payamvha/North_RAG huggingface dataset:
در جنگ صفین، چه در جنگیدن و چه در مذاکرات حکمیت نقش مؤثری داشت و از کسانی بود که علی را مجبور به پذیرش حکمیت و انتخاب ابوموسی اشعری به عنوان حکم اهالی عراق نمود. بر همین اساس روایات شیعی وی را «یک خیانت کار دیرینه» قلمداد می‌کنند. اشعث که قدرتمندترین رهبر قبیله‌ای کوفه بود، بر پایهٔ روایت‌ها، به علی گفت که اگر پیشنهاد صلح را نپذیری، یک نفر هم از قبیلهٔ من برای تو نخواهد جنگید. وی همچنین به عنوان پیک علی به سوی معاویه رفت تا از قصدش برای به قرآن کردن نیزه‌ها آگاه شود. در خلال شکل‌گیری حکمیت، اشعث آرزو داشت
آگاه شود. در خلال شکل‌گیری حکمیت، اشعث آرزو داشت که بلاتکلیفی بین علی و معاویه طولانی شود تا بتواند از قدرت علی جلوگیری کرده و نفوذ گذشته خود را دوباره بدست آورد. اشعث بن قیس کسی است که علی بن ابی طالب بر فراز منبر او را منافق پسر کافر خطاب کرده است و نشان می‌دهد که از نظر علی بن ابی طالب، اشعث منافق بوده است، ضمن اینکه در ادامه خطاب به اشعث چنین گفته است: «به خدا سوگند یک بار در زمان کفر اسیر شدی و بار دیگر در اسلام، و در هر مرتبه نه ثروتت تو را سودی داد و نه تبارت به دادت رسید. مردی که عشیره خود را به دم
نه تبارت به دادت رسید. مردی که عشیره خود را به دم شمشیر بسپارد، و مرگ را به سوی آنان کشاند حق اوست نزدیکانش با او دشمنی ورزند، و بیگانگان از او ایمن نباشند.» اشعث بن قیس و توطئه کشتن علی. بسیاری از منابع می‌گویند وی از نقشه کشتن علی خبر داشته و ابن ملجم شب واقعه را در مسجد اعظم در حال مشاوره با وی به سر می‌برده است. در هنگام سحر، اشعث به ابن ملجم علامتی نشان داد که حُجْر بنِ عُدَی آن را شنید و از آن توطئه‌ای حس کرد و قصد داشت به علی اطلاع دهد، اما دیر رسید. اشعث به ابن ملجم رسیدن سحر را خبر داد که منابع
اشعث به ابن ملجم رسیدن سحر را خبر داد که منابع شیعی آن را نشانه‌ای از تشویق وی برای کشتن علی می‌دانند. روایاتی دیگر می‌گویند که اشعث در خانه‌اش با ابن ملجم گفتگو کرده نه مسجد و حجر بعد از کشته شدن علی به اشعث می‌گفت که در اصل تو قاتل علی بودی. بر طبق نقل یعقوبی، ابن ملجم یک ماه در خانه اشعث بود و شمشیرش را تیز می‌کرد. مسعودی روایتی متفاوت با دیگر منابع دارد که حاکی از آن است که وقتی اشعث از نقشه ابن ملجم آگاه شد، وی را سرزنش نمود. ابوالعباس مبرد نیز می‌گوید که اشعث نقشه کشتن را به علی اطلاع داد اما علی در
که اشعث نقشه کشتن را به علی اطلاع داد اما علی در پاسخ گفت که ابن ملجم هنوز وی را نکشته است و بنابراین نمی‌تواند وی را بکشد؛ بنابراین روایات از اشعث تصاویری مختلف از یک توطئه چی قتل علی تا یک یار وفادار به او، ارائه می‌دهند. اشعث در سال ۴۰ هجری/۶۶۱ میلادی در زمان خلافت حسن بن علی در کوفه درگذشت. همسر و فرزندان. اشعث با ام فروه خواهر ابوبکر (دختر ابی‌قحافه) ازدواج کرد، حاصل این چند فرزند بود، از جمله دختری به نامه جعده و دو پسر به نام‌های محمد و قیس. جعده دختر اشعث بود که با حسن (امام دوم شیعه) ازدواج کرد و
اشعث بود که با حسن (امام دوم شیعه) ازدواج کرد و نهایت او را با سم به قتل رساند. محمد پسر اشعث بود که نقش اصلی را در اسیر شدن مسلم بن عقیل در کوفه ایفا کرد و در درگیری مسلم با سربازان عبیدالله بن زیاد نقش فرماندهی را بر عهده داشت. فرزند محمد، یعنی عبدالرحمن بن محمد بن اشعث کسی بود که محل اختفای مسلم را متوجه شد و آن را به عبیدالله بن زیاد خبر داد. قیس پسر دیگر اشعث بود و از کسانی بود که به حسین بن علی نامه نوشت و او را به کوفه دعوت کرد، اما پس از تسلط عبیدالله بن زیاد به او پیوست و در واقعه کربلا از
عبیدالله بن زیاد به او پیوست و در واقعه کربلا از فرماندهان سپاه عمر سعد بود و پس از کشته شدن حسین بن علی، قطیفه (جامه پرزدار ـ روپوش) خز او را ربود؛ پس از آنکه سرهای کشته شدگان سپاه حسین بن علی را از تن جدا کردند و به کوفه نزد عبیدالله بن زیاد بردند. قبیله کنده به ریاست قیس بن اشعث، ۱۳ سر را حمل می‌کردند. از جعفر صادق امام ششم شیعیان نقل شده است که اشعث بن قیس در قتل علی بن ابی‌طالب شریک است و دخترش جعده، حسن بن علی را مسموم کرد و محمد پسر اشعث نیز در کشته شدن حسین بن علی شرکت داشت. در کتاب و رسانه. اشعث
شدن حسین بن علی شرکت داشت. در کتاب و رسانه. اشعث در کتاب پس از بیست سال نوشته سلمان کدیور حضور دارد، دوره ای که در این کتاب مورد بررسی است زندگی اشعث در عصر خلافت علوی و علی‌الخصوص نقش او در جنگ صفین است.
