payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این حزب در جنگ کشته ویا توسط رژیم شناسائی و تیر باران شدند. از مشهورترین آنان می‌توان به دانشمند معروف «ایرج فرهومند» اشاره نمود. با آغاز سرکوب‌های وسیع از سوی رژیم جمهوری اسلامی و فرار بنی صدر، حزب رنجبران ایران نیز دست از سیاست خود برداشت و به مخالفت با «جمهوری اسلامی» پرداخت. حزب رنجبران در مناطق شمال (گرگان و گلستان) و جنوب ایران (فارس) دست به مبارزه مسلحانه علیه جمهوری اسلامی زده و تعداد زیادی از اعضای خود را از دست داد. بخشی از رهبری این حزب برای ادامه فعالیت مسلحانه و تدارک کنگره به کردستان ایران
فعالیت مسلحانه و تدارک کنگره به کردستان ایران نقل مکان کرده وبخش دیگری معروف به «کمیته تهران» با مخالفت با مشی مسلحانه و تأکید بر مبارزه توده‌ای علیه جمهوری اسلامی به انشعاب دست می‌زند. از معروف‌ترین رهبران سیاسی این جناح می‌توان از «فرامرز وزیری» نام برد؛ که توسط جمهوری اسلامی تیرباران شد. حزب رنجبران با برگزاری کنگره‌ای در کردستان از گذشته خود انتقاد تندی کرد (نقد سیاست‌های مماشات با نظام اسلامی و تئوری سه جهان) و بخشی از رهبری را که مسئول همکاری با «جمهوری اسلامی» می‌دانست از این حزب اخراج نمود. رهبری
اسلامی» می‌دانست از این حزب اخراج نمود. رهبری فعلی حزب رنجبران ایران در خارج از کشور مستقر است. از مسئولان سیاسی و هیئت تحریریه فعلی حزب رنجبران ایران می‌توان از «ک. ابراهیم»، «ر. ناظمی» و «یونس پارسابناب» نام برد. این حزب از خط سیاسی گذشته خود فاصله گرفته و امروز به جای مارکسیسم-لنینیسم اندیشه مائو از «سوسیالیسم علمی» یا «کمونیسم علمی» سخن می‌گوید. رسانه‌ها. ارگان مرکزی حزب رنجبران ایران نشریهٔ «"رنجبر"» است که دورهٔ سوم آن هم‌اکنون در حال انتشار است. حزب رنجبران در دههٔ ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ و پس از انتقال رهبری
رنجبران در دههٔ ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ و پس از انتقال رهبری حزب به اروپا که در سال ۱۹۹۱ اتفاق افتاد، نشریه‌ای به نام «"بولتن نظرات"» را منتشر می‌کرد که مقالات، نامه‌ها، گزارش‌ها و اعلامیه‌های مختلفی را دربرمی‌گرفت و مطالب مندرج در آن لزوماً نشان‌دهندهٔ دیدگاه‌های رسمی و مصوبات کنگره‌های حزب نبود. حزب رنجبران اقدام به راه‌اندازی یک تلویزیون اینترنتی به نام «"تلویزیون رنجبران"» کرد که پخش آزمایشی آن از اردیبهشت ۱۳۸۷ آغاز و در اسفند ۱۳۸۷ متوقف شد. این حزب در گذشته دارای وبگاه‌های متعدد اینترنتی مانند «"وبگاه زبان‌های
وبگاه‌های متعدد اینترنتی مانند «"وبگاه زبان‌های خارجی"»، «"خبرنامه کارگری حزب رنجبران ایران"» و «"رنجبرآنلاین"» بود، اما هم‌اکنون به جز پایگاه اینترنتی رسمی «"حزب رنجبران ایران"»، تنها وب‌سایت خبری-تحلیلی «"آیینهٔ روز"» را به‌روز می‌کند. نشریهٔ «رنجبر». حزب رنجبران ایران نشریهٔ «"رنجبر"» را به عنوان ارگان مرکزی خود منتشر می‌کند. نشریهٔ رنجبر تا قبل از انقلاب به صورت مخفی و زیرزمینی توسط سازمان انقلابی به چاپ می‌رسید. پیش از انقلاب انتشار دورهٔ اول این نشریه از هفتهٔ آخر اسفند ۱۳۵۷ آغاز شد و تا دی ۱۳۵۸
از هفتهٔ آخر اسفند ۱۳۵۷ آغاز شد و تا دی ۱۳۵۸ ادامه یافت. در این دوره ۴۴ شماره از این نشریه انتشار یافت. انتشار دورهٔ اول «رنجبر» تا شمارهٔ ۳۸ به عنوان «ارگان مرکزی سازمان انقلابی» و به صورت هفته‌نامه انجام می‌شد، اما از شمارهٔ ۳۹ (۲۰ آذر ۱۳۵۸) هفته‌ای سه شماره از آن به عنوان ارگان سازمان‌ها و گروه‌های متشکله در «کمیتهٔ تدارک ایجاد حزب کمونیست ایران» انتشار یافت. در این دوره مدیرمسئولی «"رنجبر"» را علی حجت و سردبیری آن را فرامرز وزیری بر عهده داشت. دورهٔ دوم انتشار «"رنجبر"» از ۸ دی ۱۳۵۸ همزمان با برگزاری
انتشار «"رنجبر"» از ۸ دی ۱۳۵۸ همزمان با برگزاری کنگرهٔ اول حزب رنجبران آغاز شد و تا ۲۷ شهریور ۱۳۵۹ ادامه یافت. در این دوره ۱۰۳ شماره از این نشریه به عنوان «ارگان حزب رنجبران ایران» انتشار یافت. در دورهٔ دوم نیز مدیرمسئولی «"رنجبر"» را علی حجت و سردبیری آن را فرامرز وزیری بر عهده داشتند. پس از مدتی انتشار دورهٔ سوم نشریهٔ «"رنجبر"» به عنوان «ارگان مرکزی حزب رنجبران ایران» از اردیبهشت ۱۳۸۴ آغاز شد که تاکنون نیز ادامه داشته‌است.
