payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در سال ۲۰۱۹، دو پلاک آبی به یادبود اقامت او در خانهٔ فرفیلد و بازدیدهایش از وستون-سوپر-مار توسط نوه‌اش رونمایی شد. دههٔ ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰. نیروهای بریتانیایی، که عمدتاً متشکل از نیروهای مستعمراتی آفریقایی و آفریقای جنوبی با حمایت اتیوپی بودند، تحت فرماندهی "نیروی جدعون" به رهبری سرهنگ اورد وینگیت، تلاش نظامی برای آزادسازی اتیوپی را هماهنگ کردند. در این دوره، هایله سلاسی چندین اعلامیهٔ سلطنتی صادر کرد و نشان داد که قدرت نظامی بریتانیا و محبوبیت امپراتور می‌توانند در یک تلاش هماهنگ برای آزادسازی اتیوپی با یکدیگر
در یک تلاش هماهنگ برای آزادسازی اتیوپی با یکدیگر همراه شوند. در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۴۱، در جریان کارزار شرق آفریقا، سلاسی از مرز بین سودان و اتیوپی، در نزدیکی روستای ام ایدلا، عبور کرد. پرچم شیر یهودا بار دیگر برافراشته شد. دو روز بعد، او و گروهی از میهن‌پرستان اتیوپیایی به نیروی جدعون که از پیش در اتیوپی حضور داشت و زمینه را برای نبرد آماده می‌کرد، پیوستند. ایتالیا به دست نیروهای متحد بریتانیا، اتحادیهٔ کشورهای مشترک‌المنافع، فرانسهٔ آزاد، بلژیک آزاد و چریک‌های اتیوپیایی شکست خورد. در ۵ مهٔ ۱۹۴۱، هایله سلاسی
اتیوپیایی شکست خورد. در ۵ مهٔ ۱۹۴۱، هایله سلاسی وارد آدیس آبابا شد و شخصاً خطاب به مردم اتیوپی سخنرانی کرد، دقیقاً پنج سال پس از آنکه نیروهای فاشیستی وارد آدیس آبابا شده بودند. او مردم را ترغیب کرد که خشونتی را که بر آن‌ها تحمیل شده بود، تلافی نکنند. در ۲۷ اوت ۱۹۴۲، سلاسی مبنای قانونی لغو برده‌داری را که نیروهای اشغالگر ایتالیا به‌طور غیرقانونی در سراسر امپراتوری برقرار کرده بودند، تأیید کرد و مجازات‌های سنگینی از جمله اعدام را برای تجارت برده تعیین نمود. پس از جنگ جهانی دوم، اتیوپی به عنوان یکی از اعضای
پس از جنگ جهانی دوم، اتیوپی به عنوان یکی از اعضای بنیان‌گذار سازمان ملل متحد شناخته شد. در سال ۱۹۴۸، منطقهٔ اوگادن، که مورد مناقشهٔ سومالی‌لند ایتالیا و سومالی‌لند بریتانیا بود، به اتیوپی واگذار شد. در ۲ دسامبر ۱۹۵۰، مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامهٔ ۳۹۰ (V) را تصویب کرد که بر اساس آن اریتره (مستعمرهٔ پیشین ایتالیا) به فدراسیونی با اتیوپی تبدیل شد. اریتره قرار بود دارای قانون اساسی خود باشد که تعادل قومی، زبانی و فرهنگی را تضمین کند، در حالی که اتیوپی امور مالی، دفاعی و سیاست خارجی آن را مدیریت می‌کرد.
مالی، دفاعی و سیاست خارجی آن را مدیریت می‌کرد. با وجود سیاست‌های تمرکزگرایانه‌ای که پیش از جنگ جهانی دوم اجرا کرده بود، هایله سلاسی همچنان قادر به اجرای تمامی برنامه‌هایی که مدنظر داشت نبود. در سال ۱۹۴۲، وی تلاش کرد یک نظام مالیاتی مترقی وضع کند، اما این طرح به دلیل مخالفت اشراف شکست خورد و تنها یک مالیات ثابت تصویب شد؛ در سال ۱۹۵۱ نیز او موافقت کرد که این مالیات کاهش یابد. اتیوپی همچنان «نیمه‌فئودالی» باقی مانده بود، و تلاش‌های امپراتور برای تغییر ساختار اجتماعی و اقتصادی کشور از طریق اصلاح نظام مالیاتی
