payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ادعا کرد. در شمال و شرق این منطقه، برخی از بخش‌های مرز در سال ۱۹۸۷ نامشخص باقی ماند. مرز ۶۵۴۲ کیلومتری (۴۰۶۵ مایلی) با اتحاد جماهیر شوروی منبع اصطکاک مداوم بوده است. در سال ۱۹۵۴، چین نقشه‌هایی را منتشر کرد که بخش‌های قابل توجهی از قلمرو سیبری شوروی را به عنوان قلمرو خود نشان می‌داد. در شمال شرقی، اصطکاک مرزی با اتحاد جماهیر شوروی باعث ایجاد وضعیت پرتنشی در مناطق دورافتاده مغولستان داخلی و هیلونگجیانگ در امتداد بخش‌هایی از رود آرگون، رود آمور و رود اوسوری شد. هر دو طرف نیروها را جمع کرده بودند و در این
شد. هر دو طرف نیروها را جمع کرده بودند و در این منطقه اتهامات تحریک مرزی را رد و بدل کرده بودند. میخائیل گورباچف، رهبر شوروی، در سخنرانی سپتامبر ۱۹۸۶ در ولادی‌وستوک، موضع آشتی‌جویانه‌تری را در مورد مسائل مرزی چین و شوروی به چینی‌ها ارائه کرد. در سال ۱۹۸۷، دو طرف مذاکرات مرزی را که پس از حمله شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹ قطع شده بود، از سر گرفتند (به روابط چین و شوروی مراجعه کنید). اگرچه مسئله مرز تا اواخر سال ۱۹۸۷ حل نشده باقی ماند، چین و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که ابتدا بخش شمال شرقی را در نظر
توافق کردند که ابتدا بخش شمال شرقی را در نظر بگیرند. در اکتبر ۲۰۰۴، چین توافق‌نامه‌ای را با روسیه در مورد تعیین حدود کل مرز ۴۳۰۰ کیلومتری (۲۷۰۰ مایلی) خود امضا کرد که مدت‌ها مورد اختلاف بود. مرز جنوبی. به سمت شرق از بوتان و شمال رود برهماپوترا (یارلونگ زانگبو جیانگ) منطقه وسیعی قرار دارد که توسط هند کنترل و اداره می‌شود اما مورد ادعای چینی‌ها است. این منطقه توسط خط مک‌ماهون بریتانیا، که در سال ۱۹۱۴ به عنوان مرز چین و هند در امتداد هیمالیا ترسیم شد، مشخص شد. هند این مرز را می‌پذیرد و چین آن را رد می‌کند. در
هند این مرز را می‌پذیرد و چین آن را رد می‌کند. در ژوئن ۱۹۸۰، چین اولین اقدام خود را در بیست سال گذشته برای حل اختلافات مرزی با هند انجام داد و پیشنهاد کرد که هند منطقه آکسای چین در جامو و کشمیر را در ازای به رسمیت شناختن خط مک‌ماهون توسط چین به چین واگذار کند. با این حال، هند این پیشنهاد را نپذیرفت و رویکرد بخشی به بخش را برای حل این مشکل ترجیح داد. در ژوئیه ۱۹۸۶، چین و هند هفتمین دور مذاکرات مرزی خود را برگزار کردند، اما پیشرفت چندانی در حل اختلاف نداشتند. هر طرف، اما در درجه اول هند، به اتهامات تجاوز طرف
هر طرف، اما در درجه اول هند، به اتهامات تجاوز طرف مقابل به خاک خود ادامه داد. بیشتر مرز کوهستانی و نظامی‌شده با هند هنوز مورد مناقشه است، اما پکن و دهلی نو متعهد شده‌اند که با بحث در مورد بخش میانی کم‌مشکل‌ترین بخش، به حل و فصل اختلافات بپردازند. هند واگذاری زمین‌های پاکستان به چین را در توافق‌نامه مرزی ۱۹۶۴ به رسمیت نمی‌شناسد. مسئله مرز چین و برمه در ۱ اکتبر ۱۹۶۰ با امضای پیمان مرزی چین و برمه حل و فصل شد. اولین بازرسی مشترک از مرز در ژوئن ۱۹۸۶ با موفقیت به پایان رسید. هند: در ۱۵ مه ۲۰۱۵، آقای لی از چین و
پایان رسید. هند: در ۱۵ مه ۲۰۱۵، آقای لی از چین و آقای نارندرا مودی از هند در جریان سفر مودی به چین در تالار بزرگ خلق مذاکراتی را انجام دادند. این دو رهبر دربارهٔ اختلافات مرزی که در سال ۱۹۱۴ آغاز شد، زمانی که بریتانیا هنوز هند را کنترل می‌کرد و با تبت توافقنامه‌ای را امضا کرد که خط مک‌ماهون را به عنوان مرز بالفعل بین هند و چین تبدیل کند، گفتگو کردند، هرچند چین این توافق را رد کرده بود. هر دو کشور ادعاهای مختلفی نسبت به سرزمین‌های مورد مناقشه مانند منطقه تبت جنوبی زانگنان داشتند که بخشی از ایالت آروناچال