در سال ۲۰۰۶ "مجله تایم" فرد سال را میلیون‌ها کاربر گمنام که ویکی‌پدیا، یوتیوب، مای‌اسپیس، فیس‌بوک، سکند لایف، و سیستم‌عامل لینوکس کار می‌کنند انتخاب کرد، یا به زبان ساده شخص سال مجله تایم کلمه شما بود.
نیروگاه حرارتی بعثت (در جنوب شهر تهران در مجاورت شهرک بعثت، تأسیس ۱۳۴۶)، یکی از نیروگاه‌های ایران از نوع حرارتی با ظرفیت تولید ۲۴۷٫۵ مگاوات است که شامل ۳ واحد بخار ۸۲٫۵ مگاواتی است. معرفی. این نیروگاه از نوع نیروگاه‌های حرارتی است که در چند مرحله در سال‌های ۱۳۴۶ و ۱۳۴۷ وارد شبکه سراسری کشور شد و ساخت شرکت جنرال الکتریک می‌باشد. این نیروگاه بخشی از خط سراسری برق ایران است که برای نخستین بار در کشور در سال ۱۳۴۵ به صورت شبکه ۲۳۰ کیلوولت در تهران احداث گردید، بخش ابتدایی این خط در نزدیکی سد دز و بخش انتهایی آن
ابتدایی این خط در نزدیکی سد دز و بخش انتهایی آن در نزدیکی نیروگاه بعثت قرار دارد که واقع شبکه اصلی برق غرب را تشکیل می‌دهند مشخصات. این نیروگاه ۳ واحد ۸۲٫۵ مگاواتی است که در مجموع دارای قدرت نامی ۲۴۷٫۵ مگاوات هستند. اما در حال حاضر چه در فصل تابستان و چه در فصل زمستان قدرت عملی ۲۲۵ مگاواتی را وارد شبکه می‌تواند بکند. پست این نیروگاه از نوع ۶۳ کیلوولت با ۱۹ بی و ۲۳۰ کیلوولت با ۸ بی می‌باشد. تعمیرات اساسی. این نیروگاه در اواخر سال ۸۶ برای مدتی از شبکه سراسری برق کشور خارج شد و مورد تعمیرات اساسی قرار گرفت.
برق کشور خارج شد و مورد تعمیرات اساسی قرار گرفت. در این تعمیر اساسی، مراحل بازسازی و نوسازی برج خنک کن، تعمیرات اساسی توربین، ساخت و نصب شینه‌های استاتور ژنراتور، ساخت و راه اندازی مرکز کنترل سیستم‌های جدید PLC و آماده سازی تابلو کنترل سیستم برای سه واحد بخار نیروگاه، نصب و راه اندازی سیستم‌های جدید واحد ۲، جهت حذف مصرف سوخت گازوئیل و با جایگزینی سوخت مصرفی گاز طبیعی جهت مصرف بهینه سوخت فسیلی انجام شد. مصرف آب. نیروگاه بعثت از برج‌های خنک‌کنندهٔ تر استفاده می‌کند که مصرف آب زیادی دارند و این موضوع مورد
می‌کند که مصرف آب زیادی دارند و این موضوع مورد انتقاد کارشناسان قرار گرفته است.
موشک ام۵۱ نوعی موشک بالستیک قاره‌پیمای مبتنی بر زیردریایی دریاپایه فرانسوی با موتور سوخت جامد سه مرحله‌ای است که از زیردریایی موشک بالستیک شلیک می‌شود. این موشک برای استفاده زیردریایی‌های هسته‌ای نیروی دریایی فرانسه و جایگزینی موشک بالستیک ام۴۵ ساخته شده است. نخستین آزمایش موفق ام۵۱ در سال ۲۰۰۶ انجام شد و از سال ۲۰۱۰ به خدمت نیروی دریایی فرانسه در آمد. موشک ام۵۱، حدود ۵۲ تن وزن دارد و قابلیت حمل ۶ تا ۱۰ کلاهک گرماهسته‌ای تی‌ان-۷۵ با قابلیت هدف‌گیری مستقل چندگانه را دارد. برد این موشک‌ها اگر چه جزو اسرار
چندگانه را دارد. برد این موشک‌ها اگر چه جزو اسرار نظامی تلقی شده اما بسته به وزن و تعداد کلاهک بکارگرفته چنین ارزیابی شده است: چهارده هزار کیلومتر در صورت حمل تنها یک کلاهک تی‌ان-75 و شش هزار کیلومتر در صورت حمل شش کلاهک تی‌ان-75 که در مجموع هزار و چهارصد کیلوگرم وزن دارند.
