payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نظامی بومیان گوگوریو نسبت داده می‌شود. در کتاب قدیم تانگ (۹۴۵)، ثبت شده است که امپراتور تایزونگ به تاریخ گوگوریو حدود ۹۰۰ سال اشاره می‌کند. به گفته "سامگوک ساگی" قرن دوازدهم و "سامگوک یوسا" قرن سیزدهم، شاهزاده‌ای از پادشاهی بویو به نام جومونگ پس از جنگ قدرت با دیگر شاهزادگان دربار گریخت و گوگوریو را در سال ۳۷ قبل از میلاد در منطقه‌ای به نام جولبون، که معمولاً در حوضه رودخانه آمنوک/یالو و هون میانی قرار دارد، تأسیس کرد. در سال ۷۵ قبل از میلاد، گروهی از مردم یه‌مک که احتمالاً از گوگوریو سرچشمه می‌گیرند، به
یه‌مک که احتمالاً از گوگوریو سرچشمه می‌گیرند، به فرماندهی زوانتو چین در غرب یالو حمله کردند. [ "" ] اولین باری که گوگوریو به عنوان گروهی مرتبط با قبایل یه‌مک ذکر شده است، به کتاب هان شو بر می‌گردد که در آن از یک شورش گوگوریو در سال ۱۲ قبل از میلاد نام برده شده که در خلال آن آنها از تأثیر چینی‌ها در زوانتو رها شدند. طبق کتاب ۳۷ سامگوک ساگی، گوگوریو از شمال چین باستان سرچشمه گرفت، سپس به تدریج به سمت شرق به سمت رود ته‌دونگ حرکت کرد. اعتقاد بر این است که در زمان تأسیس، قوم گوگوریو ترکیبی از مردم بویو ومردم
زمان تأسیس، قوم گوگوریو ترکیبی از مردم بویو ومردم یمائک هستند، زیرا رهبر بویو ممکن است از پادشاهی خود فرار کرده و با روسای یمائک موجود ادغام شده باشد. "سوابق سه پادشاهی"، در بخش با عنوان «حکایت بربرهای شرقی»، به‌طور ضمنی اشاره کرد که بویو و مردم یه‌مک از نظر قومی با هم مرتبط بودند و به زبان مشابهی صحبت می‌کردند. مردم چین نیز در گوگوریو بودند.[ "" از ] کتاب ۲۸ سامگوک ساگی بیان کرد که «بسیاری از مردم چین به دلیل هرج و مرج جنگ توسط دودمان چین و امپراتوری هان به شرق گریختند». بعدها سلسله هان چهار فرمانداری را
شرق گریختند». بعدها سلسله هان چهار فرمانداری را تأسیس کرد و در سال ۱۲ بعد از میلاد گوگوریو اولین حمله خود را به فرمانداری زوانتو انجام داد. جمعیت فرمانداری زوانتو حدود ۲۲۱۸۴۵ نفر بود و در سال ۲ پس از میلاد در سه شهرستان (گائوگولی، شانگیتای و ژیگایما) فرماندهی زوانتو زندگی می‌کردند. بعداً، گوگوریو به تدریج تمام چهار فرمانداری هان را در طول توسعه آن ضمیمه کرد. گوگوریو و بکجه هر دو اسطوره‌های تأسیسی مشترک داشتند و از بویو سرچشمه گرفتند. جومونگ، اسطوره بنیان‌گذاری. نخستین اشارهٔ تاریخی به جومونگ در سنگ یادبود
نخستین اشارهٔ تاریخی به جومونگ در سنگ یادبود گوانگ‌گه‌تو بزرگ دیده می‌شود، جایی که از او به‌عنوان بنیان‌گذار و نخستین پادشاه گوگوریو یاد شده است. نام جومونگ شکل امروزی تلفظ واژگانی‌ست که در متون هانجا با صورت‌های گوناگون ثبت شده است: "جومونگ"، چومو: ، یا جونگمو: است. بر پایهٔ سنگ‌نوشتهٔ یادشده، جومونگ فرزند شاهزاده‌ای از پادشاهی بویو و دختری از خاندان هابک، ایزد اسطوره‌ای رودخانه آمنوک است. این روایت در منابع تاریخی کره‌ای همچون سامگوک ساگی و سامگوک یوسا نیز آمده، که در آن‌ها نام مادر جومونگ «یوهوا» (柳花)
آمده، که در آن‌ها نام مادر جومونگ «یوهوا» (柳花) ذکر شده است. ()./&gt; بر اساس این متون، یوهوا به‌سبب بارداری، از سوی خدای رودخانه تبعید شد و به رودخانهٔ اوبال (우발수) فرستاده شد. در آن‌جا با «گوموا» آشنا شد و به دربار او راه یافت. پدر بیولوژیکی جومونگ، به‌نام «هه موسو» ()، چهره‌ای افسانه‌ای توصیف شده که از او با عنوان «شاهزادهٔ آسمانی» و «مردی نیرومند» یاد شده است. جومونگ از همان نوجوانی به مهارت کم‌نظیر خود در تیراندازی با کمان شناخته می‌شد. بنا به روایت‌ها، حسادت پسران گوموا باعث شد جومونگ ناگزیر به ترک
