payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مختلف می‌گذارند که مهم‌ترین آن‌ها انار و هندوانه است. غذا و نوشیدنی. هندوانه ۹۱٪ از آب ،۶٪ قند و مقدار کمی چربی تشکیل شده‌است (جدول). هندوانه میوه‌ای شیرین و محبوب در فصل تابستان است که معمولاً به صورت قاچ‌شده‌استفاده می‌شود؛ یا آن را خرد کرده و در سالاد میوه می‌ریزند یا به عنوان آب میوه به مصرف می‌رسد.آب‌هندوانه را می‌توان به شراب تبدیل کرد یا با آب‌میوه‌های دیگر مخلوط کرد. دانه‌ها طعمی مثل فندق دارند و می‌توان آن‌ها را خشک کرده یا بو داد، یا آرد کرد. در چین دانه‌ها اهمیت زیادی دارند و در جشن‌های سال نو
چین دانه‌ها اهمیت زیادی دارند و در جشن‌های سال نو چینی به همراه دانه‌های دیگر خورده می‌شوند. در فرهنگ ویتنام دانه‌های هندوانه در طول تعطیلات سال جدید ویتنامی، عید تت، به عنوان اسنک مصرف می‌شوند. پوست هندوانه هم قابل خوردن است، اما بیشتر مردم به خاطر داشتن مزه نامطلوب از خوردن آن خودداری می‌کنند. از آن‌ها برای درست کردن ترشی استفاده می‌شود،گاهی هم آن را در روغن تفت داده یا به عنوان سبزی در خورش می‌ریزند. مجلس سنای ایالت اوکلاهما در سال ۲۰۰۷ با تصویب لایحه‌ای هندوانه را به عنوان سبزی رسمی ایالت اعلام کرد، در
هندوانه را به عنوان سبزی رسمی ایالت اعلام کرد، در حالیکه مباحثاتی بر روی این مسئله که آیا هندوانه سبزی است یا میوه وجود داشت. با ایجاد سوراخی در پوست هندوانه و ریختن مشروب، پوستی را که الکل به آن نفوذ کرده می‌خورند. این کار را الکلی کردن یا درست کردن «هندوانه سخت» می‌نامند. هندوانهٔ رقم کَفِر در بیابان کالاهاری به صورت خودرو رشد می‌کند و به آن تساما می‌گویند. این میوه توسط بوشمن‌ها و حیوانات به خاطر مواد غذایی و همین‌طور آب موجود در آن مورد استفاده قرار می‌گیرد. به‌طور سنتی، سفر در بیابان در فصل خشک تنها
به‌طور سنتی، سفر در بیابان در فصل خشک تنها زمانی که تساما خوب رسیده باشد صورت می‌گیرد. انسان با مصرف تنها تساما می‌تواند به مدت شش هفته زنده بماند. ارزش خوراکی. فرد با مصرف هر ۱۰۰ گرم هندوانه ۳۰ کالری و مقدار کمی مواد غذایی ضروری بدست می‌آورد (جدول). فقط ویتامین ث آن به مقدار قابل ملاحظه‌ای ۱۰ درصد مقدار مورد نیاز روزانه است (جدول). گوشت هندوانه شامل کاروتنوئید از جمله لیکوپن است. اسید آمینه سیترولین در پوست هندوانه تولید می‌شود.
گُلپَرَک گیاهی است علفی و چندساله که بومی ایران است و تنها در ایران می‌روید. گلپرک از سردهٔ گلپرک‌ها (Trigonosciadium) و تیرهٔ چتریان (Apiaceae یا Umbelliferae) است. دو گونه دیگر این گیاه یعنی گلپرک غده‌دار (T. tuberosum) و گلپرک چسبانک (T. viscidulum) علاوه بر ایران، در ترکیه و عراق نیز می‌رویند.
ویلیام چیتیک (به انگلیسی: William Chittick؛ زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۳ در میلدفورد، کنتیکت) فیلسوف، اسلام‌شناس و متخصص عرفان مولوی و ابن عربی در آمریکا است. وی دکترای ادبیات فارسی خود را در دانشگاه تهران زیر نظر سید حسین نصر دریافت نموده، و سپس در دانشگاه صنعتی شریف علوم دینی تدریس کرد. او هم‌اکنون استاد دانشگاه استونی بروک است. وی مدتی نزدیک به ۳۰ سال از ویرایشگران دانشنامه ایرانیکا بوده‌است. او همچنین نخستین کسی است که صحیفه سجادیه را به زبان انگلیسی ترجمه کرده‌است. سید جلال الدین آشتیانی از استادان چیتیک در مورد
سید جلال الدین آشتیانی از استادان چیتیک در مورد وی گفته است: آقای چیتیک را در دانشگاه تهران ملاقات نمودم. با زحمت به فارسی تکلم می‌نمود. وقتی اظهار داشت که بنا دارد نقد النصوص را تصحیح نماید و بر آن مقدمه بنویسد، باور نکردم که بتواند از عهده بر آید ... کار مشکل و به دست آوردن مطالب از آثار مفصل و مجمل عرفانی کار هر کس نمی‌باشد ... بعد از مدتی آقای چیتیک نسخه‌ای کامل از نقد النصوص را برای حقیر فرستادند ... به انضمام مقدمه‌ای بسیار نافع ... و مرقوم داشته بودند که این اثر را به زودی چاپ و منتشر خواهم نمود.
