payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایالت، از واژهٔ فرماندار استفاده می‌شود. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی http://en.wikipedia.org/wiki/Federated_state
بَرانی، روستایی است در بخش مرکزی شهرستان هیرمند، استان سیستان و بلوچستان. این روستا در۵/۲۱ کیلومتری شمال غربی زابل و ۹ کیلومتری جنوب غربی روستای دوست محمد و در منطقه‌ای دشت قرار دارد . ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۵ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
ارباب، روستایی در دهستان بنجار بخش مرکزی شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۰۲ نفر (۱۸۲ خانوار) بوده‌است.
آخوند غلامی، روستایی در دهستان محمدآباد بخش مرکزی شهرستان هامون در استان سیستان و بلوچستان ایران است. این روستا در ۲۸ کیلومتری جنوب غربی شهر محمدآباد قرار دارد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۸۸ نفر (۵۶ خانوار) بوده است.
فلات دَکَن بزرگ‌ترین فلات کشور هندوستان است؛ که بخش عمده جنوب این کشور را شامل می‌شود. این فلات میان سه رشته کوه واقع شده و ۸ ایالت هند را دربر گرفته و خط ساحلی مثلث شکل شبه قاره هند را تشکیل می‌دهد. در گذشته به بخش جنوبی شبه قاره هند «دکن» گفته می‌شد و این بخش سرزمینی مستقل به‌شمار می‌رفت. نام «هندوستان» در آن زمان در مقابل «دکن» استفاده می‌شد که به سایر سرزمین‌های شبه‌قاره اشاره داشت. جغرافی. به‌طور کلی به بخش جنوبی شبه قاره هند در جنوب رودخانه نارمادا، «دکن» گفته می‌شود. به معنای دقیق‌تر دکن فلاتی است
«دکن» گفته می‌شود. به معنای دقیق‌تر دکن فلاتی است محدود شده بین رودخانه‌های نارمادا و کریشنا، شامل کل ایالت ماهاراشترا و بخش‌هایی از ایالت‌های مادیا پرادش، چتیسگر، اوریسا، آندرا پرادش و کارناتاکا. ارتفاع متوسط آن در حدود ۲۰۰۰ فوت (۶۰۰ متر) می‌باشد. رودخانه‌های اصلی آن، گاداواری، کریشنا، و کاوری بوده و جریان رودها از شرق به غرب به سمت محدوده خلیج بنگال است. تاریخچه. ساکنان اولیه دکن، پیش از تهاجم آریایی‌ها در دومین هزاره پیش از میلاد، دراویدی‌ها بودند. این سرزمین توسط سلسله‌های موریان (سده‌های دوم تا چهارم
توسط سلسله‌های موریان (سده‌های دوم تا چهارم پیش از میلاد) و گوپتا (چهارم تا ششم میلادی) و چندین سلسله دیگر اداره می‌شد. دکن بارها مورد تهاجم و غارت سلطنت دهلی که مجموعه‌ای از سلسله‌های پادشاهی مسلمان بود قرار گرفت تا سرانجام کنترل این منطقه را بدست آورد. در سال ۱۳۴۷ میلادی سلسله بهمنیان که یک پادشاهی مستقل مسلمان بود در این منطقه تأسیس گشت که بعدها به پنج سلسله سلطنتی مسلمان تقسیم شد که شامل عادلشاهیان، قطب شاهیان، نظام شاهیان، عماد شاهیان و برید شاهیان است. بخش اعظم سرزمین دکن توسط دودمان گورکانیان هند
بخش اعظم سرزمین دکن توسط دودمان گورکانیان هند درسده ۱۷ میلادی فتح شد. با تضعیف دولت مرکزی امپراتوری گورکانی، برای کنترل این منطقه مناقشهٔ سه جانبه‌ای بین خاندان هندوی مراتا، و حکومت‌های مسلمان مستقل نواب و نظام حیدرآباد برقرار بود. در قرن ۱۸ دکن صحنه رقابت بین بریتانیا و فرانسه بود. رقابت سه خاندان یاد شده به تدریج موجب تسلط انگلستان بر منطقه شد. بیشتر دکن تا استقلال هند در سال ۱۹۴۷ تحت کنترل بریتانیا باقی‌ماند. در این سال خاندان نظام حیدرآباد ابتدا مقاومت کرد اما در سال ۱۹۴۸ به اتحادیه هند پیوست. منابع.
