را یافته‌اند. به عقیدهٔ جوئل گرین، این موضوع از آن سبب است که مصلوب‌شدگان به عنوان نشانهٔ عبرت بر روی صلیب می‌ماندند تا طعمهٔ پرندگان شوند. آن فردی که جسدش در سال ۱۹۶۸ میلادی پیدا شده بود را با طناب بسته بودند و میخی را از پاشنهٔ یک پا وارد و از پای دیگر خارج کرده بودند. گاه قربانی را شلاق هم می‌زدند. این مرد یهوحانان بن هگکول نام داشته و احتمالاً حدود سال ۷۰ میلادی، در زمان
نام داشته و احتمالاً حدود سال ۷۰ میلادی، در زمان شورش یهودیان علیه رومیان، مصلوب شده‌است. تجزیه و تحلیل‌ها در مرکز درمانی هداسا نشان داد که او در اواخر دههٔ سوم زندگی‌اش بوده‌است. نحوهٔ مصلوب شدن یهوحانان با توصیفات اناجیل از تصلیب عیسی همخوانی دارد. به گفتهٔ کوئنتیلی، نویسندهٔ رومی قرن اول، «هر زمان که گنهکاری را مصلوب می‌کنیم، شلوغ‌ترین خیابان را برمی‌گزینیم تا بیشترین مردمان او را ببینند و از ترس تأمل کنند.» فرد باید برای ایجاد بیشترین ترس تا جای ممکن بر روی صلیب زنده می‌ماند. البته رومیان این شیوهٔ
بر روی صلیب زنده می‌ماند. البته رومیان این شیوهٔ اعدام را برای تحمیل بیشترین زجر انتخاب نکرده بودند، بلکه—همان‌طور که در توصیفات سنیکا، نویسندهٔ رومی؛ و اسفار مکابیان پیداست—هدف آن بود که مجرم به مرگی حقیرانه بمیرد. خودِ روایات انجیل‌ها نیز آشکار می‌کنند که با عیسی هم چنین رفتاری کردند: بر روی او تف می‌کنند، به سر و صورتش می‌زنند، تمسخر و توهین می‌کنند و حتی نزدیک‌ترین دوستانش تنهایش می‌گذارند. در روایات انجیل‌ها، تقصیرنامه‌ای (titulus در لاتین) بر روی صلیب عیسی قرار می‌دهند که بر روی آن نوشته بودند: «عیسی
عیسی قرار می‌دهند که بر روی آن نوشته بودند: «عیسی ناصری، پادشاه یهود.» تردیدهایی وجود دارد که واقعاً این را بر روی صلیب گذاشته باشند، ولی محققان اتفاق نظر دارند که رومیان عیسی را با همین اتهام اعدام کردند. این اتهامی است که مشخصا از دیدگاه رومی وارد شده و هرود بزرگ هم در نوشته‌های یوسف فلاوی «پادشاه یهود» لقب دارد. رومی‌ها عیسی را به عنوان هشداری به یهودیان اعدام کردند، چراکه در این دوره شورش و درگیری‌های نظامی مشخصهٔ روابط یهودیان و روم بوده، تا اینکه امپراتوری روم نهایتاً یهودیه را نابود کرد. انگیزهٔ
روم نهایتاً یهودیه را نابود کرد. انگیزهٔ مصلوب کردن او. انگیزهٔ رومی‌ها. هاروی در کتاب "عیسی و حدود تاریخ" می‌نویسد «رومیان عیسی را کشتند چون او را خطری واقعی یا احتمالی می‌یافتند اما مطالب موجود در عهد جدید چنین تصویری از این واقعه نشان نداده‌اند.» تعداد زیادی از یهودیان در سال‌های ملتهب منتهی به وقایع سال ۷۰ میلادی و نابودی اورشلیم، توسط رومی‌ها مصلوب شدند. عیسی تنها یکی از این یهودیان بود. این که رومیان مسئول اعدام عیسی بودند، از آنجا مشخص است که اگر سنهدرین عیسی را به مرگ محکوم کرده بود، می‌بایست او را
عیسی را به مرگ محکوم کرده بود، می‌بایست او را سنگسار می‌کردند یا با قطع گردن می کشتندش. علاوه بر آن، تنها رومیان حق اعدام در یهودیه را داشتند. انجیل یوحنا (۱۸:۳۱) که از قول سنهدرین می‌گوید «ما نمی‌توانیم کسی را اعدام کنیم»، در واقع موضوعی تاریخی را روایت کرده‌است. مهم‌ترین خطری که می‌توانسته از جانب عیسی رومیان را تهدید کند، محبوبیت او میان مردم یهودیه و تأثیر این موضوع بر صلح و ثبات امپراتوری بود. در لوقا، از قول رهبران یهودی به پیلاطس گفته شده که «عیسی قوم را با تعلیم در تمام یهودیه، می‌شوراند.» در