حسادت پسران گوموا باعث شد جومونگ ناگزیر به ترک بویو شرقی شود. دربارهٔ منشأ دقیق او اختلافاتی میان منابع وجود دارد. سنگ‌نوشتهٔ گوانگ‌گائتو، بویو را زادگاه وی می‌داند، در حالی‌که سامگوک ساگی و سامگوک یوسا به‌صراحت از بویو شرقی یاد می‌کنند. جومونگ پس از ترک بویو، به منطقهٔ جولبون وارد شد. در آن‌جا با دختری به‌نام «سوسانو» ازدواج کرد. دربارهٔ جایگاه اجتماعی سوسانو نیز دو روایت وجود دارد: در یک روایت او دختر یک بازرگان ثروتمند به‌نام «یون تابال» است و در روایت دیگر، دختر فرمانروای جولبون. سوسانو نقشی کلیدی در
دیگر، دختر فرمانروای جولبون. سوسانو نقشی کلیدی در تأسیس گوگوریو ایفا کرد. او با حمایت مالی و سیاسی از جومونگ، در شکل‌گیری این پادشاهی سهیم بود. پس از گذشت چند سال، «یوری»، پسر جومونگ از همسر نخستش بانو «یه سویا»، از بویو به گوگوریو آمد و به‌عنوان وارث تاج‌وتخت شناخته شد. در پی این رویداد، سوسانو گوگوریو را ترک کرد و همراه دو پسر خود، بیریو و اونجو، به جنوب کوچ کرد؛ آن‌ها بعدها پادشاهی بکجه را بنیان گذاشتند. نکتهٔ مهم دیگر دربارهٔ جومونگ، نام خانوادگی اوست. در ابتدا، نام خانوادگی وی «هه» () بود که به خاندان
ابتدا، نام خانوادگی وی «هه» () بود که به خاندان سلطنتی بویو تعلق داشت. با این حال، طبق روایت سامگوک یوسا، او پس از تأسیس گوگوریو، نام خانوادگی خود را به «گو» () تغییر داد؛ نامی که به خاندان سلطنتی گوگوریو منتقل شد و بعدها الهام‌بخش نام کشور «گوریو» و در نهایت «کره» شد. متمرکز سازی و گسترش اولیه (اواسط سده نخست). گوگوریو از گروهی از قبایل مختلف مردم یه‌مک به یک دولت اولیه توسعه یافت و به سرعت قدرت خود را از حوزه اصلی کنترل خود در زهکشی رودخانه هون گسترش داد. در زمان پادشاه ته‌جو در سال ۵۳ پ. م، پنج قبیله
در زمان پادشاه ته‌جو در سال ۵۳ پ. م، پنج قبیله محلی به پنج ناحیه تحت حکومت مرکزی سازماندهی مجدد شدند. روابط خارجی و ارتش تحت کنترل شاه بود. گسترش اولیه ممکن است به بهترین وجه توسط اکولوژی توضیح داده شود. گوگوریو قلمروهایی را در مناطق مرکزی و جنوبی منچوری و شمال کره که هر دو بسیار کوهستانی هستند و فاقد زمین‌های قابل کشت هستند، تحت کنترل داشت. پس از تمرکز، گوگوریو ممکن است قادر به مهار منابع کافی از منطقه برای تغذیه جمعیت آن نباشد و در نتیجه، به دنبال گرایش‌های دامداری تاریخی، به دنبال حمله به جوامع همسایه و
دامداری تاریخی، به دنبال حمله به جوامع همسایه و بهره‌برداری برای زمین و منابع خود باشد. فعالیت‌های نظامی تهاجمی نیز ممکن است به توسعه کمک کرده باشد و به گوگوریو اجازه دهد تا از همسایگان قبیله‌ای خود خراج بگیرد و از نظر سیاسی و اقتصادی بر آنها تسلط داشته باشد. پادشاه ته‌جو قبایل اوکجو در شمال شرقی کره فعلی و همچنین دونگ یه و سایر قبایل در جنوب شرقی منچوری و شمال کره را فتح کرد. از افزایش منابع و نیروی انسانی که این قبایل تحت سلطه در اختیار او قرار دادند، پادشاه ته‌جو رهبری گوگوریو را در حمله به فرمانداری
ته‌جو رهبری گوگوریو را در حمله به فرمانداری هان: لیلانگ و زوانتو در کره و شبه‌جزیره لیائودونگ رهبری کرد و کاملاً از آنها مستقل شد. عموماً پادشاه ته‌جو به قبایل تصرف شده اجازه می‌داد تا خانسالاران خود را حفظ کنند ولی آنها را ملزم می‌کرد تا به فرماندارانی که مرتبط با نسل سلطنتی گوگوریو بودند گزارش دهند. قبایل تحت سلطه گوگوریو از دادن خراج‌های سنگین معاف می‌شدند. پادشاه ته‌جو و جانشینان وی این منابع افزایش یافته را به ادامه توسعهٔ گوگوریو در جهات شمال و غرب مرتبط کردند. قوانین جدید اشراف و رعایا را تحت نظم