کرد اما در سال ۱۹۴۸ به اتحادیه هند پیوست. منابع. &lt;/small&gt;
الدوخی روستایی است در بخش مرکزی شهرستان زابل، استان سیستان و بلوچستان. این روستا در۶ کیلومتری شمال شرقی زابل و درمسیر راه زابل به مارگان و روستای دوست محمد و ۳ کیلومتری شمال غربی بنجار و در منطقه‌ای دشت قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۵ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
امیرخان روستایی است در بخش بخش مرکزی شهرستان هیرمند، استان سیستان و بلوچستان. این روستا در۲۴ کیلومتری جنوب شرقی شهر زابل و ۷ کیلومتری جنوب غربی شغالک و در منطقه‌ای دشت قرار دارد . ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
برج یوسف روستایی است در بخش مرکزی شهرستان هیرمند، استان سیستان و بلوچستان. این روستا در۲۶ کیلومتری شمال شرقی شهر زابل و در مسیر برج میرگل به قلعه سام و در منطقه‌ای دشت قرار دارد . ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۵ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
اسکار پیستوریوس (به آفریکانس: Oscar Pistorius) (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۹۸۶) معروف به "سریعترین انسان بدون پا" دونده دو سرعت آفریقای جنوبی است. پیستوریوس که از هر دو پا معلول است، مدال طلای دو ۲۰۰ متر و مدال برنز دو ۱۰۰ متر پارالمپیک آتن در گروه معلولان از یک پا را به‌دست آورده است و بارها رکوردهای جهانی دوهای ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر پارالمپیک را شکسته است. پیستوریوس که با یک پای مصنوعی ساخته شده از فیبر کربن قابل ارتجاع و تیغه مانند (معروف به چیتا) می‌دود، با کسب مدال نقره دو ۴۰۰ متر قهرمانی دو و میدانی
با کسب مدال نقره دو ۴۰۰ متر قهرمانی دو و میدانی آفریقای جنوبی در سال ۲۰۰۷ راه خود را به مسابقات انسان‌های سالم باز کرد. او که شرکت در المپیک پکن را هدف خود قرار داده بود، در ژوئیه ۲۰۰۷ به مسابقات جایزه بزرگ دو و میدانی شفیلد دعوت شد. هرچند فدراسیون جهانی دو و میدانی پس از تحلیل قابلیت‌های چیتا و استراتژی دویدن پیستوریوس حضور او را در مسابقات رسمی ممنوع کرد، اما پس از شکایت پیستوریوس به دیوان داوری ورزش، در ۱۶ می‌سال ۲۰۰۸ این دادگاه دلایل آی‌ای‌ای‌اف در مورد مزیت غیرمنصفانه چیتا را ناکافی دانست و مجوز شرکت
مزیت غیرمنصفانه چیتا را ناکافی دانست و مجوز شرکت او در مسابقات انسان‌های سالم را صادر کرد. رکورد دو چهارصد متر پیستوریوس هم‌اکنون ۴۶٫۳۳ ثانیه است، او برای حضور در المپیک آتن بایستی به رکورد ۴۵٫۵۵ ثانیه برسد. زندگی شخصی. اسکار پیستوریوس ۲۲ نوامبر ۱۹۸۶ در پرتوریا به‌دنیا آمد. هر دو پای او از زانو به پائین نازک‌نی (استخوان نازک میان مفصل زانو و پاشنه پا) نداشتند. فقط یازده‌ماهه بود که هِنکِه و شِیلا پدر و مادرش تصمیم هراس‌آور و شجاعت‌بار خود را عملی کردند؛ در یک عمل جراحی پاهای اسکار از زانو به پایین قطع شد و
عمل جراحی پاهای اسکار از زانو به پایین قطع شد و او راه رفتن را با پای مصنوعی آموخت. اسکار در کودکی به پدرش گفته‌بود که روزی در سوپر ۱۴ (لیگ حرفه‌ای راگبی در زلاند نو، استرالیا و آفریقای جنوبی) بازی خواهد کرد. او با پاهای مصنوعی علاوه بر راگبی در مسابقات واترپولو و تنیس آموزشگاه‌های آفریقای جنوبی هم شرکت کرد. پیستوریوس از بوئرهای آفریقای جنوبی است و یک‌چهارم از طرف مادربزرگش ایتالیایی است. اسکار هم‌اکنون دانشجوی رشته علوم ورزشی و مدیریت بازرگانی در دانشگاه پرتوریا است و یک برادر بزرگتر به نام "کارل" و یک
پرتوریا است و یک برادر بزرگتر به نام "کارل" و یک خواهر کوچکتر به نام "اِمی" دارد. مسابقات دو. در ژانویه ۲۰۰۴ زانوی راست پیستوریوس در زمین راگبی آسیب دید. پزشکان به او توصیه کردند از چمن به روی پیست برود. او بعد از دو ماه تمرین دو سرعت در یک مسابقه آزاد در استادیوم پیلدیچ پرتوریا شرکت کرد و صد متر را در زمان حیرت‌انگیز ۱۱٫۵۱ دوید. فقط ۸ ماه بعد پیستوریوس به آتن رفت تا در پارالیمپیک شرکت کند، او در رقابتی سخت با دو دونده آمریکایی مارلون شرلی و برایان فراسور با ۱۱٫۱۶ ثانیه مدال برنز ۱۰۰ متر را به دست آورد و