نادعلی همدانی (۱۳۱۲–۱۳۸۷)، نویسنده و مترجم ایرانی. زندگی. نادعلی همدانی، متولد ۱۳۱۲ در شهرستان اردبیل بود. تحصیلات دبستانی را در زادگاه خود و دوره دبیرستان را در تهران به پایان رساند و به دلیل مشکلات اقتصادی از ادامه تحصیل بازماند و با مدرک دیپلم دبیرستان وارد کار مطبوعاتی شد. نخست در روزنامه کیهان و سپس در مؤسسه اطلاعات به عنوان نویسنده، خبرنگار و قصه‌نویس به کار پرداخت. قصه‌نویسی در مطبوعات را از ۱۵ سالگی شروع کرده بود و نخستین رمانش (ولگرد) را انتشارات علی اکبر علمی در ۱۳۳۰ منتشر کرده بود. در ۱۳۴۵ از سوی
اکبر علمی در ۱۳۳۰ منتشر کرده بود. در ۱۳۴۵ از سوی سازمان در حال تأسیس تلویزیون ملی ایران دعوت به همکاری شد و به استخدام این سازمان درآمد. تا سال ۱۳۴۹ به عنوان نویسنده و تهیه‌کننده تلویزیونی کار می‌کرد. در اواخر آن سال، به انتشار هفته‌نامه «تماشا» کمک کرد و سپس سردبیر این نشریه تلویزیونی شد و تا سال ۱۳۵۴ دراین سمت مشغول کار بود و درضمن در دانشکده هنرهای دراماتیک ادامه تحصیل می‌داد. پس از دریافت مدرک لیسانس، به عنوان بورسیه تلویزیون عازم فرانسه شد وتحصیلات عالی خودرا دررشته پژوهش‌های تئاتری (گرایش تله‌تئاتر)
خودرا دررشته پژوهش‌های تئاتری (گرایش تله‌تئاتر) تا پایه دکترا در دانشگاه سوربن پاریس ادامه داد. بعد از انقلاب ایران (۱۳۵۷)، در سال ۱۳۵۸ به ایران بازگشت و کار تهیه‌کنندگی و نویسندگی در تلویزیون را دوباره از سر گرفت و تا اسفند ماه ۱۳۶۸ که بازنشسته شد؛ بیش از۴۰ برنامه تحقیقی، نمایشی و تله‌تئاتر را نویسندگی، کارگردانی و تهیه کرد. پس از بازنشستگی، به کار ترجمه، رمان‌نویسی و ویراستاری روی آورد. در ضمن مجله دوهفتگی «تماشاخانه» و بعد ماهنامه «تماشای زندگی» را منتشرکرد. مدتی هم در دپارتمان تئاتر دانشکده هنرهای
مدتی هم در دپارتمان تئاتر دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران تدریس می‌کرد. او تدوین بخشی از مقاله‌های مربوط به کتابهای تئاتر را برای "فرهنگ آثار" بر عهده داشت. دربارهٔ زندگی‌نامه خود دو کتاب در دست تحریر دارد: داستان زندگی و مرگ به روایت پسرش. از ساعت دوازده و نیم ظهر پنجشنبه ۲۱ دی ماه ۱۳۸۵ تا ساعت ده شب پنجشنبه ۱ اسفند ۱۳۸۷ روز پنجشنبه ۲۱ دی ماه ۱۳۸۵ حدود ساعت دوازده و نیم ظهر درب خانه را زدند و زن همسایه برای کمک در حمل برانکار اورژانس که برای حمل همسر ایشان (که مبتلا به آلزایمر بودند) آمده بود زنگ خانه
(که مبتلا به آلزایمر بودند) آمده بود زنگ خانه منزل ایشان را زد. او تنها بود. فرزندان که نبودند با دیدن شواهد متوجه شدند که او به میل خود با برداشتن پالتو و کلاه خود برای کمک به حمل برانکار از منزل بیرون رفته. هنگام حمل کمک در حمل برانکار، در راه پله دچار فشار شده و ظاهراً یکی از رگ‌های اصلی مغز پاره شده و دچار خونریزی شدید مغزی شد. آمبولانسی که برای همسایه آمده بود با اصرار همسایه‌ها او را هم به بیمارستان حضرت رسول واقع در خیابان نیایش تهران می‌رساند. وقتی همسرش برمی گردد همسایه‌ها اطلاع می‌دهند که