سهره زرد سرسیاه یا سهره زرد سرسیاه اوراسیایی که در زبان انگلیسی به آن (Siskin) می‌گویند. در بخش‌های شمالی اروپا، و جنوب اسکاندیناوی دیده می‌شود و ۱۲ سانتیمتر طول دارد و کوچک و ظریف است. پرنده نر، به رنگ سبز مایل به زرد و با پیشانی و چانه سیاه و نوار پهن زردرنگی در بال‌ها و دو طرف دُم دیده می‌شود. همچنین دمُگاه زردرنگ است که در پرواز به خوبی دیده می‌شود. پرنده ماده، به رنگ زیتونی مایل به قهوه‌ای و زیر تنه سفید با اثری از رنگ زرد سبز در آن دیده می‌شود، که همراه با زردی درون بال‌ها، دُم و دمگاه، آن را متمایز
با زردی درون بال‌ها، دُم و دمگاه، آن را متمایز می‌سازد. همچنین پرنده ماده فاقد سیاهی در سر است. این پرنده، دارای رگه‌هایی به رنگ قهوه‌ای تیره، در تمام سنین، است. در حالی که درون درخت، سرش روبه پایین است، به تغذیه می‌پردازد. در پرواز دُمش کوتاه به نظر آمده و پروازش موجی شکل است. پرنده‌ای اجتماعی است و اغلب در گروه دیده می‌شود. این پرنده در جنگل‌های سوزنی برگ، صنوبر، بیشه‌زارها و پرچین‌های بلند به سر برده و در زمستان‌ها در کشتزارها، به تعداد اندک دیده می‌شود و در درختان کاج، در انتهای شاخه‌ها، آشیانه
می‌شود و در درختان کاج، در انتهای شاخه‌ها، آشیانه می‌سازد. در ایران، زمستان‌ها فراوان است و به تعداد نسبتاً فراوان تولید مثل می‌کند. گاهی نسبتاً تا نواحی جنوب و مرکز فارس وبلوچستان نیز دیده می‌شود.
سهره کوهی، نام علمی آن (Carduelis flavirostris) است. در زبان انگلیسی به آنTwite می‌گویند. در ترکیه، ارمنستان، جمهوری آذربایجان و شمال ایران دیده می‌شود و ۱۳ سانتی‌متر طول دارد وشبیه سهره سینه سرخ است اما نوار ابرویی زرد قهوه‌ای یکدستی دارد. گونه‌ها وگوشپرها قهوه‌ای نخودی وگلو نخودی اخرایی بدون خط خط است. در پرنده بالغ دمگاه صورتی است. نژادی که در خاورمیانه دیده می‌شود (brevirostris)، از نژاد اروپایی به واسطه لکه‌های تیره دو طرف سینه، شکم سفیدتر وروتنه قهوه‌ای‌تر متمایز می‌شود. هم چنین دمگاه صورتی رنگش فاقد
متمایز می‌شود. هم چنین دمگاه صورتی رنگش فاقد رگه رگه (تنها در نر) است. زیرگونه brevirostris در شاهپرها ودُمش سفیدی بیشتری دیده می‌شود. منقار، در تابستان، خاکستری و در زمستان، زرد است. پروازش موجی شکل ونا منظم است. این پرنده در شیب‌های کوهستان‌ها وزمستان‌ها در دشت ودامنه کوه‌ها به سر برده وروی زمین و در زیر پوشش گیاهی یا روی صخره‌ها آشیانه می‌سازد. در ایران، بومی و در شمال نسبتاً فراوان است وزمستان‌ها در قسمت‌های شرقی دیده می‌شود.
