payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گادریل، فرشته‌ای که سم را تسخیر کرده بود، کشته می‌شود. در فصل نهم گادریل، فرشته‌ای که در اصل با نام ازیکل می‌باشد، با بازی تاهموه پنیکت و پادالکی حضور پیدا می‌کند. زمانی که سم پس از انجام آزمایش‌ها برای بستن دروازه‌های جهنم به سختی مجروح شده بود، گادریل با درخواست‌ها دین ظاهر می‌شود و سم را برای درمانش تسخیر می‌کند، و حضور خود را باعنوان متحد دین ادامه می‌دهد. با این حال، هویت واقعی گادریل بعدها به‌وسیله متاترون، که گفته بود گادریل نگهبانی است که اجازه ورود لوسیفر را به باغ عدن داده بود و تا زمان سقوطش از
لوسیفر را به باغ عدن داده بود و تا زمان سقوطش از بهشت در آنجا زندانی بود، آشکار شد. در ادامه گادریل به متحدی با متاترون تبدیل می‌شود که در تلاش است فرشتگان را دوباره گردهم آورد و آن‌ها را دوباره به بهشت برگرداند. به همین دلیل در ادامه وی کوین ترن را می‌کشد و بعد از داخل بدن سم نیز خارج و به پوسته اصلی خود بازمی‌گردد. با این حال پس از اینکه متاترون شروع به فدا کردن فرشتگان برای برنامه‌های خودش می‌کند، گادریل پشیمان می‌شود و به سم، دین و کستیل می‌پیوندد. از آنجا که مجموعه عمدتاً بر روی دو برادران وینچستر
آنجا که مجموعه عمدتاً بر روی دو برادران وینچستر متمرکز شده است، نویسندگان دریافتند که بینندگان می‌دانند که این دو شخصیت هیچ‌گاه توسط شخصی کشته نمی‌شوند و نمی‌میرند؛ برای حل این مشکل، نویسندگان اغلب در هر قسمت شخصیت مهمانی را به مجموعه می‌افزایند که به تنش هر قسمت اضافه کند و حتی گاهی در آخر هر قسمت، شخصیت می‌میرد. دیگر رسانه‌ها. در ژوئن ۲۰۱۰ اعلام شد که برادران وارنر سفارش ساخت یک مجموعه انیمهٔ ۲۲ قسمتی "سوپرنچرال" را به استودیو مدهاوس داده‌اند. این مجموعه اقتباسی از فصل اول و دوم مجموعه تلویزیونی اصلی
اقتباسی از فصل اول و دوم مجموعه تلویزیونی اصلی می‌باشد و از ژانویه ۲۰۱۱ پخش شد.
نویس، روستایی در دهستان قاهان بخش قاهان شهرستان جعفرآباد در استان قم ایران است. فاصلهٔ این روستا با شهر قاهان برابر با ۷ کیلومتر و با شهر قم برابر با ۸۲ کیلومتر است. مشاهیر. از بزرگان این روستا می‌توان از استاد اسماعیل محمدی نویسی اسطوره تعزیه خوانی ایران، فرار فاطمی بازیکن تیم‌های پرسپولیس و استقلال و تیم ملی، مهدی میرزا ابوالحسنی داور درجه ملی فدراسیون فوتبال ایران و از علمای گرانقدر هم می‌توان از عالم جلیل القدر آیت‌الله نویسی، رضا سمنانی و داوود سعادتی نام برد. آثار باستانی. از آثار باستانی این روستا
نام برد. آثار باستانی. از آثار باستانی این روستا می‌توان از آتشکده نویس و حمام قدیمی آن اشاره نمود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۸ نفر (۷۴ خانوار) بوده است.
رود سان خوان به همراه رود هاچال مهم‌ترین رودخانه ایالت سان خوان آرژانتین می‌باشد که پس از اتصال با رود دساگوادرو به اقیانوس اطلس می‌ریزد. میانگین آبدهی رود سان خوان ۵۶ مترمکعب بر ثانیه، طول آن ۵۰۰ کیلومتر و حوضه آبریز آن ۳۹۹۰۶ کیلومترمربع است. شاخه‌های اصلی این رود، رودهای کالینگاستا، کاستانیو و ریو دلوس پاتوس می‌باشند که در شهر کالینگاستا در جنوب غربی ایالت به هم می‌رسند. پس از هم رسی، رود در مسیری رو به شرق از مبدأ روان می‌شود و پس از گذر از سد «اویوم» (با گنجایش ۴۴۰ میلیون مترمکعب در شهر سان خوان)، رود
گنجایش ۴۴۰ میلیون مترمکعب در شهر سان خوان)، رود مندوزا به آن می‌پیوندد و در نزدیکی مرز ایالت‌های مندوزا، سان خوان و سان لوییز به رود دساگوادرو پیوسته و پس از آن به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود سان خوان در طول جریانش، به عنوان منبعی برای آبیاری استفاده می‌شود. هم چنین سد «اویوم» بر روی این رود مصارفی از قبیل ورزش‌های آبی و ماهیگیری دارد.