جنوبی زانگنان داشتند که بخشی از ایالت آروناچال پرادش در هند محسوب می‌شود. تاکنون تنها مذاکراتی انجام شده و هیچ راه حلی ارائه نشده است و تنش‌ها همچنان رو به افزایش است زیرا هر کشور به افزایش نفوذ منطقه‌ای خود ادامه می‌دهد. دریاها. چین درگیر یک اختلاف پیچیده با مالزی، فیلیپین، ویتنام و احتمالاً برونئی بر سر جزایر اسپراتلی (نانشا) در دریای جنوبی چین است. «بیانیه ۲۰۰۲ در مورد رفتار طرفین در دریای جنوبی چین» تنش‌ها را کاهش داد، اما به یک کد الزام‌آور قانونی رفتار مورد نظر چندین کشور متخاصم نرسید. چین همچنین
مورد نظر چندین کشور متخاصم نرسید. چین همچنین جزایر پاراسل (شیشا) را که مورد ادعای ویتنام نیز می‌باشد، کنترل می‌کند و ادعایی را نسبت به جزایر سنکاکو (دیائویو) تحت اداره ژاپن در دریای چین شرقی مطرح می‌کند. دریای جنوبی چین: در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۱، دولت چین یکی از بزرگ‌ترین کشتی‌های گشت‌زنی خود را به نام هایشون-۳۱ که دولت چین آن را معمول توصیف می‌کند، فرستاد. این کشتی از جزایر پاراسل و اسپراتلی عبور می‌کند و از سواحل مالزی به فیلیپین می‌رود. ویتنام، چین، فیلیپین، تایوان، برونئی و مالزی همگی ادعاهای متناقضی نسبت به
برونئی و مالزی همگی ادعاهای متناقضی نسبت به جزایر اسپراتلی دارند، در حالی که پکن و هانوی بر سر جزایر پاراسل اختلاف دارند. هانوی یک راه حل چندجانبه بین کشورهای آسیایی پیشنهاد کرده است، اما چین می‌گوید که ترجیح می‌دهد جداگانه با تک تک کشورها مذاکره کند. امنیت مرزی. امنیت و استحکام مرزهای چین بسته به موقعیت بخش مورد نظر مرز متفاوت است. این به دلیل ماهیت مرزها و همچنین جغرافیای فیزیکی کشور است. چین قلمرو وسیعی دارد، تقریباً به اندازه ایالات متحده آمریکا، اما توزیع واقعی جمعیت بسیار نامتناسب است. شصت درصد از
توزیع واقعی جمعیت بسیار نامتناسب است. شصت درصد از جمعیت در سواحل شرقی چین زندگی می‌کنند که تنها ۲۲ درصد از قلمرو آن است در حالی که ۷۸ درصد دیگر که در داخل کشور قرار دارند، کم‌جمعیت هستند و اقلیت‌های قومی مانند تبتی‌ها، قزاق‌ها، اویغورها، و دیگر گروه‌های مسلمان چینی در آن زندگی می‌کنند. بسیاری از این گروه‌ها وفاداری کمی به دولت مرکزی چین دارند یا اصلاً ندارند و این موضوع به امنیت متشنج مرزهای چین می‌افزاید. به ویژه مناطق سین‌کیانگ و تبت جنبش‌های جدایی‌طلب قوی را در خود جای داده‌اند. تبت: بسیاری از تبتی‌ها
را در خود جای داده‌اند. تبت: بسیاری از تبتی‌ها اعتراض می‌کنند و فعالانه از دالایی لاما که در تبعید در آنچه او «تبت خودمختار» می‌نامد، زندگی می‌کند، حمایت می‌کنند. مقامات چینی او را به ترویج استقلال تبت متهم می‌کنند و به او اجازه ورود به کشور را نمی‌دهند وگرنه با دستگیری مواجه خواهد شد. در ماه مه ۲۰۱۸، یک فعال تبتی معروف به تاشی وانگ‌چوک به دلیل ابراز نگرانی از اینکه فرهنگ تبتی توسط دولت چین در حال نابودی است، به ۵ سال زندان محکوم شد. عفو بین‌الملل این حکم را «فراتر از پوچ» محکوم کرد، اما آزادی او هنوز در
را «فراتر از پوچ» محکوم کرد، اما آزادی او هنوز در سال ۲۰۲۱ اعلام شده است. سین‌کیانگ: در منطقه سین‌کیانگ، جدایی‌طلبان اویغور برای ترویج استقلال دست به اقدامات خشونت‌آمیز زده‌اند. این مسلمانان چینی از مناطق همجوار در آسیای مرکزی و ترکیه هم از نظر سیاسی و هم از نظر اقتصادی حمایت کرده‌اند. با این حال، بسیاری از این تلاش‌ها توسط مقامات چینی متوقف شده است. منطقه سین‌کیانگ با مهاجرت گسترده مردم هان مواجه است، اما اویغورها هنوز ۸ نفر از ۱۹ میلیون نفر جمعیت را تشکیل می‌دهند. در آگوست ۲۰۱۸، یک هیئت حقوق بشر سازمان