اجتماعی و اقتصادی کشور از طریق اصلاح نظام مالیاتی با مقاومت اشراف و روحانیون مواجه شد، زیرا آن‌ها مشتاق بودند تا در دوران پس از جنگ مجدداً امتیازات خود را به دست آورند. در مواردی که سلاسی موفق به وضع مالیات‌های جدید بر زمین شد، بار مالی این مالیات‌ها اغلب توسط مالکان زمین به دهقانان منتقل می‌شد. بین سال‌های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۹، هایله سلاسی تلاش کرد تا کلیسای خودمختار ارتدکس توحیدی اتیوپی را تأسیس کند. کلیسای ارتدکس اتیوپی توسط «ابونا»، اسقفی که تحت فرمان پاپ کلیسای ارتدوکس قبطی بود، اداره می‌شد. در سال‌های ۱۹۴۲ و
ارتدوکس قبطی بود، اداره می‌شد. در سال‌های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۵، سلاسی از مجمع مقدس کلیسای ارتدکس قبطی درخواست کرد که استقلال اسقف‌های اتیوپی را به رسمیت بشناسد، اما با رد این درخواست، تهدید کرد که روابط خود را با کلیسای قبطی اسکندریه قطع خواهد کرد. سرانجام، در سال ۱۹۵۹، پاپ کیریلوس ششم مقام «ابونا» را به پاتریارک-کاتولیکوس ارتقا داد. کلیسای اتیوپی همچنان به کلیسای اسکندریه وابسته باقی ماند. علاوه بر این تلاش‌ها، سلاسی رابطهٔ کلیسا و دولت را با وضع مالیات بر زمین‌های کلیسا و محدود کردن امتیازات حقوقی روحانیون تغییر
کلیسا و محدود کردن امتیازات حقوقی روحانیون تغییر داد، به‌طوری که روحانیون دیگر قادر نبودند برای جرائم مدنی در دادگاه‌های اختصاصی خود محاکمه شوند. در سال ۱۹۵۶، هایله سلاسی در جریان یک سفر دولتی به هند، با رهبران هندی که از امپراتوری اتیوپی در برابر اشغال غیرقانونی ایتالیا در جنگ ۱۹۳۵–۱۹۴۱ حمایت کرده بودند، دیدار کرد. او همچنین با نخست‌وزیر هند، جواهر لعل نهرو، دربارهٔ استعمارزدایی در آسیا و آفریقا و همکاری در بخش‌های اقتصادی و آموزشی گفتگو کرد. در سال ۱۹۴۸، هرری‌ها و مسلمانان سومالیایی علیه امپراتوری در هرر
و مسلمانان سومالیایی علیه امپراتوری در هرر قیامی گسترده برپا کردند. دولت با سرکوب شدید به این اعتراضات پاسخ داد. صدها نفر بازداشت شدند و کل شهر هرر در قرنطینهٔ اجباری قرار گرفت. دولت همچنین املاک و دارایی‌های بسیاری از مردم را مصادره کرد. این امر منجر به مهاجرت گستردهٔ هرری‌ها از منطقه شد. نارضایتی هرری‌ها از این واقعیت ناشی می‌شد که آن‌ها هرگز خودمختاری وعده‌داده‌شده برای هرر را که پس از فتح این پادشاهی توسط منلیک دوم داده شده بود، دریافت نکردند. این وعده به‌مرور توسط فرمانداران امهارای هرر تضعیف شد و
به‌مرور توسط فرمانداران امهارای هرر تضعیف شد و هایله سلاسی نیز آن را نقض کرد. بر اساس گزارش‌های مورخان تیم کارمایکل و رومن لویمایر، هایله سلاسی به‌طور مستقیم در سرکوب جنبش هرری‌ها که در واکنش به سرکوب افرادی که در دورهٔ اشغال اتیوپی (۱۹۳۵–۱۹۴۱) با ایتالیایی‌ها همکاری کرده بودند، شکل گرفته بود، نقش داشت. در راستای اصل امنیت جمعی، که هایله سلاسی از حامیان صریح آن بود، او یک یگان نظامی تحت فرمان ژنرال ملوگتا بولی، معروف به گردان کگنیو، را برای شرکت در جنگ کره و حمایت از فرماندهی سازمان ملل اعزام کرد. این یگان
حمایت از فرماندهی سازمان ملل اعزام کرد. این یگان به لشکر ۷ پیاده ملحق شد و در چندین نبرد از جمله نبرد تپهٔ پورک چاپ جنگید. در یک سخنرانی در سال ۱۹۵۴، هایله سلاسی از مشارکت اتیوپی در جنگ کره به‌عنوان تحقق اصول امنیت جمعی یاد کرد. در جریان جشن‌های بیست‌وپنجمین سالگرد سلطنت خود در نوامبر ۱۹۵۵، هایله سلاسی یک قانون اساسی اصلاح‌شده ارائه کرد، که در آن قدرت اجرایی در دست امپراتور باقی ماند، اما با انتخابی شدن مجلس سفلا، امکان مشارکت سیاسی بیشتری برای مردم فراهم شد. با این حال، احزاب سیاسی همچنان مجاز نبودند.