با ۱۱٫۱۶ ثانیه مدال برنز ۱۰۰ متر را به دست آورد و در ۲۰۰متر با شکست هر دو آن‌ها و رکورد ۲۱٫۹۷ ثانیه نخستین معلولی شد که ۲۰۰ متر را در کمتر از ۲۲ ثانیه دویده است. این درحالی بود که پیستوریوس در گروه تی ۴۴ با معلولان از یک پا رقابت می‌کرد. پیستوریوس مارس ۲۰۰۵ در کنار انسانهای سالم در رقابت‌های قهرمانی آفریقای جنوبی مسابقه داد، به فینال ۴۰۰ متر راه یافت و با ۴۷٫۳۴ ثانیه به مقام ششم رسید. او در سال ۲۰۰۷ در همان مسابقات در شهر دوربان با ۴۶٫۵۶ نایب قهرمان ۴۰۰ متر شد. او در ماه می‌همان سال در جام جهانی پارالمپیک
شد. او در ماه می‌همان سال در جام جهانی پارالمپیک منچستر دو مدال طلا در ۱۰۰ متر (۱۱٫۲۳ ثانیه) و ۲۰۰ متر (۲۲٫۰۱ ثانیه) به دست آورد. پیستوریوس سال ۲۰۰۶ در آسن، هلند، قهرمانی معلولان جهان سه مدال طلا در ۱۰۰ متر، ۲۰۰ متر و ۴۰۰ متر به‌دست‌آورد، او در نیمه نهایی رکورد ۲۰۰ مترش را با ۲۱٫۶۶ ثانیه شکست. (در فینال ۲۱٫۸۰) و در ۴۰۰ متر با ۴۹٫۴۲ رکورد جدیدی به جا گذاشت. همان‌جا فدراسیون جهانی دو و میدانی از او برای شرکت در جایزه بزرگ هلسینکی (یک مسابقه درجه اول دو و میدانی) دعوت کرد. پیستوریوس نتوانست در هلسینکی مسابقه
دعوت کرد. پیستوریوس نتوانست در هلسینکی مسابقه دهد، اما در سیزده ژوئیه به رم رفت و در مسابقات گلدن گالا در گروه بی با زمان ۴۶٫۹۰ مدال نقره گرفت، این مسابقه تدارکی برای رقابت اصلیش در شفیلد بود. او دو روز بعد در جایزه بزرگ نورویچ آنیِن دوید. اما هنگام استارت همانند ژرمی وارینر آمریکایی قهرمان المپیک آتن، بر روی پیست خیس لیز خورد و با ۴۷٫۶۵ ثانیه هفتم شد. مسابقه را آنجلو تایلور با ۴۵٫۲۵ ثانیه برد. پیستوریوس در مارس ۲۰۰۷ برای دومین بار در مسابقات قهرمانی دو و میدانی آفریقای جنوبی شرکت کرد و با ۴۶٫۵۶ نایب
و میدانی آفریقای جنوبی شرکت کرد و با ۴۶٫۵۶ نایب قهرمان چهارصد متر شد. اسکار در آوریل ۲۰۰۷ بالاخره رکورد ۱۰۰ متر مارلون شرلی را شکست. سریعترین انسان بدون پا در مسابقات قهرمانی ناتوانان جسمی آفریقای جنوبی در ژوهانسبورگ صد متر را در ۱۰٫۹۱ ثانیه دوید و رکورد ۲۰۰ متر خود را نیز به ۲۱٫۵۸ ثانیه کاهش داد. اسکار دو مدال طلای دیگر را هم به گردن آویخت؛ در چهارصد متر و چهار در ۱۰۰ متر امدادی. پای مصنوعی. پای مصنوعی پیستوریوس چیتا مدل ۳ نام دارد که توسط شرکت ایسلندی اسور (Össur) از الیاف کربن قابل ارتجاع ساخته شده است.
(Össur) از الیاف کربن قابل ارتجاع ساخته شده است. در مورد مزیت ناعادلانه‌ای که پاهای J شکل و تیغه مانندش (Blade) برای او به همراه دارند، جنجال‌هایی زیادی وجود دارد. گفته می‌شود که؛ «تیغه‌های او بلندتر از کف پا هستند و او می‌تواند سطح اصطکاک بالاتری با زمین داشته باشد و گام‌های بلندتری بردارد. آن‌ها انرژی بیشتری را برگشت می‌دهند، بدون آن که خسته شوند و اسید لاکتیکی تولید کنند.» پیستوریوس و مربیش آمپی لو این ادعاها را رد کرده و از نقایص پای مصنوعی می‌گویند؛ "در باران قابلیت ارتجاعی آن‌ها کم می‌شود، در باد به
باران قابلیت ارتجاعی آن‌ها کم می‌شود، در باد به این سو و آن سو حرکت می‌کنند و مهم‌تر از همه به انرژی بیشتری در هنگام استارت نیاز دارند. " یکی از حامیان پیستوریوس پروفسور رابرت گایلی از استادان دانشگاه میامی است که ادعا می‌کند چیتا بیست درصد انرژی دریافتی را به هدر می‌دهد، یعنی سه برابر پای طبیعی. اسکار خودش گفته: «اگر آن‌ها (فدراسیون جهانی) ثابت کنند که من از امتیاز غیرمنصفانه‌ای سود می‌برم، دویدن را کنار خواهم گذاشت. من نمی‌خواهم در سطح اول مسابقه دهم، درحالی که می‌دانم از امتیاز ناعادلانه‌ای برخوردارم.»