قوم را با تعلیم در تمام یهودیه، می‌شوراند.» در توصیفات اناجیل، مردمان بسیاری عیسی را در جریان فعالیت‌هایش مانند ورود پیروزمندانه به اورشلیم همراهی می‌کنند. البته تعلیمات عیسی حتی پیش از این اتفاقات—و اینکه اصلاً رومیان او را شناسایی کنند—از اساس در مغایرت با خواسته‌های آن‌ها بود؛ مثلاً در لوقا (۲۳:۲) مخالفان عیسی او را چنین توصیف می‌کنند: «این مرد را گمراه کنندهٔ قوم یافتیم، چه او ما را از پرداخت مالیات به قیصر منع می‌نماید و می‌گوید که خود مسیحا و پادشاه است.» در اعمال رسولان (۱۷:۷) آمده «اینان همه برخلاف
در اعمال رسولان (۱۷:۷) آمده «اینان همه برخلاف احکام قیصر عمل می‌کنند و می‌گویند که پادشاه دیگری باید، یعنی عیسی.» انگیزهٔ یهودیان. رهبران یهودی به چند انگیزهٔ مختلف ممکن بود به مخالفت با عیسی برخیزند. مطابق روایت یوحنا (۱۱:۴۷–۵۳) یهودیان بیم آن داشتند که در صورت ادامهٔ فعالیت‌های عیسی، رومیان قوم و معبد را نابود کنند. از سویی، کفرگویی در یهودیت مجازات مرگ داشت و مرقس و متی هر دو گفته‌اند که عیسی در دادگاه یهودی از این بابت محکوم شد. سندرز معتقد است روایت اناجیل از اتهام کفرگویی به عیسی جعلی است، ولی دارل
از اتهام کفرگویی به عیسی جعلی است، ولی دارل باک می‌گوید هر عمل یا سخنی علیه معبد می‌توانسته در دورهٔ یهودیت معبد دوم به به عنوان کفرگویی تلقی شود و گفتهٔ عیسی مبنی بر اینکه «و پسر انسان را خواهید دید که برطرف راست قوّت نشسته، در ابرهای آسمان می‌آید.» (متی ۲۶:۶۴؛ مرقس ۱۴:۶۲؛ لوقا ۲۲:۶۹) ادعایی مبنی بر ورود به حریم خدا بوده و واقعاً کفرآمیز محسوب می‌شده‌است. به گفتهٔ گراهام سانتون و آگوست ستروبل، عیسی را به این جهت که مردم را گمراه می‌کرده، کشته می‌خواستند. در باب ۲۳ لوقا برای شکایت از عیسی گفته می‌شود که او
باب ۲۳ لوقا برای شکایت از عیسی گفته می‌شود که او مردم ما را گمراه می‌کند. منظور از «گمراه کردن» (διαστρέφω) بر اساس توصیفات ابواب ۱۳ و ۱۷ در تثنیه در تورات—که به موضوع انبیای دروغین می‌پردازند—است و آنجا هم از همین فعل استفاده شده و حکم به کشتن این انبیاء داده شده‌است. حتی در نوشته‌های ربانی یهودی اعصار بعد، عیسی جادوگری توصیف شده که اسرائیل را گمراه کرد (همچنین بنگرید به #روایت یوسف فلاوی در همین مقاله). ژوستین شهید، نویسندهٔ مسیحی، در میانه‌های قرن دوم میلادی می‌نویسد اگرچه معجزات عیسی باید باعث می‌شد او
می‌نویسد اگرچه معجزات عیسی باید باعث می‌شد او را به عنوان مسیحای یهودی بپذیرند، اما در عوض «به خویش جرئت دادند بگویند او جادوگری است که قوم را گمراه می‌کند.» با این حال، تایسن و مرتز با این توصیف موافق نیستند. به عقیدهٔ آن‌ها، اتهام گمراه کردن مردم در قدیمی‌ترین مدارک—انجیل مرقس—غایب است. معقول‌تر است فرض شود وقتی مسیحیت از یهودیت به‌طور کامل جدا شده بوده، عیسی را گمراه کنندهٔ این فرقه می‌دانستند که پیروانش را از تورات دور کرد. ولی جوئل گرین می‌گوید در مرقس (۱۴:۶۵) عیسی را چون نبی‌ای دروغین مسخره می‌کنند.