شد. با این حال، احزاب سیاسی همچنان مجاز نبودند. روش‌های آموزشی مدرن در سراسر امپراتوری اتیوپی گسترش یافت. کشور برنامه‌های توسعه‌ای و نوسازی را آغاز کرد که با سنت‌های اتیوپیایی همخوانی داشت و در چارچوب ساختار سلطنتی کهن دولت پیش می‌رفت. هایله سلاسی در مواقع لزوم با سنت‌گرایان در میان اشراف و روحانیون مصالحه می‌کرد. او همچنین سعی داشت روابط میان دولت و گروه‌های قومی را بهبود بخشد و به سرزمین‌های عفار که تحت کنترل دولت بودند، خودمختاری اعطا کرد. با این حال، اصلاحات او برای پایان دادن به نظام فئودالیسم به کندی
او برای پایان دادن به نظام فئودالیسم به کندی پیش می‌رفت و به دلیل مصالحه‌هایی که با اشراف قدرتمند انجام می‌داد، تضعیف شد. قانون اساسی اصلاح‌شدهٔ ۱۹۵۵ به‌دلیل تأکید مجدد بر «قدرت بی‌چون‌وچرای پادشاه» و حفظ ضعف نسبی دهقانان، مورد انتقاد قرار گرفته است. هایله سلاسی همچنین از طریق اقدامات خیرخواهانه، روابط دوستانه‌ای با دولت بریتانیا حفظ کرد. او در سال ۱۹۴۷، زمانی که بریتانیا با سیلاب‌های شدید مواجه شده بود، کمک‌هایی برای این کشور ارسال کرد. در نامه‌ای به لرد میورک از «صندوق ملی کمک‌های اضطراری» در لندن، نوشت:
از «صندوق ملی کمک‌های اضطراری» در لندن، نوشت: «اگرچه ما درگیر کمک به مردم خود هستیم که هنوز از بحران‌های جنگ بهبود نیافته‌اند، اما شنیدیم که کشور حاصلخیز و زیبای شما بر اثر باران‌های سنگین و غیرمعمول دچار ویرانی شده است و درخواست کمک داشته‌اید. بنابراین، ما مبلغی ناچیز، حدود یک‌هزار پوند، از طریق سفارت خود ارسال می‌کنیم تا همدلی و همکاری خود را نشان دهیم.» قحطی ۱۹۵۸ تیگرای. در تابستان ۱۹۵۸، قحطی گسترده‌ای در استان تیگرای در شمال اتیوپی وارد دومین سال خود شده بود، اما مردم آدیس آبابا تقریباً هیچ اطلاعی از
بود، اما مردم آدیس آبابا تقریباً هیچ اطلاعی از آن نداشتند. هنگامی که گزارش‌های معتبری از مرگ‌ومیر در سپتامبر ۱۹۵۹ به وزارت کشور رسید، دولت مرکزی بلافاصله این اطلاعات را علنی کرد و شروع به درخواست کمک از مردم نمود. امپراتور شخصاً ۲٬۰۰۰ تن غلهٔ امدادی اهدا کرد، ایالات متحده ۳۲٬۰۰۰ تن غله ارسال نمود که میان اریتره و تیگرای توزیع شد، و در سراسر کشور برای کمک مالی بسیج صورت گرفت. با این حال، برآوردها نشان می‌دهد که تقریباً ۱۰۰٬۰۰۰ نفر پیش از پایان بحران در اوت ۱۹۶۱ جان خود را از دست دادند. علل این قحطی به
اوت ۱۹۶۱ جان خود را از دست دادند. علل این قحطی به خشکسالی، هجوم ملخ‌ها، تگرگ و شیوع بیماری‌های آبله، تیفوس، سرخک و مالاریا نسبت داده شده است. دههٔ ۱۹۶۰. هایله سلاسی نیروهای اتیوپی را به عنوان بخشی از نیروی حافظ صلح عملیات سازمان ملل در کنگو در جریان بحران کنگو در سال ۱۹۶۰ و مطابق با قطعنامهٔ ۱۴۳ شورای امنیت اعزام کرد. در ۱۳ دسامبر ۱۹۶۰، زمانی که سلاسی در سفر رسمی به برزیل بود، گارد امپراتوری کبور زبگنا یک کودتای ناموفق را ترتیب داد و به‌طور موقت پسر ارشد سلاسی، أسفا وُسن، را به عنوان امپراتور اعلام کرد.
