payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کامل پیشگفتار است. متن کامل پیشگفتار در نسخه‌ای نگاشته‌شده در ۹۰۳ ه‍.ق در دسترس است که در موزهٔ طوپقای‌سرا در استانبول نگاه‌داری می‌شود. محمد قزوینی این پیشگفتار را «مقدمهٔ اوسط» نامیده که پس از «پیشگفتار شاهنامهٔ ابومنصوری» و پیش از «پیشگفتار شاهنامهٔ بایسنقری» نوشته شده است. از این پیشگفتار تنها یک دست‌نویس در ایران هست که اصالت ویژه‌ای ندارد و درهم‌آمیختگی بی‌ساختاری از پیشگفتارهای پیشین و پسین در آن به چشم می‌خورد. اصالت‌نداشتن، برگرفته‌بودن بخش‌های گوناگون از پیشگفتارهای پیشین و دست‌بردن در آن‌ها و
از پیشگفتارهای پیشین و دست‌بردن در آن‌ها و نادرستی‌های فراوان در این دست‌نویس، تعیین تاریخ دقیق نگارش آن را خدشه‌دار کرده است. اما با نگرش به زبان و شیوهٔ نگارش می‌توان گمان کرد که تازه‌تر از سدهٔ هشتم ه‍.ق نیست. آخرین، نامدارترین و مفصل‌ترین این پیشگفتارهاست که به فرمان بایسنقرمیرزا در ۸۲۹ ه‍.ق با بررسی دست‌نویس‌های "شاهنامه" نسخه‌ای ویرایش شده و این پیشگفتار را بر آن نهادند. در نگاهی کلی، این پیشگفتار دارای افسانه‌های فراوانی دربارهٔ فردوسی و "شاهنامه" است. در این پیشگفتار نیز، سه پیشگفتار پیشین، دیگر
است. در این پیشگفتار نیز، سه پیشگفتار پیشین، دیگر منابعی که برخی از آن‌ها از میان رفته و گفته‌های فردوسی در "شاهنامه" را گرد آورده و آن‌ها را به‌هم پیوند و چون داستان‌نویسی زبردست آن را پروبال داده‌اند. بیشتر مطالب کتاب‌های "مُجمَل فصیحی"، "رُوضَةُالصَّفا"، "حَبیبُالسّیَر"، "بَدایِعُالْوَقایِع"، "مَجالِسُالْمُؤمِنین"، "عَرَفاتُالْعاشِقین"، "مَجمَعُالْفُصَحاء" و دیگر تذکره‌ها از «پیشگفتار بایسنقری» گرفته شده است. کتاب‌های تاریخ. کتاب‌های تاریخ را نیز به دو گونه می‌توان دسته‌بندی کرد: نخست کتاب‌هایی دربارهٔ
می‌توان دسته‌بندی کرد: نخست کتاب‌هایی دربارهٔ تاریخ سامانیان و غزنویان، و دوم کتاب‌هایی که دربارهٔ خود فردوسی و "شاهنامه" دانسته‌هایی را بیان می‌کند. دربارهٔ تاریخ سامانیان و غزنویان. "مُرُوجُالذَّهَب" (بازنگری ۳۳۶ ه‍.ق) علی بن حسین مسعودی (وفات ۳۴۶ ه‍.ق) به‌گونه‌ای دانشنامه‌ای تاریخی دربارهٔ جغرافیا، تاریخ، فرهنگ، رویدادها، دودمان‌ها و گاه‌شماری است. گذشته از جنبهٔ ادبی، نگرشی ویژه به جنبه‌های فلسفی و اخلاقی تاریخ و دانسته‌های ارزشمندی از روزگار سامانی دارد. "تاریخُ سَنی مُلوکُ الارضِ و الْاَنبیاء" حمزه
"تاریخُ سَنی مُلوکُ الارضِ و الْاَنبیاء" حمزه اصفهانی (وفات ۳۶۰ ه‍.ق) از آغاز فرمانروایی سامانیان تا روزگار عبدالملک یکم را دربرمی‌گیرد؛ اخبار حکمرانان خراسان و طبرستان را گزارش و تاریخ تطبیقی بسیار خوبی را میان ملت‌های گوناگون ارائه می‌کند. "اَلتّاریخُ فی اخبارِ وُلاةِ خراسان" ابوعلی سَلّامی (وفات ۳۵۰ ه‍.ق) یکی از تاریخ‌های بنامی است که در روزگار سامانی به عربی در خاور ایران نوشته شده، اما شوربختانه از میان رفته است. گَرْدیزی از این کتاب در "زین‌الاخبار" بهره برده است. به‌درستی روشن نیست این کتاب اثری
بهره برده است. به‌درستی روشن نیست این کتاب اثری جداگانه یا عنوانی دیگر برای آثار مشابه بوده است. "تاریخ بلعمی" ابوعلی بلعمی (وفات ۳۶۳ ه‍.ق) که خلاصه‌ای از تاریخ طبری است، از نظر ادبی و تاریخی ارزش بسیاری دارد. "مَفاتیحُالْعُلوم" (میان ۳۷۲ تا ۳۷۶ ه‍.ق) ابوعبدالله خوارزمی آگاهی‌های ارزشمندی دربارهٔ دیوان‌سالاری سامانی دارد؛ و نمونهٔ خوبی از روش‌مند و فلسفی بودن اندیشه‌ها دربارهٔ تاریخ است که در آن دوران رواج داشت. "آثارُالْباقیه" (۳۹۰ یا ۳۹۱ ه‍.ق) بیرونی (وفات پس از ۴۴۲ ه‍.ق) دانسته‌های مفیدی دربارهٔ اوضاع
