payamvha/North_RAG huggingface dataset:
چینی‌ها از باروت برای سلاح‌های آتشین استفاده می‌کردند، اما از آنجا که دشمنانشان قبایل چابک و سواره‌نظام بودند، کاربرد گسترده‌ای برای توپ سنگین نداشتند. یکی از نخستین نمونه‌های توپ، «بمبارد» بود، سلاحی بسیار سنگین که گلوله‌های سنگی را با شدت کمی شلیک می‌کرد. این سلاح برای محاصرهٔ قلعه‌ها و شهرهای دیوارکشیده کاربرد داشت. توپ مدرن حدود سال ۱۳۲۵ میلادی در ایتالیا پدید آمد، پس از آنکه باروت به اروپا رسید. سندی از ۱۳۲۶، از ساخت توپ‌های برنزی و گلوله‌های آهنی برای دفاع از فلورانس یاد می‌کند. بیست سال بعد، در نبرد
دفاع از فلورانس یاد می‌کند. بیست سال بعد، در نبرد کرسی (Crécy)، توپ‌ها در میدان جنگ استفاده شدند. در قرن پانزدهم، توپ سنگین‌ترین سلاح موجود در ارتش‌ها بود. در سده شانزدهم، پادشاه فرانسه شارل هشتم از توپ برای تسخیر ناپل استفاده کرد و توانست دیوارهای شهرهای ایتالیایی را به‌راحتی فرو بریزد. در آن دوران، هر نوع توپ نام خاصی داشت: مانند کولورین (culverin) و هاویتزر (howitzer). بعدها، توپ‌ها براساس وزن گلوله (مثلاً ۱۸-پوندی) دسته‌بندی شدند. با گسترش تولید آهن، از نیمهٔ قرن شانزدهم به بعد، ساخت توپ‌های آهنی در
از نیمهٔ قرن شانزدهم به بعد، ساخت توپ‌های آهنی در اروپا گسترده شد. این تحول باعث ارزان‌تر و فراوان‌تر شدن توپ‌ها شد. کشتی‌های جنگی و تجاری نیز از قرن شانزدهم به بعد به ردیف‌هایی از توپ مجهز شدند. در سده‌های ۱۷ و ۱۸، هلندی‌ها در تجارت و قاچاق توپ‌های آهنی فعال بودند. با توسعهٔ فناوری‌هایی چون کوره‌های بلند و استفاده از نیروی آب یا حیوانات برای دمیدن هوا، امکان ساخت انبوه توپ‌های فلزی فراهم شد. در همین دوران، چین از پیشرفت‌های اروپایی عقب افتاد و توپ در آن کشور به حاشیه رفت. در سده نوزدهم، دو تحول بزرگ رخ
کشور به حاشیه رفت. در سده نوزدهم، دو تحول بزرگ رخ داد: شیارگذاری داخل لوله (که باعث چرخش گلوله و افزایش دقت می‌شود) و ساخت توپ‌های بارگذاری‌شونده از عقب. همچنین، گسترش گلوله‌های انفجاری و اختراع مواد منفجرهٔ قوی‌تر، کاربرد توپ‌ها را گسترده‌تر و مخرب‌تر کرد. توپ نقش کلیدی در جنگ‌های قرن نوزدهم ایفا کرد. در دریا نیز، کشتی‌های زره‌پوش ساخته شدند تا در برابر گلوله‌های توپ مقاومت کنند، اما با پیشرفت گلوله‌های ضدزره، این کشتی‌ها نیز آسیب‌پذیر شدند. در جنگ‌های ناپلئونی، برای شلیک علیه پیاده‌نظام از گلوله‌هایی
ناپلئونی، برای شلیک علیه پیاده‌نظام از گلوله‌هایی استفاده می‌شد که پر از ساچمه‌های کوچک بودند، مانند گلوله‌ی شراپنل امروزی. این نوع گلوله در زبان فرانسوی «کارتوش» نامیده شد که بعدها به معنای «کارتریج» یا پوکهٔ فشنگ هم به‌کار رفت. در جنگ‌های جهانی اول و دوم، توپ‌ها میلیون‌ها قربانی بر جای گذاشتند. کشتی‌هایی چون «یاماتو» و «بیس‌مارک» با توپ‌های غول‌آسا مسلح بودند. توپ ضد هوایی آلمان (۸۸ میلی‌متری) که بعدها به عنوان ضدتانک هم به‌کار رفت، بسیار مؤثر بود. پس از جنگ جهانی دوم، پروژه‌هایی چون «بابیلون» و «هارپ»
جنگ جهانی دوم، پروژه‌هایی چون «بابیلون» و «هارپ» تلاش کردند توپ‌هایی غول‌پیکر برای شلیک گلوله در فواصل هزار کیلومتری بسازند. اما این پروژه‌ها در عمل متوقف شدند. امروزه، توپ‌های کلاسیک در دریا کاربرد محدودی دارند و بیشتر سامانه‌های هدایت‌شونده جای آن‌ها را گرفته‌اند. در توپخانه‌های مدرن، به‌ویژه مدل‌هایی مانند PzH 2000 آلمانی یا M777 آمریکایی، از سامانه‌های جهت‌یابی جی‌پی‌اس، مسافت‌یاب لیزری و حتی سامانهٔ تنظیم زاویه با کمک هوش مصنوعی استفاده می‌شود. برخی می‌توانند هدفی در فاصله ۴۰ کیلومتری را با دقت متری