می‌دهند. در آگوست ۲۰۱۸، یک هیئت حقوق بشر سازمان ملل متحد به «گزارش‌های معتبری» استناد کرد مبنی بر اینکه بیش از یک میلیون نفر در این منطقه در مراکز مبارزه با افراط‌گرایی در سین‌کیانگ نگهداری می‌شوند، اما مقامات چینی ادعا کردند که تنها اویغورهای «افراط‌گرای مذهبی» تحت آموزش مجدد و اسکان مجدد هستند. روابط چین و روسیه: چین و اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۵۰ اتحاد خود را امضا کردند و بر روابط کمونیستی خود که به دهه ۱۹۲۰ بازمی‌گشت، بنا کردند. در پی شکاف چین و شوروی در دهه ۱۹۶۰ و به مدت ۲۵ سال پس از این شکاف، مرز
در دهه ۱۹۶۰ و به مدت ۲۵ سال پس از این شکاف، مرز بین چین و روسیه یکی از غیردوستانه‌ترین مرزهای جهان بود. در یک نقطه، بیش از «یک و نیم میلیون سرباز مسلح به سلاح هسته‌ای» در دو طرف مرز مستقر شدند. روابط در اواسط دهه ۱۹۸۰ بهبود یافت، اما این به دلیل کاهش قدرت روسیه و تهدید دولت چین بود. به دلیل تاریخ باستانی چین و موقعیت مرکزی آن در جغرافیای آسیا، این کشور توسط دشمنان بالقوه و بسیاری از رقابت‌های پیچیده احاطه شده است. دولت برای حفظ هویت و مرزهای ملی خود، خط باریکی را بین تسلط و همکاری بازی می‌کند. با این حال،
را بین تسلط و همکاری بازی می‌کند. با این حال، با توجه به ماهیت جغرافیای سیاسی آنها، مرزها بسیار متغیر هستند و اختلافات در مناطق مختلف مرز همچنان ادامه دارد. تاجیکستان: در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۱، کشور تاجیکستان موافقت کرد که زمین را به دولت چین واگذار کند. پارلمان تاجیکستان به تصویب معامله‌ای در سال ۱۹۹۹ برای واگذاری ۱۰۰۰ کیلومتر مربع زمین در رشته کوه دورافتاده پامیر رأی داد که به گفته چینی‌ها، اختلاف مرزی یک قرنی را به‌طور کامل حل کرد. چین بزرگ‌ترین سرمایه‌گذار در اقتصاد تاجیکستان به ویژه در بخش‌های انرژی و
در اقتصاد تاجیکستان به ویژه در بخش‌های انرژی و زیرساخت است. = منابع =
بد کمپانی یا بد کامپنی گروه موسیقی راک انگلیسی است که در سال ۱۹۷۳ شکل گرفت، و امروزه به‌عنوان یکی از معروفترین و محبوبترین گروه‌های راک محسوب می‌شود.
لاتین‌نویسی فارسی (به لاتین: Lâtin nevisiye Fârsi)، فرایند بازنمایی دقیق و نظام‌مند زبان فارسی با استفاده از الفبای لاتین است. این شیوه که در زبان‌شناسی با عنوان Romanization of Persian شناخته می‌شود، با هدف افزایش سهولت در خوانش، نوشتار، و تبادل بین‌المللی به کار می‌رود. به دلیل برخی محدودیت‌های خط کنونی فارسی در نمایش کامل و بی‌ابهام واج‌ها، لاتین‌نویسی می‌تواند در متون علمی، آموزش زبان، و ارتباطات جهانی دقت و کارآمدی بیشتری فراهم کند. در کاربردهای غیررسمی، این روش با نام «فینگلیش» (ترکیب فارسی و English)
این روش با نام «فینگلیش» (ترکیب فارسی و English) نیز رواج یافته است. در دو سدهٔ اخیر، به دلایل متعددی از جمله نیاز به هم‌خوانی بیشتر با نظام نوشتاری بین‌المللی، سهولت آموزش و کاهش ابهام در بازنمایی آواها، ساختار و شیوهٔ خط لاتین برای زبان فارسی پیشنهاد شده است. از پیشگامان این اندیشه، میرزا فتحعلی آخوندزاده بود که در دورهٔ صدر مشروطیت رساله‌ای مبسوط در این زمینه نگاشت. هرچند این طرح در زمان خود با پذیرش عمومی روبه‌رو نشد، اما ضعف‌های ذاتی خط کنونی فارسی در نمایش دقیق واج‌ها و ضرورت تطبیق با استانداردهای
نمایش دقیق واج‌ها و ضرورت تطبیق با استانداردهای نوین جهانی، همچنان زمینهٔ طرح و بررسی چنین پیشنهادهایی را فراهم کرده است. مشکلات خط فارسی. مشکلات خط فارسی، به بیان زبان‌شناس و نشانه‌شناس ایرانی، آقای فرزان سجودی: افزون بر موارد یادشده، خط کنونی فارسی با چالش‌های بنیادین دیگری نیز مواجه است که در حوزهٔ زبان‌شناسی کاربردی و پردازش رایانه‌ای اهمیت ویژه‌ای دارند. از جمله: ابهام آوایی و املایی پایدار: نبود تمایز نویسه‌ای برای همهٔ واکه‌ها و برخی همخوان‌ها، موجب می‌شود خواننده بدون آشنایی قبلی با واژه، ناچار به