سهره سینه‌سرخ در ایران، عراق، سوریه و جنوب قفقاز دیده می‌شود و۱۳ سانتی‌متر درازا دارد. سرخاکستری روتنه بلوطی و پیشانی و سینه قرمز گلی است. پرنده ماده و پرنده جوان بدون رنگ بلوطی بوده وبا روتنه قهوه‌ای رگه‌دار دیده می‌شود. این رگه‌ها در سینه و پهلوها نیز وجود دارد. در همه سنین، رگه‌های سفیدی در شاهپرها و پرهای بیرونی دُم دیده می‌شود. منقار خاکستری مایل به قهوه‌ای تیره و میانهٔ گلو خطدار است و حاشیه کمرنگی دور چشم‌ها و روی چانه دیده می‌شود که آن را از سهرۀ کوهی متمایز می‌سازد. پروازش موجی‌شکل و نامنظم است و
متمایز می‌سازد. پروازش موجی‌شکل و نامنظم است و در زمستان‌ها، به صورت جفتی یا گروهی دیده می‌شود. این پرنده در بخش‌های باز بوته‌دار یا درختکاری‌شده، زمین‌های پرچین‌دار، کشتزارها و کنارهٔ تالاب‌ها به سر برده و به گونهٔ گروهی در بیشه‌ها و پرچین‌ها نیز دیده می‌شود و گاهی در علفزارها آشیانه ساخته و زادآوری می‌کند. در ایران بیشتر در شمال باختری (غربی) دیده شده و زادآوری نیز می‌کند.
سهره بال‌سرخ یا سهره بال‌زرشکی آسیایی نام یک گونه از تیره سهره‌ایان است. سهره‌ای رنگین که عمدتاً در شیب‌های کوهستانی دیده می‌شود. ۱۶ سانتی‌متر طول دارد. سینه، پهلوها و زیرتنه دارای خال‌های قهوه‌ای، تارک سیاه و نوک زرد است (پرهای شاخ‌مانند خاکستری در خارج از فصل تولیدمثل دارد). پرنده نر دارای دمگاه و چهره صورتی‌رنگ (در زمستان رنگ صورتی چهره تغییر می‌کند) است و در کنار بال‌هایش لکه بزرگ صورتی گلی دیده می‌شود، که در پرواز با رنگ سفید زیر بال‌ها ترکیب جالبی را به وجود می‌آورد. پرنده ماده، کمرنگ‌تر با بال‌های
به وجود می‌آورد. پرنده ماده، کمرنگ‌تر با بال‌های بی‌رنگ‌تر و نوک زرد کم‌رنگ، در فصل تولیدمثل، و بدون رنگ صورتی چهره، دیده می‌شود. این پرنده در مناطق صخره‌ای و کوهستانی و گاهی دارای پوشش گیاهی بوته‌ای بالاتر از ۲۰۰۰ متر و در زمستان‌ها، در ارتفاعات پایین‌تر، کشتزارها و علفزارهای دارای قلوه‌سنگ، به سر برده و داخل بوته‌ها یا شکاف سنگ‌ها آشیانه می‌سازد. در ایران بومی و نسبتاً فراوان است.
معاهده ارض‌روم معاهده‌ای که در سال ۱۱۴۹ هجری (۱۷۳۶ میلادی) بین ایران (نادر شاه) و عثمانی، پس از نبرد مراد تپه، بسته شد. به موجب این معاهده کلیه شهرهایی که پیش از سال ۱۱۳۵ هجری به ایران تعلق داشته و عثمانی با استفاده از ضعف دولت صفوی به اشغال خود در آورده بود به ایران بازگردانده شد.
سهره صورتی پرنده‌ای از تیره سهرگان است که ۱۲ سانتی متر طول، سر نسبتاً بزرگ، منقار ضخیم و دم نسبتاً کوتاه دارد و از روی زمین تغذیه می‌کند. پرنده نر در هنگام زادآوری، به واسطه سر خاکستری، پیشانی صورتی روشن، زیر تنه، دمگاه و بال‌های صورتی شفاف و نوک نارنجی قرمز به آسانی شناخته می‌شود. پرنده نابالغ و پرنده ماده و پرنده جوان، در اولین زمستان، غالباً به رنگ شنی نخودی با دُم اندکی کمرنگ‌تر، دُم و بال‌های سیاه خاکستری (رنگ انتهای پرها کمرنگ‌تر است) و نوک زرد قهوه‌ای دیده می‌شود. رنگ پاها در همه سنین نارنجی گوشتی
دیده می‌شود. رنگ پاها در همه سنین نارنجی گوشتی است. رنگ حلقه دور چشم کم‌رنگ است. رنگ پر وبال به جز فصل زادآوری، شبیه سهره مغولی، با رنگ و لکه‌های ویژه‌ای روی بال، دُم، ابرو، دمگاه، نوک و پاها دیده می‌شود. در پرواز، رنگ سفید مشخصی در بال‌ها و دمش دیده نمی‌شود. این پرنده در مناطق صخره‌ای لخت و تپه‌های سنگی، بیابان‌ها، اراضی بایر و سنگی و غالباً نزدیک به آب به سر برده و لا‌به‌لای سنگ‌ها یا دیواره‌های سنگی آشیانه می‌سازد. در ایران، بومی ونسبتاً فراوان است.