هدفی در فاصله ۴۰ کیلومتری را با دقت متری هدف بگیرند. گونه‌ها. توپ تانک. توپ تانک سلاح اصلی تانک است، اما این عنوان به توپ‌هایی که در برجک تسلیحاتی بر روی خودرو زرهی سبک‌تر نصب شده‌اند نیز اطلاق می‌شود. این‌گونه خودروها معمولاً به‌عنوان شکارچی تانک یا «خودرو پشتیبانی آتش» شناخته می‌شوند. برخی خودروهای شناسایی نیز برای دفاع از خود مجهز به توپ تانک هستند. توپ تانک ممکن است بر روی لافِت چرخ‌دار نیز نصب شود که در این صورت به آن توپ ضدتانک کششی گفته می‌شود. واحدهایی که از این توپ‌ها استفاده می‌کنند، جزء توپخانه
که از این توپ‌ها استفاده می‌کنند، جزء توپخانه ضدتانک به‌شمار می‌روند. پس از جنگ جهانی دوم، توسعهٔ توپ‌های ضدتانک کششی تنها در شوروی ادامه یافت و کشورهای دیگر بیشتر به موشک هدایت‌شونده ضدتانک روی آوردند. در جریان جنگ جهانی دوم، قوی‌ترین توپ تانک دارای کالیبر ۱۲۸ میلی‌متر و نصب‌شده بر یاگتایگر بود. تانک‌های غربی امروزی معمولاً توپ‌هایی با کالیبر ۱۲۰ میلی‌متر و تانک‌های روسی با کالیبر ۱۲۵ میلی‌متر دارند. پرکاربردترین مدل مدرن، Rheinmetall Rh-120 آلمانی است که تحت لیسانس در آمریکا برای M1 آبرامز تولید می‌شود.
تحت لیسانس در آمریکا برای M1 آبرامز تولید می‌شود. بیشتر توپ‌های مدرن دارای لوله بدون خان هستند. استثنا در این میان، توپ تانک Challenger 2 بریتانیایی است که دارای لوله خان‌دار می‌باشد. در تانک‌های روسی مانند T-72، قابلیت شلیک موشک ضدتانک هدایت‌شونده نیز وجود دارد، اما این قابلیت تنها در مدل‌های مخصوص ارتش روسیه فعال است. برخی تانک‌ها به سامانهٔ بارگذاری خودکار مجهز هستند، اما چون این سامانه‌ها مستقل از خود توپ عمل می‌کنند، این توپ‌ها را نمی‌توان «خودکار» دانست. توپ دریایی. توپ دریایی نوعی توپ همه‌منظوره است
توپ دریایی. توپ دریایی نوعی توپ همه‌منظوره است که می‌تواند برای آتش مستقیم به کشتی‌ها و اهداف ساحلی، و نیز برای آتش غیرمستقیم به اهداف داخلی استفاده شود. با بهره‌گیری از سامانه کنترل آتش مدرن، این توپ‌ها می‌توانند علیه هواپیماها و موشک ضدکشتی نیز به‌کار روند. توپ‌های دریایی معمولاً در برجک بسته نصب می‌شوند. نمونه‌های مدرن آن‌ها اغلب روی سینه و گاه در پاشنه نیز نصب می‌شوند. همهٔ توپ‌های دریایی امروزی به سامانه بارگذاری خودکار مجهزند. در جنگ جهانی دوم، کشتی‌های جنگی مانند یاماتو و موساشی به توپ‌هایی با
جنگی مانند یاماتو و موساشی به توپ‌هایی با کالیبر ۴۶۰ میلی‌متر مجهز بودند. کشتی‌های کلاس آیووا نیز از توپ‌های ۴۰۶ میلی‌متری بهره می‌بردند. امروزه رایج‌ترین کالیبر توپ‌های دریایی تا ۱۲۷ میلی‌متر است. پرکاربردترین توپ دریایی مدرن OTO Melara 76 mm ایتالیایی است. توپ خودکار. توپ خودکار نوعی سلاح خودکار با کالیبر بالا (معمولاً ۲۰ تا ۴۰ میلی‌متر) است که توانایی شلیک پی‌در‌پی گلوله‌های انفجاری را دارد. از این توپ‌ها در هواگردها، خودروهای زرهی سبک، قایق‌های سریع و به‌عنوان توپ ضدهوایی استفاده می‌شود. در برخی