(۱۴:۶۵) عیسی را چون نبی‌ای دروغین مسخره می‌کنند. آنچه سرانجام باعث شده رهبران یهودی خواستار دستگیری و مرگ عیسی شوند، احتمالاً ورود او به اورشلیم و اعمال پیامبرگونه‌اش در معبد (بنگرید به عیسی#فعالیت‌ها در اورشلیم) بوده‌است. در روایت متی و مرقس، در دادگاه عیسی مقابل سنهدرین گفته می‌شود عیسی وعده داده که معبد را نابود کند و آن را با دست‌های فوق بشری از نو بسازد. بازسازی معبد یکی از اعمالی است که مسیحای یهودی در آخرالزمان و زمان از نو برپا شدن اسرائیل انجام می‌دهد. این موضوع، گواهی بر بعد سیاسی جنبش عیسی است.
این موضوع، گواهی بر بعد سیاسی جنبش عیسی است. شاید کارهای او در معبد به خودی خود اهمیت زیادی نمی‌داشتند، اما وقتی از دیدگاهی آخرالزمانی بدان نگریسته شود (بنگرید به عیسی#باورهای آخرالزمانی)، خطری که در آن پنهان است مشخص می‌شود. البته باید در نظر داشت که این مسائل، منازعه‌ای «بین عیسی و یهودیت» نبوده، بلکه «اختلافات درونی یهودیت» بوده‌است. وقتی سیاست و دین با یکدیگر درهم آمیخته شده بودند، این مسئله پیش آمده که «چه کسی از جانب خدا سخن می‌گوید؟» چون پیام عیسی حاکمیت سیاسی معبد اورشلیم را در تمامیتش نفی می‌کرده،
سیاسی معبد اورشلیم را در تمامیتش نفی می‌کرده، ایشان به مقابله با او برخاسته‌اند. اینجا بوده که منافع حاکمیت معبد و امپراتوری روم در هم تنیده شدند—پیتر اشتوهلماخر موضوع را اینطور جمع‌بندی می‌کند: «عیسی باید می‌مرد، چراکه دشمنان زیادی برای خود ایجاد کرده بود.» از نگاه تاریخی. غسل تعمید و تصلیب عیسی دو واقعهٔ تاریخی قطعی در مورد زندگی او محسوب می‌شوند. جیمز دان می‌گوید این «دربارهٔ صحت دو واقعه در زندگی عیسی اجماع تقریباً همگانی وجود دارد» و «در فهرست "وقایع تاریخی که تردید در آنها تقریباً غیرممکن است"، رتبهٔ
که تردید در آنها تقریباً غیرممکن است"، رتبهٔ بسیار بالایی کسب می‌کنند»، به گونه‌ای که این دو واقعه اغلب نقطهٔ شروع مطالعهٔ عیسای تاریخی هستند. برت ایرمان می‌گوید مصلوب‌شدن عیسی به دستور پونتیوس پیلاطس قطعی‌ترین حقیقتی است که دربارهٔ زندگانی عیسی وجود دارد. جان دامینیک کراسان معتقد است تصلیب عیسی به اندازهٔ هر واقعهٔ تاریخی قطعی دیگری، اثبات‌شده‌است. پائول ادی و گریگوری بوید می‌گویند در حال حاضر توافق محکمی وجود دارد که منابع غیرمسیحی وقت هم تاییدکنندهٔ تصلیب عیسی هستند. جان پی. مایر می‌گوید محتمل نیست
تصلیب عیسی هستند. جان پی. مایر می‌گوید محتمل نیست مسیحیان برای رهبرشان مرگی دردناک جعل کرده باشند و این با ملاک خجلت در پژوهش‌های تاریخی—پیروان ادیان مطلبی که به ضررشان باشد جعل نمی‌کنند، پس چنین مطالبی باید صحیح باشند—مطابقت دارد. چند معیار دیگر مانند ملاک تصدیق چندگانه (تأیید توسط بیش از یک منبع) و ملاک انسجام (تناسب با دیگر وقایع تاریخی) به تأیید مصلوب شدن عیسی به عنوان یک رویداد تاریخی کمک می‌کنند. علیرغم اتفاق نظر دانشوران بر تاریخی بودن مصلوب شدن عیسی، در مورد دلیل و بافت آن اجماعی وجود ندارد. برای