وقتی همسرش برمی گردد همسایه‌ها اطلاع می‌دهند که برایایشان چنین اتفاقی افتاده. او در حالت نیمه اغما در اتاق CRP بیمارستان بوده و مشغول آماده کردن او برای رفتن به اتاق عمل بودند. پس از ۶ ساعت عمل توسط تیم جراحی، بالاخره توانستند خونریزی را بند آورده و وی را از مرگ نجات دهند. اوبه مدت یک ماه در بخش ICU بیمارستان بستری و به مدت ۱۷ روز هم در بخش جراحی مغز و اعصاب بستری بود و در تاریخ ۸ اسفند ۱۳۸۵ از بیمارستان مرخص و به منزل منتقل شد. تا دی ماه ۱۳۸۶ انواع و اقسام پزشکان کاردرمان، فیزیوتراپ، گفتاردرمان و متخصصین
پزشکان کاردرمان، فیزیوتراپ، گفتاردرمان و متخصصین دیگر روی بابا کار کردند تا این تاریخ او حتی غذایش را نیز خودش سر میز می‌خورد. البته سمت چپ بدن تقریباً فلج بود؛ ولی سمت راست درست کار می‌کرد و چند کلامی هم صحبت می‌کرد. ابراز شادی و غم می‌کرد. گریه می‌کرد، می‌خندید. از دی ماه ۱۳۸۶ پس از یک ناراحتی تنفسی همه پزشکان قطع امید کردند و گفتند امیدی به بازگشت ایشان نیست ولی معلوم هم نیست که تا چند وقت در این وضعیت باقی خواهند ماند. او فقط نگاه می‌کرد و گاهی چند ناله. از طریق لوله از بینی گاباژ می‌شد و فقط مایعات به
از طریق لوله از بینی گاباژ می‌شد و فقط مایعات به او داده می‌شد. در شهریور ماه ۱۳۸۷ که دیگر همه از اینکه او بتواند از طریق بلع غذا بخورد قطع امید کردند. وی در اول اسفند ۱۳۸۷ درگذشت. ترجمه‌ها. تاریخ نمایش در جهان. چاپ اول در۱۰ جلد- چاپ دوم در۳جلد - انتشارات نمایش
هلنا بونهام کارتر (؛ زادهٔ ۲۶ مهٔ ۱۹۶۶) بازیگر اهل بریتانیا است. او برای بازی در درام‌های دورانی شهرت دارد و جوایز مختلفی از جمله یک جایزهٔ فیلم بفتا دریافت کرده و نامزد دریافت دو جایزهٔ اسکار و پنج جایزهٔ امی ساعات پربیننده بوده‌است. بونهام کارتر با بازی در "اتاقی با یک چشم‌انداز" (۱۹۸۵) و "بانو جین" (۱۹۸۶) به شهرت رسید. نقش‌های اولیهٔ او در ژانر دورانی و در سبک «رز انگلیسی» باکره بود، اما او از این عنوان ناراضی بود. او برای مد غیرعادی، سبک زیبایی‌شناسی تاریک و اغلب بابت بازی در نقش زنان غیرمعمول شناخته
و اغلب بابت بازی در نقش زنان غیرمعمول شناخته شده‌است. او برای بازی در "بال‌های کبوتر" (۱۹۹۷) نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن شد و برای بازی در "سخنرانی پادشاه" (۲۰۱۰) برندهٔ جایزهٔ بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او از ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰، شاهدخت مارگارت را در مجموعهٔ "تاج" از شبکهٔ نتفلیکس به تصویر کشید و برایش دو بار نامزد دریافت جایزهٔ جایزه امی ساعات پربیننده بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. زندگی شخصی. هلنا و تیم برتون نخستین بار هنگام ساخت فیلم "سیارهٔ میمون‌ها" محصول سال ۲۰۰۱ با هم آشنا شدند.
"سیارهٔ میمون‌ها" محصول سال ۲۰۰۱ با هم آشنا شدند. کارگردانی این فیلم را تیم برتون بر عهده داشت و هلنا بونام کارتر نقش «اری» را بازی می‌کرد. از هنگام ساخت فیلم "سیارهٔ میمون‌ها" تاکنون، این زوج در ساخت چندین فیلم پرفروش از جمله "چارلی و کارخانهٔ شکلات‌سازی"، "سویینی تاد"، "آلیس در سرزمین عجایب" و "سایه‌های تاریک" همکاری کرده‌اند. آن‌ها در سال ۲۰۱۴، پس از ۱۳ سال زندگی مشترک، از هم جدا شدند. این زوج که هیچ‌گاه با هم ازدواج نکردند، پسری به نام بیلی و دختری به نام نل دارند.
