payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در خراشاد تقریباً تمامی بانوان به شغل بافندگی مشغول هستند. حتی بانوان دانشجو یا شاغل که موقتاً در بیرجند اقامت دارند در ایام تعطیلات که به خراشاد بازگشته و به هنر بافندگی می‌پردازند. شرکت تعاونی روستایی زنان خراشاد کلیه محصولات را از هنرمندان خریداری و به اقصا نقاط کشور ارسال می‌نماید شرکت در سال ۱۳۸۲ تأسیس و در حال فعالیت می‌باشد. امکانات. خراشاد، دارای بیمارستان روستایی، مخابرات، خانه بهداشت، تعاونی‌هایروستایی، حسینیه، مسجد، دفاتر پست، بیمه، بانک، کانون‌های فرهنگی، تربیتی و ورزشی، دبستان، راهنمایی،
فرهنگی، تربیتی و ورزشی، دبستان، راهنمایی، دبیرستان، خوابگاه دانش آموزی و… می‌باشد. با وجود اینکه خراشاد به عنوان روستایی ثروتمند و بی‌نیاز مشهور شده با این حال برخی مردم روستا همچنان در محرومیت به سر می‌برند و روستا با مشکلاتی چون عدم اجرای طرح هادی، شبکه فاضلاب، عدم مشارکت سازمان‌های مربوطه مانند محیط زیست در ایجاد محلی برای دفن زباله روبرو می‌باشد.. . روستای خراشادی. این روستا که در استان سیستان و بلوچستان واقع شده، چندین دهه پیش، توسط یکی از مهاجرین خراشادی به نام حاج محمد خراشادی، که بعدها یکی از تجار
به نام حاج محمد خراشادی، که بعدها یکی از تجار و ملاکین بزرگ زابل شد، و برپایه عشق و علاقه‌ای که به موطن خویش داشت، ساخته شده‌است. روستای خراشادی یکی از روستاهای بزرگ زابل بوده و طبق سرشماری ۱۳۸۵، جمعیت آن بالغ بر ۱۴۳۴ نفر است. == منابع
محمدرضا حافظ‌نیا (زاده ۱۳۳۴ در بیرجند)، استاد جغرافیای سیاسی (ژئوپلیتیک) دانشگاه تربیت مدرس است. از او‌ در سال ۱۳۸۵ به عنوان استاد نمونه کشوری تقدیر به عمل آمد و کتاب جغرافیای سیاسی ایران وی به عنوان کتاب سال ایران در سال ۱۳۸۲ برگزیده شد. او به عنوان اولین دانش‌آموخته دکتری رشته جغرافیای سیاسی در ایران و نیز اولین دانش‌آموخته دوره‌های دکتری دانشگاه تربیت مدرس شناخته می‌شود و در حال حاضر به عنوان استاد تمام پایه ۴۵ و مدیر گروه جغرافیای سیاسی در دانشگاه تربیت مدرس تدریس می‌کند. محمدرضا حافظ‌نیا پس از پایان
مدرس تدریس می‌کند. محمدرضا حافظ‌نیا پس از پایان دوره ابتدایی و متوسطه را در شهر بیرجند؛ تحصیلات دانشگاهی را در دانشسرای عالی (۱۳۵۶–۱۳۵۲) در رشته جغرافیای طبیعی و سپس در دانشگاه تربیت مدرس (۱۳۶۹–۱۳۶۴) در رشته جغرافیای سیاسی ادامه داده و در سال ۱۳۶۹ از رساله دکتری خود تحت عنوان نقش استراتژیک تنگه هرمز با راهنمایی دکتر عزت الله عزتی دفاع نموده است. وی بنیان‌گذار مرکز آموزش عالی فرهنگیان؛ فصلنامه ایرانشناسی؛ مرکز مطالعات آفریقا؛ انجمن ژئوپلیتیک ایران و فصلنامه علمی-پژوهشی و بین‌المللی ژئوپلیتیک بوده و در