در مورد دلیل و بافت آن اجماعی وجود ندارد. برای مثال، هم ای.پی. سندرز و هم پائولا فردریکسن تاریخی بودن مصلوب شدن را می‌پذیرند اما معتقدند عیسی مصلوب خویش را پیشگویی نکرده و این پیش‌گویی ابداع کلیساست. جنبهٔ پزشکی. در سال ۲۰۰۶ میلادی متیو مسلن و پیرز میچل با بررسی بیش از ۴۰ مقاله در این باره نظریه‌هایی از جمله پارگی قلبی تا آمبولی ریه را برشمرده‌اند. در سال ۱۸۴۷ برپایه‌گذارش انجیل یوحنا ۱۹:۳۴ در بیرون آمدن خون و آب پس از آنکه پهلوی عیسی با نیزه سوراخ شده، پزشکی به نام ویلیام استرود نظریه پارگی قلبی را دلیل
به نام ویلیام استرود نظریه پارگی قلبی را دلیل مرگ عیسی دانست. دیدگاه‌های دینی. اسلام. قرآن یهودیان را خطاب قرار می‌دهد و می‌گوید «[یهودیان بر آنند] که ما مسیح، عیسی بن مریم، پیامبر خدا را کشتیم و حال آنکه آنان او را نکشتند و مصلوبش نکردند؛ لیکن امر بر آنان مشتبه شد و کسانی که دربارهٔ او اختلاف کردند قطعاً در مورد آن دچار شک شده‌اند و هیچ علمی بدان ندارند جز آنکه از گمان پیروی می‌کنند و یقیناً او را نکشتند.» [نساء ۱۵۷] مفسران سنتی شیعه و سنی در این باره گفته‌اند که خدا عیسی را زنده به بهشت برد و کسی را
گفته‌اند که خدا عیسی را زنده به بهشت برد و کسی را ظاهراً شکل او کرد تا توسط یهودیان مصلوب شود. اینان در دفاع از تفسیر خودشان، حدیثی را یاد می‌کنند مبنی بر اینکه عیسی قبل از مرگش روزی به زمین بازخواهد گشت تا مسیح‌الدجال را بکشد. برخی مسلمانان تلاش کرده‌اند روایتی زمینی‌تر ارائه کنند، مثلاً مقامات یهودی که نتوانستند عیسی را دستگیر کنند، عامدانه کسی را به جای او به صلیب کشیدند. متنی مسیحی به نام «مکاشفهٔ پطرس» حاوی روایتی مشابه است؛ لذا محتملا مفسران اسلامی منظور قرآن را درست فهمیده‌اند. از سویی، مفسران مسیحی
قرآن را درست فهمیده‌اند. از سویی، مفسران مسیحی از دیرباز معتقد بودند قرآن تصلیب عیسی را منکر نشده و فقط می‌گوید یهودیان او را مصلوب نکرده‌اند، بلکه مثل روایت اناجیل، رومیان مسئول آن بوده‌اند. آن‌ها به آیهٔ ۵۵—که به‌طور ضمنی مرگ عیسی را به عنوان اتفاقی در گذشته معرفی می‌کند—و آیهٔ ۱۶۹—که می‌گوید شهیدان اسلام زنده هستند—از سورهٔ آل عمران استناد می‌کردند. اخوان الصفا، جمعیت مخفی فلسفی و عرفانی اسلامی قرن چهارم هجری، این تفسیر را پذیرفته بودند و اعتقاد داشتند جسم عیسی مصلوب شد، ولی روحش زنده به آسمان رفت.
آکشی کومار (زاده ۹ سپتامبر ۱۹۶۷ راجیو هاری اوم باتیا) که در ایران با نام آکشی کومار معروف است. او یکی از پرکارترین و بزرگ‌ترین بازیگران هندی بالیوود است. فوربس کومار را در فهرست پردرآمدترین افراد مشهور و پردرآمدترین بازیگران جهان از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ قرار داد . بین سال‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰، او تنها هندی در هر دو فهرست بود. او در سال ۲۰۰۹ جایزه پادما شری را از دولت هند دریافت کرد. او به پادشاه ژانرها معروف بوده و در بیش از ۱۳۲ فیلم و ۱۵ برنامه تلویزیونی نقش داشته‌است. او بیشترین دنبال کننده را در رسانه های اجتماعی
او بیشترین دنبال کننده را در رسانه های اجتماعی از جمله فیس بوک توییتر و اینستاگرام در بین بازیگران هند دارد. حالات چهره و سبک طنز از فیلم های کمدی او ، در رسانه های اجتماعی بسیار محبوب هستند. در رسانه های هندی به دلیل انجام خیلی از بدلکاری های خطرناک توسط خودش و همچنین به دلیل مجموعه فیلم های بازیکن ، او را «خیلادی» می نامند. زندگی اولیه و زمینه. آکشی کومار در امریتسار پنجاب زاده شد. پدر او یک افسر ارتش بود و مادرش آرونا بهاتیا نام داشت. از دورانی که بسیار جوان بود، به عنوان یک اجراکننده شناخته شده بود؛ به
