payamvha/North_RAG huggingface dataset:
قانون حمایت از خانواده به قوانین مربوط به ازدواج، طلاق و سایر قوانین خانواده در قانون اساسی ایران پرداخته است. قانون حمایت از خانواده برای نخستین بار در سال ۱۳۴۶ در دوره پهلوی تصویب شد و در سال ۱۳۵۳ نیز تغییر پیدا کرد. شاهدخت اشرف پهلوی به عنوان عضوی از هیئت حاکمهٔ ایران، در اعمال برخی تغییرات در قوانین مربوط به زنان از جمله قانون حمایت از خانواده نقش مهمی داشت. چندزنی. یکی از قوانین مربوط به خانواده "تعدد زوجات" یا "چندزنی" است. قانون ۱۳۴۶ به استناد قرآن شرط عدالت را برای چندزنی منظور کرد. تا پیش از تصویب
عدالت را برای چندزنی منظور کرد. تا پیش از تصویب این قانون در سال ۱۳۴۶ مردان می‌توانستند ۴ زن عقدی و تعداد نامحدودی زن صیغه‌ای داشته باشند. اما در این قانون مرد موظف شد برای ازدواج مجدد از دادگاه اجازه بگیرد. دادگاه نیز باید در مورد او و توانایی مالی‌اش تحقیق می‌کرد و در موقع مناسب با زن نخست وی تماس می‌گرفت و از او نیز تحقیق می‌کرد. به این ترتیب ازدواج مجدد بدون اجازه دادگاه جرم کیفری محسوب می‌شد. اما رضایت همسر نخست شرط نبود (این مورد در قانون ۱۳۵۳ اضافه شد). طلاق. پیش از سال ۱۳۴۶ مرد حق داشت هرگاه بخواهد
طلاق. پیش از سال ۱۳۴۶ مرد حق داشت هرگاه بخواهد و در هر شرایطی زنش را طلاق دهد. مراسم طلاق باید با حضور دو شاهد که برای آشتی زن و شوهر تلاش می‌کنند انجام می‌شد ولی در عمل حضور شاهدان اجرا نمی‌شد. زن در شرایط محدودی می‌توانست به دادگاه درخواست طلاق دهد و دادگاه شوهر را موظف می‌کرد زن را طلاق دهد. این شرایط ناتوانی جنسی مرد، جنون، ناتوانی در تأمین زن، بدرفتاری، و داشتن بیماری مسری بودند. طبق قانون حمایت از خانواده در سال ۱۳۴۶، طلاق فقط با اجازه دادگاه قابل انجام بود و دادگاه پس از اینکه متقاعد می‌شد امکان
انجام بود و دادگاه پس از اینکه متقاعد می‌شد امکان آشتی وجود ندارد گواهی طلاق صادر می‌کرد. همچنین پنج شرط دیگر در ماده ۱۱ برای امکان درخواست طلاق اضافه شد که عبارت بودند از زندانی شدن زن یا مرد برای دوره‌ای مشخص، اعتیاد، ازدواج مجدد مرد بدون رضایت زن، ترک زندگی خانوادگی از طرف هر کدام از آنان، محکومیت قضایی هر یک از آن‌ها که موجب لطمه به حیثیت خانوادگی دیگری شود. حوزه شغلی زنان. طبق ماده ۱۱۱۷ قانون مدنی شوهر حق داشت همسرش را از انجام شغلی که حیثیت او را به خطر می‌انداخت منع کند. قانون حمایت از خانوادهٔ سال
می‌انداخت منع کند. قانون حمایت از خانوادهٔ سال ۱۳۴۶ نیز نه تنها این ماده را اصلاح نکرد، بلکه آن را در ماده ۱۶ خود تأیید کرد.
ژرژ لاپاساد (۱۰ می ۱۹۲۴ - ۳۰ ژوئیه ۲۰۰۸) فیلسوف و جامعه‌شناس فرانسوی بود. آثار. نخستین و مهم‌ترین اثر لاپاساد، کتاب "«ورود به زندگی»" (L'Entrée dans la vie) است که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد. برخی دیگر از آثار او از این قرارند:
نهی (در عربی: الُنهی ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است. این روستا یکی از زیباترین روستاهای شهر (دبا الفجیره) است، مخصوصاً در فصل زمستان و موسم باران و بهار، دره عظیمی از وسط روستا می‌گذرد که روستا به دوقسمت تقسیم نموده‌است. در فصل بهار و موسم باران و جریان آب در وادی مناظر جالبی به وجود آورده‌است، بنابراین گردشگران در این ایام
به وجود آورده‌است، بنابراین گردشگران در این ایام در اطراف این وادی خیمه و خرگاه برپاه می‌کنند و برای استراحت و استحمام به این ناحیه می‌آیند. جمعیت. دارای (۸ خانوار) و ۶۹ نفر جمعیت است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. پیشهٔ مردم روستا ماهی گیری است.