و به‌عنوان توپ ضدهوایی استفاده می‌شود. در برخی تانک‌های صادراتی مانند AMX-32 و AMX-40 از توپ خودکار به‌جای مسلسل هم‌محور استفاده شده است. همچنین در T-72M2 اسلواکی و BMP-3 روسی نیز نمونه‌هایی از توپ خودکار به‌کار رفته‌اند. توپ ضدهوایی. توپ ضدهوایی (به‌اختصار: PL) برای مقابله با هواپیماها و موشک هدایت‌شونده طراحی شده است. این توپ‌ها می‌توانند علیه اهداف زمینی نیز استفاده شوند. نمونهٔ معروف تاریخی آن، توپ Flak 88 آلمانی است. در عصر مدرن، توپ‌های ضدهوایی بیشتر به‌صورت توپ خودکار درآمده‌اند و به سامانه دفاع
به‌صورت توپ خودکار درآمده‌اند و به سامانه دفاع نزدیک مجهز هستند. شناخته‌شده‌ترین سامانهٔ امروزی Phalanx CIWS آمریکایی است که به‌عنوان دفاع نقطه‌ای در کشتی‌ها و پایگاه‌ها به‌کار می‌رود. برخی مدل‌ها مانند Gepard آلمانی یا ZSU-23-4 روسی، روی خودروهای زرهی نصب می‌شوند. توپ هوایی. توپ هوایی گونه‌ای توپ خودکار است که در جنگندهها و بالگردهای تهاجمی به‌کار می‌رود. این توپ‌ها جایگزین مسلسلهای کم‌قدرت‌تر شده‌اند و در نبردهای هوایی یا حمله به اهداف زمینی کاربرد دارند. در هواپیماهای جنگی، توپ در بدنه یا زیر بال نصب
در هواپیماهای جنگی، توپ در بدنه یا زیر بال نصب می‌شود و در بمب‌افکن‌ها در برجک بدون سرنشین نصب شده است. در بالگردها مانند AH-64 آپاچی، توپ با کلاه‌خود هدف‌گیری خدمه هماهنگ است. مدل‌هایی مانند Ka-50 روسی توپ را در کنار بدنه نصب می‌کنند. برخی توپ‌های هوایی برای افزایش نرخ آتش، به‌صورت دو‌لوله، چرخشی (مانند گتلینگ) یا رولور طراحی شده‌اند. قوی‌ترین نمونه، GAU-8 آونجر است که روی A-10 تاندربولت نصب شده. توپ بدون پس‌زنی. توپ بدون پس‌زنی گونه‌ای از توپ است که با خارج کردن بخشی از گازهای حاصل از انفجار از عقب لوله،
کردن بخشی از گازهای حاصل از انفجار از عقب لوله، پس‌زنی را خنثی می‌کند. این توپ‌ها نیازی به سامانه‌های ترمز عقب‌زن ندارند و روی پایه‌های سبک نصب می‌شوند. این نوع توپ‌ها گاهی روی خودروی وانت در درگیری‌های نظامی نصب می‌شوند. ایراد آن، پیچیدگی مهمات و خطر ناشی از خروج گاز به عقب است. منابع. Erich Egg: Kanonen III. Geschichte der Artillerie.* Pawlak, Herrsching 1975, OCLC 74203507. Ian Hogg: Artillerie des zwanzigsten* Jahrhunderts. Gondrom Verlag, Bindlach 2000, ISBN 3-8112-1878-6 (Originaltitel:
Bindlach 2000, ISBN 3-8112-1878-6 (Originaltitel: Twentieth-century artillery. Übersetzt von Alexander Lüdeke).
این فهرستی از بازی‌ها و ورزش‌هایی است که با توپ انجام می‌شود. بدمینتون
بازیکن فردی است که در یک مسابقه ورزشی بازی می‌کند. برخی مسابقه‌ها مانند کُشتی تک نفره‌اند. به این معنا که یک بازیکن از یک تیم در مقابل یک بازیکن دیگر از تیم دیگری بازی می‌کند. گروهی دیگر از مسابقات ورزشی به صورت تیمی یا گروهی برگزار می‌شوند. به این معنا که چند بازیکن از یک تیم در مقابل چند بازیکن دیگر از تیم حریف بازی می‌کنند. فوتبال، والیبال و بسکتبال از مسابقاتی هستند که تنها به صورت گروهی برگزار می‌شوند. این اصطلاح برای کسی که در یک بازی ویدیویی بازی می‌کند نیز کاربرد دارد. در بازی‌های رایانه ای از
می‌کند نیز کاربرد دارد. در بازی‌های رایانه ای از "Player" بازیکن استفاده نمی‌شود و به جای آن از لفظ "Gamer"، بازیباز استفاده می‌شود. روز بازیکن توسط باشگاه فرهنگی ورزشی عظیم گستر سبزوار در تاریخ 1399.9.9 نامگذاری شده است.
