payamvha/North_RAG huggingface dataset:
آب سرد کن، دستگاهی است که آب آشامیدنی را سرد می‌کند و آن را در اختیار مصرف‌کنندگان قرار می‌دهد. آب سرد مصرفی در مناطق معتدل باید در گستره دمایی ۱۵–۱۰درجه سانتیگراد و در مناطق گرمسیر در گستره دمایی ۱۸–۱۳ درجه سانتیگراد باشد و شرایط بهداشتی مد نظر قرار گیرد. انواع آب سرد کن. آب سرد کن‌های مخزن دار مجهز به شناور. این آب‌سردکن‌ها به آب لوله‌کشی وصل می‌شوند و مخزن آن‌ها توسط یک شیر مجهز به شناور همیشه پر می‌ماند و هم چنین برای آب اضافی که ممکن است در حین خوردن آب سرد پیدا شود، مستقیماً به مجرای فاضلاب وصل هستند.
سرد پیدا شود، مستقیماً به مجرای فاضلاب وصل هستند. بیشتر این نوع را در شرکت‌ها و محل‌های عمومی می‌توان دید. این نوع آبسرد کن‌ها معمولاً از یک سیستم پمپ حرارتی (مانند یخچال) برای خنک کردن آب استفاده می‌نمایند. لوله‌های اواپراتور به شکل لوله مسی به دور یک مخزن فلزی جوش می‌خورد. آب وارد مخزن می‌شود و با مصرف برق توسط مدار خنک‌کننده، خنک می‌شود. با مصرف آب، شناور تعبیه شده در مخزن پایین می‌آید و شیر آب ورودی باز می‌شود تا مخزن پر شود. برای رعایت اصول بهداشتی لوله‌های اواپراتور که حاوی گاز است نباید با آب مصرفی
اواپراتور که حاوی گاز است نباید با آب مصرفی تماس پیدا کند. به عبارتی لوله‌ها باید خارج مخزن باشند؛ که این خود اتلاف انرژی چشمگیری را در پی دارد. قدرت سیستم برودتی باید به اندازه‌ای باشد که دیواره‌های مخزن یخ نزند ولی آب به سرعت خنک شود! ظرفیت سرمایش: بر اساس شرایط استاندارد آب‌سردکن‌ها باید در یک ساعت نصف ظرفیت مخزن خود آب خنک تحویل دهند؛ مثلاً آب سردکنی با مخزنی به حجم ۱۵۰ لیتر اگر استاندارد باشد باید ۷۵ لیتر در ساعت آب خنک دهد. یا به عبارتی ظرفیت سرمایش آن ۷۵ لیتر بر ساعت است. چرا آب‌سردکن‌ها معمولاً آب
۷۵ لیتر بر ساعت است. چرا آب‌سردکن‌ها معمولاً آب گرم می‌دهند؟. اگر ناگهان نرخ مصرف آب بالا رود (مثلاً ساعات پس از ناهار) همان‌طور که گفته شد آب خنک شده از مخزن خارج می‌شود و از شیر شناور آب گرم جایگزین آن می‌شود؛ بنابراین نرخ مصرف آب سرد با کیفیت دمای آب نسبت عکس دارد؛ یعنی هر زمان آب بیشتری مصرف کنیم به تدریج آب گرمتری نصیبمان می‌شود؛ مثلاً فرض کنید ساعت ۱۱ صبح آبسردکن را به برق وصل می‌کنیم. آب در عرض یک ساعت به دمای ۹ درجه سانتیگراد می‌رسد البته اگر کسی در عرض این یک ساعت آب ننوشد. آب درون مخزن در بهترین
عرض این یک ساعت آب ننوشد. آب درون مخزن در بهترین شرایط ممکن در دمای ۹ درجه سانتیگراد قرار دارد. ساعت ۱۲ ظهر است نفر اولی که از آبسرد کن استفاده می‌کند، آب ۹ درجه مصرف می‌کند. اما همان مقدار که او آب مصرف می‌کند آب گرم جایگزین آب رفته از مخزن می‌شود؛ بنابراین نفر بعد آب گرمتری می‌خورد و همین‌طور برای نفرات بعد در حالی که آبسردکن فرصت خنک کردن آب درون مخزن را ندارد. به همین علت در ساعات پیک مصرف آب آشامیدنی همه آب گرم می‌خورند. آب‌سردکن‌های بابلر (بطری دار با قابلیت تعویض بطری). منبع آب مصرفی در آن‌ها به
با قابلیت تعویض بطری). منبع آب مصرفی در آن‌ها به صورت بطری‌های بزرگی است که به‌طور وارونه روی آب سرد کن قرار می‌گیرند و بعد از خالی شدن باید بطری خالی را با بطری جدیدی که پر از آب است جایگزین کرد. این آب سرد کن‌ها نیز از پمپ حرارتی بهره می‌برند؛ اما اپراتور به صورت صفحه‌ای است که جدا از مخزن بوده و آب در حجم کم با قرار گرفتن بر روی صفحه خنک می‌شود. این سیستم برای استفاده در مکان‌هایی با مصرف آب کم مناسب می‌باشد. آب‌سردکن آنی (ANI). این نوع آبسرد کن در سال ۲۰۰۷ میلادی اختراع و ثبت گردید. سیستم خنک‌کننده