وادی دبا (در عربی: وادی دَبا ) روستای بزرگی در امارات متحده عربی. این روستا از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی دریای عمان از توابع امارت فجیره واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ کوه حجر، و میان کوه و دریا واقع شده‌است، و دارای باغ‌های مرکبات است. چشمه آب شیرین و کشاورزی. در این روستا تعدادی چشمهٔ آب شیرین وجود دارد، لذا از لحاظ کشاورزی روستای نسبتاً بارونقی است، باغ‌های مرکبات و نخل خرما در روستا فراوان است. کشاورزی. محصولات کشاورزی این روستا عبارتند از: انار، پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج،
پرتقال، نارنگی، لیمو ترش، لیمو شیرین، نارنج، خربزه، خیار، هندوانه، انبه، خرما، گوآوا، لوز، بادام، پاپای، موز، خیار و دیگر میوه‌ها. همچنین در فصول بارانی در این روستا جو و گندم و عدس نیز کشت می‌شود. جمعیت. جمعیت آن ۵۱۰ نفر (۲۱ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند، عمدهٔ مردم روستا کشاورز هستند.
محترقه (در عربی: الُمحتَرقه ) روستایی کوهستانی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستا در داخل کوه واقع شده‌است. روستا درپایهٔ زنجیره کوه حجر در منطقه (رؤوس جبال) واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۳۲۶ نفر (۱۱ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند، شغل مردم روستا دامداری و کشاورزی است، در این روستا تعداد چشمهٔ آب شیرین وجود دارد، لذا از لحاظ کشاورزی روستایی نصبتاً بارونقی است.
غونه (در عربی: الغُونَة ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستا در کرانهٔ دریای عمان واقع شده‌است. روستا در روی تپه ی و درپایهٔ زنجیره کوه حجر در منطقه (رؤوس جبال) قراردارد، به‌طوری‌که از ناحیه مشرق بادریا ملاصق است و از ناحیه مغرب رؤوس جبال مانند قوسی بر فراز «روستا» واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۱۹۵ نفر (۷ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا ماهی گیری وتجارت است.
عمقه (در عربی: العَمقة ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۲۷۶ نفر (۳۰ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا ماهی گیر.
عیینه (در عربی: الَعیَینة ) روستای کوچکی کوهستانی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. روستایی است زیبا وکوهستانی که در ارتفاع ۱۳۵۰ متری قلهٔ زنجیره کوه حجر واقع شده‌است. این روستا در مابین دو تپه ی بلند قرار دارد. باغهای نخل خرما از سه ناحیه روستا را احاطه نموده‌است. در دوطرف روستا و در روی دوتپه که وجود دارد، روی هریک از این تپه‌ها برج نگهبانی به چشم می‌خورد. به گفته مردم روستا در دوران گذشته نگهبانانی در این دوبرج
مردم روستا در دوران گذشته نگهبانانی در این دوبرج پاسبانی می‌داده‌اند مخصوصاً در شبها نگهبانان در برج مستقر می‌شده‌اند و از روستا در برابر دزدان وشورشگران پاس می‌داده‌اند. اما حالا این دوبرج به عنوان یک معلم تاریخی وگردشگری پابرجا مانده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۸ خانوار) برابر با ۱۳۰ نفر می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی است.
ضدنا (در عربی: اَلضَدنا ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره در نوار ساحلی کرانهٔ دریای عمان از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. این روستای در پایهٔ رشتهٔ کوه حجر واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۱۳۰ نفر (۲۵۵ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. . شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی و ماهی گیری است. بعضی از مردم نیز دام خانه‌ای نیز دارند.
شرماته (در عربی: شَرمَاتة ) روستای کوچکی از توابع شهر دبا الفجیره از توابع امارت فجیره از امارات هفتگانه دولت امارات متحده عربی و در شبه جزیره عربستان واقع شده‌است. روستایی است زیبا وکوهستانی که در ارتفاع ۹۰۰ متری سلسلهٔ کوه حجر واقع شده‌است. این روستا در روی تپه‌ای بلند قرار دارد. جغرافیای طبیعی روستای شَرمَاتة به دلیل وجود زنجیره کوه حجر بر فراز «روستای شَرمَاتة»، این روستا یکی از روستاه‌های زیبای منطقه (الشرقیة) می‌باشد. دارای چشمه‌ها و قناتهای متعددی است وشبهای بسیار زیبا وخنکی دارد، در قسمت شرقی روستا
وشبهای بسیار زیبا وخنکی دارد، در قسمت شرقی روستا آثار قلعه‌ای وجود دارد که تاریخش به دوران حکم «پرتغالیها» بر می‌گردد. جمعیت. جمعیت آن ۷۹ نفر (۸ خانوار) می‌باشند که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی ودامداری است، حدود ۳۰۰ اصله نخل خرما در روستا وجود دارد. بعضی از مردم روستا نیز دام خانه‌ای نیز دارند.