تنیس روی میز یا پینگ-پنگ ورزشی است که روی میز انجام می‌شود و دو یا چهار بازیکن در آن مشارکت دارند و هر بازیکن یک راکت دارد و با بهره‌گیری از آن به توپ ضربه می‌زند. در وسط میز، یک تور قرار دارد و برخورد توپ با آن تابع قوانین خاصی است. توپ در این ورزش سبک (سفید یا نارنجی رنگ) و توخالی است. جنس میز از چوب و شیشهٔ سخت است. تنیس روی میز توسط فدراسیون جهانی تنیس روی میز که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد اداره می‌شود. از سال ۱۹۸۸ تنیس روی میز به ورزش‌های المپیک اضافه شد. پیشینه. خاستگاه این بازی در بریتانیا است که در
پیشینه. خاستگاه این بازی در بریتانیا است که در سال‌های ۱۸۹۰–۱۸۸۰ شاهزادگان (زمان ملکه ویکتوریا) طبقهٔ بالا پس از خوردن ناهار برای سرگرمی به آن می‌پرداختند. گویا در آن زمان آن‌ها ترجیح می‌دادند تا به جای آنکه در زیر آفتاب تنیس بازی کنند به انجام ورزشی بپردازند که در زیر سقف باشد، پس تنیس روی میز را ساختند. در برخی کشورهای انگلیسی زبان، دانشگاه‌ها و مدارس و مراکز ورزشی از به کار بردن واژهٔ پینگ پنگ برای این رشتهٔ ورزشی منع شده‌اند و به جای آن باید از تنیس روی میز استفاده کنند. دلیل آن هم لفظ واژهٔ پینگ پنگ
میز استفاده کنند. دلیل آن هم لفظ واژهٔ پینگ پنگ است که در گذشته برای تمسخر یا تحقیر ساکنان شرق آسیا استفاده می‌شده است و دارای بار نژادپرستی است. همچنین گفته می‌شود که تنیس روی میز نام ورزش است ولی پینگ پنگ نام یک برند آمریکایی است که در سال ۱۹۰۱ ثبت شده و در وبسایت خود نیز به تفاوت تعریف تنیس روی میز و پینگ پنگ پرداخته است. چگونگی بازی. پس از ضربهٔ سرویس که می‌بایست در نیمهٔ زمین فرد آغازگر بر زمین بخورد٫ در ضربه‌های بعدی توپ باید فقط در نیمهٔ زمین طرف مقابل به زمین بخورد. دو نیمهٔ زمین با یک تور از هم
به زمین بخورد. دو نیمهٔ زمین با یک تور از هم جدا شده‌اند. اگر توپ در زمین حریف فرود نیاید یک امتیاز به حریف اضافه می‌شود و اگر توپ در زمین حریف فرود آید و پس از آن حریف نتواند توپ را به زمین طرف مقابل بزند یک امتیاز به فردی که ضربه را زده افزوده می‌شود. اگر در ضربهٔ اول، توپ پس از این که به زمین‌خورد، به تور بخورد و سپس در زمین حریف اصابت کند «نت» حساب می‌شود و فردی که آغازگر است باید دوباره ضربه را بزند و هیچ امتیازی برای کسی حساب نمی‌شود. و همچنین برخورد بدن یا راکت بازیکن نیز خطا بوده و یک امتیاز به نفع
یا راکت بازیکن نیز خطا بوده و یک امتیاز به نفع حریف می‌شود. شناسه‌ها و تعاریف. چکیده. هر آنچه بازیکن پوشیده یا همراه خود داشته باشد به غیر از توپ شامل همهٔ لوازم و اشیایی است که در هنگام آغاز رالی مورد استفادهٔ وی بوده است. زمانی که توپ از هر منطقه‌ای به جز از قسمت بین تور و پایهٔ آن یا از قسمت بین تور و سطح بازی عبور کند، در واقع آن توپ از روی مجموعهٔ تور یا دور تا دور آن «عبور کرده» تلقی خواهد شد. شرح شناسه‌ها. سرویس. در آغاز یک سرویس، توپ باید بدون حرکت روی کف دست آزاد زنندهٔ سرویس در پشت خط پایانی و در
کف دست آزاد زنندهٔ سرویس در پشت خط پایانی و در بالای سطح بازی قرار داشه باشد. سپس زنندهٔ سرویس توپ را تقریباً با حالت عمودی و به سمت بالا بدون چرخش پرتاب خواهد کرد به صورتی که توپ، پس از رها شدن از کف دست آزاد بازیکن حداقل ۱۶ سانتیمتر به سمت بالا بیاید و سپس قبل از ضربه خوردن، بدون تماس با چیزی پایین خواهد آمد. در زمان نگه داشتن توپ برای سرویس حریف باید قادر به دیدن حداقل ۸۰ درصد توپ باشد. در زمانی که توپ به سمت پایین در حال حرکت است، زنندهٔ سرویس به آن ضربه وارد می‌کند به نحوی که توپ ابتدا با زمین خود و