علمی-پژوهشی و بین‌المللی ژئوپلیتیک بوده و در انجمن‌های جغرافیایی انگلستان، ایران و هند عضویت دارد. از محمدرضا حافظ‌‌نیا تاکنون ۲۴ کتاب به زبان فارسی و ۳ کتاب به زبان انگلیسی چاپ شده است که از مهمترین آنها می‌توان به خلیج فارس و نقش استراتژیک تنگه هرمز؛ جغرافیای سیاسی ایران و مقدمه‌ای بر روش تحقیق در علوم انسانی اشاره نمود . حافظ‌نیا در سال ۱۳۶۰ فرماندار تربت حیدریه شده بود. او بعدها معاون سیاسی استانداری ایلام و سرپرست استانداری ایلام را نیز به عهده گرفت. زندگی‌نامه. محمدرضا حافظ‌نیا در سال ۱۳۳۴ در روستای
محمدرضا حافظ‌نیا در سال ۱۳۳۴ در روستای خراشاد از توابع شهرستان بیرجند و در خانواده‌ای کشاورز متولد شد. وی فرزند بزرگ خانواده بود و در شش سالگی پدر خود را از دست داد. سپس تحت سرپرستی مادر و به همراه دو برادر کوچکترش (علیرضا و حسن رضا) به زندگی ادامه داد. حافظ‌نیا تحصیلات ابتدایی خود را در دبستان دقیقی روستای خراشاد و تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان‌های خزیمه علم و شوکتی شهر بیرجند به اتمام رساند و در سال ۱۳۵۲ در رشته طبیعی دیپلم گرفت. وی‌ در همان سال در کنکور سراسری شرکت کرد و در رشته جغرافیای طبیعی
در کنکور سراسری شرکت کرد و در رشته جغرافیای طبیعی دانشسرای عالی (که دو سال بعد به دانشگاه تربیت معلم و در حال حاضر دانشگاه خوارزمی تغییر نام یافته) پذیرفته شد. پس از اخذ کارشناسی در سال ۱۳۵۶ و علی رغم امکان ادامه تحصیل در دانشگاه برکلی آمریکا و سیدنی استرالیا، به‌دلیل همزمانی با شکل گیری هیجان سیاسی و فضای انقلابی در جامعه ایران، از ادامه تحصیل در خارج از کشور صرفنظر کرد و جذب جریان انقلاب اسلامی شد. در همین رابطه در سال ۱۳۵۷ به زندان افتاد و با پیروزی انقلاب از زندان آزاد شد. وی در سال ۱۳۵۸ به عنوان دبیر
از زندان آزاد شد. وی در سال ۱۳۵۸ به عنوان دبیر در دبیرستان شهرک دولت آباد تربت حیدریه به انجام فعالیت آموزشی مشغول شد و از سال ۱۳۵۹ تا اردیبهشت ۱۳۶۳ ، به عنوان مامور به خدمت در وزارت کشور، مسئولیت‌های اجرایی و سیاسی را بر عهده داشت. حافظ‌نیا از اردیبهشت سال ۱۳۶۳ از سیاست کناره گیری کرد و به فعالیت‌های آموزشی و علمی رو آورد. وی در سال ۱۳۶۴ در کنکور کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت مدرس پذیرفته شد و در سال ۱۳۶۶ کارشناسی ارشد خود را در رشته جغرافیای انسانی اخذ نمود. او در اولین کنکور دکتری جغرافیای انسانی (گرایش
او در اولین کنکور دکتری جغرافیای انسانی (گرایش سیاسی) دانشگاه تربیت مدرس شرکت کرد و به عنوان اولین دانشجوی دکتری این دانشگاه پذیرفته شد. سپس تحصیلات خود را در دوره دکتری جغرافیای سیاسی ادامه داد و آن را با دفاع از رساله دکتری خود در بهمن ماه ۱۳۶۹ با درجه ممتاز به پایان رساند حافظ‌نیا از سال ۱۳۷۰ به عنوان استادیار گروه جغرافیا در دانشگاه تربیت مدرس مشغول به کار شد، و در سال ۱۳۷۸ به رتبه دانشیاری و در سال ۱۳۸۲ به رتبه استادی نایل آمد. خانواده. پدر او رجب حافظ نیا، متولد سال ۱۳۰۴ در روستای خراشاد از توابع
نیا، متولد سال ۱۳۰۴ در روستای خراشاد از توابع شهرستان بیرجند بود که در شهریور ماه ۱۳۴۰ در اثر بیماری یرقان فوت کرد. شغل اصلی پدرش کشاورزی بود و از طبع شعر نیز برخوردار بود. مادر او خدیجه خراشادی زاده، متولد سال ۱۳۰۷ در روستای خراشاد بود.