جوجیتسو برزیلی (به پرتغالی: Brazilian jiu jitsu)، یک ورزش رزمی است که بر فنون گلاویزی و مبارزه در وضعیت خاک تأکید دارد. در مبارزات این رشته هدف نهایی به‌دست آوردن وضعیت برتر نسبت به حریف و بی‌دفاع ساختن او با استفاده از تکنیک‌های قفل‌کننده است. جوجیتسو برزیلی در اوایل قرن بیستم از هنر رزمی ژاپنی کودوکان جودو تکامل یافت که خود در قرن نوزدهم بر اساس سبک جوجیتسو ژاپنی برخی مدارس ژاپن طراحی شده بود. از میان فنون جودو و جوجیتسو در جوجیتسو برزیلی تأکید بیشتر بر "نه-وازا (فنون خاک)" است. بنیان‌گذار این رشته
بر "نه-وازا (فنون خاک)" است. بنیان‌گذار این رشته برادران کارلوس و هلیو گریسی هستند. کارلوس جودو را از میتسویو مائدا، استاد ژاپنی مقیم برزیل آموخت و سپس آن را به برادران و اعضای خانواده خود آموخت. قدرت این رشتهٔ رزمی برای نخستین بار با شروع مسابقات آزاد یواف‌سی که مبارزان از کلیه رشته‌ها در آن شرکت می‌کردند، پیروزی‌های اسطورهٔ این رشته یعنی رویس گریسی بر همگان اثبات شد. امروزه تمرین و آموزش جوجیتسو برای شرکت در مبارزات آزاد به یک اصل بدل شده است. این رشته بر این اصل تأکید دارد که یک شخص کوچک‌تر و ضعیف‌تر با
این اصل تأکید دارد که یک شخص کوچک‌تر و ضعیف‌تر با به‌کارگیری صحیح تکنیک‌ها و شناخت شیوه‌های جابه جایی نیرو می‌تواند یک مهاجم بزرگ‌تر و قوی‌تر از خود را شکست دهد. تمرین این رشته برای دفاع شخصی، شرکت در مسابقات ورزشی (جوجیتسو برزیلی و رشته‌های مشابه) و همچنین هنرهای رزمی ترکیبی صورت می‌گیرد. در واقع می‌توان گفت این رشته شباهتی به ورزش‌هایی نظیر تکواندو، کاراته و کونگ‌فو ندارد و به‌طور کامل بر اساس اصول گلاویزی بنیان نهاده شده است. درجات. اعطای درجه در جوجیتسو برزیلی بر دو مبنای زیر استوار است؛ دانش فنی هر
برزیلی بر دو مبنای زیر استوار است؛ دانش فنی هر شخص با توجه به تعداد تکنیک‌هایی که او توان اجرای آن‌ها را دارد و مهارت او در اجرای هر یک از آن‌ها مشخص می‌شود. مهم‌ترین مسئله در این رشته قابل اجرا بودن هر تکنیک است به همین جهت هنرجویان تشویق می‌شوند که تکنیک‌ها را با توجه به توانائی‌های جسمی و شکل بدن خود انجام دهند. کمربند. درجه ورزش‌کاران این رشته با رنگ کمربند آنان مشخص می‌شود؛ حداقل سن مورد نیاز برای دریافت کمربند آبی ۱۵ سال است و برای افراد زیر ۱۵ سال از کمربندهای زرد، نارنجی و سبز استفاده می‌شود. برای
کمربندهای زرد، نارنجی و سبز استفاده می‌شود. برای دریافت کمربند مشکی نیز حداقل ۱۹ سال لازم است. دارندگان کمربند مشکی می‌توانند با تمرین و آموزش این رشته تا بالاتر از ۹ درجه (دان) را دریافت کنند. شخصی که دان ۸ را به‌دست می‌آورد از یک کمربند مشکی و قرمز استفاده می‌کند و با دریافت دان ۹ و ۱۰، آن را با یک «کمربند سرخ» جایگزین می‌کند رویس گریسی یکی از پسران بنیان‌گذار جوجیتسو برزیلی نقش غیرقابل انکاری در معرفی و گسترش این رشته در دنیا داشته است. او در هر سه دوره نخست مسابقات آزاد یواف‌سی با استفاده از فنون
دوره نخست مسابقات آزاد یواف‌سی با استفاده از فنون جوجیتسو برزیلی بر حریفان پیروز شد و نگاه جهانیان را متوجه جوجیتسو برزیلی کرد. گریسی به تازگی در لیست ۵۰ نفره بزرگ‌ترین ورزشکاران تمام دوران مجله اسپورتس ایلاستریتد قرار گرفته است.