مرتبط کردند. قوانین جدید اشراف و رعایا را تحت نظم درآورد و به موازات آن جذب نمودن روسای قبایل در اشرافیت مرکزی نیز ادامه یافت. جانشینی سلطنتی نیز از روش برادر به برادر به شیوهٔ پدر به پسر تغییر یافت و به این ترتیب دربار سلطنتی ثبات یافت. تقسیمات داخلی. پیش‌زمینه. بر اساس متن سامگوک ساگی (دفتر تاریخ سه پادشاهی)، جومونگ که در تیراندازی مهارت فوق‌العاده‌ای داشت، سرانجام به جولبون رسید و با سوسانو ازدواج کرد. او سپس با گروه کوچکی از پیروان خود کشور جدید گوگوریو را تأسیس رسمی نمود. این واقعه نشان می‌دهد که
را تأسیس رسمی نمود. این واقعه نشان می‌دهد که گوگوریو از ادغام و بسیج قبایل محلی و مهاجران از بویو پدید آمد. سوسانو، که پیش از آن با شخص دیگری ازدواج کرده و مادر دو پسر بود، بعد از پیوستن به جومونگ، منابع مالی و نیروی انسانی لازم را برای تثبیت حکومت او فراهم آورد. به این ترتیب، جومونگ اولین امپراتور گوگوریو با نام دونگمیونگ نامیده شد و سوسانو ملکه دوم وی. جدایی سوسانو و تشکیل بکجه. برخلاف روایت‌های سینمایی رایج، منابع تاریخی می‌گویند پس از چند سال، اختلافی در دربار گوگوریو رخ داد. جومونگ هم‌زمان با سوسانو
در دربار گوگوریو رخ داد. جومونگ هم‌زمان با سوسانو فرزندانی داشت که مهم‌ترین آن‌ها بیریو و اونجو بودند. از سوی دیگر، یوری (پسر اول جومونگ با همسر نخستش بانو یه) نیز به سن ازدواج و جانشینی رسید. هنگامی که یوری به همراه مادرش از پادشاهی بویوی شرقی بازگشت و جومونگ را به امر پادشاهی منصوب کرد، سوسانو با درک موقعیت جدید و احتمال نزاع بر سر تخت سلطنت، گوگوریو را ترک کرد. او دو پسرش را به همراه جمعی از پیروان خود به جنوب راند و در آن‌جا پادشاهی تازه‌ای بنیاد نهاد که بعدها بکجه نام گرفت. به بیان دیگر، دولت بکجه
که بعدها بکجه نام گرفت. به بیان دیگر، دولت بکجه توسط اونجو تأسیس شد که از پیروان سوسانو بودند و پیش از آن همراه مادرشان در دربار جومونگ زندگی می‌کردند. این دوگانه شدن دولت‌های شمالی (گوگوریو) و جنوبی (بکجه) از همان آغاز، نوعی شکاف مهم در سلسله سیاسی کره باستان ایجاد کرد. روایت سامگوک ساگی صراحت دارد: این جدایی اولیه باعث شد منابع انسانی و منابع اقتصادی جنوب شبه‌جزیره کره در انحصار بکجه قرار گیرد و گوگوریو اساساً منطقه مرکزی و شمالی را در اختیار داشته باشد. از سوی دیگر، سوسانو و خاندانش تا حدود هجده سال بعد
سوی دیگر، سوسانو و خاندانش تا حدود هجده سال بعد نیز در مقام ملکه و حاکمان در بکجه باقی ماندند و روابط خونی میان دو پادشاهی سه‌گانه را شکل دادند. ساختار سیاسی اوایل گوگوریو. اگرچه گوگوریو در اصل از ائتلاف مردم یه‌مک و مهاجران بویو پدید آمد، اما خیلی زود تلاش شد ساختار حکومت مرکزی مستحکمی برپا گردد. کتاب‌های تاریخی می‌گویند در دوره پس از امپراتور دونگمیونگ نیز پادشاهان توانمندتری مانند پادشاه ته‌جو حکومت کردند. طبق برخی منابع، پادشاه ته‌جو در سال ۵۳ میلادی پنج قبیله اصلی محلی را به پنج ناحیه فرمانروایی شده
قبیله اصلی محلی را به پنج ناحیه فرمانروایی شده مرکزی منظم کرد و امور خارجی و نیروی نظامی را تحت کنترل مستقیم شاه درآورد. این اقدام‌ها نشان‌دهنده شکل‌گیری ساختار دولتی متمرکز است. قوای جدید حکومت، قبایل تحت‌سلطه را ملزم به پرداخت خراج و اطاعت از فرماندارانی مرتبط با دودمان سلطنتی کرد. به گفته مورخان، در زمان پادشاه ته‌جو در سال ۵۳ میلادی، پنج قبایل محلی به پنج ناحیه تحت حکومت مرکزی سازماندهی مجدد شدند. روابط خارجی و ارتش تحت کنترل شاه بود. همچنین قوانین جدیدی برای جذب و منظم کردن رعیت و طبقه اشراف وضع