جزیره صَدرا جزیره‌ای ایرانی در خلیج فارس است که در استان بوشهر واقع شده‌است. این جزیره صنعتی کوچک در شرق شهر بوشهر قرار دارد و محل استقرار شرکت صنعتی دریایی ایران (صدرا) است. مساحت صدرا ۴۵۰ هکتار می‌باشد. جزیره صدرا در محاصره آب‌های کم‌ژرفا قرار دارد که با جزر تقریباً بدون عمق می‌گردند. جادهٔ دسترسی جزیره با خاکریزی کردن بر روی قسمت‌های کم‌عمق و احداث پلی بر روی مسیر آبی ایجاد شده‌است. این جاده دسترسی به منطقه آزاد اقتصادی بوشهر ختم می‌شود. این جزیره در کنار جزیره‌های عباسک، نگین و صدف در منطقه آزاد بوشهر
جزیره‌های عباسک، نگین و صدف در منطقه آزاد بوشهر قرار دارد. شرکت صدرا. شرکت صدرا فعالیت خود را به هدف ساخت و تعمیر کشتی در سال ۱۳۴۷ در جزیره صدرا به همکاری سازمان گسترش صنایع ایران و شرکت آمریکایی و با نام شاهپور آغاز نمود(شرکت آمریکایی بعد از انقلاب اسلامی از ایران خارج شد). در سال ۱۳۴۷ تلاش شد تا ارتفاع این جزیره را ۲٫۵ متر از سطح دریا بالا آورند تا زمینه برای نصب تأسیسات مورد نیاز فراهم شود. فعالیت‌های این شرکت در زمینه‌های کشتی‌سازی، پتروشیمی، پروژه‌های زیربنایی و بندری است. منابع. شبکه اطلاع‌رسانی نفت
زیربنایی و بندری است. منابع. شبکه اطلاع‌رسانی نفت و انرژی (شانا)، بازدید: مارس ۲۰۰۹.
اصلاحیه شانزدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه فوریه ۹ سال ۱۹۱۳ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این متمم در باب تثبیت قانون مالیات بر در آمد است.
اصلاحیه هفدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه فوریه ۹ سال ۱۹۱۳ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این متمم در باب انتخاب سناتورها با رأی مستقیم مردم است. متن اصلاحیه. بدین ترتیب دیگر سناتورها توسط رئیس سنا انتخاب نمی‌شوند.
جزیرهٔ نِگین از جزیره‌های کوچک ایران در خلیج فارس است که در استان بوشهر قرار دارد. این جزیره در فاصلهٔ نزدیک از بندر بوشهر قرار دارد. جزیرهٔ نگین حدود ۳۰ هکتار مساحت داشته و تا ۷۰ هکتار هم قابلیت گسترش دارد و مزیت مهم آن قرار داشتن در کنار حوضچهٔ قابل کشتیرانی و امکان دسترسی مستقل به بزرگراه بوشهر-برازجان است. پیوند دادن جزیرهٔ نگین به منطقهٔ ویژهٔ اقتصادی بندر بوشهر از طریق احداث یک جادهٔ دسترسی به طول دو کیلومتر از جزیرهٔ نگین به اتوبان اصلی بوشهر در دست مطالعه است. محدودهٔ عملیاتی بندری موجود در بندر
مطالعه است. محدودهٔ عملیاتی بندری موجود در بندر بوشهر به دلیل محصور بودن در محدودهٔ شهری، عملاً امکان توسعه ندارد و تنها راه گسترش این بندر «جزیرهٔ نگین» می‌باشد. این جزیره در کنار جزیره‌های عباسک، صدف و صدرا در منطقه آزاد بوشهر قرار دارد.
اصلاحیه هجدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه ژانویه ۱۹ سال ۱۹۱۹ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این اصلاحیه در باب ممنوعیت تولید و فروش مشروبات الکلی است، و توسط اصلاحیه بیست و یکم واگردانی شد.
متمم پانزدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه ۳ فوریه سال ۱۸۷۰ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این متمم در باب مورد گسترش حق رأی به کلیه شهروندان فارغ از رنگ و نژاد می‌باشد. در سال‌های پایانی جنگ داخلی آمریکا و دوران بازسازی پس از آن، کنگره بارها دربارهٔ حقوق میلیون‌ها برده سیاه‌پوست سابق بحث کرد. تا سال ۱۸۶۹، اصلاحیه‌هایی برای لغو برده‌داری و ارائه شهروندی و حمایت برابر تحت قوانین به تصویب رسید، اما انتخاب اولیس اس. گرانت به ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۸ اکثریت جمهوری‌خواهان را متقاعد کرد که حمایت از حق