۲۰۰۷ میلادی اختراع و ثبت گردید. سیستم خنک‌کننده مورد استفاده همان پمپ حرارتی یا سیکل یخچال است. اما امکانات ذخیره انرژی در سیستم تعبیه گردیده‌است و منبع آب آشامیدنی که در مواردی منبع تجمع آلودگی هاست حذف گردیده‌است. در این نوع از آبسردکن آب به صورت لحظه‌ای (آنی) خنک می‌گردد. از همین روی با افزایش نرخ مصرف آب دمای آب افزایش نمی‌یابد؛ لذا در ساعات پیک مصرف آب سرد نیز دمای آب ثابت و بین ۱۳–۹ درجه سانتیگراد می‌باشد. همچنین با این سیستم امکان لوله‌کشی آب خنک به نقاط مختلف میسر می‌باشد. به عبارتی در اماکن بزرگ
نقاط مختلف میسر می‌باشد. به عبارتی در اماکن بزرگ که احتیاج به ارائه آب خنک در چند نقطه احساس شود، مانند ساختمان‌های چند طبقه، می‌توان از این سیستم به عنوان پکیج آب سرد مرکزی بهره برد و با لوله‌کشی و طراحی چشمه آب را انتقال داد؛ زیرا برخلاف دو نوع یادشده فشار آب خروجی به فشار استاتیکی منبع وابسته نیست.
بادبادک یا کایت (به انگلیسی: Kite) وسیله‌ای باستانی است که با استفاده از نیروی باد در هوا به پرواز درمی‌آید. ساختار اصلی آن شامل یک یا چند بادبان (سطح) است که توسط یک چارچوب نگه داشته شده و از طریق یک یا چند نخ به زمین متصل است. بادبادک‌ها در طول تاریخ برای اهداف گوناگونی از جمله تفریح، مراسم فرهنگی و مذهبی، کاربردهای نظامی، تحقیقات علمی و حتی تولید انرژی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. پرواز بادبادک بر اساس اصول آیرودینامیک و با ایجاد نیروی برآر (Lift) در اثر عبور جریان هوا از روی سطح آن صورت می‌گیرد.
در اثر عبور جریان هوا از روی سطح آن صورت می‌گیرد. تاریخچه. خاستگاه در آسیا. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که بادبادک برای اولین بار در حدود ۲۸۰۰ سال پیش در چین اختراع شده است. اولین بادبادک‌ها از موادی مانند ابریشم برای بادبان و چوب بامبو برای چارچوب ساخته می‌شدند که سبک و در عین حال مقاوم بودند. فیلسوفان چینی مانند موزی و لو بان از جمله اولین افرادی بودند که به ساخت بادبادک‌های چوبی به شکل پرنده پرداختند. در ابتدا، بادبادک‌ها در چین کاربردهای نظامی داشتند؛ از آن‌ها برای اندازه‌گیری فاصله، ارسال سیگنال و حتی
آن‌ها برای اندازه‌گیری فاصله، ارسال سیگنال و حتی ترساندن دشمنان استفاده می‌شد. داستان‌های تاریخی متعددی به استفاده از بادبادک برای حمل پیام یا حتی بلند کردن سربازان برای دیده‌بانی اشاره دارند. از چین، هنر بادبادک‌سازی به تدریج به دیگر نقاط آسیا مانند کره، ژاپن، هند و افغانستان گسترش یافت. در هر یک از این فرهنگ‌ها، بادبادک‌ها معانی و کاربردهای متفاوتی پیدا کردند. در ژاپن، بادبادک‌ها در مراسم شینتو برای دور کردن ارواح شیطانی و تضمین برداشت خوب محصول به پرواز درمی‌آمدند. در هند و افغانستان، بادبادک‌بازی و به
درمی‌آمدند. در هند و افغانستان، بادبادک‌بازی و به خصوص "جنگ بادبادک‌ها" به یک سرگرمی و ورزش ملی تبدیل شد که در فستیوال‌های خاصی اوج می‌گیرد. ورود به اروپا و غرب. بادبادک در قرن سیزدهم میلادی توسط مارکو پولو به اروپا معرفی شد. با این حال، تا قرن شانزدهم و هفدهم، بادبادک‌ها بیشتر به عنوان یک سرگرمی عجیب و غریب برای کودکان و بزرگسالان شناخته می‌شدند و کاربرد علمی یا عملی جدی برای آن‌ها متصور نبود. در این دوره، حکاکی‌ها و نقاشی‌های اروپایی، بادبادک‌هایی با طرح‌های هندسی و دم‌های بلند را به تصویر می‌کشند که