سلاسی، أسفا وُسن، را به عنوان امپراتور اعلام کرد. ارتش منظم و نیروهای پلیس این کودتا را سرکوب کردند. این اقدام، به دلیل نداشتن حمایت گستردهٔ مردمی و محکومیت از سوی کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی، در میان نیروهای نظامی و پلیس نیز محبوب نبود. بااین‌حال، این کودتا از حمایت دانشجویان و طبقهٔ تحصیل‌کرده برخوردار بود. این رویداد به‌عنوان نقطهٔ عطفی در تاریخ اتیوپی توصیف شده است، چراکه برای نخستین بار، اتیوپیایی‌ها «قدرت شاه برای حکومت بدون رضایت مردم را زیر سؤال بردند». پس از این کودتا، دانشجویان با دهقانان و فقرا
پس از این کودتا، دانشجویان با دهقانان و فقرا همدلی بیشتری پیدا کردند و به دفاع از حقوق آن‌ها پرداختند. این کودتا هایله سلاسی را وادار کرد تا اصلاحات خود را سرعت بخشد که شامل اعطای زمین به مقامات نظامی، پلیس و گروه‌های سیاسی بود. هایله سلاسی همچنان متحد سرسخت غرب باقی ماند، درحالی‌که سیاست قاطعانه‌ای در زمینهٔ استعمارزدایی در آفریقا دنبال می‌کرد، قاره‌ای که همچنان عمدتاً تحت استعمار اروپایی قرار داشت. سازمان ملل متحد تحقیقاتی طولانی‌مدت در مورد وضعیت اریتره انجام داد، درحالی‌که ابرقدرت‌ها هرکدام در پی نفوذ
انجام داد، درحالی‌که ابرقدرت‌ها هرکدام در پی نفوذ در سرنوشت این کشور بودند. بریتانیا، که در آن زمان ادارهٔ اریتره را بر عهده داشت، پیشنهاد تقسیم این منطقه بین سودان و اتیوپی را مطرح کرد، به‌گونه‌ای که مسیحیان و مسلمانان از یکدیگر جدا شوند. این پیشنهاد فوراً از سوی احزاب سیاسی اریتره و همچنین سازمان ملل متحد رد شد. یک همه‌پرسی سازمان ملل رأی به فدراسیون اریتره با اتیوپی داد که بعداً در ۲ دسامبر ۱۹۵۰ در قطعنامهٔ ۳۹۰ (V) سازمان ملل تصویب شد. بر اساس این تصمیم، اریتره پارلمان و ادارهٔ خود را حفظ می‌کرد و
اریتره پارلمان و ادارهٔ خود را حفظ می‌کرد و نمایندگانی در پارلمان اتیوپی، که به پارلمان فدرال تبدیل می‌شد، داشت. هایله سلاسی تلاش‌های اروپاییان برای تدوین قانونی جداگانه برای ادارهٔ اریتره را رد کرد و خواستار اجرای قانون اساسی ۱۹۵۵ خود، که بر حمایت از خانواده‌ها تأکید داشت، در هر دو کشور شد. در سال ۱۹۶۱، جنگ استقلال اریتره که ۳۰ سال به طول انجامید، آغاز شد و در پی آن، فدراسیون منحل شد و پارلمان اریتره تعطیل گردید. در سپتامبر ۱۹۶۱، هایله سلاسی در اولین اجلاس سران جنبش عدم تعهد در بلگراد، جمهوری فدرال
اجلاس سران جنبش عدم تعهد در بلگراد، جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی شرکت کرد. این اجلاس به‌عنوان کنفرانس بنیان‌گذار جنبش عدم تعهد شناخته می‌شود. در سال ۱۹۶۱، تنش‌ها میان اریتره‌ای‌های استقلال‌طلب و نیروهای اتیوپیایی به جنگ استقلال اریتره انجامید. پارلمان منتخب اریتره در سال ۱۹۶۲ رأی به تبدیل شدن این منطقه به چهاردهمین استان اتیوپی داد. این جنگ به مدت ۳۰ سال ادامه یافت؛ ابتدا هایله سلاسی و سپس حکومت تحت حمایت شوروی که جانشین او شد، تلاش کردند اریتره را با استفاده از نیروی نظامی حفظ کنند. در سال ۱۹۶۳، هایله
از نیروی نظامی حفظ کنند. در سال ۱۹۶۳، هایله سلاسی ریاست تأسیس سازمان وحدت آفریقا (OAU)، که پیش‌درآمد اتحادیهٔ آفریقا (AU) محسوب می‌شود، را بر عهده داشت. این سازمان جدید، مقر خود را در آدیس آبابا قرار داد. در ماه مه همان سال، سلاسی به عنوان نخستین رئیس رسمی سازمان وحدت آفریقا، که یک کرسی چرخشی بود، انتخاب شد. او به همراه مودیبو کیتا از مالی، بعدها در مذاکره و امضای توافق‌نامه‌های باماکو، که به درگیری مرزی میان مراکش و الجزایر پایان داد، نقش مهمی ایفا کرد. در سال ۱۹۶۴، سلاسی مفهوم ایالات متحدهٔ آفریقا را