سهره مغولی نام علمی آن (Rhodopechys mongolicus) است و ۱۴ سانتی‌متر طول دارد وکوهستان‌نشین است. شبیه سهره صورتی بوده، و سهره بالغ، به واسطه سفیدی بزرگ روی بال‌ها وپاهای قهوه‌ای مایل به زردش مشخص می‌شود. پرنده نر دارای لکه کوچک گلی رنگی روی دمگاه است (سطح گلی رنگ روی دمگاه سهره صورتی بزرگ‌تر است) ورنگ گلی صورتی روی گلو متغیر بوده و در سینه و پهلوها نیز اثر همین رنگ دیده می‌شود. در قاعده پرهای بزرگش رنگ قرمز گلی نیز دیده می‌شود (که در سهره معمولی، گلی خاکستری بدون سفیدی است). در پرهای دم سفیدی و در نوار ابرویی
سفیدی است). در پرهای دم سفیدی و در نوار ابرویی رنگ گلی دیده می‌شود. پرنده ماده تولید مثل کننده، رنگ پریده تر وپهلوها مانند پرنده نر، صورتی است. در پر وبال تازه در پاییز، هردوجنس شبیه هم و مانند پرنده ماده تولید مثل ککنده‌اند. پرنده جوان شبیه پرنده ماده‌است اما در پر وبالش رنگ شنی قهوه‌ای دیده می‌شود وزیر تنه فاقد رنگ صورتی است. در پرنده نابالغ، عمدتاً رگه‌های سفید وسیاهی در دُم دیده می‌شود. این پرنده در مناطق کوهستانی، در ارتفاع ۲۷۰۰ متر به بالا، بیابان‌های خشک وبکر وسنگی، نیمه بیابانی وشیب‌های سنگی
خشک وبکر وسنگی، نیمه بیابانی وشیب‌های سنگی کوهستان به سر برده ولا به لای صخره‌ها وزیر بوته‌ها آشیانه می‌سازد. در ایران، بومی ونسبتاً فراوان است.
سهره نوک‌بزرگ که نام علمی آن (Coccothraustes coccothraustes) است و ۱۸ سانتی متر طول دارد، سهره‌ای نسبتاً بزرگ با جثه‌ای سنگین است. منقار سخت و به رنگ سربی خاکستری، پر وبال قهوه‌ای با لکه سیاهی در صورت و چانه سفیدی روی بال‌ها دیده می‌شود. پرنده ماده کم رنگ تر بوده وبا پر وبال قهوه‌ای نارنجی کم رنگ تر وبه‌طور کلی خاکستری دیده می‌شود. پرنده جوان فاقد سیاهی صورت بوده و بیشتر به رنگ خاکستری با زیر تنه روشن و لکه‌هایی به رنگ قهوه‌ای تیره در پهلوها دیده می‌شود. در پرواز سریع و موجی شکلش، سر و گردن درشت ودُم کوتاهش
سریع و موجی شکلش، سر و گردن درشت ودُم کوتاهش شناسایی آن را آسان می‌سازد. با قدرت جست می‌زند و پرنده‌ای بسیار محتاط وگوش به زنگ است. این پرنده در ایران بومی و نسبتاًً فراوان است.
سهره سبز اروپایی یا سهره سبز معمولی . ۱۴/۵ سانتی‌متر طول دارد. پر و بال زیتونی با لکه‌های سبز مایل به زرد، دمگاه سبز روشن، سر نسبتاً بزرگ و منقار بی‌رنگ که در انتها کلفت است. در تمام فصل‌ها با رنگ زرد روشن در شاهپرها و پرهای بیرونی دم، که در پرواز به خوبی نمایان است، شناخته می‌شود. در پرنده نر، زیر تنه سبز زیتونی و دمگاه سبز زردرنگ است. پرنده ماده، کم‌رنگ‌تر و به رنگ سبز خاکستری و پاهایش قهوه‌ای تیره است. پرنده جوان به رنگ زیتونی مایل به خاکستری سهره‌ای با رگه‌هایی در زیرتنه دیده می‌شود. در پرواز دُم
با رگه‌هایی در زیرتنه دیده می‌شود. در پرواز دُم کوتاه‌تر به نظر آمده و پروازش موجی‌شکل است. این پرنده در باغ‌ها، پارک‌ها، جنگل‌های کاج، باغ‌های زیتون و واحه‌ها و زمستان‌ها در پرچین‌ها، اراضی ساحلی و کشتزارها به سر برده و لابه‌لای بوته‌ها و روی درختان کوچک، به‌ویژه درختان همیشه‌سبز، آشیانه می‌سازد. در ایران، زمستان‌ها نسبتاً فراوان است و تولیدمثل نیز می‌کند.
