payamvha/North_RAG huggingface dataset:
جمله دانشنامه آتنولوگ آن را شاخه‌ای از زبان‌های کردی می‌دانند اما با این حال برخی نیز آن را زبانی مستقل و یا گویشی از زبان لری میدانند. برخی نیز لکی را بازماندهٔ فارسی باستان میدانند. ایرانیکا و همچنین گلاتولوگ لکی را شاخه ایی از زبان های کردی میدانند. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی نیز، لکی را لهجه ایی از زبان کردی دانسته است. در فرهنگ دهخدا، لکی، «لهجه ای از زبان کردی که مردم هرسین و کوهدشت و توابع بدان سخن گویند.» تعریف شده است. برخی از زبانشناسان لکی را در شاخه کردی جنوبی طبقه‌بندی کرده‌اند. برخی از منابع
شاخه کردی جنوبی طبقه‌بندی کرده‌اند. برخی از منابع زبان‌شناسی لکی را در شاخه زبان‌های کردی از شاخه زبان‌های ایرانی‌تبار غربی قرار داده‌اند. اما به تازگی برخی از زبانشناسان رویکرد جدیدی را در این مورد آغاز کرده‌اند که دربارهٔ طبقه‌بندی لکی به عنوان یکی از گویش های زبان کردی یا یکی از زبان های کردی ابهام دارد. فرامرز شهسواری زبان لکی را یک شاخهٔ مستقل زبان‌های ایرانی در گروه شمال غربی و جدا از کُردی و لُری می‌داند. همچنین محمد دبیرمقدم در کتاب رده‌شناسی زبان‌های ایرانی لکی را به عنوان زبانی مستقل و جدا از
ایرانی لکی را به عنوان زبانی مستقل و جدا از کُردی و لُری طبقه‌بندی کرده‌است. در کتاب فرهنگ و واژه‌نامهٔ لکی کیان به نقل از کتاب جغرافیای نظامی ایران آمده: «زبان لکی از زبان‌های فارسی قدیم ایران می‌باشد که به علت کوهستانی بودن جایگاه آن مردم، از نفوذ واژه‌های بیگانه محفوظ مانده‌است.» راولینسون لکی را مشتق شده از فارسی باستان میدانست که همزمان با زبان پهلوی به صورت جداگانه صحبت شده است. ویلیام فرالی، لکی را شاخه‌ای از زبان لری می‌داند. در کتاب شاعران پارسی گوی لک نیز، از لکی به عنوان بازمانده فارسی باستان
گوی لک نیز، از لکی به عنوان بازمانده فارسی باستان یاد شده است. احسان یارشاطر زبان شناس ایرانی در کتاب زبانها و لهجه‌های ایرانی، لکی را یکی از لهجه های زبان لری می‌داند. مهرداد ایزدی و نادر انتصار لکی را گویشی از گورانی و گورانی را زیر‌شاخه زبان کُردی میدانند. هر چند که از سدهٔ بیستم به بعد، برخی از زبان شناسان، خود گورانی را یک زبان مستقل و جدا از کُردی طبقه بندی کرده اند. زبان لکی در مرداد ماه ۱۳۹۶ با در خواست استان لرستان به عنوان یک زبان ایرانی ثبت ملی شد. زبان لکی یکی از زبان‌های بسیار قدیمی است. تعداد
زبان لکی یکی از زبان‌های بسیار قدیمی است. تعداد واژه‌ها در این زبان را تا ۳۰ هزار واژه اعلام کرده‌اند. در زبان لکی کنونی هنوز بسیاری از لغات، اصطلاحات و واژه‌های موجود در زبان اوستا به همان شکل اولیه بدون هیچ تغییری رایج و معمول هستند. لکی زبانی است تقریباً منظوم و مملو از اشعار، ضرب‌المثل‌ها، تمثیل‌ها، افسانه‌ها و بسیاری از کلمات و جملات آن دارای اوزان عروضی است، با این تفاوت که شعر لکی همه‌جا ۱۰هجایی است، اما گاهی ۸ و ۱۲هجایی نیز دارد. زبان و ادبیات لکی در معرض فراموشی و آسیب جدی است. رسم‌الخط واحدی در
در معرض فراموشی و آسیب جدی است. رسم‌الخط واحدی در نوشتار برای زبان لکی وجود ندارد. عبدالعلی میرزانیا کارشناس، شاعر و پژوهشگر زبان لکی می‌گوید: واژه‌های زبان لکی در معرض فراموشی قرار دارند که این موضوع هشداری جدی برای مقابله با آسیب رسیدن به این زبان کهن است. زبان گیلکی. مردم گیلک زبان با گویش‌های مختلف سخن می‌گویند که ریشه در زبان‌های ایران باستان دارد. بررسی‌هایی نشان می‌دهد زبان گیلکی در خطر است و پدران و مادران گیلک‌زبان به خصوص در شهرهای گیلک‌نشین اصرار دارند فرزندانشان فارسی صحبت کنند. این عامل، با