می‌شود خواننده بدون آشنایی قبلی با واژه، ناچار به حدس‌زدن تلفظ صحیح باشد؛ مسئله‌ای که دقت خوانش و سرعت پردازش متن را کاهش می‌دهد. ناسازگاری با اصول آوانگاری علمی: خط فارسی واج‌نگار کامل نیست و از اصل «یک صدا = یک نشانه» پیروی نمی‌کند. این امر به‌ویژه در آموزش زبان فارسی به غیرفارسی‌زبانان و در تدوین فرهنگ‌نامه‌های دقیق، مشکل‌آفرین است. پیچیدگی در پردازش ماشینی و جست‌وجو: هم‌ارزی‌های متعدد نویسه‌ای و وجود شکل‌های گرافیکی متفاوت برای یک حرف، منجر به دشواری در جست‌وجوی متنی، مرتب‌سازی الفبایی، و توسعهٔ
در جست‌وجوی متنی، مرتب‌سازی الفبایی، و توسعهٔ سامانه‌های هوشمند پردازش زبان طبیعی می‌شود. نبود تطابق کامل با نیازهای معاصر: ساختار این خط بر مبنای خط عربی قرون میانه شکل گرفته و از نظر انعطاف‌پذیری برای نمایش دقیق آواهای فارسی و یکپارچگی نگارش، با الزامات نوشتاری و فناورانهٔ امروز هم‌خوانی کامل ندارد. در مجموع، خط فعلی فارسی به‌دلیل کاستی‌های آوانگاری، املایی و فنی، در مقایسه با خط‌های واج‌نگار دقیق‌تر، کارآمدی کمتری در انتقال بی‌ابهام اطلاعات زبانی دارد. برگرداندن کلمه‌های فارسی و مشکلات آن. نبود یک نظام
کلمه‌های فارسی و مشکلات آن. نبود یک نظام رسمی، یگانه و استاندارد برای برگرداندن واژگان و اسامی فارسی به الفبای لاتین، موجب بروز ناهمسانی‌های جدی در نگارش، تلفظ و ثبت اسامی می‌شود. این ناهمسانی‌ها نه‌تنها دقت زبانی را کاهش می‌دهند، بلکه می‌توانند در اسناد رسمی و حقوقی پیامدهای عملی و حتی مالی ایجاد کنند؛ برای نمونه، یک نام واحد ممکن است در گذرنامه‌ها، قراردادها یا پایگاه‌های داده به چند شکل متفاوت نوشته شود و موجب ابهام یا مشکلات حقوقی گردد. تا زمانی که الفبای لاتین واحد و مورد پذیرش همگانی برای زبان فارسی
لاتین واحد و مورد پذیرش همگانی برای زبان فارسی تدوین و تثبیت نشود، این سردرگمی‌ها اجتناب‌ناپذیر خواهد بود. در مقابل، استقرار یک نظام لاتین‌نویسی رسمی و معیار، با تعریف دقیق معادل‌های حروف و آواها، می‌تواند تمام این مشکلات را برطرف کرده و همخوانی کامل میان تلفظ و نگارش را تضمین کند. پیشنهاد تغییر خط فارسی به لاتین. به دلیل مشکلات مختلف خط فارسی، عده‌ای به فکر جایگزینی آن، با خط لاتین افتاده‌اند، اما این ایده مخالفان و موافقانی دارد. مخالفان. ابراهیم پورداوود در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین
پورداوود در بخش «دین‌دبیره» از کتاب «اوستا» چنین می‌نویسند: چندی است که در ایران به کاستی‌های دبیرهٔ عرب برخورده و درصدد چارهٔ آن هستند. دسته‌ای طرفدار اصلاح همین دبیره (الفبا) ی کنونی هستند، دسته‌ای دیگر می‌خواهند که آن را به کناری گذاشته و دبیرهٔ لاتین را اختیار کنند. نتیجهٔ کار طرفداران اصلاح دبیرهٔ کنونی تا آن مقداری که به نظر نگارنده رسید بی‌مصرف و مضحک است. البته دبیرهٔ لاتین بسیار ساده و کامل است ولی گزینش آن از برای کشوری که همهٔ شئونات ملی خود را باخته است و تنها دارای یک زبان شکسته است صلاح
را باخته است و تنها دارای یک زبان شکسته است صلاح نمی‌باشد. همه کس می‌داند که به واسطهٔ دبیرهٔ عرب این همه واژگان سامی به فارسی راه یافته است به گونه‌ای که تنها یک سوم واژگان ما آریایی است «این آمار استاد پورداود برای چند ده سال پیش است و هم‌اکنون با تلاش سره گویان ارجمند دست کم پنجاه درصد واژگان زبان فارسی معیار، آریایی است.». فردا پس از برگزیدن دبیرهٔ لاتین دسته دسته واژگان زبان‌های اروپایی به زبان ما راه خواهند یافت و صدها واژه مانند رولیسیون، کونستیسیون، پارلمان، کاندیدات، کمیسیون، بودجه و… با همان