بود، به عنوان یک اجراکننده شناخته شده بود؛ به خصوص به عنوان یک رقصنده. او پیش از اینکه به بمبئی برود، درچانی چوک دهلی بزرگ شد. دربمبئی، او در کلیوادا که یکی از مناطق تحت تسلط پنجاب بود زندگی می‌کرد. او در مدرسه دان بسکووسپس کالج گوروناناک خالسای بمبئیا درس خواند. پس از گرفتن کمربند سیاه تکواندو در هند، یک دوره هنرهای رزمی را در بانکوک تایلند گذراند، درآنجا موای‌تای(Muay Tha) آموخت و به عنوان آشپز و پیش‌خدمت شروع به کار کرد. سپس به بمبئی بازگشت و آموزش هنرهای رزمی را آغاز کرد. یکی از شاگردانش که عکاس بود به
رزمی را آغاز کرد. یکی از شاگردانش که عکاس بود به او پیشنهاد مدل شدن داد. شاگردش به او یک کار مدلینگ در یک شرکت کوچک داد. او برای دو ساعت جلوی دوربین ژست گرفت. به دلیل حقوق بهتر، او مدل بودن را انتخاب کرد. یک روز صبح او پرواز خودش را برای یک آگهی در بنگلور از دست داد. ناامید شده از خودش، طبق عادت همیشگی به همراه نمونه کارهایش دور چند استودیوی مختلف چرخید و خوشبختانه عصر همان روز او برای نقش اصلی فیلم دیدار انتخاب شد. زندگی حرفه‌ای. آکشی کومار معمولاً در فیلم‌های رزمی و ماجراجویانه و اخیراً در فیلم‌های کمدی
رزمی و ماجراجویانه و اخیراً در فیلم‌های کمدی به بازی پرداخته‌است. او از سال ۱۹۹۰ تاکنون در بیش از ۱۰۰ فیلم ایفای نقش کرده‌است. اولین فیلمی که در نقش اول بازی می‌کرد فیلم سوگند نام دارد که در سال ۱۹۹۱ ساخته شده‌است. آخرین فیلم او که در سال ۲۰۱۲ به روی پردهٔ سینماها رفت رودی راتهور نام دارد که بعد از گذشتن هفت سال اکشی کمار بار دیگر در نقشی اکشن در این فیلم ظاهر شده‌است. او تا حالا چندین بار برای جایزهٔ فیلم فیر کاندید شده‌است و دو بار موفق به کسب این جایزه شده. او در بیشتر فیلم‌هایش، نقش‌های بدلکارانه را
شده. او در بیشتر فیلم‌هایش، نقش‌های بدلکارانه را خودش ایفا می‌کند و به همین علت به جکی چان هند شهرت دارد. او بیشترین فیلم موفق را بعد از امیتاب باچان دارا است؛ که (از سال ۲۰۰۰ تا به حال فیلم‌های موفق بسیار زیادی در ژانرها مختلف بازی کرده‌است) او اولین نفر در هند بود که باشگاه ۱۰۰۰، ۲۰۰۰ و ۳۰۰۰ کرور را فتح کرده‌است و نزدیک ۴۰۰۰ کرور است. اویکی از بزرگ‌ترین بازیگران هندوستان است و به نام پادشاه همهٔ ژانرها معروف است. زندگی شخصی. او ابتدا با آیشا جوبکار رابطه صمیمانه‌ای برقرار کرد و مدت کوتاهی بعد از جدایی از
برقرار کرد و مدت کوتاهی بعد از جدایی از او با پوجا باترا دختر کارگردان و تهیه‌کننده که به تازگی لقب دختر شایسته هند را کسب کرده بود آشنا شد و آن‌ها تصمیم به ازدواج گرفته‌اند. این رابطه نیز مدت زیادی طول نکشید و آکشی چند وقت بعد از جدایی از پوجا باترا با راوینا تاندون آشنا شد. اما عاشق کاترینا کایف بوئ ولی به این دلیل که زن سلمان خان یعنی دوستش بود هیچی نگفت -رابطه آن‌ها بسیار صمیمانه بود و خیلی زود با یکدیگر نامزد شدند نامزدی آن‌ها سه سال به طول انجامید و بعد از این مدت به‌طور ناگهانی از یکدیگر جدا شدند.
