payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از جمله طعم دهنده‌ها و ادویه جات می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: نمک- فلفل (سیاه، قرمز، سفید، سبز، فلفل دلمه‌ای)- زردچوبه- زنجبیل- میخک- دارچین- هل- تخم گشنیز- تخم شوید- رازیانه- جوز هندی- ریحان- جعفری- گشنیز- شوید- نعناع- خردل- زعفران- پودر سیر- آویشن- زیره (سبز و سیاه)- اکلیل کوهی (رزماری)- برگ پیازچه ادویه‌های مشهور و متعددی از ترکیب برخی از مواد فوق تهیه می‌شود که از آن جمله می‌توان به موارد ادویه‌های هندی نظیر ادویه کاری و ادویه گارام ماسالا اشاره کرد. انواع. در فرهنگ لغت‌های مختلف، لغت‌های مختلفی
انواع. در فرهنگ لغت‌های مختلف، لغت‌های مختلفی برای توصیف طیف‌های مختلفی از مزه به کار برده می‌شود در فارسی، از جمله: شیرین، تلخ، شور، ترش، دِبش، لب ترش، گس، تند، زبان گز، مَلَس، لب شور، شورمزه، ترش و شیرین، میخوش. لغات بالا به مخلوطی از مزه‌ها با نسبت‌های خاصی گفته می‌شود، گرچه ممکن است که این لغات حواس لامسه را نیز دربر بگیرد و مخلوطی از آن را توصیف کند. حلو (شیرین) – مر (تلخ) – اجاج (تلخ و شور) – ملح (شور) – غدب (شیرین) – خمط (تلخ) تاریخچه شناخت انواع مزه‌ها. در غرب حدود ۳۵۰ سال قبل از میلاد ارسطو دو طعم
در غرب حدود ۳۵۰ سال قبل از میلاد ارسطو دو طعم شیرین و تلخ به عنوان پایه‌ترین طعم‌ها معرفی کرد. در هندوستان در علم شفا طعم‌های اصلی عبارتند از تلخ، تند، شور، ترش و شیرین. چندی پیش طعم «خوشمزه» نیز به‌عنوان طعم پنجم روی زبان معرفی شد، اما اخیراً دانشمندان دریافته‌اند که چربی یک طعم محسوب می‌شود و با زبان قابل تشخیص است. تیمی از دانشمندان آمریکایی موفق به شناسایی یک گیرنده شیمیایی روی جوانه‌های چشایی شده‌اند که مولکول‌های چربی را شناسایی می‌کند، دانشمندان دریافتند میزان حساسیت آن‌ها در افراد مختلف متفاوت است.
میزان حساسیت آن‌ها در افراد مختلف متفاوت است. جستارهای وابسته. چشایی
گرشا رئوفی (۵ اسفند ۱۳۱۲ – ۱۷ آذر ۱۳۸۶) بازیگر تئاتر و سینمای ایران بود که در دهه ۱۳۴۰ به همراه محمد متوسلانی و منصور سپهرنیا یک گروه موفق کمدی تشکیل داده بودند. زندگی. گرشاسب رئوفی (با نام هنری گرشا رئوفی) فعالیت بازیگری را از سال ۱۳۳۷ و با حضور در فیلم «طوفان در شهر ما» به کارگردانی ساموئل خاچیکیان آغاز کرد که پرفروشترین فیلم سال شد و مثلث گرشا، متوسلانی و سپهرنیا را بدل به تیمی موفق در گیشه ها کرد. وی فقط در کمدی های این تیم حضور نیافت و با حضور در آثاری همچون «فریاد نیمه شب» (ساموئل خاچیکیان)، «گوزن‌ها»
«فریاد نیمه شب» (ساموئل خاچیکیان)، «گوزن‌ها» مسعود کیمیایی، «عصیانگران» جهانگیر جهانگیری، «دو نیمه سیب» کیانوش عیاری و «دختر ایرونی» محمدحسین لطیفی، نقش آفرینی در بیش از ۵۰ فیلم را در کارنامه هنری‌اش ثبت کرد. او همچنین از سال ۵۹ نیز در «تئاتر پارس» فعالیت داشته‌است. «دختر ایرونی» محمدحسین لطیفی آخرین فعالیت بازیگری وی در سینما بوده‌است. او برادر همسر جمشید مشایخی بود. درگذشت. گرشا رئوفی از تابستان ۱۳۸۶ به‌دلیل ابتلا به سرطان کلیه در بیمارستان شریعتی تهران بستری بود و ظهر روز شنبه ۱۷ آذر ۱۳۸۶ به علت سکته
بستری بود و ظهر روز شنبه ۱۷ آذر ۱۳۸۶ به علت سکته قلبی در بیمارستان شهدای تجریش تهران درگذشت و در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
عصمت‌السطنه تیمورتاش خواهر عبدالحسین تیمورتاش، اولین وزیر دربار رضاشاه پهلوی بود. وی پس از قتل تیمورتاش، به همراه فرزندان برادرش (ایران، منوچهر، مهرپور و هوشنگ) به منطقه جنگل تربت حیدریه و کاشمر تبعید شد. عصمت‌السطنه که صاحب ثروت و مکنت فراوان بود مقداری از املاک حاصلخیز کاشمر را خرید و با عزل رضاخان به کاشمر مهاجرت نمود و به همراه فرزندان برادرش در این شهر مقیم شد. عصمت‌السطنه با غلام‌رضاخان شوکت ملقب به (شوکت‌الممالک) ازدواج کرد و صاحب فرزندانی به نام‌های مهدی، ابوتراب، و توراندخت شد. با مرگ زودرس همسر
مهدی، ابوتراب، و توراندخت شد. با مرگ زودرس همسر اول به تزویج ملا محمدعلی جلالی (جلال‌العلما) درآمد و صاحب فرزندانی به نام‌های ارفع، افسر، فتح‌الله و فضل‌الله گردید. از خدمات ارزنده عصمت‌السطنه تأسیس بیمارستانی در کاشمر است که املاکی را نیز وقف آن نمود.