در سال ۱۹۶۴، سلاسی مفهوم ایالات متحدهٔ آفریقا را مطرح کرد، ایده‌ای که بعدها توسط معمر قذافی پیگیری شد. در سال ۱۹۶۳، شورش بَله رخ داد، جایی که دهقانان معترض به مالیات‌های اتیوپی، که تحت نظارت نخست‌وزیر آکلیلو هابته-وولد اجرا می‌شد، به‌تدریج به یک جنبش شورشی تبدیل شدند. این شورش به یک جنگ داخلی نیمه‌تمام تبدیل شد و شورشیان با حمایت سومالی دست به اقدامات تروریستی زدند که در نهایت دولت اتیوپی را مجبور به اعلام وضعیت اضطراری کرد. نیروهای نظامی امپراتور، تحت فرمان کابینهٔ نخست‌وزیر آکلیلو و با حمایت بریتانیا و
کابینهٔ نخست‌وزیر آکلیلو و با حمایت بریتانیا و ایالات متحده، توانستند پس از بیش از شش سال شورش، این قیام را سرکوب کنند. این درگیری موجب تضعیف روابط دیپلماتیک اتیوپی با سومالی تحت حاکمیت سیاد باره شد. در ۴ اکتبر ۱۹۶۳، هایله سلاسی در مجمع عمومی سازمان ملل متحد سخنرانی کرد. در ۲۵ نوامبر ۱۹۶۳، امپراتور به واشینگتن، دی.سی. سفر کرد و در مراسم خاکسپاری دولتی رئیس‌جمهور ترور شدهٔ ایالات متحده، جان اف. کندی، شرکت کرد. او تنها رهبر آفریقایی بود که در این مراسم حضور یافت. علاوه بر این، او تنها یکی از سه رهبر برجستهٔ
علاوه بر این، او تنها یکی از سه رهبر برجستهٔ جهانی بود که در دوران ریاست‌جمهوری لیندون بی. جانسون بار دیگر با او در واشینگتن دیدار کرد. وی در سال ۱۹۶۷، در جریان یک سفر غیررسمی به ایالات متحده، بار دیگر با جانسون ملاقات کرد. در سال ۱۹۶۶، هایله سلاسی تلاش کرد تا سیستم مالیاتی سنتی را با یک مالیات بر درآمد تصاعدی جایگزین کند، اقدامی که موجب تضعیف اشرافیانی می‌شد که از پرداخت عمدهٔ مالیات‌های خود طفره می‌رفتند. این قانون به شورش در گوجام منجر شد که سرکوب شد، هرچند اجرای مالیات نیز کنار گذاشته شد. این شورش که
اجرای مالیات نیز کنار گذاشته شد. این شورش که به هدف خود در جلوگیری از اجرای مالیات دست یافته بود، سایر زمین‌داران را نیز به نافرمانی از سلاسی ترغیب کرد. در اکتبر همان سال، سلاسی سفری چهارروزه به پادشاهی اردن داشت که به میزبانی ملک حسین برگزار شد. در این سفر، او از اورشلیم و کلیسای مقبره مقدس بازدید کرد. درحالی‌که هایله سلاسی مشارکت اتیوپی در عملیات‌های امنیت جمعی مورد تأیید سازمان ملل، ازجمله در جنگ کره و بحران کنگو، را تضمین کرده بود، اما میان این عملیات‌ها و مداخله در هندوچین تمایز قائل شد و آن را موجب
و مداخله در هندوچین تمایز قائل شد و آن را موجب رنج غیرضروری دانسته و خواستار پایان جنگ ویتنام شد. بااین‌حال، او همچنان رویکردی دوستانه نسبت به ایالات متحده داشت و از پیشرفت این کشور در زمینهٔ حقوق مدنی آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ تمجید کرد و طی این سال‌ها چندین بار به آمریکا سفر کرد. در سال ۱۹۶۷، او به مونترآل، کانادا، سفر کرد تا غرفهٔ اتیوپی را در نمایشگاه جهانی اکسپو ۶۷ افتتاح کند. در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، ناآرامی‌های دانشجویی به یکی از ویژگی‌های منظم زندگی در اتیوپی تبدیل شد.
یکی از ویژگی‌های منظم زندگی در اتیوپی تبدیل شد. کمونیسم در میان روشنفکران اتیوپیایی، به‌ویژه کسانی که در خارج از کشور تحصیل کرده و در معرض دیدگاه‌های رادیکال و چپ‌گرایانه قرار گرفته بودند، ریشه دواند. مقاومت محافظه‌کاران در دربار سلطنتی و پارلمان، و همچنین مخالفت کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی، اجرای اصلاحات ارضی پیشنهادی هایله سلاسی را دشوار ساخت. این مسئله باعث کاهش اعتبار دولت شد، محبوبیت سلاسی را تحت تأثیر قرار داد و در میان دهقانان نارضایتی ایجاد کرد. تلاش‌های دولت برای تضعیف اتحادیه‌های کارگری نیز به
دولت برای تضعیف اتحادیه‌های کارگری نیز به وجههٔ او آسیب رساند. با افزایش این مشکلات، هایله سلاسی بخش عمده‌ای از ادارهٔ امور داخلی را به آکلیلو هابته-وولد سپرد و تمرکز خود را بر سیاست خارجی معطوف کرد. در دو دههٔ گذشته، اتیوپی بیش از ۴۰۰ میلیون دلار کمک مالی دریافت کرده بود که ۱۴۰ میلیون دلار آن برای ارتش اتیوپی و ۲۴۰ میلیون دلار آن به کمک‌های اقتصادی اختصاص داشت. دههٔ ۱۹۷۰. در خارج از اتیوپی، هایله سلاسی همچنان از اعتبار و احترام فراوانی برخوردار بود. به‌عنوان باسابقه‌ترین رئیس دولت در قدرت، در رویدادهای