سِهره پیشانی‌سرخ نام یک گونه از سرده سهره دمگاه‌زرد است. ۱۲ سانتی‌متر طول دارد. کوچک و خپل است و با رگه‌های سیاه، سر و سینه دودی مایل به قهوه‌ای و در پیشانی لکه‌های نارنجی درخشانی دیده می‌شود. در پرواز، بدن تیره، اما زیر تنه و زیر بال‌ها کم‌رنگ به نظر می‌آید. پرنده جوان دارای صورت تمیز نارنجی و روتنه و زیرتنه رگه رگه سیاه و سفید است. پرنده نر به سادگی از روی پر و بال سیاه و زرد و لکه قرمز روی پیشانی شناسایی می‌شود. پرنده ماده با پر و بال کم‌رنگ‌تر و همچنین لکه قرمز روشن‌تر در طبیعت دیده می‌شود. در خارج از
لکه قرمز روشن‌تر در طبیعت دیده می‌شود. در خارج از زمان زادآوری، به صورت گروه‌های کوچک در روی زمین یا لابه‌لای علف هرز‌های دانه‌دار دیده می‌شود و پر جنب‌وجوش است. صدای این پرنده شبیه سهره معمولی، اما بسیار قوی‌تر و مانند سهره طلایی است. پرنده‌ای پرجنب‌وجوش بوده و به صورت ساکن دایمی یا زمستان‌گذران در نواحی شمالی، شمال غرب و جنگل‌های زاگرس عمدتاً در بلندی‌های ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ متریستان‌ها در مناطق کوهستانی با علفزارهای باز و درختان کاج، بید و سرو کوهی، دره‌های سنگی و زمستان‌ها در زمین‌های کشاورزی و درخت‌زارها به
و زمستان‌ها در زمین‌های کشاورزی و درخت‌زارها به سر برده و لابه‌لای درختان آشیانه می‌سازد. خاستگاه این پرنده قلمرو دیرین‌شمالگانی (اقلیم زیستی که شامل اروپا، آفریقای شمالی، چین و خاورمیانه) بوده و در تمامی این مناطق گسترده است.. ۱. پرورش، نگهداری وبیماری‌های فنچ، تألیف دکتر احسان مقدس، انتشارات نیلوبرگ، تهران، اردیبهشت ۱۳۸۸
سهره سرسیاه، سهره سرسیاه اوراسیایی یا گاوسهره سرسیاه، گونه‌ای از سهره‌ایان و راستهٔ گنجشک‌سانان است. این پرنده ۱۴ سانتی‌متر طول دارد. پرنده نر با زیر تنه صورتی مایل به قرمز، پشت خاکستری، تارک سیاه، نوار پهن سفید روی بال و نوک سیاه و سخت، به آسانی شناخته می‌شود. پرنده ماده رنگ متفاوتی دارد و با زیرتنه نخودی مایل به قهوه‌ای و زرق و برق کمتری از پرنده نر دیده می‌شود. در پرواز دمگاه سفید هردو جنس نمایان می‌شود. پرنده جوان بدون سیاهی روی سر بوده و با دمگاه نخودی و زیرتنه قهوه‌ای دیده می‌شود و در پاییز شبیه پرنده
زیرتنه قهوه‌ای دیده می‌شود و در پاییز شبیه پرنده ماده بالغ است. معمولاً ساکت است و خود را پنهان می‌سازد و هرگز به صورت گروهی دیده نمی‌شود. پروازش موجی‌وار است. این پرنده در ایران بومی بوده و به تعداد اندک در مناطق جنگلی، باغ‌ها و کشتزارها و بیشه‌ها دیده می‌شود.
سِهرِه طلایی اروپایی، است. در کشورهای مختلف از این پرنده به عنوان پرنده آوازخوان استفاده می‌شود. همانند زیرگونه خود قناری (حتی سهره و قناری را باهم در قفس جفت می‌کنند تا دورگه‌ای زیبا، خوش‌آواز و با آوازی زیبا مانند قناری و طولانی مثل سهره) و به همین دلایل از طبیعت صید و زنده‌گیری می‌شوند که آسیب‌های زیادی به این پرنده و منطقه زیست این پرنده وارد می‌کند. سهره‌های مناطق مختلف شکل، اندازه و مخصوصاً آوازهای مختلفی دارند که این مورد باعث تفاوت قیمت پرنده مناطق مختلف می‌شود. سهره‌های ایران به دو دسته طلایی
مختلف می‌شود. سهره‌های ایران به دو دسته طلایی (کرمانی) و سرسیاه هستند که آوازهای آنها باهم متفاوت است. آوای سهره کرمانی کمی سریع‌تر از نوع دیگر می‌باشد. ویژگی‌ها. سهره کرمانی نوک کشیده‌تر دارد و رنگ غالب بدن خاکی رنگ است و فر سینه کم است یا ندارد و سر این پرنده فقط گل قرمز دارد و خبری از سیاهی روی سر و سفیدی گونه نیست. سهره سر سیاه رنگ بدن خاکی و سفید دارای پرهای فر روی سینه، شاهپر سیاه و رنگ زرد روی بال‌ها که بین سر سیاه و کرمانی مشابه هست و فقط اندازه و شدت رنگ ان فرق دارد. نوع زیست. زیرگونه ترکی آن
و شدت رنگ ان فرق دارد. نوع زیست. زیرگونه ترکی آن niediecki در ترکیه، قبرس، خاور دور، شمال عراق تا کوه‌های زاگرس و جنوب ایران و همچنین در مصر پراکنده است و زمستان‌ها به سوی مناطق جنوبی تا صحرای سینا و مصر و شمال جزیره عرب مهاجرت می‌کند. زیرگونه ایرانی آن loudoni در استان آذربایجان وشمال ایران و جنوب دریای خزر زندگی می‌کند و در زمستان‌ها به مناطق میانه عراق وجنوب آن مهاجرت می‌کند. این پرنده در طبیعت به صورت گروهی زندگی می‌کند که تعداد افراد این گروه‌ها گاهی به صد پرنده می‌رسد. این پرندگان در ماه‌های مه تا
به صد پرنده می‌رسد. این پرندگان در ماه‌های مه تا ژوئیه به جستجوی غذا و پناهگاه می‌باشد. یک تا دوبار در سال تخم می‌گذارد و لانه خود را در دره‌ها ویا لابه لای درختان کم ارتفاع و کوچک می‌گذارد و در هر بار ۴ تا ۵ تخم می‌گذارد. این پرنده از پرندگان مهاجر به‌شمار می‌رود. سهره طلایی در محدوده گسترده‌ای از اروپای غربی، بریتانیا تا جزایر قناری و شمال آفریقا تا خاورمیانه و از ناحیه شرق تا ژاپن پراکنده است. سهره طلایی یکی از محبوب‌ترین انواع سهره‌ها در اروپا به‌شمار می‌رود و این امر به علت رنگ‌آمیزی زیبا و نغمه‌های
می‌رود و این امر به علت رنگ‌آمیزی زیبا و نغمه‌های خوش این پرنده می‌باشد.