پس از ۴۴۲ ه‍.ق) دانسته‌های مفیدی دربارهٔ اوضاع مذهبی روزگار سامانیان و غزنویان و تاریخ تطبیقی فرهنگی و دینی دارد. "تَجارِبُالْاُمَم" اِبنِ مِسْکَوَیْه (وفات ۴۲۱ ه‍.ق) در بیان مطالب از اسناد بایگانی دولتی نیز بهره برده است. برخلاف طبری که رویدادهای نزدیک به روزگار خویش را مختصر آورده، ابن مسکویه رخدادهای روزگار خود را مفصل‌تر گزارش می‌کند. ابن اثیر در "الکامل" این کتاب را بنیاد کار خود قرار داده، اما نادرستی‌های آن را هم ویرایش کرده است. "زَیْنُالْاَخبار" (۴۴۲ یا ۴۴۳ ه‍.ق) گردیزی آگاهی‌هایی از سامانیان تا
یا ۴۴۳ ه‍.ق) گردیزی آگاهی‌هایی از سامانیان تا روزگار مودود غزنوی دارد؛ و مانند "آثارالباقیه" سنجش تطبیقی خوبی میان گاه‌شماری‌ها و فرهنگ مردمان بیگانه و غیرمسلمان دارد. "مُجَملُ التَّواریخ" (پیرامون ۵۲۰ ه‍.ق) از نویسنده‌ای ناشناس دانسته‌های اندک اما سودمند دربارهٔ روزگار سامانی و غزنوی دارد. "اَلْمُنتَظَمُ فی تاریخِ الْمُلوکِ والْاُمَم" ابن جُوزی (وفات ۵۹۲ ه‍.ق) اطلاعات خوبی از آغاز تا سال ۵۷۴ ه‍.ق و همچنین دربارهٔ سامانیان و غزنویان دارد. این کتاب مطالبی دربارهٔ رویدادها و موضوعات گوناگون دارد که درصورت
دربارهٔ رویدادها و موضوعات گوناگون دارد که درصورت درستی این گزارش‌ها، برای بررسی اوضاع اجتماعی و فرهنگی آن روزگار بسیار سودمند است. "اَخبارُ الدُّوَلُ الْمُنقَطِعَة" ابن ظافِر اَزدی (وفات ۶۱۳ یا ۶۲۳ ه‍.ق) تاریخ جامعی از دودمان‌های فراوان اطراف جهان اسلام به‌دست می‌دهد و آگاهی‌های منحصربه‌فردی دربارهٔ ایران از دودمان‌های قفقازی تا سامانیان دارد. از "اَلْکاملُ فِی التّاریخ" (پایان‌یافته به رویدادهای سال ۶۲۸ ه‍.ق) ابن اثیر در تاریخ سامانیان بهره بسیاری برده شده است. این کتاب دارای گزارش‌هایی مفصل از روزگار
شده است. این کتاب دارای گزارش‌هایی مفصل از روزگار سامانیان تا مرگ ابوعلی چَغانی است که به‌گمان بهره‌گرفته از کتاب "التاریخ فی اخبار ولاة خراسان" است. "جَوامِعُ الْحِکایات" (پیرامون ۶۳۰ ه‍.ق) محمد عوفی (پیرامون ۶۳۰ ه‍.ق) گذشته از جنبهٔ ادبی، اطلاعات خوبی دربارهٔ تاریخ سامانیان و غزنویان به‌دست می‌دهد؛ و آگاهی‌هایی هم دربارهٔ آموزش دیوان‌سالاری دارد. "تاریخ بخارای" نَرشَخی (وفات ۳۴۸ ه‍.ق) رویدادهای دوران سامانیان را از آغاز تا سال نگارش کتاب بیان می‌کند. این کتاب منبع ارزشمندی به‌ویژه برای نیمهٔ نخست
این کتاب منبع ارزشمندی به‌ویژه برای نیمهٔ نخست فرمانروایی سامانیان است. "تاریخ سیستان" (پیرامون ۴۴۵ ه‍.ق) از نویسنده یا نویسندگانی ناشناس دانسته‌های بسیار مهمی از روابط سامانیان و صفّاریان به‌دست می‌دهد. "تاریخ طبرستان" (۶۱۳ ه‍.ق) ابن اسفندیار (وفات پس از ۶۱۳ ه‍.ق) از نظر بیان رویدادهای باوندیان که هم‌روزگار با سامانیان بودند، بسیار باارزش است. از دیگر ویژگی‌های منحصربه‌فرد این کتاب، به‌دست‌آوردن ترجمهٔ عربی ابن مقفع از «نامهٔ تَنسَر» و برگردان آن به فارسی و جای‌دادن آن در مدخل کتاب است که این اثر ارزشمند