که این اثر را به زودی چاپ و منتشر خواهم نمود. حقیر بعد از دریافت کتاب و مطالعه اجمالی آن در حیرت فرو رفتم و به آقای چیتیک آفرین گفتم. استاد ایرانی. استاد ایرانی چیتیک در زمینه فلسفه و عرفان نظری سید جلال الدین آشتیانی بوده‌است. (جلال حکمت و عرفان، محمدجواد صاحبی، ص۱۸ و گلچینی از معارف تشیع، ویلیام چیتیک، ص۱۶) مقاله‌ها به فارسی. ۱- معارف دینی در دنیای جدید (۲۲ صفحه - از ۱۳۲ تا ۱۵۳) مجلات: فلسفه، کلام و عرفان» نقد و نظر» زمستان و بهار ۱۳۷۷ و ۱۳۷۸ - شماره ۱۷ و ۱۸» ۲- آیا می‌توان میراث عقلی اسلامی را احیا کرد؟
۱۸» ۲- آیا می‌توان میراث عقلی اسلامی را احیا کرد؟ (۱۹ صفحه - از ۱۰۷ تا ۱۲۵) مجلات: فلسفه، کلام و عرفان» نقد و نظر» تابستان و پاییز ۱۳۷۸ - شماره ۱۹ و ۲۰» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:جوان دل، نرگس ۳- عرفان و تمدن (۶ صفحه - از ۴ تا ۹) مجلات: اطلاع رسانی و کتابداری» کیهان فرهنگی» تیر ۱۳۷۳ - شماره ۱۱۱» مصاحبه شوندگان:اعوانی، غلامرضا - ویلیام چیتیک - جیمزموریس ۴- تئولوژی و توسعه (۸ صفحه - از ۱۸ تا ۲۵) مجلات: علوم سیاسی» بازتاب اندیشه» مهر ۱۳۸۰- شماره ۱۹» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:آوینی، سید محمد ۵-
نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:آوینی، سید محمد ۵- غایت‌شناسی ادراک (۸ صفحه - از ۷۱ تا ۷۸) مجلات: فلسفه، کلام و عرفان» خردنامه صدرا» زمستان ۱۳۸۰ - شماره ۲۶» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:حقیری قزوینی، ابوالفضل ۶- زبان منحصر به فرد قرآن (۸ صفحه - از ۲۱ تا ۲۸) مجلات: علوم انسانی» مشکوة» تابستان ۱۳۸۰ - شماره ۷۱» نویسندگان:ساچیکو مراتا - ویلیام چیتیک - مترجم:آخشینی، علی ۷- مکتب ابن عربی (۱۲ صفحه - از ۱۰۲ تا ۱۱۳) مجلات: فلسفه، کلام و عرفان» قبسات» تابستان ۱۳۸۱ - شماره ۲۴» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:خانبگی، رامین
۲۴» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:خانبگی، رامین ۸- کثرت دینی از دیدگاه ابن عربی (۱۸ صفحه - از ۲۲۳ تا ۲۴۰) مجلات: تاریخ» متین» زمستان ۱۳۸۱ - شماره ۱۷» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:یوسف ثانی، سید محمود ۹- بر کرانه ادب و هنر: امام حسین (ع) در نگاه مولوی (۵ صفحه - از ۹۱ تا ۹۵) مجلات: فقه و اصول» وقف میراث جاویدان» بهار ۱۳۷۶ - شماره ۱۷» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:لاهوتی، حسن ۱۰- نیایشنامه علوی (اشتیاق ناتمام روح برای کمال) (۱۱ صفحه - از ۲۴ تا ۳۴) مجلات: فلسفه، کلام و عرفان» اطلاعات حکمت و معرفت» سال دوم، مهر
کلام و عرفان» اطلاعات حکمت و معرفت» سال دوم، مهر ۱۳۸۶ - شماره ۷» نویسنده:ویلیام چیتیک - مترجم:اصغری، سید امیرحسین ۱۱- «آتش عشق و شمشیر لا»: نویسنده: ویلیام چیتیک؛ مترجم: لاهوتی، حسن. نشریة فلسفه و کلام " اطلاعات حکمت و معرفت " دی۱۳۸۸- شمارة ۴۶(۷ صفحه - از ۴۸ تا 54)
دِعبِل خُزاعی شاعر معروف شیعی بود که در قرن دوم و سوم هجری قمری در زمان جعفر صادق امام ششم شیعیان در کوفه به دنیا آمد؛ وی دوران زندگی موسی کاظم و علی بن موسی الرضا و محمد تقی را نیز درک کرده‌ است؛ دعبل در خانواده ای اهل شعر و فضل به دنیا آمد که برادران، پدر و پدر بزرگش نیز همگی شاعر بودند؛ او به دلیل هجویاتش دربارهٔ خلفای وقت همیشه درحال گریز و سفر بود تا اینکه بعد از سفر علی بن موسی الرضا به مرو او نیز به سمت خراسان حرکت کرد و قصیده تائیه اش را که در مدح و تاریخ زندگی ائمه سروده بود و اذعان داشت قبل از علی