چشم خروس یا آدونیس نام یک سرده از تیرهٔ آلالگان است. برگ‌های آدونیس بریده و از برگ‌های آلاله پهن‌تر است. آدونیس گل‌های زرد و قرمز دارد و در مزارع گندم پراکنده است. انواع آدونیس. آدونیس آتشی؛ آدونیس بهاره؛ آدونیس تابستانی
المنقذ من الضلال یا رهایی یافته از گمراهی یکی از آخرین تالیف‌های امام محمد غزالی است. او در این کتاب سرگذشت خویش را نگاشته است. در این کتاب غزالی ابتدا کلام، فلسفه و مذهب باطنی را رد کرده و سپس تنها راه نجات را پیروی از تصوف ذکر می‌کند. غزالی در این کتاب بدنبال ذکر کامل دلائل و مجادلات مفصلی که در کتاب‌های قبلی خود در ارتباط با رد نظریه‌های فلاسفه و باطنیه و دهریه نیست و آن دلائل و مباحث را به‌طور مفصل در کتب قبلی مانند تهافت الفلاسفه و القسطاس المستقیم و المستظهری آورده است. در این کتاب که بیشتر لحن خطابی
آورده است. در این کتاب که بیشتر لحن خطابی دارد به شرح احوال و سرگشتگی خود و حالات درونی خود که باعث تغییر رویه و درک وی از خداپرستی شد می‌پردازد.
الخلیل یا حِبرون مرکز استان الخلیل و بزرگ‌ترین شهر در کرانه باختری است که در ۳۰ کیلومتری جنوب اورشلیم قرار گرفته است و توسط دولت خودگردان فلسطین اداره می‌شود. جغرافیا. ارتفاع آن از سطح دریا ۹۳۰ متر است. حبرون یکی از چهار شهر مقدس یهود محسوب می‌شود و در کنار شهرهای اورشلیم، صفاد و طبریه، محل سکونت بسیاری از دانشمندان مذهبی یهودی بوده است. مساحت شهر ۲۲٫۸ کیلومتر مربع است و در طول جغرافیایی ۳۵ درجه و ۵ دقیقه و عرض جغرافیایی ۳۲ درجه و ۳۱ دقیقه واقع است. تاریخچه. حبرون در منطقه یهودا و سامره قرار دارد. در این
حبرون در منطقه یهودا و سامره قرار دارد. در این شهر آرامگاه مشهوری قرار دارد که مدفن آبراهام و همسرش سارا، ایزاک و همسرش ربکا (ربقه)، و جیکوب و همسرش لیه (لعیا) است. به همین جهت دومین شهر مقدس یهودیان پس از اورشلیم و شهری مقدس برای پیروان دیگر ادیان توحیدی به حساب می‌آید. این مکان توسط ابراهیم در قریه اربع (حبرون بعدی) از عفرون که از مهاجران آناتولی بود خریداری شد و ابتدا سارا همسرش و در طی دو قرن خاندانش در این مکان دفن شدند. خود ابراهام در سال ۱۸۱۵ قبل از میلاد در این مکان دفن شد. نام. نام حبرون ریشه در
میلاد در این مکان دفن شد. نام. نام حبرون ریشه در زبان سامی غربی دارد. حبر که در عبری، عربی و اموری در معناهایی چون همراه، متحد و دوست به کار می‌رود و در نام حبرون مفهوم رفاقت را می‌رساند. الخلیل نام شهر در عربی نیز از لقب آبراهام (خلیل‌الله) گرفته شده که خود به معنای دوست است. ثبت در یونسکو. چهل و یکمین نشست کمیته میراث جهانی یونسکو در ژوئیه ۲۰۱۷ در شهر کراکوف لهستان برگزار شد که طی آن شهر الخلیل در اسرائیل به عنوان میراث جهانی به ثبت رسید. شهر تاریخی یزد، بخش قدیمی شهر احمدآباد هند و بخش‌هایی از شهر
یزد، بخش قدیمی شهر احمدآباد هند و بخش‌هایی از شهر استراسبورگ فرانسه از جمله مناطقی است که در این نشست به ثبت رسیدند. احیای شهر. شهر تاریخی حبرون در سال ۱۹۹۵ یک بار به‌طور کامل احیا شد. اصول احیای این شهر به شرح ذیل است:
جزیره مرجانی بیکینی یکی از جزایر مرجانی متعلق به جزایر مارشال در اقیانوس آرام است. پس از جنگ جهانی دوم، ساکنان جزیره مرجانی به اجبار در سال ۱۹۴۶ نقل مکان کردند پس از آن جزایر و تالاب تا سال ۱۹۸۵ محل ۳ آزمایش هسته ای توسط ایالات متحده بود. نواحی اطراف این جزیره محل ۲۸ آزمایش هسته‌ای بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ بودند. قدرتمندترین انفجار هسته ای این جزیره به نام قلعه براوو (به انگلیسی:Castle Bravo) بود که قدرتش ۱۱۰۰ برابر بمب اتمی هیروشیما بود. این جزیره مرجانی در انتهای شمالی مجموعه جزایر رالیک، تقریباً شمال
در انتهای شمالی مجموعه جزایر رالیک، تقریباً شمال غربی پایتخت ماجورو قرار دارد. بعد از آزمایش هسته ای، در سال ۱۹۷۰، سه خانواده در جزیره بیکینی اسکان داده شدند که در مجموع حدود ۱۰۰ نفر بودند. اما دانشمندان در ماه مه ۱۹۷۷ میزان خطرناکی از استرانسیم ۹۰ را در آب چاه پیدا کردند و ساکنان آن دارای غلظت غیرطبیعی سزیم ۱۳۷ در بدن خود بودند. آنها در سال ۱۹۸۰ تخلیه شدند. این جزیره مرجانی امروزه گهگاه توسط غواصان و چند دانشمند بازدید می‌شود و تعداد انگشت شماری از نگهبان در آن حضور دارند. جزیره یک باند فرودگاه به نام
در آن حضور دارند. جزیره یک باند فرودگاه به نام فرودگاه آب‌سنگ بیکینی نیز دارد. لغت‌شناسی. نام انگلیسی این جزیره از نام استعماری آلمانی "Bikini گرفته" شده‌است. زمانی که جزئی از گینه نو آلمان بود نام آلمانی از نام مارشالی برای این جزیره، , ([pʲiɡinnʲi]) " "Pik" " به معنی "سطح" و " "Ni" " به معنای "نارگیل" یا "سطح نارگیل" گرفته شده‌است. تاریخچه. حدود ۳۶۰۰ سال است که انسان در جزیره بیکینی ساکن بوده‌است. چارلز اف استرک جونیور، باستان‌شناس سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده، تکه‌هایی از زغال چوب، استخوان ماهی، صدف و
متحده، تکه‌هایی از زغال چوب، استخوان ماهی، صدف و سایر مصنوعات را زیر ۳ فوت (۱ متر) ماسه پیدا کرد. تاریخ گذاری کربنی سن این آثار را بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۶۵۰ سال قبل از میلاد نشان می‌دهد. اکتشافات دیگر در جزیره بیکینی و انئو بین ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد و ۱ سال قبل از میلاد مسیح و سایر اکتشافات بین سالهای ۴۰۰ تا ۱۴۰۰ پس از میلاد مسیح است. اولین مشاهدات ثبت شده توسط اروپایی‌ها در سپتامبر ۱۵۲۹ توسط دریانورد اسپانیایی آلوارو د ساودرا در کشتی خود "La Florida" هنگام بازگشت به اسپانیای جدید بود و به عنوان "Buenos
بازگشت به اسپانیای جدید بود و به عنوان "Buenos Jardines" (باغ‌های خوب به اسپانیایی) تصویر شد. مارشال‌ها فاقد ثروت لازم برای تشویق اکتشاف یا نقشه‌برداری بودند. کاپیتان بریتانیایی ساموئل والیس در حالی که از تاهیتی به سمت تینیان دریانوردی می‌کرد تصادفاً به جزیره‌های مرجانی رونگریک و رونگلاپ برخورد کرد. کاپیتان‌های نیروی دریایی بریتانیا، جان مارشال و توماس گیلبرت در سال ۱۷۸۸ به‌طور جزئی مارشال‌ها را کاوش کردند. اولین غربی که در اواسط دهه ۱۸۲۰ جزیره مرجانی را دید، کاپیتان و کاشف آلمانی بالتیک اوتو فون کوتزبوئه
کاپیتان و کاشف آلمانی بالتیک اوتو فون کوتزبوئه بود که در خدمت امپراتوری روسیه بود. او سه بار از جزیره در طول سال‌های ۱۸۱۶ و ۱۸۱۷ بازدید کرد. او جزیره مرجانی "Eschsholtz را" به افتخار یوهان فردریش فون اششولتز، طبیعت‌شناس کشتی فون کوتزبو نامید. آلمانی‌های بالتیک از جزیره مرجانی برای تولید روغن کوپرا از نارگیل استفاده می‌کردند، اگرچه تماس با جمعیت بومی کم بود. آب و هوای جزایر مرجانی خشک‌تر از جزایر مارشال جنوبی است که کوپرای بیشتری تولید می‌کنند. ساکنان جزیره بیکینی در طول دوره استعمار آلمان برای توسعه تجارت