و جای‌دادن آن در مدخل کتاب است که این اثر ارزشمند ادب پهلوی را از گزند نابودی رهانید. "تاریخ یمینی" ابونصر محمد عُتْبی (وفات میان ۴۱۳ تا ۴۳۱ ه‍.ق) از مهم‌ترین کتاب‌ها دربارهٔ تاریخ روزگار غزنوی است؛ و تاریخ‌دانان پسین مانند ابن اثیر در "الکامل" از آن بسیار بهره برده‌اند. عتبی از دیوانیان دربار غزنوی بوده، اما در نگارش کتاب بی‌طرفی را رعایت کرده است. "تاریخ بیهقی" ابوالفضل بیهقی (وفات پیرامون ۴۷۰ ه‍.ق) دانسته‌های خوبی دربارهٔ روزگار سامانی و غزنوی دارد. بیهقی سرپرست دبیران غزنوی بود و در جایگاه عضوی برجسته
سرپرست دبیران غزنوی بود و در جایگاه عضوی برجسته در دیوان‌سالاری غزنوی، به اطلاعات ارزشمندی دسترسی داشت. او تأکید می‌کند که همه چیز را گزارش کرده و منابعش قابل‌اعتماد و بی‌نقص است. "اَلْمَسالِکُ و الْمَمالِک" ابن خُردادْبِهْ از ارزشمندترین کتاب‌ها در جغرافیای عمومی اسلامی است. "حُدودُ الْعالَم" از نویسنده‌ای ناشناس در جغرافیای عمومی است. از متن برمی‌آید که نویسنده دانسته‌های مفصلی از خراسان و فرارود داشته است. "المسالک و الممالک" جِیْهانی از نخستین کتاب‌های جغرافیای عمومی در جهان اسلام است. "اَحسنُ
جغرافیای عمومی در جهان اسلام است. "اَحسنُ التَّقاسیم فی مَعرِفَةِ الْاَقالیم" مَقْدِسی دربارهٔ جغرافیای عمومی کشورهای اسلامی در گسترهٔ فلسطین تا نزدیکی‌های سِند است. مقدسی سرزمین‌های باختری اسلام مانند مراکش و اسپانیا را ندیده است. دربارهٔ فردوسی و شاهنامه. "تاریخ سیستان" (پیرامون ۴۴۵ ه‍.ق) به‌ظاهر کهن‌ترین یاد از فردوسی در میان کتاب‌های تاریخ است. چنان‌که از کتاب برمی‌آید نویسندهٔ آن به‌درستی به سرایش "شاهنامه" پیش از محمود توجه داشته است. "شهریارنامه" (سروده میان سال‌های ۴۹۲ تا ۵۰۸ ه‍.ق) کهن‌ترین جایی
میان سال‌های ۴۹۲ تا ۵۰۸ ه‍.ق) کهن‌ترین جایی است که از "هجونامه" یاد شده است. در "مجمل التواریخ" (۵۲۰ ه‍.ق) هفت بار از فردوسی و یک بار از "شاهنامه" سخن به‌میان آمده است. نظامی عروضی در "چهارمقاله" (پیرامون ۵۵۰ ه‍.ق) دربارهٔ فردوسی و رویارویی او با محمود و رویدادهای پس از مرگش و ارزش ادبی "شاهنامه" سخن گفته است. ابن اسفندیار در "تاریخ طبرستان" (۶۱۳ ه‍.ق) شرح "چهارمقاله" دربارهٔ فردوسی را آورده است. "لُبابُالْاَلباب" (نوشته میان سال‌های ۶۱۷ تا ۶۲۵ ه‍.ق) از شیوهٔ فردوسی و شمار بیت‌هایش و همچنین شمار بیت‌های
فردوسی و شمار بیت‌هایش و همچنین شمار بیت‌های دقیقی در "شاهنامه" یاد کرده و قصیده‌هایی از فردوسی می‌آورد. ابن اثیر در کتاب "الکامل فی التاریخ" (پایان‌یافته به رویدادهای سال ۶۲۸ ه‍.ق) از مجدالدوله دیلمی و "شاهنامه" خواندن او گفته است. زکریای قزوینی در "آثارُالْبِلاد و اَخبارُالْعِباد" (پیش از ۶۸۲ ه‍.ق) شرحی برای فردوسی آورده که به‌گمان، گزیدهٔ افسانه‌هاست یا از پیشگفتارهای پیشین و مقدمهٔ کهن، "اسرارنامهٔ" عطار نیشابوری، و "چهارمقاله" بهره برده است. "تاریخ گزیدهٔ" (۷۳۰ ه‍.ق) حَمدُالله مُستُوفی در پنج جای از
(۷۳۰ ه‍.ق) حَمدُالله مُستُوفی در پنج جای از فردوسی یاد می‌کند: نخست در یادکرد دقیقی، دوم در یادکرد قادر خلیفهٔ عباسی، سوم در یادکرد عنصری، چهارم در یادکرد خود فردوسی و پنجم در یادکرد ابوالقاسم کُرَّکانی. "مجمل فصیحی" (۸۴۵ ه‍.ق) بدون یادکرد منبع از «پیشگفتار بایسنقری» بهره برده و خلاصه شده است. اما مطلب مربوط به فردوسی چون منبع مستقلی نیست ارزشی ندارد. "تَذکِرَةُالشُّعَرای" (۸۹۲ ه‍.ق) دولتشاه سمرقندی از "چهارمقاله" و «پیشگفتار بایسنقری» گرفته شده و "مجمع‌الفصحاء" و "مِرْآتِ خیال" از آن بهره برده‌اند.