پارلمان، کاندیدات، کمیسیون، بودجه و… با همان دبیرهٔ لاتین و املای درست فرانسه نوشته می‌شود: revolution , Constitution , Parlement , Candidate, Commission, budget... با این ترتیب زبان آلودهٔ ما آلوده تر خواهد شد. همان گونه که اندیشمندان ما می‌خواهند که با تغییر دبیره به دانش و آگاهی ما بیفزایند باید پیشرفت دادن ملیت مان را نیز در نظر داشته باشند. باید به گونه‌ای عمل کنند که از درخت کهنسال ما، دوباره شاخ و بری سر زند نه آن که تیشه به ریشهٔ آن رسد. ملیت ما باید دوش به دوش هم با شیمی و فیزیک و هندسه پیشرفت کند
دوش به دوش هم با شیمی و فیزیک و هندسه پیشرفت کند نه آن که یکی از آن‌ها فدای دیگری گردد. یگانه راه نجات ایران زنده نمودن سنت ملی آن است. چه خوب است که ترقی خواهان ما در تغییر الفبا نیز به «دین دبیره» که به فتوای دانشمندان اروپایی خاورشناس یکی از دبیره‌های خوب به‌شمار می‌رود نظری افکنند و این الفبای ساده و آسان را که در مدت چند ساعت می‌توان یادگرفت به کلی فراموش نکنند. گذشته از آن که دین دبیره برگزیدهٔ نیاکان ماست به وسیلهٔ آن می‌توانیم خدمات شایانی به زبان و ملیت خود بنماییم و نفوذ واژگان عربی و ترکی و
و ملیت خود بنماییم و نفوذ واژگان عربی و ترکی و اروپایی در فارسی کم‌تر خواهد شد؛ همان گونه که در پارینه، دبیرهٔ عرب واژگان سامی را داخل زبان ما کرد در آینده «دین دبیره» واژگان فراموش شدهٔ (پارسی) را دوباره به یاد ما خواهد آورد و نیز به تلفظ درست واژگان فارسی که به واسطهٔ کاستی دبیرهٔ عرب دگرگون شدند موفق خواهیم شد، از آن جمله است نام خود میهن ما «ایران» که تا چند سدهٔ گذشته تلفظ درست آن Eran محفوظ بود. موافقان. احمد کسروی در کتاب «زبان پاک» چنین می‌نویسند: بی‌گفتگوست که باید الفبای ما دیگر گردد. در این باره
که باید الفبای ما دیگر گردد. در این باره پنجاه سال است (تا سال ۱۳۲۲) سخن می‌رود و اکنون باید به‌کار بسته شود و ما شایسته‌ترین دسته‌ایم که آن را بکار بندیم. اگر امروز ما این را بکار نبندیم، یا همچنان می‌ماند و بجایی نمی‌رسد یا به‌دست کسان ناشایستی می‌افتد که یک چیز ناقص درست کرده به‌دست‌ها دهند. ما دوست می‌داشتیم خودمان یک الفبای بهتر و درست‌تری بسازیم و به‌کار بریم که چون رواج گرفت، اروپاییان آن را از ما گیرند ولی [به دلیل محدودیت‌ها] این ما را ناگزیر می‌کرد که چند سال دیگر منتظر باشیم. از این‌رو از آن چشم
که چند سال دیگر منتظر باشیم. از این‌رو از آن چشم پوشیدیم و بهتر دانستیم که به همان الفبای لاتین که دیگران نیز اقتباس کرده‌اند، قانع باشیم. در ادامه در همین کتاب، الفبای پیشنهادی خود را آورده است؛ که بسیار همانندِ الفبای رسمی است. میانه‌روها. اما دستهٔ دیگری هستند که از طرفی عقیده دارند که خط کنونی فارسی را بخاطر تمامی خوبی‌هایش باید نگه داشت و دلایلی برای عدم موافقت با جایگزینی کامل خط را بیان می‌کنند و از طرفی معایب خط فارسی را پذیرفته‌اند و برای پوشش عیب‌های آن به‌کارگیری خط کمکی دیگری را هم‌راستا با آن
آن به‌کارگیری خط کمکی دیگری را هم‌راستا با آن پیشنهاد می‌کنند؛ که منظور بیشتر این افراد از خطِ دوم، همان خطِ لاتین است. شاید بتوان با برخی دیگر از بزرگان هم‌داستان شد که می‌گویند تغییر خط فارسی نه ممکن است و نه لازم، اما ابداع خط جدید با الفبای رومیایی برای نوشتن فارسی در کالبدی جدید به ویژه در متون فنی و نیز پیامک‌ها، ایمیل‌ها و تابلوها ضروری است و ما می‌توانیم دو خط با کارکردهای مختلف داشته باشیم. تدوین فرهنگ املایی خط فارسی، آموزش برنامه‌ریزی‌شده و علمی این خط در مدارس و دانشگاه‌ها، تدوین شیوه‌نامهٔ خط