بیکینی در طول دوره استعمار آلمان برای توسعه تجارت کوپرا استخدام شدند اشغال توسط ژاپن. بیکینی همراه با بقیه جزایر مارشال توسط نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در سال ۱۹۴۰ در طول جنگ جهانی اول تصرف شد و در سال ۱۹۲۰ توسط جامعه ملل به امپراتوری ژاپن واگذار شد. ژاپنی‌ها جزیره را تحت فرمان دریاهای جنوبی اداره می‌کردند، اما عمدتاً امور محلی را تا شروع جنگ جهانی دوم به دست رهبران محلی سنتی واگذار کردند. در آغاز جنگ، جزایر مارشال ناگهان به یک پاسگاه استراتژیک برای ژاپنی‌ها تبدیل شد. آنها یک برج دیده‌بانی در جزیره ساختند
تبدیل شد. آنها یک برج دیده‌بانی در جزیره ساختند و یک پایگاه برای مقر ژاپن در کواجالین ساختند تا از تهاجم آمریکا به جزایر محافظت کنند. جنگ جهانی دوم. این جزایر تا فوریه ۱۹۴۴ از جنگ آسیب ندید، زمانی که در یک نبرد خونین، نیروهای آمریکایی کواجالین را تصرف کردند. در پایان نبرد، تنها پنج سرباز ژاپنی زنده مانده بر روی بیکینی باقی ماندند، و آنها ترجیح دادند به جای اینکه اجازه دهند اسیر شوند، با خودکشی بمیرند. برای ایالات متحده، این نبرد هم‌گام بعدی در پیشروی جزیره‌ای به ژاپن و هم یک پیروزی اخلاقی مهم بود، زیرا
به ژاپن و هم یک پیروزی اخلاقی مهم بود، زیرا اولین باری بود که آمریکایی‌ها به «حلقه بیرونی» نیم کره اقیانوس آرام ژاپن نفوذ کردند. نقل مکان ساکنان. پس از جنگ جهانی دوم، ایالات متحده درگیر مسابقه تسلیحات هسته ای جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت بمب‌های بزرگتر و مخرب تر بود. آزمایش تسلیحات هسته ای در بیکینی مجموعه ای از ۲۳ دستگاه هسته ای بود که بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۸ توسط ایالات متحده در هفت سایت آزمایش منفجر شد. سلاح‌های آزمایشی در خود صخره، دریا، هوا و زیر آب با بازده شکافت ترکیبی ۴۲٫۲ منفجر شدند.
و زیر آب با بازده شکافت ترکیبی ۴۲٫۲ منفجر شدند. این آزمایش با مجموعه عملیات چهارراه در ژوئیه ۱۹۴۶ آغاز شد. اندکی پس از پایان جنگ جهانی دوم، رئیس‌جمهور هری اس. ترومن به مقامات ارتش و نیروی دریایی دستور داد تا مکانی را برای آزمایش تسلیحات هسته ای روی کشتی‌های جنگی آمریکایی ایمن کنند. در حالی که ارتش نتایج یک انفجار زمینی را دیده بود، نیروی دریایی می‌خواست تأثیر یک سلاح هسته ای بر کشتی‌ها را بداند. آنها می‌خواستند تعیین کنند که آیا کشتی‌ها می‌توانند در دریا و بنادر به گونه ای فاصله بگیرند که سلاح‌های هسته ای
بنادر به گونه ای فاصله بگیرند که سلاح‌های هسته ای را در برابر کشتی‌ها ناکارآمد کند. بیکینی از هر دو ترافیک معمولی دریایی و هوایی دور بود و آن را به مکانی ایده‌آل تبدیل می‌کرد. در فوریه ۱۹۴۶، فرمانده نیروی دریایی، بن اچ. وایات، فرماندار نظامی جزایر مارشال، از ۱۶۷ ساکن میکرونزی جزیره مرجانی خواست که داوطلبانه و به‌طور موقت در محل خود جابه‌جا شوند تا دولت ایالات متحده بتواند آزمایش بمب‌های اتمی را برای "خوبی بشریت و برای" آغاز کند. پایان دادن به همه جنگ‌های جهانی." پس از "مشاوره مبهم و غم انگیز" در بین