جدیدی برای جذب و منظم کردن رعیت و طبقه اشراف وضع گردید؛ به گونه‌ای که رئیسان قبایل هرچند پست خود را حفظ کردند ولی مجبور به گزارش به حاکمان وابسته به خانواده سلطنتی شدند. پیشرفت اولیه گوگوریو در این دوره‌ها ظاهراً ناشی از کنترل منابع اقتصادی و جمعیتی مناطق مرکزی و گسترش نظامی به شمال و غرب بود؛ اما مهم‌تر از آن، این اقدامات نهادهای پایه حکومت متمرکز را تقویت کرد و آن را آماده رویارویی با تهدیدات خارجی ساخت. تأثیر شکاف‌های اولیه بر قرن هفتم. عوامل متعددی باعث تداوم و تشدید مشکلات داخلی گوگوریو شد که
باعث تداوم و تشدید مشکلات داخلی گوگوریو شد که ریشه‌هایی در دوره تأسیس داشت. مهم‌ترین این عوامل را می‌توان چنین خلاصه کرد: تأسیس دو دولت مجزا. جدایی سوسانو با دو فرزندش منجر به تشکیل همزمان دو دولت مستقل (گوگوریو در شمال و بکجه در جنوب) شد که عملاً قدرت گوگوریو نصف شد. این پدیده موجب شد در سیاست‌های بعدی شبه‌جزیره کره، همیشه دو جبهه رقیب وجود داشته باشد که نهایتاً در قرن هفتم سبب اتحاد شیلا و تانگ علیه گوگوریو گردید. تقویت حکومت متمرکز. شکاف اولیه به حکمرانان گوگوریو نیاز به تمرکز قدرت را گوشزد کرد. از این
گوگوریو نیاز به تمرکز قدرت را گوشزد کرد. از این رو ساختار متمرکزی پدید آمد؛ همان‌گونه که پادشاه ته‌جو قبایل محلی را در پنج ناحیه متمرکز نمود و نظامی و دیپلماتیک کشور را زیر حاکمیت مستقیم پادشاه قرار داد. این تأکید بر تمرکز تا زمان یون گه‌سومون پابرجا ماند؛ هرچند کودتای او ساختار سلطنتی را دستخوش دگرگونی کرد. فروریزی سلطنت قبیله‌ای. شکاف‌های قدرت نشان داد در نهایت سلطنت پادشاهی (برخلاف سنت پیشین جانشینی موازی یا برادری) با چالش بزرگی مواجه می‌شود. پس از مرگ یون گه‌سومون، نزاع فرزندان و برادرش ساختار مشروعیت
گه‌سومون، نزاع فرزندان و برادرش ساختار مشروعیت امپراتوری را درهم ریخت؛ الگویی که شباهتی با الگوی جدایی اولیه (خروج سوسانو و دو پسرش) داشت. این اختلافات خاندان یون موجب شدند کارآمدی حکومتی کاهش یابد و دولت در برابر مهاجمان خارجی ضعیف گردد. نقش اتحادهای دشمنان. وجود دولت بکجه که از ابتدا با گوگوریو نسبت خونی داشت، عرصه رقابت سیاسی در شبه‌جزیره را دوقطبی کرده بود. این وضعیت زمینه را برای اتحاد شیلا با تانگ در برابر گوگوریو فراهم کرد و تضادهای ابتدایی قومی و منطقه‌ای (جدایی جنوب و شمال) یک نسل بعد در قالب
و منطقه‌ای (جدایی جنوب و شمال) یک نسل بعد در قالب مبارزه با یک دشمن مشترک جلوه کرد. در مجموع، جدایی‌های نخستین دوران تأسیس (به‌ویژه خروج سوسونو و تشکیل بکجه) بخشی از ساختار چندقطبی سیاسی سه‌گانه را تثبیت کرد. این تمایز اولیه، چالش‌های جدیدی برای حفظ ثبات حکومت مرکزی ایجاد نمود و زمینه‌ساز ظهور رجال قدرتمند و برنامه‌های کودتا شد. در واقع، میراث این دودستگی‌ها تا قرن هفتم ادامه یافت: ایجاد پایگاه‌های رقیب قدرت و تکرار الگوی «جدایی/صلح» در خاندان سلطنتی که نهایتاً نابودی گوگوریو را رقم زد. نزاع اواخر سده
نهایتاً نابودی گوگوریو را رقم زد. نزاع اواخر سده هفتم. با اینکه ساختار سیاسی گوگوریو همچنان متمرکز بود، ورود به قرن هفتم میلادی با چالش‌های تازه‌ای همراه شد. از اواسط این قرن، دشمنی دیرپای دودمان تانگ و اتحادش با پادشاهی شیلا، گوگوریو را به جنگ‌های بزرگی واداشت. دولت مستقر نیز دستخوش نزاع‌های داخلی شد. مهم‌ترین چهره عصر آخر گوگوریو یون گه‌سومون است؛ او که از خاندان اشرافی یون بود، در سال ۶۴۲ میلادی پس از ترور پادشاه یونگ‌نیو (به گفته منابع چینی)، عملاً به قدرت مطلق رسید و لقب ته‌مانگنیجی (نخست‌وزیر اعظم)