رود هاچال رودخانه‌ای در ایالت سان خوان آرژانتین است که بخشی از حوضه رود دساگوادرو می‌باشد. این رود از اتصال دو رود بلانکو و ریو دلا پالسا در شمال غرب ایالت به وجود می‌آید و یکی از جریان‌های آبی دائمی با جریان متوسط ۹ مترمکعب در ثانیه به شمار می‌آید. حوضه آبریز این رود ۲۳۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد. رود از سرچشمه اش ۷۵ کیلومتر به سمت جنوب، بر تنگه‌های مرتفع اطراف آند روان می‌شود، سپس با جریان به سمت شرق و طی مسافت ۴۰ کیلومتر طول در دره تنگی وارد شهر هاچال می‌شود. با ورود به این شهر مجدداً ۴۰ کیلومتربه جنوب جاری
با ورود به این شهر مجدداً ۴۰ کیلومتربه جنوب جاری می‌شود و از شهرهای توکونوکو و مونیا عبور می‌کند و سرانجام پس از پیمودن ۱۰۰ کیلومتر به رود دساگوادرو می‌پیوندد. همچنین دو سد بر روی این رود احداث شده است. ۱- سد کوئستا دل وینتو در ۴۰ میلومتری شهر هاچال با گنجایش ۱۳۶ میلیون مترمکعب. عمده مصارف آن تولید برق و آبیاری مزارع ۲- سد هیدروالکتریکی (تولید برق) سالتو دلا لوما در ۴ کیلومتری شمال غرب شهر هاچال این رود به عنوان منبع، آب خانگی و مزارع را در مسیرهای هموار تأمین می‌کند اما به علت وجود مواد معدنی از قبیل بور
می‌کند اما به علت وجود مواد معدنی از قبیل بور و نمک، دارای کیفیت مناسبی نمی‌باشد
رود دساگوادرو نام عمومی رودی به طول ۱۵۱۵ کیلومتر است که در غرب آرژانتین جریان دارد. این رود در مسیر خود، نام‌های مختلفی به خود می‌گیرد. حوضه آبریز دساگوادرو بر روی گسل واقع شده‌است که مساحتی در حدود ۲۶۰۰۰۰ کیلومتر مربع را در بر می‌گیرد. مبدأ این رود، چشمه‌ای در ارتفاعات آند (۵۵۰۰ متر)، در دامنه جنوبی کوه سررو بونته، در شمال استان لا ریوخا و در نزدیکی مرز با استان کاتامارکا می‌باشد. رود در لاریوخا با نام‌های «ریو دئورو»، «ریو بونته» و هاگه (خاگه) شناخته می‌شود. برمه خو و وینچینا دیگر نام‌های آن می‌باشند.
برمه خو و وینچینا دیگر نام‌های آن می‌باشند. اغلب شاخه‌های اصلی این رود از ارتفاعات آند سرچشمه می‌گیرند. ابتدا رود به سمت جنوب شرق جریان می‌یابد، وارد ایالت سان خوان می‌شود و با رودهای سان خوان و هاچال پیوند می‌یابد. با جریانی به سوی مناطق کم عمق استان‌های مندوسا و سان لوئیس، مرداب گواناکاچه را پدیدمی‌آورد. پس از خروج از نواحی مردابی، با نام دساگوادرو و مرز طبیعی دو استان مندوسا و استان سان لوئیس شناخته می‌شود. با ورود به مندوسا، شاخه‌های تونویان، دیامانته و گوانداکل به آن می‌پیوندند. پس از ورود به استان لا
گوانداکل به آن می‌پیوندند. پس از ورود به استان لا پامپا رود آتوئل نیز به آن الحاق می‌یابد. در نواحی مرطوب و مردابی لاپامپاس نام چادیلئو (در زبان ماپوچه: رود شور) به خود می‌گیرد. پس از آن نیز زیر نام کوراکو به رود کلرادو می‌پیوندد.
رود کلرادو (به اسپانیایی: Río Colorado) (ریو کلرادو) رودی به طول ۱۰۰۰ کیلومتر در جنوب آرژانتین است که سرچشمه آن، دامنه‌های شرقی رشته کوه‌های آند است. این رود پس از تشکیل و در جریانی به سوی جنوب شرق، به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود کلرادو از هم رسی رود گرانده (ریو گرانده) با جریان آبی بارانکاس به وجود می‌آید و پس از گذر از ارتفاعات آند، و ورود به منطقه‌ای خشک و بایر، رود کوراکو در استان لا پامپا به آن ملحق می‌شود. بخش‌های جنوبی رود کلرادو در منطقه پاتاگونیا، مناطقی حاصلخیز و انبوه با جمعیتی پراکنده می‌باشد. این
حاصلخیز و انبوه با جمعیتی پراکنده می‌باشد. این رود مرزسیاسی بین استان‌های نئوکن و مندوسا و نیز ریو نگرو و لا پامپا را تشکیل می‌دهد. همچنین سدی بر روی این رودخانه برای تنظیم جریان آب در گذر از نواحی خشک و کم آب و تولید برق ساخته شده است.