وارد می‌کند به نحوی که توپ ابتدا با زمین خود و سپس بعد از عبور از روی مجموعهٔ تور یا از کنار آن، مستقیماً با زمین حریف تماس حاصل کند. در بازی‌های دو نفره، توپ باید به ترتیب به نیمهٔ سمت راست زمین زنندهٔ سرویس و گیرندهٔ سرویس برخورد کند. از شروع سرویس تا وقتی که به توپ ضربه وارد می‌شود توپ باید بالاتر از سطح بازی و پشت خط پایانی زنندهٔ سرویس قرار داشته باشد و نباید توپ توسط قسمتی از بدن یا لباس زنندهٔ سرویس یا یار او از گیرندهٔ سرویس پنهان گردد. ضمناً پس از انجام سرویس، دست آزاد زنندهٔ سرویس نباید بین بدن
انجام سرویس، دست آزاد زنندهٔ سرویس نباید بین بدن او و تور قرار گیرد. بازیکن مسئول است سرویس را به نحوی اجرا نماید که داور یا کمک او قادر به مشاهدهٔ رعایت مقررات اجراء سرویس صحیح از جانب او باشند. درصورتی‌که داور نسبت به صحیح بودن سرویس شک داشته باشد (برای اولین بار) تنها با دادن اخطار به زنندهٔ سرویس اکتفا می‌کند، اما امتیاز به دریافت کنندهٔ سرویس داده نمی‌شود. در صورت تکرار بند بالا (تردید داور در ارتباط با صحیح بودن سرویس) خطا گرفته شده و برای دریافت کنندهٔ سرویس یک امتیاز در نظر گرفته خواهد شد. در
کنندهٔ سرویس یک امتیاز در نظر گرفته خواهد شد. در صورتی‌که به هنگام اجرای سرویس توپ به خط سفید کناری به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد طول (لبهٔ ۲٫۷۴ متری) و خط سفید انتهایی به عرض ۲ سانتی‌متر در امتداد عرض (لبه ۱٫۵۲۵ متری) برخورد کند به صورتی که مسیر توپ تغییر کند داور تنها با دادن اخطار به زنندهٔ سرویس اکتفا می‌کند، اما امتیاز به دریافت کنندهٔ سرویس داده نمی‌شود. در صورتی که سرویس آشکارا غلط باشد، هیچ اخطاری داده نخواهد شد و به گیرندهٔ سرویس یک امتیاز تعلق خواهد گرفت. استثنائاً، در صورتی‌که داور، پیش از مسابقه
گرفت. استثنائاً، در صورتی‌که داور، پیش از مسابقه از ناتوانی‌های جسمی یک بازیکن آگاهی داشته باشد می‌تواند برخی از موارد عدم اجرای صحیح سرویس را نادیده بگیرد. برگشت توپ. به توپی که سرویس شده یا برگشت داده شده به نحوی ضربه وارد خواهد شد که یا مستقیماً از بالا یا از کنار مجموعهٔ تور عبور کند یا پس از اصابت به مجموعهٔ تور به زمین حریف اصابت کند. ترتیب بازی. در بازی‌های انفرادی، زنندهٔ سرویس ابتدا باید یک سرویس صحیح را اجرا کند، سپس گیرندهٔ سرویس، یک برگشت صحیح را اجرا کند و به همین ترتیب زنندهٔ سرویس و گیرندهٔ
اجرا کند و به همین ترتیب زنندهٔ سرویس و گیرندهٔ سرویس هر یک به‌طور متناوب یک برگشت صحیح را انجام دهند. در بازی‌های دو نفره، ابتدا زنندهٔ سرویس، باید یک سرویس صحیح را اجرا کند، سپس گیرندهٔ سرویس، یک برگشت صحیح انجام داده، بعد از آن همبازی زنندهٔ سرویس، یک برگشت درست انجام می‌دهد و پس از آن هر بازیکن به نوبهٔ خود به‌طور متوالی برگشت صحیح را انجام خواهد داد. نت. یک رالی در موارد زیر یک «نت» محسوب می‌شود: در صورتی که توپ در سرویس در حین عبور از محوطهٔ تور، به آن برخورد کند، مشروط بر آن‌که سرویس به درستی اجرا
آن برخورد کند، مشروط بر آن‌که سرویس به درستی اجرا شده باشد یا گیرندهٔ توپ یا همبازی او در توپ انسداد ایجاد کند. درصورتی‌که سرویس زمانی اجرا شود، گیرندهٔ سرویس یا همبازی او آمادگی لازم را نداشته و هیچ‌گونه اقدامی در جهت وارد کردن ضربه به توپ انجام ندهند. در صورتی که بنا به دلایلی که خارج از کنترل بازیکن است، سرویس غیر صحیح یا برگشت غیر صحیح یا عملی مغایر با قوانین بازی صورت گرفته باشد. در صورتی که بازی توسط داور یا کمک داور متوقف شود. بازی را در موارد زیر می‌توان متوقف ساخت: به منظور تصحیح اشتباهی که در