و "مِرْآتِ خیال" از آن بهره برده‌اند. "بهارستان" (۸۹۲ ه‍.ق) جامی (وفات ۸۹۸ ه‍.ق) از "چهارمقاله" و «پیشگفتار بایسنقری» آورده و انتساب "یوسف و زلیخا" به فردوسی را رد کرده است. حکیم شاه محمد قزوینی "مجالِسُالنَّفائِس" امیر علی‌شیر نوایی را از ترکی جَغَتایی به فارسی ترجمه کرد و در بخشی از کتاب، زندگی فردوسی را بیان می‌کند که مطلب تازه‌ای ندارد. "بدایع‌الوقایع" (میان سال‌های ۹۱۸ تا ۹۵۸ ه‍.ق) زِیْنُالدّین واصِفی هِرَوی از "چهارمقاله" و «پیشگفتار بایسنقری» گرفته شده است. "حبیب‌السیر" (۹۲۷ ه‍.ق) خوانْدْمیر، یادکرد
است. "حبیب‌السیر" (۹۲۷ ه‍.ق) خوانْدْمیر، یادکرد دقیقی و هزار بیتش و نقد فردوسی از شعر او را از "تاریخ گزیده" و داستان مجدالدولهٔ دیلمی و ستم حاکم توس بر فردوسی و رفتن او به غزنین و گریختنش از آن‌جا و پشیمانی محمود و فرستادن پاداش و هم‌زمان شدنش با مرگ فردوسی را از "بهارستان" آورده است. "هفت اقلیم" (میان سال‌های ۹۹۶ تا ۱۰۰۲ ه‍.ق) امین احمد رازی بسیاری مطالب را از "لباب‌الالباب" گرفته است، افسانه‌های زندگی را از «پیشگفتار بایسنقری» و اشعار شعرا در ستایش فردوسی را از همان پیشگفتار و "مجمل فصیحی". خود می‌گوید
را از همان پیشگفتار و "مجمل فصیحی". خود می‌گوید مطالبی هم از "چهارمقاله" گرفته است. "مجالس‌المؤمنین" (میان سال‌های ۹۹۸ تا ۱۰۱۰ ه‍.ق) قاضی نورالله شوشتری مطالب دربارهٔ فردوسی را از "چهارمقاله" و "تذکرةالشعراء" و «پیشگفتار بایسنقری» گرفته است. شوشتری نخستین کسی است که از فردوسی روایت‌های گونه‌گون کرده و در این کار به "شاهنامه" که منبع بنیادین بوده، نگریسته است. "عرفات‌العاشقین" (میان سال‌های ۱۰۲۲ تا ۱۰۲۴ ه‍.ق) از "لباب‌الالباب" و "تذکرةالشعراء" و «پیشگفتار بایسنقری» بهره برده است. "تذکرهٔ آتشکدهٔ" (میان
بایسنقری» بهره برده است. "تذکرهٔ آتشکدهٔ" (میان سال‌های ۱۱۷۴ تا ۱۱۹۳ ه‍.ق) آذر بیگدلی همهٔ افسانه‌ها را از «پیشگفتار بایسنقری» و "تذکرةالشعراء" و "چهارمقاله" گرفته است. رضاقلی‌خان هدایت در "مجمع‌الفصحاء" (پایان در سال ۱۲۸۴ ه‍.ق) از «پیشگفتار بایسنقری» و "تذکرةالشعراء" و اشعار منسوب به فردوسی را از "عرفات‌العاشقین" آورده است. وی در "ریاضُالْعارِفین" (۱۲۶۰ ه‍.ق) ستایش فردوسی را کرده است.
باشگاه فوتبال اَلْشارجه یک باشگاه حرفه‌ای فوتبال در لیگ برتر امارات است که در شهر شارجه در کشور امارات متحده عربی قرار دارد. ورزشگاه خانگی این تیم الشارجه نام دارد و گنجایش آن ۲۰٬۰۰۰ نفر است. این باشگاه در سال ۱۹۶۶ با نام الاُروبا تأسیس شد؛ این تیم سابقه شش عنوان قهرمانی در لیگ برتر فوتبال امارات را در کارنامه دارد. باشگاه در سال ۱۹۷۴ با باشگاه الخلیج ادغام شد. همچنین در سال ۲۰۱۷، باشگاه الشعب با باشگاه شارجه ادغام شد. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۶۶ با نام الاروبا تأسیس شد و در سال ۱۹۷۴ با باشگاه الخلیج
الاروبا تأسیس شد و در سال ۱۹۷۴ با باشگاه الخلیج ادغام شد (بعد از بازگشایی دوباره) و از سال ۱۹۷۸ با نام رسمی "باشگاه فرهنگی ورزشی شارجه" فعالیت می‌کند. باشگاه شارجه به عنوان اولین تیمی که قهرمان مسابقات لیگ امارات می‌باشد شناخته شده‌است (سال ۱۹۷۴–۱۹۷۳). این باشگاه دارای بیش از چهار عنوان قهرمانی در طی دهه ۸۰ و اوایل دهه ۹۰ می‌باشد که در دوران اوج فوتبال امارات می‌باشد. این تیم بیش از نه بازیکن در تیم فوتبال امارات که در جام جهانی ۹۰ ایتالیا شرکت کرد داشت که باعث پیشرفت و شکوفایی بیشتر باشگاه شد. این تیم