زندگی ائمه سروده بود و اذعان داشت قبل از علی بن موسی برای هیچ‌کس نخواهد خواند برای ایشان انشاد کرد؛ علی بن موسی الرضا بسیار تحت تأثیر قرار گرفت و صد دینار سکه طلا که به نام خودشان ضرب شده بود به همراه جبه ای به دعبل هدیه داد و دو بیت با همان وزن و قافیه به قصیده اش اضافه کرد. دعبل زبان تند و تیزی در هجو گویی خلفا و مخالفین داشت و همین زبان تندش سرانجام باعث شد تا به دستور «مالق بن طوق تغلبی» در اهواز توسط ضربات عصای دشنه مانندو زهر آگین کشته شود. پیکر او در شهر شوش دفن شده و مقبره ای نیز در این شهر برای او
شهر شوش دفن شده و مقبره ای نیز در این شهر برای او ساخته شده‌ است. طبقات الشعراء، الواحده فی مناقب العرب و مثالبها، و دیوان اشعار از جمله آثاری است که از دعبل خزاعی به جای مانده‌ است. نسب دعبل خزاعی. دعبل بن علی بن رزین بن عثمان بن عبدالرحمن بن عبدالله بن بُدیل بن ورقاءبن عمرو بن ربیعة بن عبدالعزی بن ربیعة بن جزی بن عامر بن مازن بن عدی بن عمرو بن ربیعه خزاعی کوفی که کنیه اش ابوعلی یا ابوجعفر است.وی شاعر و ادیب و عالم شیعی در قرن دوم و سوم (۱۴۸_۲۴۶) هجری قمری است. دعبل در رده اول شاعران عرب بود که در سال ۱۴۸
است. دعبل در رده اول شاعران عرب بود که در سال ۱۴۸ و در زمان ششمین امام شیعیان جعفر صادق در شهر کوفه به دنیا آمد. خاندان. خاندان رزین اهل دانش و فضیلت و ادب بوده‌اند و از این خانواده محدثان و شاعران بسیاری به چشم می‌خورد، پدرش علی بن رزین خزاعی از شاعران روزگار خود بود و جد اعلای او عبدالله بن بدیل، صحابی و سفیر محمد پیامبر اسلام و از اصحاب علی بن ابی‌طالب بود که به همراه قبیله خزاعه در صفین، با معاویه جنگید و همراه سه برادرش در این جنگ کشته شد. برادرش ابوالحسن علی نیز شاعر بود و دیوان شعری در حدود ۵۰۰ برگه
علی نیز شاعر بود و دیوان شعری در حدود ۵۰۰ برگه داشت ، که به همراه دعبل در سال ۱۹۸ به سوی علی بن موسی الرضا سفر نمود ومدتی نزد ایشان بودند و از حضورش بهره بردند. برادر دیگر دعبل که نامش رزین بود و پسر عمویش «ابوالشیص» نیز همگی شاعر بودند. دوران کودکی و نوجوانی. دوران کودکی و نوجوانی را در کوفه و بصره گذراند و بعد به بغداد رفت و مشغول تحصیل علم شد. شعر و ادب عربی را از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریع الغوانی» که شاعر هارون الرشید و برامکه بود، فراگرفت و از همان جوانی به سرودن شعر پرداخت. او زمان چهار امام
همان جوانی به سرودن شعر پرداخت. او زمان چهار امام شیعه (جعفر صادق، موسی کاظم، علی بن موسی رضا و محمد تقی) را درک کرد و معاصر چند خلیفه عباسی (مهدی، هادی، هارون، امین، مأمون، معتصم، واثق، متوکل) بود. دوران جوانی. زمانی که علی بن موسی الرضا، امام هشتم شیعیان، ولایتعهدی مأمون عباسی را قبول کرد و از مدینه به خراسان آمد، دعبل به همراه برادرش، ابوالحسن علی٬دیگر شاعرشیعی مذهب راهی خراسان شدند. هر دو، در «مرو» نزد ایشان رفتند و دعبل قصیده خود را که عهد بسته بود قبل از علی بن موسی الرضا برای کسی نخواند انشاد کرد.