که می‌دانم از امتیاز ناعادلانه‌ای برخوردارم.» بحث‌های مطرح شده در پی حضور پیستوریوس در مسابقات انسان‌های سالم و هراس کارشناسان دو و میدانی از ورود تکنولوژی به ورزش موجب شد که در ژوئن ۲۰۰۷ فدراسیون جهانی دو و میدانی ممنوعیتی را برای مسابقه با «هر وسیله ساخته شده که در آن فنر، چرخ یا هر عنصری که برای کاربر آن امتیازی دربرابر ورزشکاران دیگر ایجاد کند.» در مسابقاتی که زیر نظر این فدراسیون برگزار می‌شود، ایجاد کند. البته این حکم در مورد پیستوریوس نبود. برای تصمیم‌گیری در مورد این که «آیا چیتا به او امتیاز
تصمیم‌گیری در مورد این که «آیا چیتا به او امتیاز ناعادلانه‌ای می‌بخشد؟» نمایش او در برابر دوندگان ایتالیایی در رم و مسابقه‌اش در جایزه بزرگ شفیلد به کمک دوربین‌های پیشرفته تحلیل شد. در رم استراتژی غیرعادی او در گام برداشتن آشکار شد. چیزی که با کمکی که پاهای مصنوعیش به او می‌کنند، قابل توضیح بود. او ۲۰۰ متر پایانی را بیش از ۱٫۵ ثانیه سریعتر از ۲۰۰ متر ابتدایی دویده بود، در حالی‌که دوندگان ۴۰۰ متر ۲۰۰ متر پایانی را به‌طور میانگین ۲ ثانیه کندتر از ۲۰۰ متر آغازین مسابقه می‌دوند، این موضوع مؤید نظر افرادی بود
مسابقه می‌دوند، این موضوع مؤید نظر افرادی بود که عدم پیدایش خستگی و تولید نشدن اسید لاکتیک در چیتا را مزیت بزرگی برای پیستوریوس می‌دانستند. به سفارش آی‌ای‌ای‌اف در نوامبر ۲۰۰۷ گرت‌پیتر بروگمن دانشمند آلمانی آزمایش بر روی پاهای مصنوعی پیستوریوس را به درخواست فدراسیون بین‌المللی دو و میدانی آغاز کرد. در مطالعه او مشخص شد که پاهای پیستوریوس با دریافت ۲۵٪ انرژی کمتر نسبت به پاهای طبیعی، به سرعت برابر با آن‌ها می‌رسند و چون به جهش عمودی کمتری منجر می‌شوند با ۳۰ درصد فعالیت کمتر بدن را از جا می‌کنند. در ماه
۳۰ درصد فعالیت کمتر بدن را از جا می‌کنند. در ماه دسامبر سال ۲۰۰۷ بروگمن به روزنامه آلمانی دی وِلت گفت که پیستوریوس از مزیت قابل توجهی نسبت به دوندگان پای مصنوعی برخوردار است. دستگیری به اتهام قتل. اسکار پیستوریوس در فوریه ۲۰۱۳ به اتهام قتل نامزد ۲۹ ساله‌اش به نام استین کمپ، دستگیر شد. وی متهم شد در این حادثه که در ساعت ۳ بامداد ۱۴ فوریه ۲۰۱۳ (روز ولنتاین) در مجتمعی ویلایی در حاشیه شهر پرتوریا روی داد با شلیک به سر و بالاتنه دوست‌دخترش، وی را به قتل رسانده است. اولین جلسه دادگاه این قتل در ۱۵ فوریه برگزار
است. اولین جلسه دادگاه این قتل در ۱۵ فوریه برگزار شد و وی تفهیم اتهام شد. محاکمه دادگاهی پیستوریوس در رابطه با این پرونده از مارس ۲۰۱۴ آغاز شد. در بیانیه‌ای که توسط وکیل اسکار پیستوریوس در دادگاه خوانده شد، گفته‌شد که وی دوست دخترش را تصادفاً کشته است؛ ولی دادستان معتقدبود قتل عمد صورت گرفته است، چون پیستوریوس چهار بار شلیک کرده است، و هیچ دلیلی برای اینکه دزد به دستشویی برود و در را قفل کند وجود ندارد. در نهایت اسکار پیستوریوس از اتهام «قتل عمد» تبرئه شد، قاضی دادگاه اسکار پیستوریوس، قهرمان المپیک، اعلام
قاضی دادگاه اسکار پیستوریوس، قهرمان المپیک، اعلام کرد او عامداً مرتکب قتل دوست دخترش نشده است. سرانجام وی به علت قتل عمد در دادگاه به ۱۳ سال زندان محکوم شد.