جهانی." پس از "مشاوره مبهم و غم انگیز" در بین بیکینی‌ها، رهبر آنها، پادشاه جودا، با درخواست جابجایی ایالات متحده موافقت کرد و اعلام کرد: "با این باور پیش خواهیم رفت که همه چیز در دست خداست." نه نفر از یازده سرپرست خانواده، "رونگریک" را به عنوان خانه جدید خود انتخاب کردند. در ماه فوریه، نیروی دریایی Seabees به آنها کمک کرد تا کلیسا و خانه اجتماعی خود را جدا کرده و برای انتقال آنها به خانه جدید خود آماده شوند. در ۷ مارس ۱۹۴۶، ساکنان وسایل شخصی خود را جمع‌آوری کردند و لوازم ساختمان را ذخیره کردند. آنها سمت
کردند و لوازم ساختمان را ذخیره کردند. آنها سمت شرق در کشتی فرود ۱۱۰۸ نیروی دریایی ایالات متحده به جزیره غیر مسکونیRongerikl که یک ششم اندازه بیکینی بود نقل مکان کردند. هیچ‌کس در Rongerik زندگی نمی‌کرد زیرا آب و غذای کافی نداشت و به دلیل اعتقادات سنتی ریشه دار که جزیره توسط "دختران شیطان Ujae تسخیر شده بود". نیروی دریایی آنها را با چند هفته غذا و آب گذاشت که به زودی تمام می‌شد. برنامه آزمایش هسته ای. آزمایش تسلیحات با سری عملیات چهارراه در ژوئیه ۱۹۴۶ آغاز شد. آلودگی رادیواکتیو آزمایش "بیکر" در تمام کشتی‌های
آلودگی رادیواکتیو آزمایش "بیکر" در تمام کشتی‌های مورد نظر اولین مورد آنی ریزش رادیواکتیو از یک انفجار هسته ای بود. شیمیدان گلن تی سیبورگ، با سابقه‌ترین رئیس کمیسیون انرژی اتمی، "بیکر را" «اولین فاجعه هسته ای جهان» نامید. به دنبال آن یک سری آزمایش‌ها بعدی انجام شد که جزایر مرجانی را با رادیواکتیویته، به ویژه سزیم-۱۳۷، آلوده کرد که مواد غذایی رشد یافته در خاک را آلوده کرد. سایت آزمایش هسته ای. ایالات متحده ۲۳ دستگاه هسته ای را بین سال‌های ۱۹۴۶ و ۱۹۵۸ در هفت سایت آزمایشی در صخره، داخل جزیره مرجانی، در هوا و
سایت آزمایشی در صخره، داخل جزیره مرجانی، در هوا و زیر آب منفجر کرد. آنها بازده شکافت ترکیبی ۴۲٫۲ Mt داشتند. این آزمایش با مجموعه عملیات تقاطع در ژوئیه ۱۹۴۶ آغاز شد. ساکنان ابتدا در جزیره Rongerik اسکان یافتند. آنها تصور می‌کردند می‌توانند در مدت کوتاهی به خانه بازگردند. با این حال، Rongerik نمی‌توانست غذای کافی آنها را تأمین کند و مردم جزیره گرسنه بودند. آنها نتوانستند به خانه برگردند، بنابراین به مدت شش ماه به جزیره کواجالین نقل مکان کردند و سپس تصمیم گرفتند در جزیره کیلی زندگی کنند، جزیره ای کوچک به
گرفتند در جزیره کیلی زندگی کنند، جزیره ای کوچک به اندازه یک ششم جزیره زادگاهشان. برخی از آنها در سال ۱۹۷۰ به جزیره بیکینی بازگشتند. با این حال، آزمایش‌ها بیشتر میزان خطرناک استرانسیوم ۹۰ را نشان داد. دولت ایالات متحده چندین صندوق امانی تأسیس کرد که هزینه‌های درمانی و سایر هزینه‌ها را پوشش می‌داد و سالانه حدود ۵۵۰ دلار به هر فرد پرداخت می‌کرد. ناحیه تحت قیومیت شورای امنیت سازمان ملل. در سال ۱۹۴۷، ایالات متحده سازمان ملل را متقاعد کرد که جزایر میکرونزی را به عنوان منطقه استراتژیک تحت قیومیت سازمان ملل متحد