قدرت مطلق رسید و لقب ته‌مانگنیجی (نخست‌وزیر اعظم) گرفت. یون گه‌سومون دهه‌ها در برابر حملات سویی و تانگ مقاومت کرد.اما با مرگ طبیعی او درسال ۶۶۶ میلادی، رقابت‌های درون‌خاندانی بالا گرفت. بر اساس منابع تاریخی، پس از فوت او «جنگ قدرت میان پسرانش و برادرش» آغاز گردید. ابتدا پسر دوم یعنی یون نامگون علیه برادر بزرگترش یون نامسنگ کودتا کرد، پس از این کودتا نامسنگ به تانگ گریخت و به ارتش تانگ جهت نابودی گوگوریو ملحق شد، او در جریان این حملات نقش پررنگی داشت و از آنجا که زادگاهش گوگوریو بود به خوبی از نقاط ضعف و
آنجا که زادگاهش گوگوریو بود به خوبی از نقاط ضعف و جغرافیای کامل سرزمینش مطلع بود، او تمام تحرکات نظامی و نقاط ضعف دژها و باقی اطلاعات شامل تعداد سربازان هر دژ و محل دقیق آذوقه‌های نظامی، شیفت استراحت ارتش و… را به اطلاع ارتش تانگ رساند، به بیان مورخان: این آشفتگی، نقش محوری در فروپاشی امپراتوری گوگوریو داشت. اتحاد لشکرهای تانگ و شیلا در سال‌های ۶۶۷–۶۶۸ میلادی نهایتاً منجر به محاصره و سقوط پایتخت پیونگ‌یانگ (در سپتامبر ۶۶۸ میلادی) شد. مُهر پادشاهی. سابقه‌ای وجود دارد که گوگوریو یک مهر طلایی از آسمان دریافت
وجود دارد که گوگوریو یک مهر طلایی از آسمان دریافت و استفاده می‌کرد. در دنیای شرق، واژه «سِه» در ابتدا فقط برای مهر یشم امپراتور استفاده می‌شد و شاهزادگان و حاکمان کوچک‌تر مجبور به استفاده از واژه «چاپ» بودند. با این حال، پس از اینکه معنای شاهزادگان گسترش یافت و شامل کشورهای همسایه غیر چینی نیز شد، آن کشورها هم تقریباً در همه اسناد (به جز در دیپلماسی با چین) از مهر سلطنتی خودشان استفاده کردند. با این حال، دلیل مهم تفاوت مهر طلایی گوگوریو با مهرهای سایر کشورها این است که هیچ سابقه‌ای مبنی بر دریافت مهر توسط
این است که هیچ سابقه‌ای مبنی بر دریافت مهر توسط گوگوریو از سلسله دشت‌های مرکزی وجود ندارد. در حالی که سایر کشورهای تابعه مهرهای چینی را فقط بر روی اسناد ارسالی به چین مهر می‌کردند و مهرهای یشم خود را بر روی اسناد مورد استفاده داخلی مهر می‌کردند، گوگوریو احتمالاً مهر طلایی خود را بر روی اسناد ارسالی به چین مهر می‌کرد. با قضاوت بر اساس روابط بعدی بین گوگوریو و سلسله‌های چینی، احتمال زیادی وجود دارد که این کار را انجام داده باشد. دشوار است که دقیقاً بدانیم مهر طلایی گوگوریو چه شکلی بوده است زیرا هیچ مهر واقعی
طلایی گوگوریو چه شکلی بوده است زیرا هیچ مهر واقعی و هیچ تصویر یا سابقه‌ای که ظاهر آن را توصیف کند، وجود ندارد. اَرج‌داشت و وابستگی. گوشواره‌های طلایی که از آرامگاه شماره ۶ آرامگاه‌های باستانی مانگ‌گانگرو در نزدیکی اونیوسانسونگ، که گمان می‌رود پایتخت اولیه گوگوریو، جولبون‌سونگ، باشد، کشف شده‌اند، با گوشواره‌های کشف شده از آرامگاه‌های باستانی نوهاسیم در یوسوهیون، استان جی‌لین، که گمان می‌رود بقایای بویو باشند، یکسان هستند و به عنوان داده‌هایی در نظر گرفته می‌شوند که نشان می‌دهند گوگوریو از بویو آمده است. در
که نشان می‌دهند گوگوریو از بویو آمده است. در باکجه، گوگوریو به عنوان یک اصطلاح تحقیرآمیز باکجوک نامیده می‌شد، که همانطور که از ظاهر آن پیداست، از باک = مائک به معنی خرس گرفته شده است. این متن نشان می‌دهد که گوگوریو، مانند گوچوسون، خرس‌ها را محترم می‌شمرد و کلید گشودن پیوند خویشاوندی آن با گوچوسون است. به همین دلیل است که گوگوریو اغلب مائکجوک نامیده می‌شود. این موضوع را می‌توان در خوانش ژاپنی گوگوریو = گوریو نیز مشاهده کرد که گوریو را کوما می‌نامد و کوما به معنی خرس است. در مورد، تلفظ ژاپنی کوما است و این