آکیم میخائلوویچ تامیروف ; (با نام ارمنی هُواکیم تامیریانتس () ۲۹ اکتبر ۱۸۹۹ – ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۲) اولین برنده جایزه گلدن گلوب برای بهترین بازیگر مکمل مرد بود. زندگینامه. آکیم تامیروف در سال ۱۸۹۹ در یک خانواده ارمنی در تفلیس، گرجستان (شوروی سابق) زاده شد. در مدرسه درام تئاتر هنر مسکو آموزش دید. در سال ۱۹۲۳ به همراه توری از بازیگران وارد آمریکا شد و با اینکه لهجه غلیظ روسی داشت، توانست پیشه‌ای در هالیوود برای خود دست و پا کند. مرگ. تامیروف در ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۲ بر اثر سرطان درگذشت. منابع.
ماندارین‌ها در سال ۱۹۵۴ توسط سیمون دو بووار نوشته شد. این رمان یکی از معروفترین رمان‌های سیمون دو بووار است. در سال ۱۹۵۴ جایزه گنکور را به خود اختصاص داد. در این رمان سیمون دوبوار طرز فکر گروهی از روشنفکران فرانسوی را که خود نیز مدتی در میان آنان بوده‌است را بعد از جنگ جهانی دوم و شروع جنگ سرد و جنگ الجزایر به نمایش می‌کشد و موجبات انتخاب راه سیاسی آنان را شرح می‌دهد. بخشی از این کتاب روابط خصوصی سیمون دو بووار و نلسون آلگرن را به تصویر می کشد و انتشار آن باعث رنجش آلگرن شد. این کتاب در لیست روزنامه گاردین
رنجش آلگرن شد. این کتاب در لیست روزنامه گاردین ( ۱۰۰۰ رمان که هر شخص باید بخواند) قرار دارد. ترجمه فارسی این رمان با نام "ماندارن‌ها" توسط پرویز شهدی انجام و نشر دنیای نو آن را در سال ۱۳۸۲ منتشر کرد.
بُودا دومین شهر بزرگ استان لوبایه در جنوب غربی کشور آفریقای مرکزی می‌باشد. جمعیت آن بیش از بیست هزار نفر است. منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
از شهرهای استان لوبای در کشور آفریقای مرکزی منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
شرکت ملی راه‌آهن روسیه در سال ۱۸۳۰ تشکیل شد. بر اساس آمار سال ۲۰۰۷ اتحادیه بین‌المللی راه آهن‌ها، شرکت راه‌آهن روسیه دارای ۸۴۱۵۸ کیلومتر شبکه ریلی و ۳۶۰۸۲ کیلومتر راه‌آهن دوخطه و ۴۲۰۰۶ کیلومتر راه‌آهن برقی می‌باشد. این شرکت دارای ۱۲۰۶۳ لکوموتیو، ۹۴۹۴ خودکشش، ۳۳۹۵۵ واگن مسافری، و ۵۶۶۸۰۲ واگن باری است. عملکرد بار و مسافر نیز به شرح زیر است. اطلاعات راه آهن موجود. بر اساس آمار اتحادیه بین‌المللی راه‌آهن‌ها در سال ۲۰۰۷، کشور روسیه با ۱۷ میلیون کیلومتر مساحت و ۱۴۲ میلیون جمعیت دارای ۸۴۱۵۸ کیلومتر شبکه ریلی ۳۶۰۸۲
میلیون جمعیت دارای ۸۴۱۵۸ کیلومتر شبکه ریلی ۳۶۰۸۲ کیلومتر مسیر دوخطه و ۴۲۰۰۶ کیلومتر مسیر برقی بوده‌است. تعداد ۱۲۰۶۳ دستگاه لکوموتیو ۹۴۹۴ ست خودکشش، ۳۳۹۵۵ دستگاه سالن مسافری و ۵۶۶۸۰۲ دستگاه واگن باری ملکی داشت. تعداد پرسنل این شرکت ۱۱۲۸۰۰۰ نفر بود با ۱ درصد کاهش نسبت به سال قبل. قطار کیلومتر ۱۶۱۶ میلیون و تن کیلومتر ناخالص برابر ۴۰۸۶ میلیارد. در بخش مسافری ۱۲۸۰ میلیون مسافر و ۱۷۳ میلیارد نفر کیلومتر در بخش باری ۱۳۴۴ میلیون تن بار و ۲۰۹۰ میلیارد تن کیلومتر را جابجا نموده‌است. ویژگی‌های شبکه روسیه. عرض خط این