هندسی و دم‌های بلند را به تصویر می‌کشند که نشان‌دهنده محبوبیت تدریجی آن‌ها در میان مردم بود. اصول پرواز. پرواز یک بادبادک بر اساس تعادل نیروهای آیرودینامیکی استوار است. چهار نیروی اصلی بر یک بادبادک در حال پرواز تأثیر می‌گذارند: نیروی برآر (Lift)، نیروی پسار (Drag)، نیروی وزن (Weight) و نیروی کشش نخ (Tension). هنگامی که باد با سرعت معینی به سطح بادبادک که تحت یک زاویه (زاویه حمله) قرار دارد برخورد می‌کند، جریان هوا در بالای سطح بادبادک سریع‌تر از پایین آن حرکت می‌کند. طبق اصل برنولی، این اختلاف سرعت باعث
حرکت می‌کند. طبق اصل برنولی، این اختلاف سرعت باعث ایجاد اختلاف فشار می‌شود؛ فشار در بالای سطح کاهش یافته و در پایین آن افزایش می‌یابد. این اختلاف فشار نیرویی رو به بالا به نام نیروی برآر ایجاد می‌کند که با نیروی وزن مقابله می‌کند. نیروی پسار، نیروی مقاومتی است که در جهت مخالف حرکت بادبادک عمل می‌کند. طراحی بادبادک و زاویه آن نسبت به باد، میزان نیروی پسار را تعیین می‌کند. نیروی کشش نخ که توسط فرد کنترل‌کننده اعمال می‌شود، بادبادک را در مقابل نیروی پسار نگه می‌دارد و از دور شدن آن جلوگیری می‌کند. پایداری
می‌دارد و از دور شدن آن جلوگیری می‌کند. پایداری بادبادک نیز اغلب توسط یک دم یا طراحی آیرودینامیکی خاص (مانند بادبادک‌های دلتا) تأمین می‌شود که به حفظ تعادل آن در برابر تلاطم‌های باد کمک می‌کند. ساختار و انواع. بادبادک‌ها از دو بخش اصلی تشکیل شده‌اند: چارچوب و بادبان. چارچوب، اسکلت اصلی بادبادک است که شکل آن را حفظ می‌کند و به صورت سنتی از چوب بامبو یا نی ساخته می‌شد، اما امروزه از مواد سبک و مقاومی مانند فایبرگلاس یا فیبر کربن نیز استفاده می‌شود. بادبان، سطحی است که نیروی باد بر آن اثر می‌کند و می‌تواند از
است که نیروی باد بر آن اثر می‌کند و می‌تواند از کاغذ، پلاستیک یا پارچه‌های سبکی مانند نایلون ریپ‌استاپ (ripstop nylon) ساخته شود. بادبادک‌ها در طرح‌ها و شکل‌های بسیار متنوعی وجود دارند که هر کدام ویژگی‌های پروازی متفاوتی دارند. برخی از متداول‌ترین انواع عبارتند از: کاربردهای علمی و نظامی. در قرن هجدهم و نوزدهم، بادبادک به ابزاری مهم برای تحقیقات علمی تبدیل شد. در سال ۱۷۵۲، بنجامین فرانکلین آزمایش معروف خود را با به پرواز درآوردن یک بادبادک در طوفان تندری انجام داد تا ثابت کند که صاعقه نوعی الکتریسیته است.
داد تا ثابت کند که صاعقه نوعی الکتریسیته است. این آزمایش به اختراع برق‌گیر منجر شد. دانشمندان دیگری مانند الکساندر ویلسون از بادبادک‌ها برای اندازه‌گیری دمای هوا در ارتفاعات مختلف استفاده کردند. برادران رایت نیز از بادبادک‌ها و تونل‌های باد برای آزمایش اصول آیرودینامیک و توسعه طرح‌های اولیه هواپیمای خود بهره بردند. در عرصه نظامی، بادبادک‌ها برای دیده‌بانی، سیگنال‌دهی و حتی به عنوان هدف تمرینی برای توپخانه به کار گرفته می‌شدند. در طول جنگ جهانی دوم، برخی از خلبانان سرنگون‌شده از بادبادک‌های جعبه‌ای برای
از خلبانان سرنگون‌شده از بادبادک‌های جعبه‌ای برای بالا بردن آنتن رادیوی اضطراری خود استفاده می‌کردند تا بتوانند درخواست کمک ارسال کنند. کاربردهای فرهنگی و تفریحی. امروزه بادبادک‌بازی یکی از محبوب‌ترین فعالیت‌های تفریحی در سراسر جهان است. فستیوال‌های بادبادک متعددی در کشورهای مختلف برگزار می‌شود که هنرمندان و علاقه‌مندان، بادبادک‌های غول‌پیکر و خلاقانه خود را به نمایش می‌گذارند. از جمله معروف‌ترین این فستیوال‌ها می‌توان به جشنواره بین‌المللی بادبادک در گجرات هند، جشنواره بادبادک بالی در اندونزی و جشنواره