لیستویانکا نام منطقه‌ای مسکونی و نیمه‌روستایی در منطقه تیاژین، استان کمروفو، در منطقه سیبری کشور روسیه است. این منطقه مسکونی نزدیک نقطه تلاقی رود آنگارا و دریاچه بایکال قرار دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۲ جمعیت لیستویانکا برابر ۱۷۴۵ نفر است. منطقه تیاژین از جمله لیستویانکا یکی از بهترین مناطق سیبری برای تولید قله‌جات، شیر و گوشت به‌شمار می‌رود. با وجود کوچک بودن لیستویانکا، این منطقه یکی از جاذبه‌های اصلی توریستی در منطقه سیبری به شمار می‌رود. به همین علت در این منطقه هتل‌ها، رستوران‌ها و کافه‌های متعددی
در این منطقه هتل‌ها، رستوران‌ها و کافه‌های متعددی برای پذیرش از مسافران وجود دارد. مشاهیر. این روستا زادگاه فضانورد روسی الکسی لئونوف است.
حیره ، یکی از شهرهای استان نجف در کشور عراق است. حیره از شهرهای قدیم میان‌رودان که در نزدیکی ۶٫۵ کیلومتری جنوب شهر نجف کنونی قرار گرفته‌بود به شمار می آید. حیره توسط شاپور یکم ساخته شد و او مهرزاد مرزبان حیره را برای حصار اعراب گماشت. تاریخ حیره. این شهر پایتخت ملوک لخمی بود که آن‌ها نیز خود فرمان‌بردار شاهنشاهان ساسانی بودند. با بزرگ شدن شهر کوفه، از آبادانی حیره کاسته شد و سپس به تدریج از میان رفت. نام حیره از ریشه‌ای آرامی به معنی اردوگاه مرکب از خیمه‌ها است. حکومت ساسانی دولت حیره را در مجاورت بادیه
است. حکومت ساسانی دولت حیره را در مجاورت بادیه عراق بنیان نهاد تا هم از برخورد مستقیم دو امپراتوری (ایران وروم) جلوگیری کند و هم در نبرد با روم از یاری آن برخوردار شود. این منطقه از مراکز مهم فرهنگی اعراب بوده و از این مرکز ساز ایرانی بربط به دنیای عرب معرفی گردید. همزمان با سقوط اشکانیان و اغتشاشاتی که در بخش شرقی امپراتوری روم و به خصوص در شهر تدمر پیدا شد، شهری در کرانه فرات به وجود آمد که در تاریخ تازیان از یک سو و از سوی دیگر، در تاریخ ایران نقشی چشم‌گیر بازی کرد و مرکز آمیزش این دو نژاد گردید. در یک
بازی کرد و مرکز آمیزش این دو نژاد گردید. در یک فرسخی جنوب کوفه شهر حیره قرار داشت. نام این شهر در کتاب‌های سریانی و رومی نیز علاوه بر کتب عربی به عنوان شهری ایرانی فراوان ذکر شده. تاریخ این شهر اساساً از تاریخ ایران جدا نیست. چیزی که تا حدی تاریخ‌های عرب را سر و سامان می‌بخشد، تاریخ‌های یونانی و لاتینی است که خود در جنگ‌های ایران و روم دخالت مستقیم داشتند و در این باره خاموش ننشسته‌اند. این تاریخ‌ها از اعراب حیره به نام (اعراب ایران) و از غسانیان به عنوان (اعراب روم) نام می‌برند. هیچ وسیله‌ای نیست که
(اعراب روم) نام می‌برند. هیچ وسیله‌ای نیست که بتوانیم در مورد اصل اعراب یا دیگر ساکنان حیره نظری دقیق ارائه دهیم؛ زیرا روایات موجود سخت مبهم و افسانه‌آمیز است. در میان این قبایل نام تَنوخ بیستر به چشم می‌خورد و ایشان در حدود حیره و شهر انبار (یا پیروز شاپور) در چادرهای خود می‌زیستند. این اعراب ممکن است در زمان اغتشاشات داخلی اشکانیان در عراق جای گرفته باشند. لکن تردید نیست که آمدن ایشان به عراق آرام و بدون خون‌ریزی رخ نداده است. اما همین که بدویان در این نواحی جای می‌گزیدند، دیگر بیرون راندن آنان سخت دشوار
جای می‌گزیدند، دیگر بیرون راندن آنان سخت دشوار می‌گشت. به این جهت شاهان ایرانی می‌کوشیدند از این بدویان، شهرنشینانی بسازند که ضمناً سدی در مقابل دیگر تازیان بیابان‌گرد شوند. گروه بزرگی از ساکنان حیره را عباد می‌خواندند و اینان بدون تردید همان مسیحیان حیره بودند. در اینکه اصل واژه عباد چیست و عباد خود از کجا آمده‌اند، سخن بسیار رفته است که اغلب خالی از افسانه نیست. گویند گروهی نزد کسری انوشیروان رفتند که نامشان همه با عبد شروع می‌شد. کسری گفت: پس شما همه عباد هستید. یا چون شاهپور به آنان حمله کرد، ایشان