دارند فرزندانشان فارسی صحبت کنند. این عامل، با کاهش دانسته‌های واژگان گیلک زبان‌ها، از یک سو باعث اختلال در فرایند زایش واژگانی و دستوری گیلکی می‌شود و از سوی دیگر با تشدید دو زبانه شدن گیلکی و استفاده اجباری گیلک‌ها از واژگان فارسی در گفتگوهایشان، فرایند مرگ تدریجی گیلکی را شتاب می‌دهد. دکتر مریم‌سادات فیاضی عضو هیئت علمی زبان و ادبیات پژوهشکده گیلان‌شناسی با اشاره به اینکه بنابر اعلام مؤسسه مکس پلانک، زبان گیلکی دومین زبان ایرانی در معرض خطر است، گفت: گیلکی را می‌توان در طبقه‌ای میان «آسیب‌پذیر» و «به
را می‌توان در طبقه‌ای میان «آسیب‌پذیر» و «به شدت در معرض خطر» جای داد. بر اساس اطلس زبان‌های در معرض خطر یونسکو، زبان‌های جهان را می‌توان در شش طبقه «سالم»، «آسیب‌پذیر»، «نسبتاً در معرض خطر»، «به شدت در معرض خطر»، «بحرانی» و «منقرض‌شده» جای داد. «زبان‌های سالم» گویشورانی دارد که زبان‌شان را از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌کنند، «زبان‌های آسیب‌پذیر» شامل زبان‌هایی است که گویشوران خردسالش در برخی از مناطق و در پاره‌ای موقعیت‌های خاص به آن سخن می‌گویند، «زبان‌های در معرض خطر» شامل دسته‌ای است که کودکان آن زبان
در معرض خطر» شامل دسته‌ای است که کودکان آن زبان را به عنوان زبان مادریشان در خانه نمی‌آموزند، «زبان‌های به شدت در معرض خطر» به زبان‌هایی گفته می‌شود که گویشورانشان افراد کهنسال هستند و اگر چه نسل جوان‌تر (پدرها و مادرها) کاملاً آن را متوجه می‌شوند اما آن را به کودکان خود نمی‌آموزند، گویشوران «زبان‌های بحرانی» کهنسالانی هستند که در بافت‌هایی خاص به زبان خود تکلم می‌کنند و «زبان‌های منقرض‌شده» گویشور ندارند. با توجه به تقسیم‌بندی پیش‌گفته گیلکی را می‌توان در طبقه‌ای میان «آسیب‌پذیر» و «به شدت در معرض خطر»
طبقه‌ای میان «آسیب‌پذیر» و «به شدت در معرض خطر» جای داد. زبان مازندرانی. محدوده جغرافیایی فعلی زبان مازندرانی (طبری) از مرز گیلان در غرب تا دشتهای گرگان در شرق امتداد دارد. مرز جنوبی زبان مازندرانی تا حدودی ناشناخته است و این زبان فراتر از رشته کوه البرز، شامل فیروزکوه و دماوند می‌شود و تمام مسیر جنوب به حومه تهران در شمیرانات، لواسانات، رودهن و غیره را در بر می‌گیرد. روستای ولاترو استان البرز که گویش آن توسط لامبتون (۱۹۳۸) ضبط شده است نیز گویشی از زبان مازندرانی می‌باشد. در حاشیه جنوب شرقی مازندران،
مازندرانی می‌باشد. در حاشیه جنوب شرقی مازندران، مجموعه ای از شهرها دراطراف شهر سمنان مانند سنگسر (مهدی شهر)، سرخه، لاسجرد، افتر وجود دارد که گویش آن دارای خصوصیات مشترک قابل توجهی با زبان مازنی است به خصوص گویش شهمیرزادی که گونه ای از زبان مازندرانی است. زبان مازنی تنها در کشور ایران تکلم می‌شود. زبان مازندرانی از خرده‌زبان‌های در خطر مرگ است. محمد صالح ذاکری پژوهشگر زبان مازندرانی نسبت به خطر نابودی این زبان کهن دارای ریشه هندی اروپائی هشدار داد و گفت که بر اساس نتایج یک تحقیق ۶۰ درصد خانواده‌های