این خط در مدارس و دانشگاه‌ها، تدوین شیوه‌نامهٔ خط معیار، سامان‌دهی نوشتن به حروف رومیایی و تدوین شیوه‌نامه‌ای در این مورد با محوریت فرهنگستان زبان و ادب فارسی و با بهره‌گیری از همهٔ داشته‌ها و دانسته‌های متخصصان و استادان فرهنگستانی و غیرفرهنگستانی می‌تواند به بخش عمده‌ای از نارسایی‌ها و آشفتگی‌ها پایان دهد. حال تکلیف ما این است که بگذاریم خط کنونی سر جایش باشد و از آن برای نامه‌های اداری، شعر و شاعری، متن‌های ادبی و مانند این‌ها استفاده کنیم، اما خط دیگری را به صورت علمی تدبیر کنیم که کارهای علمی و
دیگری را به صورت علمی تدبیر کنیم که کارهای علمی و کامپیوتری را برای ما انجام دهد، هرچند این خط عملاً به دست بچه‌ها و جوان‌ترها تدبیر شده است. در پیامک، خطی که به آن فارگلیسی یا فینگلیش می‌گویند، به دست بچه‌ها درست شده است که در عمل مقدار زیادی ناپختگی در آن دیده می‌شود. یکسان‌سازی. امروزه لاتین‌نویسی ازسوی کنفرانس و گروه یکسان‌سازی نام‌های جغرافیایی سازمان ملل UNCSGN-UNGEGN به یک الزام در نام‌های جغرافیایی و پدیده‌ها و اصطلاحات نوین تبدیل شده است و عملاً تمام کشورها تابلوی خیابان‌ها و نام‌ها و نقشه‌ها را
کشورها تابلوی خیابان‌ها و نام‌ها و نقشه‌ها را برای سهولتِ ردیابی در ناوبری، هواپیماها و مسافران و گردشگران لاتین‌نویسی کرده‌اند. تا مدت‌ها، استاندارد رسمی برایِ آوانگاری فارسی به خطِ لاتین نبود. در سال ۱۳۸۲ نظام آوانگاری کلی نام‌های جغرافیایی ایران ارائه شد و پس از آن برای تصویب به گروه متخصصان نام‌های جغرافیایی سازمان ملل ارسال شد و سرانجام در نهم اوت ۲۰۱۲ در دهمین کنفرانس بین‌المللی استانداردسازی نام‌های جغرافیایی، به‌عنوان یکی از شیوه‌های لاتین‌نویسی مورد پذیرش سازمان ملل، به‌تصویب رسید. پس از آن در سال
پذیرش سازمان ملل، به‌تصویب رسید. پس از آن در سال ۱۳۹۱ خورشیدی، این استاندارد با عنوانِ "شیوه‌نامه آوانگاریِ کلیِ نام‌های جغرافیاییِ ایران" به همهٔ وزارتخانه‌ها و نهادهایِ دولتی برایِ اجرا ابلاغ شد. البته پیشتر در دهه ۵۰ الگویی نزدیک به این شیوه نامه، نخستین بار توسط دکتر محمد معین در واژه‌نامه فرهنگ معین برای نمایش بهتر تلفظ‌ها بکار برده شده بود. در پروژه‌ای به نامِ «الفبایِ دوم» کوشیده شده، تا کاربردِ استانداردِ یادشده از نگارشِ نام‌هایِ جغرافیایی فراتر رود، به گونه‌ای که بتوان هر متنِ فارسی را بر پایهٔ
به گونه‌ای که بتوان هر متنِ فارسی را بر پایهٔ این استاندارد نوشت. بر پایهٔ شیوه‌نامه‌ای مکمل ابزارهایی زیرساختی برایِ غلط‌یابی، ترانویسیِ متن‌ها از خطِ فارسی به لاتین حاویِ افزونه‌ای برایِ گوگل کروم، ترجمهٔ واژه‌ها و نیز آموزشِ زبان به ایرانیانِ نسلِ دوم در خارج از کشور توسعه یافته است. با کمکِ این ابزارها کتاب‌هایی اندک، از جمله دیوان حافظ و رباعیات خیام ترانویسی شده‌اند. کاربردهای لاتین‌نویسی فارسی. نوشتن فارسی به الفبای لاتین کاربردهای گوناگونی دارد: شیوه‌های لاتین‌نویسی. نویسه‌گردانی. در نویسه‌گردانی
لاتین‌نویسی. نویسه‌گردانی. در نویسه‌گردانی (Transliteration) هدف آن است که هر نویسهٔ خط فارسی با معادل ثابتی در خط لاتین بازنمایی شود، بدون آن‌که لزوماً بیانگر تلفظ واقعی واژه باشد. برای نمونه، جملهٔ «من پارسی می‌نویسم» در نویسه‌گردانی به صورت «Mn Parsi minvism» نیز می‌تواند ثبت شود. این شیوه بیشتر در متون پژوهشی و فرهنگ‌نامه‌ای کاربرد دارد و در نوشتار روزمره یا ارتباطات عملی، به‌دلیل فاصلهٔ آن از تلفظ واقعی زبان، کارآمدی محدودی دارد. آوانگاری. در آوانگاری (Transcription) تلاش می‌شود واژه‌ها و جمله‌ها