باسابقه‌ترین رئیس دولت در قدرت، در رویدادهای دولتی، همچون مراسم خاکسپاری جان اف. کندی و شارل دو گل، نشست‌های جنبش عدم تعهد، و جشن‌های ۲۵۰۰ ساله شاهنشاهی ایران در سال ۱۹۷۱، اغلب جایگاه ویژه‌ای به او داده می‌شد. در سال ۱۹۷۰، او به دعوت رئیس‌جمهور جوزپه ساراگات به ایتالیا سفر کرد و در میلان با جوردانو دل آموره، رئیس انجمن بانک‌های پس‌انداز ایتالیا، دیدار داشت. او در اکتبر ۱۹۷۱ به چین سفر کرد و نخستین رئیس دولت خارجی بود که پس از مرگ لین بیائو، جانشین تعیین‌شدهٔ مائو، در سانحهٔ سقوط هواپیما در مغولستان، با
مائو، در سانحهٔ سقوط هواپیما در مغولستان، با مائو تسه‌تونگ دیدار کرد. در سال‌های پایانی حکومتش، آزادی‌های مدنی و حقوق سیاسی در اتیوپی کاهش یافت، به‌گونه‌ای که خانهٔ آزادی به این کشور در هر دو شاخص، رتبهٔ «غیرآزاد» داد. موارد رایج نقض حقوق بشر شامل شرایط نامناسب زندان‌ها و بازداشت و شکنجهٔ مخالفان سیاسی بود. بااین‌حال، امپراتور به عفو صدها زندانی در مقاطع مختلف شهرت داشت و در تمام دوران حکومتش، شمار زندانیان سیاسی از ده نفر تجاوز نمی‌کرد. ارتش امپراتوری اتیوپی در جریان مبارزه با جدایی‌طلبان اریتره‌ای، مرتکب
در جریان مبارزه با جدایی‌طلبان اریتره‌ای، مرتکب جنایات متعددی شد. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ و اوایل دههٔ ۱۹۷۰، چندین مورد کشتار جمعی صدها غیرنظامی گزارش شده است. هایله سلاسی در سال ۱۹۷۰ برای دیدار با پاپ پل ششم به واتیکان سفر کرد، که آن‌ها دربارهٔ مسائل مربوط به کشورهای خود و تاریخ گفتگو کردند. نفوذ سیاسی سلاسی همچنان گسترده بود؛ او نظارت دقیقی بر وضعیت سیاسی اتیوپی داشت و از طریق چهار آژانس اطلاعاتی که به‌طور هماهنگ یکدیگر و جنبه‌های غیرنظامی و نظامی کشور را زیر نظر داشتند، اطلاعات کسب می‌کرد. تنها او از
را زیر نظر داشتند، اطلاعات کسب می‌کرد. تنها او از «محدودهٔ واقعی» شرایط در امپراتوری اتیوپی آگاه بود. قحطی ولو. قحطی، به‌ویژه در ولو در شمال شرقی اتیوپی و برخی مناطق تیگرای، بین سال‌های ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ موجب مرگ حدود ۴۰٬۰۰۰ تا ۸۰٬۰۰۰ اتیوپیایی شد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که امپراتور از وسعت قحطی آگاه نبود، درحالی‌که برخی دیگر معتقدند او کاملاً از آن آگاه بود. این قحطی و انعکاس آن در رسانه‌ها موجب کاهش حمایت عمومی از حکومت شد و محبوبیت سلاسی را، که زمانی غیرقابل خدشه بود، به شدت کاهش داد. علاوه بر افشای
غیرقابل خدشه بود، به شدت کاهش داد. علاوه بر افشای تلاش‌های مقامات فاسد محلی برای پنهان‌سازی قحطی از دولت امپراتوری، تصویرسازی کرملین مسکو از اتیوپی سلاسی به‌عنوان کشوری عقب‌مانده و ناکارآمد (در مقایسه با آرمان‌شهر ادعایی مارکسیسم–لنینیسم) در شکل‌گیری خیزش مردمی که منجر به سقوط وی و ظهور منگیستو هایله ماریام شد، تأثیر داشت. این بحران با شورش‌های نظامی و افزایش شدید قیمت نفت تشدید شد. هزینهٔ کالاهای وارداتی، بنزین، و مواد غذایی افزایش یافت و نرخ بیکاری نیز بالا رفت. انقلاب. در فوریهٔ ۱۹۷۴، چهار روز شورش شدید
رفت. انقلاب. در فوریهٔ ۱۹۷۴، چهار روز شورش شدید در آدیس آبابا علیه تورم ناگهانی اقتصادی منجر به کشته شدن پنج نفر شد. امپراتور در واکنش، با حضور در تلویزیون ملی، کاهش قیمت بنزین و تثبیت هزینهٔ کالاهای اساسی را اعلام کرد. این اقدام موجب آرامش نسبی در میان مردم شد، اما افزایش ۳۳ درصدی حقوق نظامیان که وعده داده شده بود، برای آرام کردن ارتش کافی نبود و در نتیجه، شورش نظامی ابتدا در اسمره آغاز شد و سپس به سراسر امپراتوری گسترش یافت. این شورش در نهایت منجر به استعفای آکلیلو هابته-وولد از سمت نخست‌وزیری در ۲۷