پوشاک مردان و زنان کرد شامل تن‌پوش، سرپوش و پای‌افزار است. ساخت و کاربرد هریک از این اجزاء، بسته به فصل، نوع کار و معیشت و مراسم و جشن‌ها با یکدیگر تفاوت دارد. هرچند پوشاک نواحی مختلف کردستان مانند اورامان، کرمانشاه، مکریان، بابان، گروس، مایان، سنندج، ایلام و… متفاوت است، اما از نظر پوشش کامل بدن، همه با هم یکسان هستند. پیش از ورود پارچه، کفش‌های خارجی و سایر محصولات داخلی به کردستان، بیشتر پارچه‌ها و نیز پای‌افزار مورد نیاز توسط بافندگان و دوزندگان محلی بافته و ساخته می‌شد. از نظر بافت پارچه، منطقه سقز و
و ساخته می‌شد. از نظر بافت پارچه، منطقه سقز و از نظر ساخت پای‌افزار «کلاش» و «کالی» اورامانات و آبادی‌های پیرامون کوهستان شاهو مانند هجیج، نودشه و آبادی‌های نوسود شهرستان پاوه چون میریه، خانه‌دره، مژگان، مزوی و وزلی از عمده‌ترین نواحی بافت و صدور پارچه و پای‌افزار در استان به‌شمار می‌رفتند. جولایی و بافت پارچه و انواع منسوجات مانند بوزو، برمال، جاجم، بره، پوشمین، موج، جوراب، دستکش، زنگال و کلاء به عنوان حرفه یا کار جنبی بخشی از آبادی نشینان مناطق مختلف کردستان محسوب می‌شد. در چهار قسمت کردستان که شامل
کردستان محسوب می‌شد. در چهار قسمت کردستان که شامل کردستان ایران، عراق، ترکیه و سوریه می‌باشد شاهد پوشش‌های گوناگونی از لباس کردی می‌باشیم به گونه‌ای که با کمی تغییر نسبت به یکدیگر شکل و ریخت زیبای خود را دارا می‌باشد که شکل و ریخت و قیافه آن برگرفته از نیاکانشان و با توجه به شرایط اب و هوایی و اقلیمی سازگار و درست شده‌است که آن را در جایگاه مهمی قرار داده‌است. لباس مردان کرد. لباس مردان کرد که به‌طور کلی «رانک و چوخه»، «کَوا و پانتول»، «شَل و شاپک»، «ران و‌ بَرگیز» و «کَوا و سَلته» نامیده می‌شود عبارت است
بَرگیز» و «کَوا و سَلته» نامیده می‌شود عبارت است از: چوخه: نیم‌تنه‌ای پنبه‌ای یا پشمی است که در ناحیه سقز، بانه، هورامان و مریوان به آن «که وا» می‌گویند و در سنندج و کرمانشاه و نیز در میان کردها آن را «چوخه» می‌نامند. شاپک: بالا تنه ای پشمی، همچون چوخه از جنس (مَرَز) است که با «شه‌ل» پوشیده میشود و زائده پایینی در زیر آن قرار میگیرد. به طور عمده در شهر زاخو اقلیم کردستان تولید میشود و به «شال زاخو» نیز معروف و از صنایع دستی کُردستان است. به طور گسترده در مناطقی از شمالغرب ایران؛ ارومیه، اشنویه و در اقلیم
از شمالغرب ایران؛ ارومیه، اشنویه و در اقلیم کردستان؛ دهوک، زاخو، آکری، آمیدی و مناطقی از اربیل، در کُردستان ترکیه به طور عام، خصوصا مناطقی از جزیر‌ بوتان، حکاری، شرناخ، وان، بتلیس و موش و در اکثریت نواحی کوهستانی کردستان سوریه نیز مورد استفاده قرار میگیرد. طرح و رنگهای آن بسیار متنوع و اغلب به صورت راه‌ راه و خطی است. پانتول: شلواری گشاد با دم‌پای تنگ است که «رانک» نیز نامیده می‌شود. کُردهای جنوب استان آذربایجان غربی، آن را «پاتول» تلفظ می‌کنند. شه‌ل: شلوار کُردی با عرض کمر و چین های نسبتا کم و دمپای گشاد
کُردی با عرض کمر و چین های نسبتا کم و دمپای گشاد است که با «شاپک» پوشیده میشود. این مدل دوخت، از کهنترین شیوه های دوخت لباسهای کُردی مردانه در گذشته و گسترده ترین نوع آن بوده است. طرح و رنگهای آن بسیار متنوع و اغلب به صورت راه‌ راه و خطی است. ملکی: نیم‌تنه‌ای بدون یقه است که از پایین نیم‌تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می‌شود. لفکه سورانی: یا «لَوَندی»، پیراهنی با آستین فراخ و بلند و زبانه‌ای مثلث شکل در انتهای آستین است که آن در حال عادی دور مچ یا بازو می‌پیچند. شال یا بی بین: پارچه‌ای آجری رنگ نواری و
شال یا بی بین: پارچه‌ای آجری رنگ نواری و گران‌قیمت که از آن کوا و پانتول می‌سازند دستار: یا کلاغه که به آن «دشلمه»، «شاشک»، «مندلی»، «رشتی»، و «سروین» (سربند) نیز می‌گویند و مردان به جای کلاه از آن استفاده می‌کنند. فەرەنجی، کوڵە‌باڵ، پەستەک یا چۆخک: که ویژه مردان که در کردستان ایران بیشتر در نواحیهورامانات و در بیشتر مناطق سردسیر و همچنین توسط کردهای جنوبی (کرمانشاه و ایلام) و در نواحی کوهستانی کردستانات خصوصا مناطق سردسیر از اربیل تا بادینان، دهوک، زاخو، آکره، آمیدی و در شمال کردستان در وان، شرناخ، حکاری