شرکت پایانه‌های نفتی ایران شرکت نفت و گاز ایرانی است، که در زمینه ذخیره‌سازی، بارگیری، انتقال، صادرات و واردات نفت خام، گاز طبیعی، میعانات گازی و فرآورده‌های نفتی، همچنین ارائه خدمات فراساحلی، پشتیبانی و ترابری دریایی فعالیت می‌کند. شرکت پایانه‌های نفتی ایران در سال ۱۳۷۸ از دارایی‌های بخش ذخیره‌سازی، بارگیری و صادرات شرکت ملی مناطق نفت‌خیز جنوب در جزیره خارگ، توسط شرکت ملی نفت ایران تأسیس شد. این شرکت هم‌اکنون دارای ۶ پایانه صادراتی می‌باشد، همچنین مسئولیت صادرات میعانات گازی از میدان پارس جنوبی را نیز
صادرات میعانات گازی از میدان پارس جنوبی را نیز برعهده دارد. تاریخچه. پیشینه شکل‌گیری این شرکت به زمان راه‌اندازی اسکله صادراتی خارگ بازمی‌گردد و تا پیش از تأسیس شرکت بصورت رسمی در سال ۱۳۷۸، بعنوان منطقه خارک شناخته می‌شد، که یکی از مناطق هفت گانه زیرمجموعه مناطق نفت‌خیز جنوب محسوب می‌شد. شرکت پایانه‌های نفتی سازمانی عملیاتی است، که در حوزه‌های ذخیره‌سازی، اندازه‌گیری، ارائه خدمات آزمایشگاهی، عملیات صادرات و واردات نفت خام، فرآورده‌های نفتی و میعانات گازی و ارائه خدمات دریایی فعالیت می‌کند و مأموریت اصلی آن
خدمات دریایی فعالیت می‌کند و مأموریت اصلی آن پشتیبانی و کمک به تداوم پایدار تولید نفت و گاز کشور، از راه فرایندهای عملیات دریافت، ذخیره‌سازی، امتزاج، اندازه‌گیری و سنجش کمی و کیفی، بارگیری و تخلیه (صادرات و واردات) نفت خام و مواد نفتی تولیدی و مبادله‌ای (سواپ)، عملیات پهلودهی و جداسازی کشتی‌های نفتکش و همچنین تکمیل و ارتقای زنجیره ارزش نفت‌وگاز کشور و ایفای نقش پایداری و انعطاف‌پذیری زنجیره تأمین انرژی ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی است. شرکت پایانه‌های نفتی دارای یدک‌کش‌های آتش‌خوار نیز می‌باشد.
رود پاراگوئه (به اسپانیایی و پرتغالی: ریوپاراگوای) رودی در جنوب مرکزی آمریکای جنوبی با درازای ۲۵۴۹ کیلومتر است که از برزیل، بولیوی، آرژانتین و پاراگوئه می‌گذرد. مبدأ این رود، ایالت ماتوگراسو در برزیل و ریزشگاه آن، رود پارانا در شمال ایالت کورینتس آرژانتین می‌باشد. رود پاراگوئه از دیامانتینوی برزیل، به سوی جنوب غرب از شهر کاسه رس می‌گذرد. سپس به سوی جنوب از نواحی مردابی پانتانال در شهر کرومبا عبور می‌کند. پس از آنکه بخش کوچکی از مرز بین بولیوی و برزیل را تشکیل داد مجدداً به درون برزیل روان می‌شود. رود در شهر
داد مجدداً به درون برزیل روان می‌شود. رود در شهر پوئرتو بائیا نگرا در پاراگوئه، مرز بین برزیل و پاراگوئه را تشکیل می‌دهد. با پیچی ملایم و طویل در جهت حنوب شرق، کشور پاراگوئه را به دو قسمت غربی و شرقی تقسیم می‌کند. قسمت غربی به نام گران چاکو منطقه‌ای نیمه خشک و بدون سکنه و قسمت شرقی منطقه‌ای انبوه و پرجمعیت. پس از طی ۴۰۰ کیلومتر از مرکز پاراگوئه، در برخورد با رود پیلکومایو و گذر از شهر آسونسیون مرز بین آرژانتین و پاراگوئه را پدیدمی‌آورد. پس از آن ۲۷۵ کیلومتر به سمت جنوب غربی به رود پارانا می‌ریزد.