هند، جشنواره بادبادک بالی در اندونزی و جشنواره بین‌المللی بادبادک در دیئپ فرانسه اشاره کرد. در برخی فرهنگ‌ها، بادبادک‌بازی همچنان بخشی از مراسم سنتی است. برای مثال، در گواتمالا، در روز مردگان، مردم بادبادک‌های بزرگ و رنگارنگی را به پرواز درمی‌آورند با این باور که این کار به ارتباط با ارواح درگذشتگان کمک می‌کند. ورزش‌های مدرنی نیز بر پایه بادبادک توسعه یافته‌اند. کایت‌سرفینگ (Kitesurfing) یا کایت‌بوردینگ، ورزشی آبی است که در آن ورزشکار با استفاده از یک بادبادک بزرگ فویلی بر روی یک تخته موج‌سواری حرکت
بادبادک بزرگ فویلی بر روی یک تخته موج‌سواری حرکت می‌کند. اسنوکایتینگ (Snowkiting) نیز مشابه آن است با این تفاوت که بر روی برف یا یخ و با استفاده از اسکی یا اسنوبرد انجام می‌شود. بادبادک‌بازی در فرهنگ‌ها. بادبادک‌بازی در افغانستان و پاکستان یک سنت فرهنگی ریشه‌دار و پرشور است. در این کشورها، مسابقات گودی‌پران‌بازی (جنگ بادبادک‌ها) بسیار رایج است. شرکت‌کنندگان نخ بادبادک خود را با مخلوطی از شیشه خرده‌شده و چسب آغشته می‌کنند تا بتوانند نخ بادبادک حریفان را ببرند. این سنت به زیبایی در رمان معروف خالد حسینی،
این سنت به زیبایی در رمان معروف خالد حسینی، "بادبادک‌باز"، به تصویر کشیده شده است. در ایران نیز بادبادک‌بازی از دیرباز یک سرگرمی رایج برای کودکان و نوجوانان، به‌ویژه در فصل بهار و تابستان بوده است. بادبادک‌ها اغلب به صورت دستی و با استفاده از کاغذ و چوب ساخته می‌شدند و در فضاهای باز و دشت‌ها به پرواز درمی‌آمدند.
چُگور یا قوپوز از ساز زهی زخمه‌ای است که اوزان‌های قدیم (اجداد عاشیق‌های کنونی) می‌نواختند. سازی که امروزه در دست عاشیق‌های آذربایجان دیده می‌شود، «ساز» یا «ساز عاشیقی» نام دارد. اینکه آیا قوپوز، چگور و ساز یکی بوده‌اند یا اینکه شکل ظاهری قوپوز و چگور در قدیم چگونه بوده است، به روشنی مشخص نیست. عاشیق‌های ساوه، قزوین، همدان و ایل قشقایی در حال حاضر به سازشان چُئگور می‌گویند. چئگورهای این مناطق امروزه همان ساز عاشیقی متداول در آذربایجان است. ساختار. چگور نیز مانند دوتار و تنبور کاسه‌ای نیمه‌گلابی شکل و
نیز مانند دوتار و تنبور کاسه‌ای نیمه‌گلابی شکل و دسته‌ای متصل به آن دارد. سیم‌ها در امتداد دسته و کاسهٔ ساز کشیده شده است و با انگشت‌گذاری و زخمه‌زدن نغمه‌ها شنیده می‌شوند. کاسهٔ ساز نسبتاً حجیم، نیمه‌گلابی‌شکل، ترکه‌ای و چندتکه است. در قدیم از ۹ ترکه در ساختمان این ساز استفاده می‌کردند. عدد ۹ در ساز عاشیقی اهمیت و جایگاه مهمی دارد. این ساز در شکل سنتی خود دارای ۹ وتر (سیم)، ۹ دستان و کاسه‌ای ۹ قسمتی است. امروزه به ترکیبات ۹ تایی در ساختمان ساز کمتر توجه می‌شود. در سازهای امروزی تعداد دستان‌ها و ترکه‌ها
می‌شود. در سازهای امروزی تعداد دستان‌ها و ترکه‌ها بیشتر شده (۱۱ تا ۱۳ ترکه) و تعداد وترها به ۷ تا ۸ وتر کاهش یافته است. نواختن این ساز هنوز هم میان ترکهای ایران رایج است. چگور رایج در جمهوری آذربایجان و نواحی ترکنشین ایران، معمولاً نُه‌سیمه است و نسبتاً از دوتار و تنبور بزرگ‌تر است. نوعی از چگور نزد عاشیقها در آذربایجان "قُپوز" نامیده می‌شود وسازی شبیه باغلاما است. تفاوت چگور معمول در منطقه همدان با قوپوز یا ساز عاشیقهای آذربایجان و سازهای مشابه ترکیهای (چؤگؤر، باغلاما، تامبورا و دیوان) در کوک سیم‌ها و
(چؤگؤر، باغلاما، تامبورا و دیوان) در کوک سیم‌ها و تعداد و فواصل پرده‌هاست؛ همچنین سازهای مذکور در شکل و اندازهٔ کاسه و صفحه تفاوتی اندک با هم دارند. چوگورنوازان در اجرای برخی از مقام‌ها با انگشت شست بر سیم‌های واخوان (شش سیم بالا) پرده‌گیری می‌کنند (عاشیقهای آذربایجان و به‌خصوص اوزان‌های ترکیه در استفاده از سیم‌های چهارم به بعد مهارت بیشتری دارند).