می‌توان متوقف ساخت: به منظور تصحیح اشتباهی که در سرویس، دریافت یا زمین رخ داده است؛ به منظور اعلام سیستم تسریع؛ به منظور اخطار یا جریمهٔ بازیکن؛ اگر عواملی باعث اختلال در شرایط بازی شود به نحوی که در نتیجهٔ رالی تأثیر بگذارد. امتیاز. به غیر از مواردی که رالی، یک نت محسوب می‌شود، در موارد زیر بازیکن یک امتیاز کسب می‌کند: گیم. بازی از پنج گیم ۱۱ امتیازی تشکیل می‌شود. هر بازیکن یا زوجی که زودتر به امتیاز ۱۱ دست یابد، برندهٔ گیم خواهد بود، مگر آنکه دو بازیکن یا هر دو زوج به امتیاز مساوی ۱۰ دست یابند. در این
یا هر دو زوج به امتیاز مساوی ۱۰ دست یابند. در این صورت برنده، بازیکن یا زوجی خواهد بود که دو امتیاز پی در پی بیشتر از حریف خود کسب کند. میز. سطح روی میز که سطح بازی نامیده می‌شود، باید به صورت مستطیل بوده طول آن ۲٫۷۴ متر و عرض آن ۱٫۵۲۵ متر باشد. این میز که در سطح افقی قرار می‌گیرد باید ۷۶ سانتیمتر از زمین ارتفاع داشته باشد. سطح مؤثر بازی کناره‌های عمودی میز را در برنخواهد گرفت. سطح بازی می‌تواند از هر جنسی ساخته شود با این شرط که وقتی یک توپ استاندارد در هر قسمت میز از ارتفاع ۳۰ سانتیمتری رها شود به اندازه
قسمت میز از ارتفاع ۳۰ سانتیمتری رها شود به اندازه ۲۳ سانتیمتر به سمت بالا جهش داشته باشد. سطح بازی باید دارای رنگی یکنواخت به صورت تیره و مات و بدون بازتاب نور باشد و خط سفید کناری به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد طول (لبهٔ ۲/۷۴ متری) و خط سفید انتهایی به عرض ۲ سانتیمتر در امتداد عرض (لبهٔ ۱٫۵۲۵ متری) کشیده می‌شود. سطح بازی به‌وسیلهٔ یک تور عمودی به دو قسمت مساوی تقسیم می‌شود. این تور موازی با خطوط انتهایی و به‌طور یکنواخت از یک طرف میز به طرف دیگر آن کشیده می‌شود. در بازی‌های دو نفره، هر زمین به وسیلهٔ یک خط
در بازی‌های دو نفره، هر زمین به وسیلهٔ یک خط میانی سفید رنگ به عرض ۳ میلی‌متر به دو قسمت مساوی به نام «نیم زمین» تقسیم می‌شود. این خط میانی به موازات خطوط کناری کشیده خواهد شد و باید جزئی از نیم زمین سمت راست محسوب شود. مجموعهٔ تور. مجموعهٔ تور شامل تور، ضمائم آن، پایه‌های مربوط و گیره‌هایی است که مجموعهٔ تور را به میز متصل می‌کند. تور باید به‌وسیلهٔ طنابی که طرفین آن به دوپایهٔ عمودی به ارتفاع ۱۵٫۲۵ سانتیمتر بسته شده متصل شود و حد خارجی این دوپایه نیز باید ۱۵٫۲۵ سانتیمتر خارج از خط کناری میز باشد. بخش
۱۵٫۲۵ سانتیمتر خارج از خط کناری میز باشد. بخش بالای تور در سرتاسر طول آن باید ۱۵٫۲۵ سانتیمتر از سطح بازی ارتفاع داشته باشد. بخش پایین تور، در سرتاسر طول آن باید تا حد امکان به سطح بازی نزدیک بوده و قسمت‌های انتهایی دو طرف تور نیز تا حد امکان نزدیک و چسبیده به میله‌های نگهدارندهٔ تور باشد. توپ. توپ باید کروی شکل و قطر آن ۴۰ میلی‌متر باشد. وزن توپ باید ۲٫۷ گرم باشد. جنس توپ باید از پلیمری غیرسلولوئیدی یا مواد پلاستیکی مشابه و رنگ آن سفید مات یا نارنجی مات و بدون انعکاس نور باشد. توپ دارای ضریب ارتجاعی ۰٫۹۴
بدون انعکاس نور باشد. توپ دارای ضریب ارتجاعی ۰٫۹۴ بوده و در مقابل ضربه‌های محکمی که نزدیک به ۱۸۰ کیلومتر بر ساعت سرعت به آن می‌دهد به خوبی مقاوم است. به‌دلیل جلوگیری از خطرات مادهٔ سلولوئید تمام مسابقات فدراسیون جهانی از سال ۲۰۱۴ با توپ‌های پلاستیکی به قطر ۴۰ میلی‌متر با جنس مواد پی‌وی‌سی پلاستیکی و با همان وزن ۲٫۷ گرم انجام می‌شود. انتخاب رنگ توپ با توجه به رنگ میز و محیط اطراف آن انجام می‌شود. برای مثال، یک توپ سفید، روی میز سبز یا آبی راحت‌تر از روی میز خاکستری دیده می‌شود. سازندگان توپ، عموماً کیفیت