گفت که بر اساس نتایج یک تحقیق ۶۰ درصد خانواده‌های مازندرانی در جمع خانوادگی هم به زبان فارسی مکالمه می‌کنند. او در نشستی با موضوع آینده زبان مازندرانی افزود: رغبت نداشتن خانواده‌های مازندرانی برای آموزش زبان بومی به فرزندانشان، مهم‌ترین علت به خطر افتادن زبان مازندرانی است. وی محدود شدن حوزه کاربرد، تأثیر زبان‌های دیگر و دلسردی و نداشتن اعتماد به نفس کاربران در استفاده از زبان مادری را از دیگر عوامل تهدیدکننده زبان مازندرانی برشمرد. ذاکری با بیان اینکه نگرش مثبتی به زبان مازندرانی در خانواده‌ها وجود ندارد،
مثبتی به زبان مازندرانی در خانواده‌ها وجود ندارد، گفت: این نگرش منفی در دختران بیشتر از پسران و در کودکان و نوجوانان بیشتر از بزرگسالان است. زبان تالشی. زبان تالشی نام یک گروه زبانی، از زبان‌های ایرانی شمال غربی است. زبان تاتی نزدیک‌ترین زبان از زبان‌های ایرانی شمال غربی، به زبان تالشی است؛ به گونه‌ای که برخی منبع‌های زبان‌شناسی، مانند اتنولوگ، این دو را یک گروه زبانی دانسته‌اند. طبق اعلام اطلس زبان‌های جهان این زبان در خطر انقراض قرار دارد. زبان تاتی. تات‌های ایران به زبان تاتی سخن می‌گویند. از دستهٔ
تات‌های ایران به زبان تاتی سخن می‌گویند. از دستهٔ زبان‌های ایرانی شاخه شمال غربی است. گویش‌های این زبان روزگاری از آذربایجان تا شمال خراسان گسترده بود ولی امروزه با ترک‌زبان و فارسی‌زبان شدن بخشی از شمال‌باختری ایران تنها جزیره‌هایی از گویش‌های تاتی در منطقه به جا مانده است. طبق اعلام اطلس زبان‌های جهان این زبان در خطر انقراض قرار دارد. زبان‌های کومشی. زبان‌های کومشی گروهی از زبان‌های ایرانی شاخهٔ شمال غربی و زیرمجموعه زبان‌های حاشیه دریای خزر هستند. که در استان سمنان توسط مردم سمنانی گویش می‌شود. زبان‌های
سمنان توسط مردم سمنانی گویش می‌شود. زبان‌های کومشی مرز انتقال بین گویش‌های حاشیه دریای خزر با زبان‌های ایران مرکزی می‌باشد. برخی از این گویش‌ها مانند سنگسری و افتری تحت تأثیر زبان مازندرانی هستند. در منابع شش زبان جزو این گروه ذکر شده است، که بر سر گویش بودن برخی از آنان اختلاف وجود دارد. زبان بلوچی. زبان بلوچی از زبان‌های ایرانی شمال باختری است و با زبان‌های تاتی، کردی، گیلکی و تالشی نزدیکی زیادی دارد. بلوچی بیشتر رابطه نزدیکی با زبان پارتی تا زبان پارسی میانه دارد برای همین به نظر می‌رسد گویشوران این
میانه دارد برای همین به نظر می‌رسد گویشوران این زبان در گذشتهٔ دور از نواحی شمالیِ ایران امروزی به بلوچستان کنونی کوچیده باشند. سخنگویان بلوچی احتمالاً نخست در حاشیه دریای خزر می‌زیستند و در حدود قرن ۴ق/۱۰م به مناطقی که اکنون هستند مهاجرت کردند. زبان عربی. زبان عربی خوزستانی گویشی از زبان عربی و بسیار نزدیک به لهجه عربی بین‌النهرینی است که در جنوب غرب ایران به ویژه استان خوزستان و نواحی جنوبی استان ایلام توسط مردم عرب بدان تکلم می‌شود. زبان اچمی. زبان اصلی که در لارستان صحبت می‌شود به نام یا اچُمی است که
که در لارستان صحبت می‌شود به نام یا اچُمی است که به نام های لاری یا خودمونی شناخته می‌شود. این زبان یکی از زبان‌های ایرانی جنوب غربی و از زیر شاخه های زبان پارسی میانه است. زبان لارستانی وام‌واژه‌های عربی کمی دارد و بسیار خالص‌تر از زبان فارسی و جدا از زبان فارسی است. این زبان، حداقل دارای پنج گویش لاری، بستکی، خنجی، اوزی و گراشی است. وضعیت زبان‌های اقلیت در ایران. زبان ارمنی. اقتباس زبان ارمنی از زبان‌های ایرانی بیشتر به زبان پهلوی اشکانی در دوره اشکانیان بازمی‌گردد. بعضی از کلمات پهلوی اشکانی یا ساسانی