آمیدی و در شمال کردستان در وان، شرناخ، حکاری (جولمرگ)، جزیره بوتان و .. پوشیده میشود. این تن پوش نیم تنه کاملا کار دست و از نمد ساخته و آماده می‌شود. کەپەنک: نوعی از نمد پوششی است که چوپانان در مناطق چرای گله در صحرا استفاده می‌کنند. پێچ و کڵاو: کلاه محلی کردها را که معمولاً زنان کرد ان را با دقت و ظرافت خاصی و با نقش و نگارهایی بر جایی مانده از فرهنگ اصیل کردی می‌بافند معمولاً به رنگ‌هایی سیاه وسفید و به دو صورت کلاه بلند و تخت بافته می‌شود و در دست مصرف‌کنندگان قرار می‌گیرد البته بنا به گفته پیشینیان و
قرار می‌گیرد البته بنا به گفته پیشینیان و به اعتقاد آن‌ها مرد نباید سرش لخت باشد. پێچ: دستمالی است چهار گوشه که به صورت سه گوشه جمع شده و با گذاشتن کلاه روی سر به دور کلاه پیچانده می‌شود و در قسمت پشت سر در درون دستمال قرار داده می‌شود تا شل نشود. در مناطقی از قفقاز وارمنستان در میان کُردهای ایزدی و در ایران، در استانهای آذربایجان غربی و کردستان؛ ارومیه، مهاباد، بوکان، بانه و سقز زنان کُرد با ظرافت بسیار از پارچه های گلدار تارهایی آویزان میکنند که در اصطلاح کُردی آن «هونینه‌وه» گفته میشود. همچنین «جامانه»
کُردی آن «هونینه‌وه» گفته میشود. همچنین «جامانه» یا «جمدانی» که غالبا به رنگ سیاه و سفید دیده میشود، بیشتر مرسوم است. البته عشیره بارزانی پیچ و کولاو شالشان به رنگ قرمز می‌باشد. البته اعراب نیز از این شال چه سیاه و سفید و چه قرمز رنگ برای پوشش خود استفاده می‌کنند. کڵاش: پاپوشی است به رنگ سفید که توسط هورامانیها ساخته می‌شود که از بدبو شدن پا جلوگیری می‌کند و پا را خنک نگه می‌دارد از خصوصیات ان فصلی بودن ان است و نمی‌توان از ان در فصل زمستان یا فصول باران زا استفاده کرد. لباس مردانه از قسمت‌های زیر تشکیل
زا استفاده کرد. لباس مردانه از قسمت‌های زیر تشکیل می‌شود. ۱. که‌وا و پانتول: که به جای کت و شلوار معمولی می‌پوشند ولی شکل و دوخت آن‌ها غیر از مد کت و شلواری است که معمول می‌باشد؛ که وا یا کت لباس کردی تقریباً به صورت یک ژاکت نظامی می‌دوزند با این تفاوتکه که وا جیب‌های کناره‌ای ندارد و ضمناً چاک آن کاملاً از طرفین راست و چپ باز می‌شود بعلاوه غیراز چاک کناره‌ای آستینهایش چاک دارا ست. دوخت شلوار کردی یا پاتول بدین ترتیب است که دهانه‌ای تنگ و بدنه‌ای گشاد دارد و به جای کمر انتهای آن را که گشادیش بیش از دوبرابر
به جای کمر انتهای آن را که گشادیش بیش از دوبرابر یک شلوار معمولی است. در مدل «برگیز» بر خلاف آنچه بیان شد، دمپاها گشاد و کمر تنگتر و کم چین است با بندی که دخین نامیده می‌شود و از توی قسمت تا شده آن لیفه گذشته می‌بندند و از کمر به پایین که وا را داخل پاتول کرده و بند پاتول را روی ان می‌بندند. ۲. پشت تندp-shttend: یا شوتک Şotik از پارچه گلدار به طول شش متر درست می‌شوند بدین ترتیب که پارچه را از سمت عرضش تا کرده می‌دوزند و بعد آن را به صورت مختلف ساده و گره چین به کمر می‌بندند آن‌های که صاحب اسلحهٔ کمریند آن
به کمر می‌بندند آن‌های که صاحب اسلحهٔ کمریند آن را روی پشت تند می‌بندند و خنجر را بین پشت تند و که وا فرو می‌کنند. ۳. پچ Pêç پارچه‌ای است سه متری و اغلب گلدار که تارهای از آن جدامی‌کنند و به شکل جالبی طوری‌که تارهای ان در طرفین صورت آویزان گردد به دور سر می‌پیچند. پچ را که در نواحی سقز مرز می‌گویند روی کلاه مخصوص به نام عارقچین می‌بندند عارقچین را از نخ و مخصوصاً از نخ‌های قرقره‌ای با میل قلاب می‌بافند و این کار مخصوص زنان و دختران کرد است اغلب برای زیبایی بیشتر آن را از نخ‌های سیاه وسفید و به مقدار کم