که باعث پیشرفت و شکوفایی بیشتر باشگاه شد. این تیم همچنین با نام "پادشاه" هم شناخته می‌شود که دلیل اصلی آن بیشترین قهرمانی در جام رئیس دولت امارات است با ۸ عنوان قهرمانی که اولین آن در سال ۱۹۷۹–۱۹۷۸ و آخرین آن در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲ می‌باشد. همچنین تیم شارجه دارای بیشترین برد در مقابل دیگر تیمهای امارات است و هیچ تیمی در امارت نیست که برد بیشتری تسبت به شارجه داشته باشد. افتخارات. لیگ برتر امارات: (۶) ۷۴–۱۹۷۳, ۸۷–۱۹۸۶, ۸۹–۱۹۸۸, ۹۴–۱۹۹۳, ۹۶–۱۹۹۵, ۱۹–۲۰۱۸ جام رئیس دولت امارات: (۸) ۷۹–۱۹۷۸, ۸۰–۱۹۷۹, ۸۲–۱۹۸۱,
رئیس دولت امارات: (۸) ۷۹–۱۹۷۸, ۸۰–۱۹۷۹, ۸۲–۱۹۸۱, ۸۳–۱۹۸۲, ۹۱–۱۹۹۰, ۹۵–۱۹۹۴, ۹۸–۱۹۹۷, ۰۳–۲۰۰۲ سوپر جام امارات: (۲) ۱۹۹۴, ۲۰۱۹ لیگ قهرمانان آسیا ۲ قهرمان(۱): ۲۵_۲۰۲۴ مالکان باشگاه. عبدالله بن محمد الثانی همچنین مدیریت فرودگاه شارجه و ریاست منطقه سیف را دارا می‌باشد.
در اینجا فهرستی از مناطق و پیست‌های اسکی ایران را می‌بینید. ! bgcolor=ececec width=160| پیست ! bgcolor=ececec width=40| مجموع طول مسیرها ! bgcolor=ececec width=220| استان و شهرستان ! bgcolor=ececec width=60| پایین ! bgcolor=ececec width=60| بالا ! bgcolor=ececec width=80| امکانات رفاهی ! bgcolor=ececec width=30| بالابرها ! bgcolor=ececec width=125| رشته‌کوه
پادشاه چاده ، (زاده: ۱۲۱؛ سلطنت: ۱۴۶~۱۶۵ میلادی)؛ هفتمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه پادشاهی کره بود. اگرچه همسر پادشاه چاده ناشناخته است اما حداقل او یک پسر به نام شاهزاده چوآن داشت. پادشاه چاده سرانجام از قدرت عزل و برکنار شد. در کتاب دونگ‌گوک تونگام که کتابی از پادشاهی چوسان است، وی را پادشاهی مستبد توصیف می‌کند که مرتکب قتل شده است. گفته می‌شود او شجاع و از نظر جسمی قوی بود و ظاهری با شکوه داشت، اما در قلبش مهربانی کمی وجود داشت. در سامگوک ساگی ذکر شده که پادشاه چاده بسیاری از دوران سلطنتش
ذکر شده که پادشاه چاده بسیاری از دوران سلطنتش را به نابودی دشمنان سیاسی اختصاص داده بود. در طول سلطنت پادشاه چاده لشکر کشی‌های فتح که در زمان سلطنت پادشاه ته‌جو آغاز شده بود شتاب بیشتری گرفت و با توجه به این واقعیت که در نبردها با دودمان هان جدید و بویو هیچ شکستی از سوی گوگوریو رخ نداد، بسیار محتمل است که پادشاه چاده به دلیل بی کفایتی برکنار نشده باشد بلکه همان‌طور که اغلب در مورد چنین پادشاهانی اتفاق می‌افتاد او توانایی نظامی درجه یکی داشت اما فاقد قدرت سیاسی و اجتماعی بود. زندگی. پادشاه چاده قبل از بر
سیاسی و اجتماعی بود. زندگی. پادشاه چاده قبل از بر تخت نشستن درزمان حکومت برادرش یعنی پادشاه ته‌جو به عنوان ژنرال معروف به گوگوریو خدمت می‌کرد. پادشاه ته‌جو همیشه برای کشورگشایی‌هایش از پادشاه چاده کمک می‌گرفت و همواره پادشاه چاده به عنوان ژنرال گوگوریو به میدان جنگ می‌رفت و پیروزی بزرگی کسب می‌کرد به عنوان بزرگ‌ترین دستاورد پادشاه چاده قبل از برتخت نشستن شکست دادن امپراتوری هان درسال ۱۲۱ میلادی بود در این جنگ پادشاه چاده موفق شد شکست سنگینی بر امپراتوری هان وارد کند و حدود بیشماری مرد و زن را اسیر کند. سال