خشاب جعبه‌ای فلزی حاوی فشنگ‌هایی است که آن را در سلاح‌های گرم جای می‌دهند و فشنگ‌ها به توالی از آن وارد لوله و شلیک می‌گردد. خشاب دارای انواع مختلفی است. خشاب لوله‌ای در شات گان‌ها یا خشاب بشقابی در مسلسل‌های جنگ جهانی دوم یا خشاب مکعبی در اسلحه‌های جدید مانند Ak47، نمونه‌هایی از خشاب هستند.
وَرزِشگاه یا اِستادیوم جای برگزاری رویدادهای ورزشی، کنسرت‌ها یا دیگر برنامه‌های نمایشی است. یک ورزشگاه، معمولاً دارای یک زمین بازی در کانون و جایگاه تماشاگران در پیرامون است. پیشینه. باستانی. کهن‌ترین ورزشگاه شناخته‌شده تاکنون، ورزشگاه المپیا در المپیا یونان است؛ جایی که بازی‌های المپیک باستان از سال ۷۷۶ پیش از میلاد، برگزار می‌شدند. ورزشگاه‌های یونانی و رومی، در شهرهای باستانی پرشماری یافت می‌شوند. ورزشگاه‌های نوین. نخستین ورزشگاه‌هایی که در دوران مدرن ساخته شدند، با هدف جای دادن هرچه بیشتر تماشاگران طراحی
شدند، با هدف جای دادن هرچه بیشتر تماشاگران طراحی شده‌اند. با رشد شگرف شمار هواداران ورزش سازمان یافته، در اواخر دوره ویکتوریا، به ویژه فوتبال در انگلیس و بیس بال در ایالات متحده، نخستین سری سازه‌های این دسته، پدیدار شدند. با گذشت دهه‌ها، کم‌کم، اهداف دیگری به طراحی ورزشگاه‌ها افزوده شد که رفاه بیشتری برای تماشاگران و استفاده‌های رسانه‌ای را در پی داشت. همچنین انواع معماری با گذر زمان، در ورزشگاه‌های سراسر جهان، به کار گرفته شد. در هنر و موسیقی. ورزشگاه‌ها همچنین به عنوان جایی برای برگزاری رویدادهای هنری،
همچنین به عنوان جایی برای برگزاری رویدادهای هنری، مثل کنسرت و جشنواره‌های موسیقی، به کار می‌روند. ورزشگاه‌ها میزبان رکوردشکنی‌ها در موسیقی نیز بوده‌اند. برای نمونه در دهه ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، یکی از شلوغ‌ترین کنسرت‌های موسیقی تیلور سوئیفت، در ورزشگاه سوفی لس‌آنجلس بود که ۷۰ هزار تماشاگر را در خود جای داد. کنسرت‌های سوئیفت با برند تور جهانی اراس در همان دوره نخست، بیش از ۲.۱ میلیارد دلار فروش کرد. معماری، طراحی و ساخت سازه. در دههٔ اخیر، معماری نوین و خلاقانهٔ روز، در ساخت ورزشگاه‌ها به کار گرفته شده‌است و برخلاف
در ساخت ورزشگاه‌ها به کار گرفته شده‌است و برخلاف نخستین ورزشگاه‌های مدرن، هم‌اکنون از امکانات رفاهی و در مواردی، لوکس برای تماشاگران بهره‌برداری می‌شود. بوریسوف آرنا (بلاروس)، ساکر سیتی (آفریقای جنوبی)، آلیانتس آرنا (آلمان)، مرکز ورزش‌های آبی لندن (انگلستان) و ورزشگاه ملی پکن (چین)، از نمونه‌های این طراحی‌ها در دههٔ اخیر هستند. نورپردازی. تا پیش از پدیداری نورافکن‌ها، ورزشگاه‌ها همواره به نور طبیعی برای برگزاری مسابقات، متکی بودند. اکنون، ورزشگاه‌ها می‌توانند نورپردازی را از درون یا بیرون سازه اصلی
می‌توانند نورپردازی را از درون یا بیرون سازه اصلی ورزشگاه، انجام دهند. جایگاه تماشاگران و صندلی‌ها. به دلایل ایمنی، در کنفدراسیون‌های ورزشی همچون کنفدراسیون فوتبال آسیا، پیشنهاد شده‌است تا ورزشگاه‌ها، تمام‌صندلی باشند. صندلی‌ها ممکن است تاشو یا فاقد هرگونه بخش حرکت‌پذیر باشند. ایمنی. با توجه به وجود شمار زیادی از افراد در ورزشگاه‌ها، احتمال روی دادن فاجعه‌های گوناگون، قابل توجه است. ورزشگاه‌ها به عنوان محیطی خانوادگی، ممکن است میزبان کودکان نیز باشند و در همین محل، ممکن است موارد خشونت‌آمیز همانند حملات
همین محل، ممکن است موارد خشونت‌آمیز همانند حملات تروریستی رخ دهد. با استفاده از فلزیاب، سیستم دریافت سند هویتی تماشاگر، سیستم تصاویر مداربسته و جستوجوهای امنیتی، می‌توان از فاجعه‌های امنیتی در ورزشگاه‌ها، جلوگیری کرد. مواردی که در دیگر مکان‌های همگانی شلوغ نیز، رعایت شده‌اند. مسائل سیاسی و اقتصادی. جدا از ورزش حرفه‌ای، دولت‌ها نیز در رقابت شدیدی برای گرفتن حق میزبانی مسابقات مهم ورزشی، به ویژه المپیک تابستانی و جام جهانی فیفا شرکت می‌کنند که معمولاً یکی از پیش‌نیازهای دریافت میزبانی، داشتن ورزشگاه‌های جدید