بعد از این مدت به‌طور ناگهانی از یکدیگر جدا شدند. فاصله جدایی آکشی از راوینا تا آشنایی و ارتباطش با شیلپا شتی بسیار کوتاه بود اما آن طور که به نظر می‌رسید آن‌ها به شدت عاشق یکدیگر بودند و این بار تصمیم آکشی قطعی به نظر می‌رسید اما در کنار ناباوری و زمانی که همه در انتظار خبر ازدواج آن دو بودند بعد از این فیلم ترکن در سال ۲۰۰۰ آکشی و شیلپا از هم جدا شدند؛ و آکشی بالاخره در هفدهم ژانویه سال ۲۰۰۱ با تونیکل خانا ازدواج کرد. تونیکل خانا دختر بزرگ دیمپل کاپادیا و راجش خاناست که در چهاردهم اکتبر۱۹۷۰ زاده شد و با
راجش خاناست که در چهاردهم اکتبر۱۹۷۰ زاده شد و با فیلم بارسات در کنار بابی دئول به سینما آمد. وی در مدت کوتاهی کنار بازیگران مطرحی چون شاهرخ خان، سلمان خان، امیرخان و سیفعلی خان قرار گرفت. پسر آن‌ها به نام «آراو» در سپتامبر ۲۰۰۲ و دختر آن‌ها «نیتارا» در ۲۵ سپتامبر۲۰۱۲ زاده شدند. اکشی با ترکیبی از کیک بوکسینگ، شنا، بسکتبال و همچنین کار کردن خودش را روی فرم نگه می‌دارد. در سال۲۰۰۴، او افتخار جایزهٔ راجیوگاندی را برای موفقیت برجسته در بالیوود گرفت. در سال ۲۰۰۸، از دانشگاه ویندسور در انتاریوی کانادا، دکترای
از دانشگاه ویندسور در انتاریوی کانادا، دکترای افتخاری قانون را به دلیل کار برجسته در صنعت فیلم و کمک به کار اجتماعی دریافت کرد. در همان سال به عنوان جذاب‌ترین مرد زنده از دید مجله people در هند شناخته شد. سال بعد بالاترین افتخار ژاپن «کاتانا» و یک کمربند سیاه درجه شش در Kuyukai Gōjū-ryū کاراته دریافت کرد. او یکی از پانزده چهرهٔ بین‌المللی شناخته شده و دعوت شده برای بازی‌های المپیک اجتماع حامل مشعل به کانادا بود.
گیم‌رنکینگز وبگاهی بود که انتقادات، تجدیدنظرات و نمرات وبگاه‌های دیگر در ارتباط با بازی‌های ویدئویی را نگهداری و با ترکیب آن‌ها یک رتبه و درجهٔ میانگین به هر بازی اختصاص می‌داد. شرکت سی‌بی‌اس اینتراکتیو مالک وبگاه "گیم‌رنکینگز" بود. وبگاه‌های مشابه آن شامل "آی‌جی‌ان"، "متاکریتیک" و "موبی‌گیمز" هستند. این وبگاه از تاریخ ۹ دسامبر ۲۰۱۹، به متاکریتیک تغییر مسیر یافت. قوانین دربرگیرنده وبگاه‌ها. در "گیم‌رنکینگز" قوانین خاصی برای تعیین اینکه کدام وبگاه‌ها صلاحیت جمع شدن در میانگین نمرات را دارند، وجود داشت. از
جمع شدن در میانگین نمرات را دارند، وجود داشت. از قسمت راهنمای وبگاه "گیم‌رنکینگز" می‌توان به این قوانین اشاره کرد: اگرچه برخی وبگاه‌ها با اینکه این قوانین را رعایت می‌کنند، نمرات آن‌ها شامل میانگین نمی‌شود، مانند وبگاه‌های غیر انگلیسی زبان. برخی از وبگاه‌هایی که نمرات آن‌ها محاسبه می‌شدند عبارتند از: ۱۰ بازی برتر. بازی‌های لیست زیر بالاترین امتیازه میانگین را تا پایان نوامبر سال ۲۰۱۸، در وبگاه‌های اصلی به خود اختصاص می‌دادند:
ولسوالی شهدا یکی از ولسوالی‌های ولایت بدخشان در شمال‌شرق افغانستان است. این ولسوالی در سال ۱۳۷۳ خورشیدی، در دورهٔ زمام‌داری برهان‌الدین ربانی، از ولسوالی بهارک جدا شد و به‌عنوان یک واحد اداری مستقل به رسمیت رسید. مرکز آن محل سر میدان بوده و مساحت آن حدود ۱٬۱۶۰ کیلومتر مربع است. شهدا در فاصلهٔ ۶۵ کیلومتری شرق شهر فیض‌آباد، مرکز ولایت بدخشان، موقعیت دارد. مرزها. ولسوالی شهدا از شرق با اشکاشم، از غرب با ارغنج‌خواه و بهارک، از شمال با شغنان و از جنوب با وردوج هم‌مرز است. نخستین فرماندار این ولسوالی، سیدولی ولی
است. نخستین فرماندار این ولسوالی، سیدولی ولی بوده‌است. ساختار اجتماعی. این ولسوالی دارای دو منطقهٔ عمده به‌نام‌های زردیو و سرغیلان است که میان دو رشته‌کوه از سلسله‌کوه‌های هندوکش شرقی، موسوم به «چاهل»، قرار دارند. مردم آن به زبان فارسی دری سخن می‌گویند و پیرو اهل‌سنت و از قوم تاجیک هستند. در گذشته، شماری از سران قبایل ولسوالی‌های مجاور از درهٔ شهدا برای ییلاق استفاده می‌کردند. از همین‌رو، منطقه با عنوان سرخیلان (محل سکونت سران خیل‌ها) شناخته شد و امروز بخش وسیعی از آن سرغلام نام دارد. اقتصاد و منابع طبیعی.
