payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا دریافت کند. آلبوم برای گروه جایزه «بهترین آلبوم اول» را از جوایز موسیقی کالیفرنیا به دست آورد. در نقد آلبوم از مجله رولینگ استون، پت بلشیل نوشت که «می‌توان گفت که کینن یک خشم اپرایی به آهنگ‌های هاوردل اضافه کرده است» و در پایان نقد خود گفت «آ پرفکت سرکل مانند یک رؤیای مستاصل، همان‌طور که موسیقی راک قبلاً بود، است. شاید نکته مهم همین است». نقد آل‌میوزیک بیان کرد که «یک سؤال کوچک وجود دارد، و آن هم این است که ترکیب اعتیادآور صدای دردآگین کینن و آهنگ‌های کامل و
اعتیادآور صدای دردآگین کینن و آهنگ‌های کامل و مهارت‌های تولید هاوردل، یکی از بهترین محصول‌های موسیقی سال ۲۰۰۰ را رقم زد، درست در زمانی که چیز زیادی از «مدرن راک» نمانده بود». پس از اتمام ضبط آلبوم اول، چیزی نگذشت که پیشرفت و ترقی گروه شروع شد. در ابتدا، آنها به عنوان اجرای آغازین برای ناین اینچ نیلز در سال ۲۰۰۰ در نسخه دوم تور فرجلیتی روی صحنه رفتند. متعاقباً شروع به برگزاری چند تور به عنوان سر دسته در دور دنیا کردند؛ آن‌ها به مدت ۸ ماه متوالی در تورهای مختلف اجرا کردند. در آن زمان، کینن که به‌خاطر گروه
اجرا کردند. در آن زمان، کینن که به‌خاطر گروه دیگرش شناخته شده و معروف بود، معمولاً در اجراها کلاه‌گیس‌های بلند بر روی سر بی‌مویش می‌گذاشت تا خودش را از شخصیتی که در تول داشت، تمیز بدهد. از آلبوم "مر د نومز"، سه تک‌آهنگ منتشر شد: «جودیث»، «۳ برج میزان»، «پوچ». هر سه از لحاظ تجاری بسیار خوب بودند و به ترتیب رتبه‌های چهارم، دوازدهم و چهاردهم را در جدول مین‌استریم راک بیلبورد به دست آوردند. سیزدهمین گام (۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳). در اواخر سال ۲۰۰۰، فعالیت گروه به‌خاطر کینن که باید تول برمی‌گشت تا ضبط آلبومی که قرار بود
که باید تول برمی‌گشت تا ضبط آلبومی که قرار بود آلبوم بعدی گروه باشد، یعنی لترالس را تمام کند، رو به زوال می‌رفت. کینن برای برگزاری تور از ژانویه تا مارس ۲۰۰۱ به آ پرفکت سرکل آمد، تا وقتی که دوباره به تول برگشت و بقیه ۲۰۰۱ را برای منتشر کردن آلبوم و برگزاری تور در حمایت از لترالس، با تول بود. برنامه‌ریزی‌های اولیه از این قرار بود که هاوردل و کینن از راه دور دربارهٔ ایده‌های جدید آ پرفکت سرکل، از طریق فرستادن و بازپس فرستادن ایده‌ها به یکدیگر، در حالی که کینن با تول، تور برگزار می‌کند، مشورت کند. گرچه کینن
با تول، تور برگزار می‌کند، مشورت کند. گرچه کینن فهمید که خیلی سخت است که به‌طور برابر، به هر دو گروهش برسد؛ نهایتاً در مدتی که روی تول متمرکز بود، نقش خود را در آ پرفکت سرکل کمرنگ کرد. تلاش‌ها و کوشش‌های آن‌ها تا اواسط ۲۰۰۲ ادامه یافت، هاوردل در درجه اول، روی نوشتن ایده‌های موسیقایی جدید تمرکز کرده بود و گاه‌وبیگاه با تروی ون لیون، لنشانتین، و فریز کار می‌کرد. در ژوئن ۲۰۰۲، ون لیون برآورد کرد که حدود ۸۰٪ ایده‌های موسیقایی بی‌کلام آماده شده‌اند و آن‌ها فقط منتظر کینن بودند که برگردد. با این حال، تغییرات در
کینن بودند که برگردد. با این حال، تغییرات در اعضای گروه و اختلاف نظرها دربارهٔ مسیر و جهت آلبوم، باعث شد که آلبوم تا یک سال بعدش منتشر نشود. در زمان تعطیل شدن موقت بند، لنشانتین و ون لیون هر دو روی پروژه‌های انفرادی خود کار کردند، و سپس ادامه دادند و به گروه‌های دیگر پیوستند. لنشانتین آ پرفکت سرکل را ترک کرد و به گروه تازه تأسیس بیلی کورگن، یعنی زوآن پیوست، و ون لیون هم شروع به همراهی کویینز آو د استون ایج در تورهایشان کرد. بیسیست سابق مرلین منسون، جوردی وایت، که معمولاً با نام توویگی رامیرز شناخته می‌شود،