عباد هستید. یا چون شاهپور به آنان حمله کرد، ایشان شعاری از این قرار برگزیدند: یا آل عبادالله، از آنجا آن‌ها را عباد خواندند. لکن ایشان گروهی شهرنشین بودند که به قول روتشتاین از قبایل گوناگون تشکیل یافته بودند زیرا خانواده‌هایی بزرگ که از آن میان نامشان باقی‌مانده همه از قبایل گوناگون بودند مانند: خانواده عدَیِ بن زید (از تمیم)، بنومَرِینا (از لَخم) و بُقَیله (از ازد). حلیفیان مردمان نقاط گوناگونی بودند که به حیره روی آورده با ساکنان آن هم‌پیمان شده بودند و خود را تحت حمایت ایشان نهاده بودند. ظاهراً این
و خود را تحت حمایت ایشان نهاده بودند. ظاهراً این حلیفان از دزدان و غارتگران و جانیان که زندگی فقیرانه‌ای داشتند تشکیل یافته بود. علاوه بر آنچه گذشت تردیدی نیست که دسته‌های دیگری به صورت اقلیت در شهر حیره ساکن شده بودند. از آن جمله‌اند ساکنان عراق قدیم که از بقایای بابلیان و سریانیان بوده و به نام نبطی شهرت داشتند. لهجه خاص این افراد در لهجه عربی اصیل حیره بی‌تاثیر نبوده است. اگرچه از ساکنان ایرانی حیره اطلاع دقیقی نداریم، لکن به قطع می‌توان گفت که خانواده‌های متعددی از پارسیان به حیره کوچیده بودند. از سوی
متعددی از پارسیان به حیره کوچیده بودند. از سوی دیگر می‌دانیم که برخی از پادشهان ایران دسته‌هایی سپاه که مسلماً ورزیدگی فراوان داشتند در اختیار امیران حیره قرار می‌دادند. برخی از این سپاه‌ها مدتی نزد ایشان می‌ماندند و سپس جای خود را به دسته‌های تازه‌ای می‌سپردند. از آن جمله است سپاهی که به شهباء یا وضائع شهرت یافته بود و تحت فرمان نعمان اول قرار داشت. علاوه بر ایرانیان، دسته‌هایی از یهودیان نیز بودند که ظاهراً بعد از اسارت بزرگ بابل در این ناحیه ساکن بودند و برای خود مدارسی ساخته و رییسی داشتند. همچنین
و برای خود مدارسی ساخته و رییسی داشتند. همچنین گروهی از بت‌پرستان که شاید اکثریت اهل حیره را تشکیل می‌دادند در آن‌جا ساکن بودند. از سوی دیگر گروه بیشماری از اهل حیره به آیین مسیحیت گرویده بودند که به دسته‌های مختلفی تقسیم می‌شدند و هر دسته از یکی از مذاهب نصاری پیروی می‌کردند. در این میان نسطوریان بزرگ‌ترین جمعیت مسیحی را تشکیل می‌دادند. دلیل آن نیز پناهنده شدن گروهی از ایشان به دربار ایران و حمایت ساسانیان از آیین آنان بوده است. لخمی‌ها تا به‌طور تقریبی تا سال ۶۰۲ میلادی (سال دقیق زندانی شدن و قتل نعمان
سال ۶۰۲ میلادی (سال دقیق زندانی شدن و قتل نعمان سوم به‌درستی مشخص نیست) بر سر کار بودند، در این زمان خسرو پرویز بر نعمان سوم پسر منذر و ملقب به ابوقابوس واپسین شاه این دودمان بدگمان شد و او را کشت و به روایتی در زیر پای فیل افکند. دلیل این بدگمانی را برخی این نوشته‌اند که او شکست خود از بهرام چوبین را قصور نعمان می‌دانست. برخی نیز پیروی نعمان از آیین نسطوری که مخالف با کیش همسر رومی خسرو بوده را موجب دسیسه برای کشتنش دانسته‌اند. از آن پس سرزمین زیر فرمان لخمی‌ها، به‌طور مستقیم زیر نظر شاهنشاهی ایران کنترل
به‌طور مستقیم زیر نظر شاهنشاهی ایران کنترل می‌شد. خسرو پرویز بعد از کشتن نعمان سوم، ایاس بن طائی را به جای وی والی حیره و تمامی ولایاتی کرد که به دست نعمان بود. ایاس قریب ۹ سال نظر به روایات با نظارت و همدستی یک نمایندهٔ ایرانی به نام نخیرگان حکومت می‌کرد. در سال ۶۱۸ میلادی پس از ایاس یک حاکم ایرانی به اسم آزادبه قریب به ۱۷ سال تا سال ۶۳۳ میلادی در آن خطه حکومت داشت. پسر نعمان سوم که منذر نام داشت و به منذر پنجم و غرور معروف شد، باز پس از چندی در سال ۱۱ هجری در موقع ارتداد قبائل عرب در بحرین سری بلند کرده
در موقع ارتداد قبائل عرب در بحرین سری بلند کرده و به ریاست عرب‌های مرتد انتخاب شد و چند ماهی امارت کرد ولی در جنگ جواثا یا یکی از جنگ‌های مقارن آن به دست مسلمین کشته شد و تسلطی در حیره نداشت.