وارد کند و حدود بیشماری مرد و زن را اسیر کند. سال ۱۲۱ میلادی را به عنوان سال ادامه پادشاهی ته‌جو می‌دادند اما برخی تاریخ دانان عقیده دارند در این سال پادشاه ته‌جو تاج و تخت را به پادشاه چاده واگذار کرد و بعد درگذشت. سابقه و بدست آوردن پادشاهی. بر اساس کتاب سامگوک ساگی، او جوانترین برادر پادشاه سابق، ته‌جو بود. گفته شده، او شجاع و ظالم بوده است. در طول حکومت برادرش، پادشاه چاده به‌طور موفقیت‌آمیزی حمله سلسله هان چین را دفع کرد و در دربار گوگوریو، صاحب قدرت شد. او سرانجام پس از حذف مخالفان خود، شامل «یو بو»
او سرانجام پس از حذف مخالفان خود، شامل «یو بو» و «گو بوکجانگ»، تاج و تخت را از پادشاه ته‌جو، که احتمالاً مجبور به کناره‌گیری شده بود، دریافت کرد. او از نیمه دوم سلطنت پادشاه ته‌جو به عنوان ژنرال خدمت کرد و همچنین در سیاست نیز مشارکت داشت. در سال ۱۲۱، سو-سونگ برای مقابله با تهاجم سلسله هان متأخر، لشکرکشی کرد. او دشمن را با تسلیم دروغین فریب داد، آنها را به حالت آرامش فرو برد و مکانی دشوار را برای مسدود کردن آن تصرف کرد. سپس او مخفیانه به ژوانتو و لیائودونگ حمله کرد و به پیروزی بزرگی دست یافت. از این سال به
کرد و به پیروزی بزرگی دست یافت. از این سال به بعد، او به نمایندگی از پادشاه ته‌جو، زمام امور کشوری و نظامی را به دست گرفت. در سال ۱۳۲، پس از اینکه نزدیکانش، از جمله یانگ شین، به او توصیه کردند که تاج و تخت را غصب کند، رفتاری از خود نشان داد که نشان می‌داد او پادشاه بعدی خواهد شد. در سال ۱۴۶، سو-سئونگ به تحریک نزدیکانش کودتایی را طرح‌ریزی کرد، اما قبل از اینکه بتواند آن را اجرا کند، پادشاه ته‌جو از سلطنت کناره‌گیری کرد. حکومت. پادشاه چاده حتی پس از رسیدن به حکومت به تثبیت قدرت خود ادامه داد. در سومین سال
حکومت به تثبیت قدرت خود ادامه داد. در سومین سال حکومتش، به دستور او دو پسر پادشاه ته‌جو کشته شدند. او یکی از برادرانش را مجبور به خودکشی کرد و جوانترین برادرش، «گو بکگو» (پادشاه شینده)، را اذیت و آزار می‌کرد. بر اساس کتاب سامگوک ساگی، پیروی چندین حادثه طبیعی و ناآرامی عمومی، او توسط وزیرش «میونگنیم دَپبو» کشته شد. مطابق سامگوک یوسا، امپراتور بعدی، پادشاه شینده، پادشاه ته‌جو و پادشاه چاده را به قتل رساند.
ورزشگاه الجزیره محمد بن زاید یک ورزشگاه چند منظوره ورزشی که در شهر ابوظبی، امارات متحده عربی قرار دارد. این ورزشگاه در سال ۲۰۰۳ میلادی میزبان جام جهانی فوتبال جوانان بوده‌است. در این ورزشگاه بیشتر بازیهای فوتبال و کریکت انجام می‌شود. این ورزشگاه، ورزشگاه خانگی باشگاه فوتبال الجزیره امارات نیز می‌باشد. جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹. مسابقاتی که در جام ملت‌های آسیا ۲۰۱۹ در این ورزشگاه برگزار شدند عبارت‌اند از:
پادشاه شینده ، (زاده: ۸۹؛ سلطنت: ۱۶۵~۱۷۹ میلادی)؛ هشتمین امپراتور گوگوریو، شمالی‌ترین در میان سه پادشاهی کره، بود. بر طبق نوشته‌های سامگوک ساگی، شینده برادر ناتنی ششمین امپراتور، پادشاه ته‌جو، و هفتمین امپراتور، پادشاه چاده، بود. سایر نوشته‌ها، او را پسر پادشاه ته‌جو یا پادشاه چاده معرفی کرده‌اند. با نگاهی به توصیف ظاهر و شخصیت پادشاه سیندائه در سامگوک ساگی، «او ظاهری زیبا و مردی باهوش و شخصیتی مهربان و سخاوتمند داشت» با قضاوت از عنوان پس از مرگ او و ارزیابی او در سامگوک ساگی می‌توانیم ببینیم که او پادشاهی