جابجا نموده‌است. ویژگی‌های شبکه روسیه. عرض خط این راه‌آهن ۱۵۲۰ میلی‌متر، بار محوری آن ۲۳ تن، و ارتفاع مجاز ناوگان ۴٫۷ و عرض واگن‌ها ۳٫۲۵ می‌باشد. حداکثر وزن قطارها در روسیه حدود ۸۰۰۰ تن و طول قطارها حداکثر ۱۵۰۰ متر می‌باشد. قلاب کشش در روسیه از نوع SA۳ با کشش ۱۲۰ تن نیرو می‌باشد و مشابه قلاب‌های اتوماتیک اروپا و ایران است. ریل‌های روسیه اغلب از نوع ۶۵ کیلویی و ۵۰ کیلویی می‌باشد. تعداد تراورس ۱۸۴۰ تا ۲۰۰۰ اصله بر کیلومتر است. حداکثر سرعت مجاز مسافری در راه‌آهن روسیه ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت و در مسیر مسکو
راه‌آهن روسیه ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت و در مسیر مسکو سن‌پترزبورگ ۲۵۰ می‌باشد. بین مسکو و سن پترزبورگ راه اهن سریع‌السیر جدیدی با سرعت ۳۵۰ در حال احداث است. ویژگی‌های شبکه برقی روسیه. خطوط برقی راه‌آهن روسیه از نوع جریان مستقیم ۳ کیلوولت به طول ۱۸۸۰۰ کیلومتر و جریان متناوب ۲۵ کیلوولت به طول۲۱۵۰۰ کیلومتر می‌باشد. سهم راه آهن روسیه در ترابری. در حمل و نقل بار در ۱۰ ماه اول ۲۰۰۳، راه اهن ۱۳۶۸ میلیارد تن کیلومتر، ۱۴۴ میلیارد توسط جاده۱۴۴ میلیارد تن کیلومتر و در دریا۷۳۷ میلیارد تن کیلومتر و از طریق هوایی ۲۱ میلیارد
میلیارد تن کیلومتر و از طریق هوایی ۲۱ میلیارد تن می‌باشد. تعداد مسافر حمل شده در کیلومتر به وسیلهٔ راه اهن۱۳۳۷ میلیارد نفرکیلومتر حمل و نقل زمینی ۱۹۳۱ میلیارد نفرکیلومتر ودریایی ۰٫۵ میلیارد نفرکیلومتر وهوایی۶۱ میلیارد نفرکیلومتر می‌باشد. تاریخچه. پیشینه راه‌آهن روسیه به سال ۱۸۳۱ و ایجاد راه‌آهن باز می‌گردد. واگن‌های قطار در این خط آهن به وسیلهٔ اسب کشیده می‌شد. دومین خط آهن روسیه در ۷ دسامبر ۱۸۳۵ بین دو شهر مسکو و سن پترزبورگ ایجاد شد ونام گرفت. در این خط آهن از قطارهای بخار استفاده می‌شد. سومین خط آهن
آهن از قطارهای بخار استفاده می‌شد. سومین خط آهن روسیه، در سال ۱۸۳۹ بین دو شهر کشیده شد. پس از آن به سرعت خطوط راه‌آهن در روسیه کشیده شد. به‌طوری‌که تا سال ۱۸۴۵، بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر خط آهن در روسیه کشیده شد و ده سال بعد این رقم به هشت هزار کیلومتر رسید. پس از جنگ جهانی اول این شرکت‌ها با هم ادغام شدند و در مجموع «دویچه رایش بان» (راه آهن متعلق به امپراتوری آلمان) نامیده شدند. در دوران جنگ جهانی دوم شرکت کل راه‌آهن روسیه در واقع اداره کل دولتی قطارهای روسیه در زمان حکومت بود. ولی از پایان جنگ جهانی دوم به
در زمان حکومت بود. ولی از پایان جنگ جهانی دوم به بعد این راه‌آهن به دو شرکت پژوهشگاه. راه آهن روسیه دارای مرکز تحقیقات بسیار گسترده‌ای است به نام ونیژت که استانداردها و آزمایش‌های و محصولات جدید را بر عهده دارد. ru/index.html دانشگاه راه آهن روسیه. دانشگاه راه‌آهن روسیه متعلق به راه‌آهن بوده و زیر نظر وزارت علوم روسیه در چندین شهر از جمله مسکو، سن پترزبورگ و وارونژ شعبه دارد. موزه راه آهن. موزه راه‌آهن در روسیه در چندین شهر وجود دارد که بزرگ‌ترین آن‌ها در سن پترزبورگ قرار دارد. پیوند به بیرون. سایت رسمی
سن پترزبورگ قرار دارد. پیوند به بیرون. سایت رسمی راه‌آهن روسیه
سامانه ناوبری ماهواره‌ای که به اختصار satnav نیز نامیده می‌شود، سامانه‌ای است که از ماهواره برای زمین‌موقعیت‌یابی خودکار استفاده می‌کند. سامانه ناوبری ماهواره‌ای با پوشش جهانی سامانه جهانی ناوبری ماهواره‌ای (Global Navigation Satellite System) یا به اختصار GNSS نامیده می‌شود. چهار سامانه جهانی فعال در سال ۲۰۲۴ عبارتند از: سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) متعلق به ایالات متحده آمریکا، گلوناس روسیه، سامانه ناوبری بیدو (BDS) متعلق به چین و سامانه گالیلئو متعلق به اتحادیه اروپا. سامانه‌های تقویت بر پایه ماهواره