خاکستری دیده می‌شود. سازندگان توپ، عموماً کیفیت توپ را با سیستم رتبه‌بندی ستاره نشان می‌دهند. ستاره‌های روی توپ معمولاً از یک تا سه هستند، که سه ستاره دارای بالاترین درجهٔ کیفیت است. از آنجایی که این سیستم در بین سازندگان، روشی است استاندارد ندارد نیست، تنها راهی که می‌توان از توپ‌ها در رقابت‌های رسمی استفاده کرد، علامت تأیید فدراسیون جهانی (ITTF) است. (تأیید ITTF روی توپ‌های مورد تأیید چاپ می‌شود). تا پیش از پایان بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ توپ‌ها ۳۸ میلی‌متری بودند و پس از این مسابقات، توپ ۴۰
۳۸ میلی‌متری بودند و پس از این مسابقات، توپ ۴۰ میلی‌متری به‌عنوان توپ استاندارد معرفی شد. این موضوع باعث بروز اختلافاتی شد؛ مثلاً ولادیمیر سامسونوف، نفر شمارهٔ ۱ رنکینگ جهانی در آن زمان، تهدید کرد که از جام جهانی ۲۰۰۰ که قرار بود در آن برای نخستین بار از توپ جدید ۴۰ میلی‌متری استفاده شود کناره‌گیری خواهد کرد. راکت. راکت می‌تواند به هر شکل، اندازه و وزن مورد استفاده قرار گیرد اما تیغهٔ (چوب) آن باید صاف و محکم باشد. حداقل ۸۵٪ از ضخامت تیغهٔ راکت (چوب راکت) باید از چوب طبیعی باشد. یک لایهٔ چسبانک در میان
باید از چوب طبیعی باشد. یک لایهٔ چسبانک در میان تیغهٔ راکت می‌تواند به کمک مواد الیافی مانند الیاف کربن، الیاف شیشه یا کاغذ فشرده، محکم و تقویت شود اما این لایه نباید ضخیم‌تر از ۵٫۷ درصد کل ضخامت یا ۵۳٫۰ میلی‌متر باشد (در این محاسبه هر کدام عدد کمتری باشد در نظر گرفته می‌شود). هر طرف تیغه یا چوب راکت که برای ضربه زدن به توپ مورد استفاده قرار می‌گیرد باید از جنس لاستیک معمولی عاجدار که عاج آن‌ها به طرف بیرون است پوشیده شود که در این صورت ضخامت کل آن به انضمام چسب نباید از ۲ میلی‌متر تجاوز کند، یا از جنس
چسب نباید از ۲ میلی‌متر تجاوز کند، یا از جنس لاستیک دولایه با عاج‌های به طرف داخل یا خارج بوده که ضخامت کل آن به انضمام چسب نباید از ۴ میلی‌متر بیشتر باشد. لاستیک عاجدار معمولی عبارت است از یک لاستیک بدون منفذ از نوع طبیعی یا مصنوعی که عاج‌های آن به‌طور یکنواخت قرار گرفته‌اند. تراکم این عاج‌ها نباید کمتر از ۱۰ عاج و بیشتر از ۳۰ عاج در هر سانتیمتر مربع باشد. لاستیک دولایه عبارت است از یک لایه اسفنج منفذدار که با یک لایهٔ بیرونی لاستیک عاجدار معمولی با ضخامت حداکثر ۲ میلی‌متر پوشیده شده است. تیغهٔ راکت،
حداکثر ۲ میلی‌متر پوشیده شده است. تیغهٔ راکت، لایهٔ بین آن، لایه‌های پوشش یا لایه‌های چسب بین آن که در قسمتی از راکت قرار داشته باشند که ضربه‌ها با آن زده می‌شود، باید یکنواخت بوده و دارای ضخامت یکسانی باشند. سطح رویه یک طرف راکت یا سطح تیغهٔ راکت که رویه نداشته باشد، باید به رنگ قرمز روشن و مات و طرف دیگر آن سیاه باشد. عدم یکنواختی در سطح رویهٔ راکت حتی به صورت جزئی یا عدم یکنواختی در رنگ آن که به دلیل ضربه خوردن یا ساییدگی رخ داده باشد مجاز است مشروط بر آنکه منجر به تغییر در کل خصوصیات سطح رویهٔ راکت
آنکه منجر به تغییر در کل خصوصیات سطح رویهٔ راکت نشود. در آغاز هر مسابقه و هر زمان که در طول مسابقه، بازیکن راکتش را عوض کند باید راکتی که می‌خواهد از آن استفاده کند به حریفش و داور نشان دهد و اجازهٔ امتحان کردنش را نیز به آنان بدهد.