استعفای آکلیلو هابته-وولد از سمت نخست‌وزیری در ۲۷ فوریه ۱۹۷۴ شد. هایله سلاسی بار دیگر در تلویزیون حاضر شد و با افزایش بیشتر حقوق نظامیان موافقت کرد و اندلکچو مکونن را به‌عنوان نخست‌وزیر جدید منصوب کرد. با وجود امتیازات متعدد اندلکچو، نارضایتی در ماه مارس ادامه یافت و یک اعتصاب عمومی چهارروزه، کشور را فلج کرد. زندان. درگ (دولت نظامی موقت سوسیالیستی اتیوپی)، یک کمیتهٔ متشکل از افسران نظامی رده‌پایین و سربازان وظیفه، که در ژوئن ۱۹۷۴ برای بررسی خواسته‌های ارتش تشکیل شده بود، از آشفتگی دولت استفاده کرد و در ۱۲
تشکیل شده بود، از آشفتگی دولت استفاده کرد و در ۱۲ سپتامبر، هایله سلاسی ۸۲ ساله را از قدرت برکنار کرد. ژنرال آمان میکائل آندوم، که اصالتی اریتره‌ای داشت و پروتستان بود، به‌طور موقت به‌عنوان رئیس دولت منصوب شد تا زمانی که ولیعهد آسفا ووسن که در خارج تحت درمان پزشکی قرار داشت، به کشور بازگردد. سلاسی ابتدا به‌طور موقت در مقر لشکر چهارم ارتش در آدیس آبابا تحت بازداشت خانگی قرار گرفت. هم‌زمان، بیشتر اعضای خانوادهٔ سلطنتی در اقامتگاه شاهزاده مکونن در شمال پایتخت زندانی شدند. ماه‌های پایانی عمر امپراتور در زندان
زندانی شدند. ماه‌های پایانی عمر امپراتور در زندان کاخ بزرگ سپری شد. پس از آن، بیشتر اعضای خانوادهٔ سلطنتی در زندان کرچله در آدیس آبابا، که به «عالم بکگن» نیز معروف بود، زندانی شدند. در ۲۳ نوامبر، ۶۰ مقام ارشد پیشین دولت امپراتوری بدون محاکمه تیرباران شدند، از جمله نوهٔ امپراتور، اسکندر دستا، که دریابان بود، به‌همراه ژنرال آمان و دو نخست‌وزیر سابق. این کشتار که در میان اتیوپیایی‌ها به "شنبهٔ سیاه" معروف است، با محکومیت ولیعهد روبه‌رو شد؛ درگ در واکنش به اعتراض او، مشروعیت سلطنتی‌اش را لغو و پایان سلسلهٔ
او، مشروعیت سلطنتی‌اش را لغو و پایان سلسلهٔ سلیمانی را اعلام کرد. قتل و دفن. در ۲۷ اوت ۱۹۷۵، هایله سلاسی توسط افسران نظامی رژیم درگ به قتل رسید، اما این واقعیت تا بیست سال بعد فاش نشد. در ۲۸ اوت ۱۹۷۵، رسانه‌های دولتی گزارش دادند که سلاسی در ۲۷ اوت بر اثر «نارسایی تنفسی» پس از عوارض ناشی از معاینهٔ پروستات و جراحی آن درگذشته است. بااین‌حال، دکتر اسرات ولدیس وقوع هرگونه عوارض را رد کرد و روایت دولت دربارهٔ مرگ امپراتور را نپذیرفت. ظاهراً عمل پروستات مورد ادعا، چند ماه پیش از آنچه رسانه‌های دولتی عنوان کرده
چند ماه پیش از آنچه رسانه‌های دولتی عنوان کرده بودند، انجام شده بود و سلاسی تا روزهای پایانی عمرش از سلامت نسبی برخوردار بود. در سال ۱۹۹۴، یک دادگاه اتیوپی چندین افسر نظامی سابق را به جرم خفه‌کردن امپراتور در بسترش در سال ۱۹۷۵ مجرم شناخت. سه سال پس از سرنگونی رژیم درگ، دادگاه آنان را به قتل متهم کرد و مدعی شد که اسنادی را در اختیار دارد که نشان می‌دهد رژیم نظامی به‌طور رسمی دستور ترور سلاسی را به دلیل رهبری یک «نظام فئودالی» صادر کرده است. اسناد مربوط به این دستور نهایی ترور، که مهر و امضای رژیم نظامی را
دستور نهایی ترور، که مهر و امضای رژیم نظامی را دارد، به‌طور گسترده‌ای در اینترنت منتشر شده است. صحت این اسناد توسط چندین عضو سابق رژیم نظامی درگ تأیید شده است. پس از سقوط جمهوری دموکراتیک خلق اتیوپی در سال ۱۹۹۱، که جانشین رژیم درگ بود، بقایای پیکر هایله سلاسی در سال ۱۹۹۲ در زیر یک دال بتنی در محوطهٔ کاخ سلطنتی کشف شد. تابوت سلاسی نزدیک آرامگاه منلیک دوم در کلیسای بهاتا به مدت نزدیک به یک دهه نگهداری شد. در ۵ نوامبر ۲۰۰۰، کلیسای جامع تثلیث مقدس (آدیس آبابا) مراسم خاکسپاری برای او برگزار کرد، اما دولت از
مراسم خاکسپاری برای او برگزار کرد، اما دولت از پذیرش آن به‌عنوان یک مراسم رسمی امپراتوری خودداری کرد. این احتمالاً به دلیل تمایل دولت به جلوگیری از تقویت نمادین و سیاسی طرفداران سلطنت بود. شخصیت‌های برجستهٔ راستافاری مانند ریتا مارلی در این مراسم شرکت کردند، اما بیشتر راستافاری‌ها این مراسم را نپذیرفتند و از پذیرش این که بقایای کشف‌شده واقعاً متعلق به هایله سلاسی است، خودداری کردند. همچنان میان پیروان راستافاری بحث‌هایی وجود دارد که آیا سلاسی واقعاً در سال ۱۹۷۵ درگذشته است یا خیر.