بازمی‌گردد. بعضی از کلمات پهلوی اشکانی یا ساسانی در زبان ارمنی حفظ شده و هنوز به کار برده می‌شوند در صورتی که در فارسی کنونی آن کلمات دیگر کاربرد ندارند. به این ترتیب می‌توان از طریق زبان ارمنی برخی از واژه‌های متروک و منسوخ پهلوی را یافت. تعدادی واژه در زبان ارمنی وجود دارد که مشابه آن در زبان پهلوی موجود است ولی در زبان فارسی کنونی از آن‌ها استفاده نمی‌شود. زبان ارمنی امانت دار صدیقی برای این واژه‌های اصیل پهلوی بوده است. زبان گرجی. زبان گرجی تنها در بین عده محدودی از گرجی‌های ایران رواج دارد. آن‌ها
بین عده محدودی از گرجی‌های ایران رواج دارد. آن‌ها گروهی از مردم گرجی و یکی از قومیت‌های ساکن ایران هستند که نیاکان آن‌ها اغلب به دلیل مقاومت در برابر پادشاهان ایران، از وطن خود گرجستان، به ایران تبعید می‌شدند. به‌طوری‌که در طول حکومت سلسله‌های صفویه، افشاریه و قاجاریه حدود سیصد هزار گرجی در قزوین، گیلان، مازندران، گلستان، اصفهان، فارس، خراسان، تهران و یزد ساکن شده‌اند. امروزه پس از گذشت حدود سه سده، تنها صد هزار تَن از آنان قابل شناسایی هستند که از این میان برخی از گرجی‌های مناطقِ ساحلیِ شمالِ ایران با حفظ
برخی از گرجی‌های مناطقِ ساحلیِ شمالِ ایران با حفظ برخی از عناصر فرهنگی خود یعنی لباس، رقص، موسیقی، آشپزی و معماری شناخته می‌شوند و همچنین بعضی از گرجی‌های مناطقِ کوهستانیِ غربِ اصفهان به واسطهٔ گویش به زبان گرجی قابل شناسایی هستند. زبان آشوری. زبان آشوری توسط آشوریان ایران در کنار زبان فارسی به کار می‌رود. زبان چرکسی. چرکس‌ها در ایران قادر به سخن گفتن به زبان چرکسی نیستند و به زبان فارسی سخن می‌گویند. چرکس‌ها پس از گرجی‌ها، دومین گروه بزرگ قفقازی در ایرانشهر هستند. زبان های ناخچی ناخچی های ایران مخصوصا
هستند. زبان های ناخچی ناخچی های ایران مخصوصا چچنی ها قادر به صحبت به زبان چچنی خود نیستند و چچنی ها کوچکترین گروه قفقازی ساکن در ایران هستند .
نشر کتاب دانشگاهی فعالیت رسمی خود را از سال ۱۳۷۶ آغاز کرده. و مهم‌ترین هدف‌های آن عبارتند از نشر حرفه‌ای کتاب دانشگاهی و توزیع سراسری کتاب در ایران.. مؤسسان این انتشارات در اوایل دهه ۶۰ با هدف نشر و توزیع کتاب‌های حوزه عمومی، مؤسسات انتشارات شفا و توزیع گل‌پخش را بنیان نهادند و بعدها با سمت‌گیری به‌سوی تولید و توزیع کتاب‌های دانشگاهی، ابتدا کانون کتاب دانشگاهی و سپس در سال ۱۳۷۶ نشر کتاب دانشگاهی را تأسیس کردند.. نشر کتاب دانشگاهیبرای ایجاد تحول در ساختار خود، اقدام به تشکیل سازمان حرفه‌ای نشر و واحدهای
خود، اقدام به تشکیل سازمان حرفه‌ای نشر و واحدهای پذیرش، متن‌آفرینی و تولید فنی متون دانشگاهی کرده است. تاکنون برخی از آثار منتشرشده این مؤسسه به‌عنوان کتاب برگزیده شناخته شده‌اند.. این مؤسسه، علاوه بر چاپ و انتشار کتاب تخصصی، از فعالان و پیشگامان توزیع کتاب دانشگاهی به‌شمار می‌رود. سازمان توزیع مؤسسه هم‌اکنون بیش‌از شش هزار عنوان کتاب در سراسر کشور توزیع می‌کند.. در تاریخ ۲۰ تیر ۱۳۹۳، کتاب فروشی اینترنتی فردا به صورت کامل به انتشارات نشر کتاب دانشگاهی واگذار گردید، و به مدیریت امید پایدار وارد مرحله جدیدی
گردید، و به مدیریت امید پایدار وارد مرحله جدیدی از فعالیت خود شد.. نشر کتاب دانشگاهی به مدیر مسئولی خانم انسیه مستغنی یزدی و مدیر عاملی مهندس مسعود پایدار از اعضای هیأت مؤسس انجمن فرهنگی ناشران دانشگاهی می باشد. زمینه‌های فعالیت کنونی نشر کتاب دانشگاهی عبارتند از: مهندسی، علوم‌پایه، معماری، مدیریت، اقتصاد و حسابداری.