دریافت میزبانی، داشتن ورزشگاه‌های جدید است. ‌‎‏‏در ایران. در جمهوری اسلامی ایران، حضور زنان در ورزشگاه‌های ایران ممنوع است. در سال‌های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ آزاد بود و زنان ایرانی می‌توانستند بازی‌های ملی و باشگاهی زنان و مردان را آزادانه تماشا کنند اما در سالهای بعد از انقلاب ۵۷ و در راستای سیاست‌های حکومت جمهوری اسلامی مبنی بر جداسازی زن و مرد و دیدگاه‌های مراجع تقلید شیعه در این باره محدود شد و تماشای مسابقات مردان در سالن یا ورزشگاه ممنوع شد. در سال‌های دهه‌های هفتاد و هشتاد این موضوع با درخواست زنان برای
هفتاد و هشتاد این موضوع با درخواست زنان برای دیدن بازی‌های ورزشی مردان خصوصاً فوتبال (که محبوبترین ورزش ایران است) جدی‌تر شد و فشار کنفدراسیونهای ورزشی آسیایی و جهانی برای پایان دادن به این ممنوعیت ابعاد تازه‌تری به این موضوع داد. ممنوعیت تماشای بازی مردان در ورزشگاه‌ها برای زنان نوعی تبعیض جنسی شمرده می‌شود. با این حال تا کنون گزارش‌هایی مبنی بر حضور غیرمجاز دختران با لباس پسرانه در ورزشگاه‌ها منتشر شده‌است. پیامدهای زیست‌محیطی. ساخت ورزشگاه‌های مدرن، چندین موضوع منفی زیست‌محیطی به همراه دارد. آن‌ها به
موضوع منفی زیست‌محیطی به همراه دارد. آن‌ها به هزاران تن مواد و مصالح گوناگون برای ساخت نیاز دارند و در آینده، در صورت ناتوانی در مدیریت، ترافیک بسیاری را در منطقه پیرامون ورزشگاه به وجود می‌آورند.
سد فریمان سدی تاریخی در شهرستان فریمان واقع در استان خراسان رضوی، ایران است. این سد بر روی رودخانه فریمان در یازده کیلومتری شهر فریمان و هفتاد کیلومتری جنوب‌شرقی مشهد ساخته شده‌است. از زمان ساخت آن اطلاعات دقیقی در دست نیست اما احتمالاً مربوط به دوره تیموری یا دوره ای قدیمی تر می‌باشد. این سد در دوره صفویه و نیز در چند دهه اخیر، به شکل اساسی مورد تعمیر قرار گرفته‌است. با توجه به وضع موجود سد می‌توان آن را از انواع سدهای پایه‌ای یا پشت بنددار دانست. طول تاج سد حدود ۱۰۰ متر، ارتفاع دیواره ۲۰ متر و مصالح مورد
حدود ۱۰۰ متر، ارتفاع دیواره ۲۰ متر و مصالح مورد استفاده، سنگ و ملات ساروج است. آبگیری از سد به وسیله دو برج آبگیر که هر کدام مستقلاً کار می‌کند، انجام می‌گیرد. بدین طریق، آب از مجراهای تعبیه شده در عمق‌های مختلف بند به داخل چاه‌ها وارد و از کف چاه در جانب دیگر سد خارج می‌شود. برای باز کردن مجراهای فوق، همانند بند اخلمد و بر خلاف آنچه در مورد سدهای دیگر دیده شده، الوارهایی در داخل چاه، در ارتفاعات مساوی و در جهات مختلف نصب کرده‌اند. این الوارها به جای پلکان مارپیچی و برای پایین رفتن و باز و بسته کردن مجراها
و برای پایین رفتن و باز و بسته کردن مجراها و هم‌چنین از بین بردن و برای پایین بردن انرژی سقوط آزاد آب و ممانعت از تخریب بدنه چاه تعبیه شده‌است. ساختمان ساده برج آبگیر نشان می‌دهد که طول عمر سد بیش از دوره صفویه است. در دوره قاجاریه، عین الدوله پس از عزل از صدارت، چند ماه در فریمان متوقف بود که در این مدت برای افزایش استحکام بنای سد، توسط مجدالسلطان – پیشکار خود – در جلو دیوار سد، پایه هرمی شکل بسیار قوی ساخت تا فشار وارد از طرف آب مخزن به دیواره سد را مهار کند. ضمن تعمیرات اوایل قرن حاضر، در ارتفاع ۵/۱
کند. ضمن تعمیرات اوایل قرن حاضر، در ارتفاع ۵/۱ متری از روی تاج سد، دریچه‌ها بسته‌است؛ ولی در صورت طغیان‌های شدید، آن‌ها را باز می‌کنند تا آب از روی سد عبور نکند. در بخشی از آب‌های طغیانی رودخانه، از دو کناره سد و از روی سنگ‌های کوه جاری می‌شد که بدین ترتیب، بدنه سد از خرابی مصون می‌ماند. طول دریاچه پشت سد در حدود ۲ کیلومتر و عرض متوسط آن حدود ۵۰۰ متر است. قسمتی از حجم سد با گل و لای انباشته شده‌است. به‌طور تقریبی، گنجایش مخزن سد در حدود یک میلیون مترمکعب است. از آب این سد مجموعاً سه دهکده تقی‌آباد، قلعه نو
از آب این سد مجموعاً سه دهکده تقی‌آباد، قلعه نو و لوشاب و کارخانه قند فریمان و شهر فریمان استفاده می‌کنند. بند فریمان مربوط به دوره قبل از اسلام است و در شهرستان فریمان، در نزدیکی روستای تقی‌آباد و قلعه دختر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۵۲۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.