بیشتر آن را از نخ‌های سیاه وسفید و به مقدار کم نخهای رنگین پرنقش می‌بافند. البته شایان ذکر است که پیچ فقط مخصوص اکراد (کردها) نبوده در اکثر مناطق خاورمایانه مردها پیچ می‌بندند، برای نمونه در هندوستان، پاکستان، افغانستان، مناطق عربنشین و… ولی پیج هر قومی جداست و مخصوص آن قوم. ۴. کراس: کراس همان پیراهن است با این تفاوت که اولاً یقه ندارد و بعلاوه به انتهای آستین‌ها نیز دنباله‌ای به نام سورانی می‌دوزند که آن را درحالت عادی روی آستین که وا می‌بندند و در مواقع اضطراری و مخصوصاً در مواقع جنگ دو سر سورانی بهم گره
و مخصوصاً در مواقع جنگ دو سر سورانی بهم گره زده و به گردن می آویزانند و نیز همین سورانی‌ها باعث تسهیل بالا زدن آستین‌ها در مواقع شستن دست و صورت می‌باشند. پوشاک زنان کرد. تاریخچه لباس زنانه کردی: برای معرفی اجزای لباس کردی زنانه باید به تاریخچه این لباس پرداخت. لباس کردی زنانه قدمتی کهن و طولانی دارد. اولین طرح از لبای کردی زنانه مربوط به ۶۰۰ سال قبل می‌باشد. که توسط سیاحان اروپایی کشیده شده. براساس روایت سیاحان اروپایی لباس کردی جزو زیباترین و رنگ امیزترین پوشش‌های منطقه خاورمیانه می‌باشد. براساس یکی از
پوشش‌های منطقه خاورمیانه می‌باشد. براساس یکی از کلاه‌های روی نقش‌های برجسته هخامنشی که همانند کلاه مردان کرد است. قدمت لباس کردی را به ان دوره می‌دانند. همچنین براب تاریخچه طولانی لباس کردی زنانه به حجاری‌های ورودی کاخ اپادانا نیز می‌توان اشاره نمود. لباس زنان کرد عبارت است از: شلوار شلواری همانند شلوار مردان است. این شلوار را زنان کرد، به ویژه زنان روستایی، هنگام کار می‌پوشند. در سایر مواقع، زنان شلوار گشاد از جنس حریر به پا می‌کنند. در منطقه مکریان آن را ده‌رپێ یا ئاواڵ کراس می‌گویند. کُلُنجِه نیم‌تنه‌ای
یا ئاواڵ کراس می‌گویند. کُلُنجِه نیم‌تنه‌ای است که روی پیراهن بلند می‌پوشند و در اورامان و کردهای جنوبی آن را «سوخمه» می‌نامند و از پارچه‌زری یا مخمل دوخته می‌شود. شاڵ: از پارچه‌ای زیبا بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می‌شود. کڵاو یا کلاه که از جنس مقوا و به شکل استوانه‌ای کوتاه است که آن را با پولک‌هایی رنگین به صورت بسیار زیبایی تزیین می‌کنند. کُلکه: روسری یا دستاری است که به جای کلاه مورد استفاده زنان قرار می‌گیرد کلکه دارای رشته بلندی از ابریشم سیاه و سفید با ملیله‌دوزی است. "لباس زیبای زنان کرد نیز
سفید با ملیله‌دوزی است. "لباس زیبای زنان کرد نیز شامل": گلگله رشته طویلی از ابریشم سیاه و سفید است که آویزه‌های ابریشمی دارد و از روی روسری به شکل جالبی بسته می‌شود. لازم به توضیح است که پسران جوان امروزی به‌ندرت پیچ می‌بندند. دختران نیز به‌ندرت کلاوه یا گلگله بر سر می‌کنند. کرد خراسان. لباس زنان. لازم به ذکر است زنان و دختران کرمانج خراسان غالباً شامل ۵ قسمت «یاشار» یا چارقد، «کراس» (بلوز)، «شیلوار» (دامن)، «جلیقه» و «شلیته» است. علاوه بر اقلام ذکر شده که به‌صورت پوشش استفاده می‌شود بانوان کرد شمال خراسان
پوشش استفاده می‌شود بانوان کرد شمال خراسان از تزئینات زیادی بر روی لباس‌ها و سروگردن و دست‌های خود استفاده می‌کنند از جمله خرمهره‌ها بر روی سربند یا لبه‌های جیب، آویزهای نقره و طلا بر بناگوش، پیشانی‌بندهای مختلف، دستبندهای متنوع از انواع عقیق و کهربا و نقره سینه‌ریزهای گوناگون و قاب‌های دعا و سکه‌های فراوان بر روی جلیقه‌های الوان استفاده می‌کنند. لباس مردان. پوشاک مردانه کرمانج‌های خراسان شمالی نیز شامل «عرق چین»، «که لاو» و «لچگ» بود که همانند پوشاک بانوان دارای رنگ‌های شاد و برگرفته از طبیعت بودند.
یقه‌بندان یکی از آئین‌های مذهبی ماه محرم در شهرستان خلخال ایران است. این مراسم همه ساله در سومین روز بعد از عاشورا در مسجدها و حسینیه‌های شهر خلخال برگزار می‌شود، مردم پس از عزاداری و صرف شام، یقه پیراهن خود را به دست پیرغلامهای هر حسینیه می سپارند و پیرغلامان دکمه یقه عزاداران را می‌بندند. بستن دکمه یقه پیراهن سیاه، به معنای پایان یافتن عزاداری در سال جاری است. مردم پیراهن‌های مذکور را در خانه‌ها نگهداری می‌کنند و در محرم سال بعد با باز کردن مجدد دکمه آن، عزاداری جدیدی را آغاز می‌کنند .