شرکت هواپیمایی کارون که در گذشته با نام شرکت هواپیمایی نفت ایران شناخته می‌شد شرکت هواپیمایی چارتری ایرانی است، که دفتر مرکزی آن در شهر اهواز قرار دارد. این شرکت هواپیمایی به صورت باربری و مسافربری فعالیت می‌کند. تاریخچه. هواپیمایی نفت به عنوان قدیمی‌ترین شرکت هواپیمایی غیرنظامی ایران، حدود ۸۵ سال پیش با نام خدمات هوایی نفت پا به عرصه فعالیت گذاشت و از سال ۱۳۷۲ تا سال ۱۳۸۸ با نام شرکت حمل‌ونقل هوایی ایران به فعالیت خود ادامه می‌داد، اما از آذر ماه سال ۱۳۸۸ به شرکت هواپیمایی نفت، تغییر نام داد. مالک اصلی این
شرکت هواپیمایی نفت، تغییر نام داد. مالک اصلی این هواپیمایی شرکت سرمایه‌گذاری صندوق بازنشستگی صنعت نفت می‌باشد. این هواپیمایی در حدود ۵۲۰ کارمند دارد. در تابستان سال ۱۳۹۶ نام این شرکت از هواپیمایی نفت به کارون تغییر پیدا کرد تا کار واگذاری و فروش این شرکت توسط شرکت سرمایه‌گذاری صندوق بازنشستگی صنعت نفت (اوپیک) انجام شود. ناوگان. ناوگان هواپیمایی کارون بشرح ذیل است: میانگین عمر ناوگان هواپیمایی کارون ۲۹ سال است.
کوتولهٔ سیاه به باقیماندهٔ یک کوتوله سفید می‌گویند. سفید بودن یک کوتوله از دمای ناشی از فشرده شدن آن به وجود می‌آید. اما فرضیه‌هایی وجود دارند که طبق آنها، کوتوله سفید تا ابد نمی‌تواند به رمبش ادامه دهد و به تدریج تندی رمبش آن کم شده و پس از مدتی کوتولهٔ سفید به کلی از رمبش باز می‌ایستد. با کند شدن و سرانجام بازایستادن کوتوله سفید از رمبش، دمای لازم برای تابش کوتوله سفید به تدریج رو به زوال گذاشته و کوتوله سفید کم‌نور شده و بالاخره تبدیل به جسمی به نام کوتوله سیاه می‌شود. در حال حاضر هیچ کوتولهٔ سیاهی در
سیاه می‌شود. در حال حاضر هیچ کوتولهٔ سیاهی در کیهان وجود ندارد، زیرا هنوز سن کیهان به قدری زیاد نشده که کوتوله‌های سفید فرصت تبدیل شدن به کوتوله‌های سیاه را پیدا کنند. مدت زمانی بسیار طولانی را باید گذشت تا شاهد وقوع یک کوتوله سیاهی را در کهکشانمان باشیم. سرنوشت خورشید. پس از تمام شدن هیدروژن در هسته خورشید و گذر از ۸ میلیارد سال و تبدیل شدن خورشید به غول سرخ، سپس کوتوله سفید، به آرامی خورشید گرما و نور خود را از دست می دهد و سپس دیدن خورشید با چشم غیرمسلح ممکن نخواهد بود، هنگامی که خورشید به کوتوله سیاه
ممکن نخواهد بود، هنگامی که خورشید به کوتوله سیاه تبدیل شود حتی اگر جاذبه آن مشهود باشد نمی توان آن را دید. طبق تخمین ها خورشید حدود ۱ کوادریلون سال (۱۰ به توان ۱۵) دیگر تبدیل به کوتوله سیاه میشود.
سه پادشاهی کره ؛ به دوره ای از سده نخست پیش از میلاد تا سده هفتم میلادی اشاره دارد که در آن سه پادشاهی گوگوریو، بکجه و شیلا به امپراتوری‌های متمرکز در منچوری و شبه‌جزیره کره تبدیل شدند. با سقوط بکجه (۶۶۰ میلادی) و گوگوریو (۶۶۸ میلادی) توسط نیروهای متحد شیلا و تانگ، شیلای متحد در بخش جنوب مرکزی شبه جزیره کره تأسیس شد و پادشاهی بالهه در شمال تأسیس شد و به دوره دولت‌های شمالی و جنوبی انتقال یافت. از پادشاهی شمالی و جنوبی دوره ای که به عنوان دوران اوج هر کشور در نظر گرفته می‌شود، سده چهارم بکجه، سده پنجم
در نظر گرفته می‌شود، سده چهارم بکجه، سده پنجم گوگوریو و سده ششم شیلا است. برخی از مورخان بر این باورند که این سه پادشاهی در واقع تأسیس شدند و دوره سه پادشاهی پس از سقوط بویو، مبدأ گوگوریو و بکجه، در سال ۴۹۴ میلادی، و از سال ۵۶۲ میلادی، زمانی که گایا سقوط کرد، تا سال ۶۶۰ زمانی که شیلا، بکجه را فتح کرد، توسعه یافت تنها ۱۰۰ سال به طول انجامید، اصطلاحات «دوره پنج پادشاهی» یا «دوره چهار پادشاهی» از جمله بویو و گایا، گاهی اوقات استفاده می‌شود. این سه پادشاهی کل شبه‌جزیره کره و تقریباً نیمی از منچوری (شمال شرقی