اکبر رادی (۱۰ مهر ۱۳۱۸ – ۵ دی ۱۳۸۶) نمایشنامه‌نویس و داستان‌نویس معاصر ایرانی بود. از وی که یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌نویسان تاریخ زبان فارسی به‌شمار می‌رود، با عنوان «پدر نمایشنامه‌نویسی نوین ایران» یاد می‌کنند. زندگی. اکبر رادی در ۱۰ مهر ۱۳۱۸ در شهر رشت زاده شد. فرزند سوم بین شش برادر و خواهر بود. پدرش حسن و مادرش ام‌ّالبنین نام داشت. چهار سالِ اول ابتدایی را در دبستان عنصری رشت گذراند. در سال ۱۳۲۹، به‌علت ورشکستگی پدر، که یک کارخانهٔ کوچک قندریزی داشت، به‌همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. دو کلاس آخر
به‌همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد. دو کلاس آخر ابتدایی را در دبستان صائب تهران گذراند و دورهٔ متوسطه را در دبیرستان فرانسوی رازی به سال ۱۳۳۸ به پایان رساند. وی در همین سال وارد دانشگاه تهران شد و به تحصیل در رشتهٔ علوم اجتماعی پرداخت. بعد از اخذ مدرک کارشناسی، تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را در همان دانشگاه آغاز کرد، اما پس از مدتی آن را نیمه‌کاره گذاشت و بعد از طی دورهٔ تربیت معلم در سال ۱۳۴۱، به کارِ معلمی روی آورد. رادی شغل معلمی را از کلاس سوم دبستان مدرسهٔ بامشاد و سپس ششم دبستان مدرسهٔ شهرام در
مدرسهٔ بامشاد و سپس ششم دبستان مدرسهٔ شهرام در جنوب شهر تهران آغاز کرد و طی ۳۲ سال، به تدریس ادبیات در دبیرستان، ادبیات نمایشی انستیتو مربیان امور هنری، نمایشنامه‌نویسی مقطع کارشناسی دانشگاه تهران و نمایشنامه‌نویسی پیشرفتهٔ کارشناسی ارشد دانشگاه هنر تهران پرداخت. وی در سال ۱۳۷۳ بازنشسته شد. او در سال ۱۳۴۴ با یکی از هم‌درسانش به نام حمیده عنقا ازدواج کرد که حاصل این ازدواج دو پسر به نام‌های آریا و آرش است. درگذشت. رادی در چهارشنبه پنجم دی‌ماهِ ۱۳۸۶ بر اثر سرطان مغز استخوان درگذشت. او پیش از مرگ یادداشتی به
مغز استخوان درگذشت. او پیش از مرگ یادداشتی به بهرام بیضایی نوشت با نام «تو آن درخت روشنی». روز مرگ رادی که مصادف با تولّد بیضایی بود، بیضایی یادداشتی در سوگ وی نوشت و مرگ او را به بستگان و همسر او تسلیت گفت. در این یادداشت رادی را به «سرچشمه‌ای» مانند می‌کند و شکوهِ نوشته‌هایش را به «غرّش رودی . . . که از زیر سرانگشتان وی جاری بود». بیضایی همچنین نمایش "افرا" (۱۳۸۶) را به رادی تقدیم کرده است. کار هنری. اکبر رادی به گفتهٔ خودش با تماشای تئاتر "خانه عروسک"ِ هنریک ایبسن در دههٔ ۱۳۳۰ به عرصهٔ تئاتر و
عروسک"ِ هنریک ایبسن در دههٔ ۱۳۳۰ به عرصهٔ تئاتر و نمایشنامه‌نویسی علاقه‌مند شد. در سال ۱۳۳۸ نخستین نمایشنامهٔ خود را باعنوان «روزنه آبی» نگاشت، اما دو سال طول کشید تا توانست آن را منتشر کند. این نمایشنامه موردِ توجه احمد شاملو قرار گرفت. پیشتر قرار بود جلال آل احمد چاپ این نمایشنامه را به عهده بگیرد، اما چون قائل به تغییراتی در متن اثر بود، رادی با آن موافقت نکرد. یکی از نمایشنامه‌های آسیب شناسانه و تأثیرگذار در شاکلهٔ بعضی از آثار رادی نمایشنامهٔ «سفر روز طولانی به شب» اثر یوجین اونیل بود. رادی در سال