از علی بن موسی الرضا برای کسی نخواند انشاد کرد. قصیده دعبل که حماسه تاریخ بنی هاشم و منقبت نامه آل علی بود، بسیار مورد توجه قرار گرفت و علی بن موسی الرضا و اهل بیت او و مأمون، خلیفه عباسی را به گریه انداخت، تاجاییکه علی بن موسی الرضا دو بیت با همان وزن و قافیه به شعر او اضافه کرد که دربارهٔ مصیبتهای وارد شده به خاندان ایشان تا قیام قیام کننده و زدودن غم و اندوه توسط منتقمشان سروده شده بود؛سپس علی بن موسی الرضا یکصد دینار از سکه‌هایی که به نام خود او ضرب شده بود، به دعبل داد و آنگاه به درخواست دعبل، جبه‌ای
بود، به دعبل داد و آنگاه به درخواست دعبل، جبه‌ای از جامه‌های شخصی خود را نیز به او بخشید.مأمون عباسی هم پنجاه هزار درهم به او صله داد.بعد از مهاجرت دعبل به سمت قم اهالی شهر قم ٬دعبل را راضی کردند تا جبه اهدایی از جانب علی بن موسی الرضا را به آنها بدهد و در مقابل تکه ای از آستین آن جبه و مبلغ هزار دینار از آنها بگیرد. او که اراده‌ای قوی و روحی شجاع و گستاخ داشت، تا آخر عمرش، دست از تشیع و هجای مخالفان نکشید و همیشه می‌گفت که پنجاه سال است چوبه دار خود را همراه می‌برم ولی کسی او را به دار نیاویخت تا جایی که
می‌برم ولی کسی او را به دار نیاویخت تا جایی که این کار باعث مرگش شد. زمانی که در بغداد، «مالق بن طوق تغلبی» که از افراد بانفوذ عرب بود، درصدد قتل او برآمد، دعبل به بصره فرار کرد و سپس راه اهواز را در پیش گرفت. مالق به شخصی ده هزار درهم داد و او را مأمور قتل دعبل کرد. زمانی که او در یکی از آبادی‌های شوش به نام طیبه بود، آن مرد بعد از نماز عشاء، با نوک عصای دشنه‌مانند زهرآگین خود زخمی به پشت پای دعبل زد که او را مسموم نمود و روز دیگر بر اثر جراحت آن درگذشت. سن او درموقع وفاتش بیشتر از ۹۷ سال و تاریخ وفاتش
سن او درموقع وفاتش بیشتر از ۹۷ سال و تاریخ وفاتش سال ۲۴۶ قمری و مدفن او در شوش است. دعبل از راویان حدیث هم بود، شیعیان احادیث او را معتبر می‌دانند، مخصوصاً حدیثی که ازعلی بن موسی الرضا دربارهٔ ظهور موعود روایت نموده‌است؛ از راویان حدیث دعبل، می‌توان احمدبن ابی داود، ابوالصلت هروی، موسی بن حماد یزیدی، عبدالله بن سعید الاشقری، علی بن الحکیم، هارون بن عبدالله مهلبی را نام برد. از این شاعر سه اثر یاد شده‌است، طبقات الشعراء، الواحده فی مناقب العرب و مثالبها، و دیوان اشعار او که ابوبکر صولی در ۳۰۰ ورق جمع‌آوریو
اشعار او که ابوبکر صولی در ۳۰۰ ورق جمع‌آوریو بعد حمزة بن حسن اصفهانی و از متأخرین شیخ محمد سماوی، مجموعه‌های دیگری از آن ترتیب داده‌اند. اشعار او در مدح و رثاء و هجاء و حماسه و عتاب و محاجه و غزل و نصیحت و حکمت است، ولی این دیوان هنوز به چاپ نرسیده‌است. قصیده تائیه دعبل را که از بهترین و عالی‌ترین نمونه‌های مدح در ادب عرب است عده‌ای از بزرگان شیعه مانند علامه مجلسی و سید نعمت‌الله جزائری شرح کرده‌اند و مضامین آن‌ها در اشعار سایر شاعران شیعه تکرار شده‌است. از این شاعر برزگ دو پسر به نام‌های عبدالله و حسین
از این شاعر برزگ دو پسر به نام‌های عبدالله و حسین باقی ماند که حسین، خود شاعری مشهور شد.دیوان دعبل خزاعی در سال ۱۳۹۱ هجری شمسی در کتابی تحت عنوان «تحلیل، شرح و ترجمه دیوان دعبل خزاعی» توسط حیدر سهرابی ترجمه و شرح گردید. این کتاب به شیوه‌ای ابتکاری نوشته شده و در ترجمه ابیات، معنای کلمات مشکل نیز به صورت جداگانه ارائه شده‌است. استادان. وی شعر و ادب عربی را در جوانی از مسلم بن ولید انصاری ملقب به «صریح الغوانی» که شاعر هارون الرشید و خاندان برامکه بود، فرا گرفت و به استادی او همیشه اعتراف می‌کرد. گفته‌اند