سقاخانه در معماری سنتی ایرانی، به فضاهای کوچکی در معابر عمومی گفته می‌شد که اهالی و کسبه برای آب دادن به رهگذران تشنه درست می‌کردند. سقاخانه معمولاً ظروف سنگی بزرگی بودند که آب آشامیدنی در آن‌ها ریخته می‌شد و پیاله‌هایی با زنجیر به آن‌ها بسته می‌شد. سقاخانه‌ها در ابتدا بیشتر جنبه خدماتی داشتند و بانیان آن‌ها بیشتر به منظور ثواب بردن، اقدام به ساخت و نگهداری آن‌ها می‌کردند. برخی سقاخانه‌ها دائمی بودند و برخی دیگر در زمانهای خاص به ویژه به هنگام عزاداری محرم برپا می‌شدند. برای آگاهی دادن به رهگذران در شب،
برپا می‌شدند. برای آگاهی دادن به رهگذران در شب، شمع‌هایی در اطراف سقاخانه تعبیه و روشن می‌شد که بعدها جنبه‌ای مذهبی پیدا کرد و کسانی که نذر و نیازی داشتند هر شب جمعه، شمع‌هایی را در سقاخانه‌ها روشن می‌کردند. در تهران، سقاخانه‌های بزرگتری ساخته شد و در آن‌ها شمایل بزرگان مذهبی مانند عباس برادر حسین بن علی و علی اکبر و دیگر نذری‌های مردم توسط خادمان سقاخانه نگهداری می‌شد. سقاخانه‌های مصور. سقاخانه‌ها در خود، فرهنگ تصویری ایرانی- اسلامی را جای داده‌اند به صورتی که «در اغلب آنها می‌توان از قدیمی‌ترین پوسترها،
که «در اغلب آنها می‌توان از قدیمی‌ترین پوسترها، وردها و دعاهای مذهبی، طلسم‌ها، عریضه‌ها و طومارها را یافت.»، در تهران، سقاخانه خدابنده لو تنها سقاخانه مصور تهران است که از دوره قاجاریه به جای مانده‌است، که از بی‌نظیرترین آثار تاریخی شهر تهران به‌شمار می‌رود. سقاخانه‌های معروف. از معروف‌ترین سقاخانه‌ها در ایران می‌توان به سقاخانه روستای تنهاکلا (بابل) در استان مازندران که از دوره قاجاریه به جای مانده است، سقاخانه بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی در اردبیل متعلق به قرن ۱۶ میلادی، سقاخانه کوچه دباغ خانه در یزد
به قرن ۱۶ میلادی، سقاخانه کوچه دباغ خانه در یزد متعلق به سال ۱۵۱۷ میلادی، سقاخانه عزیزالله در مجاورت مسجد جمعه اصفهان ساخته شده در دوران شاه سلیمان طی سال‌های ۱۶۶۶ تا ۱۶۹۴ و سقاخانه اسماعیل طلایی ساخته شده به دست نادر شاه افشار در زیارتگاه امام رضا در مشهد در بین سال‌های ۱۷۳۶ تا ۱۷۴۷ میلادی اشاره کرد که از این میان تنها سقاخانه اسماعیل طلایی همچنان در جای خود باقی است. در تهران، بیش از ۲۹۰ سقاخانه وجود دارد که سقاخانه خدابنده لو تنها سقاخانه مصور تهران است که از دوره قاجاریه به جای مانده‌است، که از
است که از دوره قاجاریه به جای مانده‌است، که از بی‌نظیرترین آثار تاریخی شهر تهران به‌شمار می‌رود. در تهران (تهران قدیم) به لحاظ معماری و گستره مخاطبان، سقاخانه‌های کربلایی عباس، نوروزخان، شیخ هادی نجم‌آبادی، سقاخانه آئینه و سقاخانه مصور خدابنده لو شهرت زیادی داشتند. سقاخانه‌ای نیز در مقابل بقعهٔ امامزاده سید اسحاق در کوچه خدابنده لو، واقع‌شده‌است، که ظاهراً برای همین مکان متبرکه، بنا شده، این سقاخانه قدمتی بیش از ۶۰ سال دارد و چندی است به دلیل بی‌توجهی مسئولان رو به ویرانی است.