او در سامگوک ساگی می‌توانیم ببینیم که او پادشاهی بوده که بسیار مورد احترام بوده است. به قدرت رسیدن. او تحت فرمانروایی سخت پادشاه چاده ساکت ماند و خود را در کوه‌ها پنهان کرد. پس از ترور پادشاه چاده توسط میونگنیم دَپبو، شینده توسط مقامات دربار دعوت شد تا بر تاج و تخت بنشیند. در آن زمان او ۷۷ سال داشت. سامگوک یوسا نشان می‌دهد که پادشاه شینده خود پادشاه ته‌جو و پادشاه چاده را کشت تا پادشاه شود. او سعی کرد با وارد کردن پسر چاده و سایر مخالفان در دولت خود، دربار را تثبیت کند. برای تقویت قدرت سلطنتی، او پست
را تثبیت کند. برای تقویت قدرت سلطنتی، او پست نخست‌وزیری «گوکسانگ (國相)» را ایجاد کرد و میونگنیم دَپبو را به این مقام منصوب کرد. حکومت. درسال‌های ۱۶۹ و ۱۷۲ میلادی، گوگوریو توسط چین مورد حمله قرار گرفت، اما با موفقیت به مقاومت برای کنترل مرز ادامه داد. گوگوریو با ژیان‌بی متحد شد و به مناطق یوجو و بیونگجو در سلسله هان چین حمله کرد. با این حال، اتحاد آنها هیچ پیروزی بزرگی به همراه نداشت. هان‌های بعدی در یازدهمین ماه سال ۱۷۲ میلادی به گوگوریو حمله کردند، اما توسط ارتش میونگنیم دَپبو در جواوون (坐原) نابود شدند،
ارتش میونگنیم دَپبو در جواوون (坐原) نابود شدند، موفق شدند قلمرو خود را به سمت غرب پادشاهی گسترش دهند. در زمان سلطنت پادشاه چادائه، او برای فرار از ظلم و ستم، در کوهستان پنهان می‌شد. در سال ۱۶۵، هنگامی که میونگنیم دپبو، پادشاه چادائه را ترور کرد، دستیار چپ، ائوجیریو، کسی را فرستاد تا بکگو را به عنوان پادشاه بر تخت سلطنت بنشاند. او در سن ۷۷ سالگی به سلطنت رسید. نسب خانوادگی او تا حدودی نامشخص است، زیرا از کتبی به کتب دیگر و حتی در خود سامگوک ساگی متفاوت است. بر اساس سامگوک ساگی و سامگوک یوسا، پادشاه سیندائه
بر اساس سامگوک ساگی و سامگوک یوسا، پادشاه سیندائه برادر ناتنی پادشاه ته‌جو بود، اما بر اساس کتاب هان متأخر، پادشاه سیندائه پسر پادشاه چادائه بود. همچنین، در سالنامه گوگوریو در سامگوک ساگی، نام پسرش، شاه سانسانگ، ویگونگ است و او نتیجهٔ شاه تجو می‌باشد، بنابراین شجره‌نامهٔ خانوادگی آنها با هم مطابقت ندارد. حتی اگر ما پادشاه را به عنوان نوه‌اش، دونگچئون‌وانگ، به جای پسرش، پادشاه سانسانگ، معرفی کنیم، رابطه بین او و پادشاه تجو باید به عنوان پدر و پسر، و نه برادر، در نظر گرفته شود. شین چه هو، شاه شیندائه را به
در نظر گرفته شود. شین چه هو، شاه شیندائه را به عنوان پسر نامشروع شاه ته‌جو می‌دید. در سال ۱۶۶، پادشاه سیندائه مناصب دستیاران چپ و راست را لغو کرد، سیستم ملی سانگ را معرفی کرد، میونگنیم دپبو را منصوب کرد، عفو عمومی صادر کرد و پسر پادشاه چادائه، چوان، را به عنوان فرمانده ارتش یانگ گوک منصوب کرد و از این طریق به دنبال ثبات سیاسی بود. در سال ۱۶۸، فرماندار شوانتو از سلسله هان متأخر حمله کرد ولی توسط پادشاه شین دائه شکست خورد و تسلیم گوگوریو شد، و در سال ۱۶۹، او به فرماندار ژوانتو، گونگسون دو، در سرکوب راهزنان
به فرماندار ژوانتو، گونگسون دو، در سرکوب راهزنان فوجیان کمک کرد. وقتی سلسله هان در سال ۱۷۲ حمله کرد، آنها با تاکتیک زمین سوخته پاسخ دادند. هنگامی که ارتش هان از گرسنگی خسته و فرسوده شده بودند، عقب‌نشینی کردند، پادشاه شیندائه، میونگنیم داپبو را فرستاد و ارتش هان را در جواون شکست داد. در سال ۱۷۶ میلادی، او شاهزاده نامو را به عنوان ولیعهد منصوب کرد و در دسامبر ۱۷۹ میلادی (به تقویم قمری) در سن ۹۱ سالگی درگذشت. جانشینی. درسال ۱۷۶ میلادی، او دومین پسرش نام‌مو را به عنوان ولیعهد (پادشاه بعدی گگوکچون) نامید که سنت
عنوان ولیعهد (پادشاه بعدی گگوکچون) نامید که سنت جانشینی پدری را تثبیت کرد. شینده در دوازدهمین ماه قمری سال ۱۷۹ در سن ۹۱ سالگی درگذشت.