اکثریت جمهوری‌خواهان را متقاعد کرد که حمایت از حق رای رای‌دهندگان مرد سیاه‌پوست برای مردم مهم است. آینده حزب در ۲۶ فوریه ۱۸۶۹، کنگره پس از رد نسخه‌های گسترده‌تر اصلاحیه حق رأی، اصلاحیه‌ای مصالحه‌آمیز را پیشنهاد کرد که محدودیت‌های حق رای را بر اساس نژاد، رنگ، یا بندگی قبلی ممنوع می‌کرد. پس از زنده ماندن از یک مبارزه دشوار تصویب، این متمم به عنوان به موقع تصویب شده و بخشی از قانون اساسی در ۳۰ مارس ۱۸۷۰ تأیید شد. تصمیمات دیوان عالی ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم این اصلاحیه را به صورت محدود تفسیر کردند. از
این اصلاحیه را به صورت محدود تفسیر کردند. از سال ۱۸۹۰ تا ۱۹۱۰، ایالت‌های جنوبی قوانین اساسی ایالتی جدیدی را تصویب کردند و قوانینی را وضع کردند که موانعی را برای ثبت نام رای‌دهندگان ایجاد کرد. این امر باعث شد که اکثر رای‌دهندگان سیاه‌پوست و بسیاری از سفیدپوستان فقیر به دلیل مالیات‌های نظرسنجی و آزمون‌های سواد تبعیض آمیز از حق رای محروم شوند، از جمله موانع دیگر برای رای دادن، که رای‌دهندگان مرد سفیدپوست طبق بند پدربزرگ از آن معاف شدند. سیستم انتخابات مقدماتی سفیدپوستان و ارعاب خشونت‌آمیز توسط گروه‌های
سفیدپوستان و ارعاب خشونت‌آمیز توسط گروه‌های سفیدپوست نیز مشارکت سیاه‌پوستان را سرکوب کرد. در قرن بیستم، دادگاه شروع به تفسیر گسترده‌تر اصلاحیه کرد، و بندهای پدربزرگ را در Guinn v. حق رای بیشتر در اصلاحیه نوزدهم (حق رای برای زنان) و اصلاحیه بیست و چهارم (ممنوع کردن مالیات بر صندوق در انتخابات فدرال) در قانون اساسی گنجانده شد. قانون حقوق رای در سال ۱۹۶۵ نظارت فدرال بر انتخابات در حوزه‌های قضایی تبعیض آمیز را فراهم کرد، آزمون‌های سوادآموزی و دستگاه‌های تبعیض آمیز مشابه را ممنوع کرد و راه حل‌های قانونی را برای
مشابه را ممنوع کرد و راه حل‌های قانونی را برای افرادی که از تبعیض رأی‌گیری متأثر شده بودند ایجاد کرد. دادگاه همچنین مالیات‌های نظرسنجی در انتخابات ایالتی را بر اساس اصلاحیه چهاردهم در هیئت انتخابات ایالتی هارپر علیه ویرجینیا (۱۹۶۶) خلاف قانون اساسی تشخیص داد. متن متمم. بخش ۱. حق رأی شهروندان ایالات متحده توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی به دلیل نژاد، رنگ، یا شرایط قبلی خدمت انکار یا کوتاه نخواهد شد. بخش ۲. کنگره قدرت اجرای این ماده را با قوانین مناسب خواهد داشت. پیش زمینه. در سال‌های پایانی جنگ داخلی آمریکا
پیش زمینه. در سال‌های پایانی جنگ داخلی آمریکا و دوران بازسازی پس از آن، کنگره بارها دربارهٔ حقوق برده‌های سیاه‌پوست سابق که با اعلامیه رهایی ۱۸۶۳ و متمم سیزدهم ۱۸۶۵ آزاد شده بودند، بحث کرد، که دومی به‌طور رسمی برده‌داری را لغو کرده بود. با این حال، پس از تصویب اصلاحیه سیزدهم توسط کنگره، جمهوری خواهان نسبت به افزایشی که این متمم در کنگره ایالت‌های جنوبی تحت تسلط دموکرات‌ها ایجاد می‌کرد، نگران شدند. از آنجا که جمعیت کامل بردگان آزاد شده به جای سه پنجمی که توسط مصالحه سه پنجم قبلی تعیین شده بود، اکنون شمارش
مصالحه سه پنجم قبلی تعیین شده بود، اکنون شمارش می‌شود، ایالت‌های جنوبی قدرت خود را در مجلس نمایندگان مبتنی بر جمعیت افزایش می‌دهند. جمهوری خواهان امیدوار بودند که این مزیت را با جذب و حفاظت از آرای جمعیت سیاهپوست تازه رای گرفته شده جبران کنند. در سال ۱۸۶۵، کنگره قانونی را تصویب کرد که به قانون حقوق مدنی ۱۸۶۶ تبدیل شد، که شهروندی را بدون توجه به نژاد، رنگ، یا شرایط قبلی برده داری یا بندگی غیرارادی تضمین می‌کرد. این لایحه همچنین مزایای مساوی و دسترسی به قانون را تضمین می‌کرد که حمله مستقیم به کدهای سیاه
را تضمین می‌کرد که حمله مستقیم به کدهای سیاه تصویب شده توسط بسیاری از ایالت‌های جنوبی پس از جنگ بود. کدهای سیاه تلاش کردند تا بردگان سابق را به چیزی شبیه به شرایط قبلی خود بازگردانند، از جمله، محدودیت حرکت آنها، مجبور کردن آنها به انعقاد قراردادهای یک ساله کار، منع آنها از داشتن سلاح گرم، و با جلوگیری از شکایت یا شهادت آنها. در دادگاه. اگرچه میانه‌روها در کنگره به شدت از آن خواسته بودند که این لایحه را امضا کنند، رئیس‌جمهور جانسون آن را در ۲۷ مارس ۱۸۶۶ وتو کرد. او در پیام وتوی خود با این اقدام مخالفت کرد