معنی خرس است. در مورد، تلفظ ژاپنی کوما است و این نام خانوادگی است که نوادگان پادشاه آنجانگ هنگام رفتن به ژاپن نام خود را به آن تغییر دادند. در مورد بکجه، می‌توانیم ببینیم که اونگجین در نیهون شوکی «گوماناری» نامیده می‌شد. «کوما» یک کلمه بکجه‌ای است که با «اونگ» مطابقت دارد و به همین ترتیب به معنی خرس است. علاوه بر این، بویو، گوگوریو و گوچوسون همگی از پیشگویی با استخوان گاو استفاده می‌کردند. طبق این مقاله، در وی لو که حدود قرن دوم میلادی توسط دونگ یی جون از سوابق سه پادشاهی نوشته شده است، گفته می‌شود که
از سوابق سه پادشاهی نوشته شده است، گفته می‌شود که موچون، که در ابتدا به عنوان یک رسم انجام شده در دونگ‌یه شناخته می‌شد، در گوچوسون نیز به طور گسترده انجام می‌شد و این اطلاعات هنگام تدوین سوابق سه پادشاهی حذف شد. گفته می‌شود که پیشگویی نیز از رسوم گوچوسون بوده است. علاوه بر این، طبق تحقیقات اخیر، نظریه‌ای وجود دارد مبنی بر اینکه یوت نوری، برخلاف آنچه در ابتدا شناخته شده بود، نه در بویو، بلکه در گوچوسون سرچشمه گرفته است، بنابراین می‌توان فرض کرد که قرابت قابل توجهی بین این دو کشور وجود داشته است. گوگوریو یک
توجهی بین این دو کشور وجود داشته است. گوگوریو یک دولت فرهمند بود که قدرت ملی بسیار قوی‌تری نسبت به بکجه و شیلا داشت و در یک زمان، پادشاه بکجه نسبت به گوگوریو سوگند وفاداری یادکرد و به عنوان یک دست نشانده گوگوریو قرار گرفت. گوگوریو نفوذی بر کل شبه جزیره کره اعمال کرد تا جایی که شیلا را به یک دولت دست نشانده تبدیل کرد. شبه جزیره کره در طول سلسله چوسون، گوگوریو یکی از سه پادشاهی محسوب می‌شد و لشکرکشی‌های شمالی در طول سلسله گوریو و چوسون نیز از آگاهی از جانشینی گوگوریو سرچشمه می‌گرفت. با این حال، اگرچه سلسله
گوگوریو سرچشمه می‌گرفت. با این حال، اگرچه سلسله مینگ شبه جزیره لیائودونگ را اشغال کرد و لشکرکشی‌های شمالی پس از چهار فرماندهی و شش جین دچار تزلزل شد، اما به دلیل شکست امپراتور یانگ از سویی در نبرد یوسو و عملکرد خوب در جنگ یوتانگ، هنوز تصویری از یک قدرت نظامی وجود داشت. به طور خاص، در اواسط سلسله چوسون، گوگوریو پس از تجربه جنگ ایمجین و به ویژه پس از تحقیر در طول جنگ بیونگجا و جنگ سامجئوندو، هنگام بحث در مورد دفاع از قدرت نظامی، گوگوریو به عنوان الگویی در نظر گرفته می‌شد، بحث‌ها در مورد لشکرکشی شمالی دوباره
گرفته می‌شد، بحث‌ها در مورد لشکرکشی شمالی دوباره فعال شد و آگاهی عمومی از گوگوریو، که منطقه منچوری را اشغال کرده بود، به میزان زیادی افزایش یافت. نیروهای شورشی غیرنظامی نیز اغلب لشکرکشی به شمال را با شعار بازپس‌گیری قلمرو قدیمی و نابودی چینگ پیشنهاد می‌کردند، اما در واقعیت، به دلیل شرایط مختلف این کار انجام نشد. سپس، در چوسوناواخر قدرت‌های خارجی، ارزیابی گوگوریو به دلیل ظهور ملی‌گرایی مدرن حتی بالاتر رفت. بنابراین، تحقیق و تعیین ارزش‌ها در مورد گوگوریو مطابق با دیدگاه ملی‌گرایانه شین چائه هو و دیگران از
با دیدگاه ملی‌گرایانه شین چائه هو و دیگران از تاریخ انجام شد و به گوگوریو توجه شد، که به طور فعال در مخالفت با دیدگاه استعماری امپراتوری ژاپن، نظریه دگرآیینی، با چین مخالفت می‌کرد. از نظر فرهنگی، ادعا می‌شود که اوندول، کیمچی و ماکجوک ارثی هستند. سابقه‌ای از ادبیات اوایل سلسله تانگ وجود دارد که نشان می‌دهد گوگوریو قبلاً رسم خوردن سوپ جلبک دریایی را اجرا می‌کرد. همچنین نام‌های خانوادگی وجود دارد که گفته می‌شود مربوط به یک جد گوگوریو یا نوادگان قبیله په‌سو است، جایی که بسیاری از پناهندگان گوگوریو در آنجا