طولانی به شب» اثر یوجین اونیل بود. رادی در سال ۱۳۴۳ نمایشنامهٔ "افول" را با سرمایهٔ گروه ادبی طرفه منتشر کرد که رویداد مهمی در عرصه تئاتر ایران محسوب شد. خسرو هریتاش (از کارگردانان موج نوی سینمای ایران) به ساخت فیلمی براساس نمایشنامه‌های رادی علاقه‌مند شد و حتی فیلمنامه‌ای هم برمبنای نمایشنامهٔ افول نوشت، ولی ازسوی وزارت فرهنگ و هنر پروانهٔ ساخت نگرفت. رادی در سال ۴۷ یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های دهه چهل ایران یعنی «ارثیهٔ ایرانی» را نوشت. اهمیت این اثر تا جایی بود که پانزده سال بعد در دهه شصت نسخهٔ دیگری
جایی بود که پانزده سال بعد در دهه شصت نسخهٔ دیگری از همین اثر را با عنوان «تانگوی تخم مرغ داغ» به رشتهٔ تحریر درآورد. گفته می‌شود محمود کیانوش در سال ۱۳۵۶ کتابی در نقد و تحلیل نمایشنامه‌های رادی نوشت ولی این کتاب هرگز چاپ نشده است. فرامرز طالبی در سال ۱۳۸۲ کتاب مفصلی با عنوان «شناختنامه اکبر رادی» جمع‌آوری کرد و در سال ۱۳۹۰ مجموعه مقالات همایش رادی‌شناسی که توسط بنیاد اکبر رادی برگزار شده بود به کوشش همسرش در کتابی با عنوان رادی‌شناسی منتشر شد. اکبر رادی در جوانی داستان کوتاه هم می‌نوشت و اولین اثری که از
جوانی داستان کوتاه هم می‌نوشت و اولین اثری که از او چاپ شد داستان «موش مرده» بود که در هفده سالگی در روزنامه کیهان به چاپ رساند (۱۳۳۵). مهم‌ترین داستان او «باران» نام داشت که در اطلاعات جوانان انتشار یافت و توانست مقام نخست مسابقهٔ داستان نویسیِ همان نشریه را از بین بیش از ۱۰۰۰ شرکت‌کننده به خود اختصاص دهد (۱۳۳۸). در سال ۱۳۴۹ مجموعه داستان‌های کوتاه وی با عنوان «جاده» منتشر شد. او در زمینهٔ یادداشت‌های ادبی و مقاله‌نویسی نیز چیره‌دست بود و نقدها و تحلیل‌های بسیاری بر نویسندگان ایرانی و خارجی (از صادق هدایت
بسیاری بر نویسندگان ایرانی و خارجی (از صادق هدایت و آخوندزاده تا چخوف و آرتور میلر) نوشت. نامه نگاری، قالب ادبی دیگری به‌شمار می‌رفت که دلمشغولی رادی محسوب می‌شد. اهمیت نامه‌های رادی به حدی بود که گاه همچون تکانه‌ای فضای فرهنگی و گفتمانیِ تئاتر ایران را متأثر می‌ساخت. در این خصوص می‌توان به «نامهٔ سرگشاده به آدینه» اشاره کرد که در کتاب «انسان ریخته» انتشار یافته است. محمد رضایی راد دربارهٔ او می‌نویسد: «درام نویسی که در هیچ ادباری قلم خود را بر زمین ننهاد. نه نان به مظلمه فروخت و نه به دام سخافت مضحکه
نه نان به مظلمه فروخت و نه به دام سخافت مضحکه نویسی برای جعبه جادوی سیما افتاد. بدین رو او تنها کسی است که به تمامی شایسته عنوان نمایشنامه نویس است. ما می‌توانیم آثار او را دوست داشته باشیم یا نداشته باشیم، برخی را بپسندیم و برخی را نپسندیم - به هر حال این حق ماست - اما نمی‌توانیم او را به عنوان تنها کسی که پاس حرمت نمایش را داشته است بزرگ و عزیز نداریم.»افراد سرشناسی مثل بهرام بیضایی، خسرو گلسرخی، احمد شاملو، خسرو هریتاش، جلال ستاری، محمد علی جمالزاده، به آذین، جواد مجابی، محمود دولت‌آبادی، مسعود کیمیایی،