۱۰ ربیع‌الاول، دهمین روز ماه ربیع‌الاول در تقویم هجری قمری است. در تقویم هجری قمری قراردادی این روز ۷۰مین روز سال است.
ایران از سال ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۱۲ بعد از کره جنوبی دومین سرعت رشد شاخص توسعه انسانی در دنیا را داشته استایران ازلحاظ شاخص توسعهٔ انسانی در سال ۲۰۱۸ میلادی در رتبهٔ ۶۰ از بین ۱۸۸ کشور جهان، بالاتر از کشورهای برزیل مکزیک سریلانکا ونزوئلا، و پس از کشورهای بوسنی و هرزگوین، قزاقستان، آذربایجان قرار گرفته است. همچنین در رتبه‌بندی منطقه‌ای رتبهٔ هشتم خاورمیانه به ترتیب پس از اسرائیل، امارات متحده عربی، قبرس، قطر، بحرین، کویت و عربستان قرار داشته است. شاخص توسعه انسانی ایران در سال ۲۰۲۱ برای چهارمین سال پشت سر هم کاهش
ایران در سال ۲۰۲۱ برای چهارمین سال پشت سر هم کاهش پیدا کرده و به اندازه سال ۲۰۱۴ رسیده است. این شاخص در سال ۲۰۲۱ به ۰٫۷۷۴ رسید. در سال ۲۰۱۷ این آمار به اوج خود یعنی ۰٫۷۸۹ رسید ولی پس از آن افت کرد. نرخ سواد. آموزش پایه در ایران برطبق قانون اساسی اجباری است. نرخ سواد در ایران ۸۶٫۸ درصد است. ایران ازنظر نرخ سواد در رتبهٔ۸۹ جهان قرار دارد. امید به زندگی. امید به زندگی در لحظهٔ تولد در ایران ۷۵٫۵سال است که از این لحاظ در رتبهٔ ۶۲ جهان قراردارد. کشور ژاپن با امید به زندگی۸۳٫۷ سال در رتبهٔ اول جهان قرار دارد.
به زندگی۸۳٫۷ سال در رتبهٔ اول جهان قرار دارد. درآمد سرانه. درآمد سرانه هر ایرانی از لحاظ «قدرت خرید» بر اساس‌معلم برابر ۱۲ دلار است. ایران با این سرانه در رتبه‌های آخر جهان قرار می‌گیرد. این در حالی است که تولید ناخالص داخلی ایران در رتبه ۶۶ جهانی جای دارد. شاخص توسعه انسانی ایران در سال ۲۰۱۳. ایران در شاخص توسعهٔ انسانی در سال ۲۰۱۵ نمرهٔ ۸۷/۷۷۴ و رتبهٔ ۶۹ را به‌دست آورده است. در سال ۲۰۱۳ نمرهٔ ۸۷/۷۴۹ و در سال ۲۰۱۲ نیز نمرهٔ ایران در این شاخص ۸۷/۷۴۹ اعلام شده بود. بااین‌حال، ایران در رتبه‌بندی جهانی ازنظر
بود. بااین‌حال، ایران در رتبه‌بندی جهانی ازنظر توسعهٔ انسانی نزول ۲پله‌ای داشته است. رتبهٔ ایران ازنظر میزان توسعهٔ انسانی درمیان ۱۸۷ کشور جهان در سال ۲۰۱۳، ۷۵ اعلام شده است. این درحالی است که ایران در سال ۲۰۱۲ رتبهٔ ۷۳ را از این نظر به خود اختصاص داده‌بود. شاخص توسعه انسانی در سال‌های اخیر. شاخص توسعه انسانی ایران در سال‌های اخیر با نوساناتی روبرو بوده است. بر اساس آخرین گزارش برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) در سال ۲۰۲۱، شاخص توسعه انسانی ایران برای چهارمین سال متوالی کاهش یافته و به سطح سال ۲۰۱۴
چهارمین سال متوالی کاهش یافته و به سطح سال ۲۰۱۴ رسیده است. این شاخص در سال ۲۰۲۱ به ۰٫۷۷۴ رسید، در حالی که در سال ۲۰۱۷ به اوج خود یعنی ۰٫۷۸۹ رسیده بود. این کاهش نشان می‌دهد که ایران در سال‌های اخیر در زمینه توسعه انسانی با چالش‌هایی مواجه بوده است. رتبه ایران در شاخص توسعه انسانی. ایران در سال ۲۰۱۸ میلادی در رتبه ۶۰ از بین ۱۸۸ کشور جهان قرار داشت. اما با توجه به کاهش شاخص توسعه انسانی در سال‌های اخیر، احتمالا رتبه ایران نیز در گزارش‌های بعدی با تغییراتی روبرو خواهد بود. برای اطلاع از آخرین رتبه ایران در
خواهد بود. برای اطلاع از آخرین رتبه ایران در شاخص توسعه انسانی، می‌توانید به گزارش‌های جدید منتشر شده توسط برنامه توسعه سازمان ملل متحد مراجعه کنید. عوامل مؤثر بر شاخص توسعه انسانی. عوامل مختلفی می‌توانند بر شاخص توسعه انسانی یک کشور تأثیر بگذارند. در مورد ایران، برخی از عوامل احتمالی که در کاهش شاخص توسعه انسانی در سال‌های اخیر مؤثر بوده‌اند عبارتند از: تلاش‌ها برای بهبود شاخص توسعه انسانی. با وجود چالش‌های موجود، دولت ایران همواره بر بهبود شاخص توسعه انسانی تأکید داشته است. برنامه‌های مختلفی در زمینه
تأکید داشته است. برنامه‌های مختلفی در زمینه آموزش، بهداشت، اشتغال و حمایت اجتماعی در حال اجرا هستند که هدف آنها ارتقاء سطح زندگی مردم و بهبود شاخص‌های توسعه انسانی است.