مهدی شوکتی فرزند غلام‌رضاخان شوکت ملقب به (شوکت‌الممالک) و عصمت‌السطنه (خواهر عبدالحسین تیمورتاش؛ اولین وزیر دربار رضاشاه) بود. وی نماینده مجلس شورای ملی از حوزه انتخابیه کاشمر در دوره هفدهم (۱۳۳۱ – ۱۳۳۲) بود.
پرویز فنّی‌زاده (۷ بهمن ۱۳۱۶ – ۵ اسفند ۱۳۵۸) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی بود. زندگی. فنی‌زاده در تهران زاده شد. پیش از آن که فعالیت هنری را آغاز کند حروف‌چین و مصحح روزنامه اطلاعات بود. وی در سال ۱۳۳۷ در کلاس‌های هنرهای دراماتیک شرکت نمود. او در سال ۱۳۳۷ «گروه تئاتر گل سرخ» را با همکاری چند تن از دوستانش تشکیل داد و بعدها به «گروه پاسارگاد» پیوست و فعالیت هنری‌اش را در تئاتر دنبال کرد. فنی‌زاده در سال ۱۳۴۵ به استخدام اداره هنرهای دراماتیک (اداره برنامه‌های تئاتر) درآمد. او در سال ۱۳۵۲ به خاطر بازی
تئاتر) درآمد. او در سال ۱۳۵۲ به خاطر بازی در فیلم رگبار جایزه بهترین نقش اول مرد را از جشنواره سینمایی سپاس گرفت. وی در مدت ۲۰ سال کار هنری در بیش از ۱۹ فیلم سینمایی، از جمله گاو، تنگسیر و گوزنها؛ و ۷۰ نمایش، از جمله پهلوان اکبر می‌میرد، نقش بازی کرد. وی پس از بازی در دو سریال تلویزیونی سلطان صاحبقران و دایی‌جان ناپلئون، به محبوبیت زیادی دست یافت. پرویز فنی‌زاده پدر دنیا فنی‌زاده، هنرمند عروسک‌گردان بود. درگذشت. پرویز فنی‌زاده در ۵ اسفند ۱۳۵۸ بر اثر بیماری کزاز در ۴۲ سالگی در بیمارستان ایرانمهر تهران
کزاز در ۴۲ سالگی در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و در بهشت زهرا به خاک سپرده شد. نقش او در فیلم سینمایی «اعدامی» که وی در آن زمان در آن مشغول ایفای نقش بود، با مرگش ناتمام ماند و رضا کرم رضایی در آن فیلم به جای او بازی کرد. فیلم سفید ناب. در سال ۱۴۰۰، فیلم سفید ناب دربارهٔ زندگی پرویز فنی‌زاده به کارگردانی فرناز تبریزی و پوریا نوری ساخته شد. این فیلم در همان سال ۱۴۰۰ مصادف با چهل و دومین سالمرگ زنده‌یاد پرویز فنی زاده در برنامهٔ آپارات بی‌بی‌سی فارسی به همراه گفتگو با تقی مختار بازیگر، نویسنده و
به همراه گفتگو با تقی مختار بازیگر، نویسنده و کارگردان پیش از انقلاب، فرحناز غلامپور کارشناس هنرهای نمایشی و علیرضا بهبهانی مستندساز پخش شد . در توضیح این فیلم آمده؛ گفت دروغ چرا، تا قبر آ، آ، آ، آ؛ اما آی آخر را هنوز به آخر نرسانده، در یک همچنین روزی، در پنجم اسفند ۱۳۵۸، خودش را به قبر رساند تا ستاره‌ای غریب در صحنه نمایش و سینمای ایران غروب کند.