گرفت و به استادی او همیشه اعتراف می‌کرد. گفته‌اند دیوان دعبل نزدیک سیصد ورقه بوده که صولی آن را جمع‌آوری کرده‌است. دعبل ۴ کتاب تألیف کرده‌است: قصیده مدارس آیات. قصیده «مدارس آیات» دعبل در مدح اهل بیت که صدو بیست بیت دارد و از بهترین نوع مرثیه‌هایی است که در این زمینه سروده شده‌است. بخشی از قصیده «مدارس آیات»: نصب و حذف مجسمه دعبل در شهر شوش. اوایل دهه ۷۰ شمسی بود که شهرداری شوش اقدام به ساخت مجسمه نمادین برای دعبل خزاعی کرد. شهرداری نام یکی از میدان‌های اصلی این شهر را نیز به میدان دعبل خزاعی تغییر داد. پس
این شهر را نیز به میدان دعبل خزاعی تغییر داد. پس از چند ماه بدون اظهار نظر خاصی دربارهٔ دلایل برکناری مجسمه، این اثر هنری از محلش برداشته شد و به محوطه حرم دعبل خزاعی منتقل شد.میدان دعبل خزاعی نیز به نامی دیگر تغییر نام داد. پس از سال‌ها که این مجسمه در گوشه‌ای از حیاط حرم نگهداری می‌شد، مجدد این مجسمه را به انبار شهرداری شهر شوش منتقل کردند. پس از حدود ۲۰سال فعالان اجتماعی شهر شوش نصب مجدد این مجسمه که یکی از مؤلفه‌های هنری فرهنگی شهر بود را خواستار شدند. در این خصوص نماینده مردم شهرستان شوش در مجلس شورای
این خصوص نماینده مردم شهرستان شوش در مجلس شورای اسلامی ایران نیز در آستانه ثبت جهانی این شهر تأکید به نصب مجدد این مجسمه کرد. رئیس شورای شهر شوش و دیگر هنرمندان نیز خواستار نصب این مجسمه در شهر شدند. در این رابطه رسانه‌های مختلفی از جمله خبرگزاری‌های فارس، ایسنا و مهر گزارش و خبرهایی منتشر کردند. شکسته شدن مجسمه. پس از مدتی که قرار بود مجسمه دعبل خزاعی بعد از ۲۰ سال دوباره در شهر شوش جانمایی شود، خبرگزاری‌ها خبر از شکسته شدن این مجسمه دادند. برخی ابهامات در خصوص تعمدی بودن این کار نیز در برخی خبرگزاری‌ها
خصوص تعمدی بودن این کار نیز در برخی خبرگزاری‌ها منتشر شد. خبرگزاری میراث فرهنگی در این خصوص نوشت که به دلیل نگهداری غیراستاندارد مجسمه توسط شهرداری شوش این اتفاق صورت گرفت. بالاخره پس از سال‌ها تلاش فعالان میراث فرهنگی، شهرداری شوش مجسمه ای از دعبل خزاعی را در ورودی شهر شوش نصب کرد. منابع. «تحلیل، شرح و ترجمهٔ دیوان دعبل خزاعی» تألیف حیدر سهرابی، انتشارات مگستان
انتشارات دانشگاه ایالتی نیویورک از انتشارات آکادمیک شناخته شده در آمریکا است. این ملووسسه متعلق به دانشگاه ایالتی نیویورک بوده و در سال ۱۹۶۶ تأسیس گردید. از کتب منتشره این موسسه می‌توان شیعه در اسلام نوشته علامه طباطبایی و بسیاری از آثار ویلیام چیتیک را نام برد.
شیعه در اسلام از آثار مهم سیّد محمّدحسین طباطبایی است. این کتاب که توسط سید حسین نصر به انگلیسی ترجمه شد، نخستین کتاب در سطح آکادمیک در مورد تشیع است که توسط یک نگارنده شیعه برای مخاطبان انگلیسی زبان نگاشته گردید. هدف حامیان این پروژه (دانشگاه کولگیت در نیویورک) ارائه دیدی آکادمیک از تشیع از دیدگاه خود تشیع بود. نگاشتن این کتاب ۶ سال بدرازا انجامید، و سرانجام در سال ۱۹۷۹ توسط انتشارات دانشگاه ایالتی نیویورک منتشر گشت. این کتاب از کتب درسی حوزه‌های علمیه کشور در پایه دوم است.