اتحادیه اروپا. سامانه‌های تقویت بر پایه ماهواره (SBAS) برای افزایش دقت GNSS طراحی شده‌اند. این سامانه‌ها شامل سامانه ماهواره‌ای کواسی-زنیث (QZSS) ژاپن، سامانه GAGAN هند و سرویس همپوشانی ناوبری زمین‌ایستای اروپا (EGNOS) می‌شود که همگی بر پایه GPS هستند. نسخه‌های پیشین سامانه ناوبری بیدو و سامانه کنونی ناوبری منطقه‌ای هند (IRNSS) به‌طور عملیاتی با عنوان NavIC شناخته می‌شود و نمونه‌هایی از عملکرد مستقل سامانه منطقه‌ای ناوبری ماهواره‌ای یا RNSS به‌شمار می‌روند. دستگاه‌های ناوبری ماهواره‌ای موقعیت (طول و عرض
دستگاه‌های ناوبری ماهواره‌ای موقعیت (طول و عرض جغرافیایی و فرازا/ارتفاع) را با دقت زیاد (در حد چند سانتی‌متر تا متر) با استفاده از سیگنال‌های زمان منتقل‌شده از خط دید توسط رادیو از ماهواره‌ها تعیین می‌کنند. این سامانه را می‌توان برای تعیین موقعیت، ناوبری یا برای ردیابی موقعیت چیزی که دارای یک گیرنده است (ردیابی ماهواره‌ای)، استفاده کرد. همچنین سیگنال‌ها به گیرنده الکترونیکی اجازه می‌دهد تا زمان محلی فعلی را با دقت بالایی محاسبه کند که امکان همگام‌سازی زمان را فراهم می‌کند. این کاربردها در مجموع به عنوان
را فراهم می‌کند. این کاربردها در مجموع به عنوان موقعیت‌یابی، ناوبری و زمان‌بندی (PNT) شناخته می‌شوند. سامانه‌های ناوبر ماهواره‌ای مستقل از هر گیرنده تلفنی یا اینترنتی کار می‌کنند، اگرچه این فناوری‌ها می‌توانند سودمندی اطلاعات موقعیت‌یابی تولیدشده را افزایش دهند. پوشش جهانی هر سامانه به‌طور کلی توسط یک منظومه ماهواره‌ای شامل ۱۸ تا ۳۰ ماهواره در مدار میانی زمین (MEO) به دست می‌آید که بین چندین صفحه مداری پخش شده‌اند. ویژگی‌های سامانه‌های واقعی متفاوت است اما همه آنها انحراف مداری بیش از ۵۰ درجه و تناوب مداری
آنها انحراف مداری بیش از ۵۰ درجه و تناوب مداری تقریباً دوازده ساعته (در ارتفاع حدود ) دارند. ویژگی‌ها. سامانه‌های جهانی ناوبری ماهواره‌ای (GNSS) سیستم‌هایی هستند که به گیرنده‌های کوچک اجازه می‌دهند تا موقعیت خود را (طول، عرض و ارتفاع جغرافیایی) با خطای چند متری مشخص کنند. این قابلیت از طریق انتقال امواج رادیویی بین دستگاه و ماهواره صورت می‌گیرد. ایستگاه‌های ثابت زمینی می‌توانند برای محاسبه بسیار دقیق زمان برای آزمایش‌های علمی استفاده شوند. در حال حاضر، سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) تمام فعال متعلق به
سامانه موقعیت‌یاب جهانی (GPS) تمام فعال متعلق به آمریکاست که NAVSTAR نام دارد و در حال تقویت است. سامانهٔ گلوناس (GLONASS)متعلق به روسیه در حال تقویت است تا به اهداف نظامی و تجاری خود دست یابد. کشور چین اعلام کرده تا سال ۲۰۱۵ سیستم موقعیت‌یاب محلی Beidou را با سیستم ناوبری جهانی خود یعنی COMPASS ترکیب می‌کند. سیستم ناوبری اتحادیه اروپا با نام گالیلئو (Galileo) در مرحله توسعه است و اکنون فعال است. یک سیستم ناوبری ماهواره ای با پوشش جهانی ممکن است یک سیستم ماهواره ای ناوبری جهانی (سمنج یا GNSS) نامیده شود.