سولقان دهستانی از توابع بخش کن شهرستان تهران در استان تهران ایران است. جمعیت. روستای سولقان واقع در شمال غرب تهران طبق سرشماری آمار نفوس و مسکن ۱۳۹۵ با ۱۱۰۵ خانوار و ۳۳۳۰ نفر جمعیت با ارتفاع ۱۶۰۰ الی ۱۷۰۰ متر از سطح دریا که جهت غالب وزش باد از شمال به جنوب (معروف به باد کندوان) و جنوب به شمال (معروف به باد شهریار) و موقعیت استقرار روستا در دامنه کوه و به صورت متراکم و دارای اقلیم سرد کوهستانی و دارای راه دسترسی آسفالت می‌باشد که با شهر تهران ۵ کیلومتر فاصله دارد روستای سولقان با تولید ۹۵۰ تن میوه شاتوت در
دارد روستای سولقان با تولید ۹۵۰ تن میوه شاتوت در سال به قطب شاتوت کشور تبدیل شده است که سالانه به ویژه در تیرماه که جشنواره بزرگ شاتوت در این روستا برگزار می‌شود گردشگران زیادی به این روستا برای تهیه این میوه ارغوانی رنگ و پرخاصیت مراجعه می‌کنند جشنواره شاتوت را می‌توان بزرگ‌ترین گردهمایی شهروندان شهرنشین و روستاییان در بخش کن دانست چراکه طبق آمار روابط عمومی دهیاری سولقان در چهارمین جشنواره شاتوت که تیر ماه ۱۴۰۲ به مدت چهار روز برگزار شد بیش از ۳۰هزار نفر گردشگر از سراسر ایران روانه این روستا شدند همچنین
گردشگر از سراسر ایران روانه این روستا شدند همچنین روستاهای سولقان دارای ۵۵۰ هکتار باغات و دارای ۱۹۰۰ هکتار اراضی زارعی می‌باشند که علاوه بر شاتوت غالب محصولات گیلاس، هلو، شاتوت، گردو، خرمالو به صورت عمده و ازگیل، آلبالو، به، سیب، شلیل، توت کمتر می‌باشد. در دو سال اخیر (۰۳–۱۴۰۲)بسیاری از باغهای سولقان دارای چاده آسفالته شدند و در حال تقسیم توسط وراث می‌باشند و نشاط حود را به دلیل جاده‌سازی از دست دادند. به همین چهت درختان زیادی قطع شدند یا به ریشه آنها آسیب وارد شده است. منابع آبی روستای سولقان چاه و چشمه
وارد شده است. منابع آبی روستای سولقان چاه و چشمه به صورت لوله‌کشی و بهداشتی و برای مشروب نمودن باغات از آب رودخانه ۱۳ نهر استفاده می‌نماید که به شرح ذیل می‌باشد: ۱-نهر جونارون، ۲-نهرجو زمین، ۳-نهر جوب دره، ۴-نهر جنغجو، ۵-نهر در آسیاب الوم بالا، ۶-نهر در سوء قاضی، ۷-نهر اون دست، ۸-نهر ویشتها، ۹-نهر پوراز بالا و پایین ،۱۰-کاندونک، ۱۱-نهر جره، ۱۲-نهر چال ماهی، ۱۳-نهر تنگه مش نجف به لحاظ تقسیمات کشوری روستای سولقان مرکز دهستان بخش کن می‌باشد که شامل ۱۳ روستا می‌باشدکه به شرح ذیل می‌باشد: ۱-سنگان پایین ۲- سنگان
به شرح ذیل می‌باشد: ۱-سنگان پایین ۲- سنگان وسط۳-باغ دره ۴-سنگان بالا ۵-رندان۶-طالون۷-کیگا۸-امامزاده داود۹-کشار علیا۱۰ -کشار سفلی ۱۱-وردیج ۱۲-واریش۱۳ مزرا مزارع و مکان‌هایی به نام‌های سمبلا-مرزاء-گلدر-آب زندگانی-نمه-نهر-بند عیش-دروک-ورابک-انادردره-. دره گیلینا-چال زرد-در سو قاضی-کاه چین- علی خان-سوباغ لیلا-دره غلام-سنگ ایوانک-دره مش ابو-انار دره-سایه اندال-کفتر خون-ورابک-هومن دوپولان-هرپاس-دروک-گلدر-چال نساء-بند زونگل -بند قورک-لوله بن-نوشهریار-فیل دره-کاونک-تنگه رندون-دوآب رندان-دوآب کیگا-جره-تنگه مسلم
رندون-دوآب رندان-دوآب کیگا-جره-تنگه مسلم مهدی-تنگه والی-دروازه-دره درویشک-دره اوسبل-جوزمین-دوآب سنگان-باغ حاج صالح-هامونده-دود دره-بند بنک-سوگوزن دره-دره چهار گیلاس-درختک-کاه چین ابراهیم حسین-تیر قلندر-کاه چین سیف-باغبون-چاله زنگول-کاه چین حاج مهدی-چشمه شاهی-دره گل کولون-تقیک-دره کل به حسن-گیلنا-چال حصار-ورمال- چشمه گیکا- باغ شیرک-دیم احمد. -چم چم-دوراه حیدر-شتر گردن بالا و پایین-پشت باغ نوری-دره موسی قلی-دره برزرک-مزراء-کوهک-گوییچ-لوگک-بنک-پشت مالگ-سوگوزن دره-خال احمد-پشت تنگه سنگان-سمبلا. -سیاه سر-چشمه