(Transcription) تلاش می‌شود واژه‌ها و جمله‌ها دقیقاً همان‌گونه که تلفظ می‌شوند با الفبای لاتین بازنمایی گردند. برای نمونه، جملهٔ «من پارسی می‌نویسم» به صورت «Man Pârsi minevisam» نوشته می‌شود. این شیوه به دلیل بازتاب مستقیم گفتار، شفاف‌تر بوده و برای آموزش، ارتباطات عمومی و پردازش رایانه‌ای زبان فارسی کارآمدتر است. بسیاری از زبان‌شناسان آوانگاری را مناسب‌ترین و عملی‌ترین روش برای لاتین‌نویسی فارسی می‌دانند، چرا که از بازتولید مشکلات خط فارسی در لاتین جلوگیری می‌کند و انطباقی روشن میان گفتار و نوشتار فراهم
می‌کند و انطباقی روشن میان گفتار و نوشتار فراهم می‌سازد. جدول‌های برگردان حروف. این روش برپایهٔ شیوه نامهٔ استاندارد است؛ که بیشتر در فرهنگ‌نامه‌ها (مانند: فرهنگ معین و فرهنگ عمید) و نرم‌افزارهای ترانویسی کاربرد دارد. الفبای لاتین پیشنهادی برای زبان فارسی بر اساس اصول واج‌نگاری و با تکیه بر قاعدهٔ «یک واج = یک نویسه» طراحی شده است. در این نظام، هر یک از همخوان‌ها و واکه‌های زبان فارسی به‌صورت یکتا و بدون هم‌پوشانی با نویسه‌ای مستقل بازنمایی می‌شوند. هدف اصلی این رویکرد، ایجاد یک نظام نوشتاری شفاف و
هدف اصلی این رویکرد، ایجاد یک نظام نوشتاری شفاف و بی‌ابهام است که هم قابلیت استفاده در آموزش و پژوهش زبان فارسی را داشته باشد و هم با استانداردهای جهانیِ بازنمایی زبان‌ها هم‌خوانی یابد. یکی از کاستی‌های بنیادین خط کنونی فارسی، فقدان تمایز نویسه‌ای برای واکه‌های کوتاه و همچنین وجود چندین نویسهٔ متفاوت برای یک واج واحد (مانند /s/ در «س»، «ص»، «ث» یا /z/ در «ز»، «ذ»، «ض»، «ظ») است. این ابهام‌ها در نظام لاتین پیشنهادی برطرف شده و برای هر واج یک معادل دقیق لاتین در نظر گرفته شده است. به‌عنوان نمونه، واکهٔ /ɒ/
در نظر گرفته شده است. به‌عنوان نمونه، واکهٔ /ɒ/ یا /آ/ با «Â»، واکهٔ /æ/ یا /اَ/ فقط با «A»، واکهٔ /e/ یا /اِ/ فقط با «E»، واکهٔ /i/ یا /ایی/ فقط با «I»، واکهٔ /o/ یا /اُ/ فقط با «O» و واکهٔ /u/ یا /او/ فقط با «U» بازنمایی می‌شوند. همخوان‌ها نیز به‌طور منظم و بدون تکرار نویسه‌ای تعریف شده‌اند؛ برای مثال /ʃ/ یا /ش/ فقط با «Ş» و /ɣ/ یا /غ/ فقط با «Ǧ» نمایش داده می‌شوند. این نظام از نظر زبان‌شناسی، واج‌نگاری کامل (phonemic orthography) محسوب می‌شود؛ زیرا هر واج گفتاری در فارسی دقیقاً با یک نویسه بازتاب
هر واج گفتاری در فارسی دقیقاً با یک نویسه بازتاب می‌یابد. چنین رویکردی نه‌تنها امکان یادگیری و آموزش نظام‌مند زبان را تسهیل می‌کند، بلکه در حوزه‌های عملی همچون پردازش رایانه‌ای زبان (NLP)، جست‌وجوی متنی، و استانداردسازی اسامی خاص در اسناد رسمی و بین‌المللی نیز مزیت‌های چشمگیری دارد. جدول زیر فهرست کامل حروف این الفبا را در دو شکل بزرگ و کوچک نشان می‌دهد. گسترش لاتین‌نویسی. امروزه لاتین‌نویسی به‌طور گسترده‌ای در زبان‌های شرقی رایج شده است. عرب‌زبان‌ها امروزه به‌مراتب بیشتر از فارسی زبانان از لاتین‌نویسی
به‌مراتب بیشتر از فارسی زبانان از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. هندی‌ها و پاکستانی‌ها نیز به‌طور فزاینده‌ای از لاتین‌نویسی استفاده می‌کنند. در کشورهایی مانندِ چین و ژاپن الفبای لاتین به عنوان الفبای دوم و کمک آموزشی به رسمیت شناخته شده، و استانداردهایی نیز برای آن ساخته و مصوب شده است. الفبای تاجیکی لاتین. زبان تاجیک یا فارسی تاجیکی یکی از گویش‌های زبان فارسی است. این زبان در جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان در سال‌های بین ۱۹۲۶ تا اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی به‌صورت استاندارد با استفاده از نسخه‌ای مخصوص از خط
استاندارد با استفاده از نسخه‌ای مخصوص از خط لاتین نوشته می‌شده است. در اواخر دههٔ ۱۹۳۰ میلادی این خط لاتین با نسخه‌ای برگرفته‌شده از خط سیریلیک عوض شد.