توپ جسمی است که معمولاً گِرد و گاهی تخم مرغی شکل است و کاربردهای گوناگونی دارد. این وسیله در بسکتبال، فوتبال،والیبال،تنیس،هندبال،راگبی،فوتبال آمریکایی،سپک تاکرا و...استفاده می شود کاربرد دارد. در این بازی‌ها، وضعیت بازی به محل قرارگیری توپ و اینکه آیا به بازیکنان برخورد می‌کند یا توسط بازیکنان به آن ضربه زده می‌شود یا خیر، وابسته‌است. همچنین از توپ در فعالیت‌های ساده‌تری مانند تیله‌بازی یا حرکت‌های نمایشی استفاده می‌شود. توپ‌هایی که از مواد بسیار سخت و مقاوم ساخته شده باشند کاربرد مهندسی دارند و از آن‌ها
ساخته شده باشند کاربرد مهندسی دارند و از آن‌ها هنگامی که می‌خواهیم کمترین میزان اصطکاک را داشته باشیم، استفاده می‌شود. غلتک‌ها از این دسته‌اند. همچنین در اسلحه‌های باروت دار، از توپ‌های سنگی وفلزی به عنوان پرتابه استفاده می‌شود. امروزه توپ‌های زیادی از جنس کائوچو پیدا می‌شود اما این توپ در خارج از قارهٔ آمریکا پیش از سفر کریستف کلمب کاملاً ناشناخته بود. اسپانیایی‌ها نخستین اروپاییانی بودند که توپی را می‌دیدند که کائوچویی است و جهش دارد. این گونه از توپ در دوران پیشاکلمبی در بازی‌های توپی آن منطقه کاربرد
دوران پیشاکلمبی در بازی‌های توپی آن منطقه کاربرد داشت. در دیگر نقاط جهان توپ‌ها بیشتر از پوست یا آبدان حیوانات که با مواد گوناگون پر شده بود، ساخته می‌شد. چون توپ آشناترین جسم گرد برای انسان‌ها است، هرگاه بخواهیم جسم گِرد یا نیمه گِردی را توصیف کنیم از واژهٔ «توپ» برایش استفاده می‌کنیم.
امتیاز ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سورس ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
آبشُش یا برانشی در فارسی تاجیکستان غَلسَمَه نوعی اندام تنفسی است که در بسیاری از جانوران آبزی، از جمله بعضی از کرم‌ها، تقریباً تمام سخت پوستان، بعضی از لاروهای حشرات، همهٔ ماهیان و شمار اندکی از دوزیستان وجود دارد و جهت تنفس آبششی به کار برده می‌شود. بافت آبشش شاخه شاخه یا پر مانند، و به ویژه در نزدیکی سطح، سرشار از رگ‌های خونی است. این ساختار، تبادل اکسیژن و دی‌اکسید کربن را با آب پیرامون آبزی تسهیل می‌کند. آبشش‌ها یا درون حفره‌هایی در بدن جانور محصورند که آب برای تبادل گازها با فشار از آنجا گذرانده می‌شود
برای تبادل گازها با فشار از آنجا گذرانده می‌شود یا اینکه همچون زائده‌ای از بدن جانور بیرون زده‌اند و در آب قرار می‌گیرند. طرز کار. اکسیژن محلول در آب از درون دیواره‌های نازک آبشش‌ها می‌گذرد و وارد خون می‌شود. سپس، آب از راه شکاف‌های آبشش خارج می‌شود.
هافبک یا بازیکن میانی ، در فوتبال، بازیکنی است که جایگاه آن میان مدافع و مهاجم است. برخی از هافبک‌ها گرایش دفاعی دارند با قدرت بدنی بالا و پرس در پست هافبک دفاعی، گروهی در کمربند میانی زمین بازی می‌کنند با دقت پاس بالا و بازیسازی، گروهی با سرعت و استارت بالا و سانترهای خوب به عنوان هافبک کناره‌ها، گروهی گرایش هجومی دارند و هم به‌عنوان مهاجم کاذب و بازیکن آزاد حق بازی در همه مناطق میانی زمین را دارند. و انتونی جیکوب دوس سانتوس هم که از هافبک‌های پر افتخار است. بیشتر مربیان از دست کم ۳ بازیکن به عنوان هافبک
بیشتر مربیان از دست کم ۳ بازیکن به عنوان هافبک تخصصی در ترکیب بهره می‌برند که نقش اصلی آن، تخریب بازی‌سازی تیم حریف است؛ در حالی که ممکن است با افزایش هافبک‌ها پست‌های گوناگونی بگیرند. مربیان در ترکیب ۱_۵_۴ به‌طور معمول از همه هافبک‌ها، و در سیستم ۳ _۳_۴ از ۳ مهاجم کاذب (هافبک هجومی) استفاده می‌کنند که تیم ملی اسپانیا با عنوان "تیکی تاکا" یا فوتبال بدون مهاجم، صاحب سبک در فوتبال دانسته شده است. هافبک میانی. هافبک میانی یا هافبک مرکزی بازیکنی است که تقریباً وظایف دفاعی و هجومی وی با هم برابرند، در زمانی که
وظایف دفاعی و هجومی وی با هم برابرند، در زمانی که مالکیت توپ در اختیار تیم خودی است، نقش هجومی می‌گیرد و رو به جلو حرکت می‌کند تا توپ را به خط حمله و مهاجمان برساند، همچنین برخی از این بازیکنان توانایی شوت‌زنی دارند و می‌توانند توپ را از پشت محوطه جریمه به سمت دروازه حریف شوت کنند. در حالی که اگر توپ در اختیار تیم رقیب باشد به عقب بر می‌گردند تا به مدافعان کمک، و در توپ‌گیری شرکت کنند. این هافبک‌ها معمولاً بیشترین آمار پاس صحیح را در هر مسابقه دارند و عموماً با پاس تو عمق مهاجمان را صاحب توپ می‌کنند مانند