دره-خال احمد-پشت تنگه سنگان-سمبلا. -سیاه سر-چشمه کال دوز-گل عسل –سرسولک-ویشیگگ-پشت بندها-دره هستگ-بند عذاب-چم چم و محصولات زراعی که تا اوایل دهه ۶۰ کشت می‌شده که عبارت از (گندم-جو-نخود-یونجه-شبدر-لوبیا-عدس) و به لحاظ دامداری دام سبک می‌باشد و در داخل روستا اغلب بناها بتون و اسکلت فلز به نوع سازه می‌باشد. روستای سولقان برای ارائه خدمات عمومی دارای مکان‌های ذیل می‌باشد ¬از نظر فرهنگی مردمی مذهبی و مقید به آداب و رسوم می‌باشد و در جنگ تحمیلی و انقلاب ۴۳ شهید و ۲ آزاده و ۴۰ جانباز تقدیم انقلاب اسلامی نموده است
۲ آزاده و ۴۰ جانباز تقدیم انقلاب اسلامی نموده است که در زمان جنگ بعنوان روستای نمونه کشوری انتخاب گردید آبادی‌ها. این دهستان از ۲۱ آبادی تشکیل شده است که برخی از آنها عبارتند: اقتصاد و محصولات. منبع درآمد اهالی سولقان از طریق باغداری و کشت میوه‌های مختلف در فصول مختلف است. ۵۵۰۰ هکتار از اراضی روستا زیر کشت باغات میوه از قبیل: شاتوت گیلاس، سیب، هلو، آلو، آلبالو، توت، خرمالو، گردو و توت فرنگی قرار دارد. معضل ترافیک و شلوغی. روزهای تعطیل اهالی سولقان و جاده امام‌زاده داوود در ترافیک وحشتناکی که در این جاده
امام‌زاده داوود در ترافیک وحشتناکی که در این جاده ایجاد می‌شود زندانی می‌شوند؛ تا حدی که زمان ۵ دقیقه ای رسیدن از این دهستان به تهران تا ۵ ساعت طول می‌کشد!
اَمین‌شَهر شهری که دهستان حسین‌آباد ، بخش مرکزی شهرستان انار استان کرمان ایران است. این شهر به علت قرار گرفتن در دهستان حسین‌آباد گاهی به اشتباه با نام حسین آباد نام برده می شود. این شهر در شمال خاوری استان کرمان قرار دارد. در قدیم. در فرهنگ جغرافیائی آبادیهای کشور ایران در مورد حسین‌آباد آمده:حسین‌آباد دهی است در شمال خاوری استان کرمان حسین‌آباد در استان کرمان است. حسین‌آباد دهی است از شهر انار، استان کرمان. طج (طول جغرافیایی) َ۲۰ ۵۵°، عج (عرض جغرافیایی) ۵۱َ ۳۰°، ارتفاع م (ارتفاع متوسط) ۱۴۰۴ متر. کویری،
۵۱َ ۳۰°، ارتفاع م (ارتفاع متوسط) ۱۴۰۴ متر. کویری، گرم و خشک، در ۸ کیلومتری جنوب خاوری انار، و ۱۰۲ ک. م باختری رفسنجان. زبان:فارسی دین:اسلام؛ شیعه. اصلی‌ترین طوایف از طایفه‌های جدید و فارس و عرب. کار و پیشه:کشاورزی؛ دامداری و فرشبافی؛ فرشها با طرح کاشان و اصفهان. کشت:آبی؛ آب از کاریز و چاه‌های ژرف و نیم ژرف. فراورده‌ها: پسته گندم، جو، پنبه، یونجه. رستنی‌ها:پوشش برای چرای دام درختان اسکنبیل. جانوران: خرگوش؛ شغال، کلاغ، روباه، جوجه تیغی. در حال حاضر. کشاورزی آن تک محصولی می‌باشد و تنها به باغات پسته اختصاص
آن تک محصولی می‌باشد و تنها به باغات پسته اختصاص دارد. همچنین در چند سال اخیر پیشرفت قابل توجهی داشته‌است. تولید محصول پسته از نوع مرغوب و فروش و صادرات آن باعث گردیده حجم سرمایه در دست مردم این شهر بالا رود و به تبع آن نقدینگی بیشتر شده. همچنین ایجاد باغات جدید پسته و احتیاج مبرم کشاورزان به نیروی کار باعث ایجاد کار فراوان شده که این امر باعث مهاجرت اتباع بیگانه افغانی فراوان به این شهر شده‌است. مختصات جغرافیایی. طج (طول جغرافیایی) َ۲۰ ۵۵°، عج (عرض جغرافیایی) ۵۱َ ۳۰° مردم. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی
۵۱َ ۳۰° مردم. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۴۱۳ نفر (۱٬۲۸۸ خانوار) بوده‌است. کشاورزی. کشت:آبی؛ آب از کاریز و بیشتر از چاه‌های ژرف و نیم ژرف. آب بدست آمده در سالهای نخست شیرین و مناسب بود که همین امر باعث کاشت سبزی و صیفی نیز می‌شد اما در سالهای اخیر به علت گسترش باغات کشاورزی پسته و احتیاج روزافزون این باغات به آب باعث گردید تا چاه‌های ژرف زیادی در منطقه حفر شود که این خود باعث شوری و تلخی تدریجی آبها و کاهش سطح آبهای زیرزمینی این منطقه شده. فراورده‌ها: در قدیم:گندم،
زیرزمینی این منطقه شده. فراورده‌ها: در قدیم:گندم، جو، پنبه، یونجه سبزی و صیفی ولی در حال حاضر کشاورزی آن تک محصولی بوده و فقط به محصول پسته اختصاص دارد. باید گفت که گهگاهی نیز بعضی از افراد در زمستان اقدام به کاشت شلغم می‌کنند. طبیعت. رستنی‌ها:پوشش گیاهی برای چرای دام درختان اسکنبیل است ولی رستنی‌های خودروی دیگری هم در این منطقه رشد می‌کنند که زیاد چشمگیر نیستند. همچنین خاک منطقه بیشتر ریگ همراه با رُس است، در شمال محلی سرشاخه‌های رشته کوه‌های زاگرس مرکزی و در جنوب محلی تپه ماهورهای وابسته به کوه‌های سر
و در جنوب محلی تپه ماهورهای وابسته به کوه‌های سر تخت و بدبخت کوه قرار گرفته. بیشتر طبیعت آن را باغات پسته تشکیل می‌دهد. سطح منطقه تقریباً صاف و هموار می‌باشد ولی شیب خیلی کند و طولانی به طرف شمال شرق جغرافیایی دارد. حیات وحش. جانوران: حیوانات شامل: خرگوش؛ لاک‌پشت؛ جوجه تیغی؛ بزمجه؛ شغال؛ روباه؛ سگ؛ موش صحرایی؛ موش کورپرندگان شامل: جغد؛ خفاش؛ کبوتر چاهی؛ فاخته؛ شاهین؛ دم جنبانک، چکاوک؛ گنجشک؛ هدهد. دستگاه‌ها و ارگانها. دارای فروشگاه زنجیره‌ای، کلانتری، اداره آب و فاضلاب شهری، شهرداری، مخابرات، پست بانک،
آب و فاضلاب شهری، شهرداری، مخابرات، پست بانک، دارالقرآن، مهدالرضا، بانک‌های ملی - ملت - صادرات، صندوق تعاون اسلامی، صندوق ارشاد اسلامی، درمانگاه سجاد، اورژانس ۱۱۵، داروخانه شبانه‌روزی، ستاد عتبات عالیات، هنرستان فنی و حرفه‌ای دخترانه، زورخانه بابا علی، کارواش، مجموعه تفریحی سنتی، پمپ بنزین، پنج مدرسه، دانشگاه علمی و کاربردی، کتابخانه، ترمینالهای ضبط پسته، حوزه سپاه، گلزار شهدا، دو سالن ورزشی و پنج مسجد است. مناطق وابسته. روستای جمشید آباد، امین آباد، داوود آباد و منطقه عزت‌آباد در جنوب خاوری وابسته به این
آباد و منطقه عزت‌آباد در جنوب خاوری وابسته به این شهر هستند. اخبار سالهای اخیر. پنجشنبه شب مورخ ۱۳۹۱/۱۱/۱۹ مجموعه ورزشی ولی عصر امین شهر با حضور نجار استاندار کرمان، دکتر آذین نماینده مجلس، فرماندار انار آقای موحدی نیا، بخشدار انار، شهردار امین شهر، امام جمعه امین شهر و تنی چند از مسئولین دیگر افتتاح گردید. در ابتدا جاده آسفالته امین شهر به بیاض، سپس مجموعه آتش‌نشانی امین شهر و در انتها مجموعه ورزشی ولی عصر (ع) افتتاح شد.
زیارت، روستایی است از توابع بخش مرکزی در شهرستان دشتستان استان بوشهر ایران. جمعیت. این روستا در دهستان زیارت قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۹۰۳نفر (۶۶۸خانوار) می‌باشد. مووقعیت. این روستا در فاصله ۱۵ کیلومتری غرب شهر برازجان (مرکز شهرستان دشتستان) و ۶۵ کیلومتری شمال شرقی بندر بوشهر (مرکز استان بوشهر) واقع شده است. این روستا مرکز دهستان زیارت می‌باشد. تاریخچه. زیارت یکی از قدیمی ترین روستاهای دشتستان می‌باشد. مکان روستا در گذر تاریخ چندین بار در شعاع چند کیلومتری روستای کنونی جابجا شده است.