کیلومتر به سمت جنوب غربی به رود پارانا می‌ریزد. بهره‌برداری. رود پاراگوئه با پوشش مساحت وسیعی که شامل جنوب برزیل، شمال آرژانتین، کل پاراگوئه و بخش‌هایی از بولیوی است، از مهم‌ترین رودهای دهانه آبریز ریورپلاته شناخته می‌شود. برخلاف بسیاری از رودهای حوضه پارانا، بر روی این رود سدی احداث نشده و رود تا مسافت قابل توجهی قابل کشتیرانی است. این امر، موقعیت بی نظیری به عنوان کریدورهای ترابری و تجاری، پل ارتباطی آبی برای کشورهای محصور در خشکی (پاراگوئه و بولیوی) به اقیانوس و ایجاد یک جاذبه جهانگردی برای رود فراهم
اقیانوس و ایجاد یک جاذبه جهانگردی برای رود فراهم ساخته‌است. این رود در ماهیگیری و آبیاری کشتزارها مورد استفاده قرار می‌گیرد. طغیان‌های فصلی رود همچنین زندگی بسیاری از سکنه کناره‌های رود را مختل می‌کند .
رود دسه آدو رودی در استان سانتا کروس آرژانتین است. این رود از دریاچه بوئنوس آیرس در شمال غربی استان و از ارتفاعات آند سرچشمه می‌گیرد و پس از طی ۶۱۵ کیلومتر به سوی جنوب شرقی، به اقیانوس اطلس می‌ریزد. شاخه‌های مهم آن، رود پینتوراس و رود فنیکس می‌باشند. از آب این رود در مسیرش، برای آبیاری مزارع بهره‌برداری می‌شود.
رود برمه خو (به اسپانیایی Rio Bermejo) رودی در آمریکای جنوبی و به طول ۱۴۵۰ کیلومتر است که از رشته کوه‌های سیررا دسانتا ویکتوریا در نزدیکی شهر تاریخا ی بولیوی و ایالت هوخوس آرژانتین سرچشمه می‌گیرد. این رود پس از تشکیل، به سمت جنوب شرق روان می‌شود. سه شاخه مهم سرچشمه این رود عبارتند از: رود لیپئو، رود ایرویا و رود سان فرانسیسکو. رود برمه خو به علت عمق کم قابل کشتی رانی نیست. در نزدیکی مدار راس الجدی، رود به دو شاخه جنوبی و شمالی تقسیم می‌شود: شاخه جنوبی، برمه خیتو (برمه خوی کوچک) نام دارد که پس از پیمودن
خیتو (برمه خوی کوچک) نام دارد که پس از پیمودن مناطق پرپیچ و خم و اغلب خشک از ایالت چاکو می‌گذرد. شاخه شمالی، تئوکو (برمه خوی نو) نام دارد که مرز بین ایالت‌های چاکو و فورموزا را پدید می‌آورد و سرانجام به رود پاراگوئه می‌پیوندد. این رود در مسیر خود، رسوبات قرمزرنگی را حمل می‌کند و نیز توده‌های بی نظمی را به وجود می‌آورد که گاهی موجب تغییر جریان می‌شود. نام‌های دیگر. این رود در زبان گوارانی، یپیتا (ypita) و در زبان بومی، تئوکو نام دارد. این رود را نباید با برمه خو، نام دیگر رود دساگوادرو (در بخش‌هایی از
برمه خو، نام دیگر رود دساگوادرو (در بخش‌هایی از مسیرش) یکی دانست.
تقی رفعت (زادهٔ ۱۲۶۸ خورشیدی تبریز - درگذشته ۱۲۹۹ خورشیدی) مدیر روزنامه تجدد و نشریه آزادیستان و از پیشگامان شعر نو در ایران بود. او از همراهان شیخ محمد خیابانی بود و یک روز پس از شکست قیام تبریز و کشته شدن شیخ محمد خیابانی در قریهٔ قزل دیزج (نزدیک شهر تبریز) در سن سی و یک سالگی با شنیدن خبر قتل شیخ انتحار کرد. تحصیلات خود را در استانبول انجام داد و در طرابوزان مدیر مدرسه ایرانیان به نام مدرسه ناصری شد. در ۱۳۳۵ (قمری) در جریان جنگ جهانی اول به تبریز آمد و در دبیرستان محمدیه این شهر به تدریس زبان فرانسه
و در دبیرستان محمدیه این شهر به تدریس زبان فرانسه پرداخت. با شروع قیام شیخ محمد خیابانی به او پیوست و کارهای فرهنگی قیام را به عهده گرفت. در شعرهای خود از قواعد شعر کلاسیک فارسی فاصله گرفت و از شاعرانی بود که پیش از نیما یوشیج به بدعت و نوگرایی در شعر، گرایش داشت.نمایشنامه‌هایی نیز نوشت که برخی در زمان خود او در تبریز به اجرا درآمدند. رفعت با زبان‌های ترکی و فرانسه آشنا بود و درعلوم جغرافیا و هندسه نیز دست داشت. آثار او که شامل اشعار و مقالات انتقادی و ترجمه‌هایی از زبان‌های فرانسه و ترکی عثمانی است هنوز
از زبان‌های فرانسه و ترکی عثمانی است هنوز گردآوری نشده‌اند.