دوزان، روستایی است از توابع بخش بربرود شرقی در استان لرستان ایران و در کنار بزرگراه اصفهان_ الیگودرز واقع شده‌است؛مردم این روستا اصالتا از ایل بختیاری هستند. جمعیت. این روستا در دهستان بربرود شرقی قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۹۵جمعیت آن ۱۰۳۱نفر (۳۶۰ خانوار) بوده‌است. همچنین این روستا، پر جمعیت ترین روستای بخش بعد از چمن سلطان می‌باشد. این روستا از سال ۱۳۹۹ به پیشنهاد نماینده و تصویب هیات وزیران، به عنوان مرکز دهستان بربرود شرقی شناخته می شود. محصولات. محصولات کشاورزی این روستا شامل گندم، جو، حبوبات و
محصولات کشاورزی این روستا شامل گندم، جو، حبوبات و صیفی‌جات است. باغ‌های آن بیشتر به کشت انگور اختصاص دارد. این روستا یکی از مهم‌ترین معادن سنگ زینتی و گرانیت کشور را در خود جای داده‌است. بخش‌های روستا. روستای دوزان دارای سه بخش به نام‌های: حسن‌آباد (قسمت غربی و مشرف به جاده قدیم اصفهان - حاجی‌آباد (هاشم‌آباد)(بخش مشرف به امامزاده غیفر ابن علی) و قسمت مرکزی روستا که در گذشته بر روی بلندی‌ها مرکزی منطقه ساخته شده‌است می‌باشد. خوانین و کدخداهای روستا. خوانین: بهمن خان اسعد بختیاری - سیف ا.. خان اسعد بختیاری-
بهمن خان اسعد بختیاری - سیف ا.. خان اسعد بختیاری- سهراب خان بختیاری- غلامرضا خان ارشد بختیاری - بی بی تاجول. کدخداها: کدخدا قاسم حاتمی - کدخدا اسکندر محرابی - کدخدا اسفندیار محرابی - کدخدا حمزه احمدی - کدخدا ابوطالب - کدخدا ابوالقاسم سرلک- کدخدا فرج ا… حاتمی - کدخدا نبی روشنی - کدخدا منصور روشنی مشاغل روستا در گذر زمان. روستای دوزان در دهه‌های گذشته به دلیل دارا بودن جمعیتی بیش از ۲۵۰۰نفر دارای مشاغل، صنعتگران و هنرمندان بسیاری بوده‌است که در ذیل به نمونه‌هایی از آنها اشاره می‌شود. پزشک گیاهی: مرحوم عظیم
از آنها اشاره می‌شود. پزشک گیاهی: مرحوم عظیم علامی - مرحوم معصومه حاتمی ماما: مرحومه صاحبجان روشنی شکسته بند: مرحوم حاج محمد علی روشنی - مرحوم آقا رضا نظری نمد مال: مرحوم عسگر حسین دوزانی - حسن ایزد پناهی - مرحوم استاد علی کاکاوند - حسن احمدی مسگر: فرج آقا سهرابی نجار: مرحوم استاد محمد - مرحوم استاد غلامرضا - ابولحسن کایگانی - مرحوم استاد رحمان دَلّاک(سلمانی) : دَلّاک مرحوم علی محمد روشنی - دَلّاک مرحوم سید محسن رحیمی - دَلّاک امان الله آصفی آسیابان: مرحوم محمود زارعی - مرحوم ابوالقاسم صفری - مرحوم جواد
محمود زارعی - مرحوم ابوالقاسم صفری - مرحوم جواد عزیزی مرحوم علیرضا روشنی (علی میرزا) تجار (چوبدار): مرحوم حاج غلام نظری - مرحوم حاج قدرت روشنی - حاج علی اکبر حاتمی - مرحوم حسین اقاحاتمی - حسین روشن ضمیر- حاج اکبر آقا حاتمی - مرحوم اصغر نوروزی - حسین حاتمی - مرحوم خداکرم نظری - مرحوم حاج احمد علی روشنی سبد بافی: مرحوم صفر رجبی رنگرز: مرحوم علی اکبر رنگرز خوانساری تفتگر و چینی بند زن: مرحوم علی اصغر حاتمی نقشه قالی: غلامرضا حاتمی معمار و بنا: مرحوم کربلایی سید احمد رحیمی - مرحوم سید رضا رحیمی -ماشالا هاشمی -