«پالی» نام یکی از ترانه‌های گروه گرانج نیروانا است. «پالی» ترانهٔ ششم در آلبوم "مهم نیست" منتشر شده در سال ۱۹۹۱ است. در ابتدا ترانه با تنظیم گرانج اجرا شده بود و قرار بود در سال ۱۹۸۹ به‌عنوان یکی از قطعات آلبوم "Bleach" منتشر شود. اما کرت کوبین به این نتیجه رسید که اجرای گرانج مناسب حال و هوای ترانه نیست و «پالی» را از لیست ترانه‌های "Bleach" حذف کرد. پس از انتشار نسخهٔ آکوستیک «پالی» در آلبوم "مهم نیست"، نسخهٔ گرانج آن در سال ۱۹۹۲ و در آلبوم برگزیده آثار گروه به نام "زنا" منتشر شد. «پالی» تا زمان مرگ کوبین
به نام "زنا" منتشر شد. «پالی» تا زمان مرگ کوبین در سال ۱۹۹۴ یکی از ترانه‌های محبوب گروه برای اجرا بود. این ترانه همچنین تنها اثر ساخته شده با همکاری چد چنینگ در آلبوم "مهم نیست" به‌شمار می‌رود. او مدتی قبل از انتشار این آلبوم جایش را به دن پترز داد و از نیروانا جدا شد. دربارهٔ نام. طبق اطلاعاتی که در کتاب تاریخچهٔ نیروانا با نام «Come as You Are: The Story of Nirvana» آمده کرت کوبین ترانهٔ «پالی» را بر اساس یک ماجرای واقعی نوشته است. ماجرا در سال ۱۹۸۷ و به این صورت اتفاق افتاده که دختر ۱۴ ساله‌ای در هنگام
این صورت اتفاق افتاده که دختر ۱۴ ساله‌ای در هنگام بازگشت از یک شوی پانک راک توسط شخصی به‌نام جرالد فرند ربوده می‌شود، توسط رباینده به او تجاوز می‌شود و به‌وسیلهٔ تیغ، تازیانهٔ چرمی، موم داغ و مشعل جوشکاری مورد شکنجه قرار می‌گیرد. در نهایت زمانی که جرالد فرند در پمپ بنزین توقف می‌کند دختر موفق می‌شود از داخل ماشین او بگریزد. کوبین با الهام از این ماجرا سعی کرده به احساسات درونی و افکار زنی-به نام پالی- بپردازد که توسط یک متجاوز روانی ربوده شده و رباینده تصور می‌کند پالی از کارهایی که با او می‌شود خشنود است.
می‌کند پالی از کارهایی که با او می‌شود خشنود است. در سال ۱۹۹۲ و در پی ماجرایی که طی آن ۲ نفر در حالی که دختری را مورد تجاوز جنسی قرار داده بودند ترانه «پالی» را خوانده بودند، کرت کوبین متنی را در کتابچهٔ همراه آلبوم "زنا" منتشر کرد که در آن خطاب به هواداران گفته بود:
جوردن مکنر طراح بازی‌های ویدئویی، داستان‌نویس، فیلم‌نامه‌نویس و فیلم‌ساز است. مکنر بیشتر به خاطر ساختن مجموعه بازی ویدئویی شاهزاده ایران شهرت دارد. او تحصیلاتش را در رشته روان‌شناسی در دانشگاه ییل به پایان رساند.
قایق موشک‌انداز پیکان یک قایق موشک‌انداز کلاس سینا می‌باشد که بر اساس قایق‌های موشک‌انداز کلاس کمان ساخته شده و در سال ۱۳۸۲ در دریای خزر به آب انداخته شد. کلاس کمان یک کلاس فرانسوی "Combattante۲" از قایق‌های موشک‌انداز است که نیروی دریایی ایران ۱۲ فروند از آن را بین سال‌های ۱۳۵۶ تا ۱۳۶۰ از فرانسه دریافت کرد. این قایق به نام قایق موشک‌انداز پیکان نام‌گذاری شده که در جریان عملیات مروارید در ابتدای جنگ ایران و عراق غرق شد. قایقی که در سال ۱۳۵۹ و در عملیات مروارید ۳ قایق موشک‌انداز اوسا-۲ عراقی را مورد هدف قرار
۳ قایق موشک‌انداز اوسا-۲ عراقی را مورد هدف قرار داده و غرق کرد و خود نیز در این عملیات غرق شد. این شناور جنگی در ایران با نام ناوچه پیکان معرفی می‌شود، هرچند ناوچه و قایق موشک‌انداز دو شناور متفاوت جنگی هستند. پیکان اولین قایق موشک‌انداز تولید ایران است و مجهز به ۲ یا ۴ موشک سطح‌به‌سطح و ضدکشتی سی-۸۰۲، ۱ توپ ۷۶ میلی‌متری فجر ۲۷ و ۱ توپ ضدهوایی ۴۰ میلی‌متری است. مأموریت‌ها. قایق موشک‌انداز پیکان در تیر ماه ۹۲ به همراه قایق موشک‌انداز جوشن به عنوان اولین ناو گروه اعزامی شمال در دریای خزر از بندر انزلی به
گروه اعزامی شمال در دریای خزر از بندر انزلی به آستاراخان جهت دیدار از ناوچه‌های روسیه و همچنین پاسخ به پهلوگیری ناوهای روسی که در اردیبهشت همان سال در منطقه اول نیروی دریایی در بندرعباس پهلوگیری نموده بودند، به روسیه اعزام شدند.
این مقاله به زندگی محمد بن عبدالله پس از فتح مکه می‌پردازد. فتح مکه. صلح حدیبیه به مدت ۲ سال پایدار بود. قبیله بنی‌خزاعه روابط دوستانه‌ای با محمد داشت در حالی که دشمنش قبیله بنی‌بکر با مکیان اتحاد داشت. خاندانی از بنی‌بکر شبانه به بنی‌خزاعه یورش برده و تعدادی از آنها را می‌کشند. اهل مکه متحدینشان (بنی‌بکر) را با فراهم کردن اسلحه کمک کرده بودند، و بر طبق برخی از منابع تعداد کمی از اهل مکه هم در جنگ شرکت کرده بودند. پس از این واقعه، محمد پیغامی به مکه فرستاد. محمد در این پیغام سه شرط را مشخص کرده بود و از اهل