هری پاتر و محفل ققنوس یک بازی ویدئویی و ویدئویی است که بر اساس پنجمین کتاب هری پاتر نوشتهٔ جوآن رولینگ، ساخته شده و هم‌زمان با اقتباس سینمایی آن بر روی ویندوز، پلی استیشن ۲، پلی استیشن ۳، ایکس باکس ۳۶۰، پلی استیشن همراه، نینتندو دی‌اس، وی، گیم‌بوی و مکینتاش عرضه شده‌است. ماجرای بازی. هری پاتر، رون ویزلی و هرمیون گرنجر به مدرسهٔ هاگوارتز برمی گردند و به این نکته پی می‌برند که رویارویی "هری" با لرد ولدمورت، توسط بسیاری از اعضای وزارت سحر و جادو، تکذیب شده‌است.پس خودشان دست به کار شده و گروهی را به نام ((ارتش
خودشان دست به کار شده و گروهی را به نام ((ارتش دامبلدور)) تشکیل می‌دهند نحوهٔ بازی. در این بازی، هشتاد و پنج محل مختلف از هاگوارتز وجود دارد، بازی‌کننده در بیشتر اوقات در نقش هری پاتر ظاهر شده و در این مکانها به کندوکاو می‌پردازد و به دوستانش جادو یاد می‌دهد. تفاوت چشم‌گیر در این بازی، نسبت به نسخه‌های قبلی بازی‌های هری پاتر، در نحوهٔ جادو کردن است. در نسخه‌های پیشین بازی‌کننده اگر به شیئی می‌رسید که قابلیت جادو شدن در آن تعریف شده بود، می‌توانست با چوب جادوی خود توسط یک کلیک، جادوی مناسب را به سمت شیء
جادوی خود توسط یک کلیک، جادوی مناسب را به سمت شیء پرتاب کند اما اکنون او باید بعد از بلند کردن چوب جادو با کلیک چپ (در صورت تنظیم به عنوان پیش‌فرض)، اشیاء قابل جادو شدن را به رنگ آبی روشن در آورده و سپس با نگاه داشتن و حرکت مناسب، جادو را بر آن‌ها اعمال کند. به‌طور مثال بازیگر می‌تواند یک فرش را بر روی هوا بلند کرده و حرکت دهد یا آن را به آتش بکشد. در طول بازی جادوهای بیشتری توسط بازیگر آموخته می‌شود و جادوهای مربوط به دوئل هم با کلیک راست قابل اجرا هستند.هم چنین در مکان‌های مختلف بازی اشیاء خاصی قرار
چنین در مکان‌های مختلف بازی اشیاء خاصی قرار دارند که با جادو کردن و((discover)) کردن آن‌ها امتیاز بدست میآورید. سخن‌گویان در نقش‌ها. تقریباً تمام سخن‌گویان، هنرپیشه‌های واقعی خود فیلم هستند. یادداشت. در صورت کسب امتیاز بالا در مأموریت‌های جانبی مثل پیدا کردن و ترمیم اشیای شکسته، در طبقه پنجم هاگوارتز، درب اتاقی مخفی گشوده می‌شود که با فشردن هم‌زمان کلید اِنتر بر روی بعضی از اشیا این اتاق، می‌توان مصاحبه‌هایی با گویندگان و سازندگان بازی را مشاهده کرد.
مسجد جامع عمرو بن العاص اولین مسجدی است که در مصر و نیز در تمام آفریقا بنا شده‌است. این مسجد در وقت بنا ۵۰ ذراع مساحت داشت در ۳۰ ذراع و آن را شش در بود. این مسجد به امر صحابی عمروعاص ساخته شد که فاتح مصر خود او بود. جنبی از مسجد مقبره پسر عمرو بن العاص است که به عبدالله موسوم بود. و زمانی معاویه امر به توسیع مسجد داد و اکنون مساحت آن بیست و چهار ذراع معماری است. خلیفه مأمون هم یک بار امر به توسیع مسجد داد. صلاح‌الدین ایوبی مسجد را به سال ۵۶۴ هجری از نو ساخت و از کسانی که در این مسجد دروس و خطب و مواعظ
ساخت و از کسانی که در این مسجد دروس و خطب و مواعظ داشته‌اند امام شافعی، لیث بن سعد، ابوطاهر سلفی و إبن هشام است. بنای مسجد بزرگ عمرو بن عاص نمونه بارزی از ویژگیهای معماری مذهبی قرنهای ۱-۳ق/ ۷-۹م را نشان می‌دهد. این نخستین مسجد مصر بود که در ۲۰ ق/۶۴۱م در فسطاط بنا گردید و در زمان معاویه، در ۵۳ق/۶۷۳م گسترش یافت و ۴ مناره در ۴ گوشه آن ساخته شد. صحن آن به شکل مربع، و دارای رواقهایی در اطراف بود. شبستان آن ۱۰۰ ستون مرمری داشت که از ویرانه‌های بناهای عصر روم و بیزانس جمع‌آوری گردیده بود. این مسجد دارای تزیینات
جمع‌آوری گردیده بود. این مسجد دارای تزیینات موزاییکی بود که در طی قرون ۴- ۵ق/۱۰-۱۱م از میان رفت. بنای این مسجد چندین بار به هنگام تعمیر گسترش داده شد، اما طرح آن همان طرح قرن ۲ق/۹م باقی‌مانده‌است.