ریو نگرو یا رود نگرو (در زبان اسپانیایی rio negro و به معنای رود سیاه) مهم‌ترین رود استان ریو نگرو در آرژانتین است. این رود از اتصال دو رود لیمای و نئوکن به وجود می‌آید و از مرز استان نئوکن به سوی جنوب شرق و اقیانوس اطلس پیش می‌رود. ریو نگرو با تأمین آب باغ‌های میوه در استان، ۶۵ درصد سیب و گلابی کشور را به عمل می‌آورد. هم چنین مسابقات قایق‌رانی – کایاک- رگاتا دل ریو نگرو به طول ۶۵۳ کیلومتر در این رود برگزار می‌شود. سدهای کوچکی برای تولید برق بر این رود احداث شده‌است. نام. رنگ این رود برخلاف نام اصلی اش،
شده‌است. نام. رنگ این رود برخلاف نام اصلی اش، متمایل به سبز است. نام نگرو (سیاه) در واقع، ترجمه واژه curu leuvu، نامی که بومیان ماپوچه به آن داده‌اند می‌باشد. در گذشته به علت وجود درختان بید در کناره‌های رود، بدان ریو دلوس سائوسس (رود بید) می‌گفتند.
ریو دلا پلاتا (به اسپانیایی: Río de la Plata، ترجمهٔ تحت‌اللفظی:‌ رودخانهٔ نقره) دهانه‌ای است که از هم‌رسی رود اروگوئه و رود پارانا در جنوب شرقی خط ساحلی آمریکای جنوبی به وجود می‌آید. این دهانه تا ۲۹۰ کیلومتر پس از اتصال دو رود، تا اقیانوس اطلس ادامه می‌یابد و بخشی از مرز بین دو کشور اروگوئه و آرژانتین را به همراه پایتخت‌های ساحلی این دو تشکیل می‌دهد (بوئنوس آیرس در جنوب غرب و مونته ویدئو در شمال شرق). حوضه آبخیزی که از شاخه‌های مهم ریورپلاته به وجود می‌آید (رودهای پاراگوئه، اروگوئه و پارانا) یک پنجم کل
(رودهای پاراگوئه، اروگوئه و پارانا) یک پنجم کل مساحت قاره را در بر می‌گیرد که شامل کل مساحت پاراگوئه، بخش‌هایی از اروگوئه، جنوب شرق بولیوی، جنوب و مرکز برزیل و شمال آرژانتین می‌باشد. این دهانه همچنین محل انباشت میلیون‌ها مترمکعب گل و لای می‌باشد که توسط رودها حمل می‌شود. نام. ریو د لاپلاتا در زبان اسپانیایی به معنای «رود نقره‌ای» می‌باشد. در کشورهای انگلیسی زبان، این دهانه با نام ریورپلاته یا ریورپلات شناخته می‌شود. تاریخچه. ریو دلا پلاتا برای نخستین بار در سال ۱۵۱۶، توسط خوان دیاز د سولیس مشاهده شد. این
سال ۱۵۱۶، توسط خوان دیاز د سولیس مشاهده شد. این دریانورد اسپانیایی که به همراه گروهی، در پی گذرگاهی بین اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام بودند در مکانی که امروزه بخشی از کشور اروگوئه (بخش اداری کولونیا) می‌باشد پیاده شدند. گروه توسط بومیان چارواس مورد حمله قرار گرفت. تنها، خدمه جوانی به نام فرانسیسکو دل پوئرتو از این حادثه جان سالم به در برد. وی بعدها توسط کشتی اکتشافی به فرماندهی سباستیان کابوتو به اروپا انتقال یافت. اولین مستعمره اروپاییان در این منطقه، شهر بوئنوس آیرس بود که در فوریه ۱۵۳۶ توسط پدرو د مندوزا
آیرس بود که در فوریه ۱۵۳۶ توسط پدرو د مندوزا مشاهده شد. در سال ۱۵۷۸ فرانسیس دریک (drake) از این منطقه دیدن کرد. زندگی جانوری. ریو دلا پلاتا زیستگاه گونه کمیابی از دلفین (دلفین لاپلاتا)، لاک پشت‌های دریایی و گونه‌های مختلف ماهی می‌با شد. منابع. Wikipedia contributors, "Río de la Plata," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed November 30, 2009).