فرانتس عمار فانون ( زاده ۲۰ ژوئیه ۱۹۲۵ – درگذشته ۶ دسامبر ۱۹۶۱) نویسندهٔ فرانسوی زبان اهل مارتینیک و یک فیلسوف سیاسی، مارکسیست، مقاله‌نویس، روانپزشک و انقلابی بود. او را به اسم ابراهیم فرانتس فانون هم می‌شناسند. می‌توان او را متفکری برجسته در قرن بیستم به خاطر استعمارزدایی و روان‌آسیب‌شناسی استعمار دانست. کارهای او الهام‌بخش جنبش آزادی‌خواهی ضداستعماری برای بیشتر از چهار دهه بوده‌است. آثار او در زمینه‌های مطالعات پسااستعماری، نظریه انتقادی و مارکسیسم تأثیرگذار شده‌اند. فانون علاوه بر روشنفکر­بودن، یک
شده‌اند. فانون علاوه بر روشنفکر­بودن، یک رادیکال سیاسی، پان آفریقایی و اومانیست مارکسیست بود که نگران آسیب شناسی روانی استعمار و پیامدهای انسانی، اجتماعی و فرهنگی استعمار زدایی بود. فانون در طول کار خود به عنوان پزشک و روانپزشک از جنگ استقلال الجزایر از فرانسه حمایت کرد و از اعضای جبهه آزادیبخش ملی الجزایر بود. فانون به عنوان «تاثیرگذارترین متفکر ضداستعماری زمان خود» توصیف شده است. او مدلی را برای روانشناسی جامعه تدوین کرد و معتقد بود که بسیاری از بیماران سلامت روان اگر به جای درمان با مراقبت های نهادینه
سلامت روان اگر به جای درمان با مراقبت های نهادینه شده در خانواده و جامعه خود ادغام شوند، بهتر عمل خواهند کرد. او همچنین در حین کار در سن آلبان زیر نظر فرانسوا توسکل و ژان اوری به یافتن زمینه روان درمانی نهادی کمک کرد. زندگی. اوایل زندگی. فرانتز فانون در جزیره مارتینیک در دریای کارائیب متولد شد که در آن زمان مستعمره فرانسه بود و اکنون یک مجموعه سرزمینی واحد فرانسوی است. پدرش، فلیکس کازیمیر فانون، از نوادگان بردگان آفریقایی بود و به عنوان مامور گمرک کار می کرد. مادرش، الئانور مدلیس، از نژاد
گمرک کار می کرد. مادرش، الئانور مدلیس، از نژاد آفریقایی-مارتینیکایی و سفیدپوست آلزاسی بود و به عنوان مغازه دار کار می کرد. فرانتز سومین پسر از چهار پسر یک خانواده هشت فرزندی بود. دو نفر از آنها در جوانی مردند، از جمله خواهرش گابریل، که فرانتز با او بسیار صمیمی بود. خانواده او از نظر اجتماعی و اقتصادی از طبقه متوسط بودند. آنها می توانستند هزینه های Lycée Schoelcher را که در آن زمان معتبرترین دبیرستان در مارتینیک بود، بپردازند، جایی که فانون برای تحسین یکی از معلمان مدرسه، شاعر و نویسنده Aimé Césaire آمد.
از معلمان مدرسه، شاعر و نویسنده Aimé Césaire آمد. فانون در سال 1943، زمانی که 18 سال داشت، مارتینیک را ترک کرد تا به نیروهای فرانسوی آزاد بپیوندد. مارتینیک و جنگ جهانی دوم. پس از سقوط فرانسه به دست نازی ها در سال 1940، نیروهای دریایی ویشی فرانسه در مارتینیک محاصره شدند. ملوانان فرانسوی که مجبور به ماندن در جزیره شدند، حکومت را از مردم مارتینیکو به دست گرفتند و یک رژیم همکاری‌گرای ویشی تأسیس کردند. در مواجهه با پریشانی اقتصادی و انزوا تحت محاصره، آنها یک رژیم سرکوبگر را تأسیس کردند. فانون آنها را به گونه ای
سرکوبگر را تأسیس کردند. فانون آنها را به گونه ای توصیف کرد که نقاب های خود را برداشته و مانند "نژاد پرستان واقعی" رفتار می کنند. ساکنان شکایات بسیاری از آزار و اذیت و آزار جنسی توسط ملوانان داشتند. سوء استفاده از مردم مارتینیک توسط نیروی دریایی فرانسه بر فانون تأثیر گذاشت و احساس بیگانگی و انزجار او را از نژادپرستی استعماری تقویت کرد. در سن هفده سالگی، فانون به عنوان یک «دگراندیش» (اصطلاحی برای فرانسوی‌هایی که به نیروهای گلیست ملحق می‌شوند) از جزیره گریخت، و به دومینیکا رفت تا به نیروهای فرانسوی آزاد
و به دومینیکا رفت تا به نیروهای فرانسوی آزاد بپیوندد. ، اما برای ثبت نام خیلی دیر شده بود. پس از سرنگونی رژیم طرفدار ویشی روبرت در مارتینیک در ژوئن 1943، فانون به فورت-دو-فرانس بازگشت تا به گروه تازه ایجاد شده، تمام سیاهپوست 5e Batallon de marche des Antilles [fr] بپیوندد. او در ارتش آزاد فرانسه نام نویسی کرد و به کاروان متفقین پیوست که به کازابلانکا رسید. او بعداً به یک پایگاه ارتش در بجایا در سواحل Kabylia الجزایر منتقل شد. فانون الجزایر را از اوران ترک کرد و در فرانسه خدمت کرد، به ویژه در نبردهای آلزاس.