ذوالفقار علی بوتو ؛ زاده ۵ ژانویه ۱۹۲۸ در لارکانه، راج انگلیس – اعدام ۴ آوریل ۱۹۷۹ در راولپندی، پاکستان) سیاستمدار پاکستانی و پدر بی‌نظیر بوتو بود. در پست نخست‌وزیری با کودتای ضیاءالحق برکنار و چندی بعد اعدام شد. او بنیانگذار حزب مردم پاکستان است. برنامه هسته‌ای پاکستان. در پی بالا گرفتن مناقشات بین پاکستان و هند، ذوالفقار علی بوتو در سال ۱۹۷۲ در جمعی خصوصی در مورد برنامه هسته‌ای پاکستان گفت: با پافشاری وی و مدیریت عبدالقدیر خان پاکستان موفق به دستیابی به تکنولوژی بمب اتمی شد. خبر در خصوص اعدام. ۱۸ مارس
تکنولوژی بمب اتمی شد. خبر در خصوص اعدام. ۱۸ مارس ۱۹۷۸ ذوالفقار علی بوتو نخست‌وزیر پیشین و رهبر حزب مردم پاکستان به جرم دست داشتن در قتل پدر یکی از رقبای سیاسی‌اش به اعدام محکوم شد که بعداً اعدام گردید. دولت وی قبلاً با یک کودتای نظامی برانداخته شده بود. ذوالفقار علی بوتو سال‌ها وزیر امورخارجه، رئیس کشور و رئیس دولت پاکستان بود و در سال ۱۹۷۱موفق شد پاکستان را از بحران پس از جدا شدن پاکستان شرقی (بنگلادش کنونی) خارج سازد. سال‌ها بعد حزب مردم پاکستان (پی‌پی‌پی) «بی نظیر» دختر ذوالفقار علی بوتو را نخست‌وزیر
«بی نظیر» دختر ذوالفقار علی بوتو را نخست‌وزیر پاکستان کرد که وی پس از کنار رفتن از این سمت، بعداً متهم شدن و پس از یک تبعید طولانی در خارج از پاکستان، اواخر سال ۲۰۰۷ به وطن بازگشت و در دسامبر همین سال در پی شرکت در یک اجتماع در راولپندی و ایراد نطق ترور شد و ریاست حزب به پسرش «بلاول» رسید که چون دانشجو و در انگلستان است، پدر او «آصف‌علی زرداری» نیابت ریاست حزب را بر عهده گرفت. حزب مردم پاکستان و حزب مسلم لیگ شاخه نواز شریف در انتخابات پارلمانی فوریه ۲۰۰۸، اکثریت کرسی‌ها را به دست آوردند و در نخستین جلسه
اکثریت کرسی‌ها را به دست آوردند و در نخستین جلسه پارلمان در نیمه مارس ۲۰۰۸ ائتلاف خود را برای تشکیل دولت و درفشار قراردادن ژنرال پرویز مشرّف رئیس‌جمهور اعلام داشتند. دولت قبلی نواز شریف با کودتای ژنرال مشرّف برکنار شده بود و خود او نیز سال‌ها به صورت تبعید در کشور سعودی زندگی می‌کند. تلاش مشترک نواز شریف و زرداری به نتیجه رسید و پس از کناره‌گیری ژنرال مشرف، زرداری رئیس‌جمهور پاکستان شد. اتحاد نواز شریف و زرداری در مارس ۲۰۰۹ و پس از اینکه دیوان عالی پاکستان ظاهراً با اشاره زرداری، نواز شریف و برادرش را از
ظاهراً با اشاره زرداری، نواز شریف و برادرش را از احراز مقام انتخابی و انتصابی ممنوع کرد عملاً پایان یافت و تظاهرات - تظاهراتی مشابه آنچه را که درآخرین ماه‌های حکومت ژنرال مشرف روی می‌داد از سرگرفته شد که زرداری ناچار به کوتاه آمدن شد.
رکن‌الدین مختاری (زادهٔ ۲ تیر ۱۲۶۶ – درگذشتهٔ ۲۹ تیر ۱۳۵۰) معروف به سرپاس مختاری فرمانده نظامی اهل ایران بود، که به‌عنوان رئیس شهربانی دورهٔ رضا شاه فعالیت می‌کرد. وی همچنین نوازندهٔ ویلن، آهنگساز و موسیقی‌دان بود. زندگی‌نامه. رکن‌الدین مختاری در سال ۱۲۶۶ ه‍. ش در اصفهانمتولد شد. پدرش کریم خان مختارالسلطنه که اصل و نسب عثمانی داشت، چند سالی رئیس نظمیه بود و ید طویلی در مبارزه با گران‌فروشان داشت. او همان کسی‌ست که با گرد آوردن گروهی به نام «ژاندارم»، نخستین سنگ بنای ژاندارمری ایران را پدید آورد. رکن‌الدین