است، جایی که بسیاری از پناهندگان گوگوریو در آنجا بودند. اگر مواردی را که جد، فردی فعال در په‌سو بوده است، در نظر بگیریم، نام‌های خانوادگی با جمعیت زیاد شامل جینجو کانگ، پاپیونگ یون و مونهوا ریو می‌شوند. در مورد نام مکان‌ها، مواردی نیز وجود دارد که از نام مکان‌های گوگوریو استفاده شده است، مانند «مه‌هول» در سوون سی، «جوبوتو» در بوچئون سی و «گوکوون سئونگ» در چونگجو سی. کره جنوبی گوگوریو (گوریو) نام انگلیسی جمهوری کره امروزی است. اصطلاح کره‌ای، که به زبان کره‌ای، فرهنگ کره‌ای و کره‌ای‌ها اشاره دارد، به معنای
فرهنگ کره‌ای و کره‌ای‌ها اشاره دارد، به معنای واقعی کلمه به معنای مردم کوریو است. به طور خاص، به دلیل قلمرو وسیع، موفقیت در جنگ‌های گوگوریو و موضع مستقل آن در چین، گوگوریو از محبوبیت بسیار بیشتری در بین عموم مردم نسبت به معاصران خود، شیلا و باکجه یا بعداً چوسون، برخوردار بود. پس از آزادی، هنگام فهرست کردن سه پادشاهی، گوگوریو، باکجه و شیلا معمولاً به همین ترتیب فهرست می‌شدند و گوگوریو در ابتدا ذکر می‌شد. نام گوریو، سابقه‌ای تقریباً ۱۶۰۰ ساله دارد. این یکی از نام‌های تاریخی است و اولین بار توسط پادشاه
یکی از نام‌های تاریخی است و اولین بار توسط پادشاه گوانگ‌گه‌تو و پادشاه جانگسو، از نسل شانزدهم نوادگان پادشاه دونگ میونگ‌سونگ، در حدود سد پنجم به جهانیان اعلام شد. دائه جویونگ و فرزندانش بین سده‌های هفتم و دهم از آن به عنوان یک عنوان ملی استفاده کردند. در سال ۹۰۱، گونگ‌یه در ابتدا به مدت کوتاهی به مدت ۳ سال از آن استفاده کرد و سپس آن را به ته بونگ تغییر داد. در سال ۹۱۸، وانگ گان ته بونگ را نابود کرد و گوریو را به عنوان یک عنوان ملی اعلام کرد . پس از آن، گوریو در عربستان به‌عنوان سرزمین مردم گوریو تبدیل شد.
در عربستان به‌عنوان سرزمین مردم گوریو تبدیل شد. پس از آن، در ۲۲ مه ۱۸۸۲، کره/کره به عنوان نام رسمی ملی در پیمان دوستی و تجارت بین کره و ایالات متحده تثبیت شد و در دوران مدرن، در جامعه بین‌المللی با نماد انگلیسی جمهوری کره نامیده می‌شود. به طور خاص، سلسله گوریو و وانگ گان ادعا کرد که جانشین مشروع گوگوریو قدیمی است. این برداشت در سلسله چوسون نیز تفاوتی نداشت و در بخش جغرافیای سالنامه پادشاه سجونگ، هر هشت استان به جز سه استان پایینی به عنوان قلمرو گوگوریو شناخته می‌شدند. به طور خاص، منطقه گیونگی حتی در دوره
می‌شدند. به طور خاص، منطقه گیونگی حتی در دوره سه پادشاهی بعدی نیز حس جانشینی واضحی نسبت به گوگوریو داشت. مردم بومی اولیه این منطقه بکجه و ماهان بودند و اگرچه از زمان فتح پادشاه جین‌هونگ، این منطقه به مدت چند صد سال قلمرو شیلا بود، اما منطقه گیونگی حس قوی جانشینی گوگوریو را داشت، گوگوریو تنها حدود ۷۰ سال این منطقه را اشغال کرده بود. با توجه به این موضوع، آگاهی از جانشینی گوگوریو در شیلای متحد چنان قوی بود که منطقه گیونگی را قلمرو گوگوریو می‌دانست. با این حال، از آنجایی که بیشتر قلمرو اصلی گوگوریو، از جمله
از آنجایی که بیشتر قلمرو اصلی گوگوریو، از جمله مرکز آن، در کره شمالی و چین واقع شده است، آثار باستانی زیادی از گوگوریو در کره جنوبی وجود ندارد. این در تضاد با شیلا و باکجه است که آثار باستانی و ویرانه‌های متعددی را به جا گذاشته‌اند زیرا مراکز و قلمروهای آنها عمدتاً در کره جنوبی واقع شده بود. از آنجایی که میراث فرهنگی زیادی از گوگوریو در کره جنوبی باقی نمانده است، آثار باستانی گوگوریو مانند بنای یادبود چونگجو، مجسمه برنزی-طلایی یونگا چیلنیون میونگ یهوره آنقدر گرانبها تلقی می‌شوند که به عنوان گنجینه‌های ملی