در شعاع چند کیلومتری روستای کنونی جابجا شده است. قدیمی ترین اثر قابل توجه که در روستای کنونی بدست آمده یک سنگ قبر مکعبی شکل و یکدست است که متعلق به فرزند امامزاده علاءالدین منصور از نوادگان امام موسی کاظم مربوط به قرن هفتم هجری قمری می‌باشد. بقعه امامزاده منصور که دارای گنبد می‌باشد و دارای سبک معماری تیموری یا سمرقندی و مربوط به قرن هفتم هجری قمری است و در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است و از زیارتگاههای مهم دشتستان می‌باشد. بعد از آمدن علاء الدین منصور در دوره خلفای عباسی به این روستا که آن زمان
منصور در دوره خلفای عباسی به این روستا که آن زمان قلعه خشتی نامیده میشده نام روستا به زیارت تغییر می‌یابد. چرا که افراد از مناطق مختلف برای زیارت آن به این روستا می‌آمده‌اند. مردمشناسی. مردم روستا در سده‌های مختلف از مناطق مختلف استان کنونی بوشهر و استاهای فارس، خوزستان و حتی بحرین و عراق و شبه جزیره عربستان به این روستا مهاجرت نموده‌اند و امروزه همه آنها به گویش دشتستانی صحبت می‌نمایند. این روستا دارای فرهنگ تعزیه خوانی سنتی با قدمتی بیش از ۲۵۰ سال می‌باشد. این روستا دارای ۱۲ شهید و ده‌ها جانباز دوران جنگ
این روستا دارای ۱۲ شهید و ده‌ها جانباز دوران جنگ تحمیلی می‌باشد. شغل اصلی مردم دامداری و کشاورزی می‌باشد. امکانات روستایی. این روستا دارای بانک صادرات و پست بانک و نیز اداره آب و مخابرات دیجیتال، پست، و نیز تعداد ۳ مسجد و ۳ حسینیه و نیز ۵ مدرسه شامل دبستان، راهنمایی و دبیرستان پسرانه و دخترانه می‌باشد ضمناً تعداد ۳ نانوایی و ۱۵ سوپری و ترباری و نیز پاسگاه انتظامی و پایگاه بسیج و پایگاه امداد جاده‌ای حلال احمر می‌باشد. در این روستا جایگاه تعویض روغن و پنچرگیری نیز در ۳ مورد وجود دارد. این روستا دارای شرکت
نیز در ۳ مورد وجود دارد. این روستا دارای شرکت تعاونی روستایی نیز می‌باشد. و همچنین دارای مجتمع پرواربندی با تعداد بیشاز ۱۲۰ قطعه در حال تولید می‌باشند. اولین روستا در کشور ایران میباشد که کانون فرهنگی و تربیتی در آن احداث شد. ره‌آورد. انواع خرما و فراورده‌های آن. ارده (عصاره کنجد). حلوا راشی (نوعی حلوا ارده که با استفاده از ارده و شیره خرما درست می‌شود). ظروف حصیری که از برگ درخت خرما ساخته می‌شوند. فراورده‌های لبنی. نان محلی (نان نازک یا تیری، نان زردو انواع گرده).
دولت سایه در اصطلاح سیاسی به "هیئت دولت روی کار نیامده" گفته می‌شود که با هدف در دست گرفتن کنترل دولت در واکنش به یک حادثه منتظر مانده‌است. در نظام‌های پارلمانی اغلب بزرگ‌ترین حزب مخالف خود را دولت سایه می‌نامد. دولت سایه یکی از ویژگی‌های نظام وست‌مینستر است. این گروه متشکل از یک گروه بلندپایه از سخنگویان اپوزیسیون است که تحت رهبری رهبر مخالفان، کابینه جایگزینی برای هیئت دولت تشکیل می‌دهند و اعضای آن بر مواضع تک تک اعضای دولت، سایه می‌زنند یا نظر خود را منعکس می‌کنند. حوزه‌های مسئولیت آن‌ها، به موازات
منعکس می‌کنند. حوزه‌های مسئولیت آن‌ها، به موازات وزارتخانه‌های حزب حاکم، ممکن است به‌عنوان یک مجموعه در سایه نامیده شود. اعضای دولت سایه قدرت اجرایی ندارند. بررسی دقیق سیاست‌ها و اقدامات دولت و همچنین ارائه سیاست‌های جایگزین بر عهده دولت سایه است. دولت سایه اکثریت ردیف جلوی رسمی اپوزیسیون، به عنوان بخشی از نمایندگان مجلس را تشکیل می‌دهد. احزاب اپوزیسیون کوچکتر در بریتانیا و ایرلند دارای تیم‌های پیشرو هستند. در بسیاری از کشورها، یکی از اعضای دولت سایه به عنوان وزیر سایه یا رئیس‌جمهور سایه شناخته می‌شود. در
وزیر سایه یا رئیس‌جمهور سایه شناخته می‌شود. در مجلس اعیان بریتانیا و در نیوزیلند، از عبارت سخنگو به جای سایه استفاده می‌شود. در کانادا از واژه منتقد مخالف نیز استفاده می‌شود. توضیحات و توابع. وظایف وزرای در سایه ممکن است به آنها اهمیت قابل توجهی در سلسله مراتب تشکیلات حزبی بدهد، به خصوص اگر یک سبد پرمخاطب باشد. اگرچه حقوق و مزایایی که از خزانه عمومی به وزرای در سایه پرداخت می‌شود، مانند یک پشتیبان باقی می‌ماند - آنها برخلاف وزرای کابینه هیچ مسئولیت اجرایی ندارند - برخی از احزاب اپوزیسیون علاوه بر حقوقی که