و در فرانسه خدمت کرد، به ویژه در نبردهای آلزاس. در سال 1944 او در کولمار مجروح شد و Croix de guerre را دریافت کرد. هنگامی که نازی ها شکست خوردند و نیروهای متفقین به همراه خبرنگاران عکاسی از راین به آلمان رفتند، هنگ فانون از تمام نیروهای غیرسفید پوست "سفید" شد، زیرا فانون و سربازان آفریقایی-کارائیب همکارش به تولون (پروانس) فرستاده شدند. بعدها، آنها به نرماندی منتقل شدند تا در انتظار بازگرداندن به میهن باشند. در طول جنگ، فانون بیشتر در معرض نژادپرستی سفیدپوستان اروپایی قرار گرفت. برای مثال، زنان اروپایی که
اروپایی قرار گرفت. برای مثال، زنان اروپایی که توسط سربازان سیاه پوست آزاد شده بودند، اغلب ترجیح می‌دادند با زندانیان فاشیست ایتالیایی برقصند تا با آزادی‌خواهان خود برادری کنند. در سال 1945، فانون به مارتینیک بازگشت. مدت کوتاهی در آنجا دوام آورد. او برای کمپین پارلمانی دوست و مربی‌اش Aimé Césaire کار می‌کرد که تأثیر عمده‌ای در زندگی او داشت. سزر به عنوان نماینده پارلمانی از مارتینیک برای اولین مجلس ملی جمهوری چهارم، با بلیت کمونیستی شرکت کرد. فانون به اندازه کافی ماند تا مدرک کارشناسی خود را به پایان رساند
کافی ماند تا مدرک کارشناسی خود را به پایان رساند و سپس به فرانسه رفت و در آنجا پزشکی و روانپزشکی خواند. فرانسه. فانون در لیون تحصیل کرد و در آنجا نیز ادبیات، نمایشنامه و فلسفه خواند و گاهی در سخنرانی های مرلوپونتی شرکت می کرد. در این دوره سه نمایشنامه نوشت که دو نمایشنامه از آنها باقی مانده است. فانون پس از واجد شرایط بودن به عنوان روانپزشک در سال 1951، تحت نظر روانپزشک رادیکال کاتالانی فرانسوا توسکلس، که با تأکید بر نقش فرهنگ در آسیب شناسی روانی، تفکر فانون را تقویت کرد، در سن آلبان-سور-لیماگنول رزیدنتی
را تقویت کرد، در سن آلبان-سور-لیماگنول رزیدنتی روانپزشکی انجام داد. در سال 1948 فانون با میشل، دانشجوی پزشکی، رابطه برقرار کرد که به زودی باردار شد. او او را به خاطر یک دانش آموز 18 ساله دبیرستانی به نام جوزی که در سال 1952 با او ازدواج کرد، ترک کرد. با اصرار دوستانش بعداً دخترش میری را شناخت، اگرچه با او ارتباطی نداشت. فانون در حالی که اقامت خود را به پایان رساند در فرانسه اولین کتاب خود را با عنوان پوست سیاه، نقاب سفید (1952) نوشت و منتشر کرد که تحلیلی از تأثیرات روانی منفی انقیاد استعماری بر سیاه پوستان
تأثیرات روانی منفی انقیاد استعماری بر سیاه پوستان بود. در اصل، این دست‌نوشته پایان‌نامه‌ای بود که در لیون با عنوان «مقاله‌ای در مورد بی‌تحرکی سیاه‌پوستان» ارائه شد، که پاسخی بود به نژادپرستی که فانون در حین تحصیل در رشته روان‌پزشکی و پزشکی در دانشگاه لیون تجربه کرد. رد پایان نامه باعث شد فانون آن را به صورت کتاب منتشر کند. برای مدرک دکترای فلسفه، پایان نامه دیگری با دامنه محدودتر و موضوعی متفاوت ارائه کرد. فیلسوف چپ‌گرا فرانسیس ژانسون، رهبر شبکه جینسون طرفدار استقلال الجزایر، دست‌نوشته فانون را خواند و به
استقلال الجزایر، دست‌نوشته فانون را خواند و به عنوان ویراستار ارشد کتاب در Éditions du Seuil در پاریس، عنوان جدید آن را به کتاب داد و پایان آن را نوشت. پس از دریافت دست‌نویس فانون در سئویل، جینسون او را به یک جلسه تحریریه دعوت کرد. در میان تمجید جینسون از کتاب، فانون فریاد زد: "برای سیاه پوست بد نیست، اینطور نیست؟" جینسون با توهین، فانون را از دفترش برکنار کرد. بعدها، جینسون متوجه شد که پاسخ او احترام مادام‌العمر نویسنده را برای او به ارمغان آورده است، و فانون به پیشنهاد جینسون مبنی بر اینکه عنوان کتاب