مسجد جامع قرطبه یا مزکیتا، واقع در اندلس یا اسپانیای امروزی است.که به عنوان بزرگترین مسجد کشور اسپانیا شناخته میشود. ساخت بنای این مسجد تقریباً دو قرن و نیم به طول انجامید. نام قدیم این مسجد «جامع حضرة» بود. در زمان عبدالرحمن الداخل خلیفهٔ اموی اندلس، این مسجد ۱۱ رواق داشت. این مسجد در سال ۷۸۶ میلادی توسط «عبدالرحمن اول» ساخته شد و بعد از تصرف مجدد شهر کوردوا توسط اسپانیایی‌ها به کلیسا تبدیل شد. بنای اولیه مسجد بدون قوس‌های اطراف صحن بوده است. شکل نعل اسبی قوس‌ها که از آغاز در مراحل مختلف در معماری اموی به
که از آغاز در مراحل مختلف در معماری اموی به ظهور رسیده بود، در اسپانیا و شمال آفریقا تا حد زیادی گسترش پیدا کرد. نقشه این مسجد به نوعی ساده شده نقشه مسجد متوکل است. با ورود به این مسجد خود را در میان انبوهی از ستون‌ها می‌یابیم که فقط، مسیر جناح‌های ساختمانی، ما را به قبله هدایت می‌کنند. از ویژگی‌های معماری این مسجد می‌توان به: شبستان‌های عریض، قوس‌های نعل اسبی و کنگره‌دار، تزیینات گچ بری، مقرنس کاری، و طاق و محراب‌های نعل اسبی اشاره کرد. تاریخ. مسجد جامع قرطبه واقع در کشور اسپانیا است که ساخت آن از سال ۱۷۰
واقع در کشور اسپانیا است که ساخت آن از سال ۱۷۰ هجری شروع شد. این مسجد، کنار نهر «وادی الکبیر»، در بالای تپه سنگی‌ای نزدیک پل قدیم عربی در جنوب غرب قرطبه واقع است. ساخت بنای این مسجد تقریباً دو و نیم قرن و در پنج دوره به طول انجامید: در ابتدا عبدالرحمن ستون‌های مرمر و سنگ‌های بزرگ آن را از شهرهای جنوب فرانسه مانند «ناربون» و «نیم» و همچنین از «قسطنطنیه» پایتخت روم شرقی و «اشبیلیه» آورد تا در آن بنا کار گذارند ولی پیش از تکمیل مسجد درگذشت. بعد از آن، «هشام» فرمانروای دیگر اندلس، مسجد را به اتمام رساند و
فرمانروای دیگر اندلس، مسجد را به اتمام رساند و مناره نخستین آن را بنا کرد. سپس "حکم» در سال ۲۱۸ دو ایوان تازه در سمت قبله، یعنی ناحیه جنوبی مسجد مقابل نهر «وادی‌الکبیر» به آن اضافه کرد. برای سومین بار، محمدبن عبدالرحمن دوم، شبستانی در آن ساخت و بعد از آن پسرش امیرعبدالله، راهرو سرپوشیده‌ای از قصر تا محراب ساخت و سپس «ناصر» نمای داخلی را بازسازی کرد. سپس «ناصر» به جای مناره قدیمی، در سال ۳۴۰ هجری مناره‌ای بلندتر و چهارگوش ساخت که بالای آن دو قبه طلا، یک قبه نقره، دو نردبان و ۱۴ شبکه طاق‌دار نیم‌دایره‌ای
نقره، دو نردبان و ۱۴ شبکه طاق‌دار نیم‌دایره‌ای بود. در مرحله آخر «حکم» محراب سوم مسجد و گنبدی با نقوش سنگ‌های الوان را در طول ۴ سال ساخت. حتی قیصر روم هم، مقداری سنگ الوان برای «حکم» به منظور بازسازی نقوش مسجد، فرستاد. وی همین‌طور بر شبستان جدیدش گنبدی بیزانسی بنا کرد و سه خانه به منظورات سکونت وعلژ، کارکنان مسجد و جمع‌آوری وجوه بریه و خیریه کنار مسجد ساخت. امروزه مسجد جامع قرطبه را به عنوان «کلیسای بزرگ قرطبه» می‌شناسند که بعد از کلیسای پطرس مقدس، بزرگ‌ترین کلیسای اروپا است. معماری. در ابتدای ساخت این بنا
کلیسای اروپا است. معماری. در ابتدای ساخت این بنا و در واقع در دوران عبدالرحمن اول، این مسجد با ۹ ناو موازی دیوار قبله بنا شد. ناوها شامل ستون‌های موازی و مرمری‌شکل‌اند که با قوس‌های نعل اسبی به هم وصل شده‌اند. یک عاملی که این مسجد را از بناهای دیگر متمایز می‌کند، سوار کردن طاقی بر روی یک طاق دیگر است. تزئینات این طاق‌ها با آجرهای قرمز و سنگ‌های سفید به صورت یکی در میان و متناوب، این تمایز را دوچندان کرده است. این طاق‌ها بر روی ستون‌های مرمری‌رنگ سوار شده‌اند که بیشتر آنها از بقایای بناهای باستانی اطراف