- برخی از احزاب اپوزیسیون علاوه بر حقوقی که به عنوان قانونگذار دریافت می‌کنند، کمک هزینه اضافی نیز در نظر می‌گیرند. حداقل بازپرداخت وزرای سایه برای هر گونه هزینه اضافی انجام شده که در غیر این صورت واجد شرایط بازپرداخت از بودجه عمومی نیست. علاوه بر این، در اکثر نهادهای قانونگذاری به سبک وست‌مینستر، به همه احزاب پارلمانی شناخته شده، یک بلوک از بودجه عمومی برای کمک به اعضای منتخب خود در انجام وظایفشان اعطا می شود، اغلب علاوه بر بودجه‌ای که قانونگذاران فردی برای پرداخت دفاتر حوزه انتخابیه و سایر هزینه های
برای پرداخت دفاتر حوزه انتخابیه و سایر هزینه های مشابه دریافت می‌کنند. معمولاً شرطی وجود دارد که چنین وجوهی باید برای امور رسمی پارلمان استفاده شود. با این حال، در چارچوب این محدودیت، احزاب معمولاً می‌توانند بودجه را بین قانونگذاران منتخب خود به دلخواه خود توزیع کنند و از این طریق پول مورد نیاز را برای کارکنان و حمایت از وزارتخانه های سایه تأمین کنند. اعضای یک دولت سایه ممکن است لزوماً به پست کابینه مربوطه منصوب نشوند، در صورتی که حزب آنها دولت تشکیل دهد، با این فرض که آنها کرسی‌های خود را حفظ می‌کنند که
با این فرض که آنها کرسی‌های خود را حفظ می‌کنند که طبق قرارداد معمولاً شرط لازم برای خدمت در کابینه در نظر گرفته می‌شود. با این حال، سازگاری احزاب در دست گرفتن قدرت و انتصاب وزرای در سایه برای نقش‌های واقعی در دولت، بسته به مواردی مانند صلاحیت پست مورد نظر، سنت‌ها و رویه‌های حزبی که دولت را برعهده می‌گیرد، شرایط دقیق احراز قدرت و حتی اهمیت آن‌ها بسیار متفاوت است. برخی از وزرای در سایه علاوه بر اینکه وزیران احتمالی آینده هستند، در گذشته پست‌های وزارتی را نیز بر عهده داشته اند. به عنوان نشانه انضباط، از وزرای
عهده داشته اند. به عنوان نشانه انضباط، از وزرای سایه انتظار می‌رود که در داخل و نه خارج از حوزه کاری خود صحبت کنند. تاریخچه. نخستین بار در سال ۱۹۵۱ در پارلمان بریتانیا دولت در سایه توسط رهبر اپوزیسیون هیو گایتسکول، علیه سیاست‌های وینستون چرچیل تشکیل گردید. در ایران. سعید جلیلی در بیانیه‌ای که پس از شکست در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۳۹۲) منتشر کرد، ایدهٔ تشکیل دولت در سایه را مطرح کرد و در ماه‌ها و مصاحبه‌های بعد به تشریح و توضیح دولت در سایه پرداخت. جلیلی در دوران ریاست‌جمهوری حسن روحانی دولت سایهٔ خود
در دوران ریاست‌جمهوری حسن روحانی دولت سایهٔ خود را تشکیل داد و مدعی رصد مسائل کشور در سال‌های دولت روحانی در قالب دولت سایه بود. فعالیت دولت سایه سعید جلیلی در دوره دولت سیزدهم در دوران ریاست‌جمهوری سید ابراهیم رئیسی نیز ادامه یافت، که با توجه به همسویی سیاسی سعید جلیلی با دولت مستقر، فعالیت دولت سایه کاهش یافته بود. پس از پیروزی مسعود پزشکیان در انتخابات ریاست‌جمهوری ایران (۱۴۰۳)، جلیلی طی پیامی ضمن تبریک به وی از استمرار فعالیت دولت سایه خبر داد. برخی اعتقاد دارند منظور و نوع عملکرد دولت سایه جلیلی بیشتر
دارند منظور و نوع عملکرد دولت سایه جلیلی بیشتر شبیه دولت پنهان است. پیش از جلیلی، محسن رضایی قصد ایجاد دولت سایه را داشت؛ ولی نوع هدف‌گذاری او متفاوت با جلیلی بود. به نظر وی دولت در سایه در کنار دولت رسمی باید متشکل از نخبگان و بهترین کارشناسان کشور تشکیل شود. او معتقد است از نخبگان همیشه تعریف و تمجید شده، اما کمتر نقشی سازمان یافته در اداره کشور داشته‌اند. در دیدگاه رضایی، وزارتخانه‌های نخبگی باید بر وزارتخانه‌های رسمی نظارت داشته باشد تا با انجام این نظارت بتوان معایب و محاسن دستگاه‌ها را رصد و پیگیری
بتوان معایب و محاسن دستگاه‌ها را رصد و پیگیری کرد. همچنین تولید فکر، مشاوره و ارائه پیشنهاد وظیفه دولت در سایه و دولت نخبگی است.