شبه‌جزیره کره و تقریباً نیمی از منچوری (شمال شرقی چین امروزی و بخش‌های کوچکی از خاور دور روسیه) را کنترول می‌کردند. گوگوریو نیمه شمالی شبه‌جزیره کره و شبه‌جزیره لیائودونگ و همچنین منچوری را کنترل می‌کرد. بکجه و شیلا نیمه جنوبی شبه‌جزیره کره را کنترول می‌کردند. پادشاهی‌های جزیره‌ای تامنا و اوسان به ترتیب تابع بکجه و شیلا بودند. هر سه پادشاهی فرهنگ و زبان مشابهی داشتند. بکجه و گوگوریو اسطوره‌های بنیانگذاری مشترکی داشتند که از بویو سرچشمه می‌گرفتند. بودیسم که در سده سوم میلادی از هند از طریق تبت و چین وارد
در سده سوم میلادی از هند از طریق تبت و چین وارد کره شد، به دین رسمی تمام اجزای سه پادشاهی تبدیل شد و با گوگوریو در سال ۳۷۲ میلادی شروع شد. سه پادشاهی کره همگی بر خلاف نخبگان ادبی چین، اشراف جنگجو داشتند. این دوره در سده هفتم میلادی، پس از اتحاد شیلا با دودمان تانگ و متحد کردن شبه‌جزیره کره برای اولین بار در تاریخ، به پایان رسید. پس از سقوط بکجه و گوگوریو، تانگ یک دولت نظامی کوتاه مدت برای اداره بخش‌هایی از شبه‌جزیره کره تأسیس کرد. وفاداران گوگوریو و بکجه به شیلا پیوستند و برای تسلط بر شبه‌جزیره کره با تانگ
شیلا پیوستند و برای تسلط بر شبه‌جزیره کره با تانگ جنگیدند. شیلا سرانجام به سه پادشاهی پایانی کره تقسیم شد و در نهایت توسط دولت جدید گوریو که در حال احیای گوگوریو بود، ضمیمه شد. تاریخ. پیشینه سه پادشاهی. گوگوریو. گوگوریو که در طول مبارزه با امپراتوری هان قدرت خود را به تدریج گسترش داد، به نقطه‌ای رسید که با دودمان شین که پس از امپراتوری هان در طول دوره به وجود آمد درگیر شد. زمان پادشاه یوریمیونگ رشد کرده است. درپی آن، از زمان پادشاه تائجو، او به دنبال توسعه قوی خارجی بود، اوکجو را تحت سلطه خود درآورد و
قوی خارجی بود، اوکجو را تحت سلطه خود درآورد و پی‌درپی لیائودونگ گون و زوانتو را مورد حمله قرار داد. علاوه بر این، گوگوریو طایفه گونگ سون را که منطقه لیائوهه را اشغال کرده بودند، بیرون کرد و از سردرگمی چین به دلیل سه پادشاهی به با حمله به سائو وی موقعیت خود را به عنوان یک کشور فاتح نشان داد و سیستم حاکم خود را اصلاح کرد. پس از آن، در زمان پادشاهی، پادشاه گگوگچون، وزرای توانمندی مانند «اولپاسو» ظاهر شدند و سعی کردند از طریق «جین‌دبوپ» امور داخلی را تثبیت کنند، اما پس از مرگ پادشاه گگوکچئون، «گوبالگی» و سایر
اما پس از مرگ پادشاه گگوکچئون، «گوبالگی» و سایر مقامات دولتی. تلاش برای تثبیت کشور به دلیل نبردی که درگرفت بین برادران پادشاه گگوکچون سردرگمی شد. با این حال، به دنبال پادشاه سانسانگ، که گوگوگی را در شورش برپایی سرکوب کرد و پادشاه شد، پادشاه دونگچون، رابطه با این قاره دوباره به طرق مختلف توسعه یافت، و سائو وی به شیلا حمله کرد. در نتیجه این جنگ‌ها، گوگوریو زمین‌های زیادی را فتح و مردم زیادی را اسیر کرد، خانواده سلطنتی را تثبیت کرد، ارث پدری را تأسیس کرد و با سازماندهی مجدد بخش‌های پنج‌گانه سعی در سازماندهی
سازماندهی مجدد بخش‌های پنج‌گانه سعی در سازماندهی مجدد نظام ملی داشت و در قرن چهارم. «سیستم رول‌ریونگ» به عنوان یک کشور باستانی ایجاد شد. شیلا و گایا. ساروگوگ که در اطراف سورابول کنونی بزرگ شد، فرصت‌های کمتری برای تماس با فرهنگ آهنگری چین داشت، بنابراین توسعه اجتماعی آن کندتر از گوگوریو و بکجه بود. با این حال، آنها به تدریج با اتحاد با قبیله سوک که در ساحل شرقی ساکن شده بودند، یک کنفدراسیون تشکیل دادند؛ بنابراین، در دوره پادشاه تالهه، نام کشور به شیلا در این دوران، عنوان رهبر قبیله از «گوسوگان» که به عنوان