کرد. او در پیام وتوی خود با این اقدام مخالفت کرد زیرا در زمانی که ۱۱ ایالت از ۳۶ ایالت فاقد نمایندگی بودند، به این اقدام اعتراض کرد زیرا این قانون به آزادگان شهروندی اعطا می‌کرد. در کنگره، و اینکه به نفع آمریکایی‌های آفریقایی‌تبار و علیه سفیدپوستان تبعیض قائل شد. سه هفته بعد، وتوی جانسون لغو شد و این اقدام به قانون تبدیل شد. این اولین بار در تاریخ آمریکا بود که کنگره توانست آرای لازم برای لغو وتوی ریاست جمهوری را جمع‌آوری کند. با وجود این پیروزی، حتی برخی از جمهوری خواهان که از اهداف قانون حقوق مدنی حمایت
جمهوری خواهان که از اهداف قانون حقوق مدنی حمایت کرده بودند، شروع به تردید کردند که کنگره دارای قدرت قانون اساسی برای تبدیل آن اهداف به قوانین است. این تجربه هم جمهوری‌خواهان رادیکال و هم میانه‌رو را تشویق کرد تا به جای تکیه بر اکثریت‌های سیاسی موقت، به دنبال تضمین‌های قانون اساسی برای حقوق سیاه‌پوستان باشند. در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۶، کنگره اصلاحیه چهاردهم را تصویب کرد که تابعیت و حمایت برابر طبق قوانین را بدون توجه به نژاد تضمین می‌کرد و آن را برای تصویب به ایالت‌ها فرستاد. پس از یک مبارزه تلخ که شامل تلاش برای لغو
فرستاد. پس از یک مبارزه تلخ که شامل تلاش برای لغو تصویب توسط دو ایالت بود، اصلاحیه چهاردهم در ۲۸ ژوئیه ۱۸۶۸ به تصویب رسید. بخش ۲ از متمم چهاردهم، هر دولتی را که شهروندان مرد بالای ۲۱ سال را از حق رای محروم کند، با کاهش نمایندگی در مجلس نمایندگان مجازات می‌کند. با ناکامی در اتخاذ مجازات شدیدتر، این امر به ایالت‌ها نشان داد که آنها همچنان از حق محروم کردن از دسترسی به رأی بر اساس نژاد برخوردار هستند. ایالت‌های شمالی معمولاً به اندازه ایالت‌های جنوبی از اعطای حق رأی به سیاه پوستان مخالف بودند. در سال تصویب
حق رأی به سیاه پوستان مخالف بودند. در سال تصویب آن، تنها هشت ایالت شمالی به سیاهان اجازه رای دادن دادند. در جنوب، سیاه پوستان توانستند در بسیاری از مناطق رای دهند، اما تنها از طریق مداخله ارتش اتحادیه اشغالگر. قبل از اینکه کنگره با تصویب قانون حق رای سرزمینی در ۱۰ ژانویه ۱۸۶۷ (منبع: کنگره گلوب، کنگره ۳۹، جلسه دوم، صفحات ۳۸۱–۸۲)، به سیاه‌پوستان در سرزمین‌ها حق رأی اعطا کند. حق رای در ناحیه کلمبیا در ۸ ژانویه ۱۸۶۷. پیشنهاد و تصویب. پیشنهاد. جمهوری‌خواهان با پیش‌بینی افزایش اعضای دموکرات‌ها در کنگره بعدی، از
افزایش اعضای دموکرات‌ها در کنگره بعدی، از جلسه بی‌تفاوت چهلمین کنگره ایالات متحده برای تصویب اصلاحیه‌ای برای حمایت از حق رأی سیاه‌پوستان استفاده کردند. نماینده جان بینگهام، نویسنده اصلی اصلاحیه چهاردهم، بر ممنوعیت گسترده محدودیت‌های حق رأی تأکید کرد، اما پیشنهاد گسترده‌تری مبنی بر ممنوعیت محدودیت رأی دهندگان بر اساس «نژاد، رنگ، زادگاه، دارایی، تحصیلات، یا اعتقادات مذهبی» بود. رد شد. پیشنهادی برای ممنوعیت ویژه آزمون‌های سوادآموزی نیز رد شد. برخی از نمایندگان شمال، جایی که بومی‌گرایی نیروی اصلی بود، مایل
شمال، جایی که بومی‌گرایی نیروی اصلی بود، مایل بودند محدودیت‌هایی را حفظ کنند که حق رای را برای شهروندان خارجی‌تولد رد می‌کرد، مانند نمایندگان غرب، جایی که چینی‌های قومی از رای دادن منع شدند. جمهوری خواهان جنوبی و شمالی همچنین می‌خواستند به انکار موقت رای به جنوبی‌هایی که برای حمایت از کنفدراسیون محروم شده بودند ادامه دهند، و آنها نگران بودند که تأیید گسترده حق رای این گروه را از حق رای برخوردار کند. کمیته کنفرانس مجلس نمایندگان و سنا متن نهایی اصلاحیه را پیشنهاد کردند که محدودیت رای‌دهندگان را فقط بر اساس