رود سالادو (سالادو دل نورته – سالادوی شمالی: به معنی رود شور) رودی به درازای ۱۵۰۰ کیلومتر که از چند استان آرژانتین در آمریکای جنوبی می‌گذرد. سرچشمه این رود در استان سالتا و شاخه اصلی آن رود هورکونس و ریزشگاه آن، رود پارانا در استان سانتا فه می‌باشد. سالادو تحت نام رود خورامنتو از ذوب توده‌های برفی در رشته کوه‌های آند در استان سالتا و نزدیکی استان کاتامارکا پدید می‌آید. سپس از شمال و از مرز استان توکومان با نام سالادو وارد استان سانتیاگو دل استرو می‌شود. هم چنین سدهایی مانند «کابرا کورال» بر روی این رودخانه
سدهایی مانند «کابرا کورال» بر روی این رودخانه ساخته شده‌است. این رود و در جنوبش، رود دولسه، به‌طور مورب و در جهت حنوب شرقی، از زمین‌های خشک ایالت عبور می‌کنند. ریوسالادو در ادامه جریان خود و گذر از چند کانال انحرافی، بستر معینی ندارد و در طول زمستان باتلاق‌هایی پدیدمی‌آورد. پس از پیمودن ۸۰۰ کیلومتر در ایالت سانتیاگو دل استرو، با نام سالادو دل نورته (سالادوی شمالی) وارد استان سانتا فه می‌شود و پس از آن به رود پارانا می‌پیوندد. در تابستان‌های پرباران، این رود اغلب طغیان کرده و موجب بروز سیل می‌شود. این رود
اغلب طغیان کرده و موجب بروز سیل می‌شود. این رود را نباید با رود سالادوی جنوبی یکی دانست.
رود سالادو یا سالادو دل سور (سالادوی جنوبی) () رودی واقع در شمال استان بوئنوس آیرس در آرژانتین است. حوضه آبریز این رود ۱۷۰۰۰۰ کیلومتر مربع است که بیش از نیمی از مساحت استان و نیز جمعیت یک میلیون نفر را در بر می‌گیرد. بارش سالانه در حوضه رود ۲۰۰۰ میلیمتر است که اغلب موجب بروز سیل در مناطق کم ارتفاع می‌شود. این رود از دریاچه ال کانیار در مرز استان سانتا فه سرچشمه می‌گیرد و پس از طی ۶۴۰ کیلومتر به سمت جنوب شرق از طریق خلیج سامبورومبون (در ۱۷۰ کیلومتری جنوب بوئنوس آیرس) به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود در سر راه
آیرس) به اقیانوس اطلس می‌ریزد. رود در سر راه خود از نواحی مردابی و هم چنین از شهرهای هونین، روکه پرز و خنرال بلگرانو گذر می‌کند. منابع. Wikipedia contributors, "Salado River (Buenos Aires)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Salado_River_(Buenos_Aires)&amp;oldid=281914994 (accessed January 6, 2010).
خلیج سامبورومبون (به اسپانیایی: بائیا د سامبوروبون bahia de samborombon) خلیجی به طول ۱۳۵ کیلومتر، در اقیانوس اطلس و در ۱۶۰ کیلومتری جنوب شرق شهر بوئنوس آیرس آرژانتین می‌باشد. چندین رود از جمله رود سالادو (سالادوی جنوبی – سالادو دل سور) به این خلیج می‌ریزند.
رود مندوزا رودخانه‌ای در استان مندوسا آرژانتین است. شاخه‌های اصلی آن، رودهای واکاس، کوئه واس و توپونگاتو می‌باشد که سرچشمه همه آن‌ها رشته کوه‌های آند (کوه‌های آکونکاگوا و توپونگاتو) است. رود پس از تشکیل و گذر از ارتفاعات به رود سان خوان و سپس دساگوادرو می‌پیوندد. میانگین آبدهی این رود ۵۰ مترمکعب بر ثانیه‌است که برای تأمین آب واحه‌های نواحی خشک به کار می‌رود. به علت وجود تندآب‌ها، مسابقات قایقرانی در فصل تابستان در این رود برگزار می‌شود.هم چنین سدهای «کاچئوتا اسپا» و «پوتره ریوس» علاوه بر ذخیره آب فراوان، از
اسپا» و «پوتره ریوس» علاوه بر ذخیره آب فراوان، از جاذبه‌های گردشگری حاشیه این رود می‌باشند.
رود آتوئل رودخانه‌ای در حنوب استان مندوسای آرژانتین است . طویل‌ترین رودخانه استان، دارای جریان متوسط ۳۱٫۸ مترمکعب بر ثانیه و حوضه‌ای به مساحت ۱۳۰۰۰ کیلومتر مربع می‌باشد . سرچشمه این رود، دریاچه آتوئل است که با ذوب توده‌های برفی در ارتفاعات آند ( به ارتفاع ۳۲۵۰ متر ) به وجود می‌آید. این رود بین ماه‌های نوامبر تا مارس ( حوالی فصل تابستان ) به بیشترین مقدار خود می رسد . آتوئل از جنوب غربی وارد شهر سان رافائل می‌شود و پس از آن، ذخیره آبی به مساحت ۹۶ کیلومتر مربع در پشت سد ال نیئوئیل پدید می‌آورد . سپس با ورود
در پشت سد ال نیئوئیل پدید می‌آورد . سپس با ورود به دره‌ای تنگ (تنگه آتوئل) به درازای ۶۰ کیلومتر، و ایجاد تنداب‌هایی در این مکان، ارتفاع رود از سطح دریا از ۱۲۵۰ متر به ۷۰۰ متر می رسد . . از این تنداب‌ها در مسابقات قایقرانی – کانویینگ – استفاده می‌شود . تنگه آتوئل از جاذبه‌های جهانگردی با امکانات رفاهی می‌باشد . آتوئل در ادامه مسیر خود، پس از پیچ و خمی به رود دساگوادرو می ریزد .