گرانبها تلقی می‌شوند که به عنوان گنجینه‌های ملی تعیین می‌شوند. در واقع، گوانگجین‌گو در سئول و گوری‌سی در گیونگی‌دو برای عنوان شهر گوگوریو بر سر گروه قلعه کوهستانی آچاسان که توسط گوگوریو ساخته شده بود، رقابت می‌کنند. در کره مدرن، پروژه شمال شرقی چین و واکنش‌های منفی علیه آن وجود دارد و به دلیل تحقیر تاریخ مدرن و تأسف از دست دادن منچوری، رمانتیسیسم نسبت به این قاره قوی‌تر شده است، بنابراین دیدگاه نسبتاً منفی نسبت به شیلا و چوسون وجود دارد. گوگوریو به دلیل قلمروی خود که شامل منطقه منچوری می‌شد و تاریخ جنگ و
خود که شامل منطقه منچوری می‌شد و تاریخ جنگ و پیروزی‌اش در برابر چین، مورد علاقه بسیاری از مردم است. به ویژه از دهه ۲۰۲۰، با تشدید احساسات ضد چینی، محبوبیت گوگوریو در بین مردم جمهوری کره حتی بیشتر شده است. کره شمالی کره شمالی حتی بیش از کره جنوبی برای گوگوریو ارزش قائل است و بیش از حد به آن علاقه دارد و گاهی اوقات از آن به عنوان یک توجیه سیاسی و دیپلماتیک استفاده می‌کند. به طور خاص، کره شمالی به طور فعال از آن به عنوان وسیله‌ای برای توجیه سیاست‌های خود مانند اتحاد کمونیستی، تقویت قدرت نظامی و قدرت ضد خارجی
اتحاد کمونیستی، تقویت قدرت نظامی و قدرت ضد خارجی استفاده می‌کند. با وجود علاقه کره شمالی به گوگوریو، قالبا مشاهده می‌شود که تنها بخشی از آثار گوگوریو در این کشور نگهداری یا بازسازی می‌شوند و حس علاقه آن‌ها به گوگوریو توجیه ای برای سیاست هایشان می‌باشد. چین از نظر تاریخی، چین گوگوریو را به عنوان یک کشور خارجی می‌شناخت. حتی در کتاب‌های قدیمی چینی، با گوگوریو به عنوان وحشی رفتار می‌شد و تا دهه ۱۹۶۰ که حزب کمونیست چین به قدرت رسید، گوگوریو به عنوان تاریخ کره شناخته می‌شد، اما اخیراً، به دلیل منافع خود، به
شناخته می‌شد، اما اخیراً، به دلیل منافع خود، به دیدگاهی سرزمینی و چین‌محور از تاریخ تغییر کرده و گوگوریو را به عنوان یک دولت چینی تعریف می‌کند. به دلیل پروژه شمال شرقی، محافل تاریخی جهانی متخصص در تاریخ شمال شرقی آسیا، از جمله کره جنوبی و کره شمالی، نگران نیات سیاسی دولت چین در تحریف تاریخ هستند. در نتیجه، محققان کره‌ای نیز نمی‌توانند آزادانه تحقیقات و سفرهای میدانی مربوط به گوگوریو را در قلمرو چین انجام دهند. به عنوان بخشی از پروژه شمال شرقی، پایتخت باستانی پادشاهی گوگوریو و گورستان در آرامگاه‌های باستانی
پادشاهی گوگوریو و گورستان در آرامگاه‌های باستانی تونگگو به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شدند. این برای کره بسیار ناخوشایند بود، بنابراین کره جنوبی و شمالی برای بررسی این موضوع با هم متحد شدند و در واقع، به گونه‌ای ثبت شد که پروژه شمال شرقی را نفی می‌کرد و به یک پروژه شکست خورده برای چین تبدیل شد. با این حال، این موضع دولت چین و مردم ملی‌گرای چین است و البته مردم چین ناگزیر تحت تأثیر جریان یا نظرات حزب کمونیست چین قرار می‌گیرند، اما در واقع، حتی در چین، هر فرد برداشت متفاوتی از گوگوریو دارد. با این حال، حتی
برداشت متفاوتی از گوگوریو دارد. با این حال، حتی اگر این یک بخش افراطی باشد، برخی از مناطق چین بسیار زیاد هستند و به دلیل توهین به زبان‌های مختلف قابل توجه هستند و این یک تهدید بزرگ است که این یک شخص نیست، بلکه موضع دولت است. ژاپن ژاپن نیز گوگوریو را به عنوان بخشی از تاریخ کره قبل از دوره استعمار ژاپن به رسمیت می‌شناخت، اما از دوره استعمار ژاپن، مطالعاتی آغاز شد که تلاش می‌کرد قبیله یِه‌مک در شمال و قبیله حاشیه‌ای در جنوب را از نظر زبان و قومیت از هم جدا کند. در واقع، این تلاش مقدمه‌ای برای پیشروی قاره‌ای