فانون به پیشنهاد جینسون مبنی بر اینکه عنوان کتاب سیاه پوست، ماسک‌های سفید نامیده شود، پذیرفت. فانون در این کتاب رفتار ناعادلانه با سیاهپوستان در فرانسه و اینکه چگونه سفیدپوستان آنها را تایید نمی‌کنند، توضیح می‌دهد. سیاه پوستان در مواجهه با سفیدپوستان نیز احساس حقارت داشتند. فانون معتقد بود که با وجود اینکه می توانند فرانسوی صحبت کنند، نمی توانند به‌طور کامل با زندگی و محیط سفیدپوستان ادغام شوند. (به بحث بیشتر در مورد پوست سیاه، ماسک های سفید زیر کار، در زیر مراجعه کنید.) الجزایر. فانون پس از اقامت خود، یک
مراجعه کنید.) الجزایر. فانون پس از اقامت خود، یک سال دیگر و سپس (از سال 1953) در الجزایر روانپزشکی را در پونتورسون، نزدیک مونت سن میشل انجام داد. او سرآشپز در بیمارستان روانی بلیدا-جوینویل در الجزایر بود. او تا زمان تبعید در ژانویه 1957 در آنجا کار کرد. روش‌های درمانی فانون شروع به تکامل کرد، به‌ویژه با شروع درمان اجتماعی برای ارتباط با پیشینه‌های فرهنگی بیمارانش. او همچنین پرستاران و کارورزان را آموزش داد. پس از وقوع انقلاب الجزایر در نوامبر 1954، فانون پس از برقراری تماس با پیر شوله در بلیدا در سال 1955،
از برقراری تماس با پیر شوله در بلیدا در سال 1955، به جبهه آزادی ملی پیوست. فانون با کار در یک بیمارستان فرانسوی در الجزایر، مسئول درمان ناراحتی های روانی فرانسوی ها شد. سربازان و افسرانی که برای سرکوب مقاومت ضد استعماری شکنجه می کردند. علاوه بر این، فانون همچنین مسئول درمان قربانیان شکنجه الجزایری بود. فانون برای مطالعه زندگی فرهنگی و روانی الجزایری ها سفرهای گسترده ای را در سراسر الجزایر انجام داد، عمدتاً در منطقه Kabylia. مطالعه گمشده او در مورد "مارابوت سی اسلیمان" نمونه ای از این موضوع است. این سفرها
سی اسلیمان" نمونه ای از این موضوع است. این سفرها همچنین وسیله ای برای فعالیت های مخفیانه بود، به ویژه در بازدیدهای او از پیست اسکی Chrea که یک پایگاه FLN را پنهان کرده بود. پیوستن به FLN و تبعید از الجزایر. در تابستان 1956 فانون متوجه شد که دیگر نمی تواند به حمایت از تلاش های فرانسه، حتی به‌طور غیرمستقیم از طریق کار بیمارستانی خود ادامه دهد. او در نوامبر «استعفانامه» خود را به وزیر مقیم تسلیم کرد، که بعداً به متنی تأثیرگذار در محافل ضد استعماری تبدیل شد. زمانی می رسد که سکوت تبدیل به بی صداقتی می شود.
زمانی می رسد که سکوت تبدیل به بی صداقتی می شود. مقاصد حاکم بر وجود شخصی با تهاجم دائمی به رایج ترین ارزش ها همخوانی ندارد. برای چندین ماه وجدان من محل بحث های نابخشودنی بوده است. و نتیجه عزم ناامید نشدن از انسان و به عبارت دیگر از خودم است. تصمیمی که گرفته‌ام این است که نمی‌توانم به هر قیمتی مسئولیتی را به عهده بگیرم، به بهانه واهی که کار دیگری نمی‌توان انجام داد. اندکی بعد، فانون از الجزایر اخراج شد و به تونس نقل مکان کرد و در آنجا آشکارا به FLN پیوست. او عضوی از گروه تحریریه المجاهد بود که تا پایان عمر
عضوی از گروه تحریریه المجاهد بود که تا پایان عمر برای آن می نوشت. او همچنین به عنوان سفیر دولت موقت الجزایر (GPRA) در غنا خدمت کرد. او در کنفرانس‌هایی در آکرا، کوناکری، آدیس آبابا، لئوپولدویل، قاهره و طرابلس شرکت کرد. بسیاری از نوشته‌های کوتاه‌تر او از این دوره پس از مرگ در کتاب به سوی انقلاب آفریقا جمع‌آوری شد. در این کتاب فانون استراتژی های تاکتیکی جنگ را آشکار می کند. او در یک فصل به چگونگی گشودن یک جبهه جنوبی برای جنگ و چگونگی اجرای خطوط تدارکاتی می پردازد. فانون پس از بازگشت به تونس، پس از سفر طاقت