رود چوبوت رودی است که در منطقه پاتاگونیا و جنوب آرژانتین روان است. درازای این رود ۸۰۰ کیلومتر است که از استان چوبوت سرچشمه گرفته و در نزدیکی شهر راوسون، از طریق خلیج انگانیو به اقیانوس اطلس می‌ریزد. شاخه اصلی چوبوت در کاره راس و از ارتفاعات آند در ایالت ریونگرو می‌باشد. قبل از ورود به منطقه پیدرا پارادا، چند رود از جمله رود چیکو به آن می‌پیوندند. سپس در جهت شرق و به سوی شهر پاسو دل ساپو روان می‌گردد. در ۱۲۰ کیلومتری غرب تره لو سدی با ارتفاع ۲۵۵ متر و مساحت ۷۰ کیلومتر مربع بر روی این رودخانه ساخته شده‌است.
۷۰ کیلومتر مربع بر روی این رودخانه ساخته شده‌است. به علت پهنای کم رود، میزان آبدهی آن بین خشکسالی و ترسالی از ۴ تا ۳۰ منرمکعب در ثانیه متغیر است. زمین‌های کناره رود چوبوت به هنگام طغیان دارای خاک حاصلخیزی است. این رود به علت ماهی قزل آلا مشهور می‌باشد.
ریوگرانده (رود گرانده) رودی در بخش مالارگه در جنوب استان مندوزا ی آرژانتین می‌باشد. درازای این رود ۲۷۵ کیلومتر و متوسط جریان آن ۱۰۷ مترمکعب در ثانیه است. ریوگرانده از برخورد دو رود توردیو و کوبره از رشته کوه‌های آند (با ارتفاع ۴۶۰۰ متر از سطح دریا) سرچشمه می‌گیرد و سپس در مرز استان نئوکن به رود کلرادو می‌پیوندد. این رود در فاصله ۱۲۵ کیلومتری شهر مالارگه قرار دارد و مسیر آن را صخره‌های آتشفشانی تشکیل می‌دهد.
مای دایینگ براید یک گروه دوم متال انگلیسی است. این گروه در سال ۱۹۹۰ همراه ۲ گروه دیگر دوم متال (آناتما و پاردایز لاست) تأسیس شد. آن‌ها از اولین گروه‌های ژانر موسیقی دث/دوم بودند. موسیقی دایینگ براید آرام اما با ریفهای بسیار سنگین گیتار همراه است.
آخمقیه یا آخماقیه که در نقشه های دولتی با نام شهرک شهید چمران شناخته میشود یکی از محله‌های قدیمی شهر تبریز است که در منطقهٔ ۷ شهرداری این شهر و در ۳ کیلومتری جنوب غرب میدان راه‌آهن و در کنار اتوبان تبریز به خسروشهر در همسایگی رواسان و اندیشه واقع شده‌است. این محله در گذشته از روستاهای پیرامون شهر تبریز بوده و پس از گسترش این شهر به‌عنوان یکی از محله‌های تبریز شناخته شده‌است. آخمقیه هم‌اکنون در جنوب غرب شهر و در ورودی آن قرار گرفته‌است. امروزه منطقهٔ آخماقیه یکی از محلات تبریز و مرکز شهرداری منطقهٔ ۷ تبریز
یکی از محلات تبریز و مرکز شهرداری منطقهٔ ۷ تبریز به نام شهرک شهید چمران است که در اراضی غربی و شرقی آن چندین واحد شهرک با بلوک‌های متعدد ساختمانی چون اندیشه و آپارتمان‌های جالبی که تضاد کامل با حاشیه‌نشینان این محله دارد احداث شده‌اند. این محله بیشتر با هیات حسینی و کار های خیر شناخته میشود که معروف ترین کار ها هرساله مصادف با ولادت حضرت زهرا اعطای ۷۲ سرویس جهیزیه کامل به نوعروسان میباشد. وجه تسمیه. قایا یا قیه در زبان ترکی به معنی صخره و سنگ است و در لهجه استانبولی کایا (Kaya) تلفظ می‌شود. آخما به معنی
استانبولی کایا (Kaya) تلفظ می‌شود. آخما به معنی ریزش نکن، جریان نداشته باش. آخار صفت چشمه و رود است به معنی جاری است. آخماقیه یعنی «صخره پایین نیا» (آخما + قیه) که گویا در منطقه رانش زمین بوده‌است و ما کلمهٔ لغت قیه به معنای صخره در زبان ترکی آذری خود در همه جای آذربایجان داریم چون موساقیه، جداقیه، قره قیه، ساری قیه، گوموش قیه." در کتاب‌ها نام آخماقیه «امین قالا» یا قلعه امین نوشته شده که در اسناد دوره قاجاریه به همین نام نوشته شده‌است ولی در تمام گفته‌های مردم آنچه تا حال شنیده شده فقط نام آخماقیه مطرح