از آن سرغلام نام دارد. اقتصاد و منابع طبیعی. شهدا یکی از سرسبزترین ولسوالی‌های ولایت بدخشان است و دارای باغ‌هایی پربار از چهارمغز، توت، بادام، سیب، گیلاس، آلبالو، زردآلو، ناک، شفتالو و دیگر میوه‌ها است. بسیاری از این محصولات جنبهٔ صادراتی دارند. مردم عمدتاً به کشاورزی، دام‌داری و تجارت‌های کوچک مشغول‌اند. شخصیت‌های علمی و فرهنگی. درهٔ شهدا با وجود محدودیت‌های آموزشی در گذشته، افراد برجسته‌ای را در عرصه‌های علمی، سیاسی و فرهنگی تربیت کرده‌است. از جمله: از شاعران سرشناس شهدا می‌توان نام برد از: میرزا نعیم،
سرشناس شهدا می‌توان نام برد از: میرزا نعیم، جهان‌گیر ضمیری، غفران بدخشانی، شیوای شرق، نصرالله نیکفر، رویین رهنوش، شریح شیون، سیدمحمد سبب، احمد رشاد زریر پارسی‌منش، سید کبیر احمد متوکل، غلام‌حیدرخان، دکتر نذیر احمد ثاقب و دیگران. طبیعت و گردش‌گری. رودخانهٔ جاری در این ولسوالی از شاخه‌های اصلی دریای کوکچه است. ماهی بدون استخوان آن، موسوم به هله‌بوقه در میان مردم محلی بسیار محبوب است. در ارتفاعات ولسوالی، چشمه‌ای گوگردی در منطقهٔ یاسیج وجود دارد که همواره دارای آب گرم بوده و محل تفریح و درمان شمرده می‌شود. در
آب گرم بوده و محل تفریح و درمان شمرده می‌شود. در منطقهٔ غاران نیز معادن نمک وجود دارد. منطقهٔ یاسیج میان دو دریاچهٔ یخ‌زده قرار دارد و از مناظر طبیعی ویژهٔ بدخشان به‌شمار می‌رود. شب‌مانی در اطراف این چشمه با چادرهای سنتی یکی از جاذبه‌های گردش‌گری آن است. چهارمغز کاغذی، گیلاس شیرین، قیماق گوسفندی، ماهی خوش‌طعم، بادهای معطر از گل‌های طبیعی و مهمان‌نوازی مردم از دیگر ویژگی‌های این منطقه‌اند. از دیگر مناطق تفریحی این ولسوالی می‌توان به غاران، خوش‌دره، و شیوه اشاره کرد. فهرست روستاهای ولسوالی شهداء. این فهرست
کرد. فهرست روستاهای ولسوالی شهداء. این فهرست شامل نام تمامی روستاهای ولسوالی شهداء ولایت بدخشان است:
احسان یک اصطلاح عربی به معنی کمال یا برتریست که به نیکی (عربی: حُسن) (یا خِیر مخالف شر) مربوط می‌شود. این یک امر مهم از رسیدن به ایمان درونی شخصی و نشان دادن آن در کردار و رفتار است، یک حس مسئولیت اجتماعی که شخص را نسبت به ارتکاب جرم دینی (گناه) صبور نگاه می‌دارد. در اسلام احسان یک وظیفهٔ مسلمانی برای به‌دست آوردن کمال یا برتری در عبادت است؛ مانند مسلمانانی که خدا را چنان عبادت می‌کنند که انگار او را می‌بینند در حالی که آن‌ها نمی‌توانند او را ببینند (رسیدن به این باور که خدا از ماده ساخته نشده‌است.) آن‌ها
به این باور که خدا از ماده ساخته نشده‌است.) آن‌ها مسلماً باور دارند که خدا دائماً در حال نگاه کردن به آن هاست. این تعریف از یک حدیث می‌آید (که به عنوان حدیث جبرئیل شناخته شده‌است.) به طوری که محمد توضیح می‌دهد که، احسان پرستش خداست، آنچنان که انگار او را می‌بینی، و اگر تو نمی‌توانی او را ببینی، همانا او تو را می‌بیند. (مسلم بن الحجاج و محمد بخاری). احسان به معنی "انجام دادن چیزهای عالی"، یکی از ابعد سه گانهٔ دین اسلام است: "اسلام"، "ایمان" و "احسان". در مقابل تأکیدهای اسلام (کدام کار بهتر است انجام شود) و