سعد حریری با نام کامل سعدالدین رفیق حریری (زادهٔ ) سیاستمدار لبنانی و دومین پسر رفیق حریری است که از نوامبر ۲۰۰۹ تا ژانویه ۲۰۱۱ و دسامبر ۲۰۱۶ تا ژانویه ۲۰۲۰ و از سپتامبر سال ۲۰۲۰ برای سومین بار به عنوان نخست‌وزیر مأمور تشکیل کابینه لبنان شد. حریری رهبر جریان مستقبل و قویترین چهره ائتلاف ۱۴ مارس است. سعد حریری پس از سه سال زندگی در خارج کشور به صورت غیر علنی به لبنان برگشت و در ۳ نوامبر ۲۰۱۶ نخست‌وزیر شد؛ ولی در ۴ نوامبر ۲۰۱۷ پس از یکسال نخست‌وزیری به‌طور غیرمنتظره، در عربستان سعودی و با انتقاد از ایران
غیرمنتظره، در عربستان سعودی و با انتقاد از ایران استعفا کرد. او از حزب‌الله لبنان و سیاست‌های ایران در منطقه انتقاد کرده و ادعا کرد که جانش در خطر است. در پی این ادعا، فرماندهی ارتش لبنان با صدور بیانیه‌ای اعلام کرد هیچ سوءقصدی به جان «سعد الحریری» نخست‌وزیر مستعفی این کشور وجود نداشته‌است. وزارت امور خارجه ایران اتهامات حریری علیه ایران و خواندن متن استعفا در عربستان سعودی را بازی کردن در زمین دیگران دانست. حریری حدود دو هفته در عربستان ماند و بیش از دو هفته خارج از لبنان به سر برد تا اینکه با میانجی‌گری
خارج از لبنان به سر برد تا اینکه با میانجی‌گری فرانسه به لبنان بازگشت. تأخیر حریری در بازگشت به لبنان انتقادهای بسیاری را متوجه عربستان سعودی کرد تا جایی که میشل عون، رئیس‌جمهور لبنان، عربستان را متهم کرد که حریری را به گروگان گرفته‌است. حریری سرانجام در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۷ یعنی ۱۸ روز پس از اعلام استعفای خود در حالی که دو فرزندش همچنان در عربستان بودند به لبنان بازگشت. آغاز زندگی. سعد حریری ۱۸ آوریل ۱۹۷۰ در ریاض عربستان زاده شد. او پسر رفیق حریری و همسرش نضال بستانی (اهل عراق) است. زبان مادری او عربی است؛ ولی
(اهل عراق) است. زبان مادری او عربی است؛ ولی به زبان‌های انگلیسی و فرانسوی نیز صحبت می‌کند. او در سال ۱۹۹۲ از مدرسه بازرگانی دونو در دانشگاه جرج‌تاون با مدرک مدیریت بازرگانی فارغ‌التحصیل شد. سپس به عربستان سعودی بازگشت و در آنجا بخشی از کارهای بازرگانی پدرش در ریاض را تا هنگام ترور پدرش در سال ۲۰۰۵ مدیریت کرد. کار بازرگانی. پیش از ورود به سیاست، حریری به عنوان رئیس کمیته اجرایی شرکت 'أوجیه تیلیکوم' خدمت کرد که منافع مخابرات در خاورمیانه و آفریقا را دنبال می‌کرد. علاوه بر این، حریری رئیس شرکت أمنیتی القابضة
علاوه بر این، حریری رئیس شرکت أمنیتی القابضة و عضو هیئت مدیره أوجر إنترناسیونال إنترپرس دی ترافوس إنترناتیونوکس و شرکت اوجیه عربستان و بانک سرمایه‌گذاری عربستان، گروه پژوهش و بازاریابی عربستان سعودی و تلویزیون مستقبل بود. زندگی سیاسی. در تاریخ ۲۰ آوریل ۲۰۰۵ خانواده حریری اعلام کرد که سعد حریری، رهبری جریان مستقبل را به‌دست می‌گیرد. جریان مستقبل، یک جنبش اساساً سنی است که توسط پدر او ایجاد و هدایت شد. او همچنین رهبر ائتلاف ۱۴ مارس است. در سال ۲۰۰۹ ائتلاف ۱۴ مارس با به‌دست آوردن اکثریت کرسی‌های پارلمانی