جوراب پوشاکی بافته شده از نخ، نایلون یا کاموا است که برای پوشاندن پا از آن بهره‌گیری می‌شود. گونه‌هایی از کفش و چکمه‌ها، باید روی جوراب پوشیده شوند. در دوران باستان، جوراب‌ها از چرم یا موی جانداران ساخته می‌شدند. تا اینکه در سده ۱۶ میلادی، ماشین‌ها، جوراب‌ها را دگرگون کردند. پیشینه. پیدایش نخستین جوراب‌ها به یونان باستان بازمی‌گردد. مردان کارگر و برده‌ها در دوران یونان و مصر باستان جوراب‌های بلند می‌پوشیدند و زنان رومی در خانه‌های خود نوعی جوراب ساق کوتاه به پا می‌کردند. جوراب‌های کوتاه نخی یا ابریشمی هم
به پا می‌کردند. جوراب‌های کوتاه نخی یا ابریشمی هم چندین قرن در چین و ژاپن استفاده می‌شد. این جوراب‌های ساق کوتاه در قرن دوازدهم در اروپا به جوراب‌های ساق بلند تبدیل شد. شلوارهایی که مردان می‌پوشیدند، بسیار چسبنده و تنگ شد که از کمر تا پایین پا را می‌پوشاند، مانند ساق‌های امروزی. زنان هم جوراب‌های بلندی می‌پوشیدند که در زانو با کش جوراب نگاه داشته می‌شد. جوراب‌های نوین. بعد از سال ۱۵۴۵ جوراب‌های ساق بلند کش باف وارد مد شد که معمولاً درزهای آن با طرح‌های ابریشمی پرکار تزئین شده بود. جوراب‌هایی با درزهای
ابریشمی پرکار تزئین شده بود. جوراب‌هایی با درزهای تزئین شده در طول دهه ۴۰ و اوایل دهه ۵۰ میلادی رایج و متداول بود. جوراب‌های ورزشی. جوراب‌های ورزشی، یکی از نیازهای اصلی ورزش هستند که متأسفانه بیشتر اوقات جدی گرفته نمی‌شوند. جنس‌های مناسب برای جوراب ورزشی عبارتند از: پنبه پشم آکرلیک لاکرا ماشین کشباف. اولین ماشین کشبافی، در سال ۱۵۸۹ در انگلستان ساخته شد و نکتهٔ جالب توجه این است که سازندهٔ آن یک «کشیش» انگلیسی، به نام ویلیام لی، بود. در آن دوره جوراب‌های نخی و ابریشمی الیاف موردپسند و رایج میان مردم بود. در
و ابریشمی الیاف موردپسند و رایج میان مردم بود. در آن زمان راه‌های بسیار متفاوتی برای پوشیدن جورابی‌های ساق بلند وجود داشت. گاهی اوقات در فصل‌های سرد چندین جفت جوراب ابریشمی را باهم می‌پوشیدند. در قرن هفدهم زمانی که چکمه‌های بزرگ به دنیای مد وارد شد، نوعی پاپوش کتانی زیر چکمه پوشیده می‌شد تا از جوراب ابریشمی محافظت کند. مردان تا اواخر قرن هجدهم جوراب‌های بلند ابریشمی به همراه کش و بند جوراب می‌پوشیدند، اما از آن زمان به بعد شلوارهای بلند و جوراب‌های کوتاه پدیدار شد که تا حالا همچنان مد باقی‌مانده‌است.
پدیدار شد که تا حالا همچنان مد باقی‌مانده‌است. جوراب‌های نخی. در قرن نوزدهم جوراب‌های نخی ساخته شده با ماشین، در دسترس خانم‌ها قرار گرفت. بعد از جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸)، دامن‌های کوتاه مد شد و ساق‌ها و جوراب‌های بلند ابریشمی دوباره رایج شد و ثابت کرد که فشن و طول دامن، مدل جوراب را تعیین می‌کند. جوراب‌های نایلونی. با کشف جوراب‌های نایلونی در دهه ۳۰ و ۴۰، استفاده از جوراب‌های ابریشمی در میان خانم‌ها رنگ باخت و جوراب‌های نایلونی مد شد. پس از جنگ جهانی سرانجام جوراب‌های نایلونی جایگزین جوراب‌های ابریشمی شد.
جوراب‌های نایلونی جایگزین جوراب‌های ابریشمی شد. اما الیاف دیگری مانند ریون هم وجود داشت. نخستین جوراب نایلونی در ۱۵ می سال ۱۹۴۰ در فروشگاه‌های نیویورک عرضه شد و بیش از ۷۸۰ هزار جفت از آن در روز اول فروخته شد! در سال اول ۶۴ میلیون جفت جوراب نایلونی در آمریکا به فروش رسید. جوراب و ساق‌های نایلونی که بعد از جنگ جهانی دوم (۱۹۳۹–۱۹۴۵) متداول شد و به‌طور کامل جایگزین جوراب‌های ابریشمی شد، تا اواخر دهه ۱۹۶۰ معمولاً درز داشت. آن‌ها بافتی یکدست داشت و کشباف و چسب بدن بود. در اویل دهه ۶۰ جورابی‌های یکپارچه و بدون