کردند که محدودیت رای‌دهندگان را فقط بر اساس «نژاد، رنگ، یا شرایط قبلی بندگی» ممنوع می‌کرد. مالیات‌های رأی‌گیری یا سایر اقدامات برای جلوگیری از رأی‌گیری، و حق سیاه پوستان را برای تصدی پست تضمین نمی‌کند. این پیشنهاد مصالحه توسط مجلس در ۲۵ فوریه ۱۸۶۹ و سنا روز بعد تصویب شد. رای مجلس ۱۴۴ در مقابل ۴۴ رای بود و ۳۵ رای رای ندادند. رای مجلس تقریباً به‌طور کامل در امتداد خطوط حزبی بود و هیچ دموکراتی از این لایحه حمایت نکرد و تنها ۳ جمهوری‌خواه علیه آن رای دادند، برخی به این دلیل که فکر می‌کردند این اصلاحیه به
برخی به این دلیل که فکر می‌کردند این اصلاحیه به اندازه کافی در حمایت از آن پیش نمی‌رود. مجلس نمایندگان این اصلاحیه را تصویب کرد که ۱۴۳ جمهوری‌خواه و یک جمهوری‌خواه محافظه‌کار رای «آری» دادند و ۳۹ دموکرات، سه جمهوری‌خواه، یک جمهوری‌خواه مستقل و یک محافظه‌کار به «نه» رأی دادند. ۲۶ جمهوری‌خواه، هشت دموکرات، و یک جمهوری‌خواه مستقل رای ندادند. رای نهایی در سنا ۳۹ به ۱۳ بود و ۱۴ رای رای ندادند. مجلس سنا این اصلاحیه را تصویب کرد و ۳۹ جمهوری‌خواه به «آری» و هشت دموکرات و پنج جمهوری‌خواه به «نه» رأی دادند. ۱۳
دموکرات و پنج جمهوری‌خواه به «نه» رأی دادند. ۱۳ جمهوری‌خواه و یک دموکرات رای ندادند. برخی از جمهوری خواهان رادیکال، مانند سناتور ماساچوست، چارلز سامنر، از رای دادن خودداری کردند زیرا این اصلاحیه آزمون‌های سوادآموزی و مالیات‌های نظرسنجی را ممنوع نمی‌کرد. پس از تصویب کنگره، اصلاحیه پیشنهادی سپس توسط وزیر امور خارجه ویلیام هنری سوارد برای تصویب یا رد به ایالت‌ها ارسال شد. تصویب. اگرچه بسیاری از پیشنهادات اولیه برای اصلاحیه توسط مذاکرات در کمیته تعدیل شده بود، با این وجود پیش نویس نهایی با موانع قابل توجهی
با این وجود پیش نویس نهایی با موانع قابل توجهی برای تصویب توسط سه چهارم ایالت‌ها مواجه بود. مورخ ویلیام ژیلت در مورد این فرایند نوشت: «پیشرفت سخت بود و نتیجه تا پایان نامشخص بود.» یکی از منابع مخالفت با اصلاحیه پیشنهادی، جنبش حق رای زنان بود که قبل و در طول جنگ داخلی با جنبش الغا گرایی مشترک بود. با این حال، با تصویب اصلاحیه چهاردهم، که صراحتاً از شهروندان مرد در بخش دوم خود حمایت می‌کرد، فعالان حقوق مدنی زنان را از حقوق سیاه پوستان جدا کردند. با پیشنهاد متمم پانزدهم که تبعیض نژادی را ممنوع می‌کرد اما
متمم پانزدهم که تبعیض نژادی را ممنوع می‌کرد اما تبعیض جنسیتی را در قوانین رأی دهندگان ممنوع می‌کرد، مسائل به اوج رسید. پس از یک بحث سخت، انجمن حقوق برابر آمریکا، گروه پیشرو حق رأی در کشور، به دو سازمان رقیب تقسیم شد: انجمن ملی حق رأی زنان سوزان بی آنتونی و الیزابت کدی استانتون، که مخالف این اصلاحیه بودند، و انجمن حق رأی زنان آمریکایی لوسی استون و هنری براون بلکول که از آن حمایت کردند. این دو گروه تا سال ۱۸۹۰ تقسیم شدند.
متمم دوازدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه ژوئن ۱۵ سال ۱۸۰۴ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این متمم در باب چگونگی انتخاب رئیس جمهور و معاونش است.
متمم یازدهم قانون اساسی ایالات متحده مصوبه فوریه ۷ سال ۱۷۹۵ کنگره آمریکا، از قوانین مهم آمریکا است. این متمم در باب روابط میان-ایالتی است.
اد هاک اصطلاحی لاتین است به معنی «برای این [منظور]» و معمولاً بیانگر رهیافت‌هایی است که برای حل یک مشکل یا وظیفهٔ ویژه به‌کار برده می‌شوند و نمی‌توان برای دیگر کارها از آنها بهره برد. واژهٔ نزدیک فارسی برای آن، «موردی» یا «خاص منظوره» است. برای نمونه Ad-hoc Reports را می‌توان «گزارش‌های موردی» ترجمه کرد. Ad hoc همچنین می‌تواند به صورت راه حل‌های موقت، تغییر زمینه برای ایجاد معانی جدید، برنامه‌ریزی نامناسب نیز ترجمه شود. منابع. "Ad hoc." Wikipedia, The Free Encyclopedia. 10 Mar 2009, 05:25 UTC. ۱۱ مارس ۲۰۰۹
10 Mar 2009, 05:25 UTC. ۱۱ مارس ۲۰۰۹ &lt;http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Ad_hoc&amp;oldid=276204878&gt;.