عنوان منطقه استراتژیک تحت قیومیت سازمان ملل متحد تعیین کند. این تنها اعتمادی بود که تاکنون توسط سازمان ملل اعطا شده بود نیروی دریایی ایالات متحده تا سال ۱۹۵۱ این منطقه را از یک مقر در گوام کنترل می‌کرد، زمانی که وزارت کشور ایالات متحده کنترل را به دست گرفت منطقه را از پایگاهی در سایپن اداره می‌کرد. در این دستورالعمل آمده بود که ایالات متحده باید «پیشرفت اقتصادی و خودکفایی ساکنان را ارتقا دهد و به این منظور از ساکنان در برابر از دست دادن زمین‌ها و منابعشان محافظت کند. علیرغم وعده «حفاظت از ساکنان»، از ژوئیه
کند. علیرغم وعده «حفاظت از ساکنان»، از ژوئیه ۱۹۴۶ تا ژوئیه ۱۹۴۷، ساکنان بیکینی در Rongerik تنها ماندند و به دلیل کمبود غذا گرسنه بودند. تیمی از بازرسان آمریکایی در اواخر سال ۱۹۴۷ به این نتیجه رسیدند که ساکنان جزیره باید فوراً منتقل شوند. مطبوعات سراسر جهان به شدت از نیروی دریایی ایالات متحده به دلیل نادیده گرفتن مردم انتقاد کردند. هارولد ایکس، ستون نویس سندیکایی، نوشت: «بومیان در واقع و به معنای واقعی کلمه از گرسنگی می‌میرند.» حرکت به سمت جزیره کیلی. در ژانویه ۱۹۴۸، دکتر لئونارد میسون، یک انسان‌شناس از
ژانویه ۱۹۴۸، دکتر لئونارد میسون، یک انسان‌شناس از دانشگاه هاوایی، از Rongerik دیدن کرد و از آنچه پیدا کرد وحشت زده شد. یکی از ساکنان Rongerik نوشت: ماتنها چند ماهی می‌گرفتیم، که برای کل افراد کافی نبود … ماهی‌ها برای خوردن مناسب نبودند. آنها سمی بودند. ما از آنها مریض شدیم، مثل زمانی که دست و پاهای شما به خواب می‌روند و شما نمی‌توانید چیزی را احساس کنید. صبح از خواب بیدار می‌شدیم تا به قایق‌هایمان برویم و به خاطر بیماری خیلی بدی که داشتیم زمین‌می‌خوردیم… سپس از از آمریکا خواستیم که برایمان غذا بیاورند… ما
از از آمریکا خواستیم که برایمان غذا بیاورند… ما داشتیم می‌مردیم، اما آنها به ما توجهی نداشتند. میسون درخواست کرد که فوراً همراه با یک افسر پزشکی برای ساکنان جزیره در Rongerik غذا بیاورند. سپس نیروی دریایی اوجلانگ را برای خانه موقت انتخاب کرد و برخی از مردان جوان از جمعیت بیکینی شروع به ساختن محل اقامت کردند. اما مقامات ایالات متحده نظر خود را تغییر دادند. آنها تصمیم گرفتند از آب‌سنگ حلقوی انوتاک به عنوان دومین سایت آزمایش تسلیحات هسته ای استفاده کنند و ساکنان آن جزیره مرجانی را به جزیره Ujelang و به
و ساکنان آن جزیره مرجانی را به جزیره Ujelang و به خانه‌هایی که برای ساکنان جزیره بیکینی ساخته شده بودند، منتقل کردند. در مارس ۱۹۴۸، ۱۸۴ نفر از ساکنان جزیره بیکینی که دچار سوءتغذیه بودند، دوباره به کواجالین انتقال داده شدند. به آنها چادرهایی روی نواری از چمن در کنار باند فرودگاه داده شد تا در آن زندگی کنند. در ژوئن ۱۹۴۸، ساکنان بیکینی جزیره کیلی را به عنوان یک خانه طولانی مدت انتخاب کردند. بسیار کوچک، ۸۱ هکتار، جزیره خالی از سکنه بود و به دلیل "وسعتش" توسط یک ایرویج یا پادشاه برتر اداره نمی‌شد. همچنین فاقد
ایرویج یا پادشاه برتر اداره نمی‌شد. همچنین فاقد صخره مرجانی است. در ماه ژوئن، جامعه بیکینی دوجین از مردان منتخب شروع به ساخت یک روستا کردند. در نوامبر ۱۹۴۸، ساکنان، که اکنون مجموعاً ۱۸۴ نفر هستند، به جزیره کیلی، در یکی از کوچک‌ترین جزایر در مجموعه جزایر مارشال است، رفتند. آنها به زودی متوجه شدند که دیگر نمی‌توانند مانند بیکینی ماهیگیری کنند. کیلی فاقد تالاب آرام و محافظت شده بود. زندگی در جزیره کیلی به‌طور مؤثر فرهنگ آنها را که بر پایه ماهیگیری و قایقرانی به جزایر مختلف در اطراف جزیره بیکینی بود، نابود