مردم آنچه تا حال شنیده شده فقط نام آخماقیه مطرح بوده‌است. بیشینه. تا سال ۱۳۴۰ آخماقیه چسبیده بود به رواسان و لاله از شرق، به خلاجان و سردرود از غرب و به کرجان از جنوب و به محدوده راه‌آهن و کوجووار از شمال، ولی با تقسیم اراضی در اولین تزنامه برنامهٔ اصلاحات ارضی، اراضی آخماقیه تقسیم شد. باغ بزرگ امام جمعه میرزا جعفر آقا فروخته شد به وزارت صنایع برای احداث کارخانه تراکتورسازی فروخته شد. در سالهای بعد از جنگ تحمیلی و با ورود سایر مردم از اکثر نقاط آذربایجان رونق خاصی به این محله تاریخی گذاشته و باعث پیشرفت
رونق خاصی به این محله تاریخی گذاشته و باعث پیشرفت روزافزون این محله قدیمی و تبدیل آن از روستا به یکی از مناطق شهری تبریز شد. سابقه تاریخی آخماقیه همانند سرداری، کوجووار، حتی خود تبریز جالب توجه است. آثاری از بقایای قلعه‌ها دیوارها و گورستان تاریخی صدها سنگ نبشته قدیمی و چند مجسمهٔ قوچ که بزرگترین سنگ مربوط است به قبر خواجه امین الدین صدقه است و در حاشیه بالای دیواره‌های آن سنگ با خط ثلث نوشته «هذا تربت الاصدر المعظم صاحب الانعام والاحسان موفق للخیرات و المبرات خواجه امین الدین صدقه رحمة اله علیه وفات در ۱۰
خواجه امین الدین صدقه رحمة اله علیه وفات در ۱۰ شعبان ۷۱۲ قمری» که وی همزمان با سلطان محمود غازان خان بوده و مقرب درگاه وی بوده‌است. در میان گورستان بزرگ سنگ‌های قدیمی است که به اوایل اسلام نیز می‌رسد که با یک جستجو و تحقیق می‌توان به اساسی تاریخ آخماقیه پی برد. بخش‌ها. آخماقیه به ۱۰ بخش اصلی تقسیم شده‌است: کوی‌ها. از کوی‌های آخماقایا می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: جاده اصلی روستاهای اسنجان.انرجان.هزه بوران.زینجناب از آخمقیه است
باریش (بارنج) روستای سابق و محله بزرگ و آباد و معروف بارنج که اکنون واقع در منطقه یک شهرداری تبریز و بخشی در منطقه پنج شهرداری تبریز در گوشه شمال شرقی تبریز در کنار رود مهرانه‌رود بنا شده‌است. بارنج قبلاً روستای تاریخی بوده آثار چندی از بقایای آتشکده و قلعه و قبرستان در حوالی آن تا چندین سال پیش باقی بود. بارنج آبادی بسیار پر رونقی بود که قسمتی از میوه جات و غلات شهر را در گذشته تأمین می‌کرد. محدوده باغات این روستا از حد میدان فهمیده کنونی شروع شده و بخشهای از ولیعصر و ... رو شامل می شد. مردمان این آبادی
از ولیعصر و ... رو شامل می شد. مردمان این آبادی بسیار فعال و مهمان نواز و اهل فن و فنون آب و آبیاری و متخصص حفر قنات و حوالی آن کاریز بودند. بارنج و اراضی آن تا اصلاحات ارضی سال ۱۳۴۱ یک روستای آبادی بود که فقط اراضی آن زیر کشت غلات بود ولی در همین سال که مهاجرت روستاییان به شهر آغاز شد و اربابان و مالکان ثروتمند شروع به زمین خواری و بساز بفروشی کردند و زمین‌های مزروعی و باغات زیبا و سرسبز و باطراوت تبریز یکی پس از دیگری تفکیک و تخریب و اختصاص به شهری سازی یافت، سرمایه دار معروف تبریزی به نام مرحوم مرتضی
یافت، سرمایه دار معروف تبریزی به نام مرحوم مرتضی رحیم زاده خوئی اولین بنیانگذار شهرک سازی در تبریز، تمام اراضی روستاری بارنج را در جنوب آن به بهای خیلی ارزان خریداری و شهرکسازی را شروع نمود و برای رونق دادن به این مسئله و تشویق مردم برای خانه سازی در اراضی بارنج که اکنون شهرک بزرگ و آباد و پررونق کوی ولیعصر است قسمتی از اراضی را در اختیار دانشگاه تبریز به‌طور رایگان برای احداث خوابگاه دانشجویی قرار داد و شهرداری تبریز و مسئولان شهری هم امکانات لازم را برای رفاه دانشجویان دانشگاه فراهم ساختند و به تدریج