دوران، عنوان رهبر قبیله از «گوسوگان» که به عنوان یک فرمانده نظامی تعبیر می‌شود، به «چاچاوونگ(次次雄)» به معنای «شامان» یا «کشیش» تغییر یافت. و دوباره به «ایساگوم(尼師今)»، به معنای «جانشین» اختیارات رهبر قبیله تغییر یافت. پس از آن، از زمان به قدرت رسیدن پادشاه میچو، نوادگان کیم آلجی گوم سونگ تاج و تخت را به دست گرفتند. در همین حال، ملت‌های قبیله‌ای مختلف بویو هان که در گسترش فرهنگ آهنگری کند بود، پس از سده سوم (میلادی) شروع به تشکیل فدراسیونی به نام گایا کردند. بکجه. در مورد بکجه فرض بر این است که کنفدراسیون
بکجه. در مورد بکجه فرض بر این است که کنفدراسیون ماهان از ده امپراتوری در میان ۵۰ قبیله سرچشمه گرفته است. گروه اونجو که از گوگوریو فرار کردند ابتدا در میچاهول و ویریه‌سونگ مستقر شدند که پس از خودکشی بیریو در ویریه‌سونگ ادغام شدند. پس از سقوط دودمان گوجوسان، گروه‌هایی که به امواج پناه بردند، به تدریج نیروهای مختلف را در منطقه حاکم موکجی‌گوگ متلاشی کردند. بدین ترتیب، در زمان سلطنت پادشاه دارو و پادشاه چوگو، نیروهای قبیله ای بومی با هم ترکیب شدند و به تدریج با قبایل مختلف متحدین ماهان جنگیدند. هنگامی که
با قبایل مختلف متحدین ماهان جنگیدند. هنگامی که کشورهای قبیله ای حوضه رودخانه هان، که توسط «ناک‌رانگ» و «دبانگ‌گوگ» مورد تهاجم قرار گرفتند، خواستار یک کنفدراسیون بزرگتر برای مقابله با آن شدند، آنها با بکجه به عنوان رهبر خود متحد شدند و بکجه را قادر ساختند تا تبدیل شدن به یک ملت قبیله ای وجود داشت. گسترش سه پادشاهی. در سرزمین اصلی، دودمان هان سقوط کرد و سائو وی(魏)·دودمان شو(蜀)·دودمان وو(吳) با رقابت سه کشور، از سده چهارم (میلادی) تا سده ششم میلادی، زمانی که نفوذ بر شبه‌جزیره کره در این دوره، سه پادشاهی به
نفوذ بر شبه‌جزیره کره در این دوره، سه پادشاهی به توسعه سیاسی زیادی دست یافتند. یکی از آنها سازماندهی مجدد نظام برای تبدیل شدن به یک ملت باستانی و دیگری تبدیل آن به یک ملت فتح شده است. سازماندهی مجدد نظام ملی باستانی کره با تضعیف سیستم پادشاهی قبیله‌ای آغاز شد. در اصل، زمانی که قدرت رئیس قبیله قوی بود، یک سازمان اجتماعی غیرمتمرکز فقط می‌توانست حفظ شود و یک اقتدار سلطنتی قوی وجود نداشت. از آنجایی که پادشاه به عنوان رئیس فدراسیون قبیله که گفته می‌شود رئیس جامعه فدراسیون قبایل است، بر اساس به رسمیت شناختن حقوق
فدراسیون قبایل است، بر اساس به رسمیت شناختن حقوق حاکم بر هر قبیله تأسیس شد. رهبر، اعمال قوی پادشاهی استبدادی غیرممکن بود؛ بنابراین، انتظار جانشینی موروثی سلطنت یا ارث پدری وجود نداشت، بلکه تاج و تخت از طریق انتخاب تغییر یافت. در بویو مسئولیت خشکسالی و فصل بارانی به عهده شاه گذاشته شد و شاه از سلطنت خلع یا کشته شد، یا اینکه قدرت سلطنتی بین پنج شاخه گوگوریو، این واقعیت که سه نام خانوادگی (پارک، سوک و کیم) شیلا به نوبت تاج و تخت را در دست گرفتند، به خوبی گویای این موضوع است. با این حال، نه تنها قدرت سران
این موضوع است. با این حال، نه تنها قدرت سران قبایل به تدریج افزایش نیافت و اقتدار سران قبایل به تدریج تضعیف شد، بلکه رهبران قبایل محلی به مرکز ارتقاء یافتند، موقعیت مناسبی به آنها داده شد و در نجیبزادگان سازماندهی شدند. هر یک از دو رتبه، از جمله خون جینگول، که در شیلا نظام رتبه‌بندی جینگول، و رتبه‌های گوگوریو و بکجه تأسیس و غیره به خوبی از این موضوع سخن می‌گوید. از این طریق، پادشاه که رهبر نظامی یک کنفدراسیون ساده قبیله‌ای بود، توانست از دارنده قدرت ضعیف سلطنتی که قبلاً توسط رئیس قبیله انتخاب می‌شد، به