تأکیدهای اسلام (کدام کار بهتر است انجام شود) و ایمان (چرا بهتر است انجام شود) عقیدهٔ احسان ابتدایی و همراه با قصد است. کسی که آنچه را عالی است انجام می‌دهد "محسن" نامیده می‌شود. این به‌طور معمول جا افتاده است که شخص می‌تواند به احسان درست با کمک و هدایت الله، کسی که بر همه چیز حکومت می‌کند، دست یابد. برخی مکاتب اسلامی احسان را به عنوان ابعاد درونی اسلام توصیف می‌کنند در حالی که شریعت اغلب ابعاد بیرونی را شرح می‌دهد. در اول بحث بهتر است روشن شود که نه تنها هر مسلمانی مؤمن (جزو مؤمنین و مؤمنات) است، بلکه هر
مسلمانی مؤمن (جزو مؤمنین و مؤمنات) است، بلکه هر انسان مؤمنی یک مسلمان است. به‌علاوه هر مسلمانی که به تمامی اصول اسلام اعتقاد دارد لزوماً انسان نیکوکاری نیست. یک نیکی‌کننده (محسن)، جز یک شخص خوب و نیکوکار به‌طور صادقانه که هم یک مسلمان است و هم یک مومن حقیقیست، نیست. احسان "شکل بالاتری از عبادت را تشکیل می‌دهد" که در کار و بازخوردهای اجتماعی عالیست. برای مثال، احسان صداقت در نماز و شکرگزار والدین، خانواده و خداوند بودنِ مسلمان را شامل می‌شود. این واژه در "قرآن" نیز آمده است: إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُ
در "قرآن" نیز آمده است: إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِیتَاء ذِی الْقُرْبَی وَیَنْهَی عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنکَرِ وَالْبَغْیِ یَعِظُکُمْ لَعَلَّکُمْ تَذَکَّرُونَ (معنی: در حقیقت خدا به عدالت و نیکوکاری و بخشش به خویشاوندان فرمان میدهد و از کار زشت و ناپسند و ستم باز میدارد به شما اندرز میدهد باشد که پند گیرید ) هَلْ جَزَاء الْإِحْسَانِ إِلَّا الْإِحْسَانُ (معنی: آیا جزای نیکی جز نیکیست؟!) "احسان" همچنین یک نام پسرانه در جهان اسلام و ایران است.
خا-۲۵ ، نام ناتو: ناتو: "آاس-۱۰ کارن"، خانواده‌ای از موشک‌های هوابه‌زمین سبک‌وزن روسی با برد حدود ۱۰ کیلومتر است. نوع ضدرادار این موشک که به آاس-۱۲ کگلر معروف است بردی تا ۴۰ کیلومتر دارد. این موشک بر ازای موشک خا-۶۶ طراحی شده که از سال ۱۹۶۸ وارد ارتش شوروی شده بود. خا-۲۵ در سال ۱۹۷۵ برای خدمت در ارتش شوروی پذیرفته شد. نوع ضد رادار آن که به خا-۲۷ هم معروف است در سال ۱۹۸۰ وارد فعالیت نظامی در ارتش شوروی شده و جای موشک سنگین‌تر خا-۲۸ را گرفت. این موشک دومین نسل از تولیدات ضدموشکی روسیه محسوب می‌شود و توسط
نسل از تولیدات ضدموشکی روسیه محسوب می‌شود و توسط بیشتر جنگنده‌های روسی از جمله سوخو-۱۷ (و ۲۰ و ۲۲)، سوخو سو-۲۵، سوخو سو-۲۴، سوخو سو-۲۷، میگ-۲۱، میگ-۲۳، میگ-۲۷ و میگ-۲۹ قابل به‌کارگیری است. کگلر (مدل ضدرادار) هم توسط میگ-۲۳/۲۷، سوخو-۱۷/۲۲، سوخو-۲۴ و سوخو-۲۵ استفاده می‌شود.
جوایز تمشک طلایی (؛ که معمولاً به تمشک طلایی کوتاه شده‌است و با عنوان «Razzies» نیز شناخته می‌شود) یک مراسم جوایز پارودی است که سالانه از بدترین «شکست‌های سینمایی» تقدیر می‌کند. این مراسم طنز توسط فارغ‌التحصیلان فیلم دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس و کهنه‌کارهای صنعت فیلم، جان جی‌بی ویلسون و مو مورفی تأسیس شده‌است، و برای چهار دهه پیش از مراسم اصلی آن، یعنی جوایز اسکار، برگزار می‌شود. اصطلاح "تمشک" در اینجا به معنای غیرقابل احترام آن استفاده شده‌است، یعنی «شیشکی بستن» (). تندیس آن یک تمشک به اندازه یک توپ گلف