سلطنتی که قبلاً توسط رئیس قبیله انتخاب می‌شد، به سلطنت مطلق تبدیل شود. که می‌تواند پدر و پسر را به ارث ببرد. نکته دیگر این است که استقرار اقتدار سلطنتی باستان و سازماندهی مجدد نظام دولتی باستانی قبل از جنبه‌های نهادی مستلزم اتحاد ایدئولوژیک بود. برای تعالی نظام ایدئولوژیک غیرمتمرکز و قبیله ای گذشته به یک نظام ایدئولوژیک ملی کهن، به کد ایدئولوژی و اخلاق جامع تر و سطح بالا نیاز بود. در دوران باستان کره، گوگوریو (۳۷۲ (میلادی))، بکجه (۳۸۴ (قمری))، و شیلا (۵۲۷ (میلادی)) این واقعیت که در این دوره بود که بودیسم
(میلادی)) این واقعیت که در این دوره بود که بودیسم وارد یا به رسمیت شناخته شد به این معنی است که بودیسم نقشی ایدئولوژیک و سیستماتیک در استقرار نظام دولتی باستان ایفا کرد. پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ و پادشاه جانگسو، که به دنبال پادشاه سوسوریم و پادشاه گگوگ‌یانگ که سیستم دولتی باستانی را در گوگوریو سازماندهی مجدد کرد، به تخت نشست، شبه‌جزیره لیائودونگ توانست قلمرو وسیعی را از حوضه رودخانه هان فتح کند و پادشاه جین‌هونگ، که پس از پادشاه بوفونگ که بودیسم را به رسمیت شناخت، بر تخت نشست. در شیلا، توانست قلمرو وسیع
شناخت، بر تخت نشست. در شیلا، توانست قلمرو وسیع حوضه رودخانه هان را فتح کند. ظهور این پادشاهان فاتح سه پادشاهی، از جمله بازپس‌گیری، نه تنها به عنوان فرصتی برای پیشروی در قاره عمل کرد، بلکه به‌طور قابل توجهی نیز خدمت کرد. چشم‌انداز سه پادشاهی را تغییر داد. پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ از گوگوریو نه تنها قلمرو خود را با حمله به منطقه منچوری در شمال گسترش داد، بلکه در نبرد علیه بکجه در جنوب نیز پیروز شد. بکجه همچنین وه را که در قدرت بود شکست داد. پادشاه جانگسو نیز برای گسترش قلمرو خود تلاش کرد و برای این منظور،
برای گسترش قلمرو خود تلاش کرد و برای این منظور، پادشاه جانگسو پایتخت را به پیونگ‌یانگ سونگ انتقال داد. از طریق یک سری از سیاست‌های توسعه به سمت جنوب، از جمله انتقال پایتخت به پیونگ‌یانگ سئونگ، اتحادی بین شیلا و بکجه برای مقابله با گوگوریو ایجاد شد. بیش از ۱۲۰ سال اخیر در تاریخ سه پادشاهی بود که زمان کافی را به شیلا توسعه یافته داد تا توانایی‌های خود را پرورش دهد و پایه و اساس اتحاد سه پادشاهی را در آینده ایجاد کند. در زمان سلطنت پادشاه بوپ‌هونگ از طریق جین‌هونگ بود که شیلا با عجله خود را سازماندهی کرد و یک
بود که شیلا با عجله خود را سازماندهی کرد و یک سیستم فاتح ایجاد کرد، و در آن زمان، گوگوریو بود. مسئول پادشاه گوانگ‌گه‌تو بزرگ زمانی بود که قدرت زیادی به دلیل جنگ دو نسلی فتح بین و پادشاه جانگسو هدر رفت. شیلا با بکجه متحد شد، حوضه رودخانه هان را که تحت فرمان گوگوریو بود تصاحب کرد و به سمت شمال شرقی تا ناحیه گونگ‌وون کنونی پیشروی کرد و هامگیونگنام نه تنها آن را اشغال کردند، بلکه اتحاد ناجه را نیز شکستند و حتی ناحیه پایین رودخانه هان را که بکجه فتح کرده بود، پس گرفتند. شیلا اتحاد ناجه را شکست و حوضه رودخانه
پس گرفتند. شیلا اتحاد ناجه را شکست و حوضه رودخانه هان را که بکجه مالک آن بود، تصرف کرد و به زمین حاصلخیز در حوضه رودخانه هان دسترسی پیدا کرد و با سلسله‌های چین مانند تانگ از طریق دریای زرد، ارتباط بگیرند. آنها مرز بین گوگوریو و بکجه را مسدود کردند، و بودیسم را در داخل به رسمیت شناختند و هوارانگ را پرورش دادند و پایه‌گذاری اتحاد سه پادشاهی شدند. فتح گایا بر دو نسل پادشاه بوپ‌هونگ و پادشاه جین‌هونگ از شیلا ثابت کرد که سیاست پیشروی شیلا غرب از رودخانه ناکدونگ به این معنی است. گایا که مدتها میدان نبرد قدرت بین