که معمولاً با نام توویگی رامیرز شناخته می‌شود، جای لنشانتین را در گروه به عنوان بیسیست گرفت. کمی بعدتر، ون لیون هم رسماً و به‌طور همیشگی گروه را ترک کرد و دنی لونر، که مدتی طولانی با گروه همراه ماند، موقتاً جای او را به عنوان نوازنده گیتار ریتم برای به نتیجه رساندن آلبوم، پر کرد. کینن در اوایل سال ۲۰۰۳، دوباره به جلسات گروه برگشت، و جهت و مسیر موسیقی‌شان در اثر ورود اعضای جدید و تأثیرات کینن، شروع به تغییر کرد. پس از پیوستن اعضای جدید، نقش‌های هر عضو در گروه نیز کمی تغییر کرد: در "مر د نومز"، هاوردل از قبل
نیز کمی تغییر کرد: در "مر د نومز"، هاوردل از قبل تمام آهنگ را نوشته و نهایی کرده بود، و کینن فقط در متن آهنگ‌ها و آواز مشارکت داشت. ولی در این آلبوم، کینن فعال‌تر بود و ایده‌ها را اصلاح می‌کرد و تغییر می‌داد. کینن از ترس این‌که گروه رو به افراط و زائد بودن برود، می‌خواست چیزی متفاوت از «فقط یک آلبوم هارد راک دیگر» بسازد. رفته رفته، وضع جلسات و قرارهای گروه وخیم‌تر می‌شد؛ هاوردل ترجیح می‌داد که در مدت غیبت کینن، آهنگ‌های سنگین‌تر و هِوی‌تر (Heavy) بسازد، و گاهی وقت‌ها نیز به پیشنهادهای کینن، که بازسازی
و گاهی وقت‌ها نیز به پیشنهادهای کینن، که بازسازی آهنگ‌ها، به صورت نرم‌تر و مِلوتر (Mellow) بود، توهین می‌کرد. وایت در این مواقع، نقش یک واسطه را بین کینن و هاوردل داشت؛ جدیدتر بودن وایت در گروه، باعث شده بود که او بتواند چشم‌اندازی را از دید کسی که به گروه بیگانه است، فراهم کند؛ و این مسبب آن شد که اعضای گروه زمینه‌های مشترک خود را پیدا کنند. گروه دومین آلبوم خود، سیزدهمین گام را در ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۳ منتشر کرد. بازخورد این آلبوم، حتی بهتر از اولین آلبوم گروه، یعنی مر د نومز بود؛ در اولین هفته انتشار آلبوم،
یعنی مر د نومز بود؛ در اولین هفته انتشار آلبوم، حدود ۲۳۰٬۰۰۰ نسخه فروخته شد. همچنین، آلبوم توانست نظر منتقدان را نیز به خود جلب کند؛ برای مثال، آل‌میوزیک در نقد خود آلبوم جدید را «دمدمی مزاج، عصبی، و اتمسفریک‌تر از آلبوم قبلی گروه» خواند و آن را ستود. برگزاری تورهای مختلف برای آلبوم جدید، در ژوئیه ۲۰۰۳ و در ایالات متحده شروع شد، و تا آخر سال ادامه داشت. در سپتامبر همان سال، گروه به مدت کوتاهی به اروپا رفت و اجرایی همراه با گروه دفتونز برگزار کرد. لونر، که حاضر نشد به صورت تمام وقت با گروه تور برگزار کند،
حاضر نشد به صورت تمام وقت با گروه تور برگزار کند، با جیمز ایها، گیتاریست سابق اسمشینگ پامپکینز جایگزین شد. در ژانویه ۲۰۰۴، گروه آمریکا را ترک کرد تا در اروپا، استرالیا و نیوزیلند اجرا کند. آن‌ها در ماه مارس به ایالات متحده برگشتند و برگزاری تورهایشان را در ماه ژوئن، به اتمام رساندند. مجموعاً، گروه نزدیک به یک سال تورهای متوالی و بی‌وقفه برگزار کرد. در همین حین، سه تک‌آهنگ نیز از آلبوم منتشر شدند: «عاجز و ناتوان»، «بیگانه» و «آبی». «عاجز و ناتوان» توانست به رتبه اول "بیلبورد" در جدول‌های ترانه‌های آلترناتیو
اول "بیلبورد" در جدول‌های ترانه‌های آلترناتیو و مین‌استریم راک دست یابد. «بیگانه» نیز بعدها توانست به ۵ آهنگ برتر در هر دو جدول برسد. «عاجز و ناتوان» و «بیگانه» تنها قطعه‌های گروه بودند که توانستند به موفقیت‌های قابل توجهی دست یابند؛ این دو آهنگ، توانستند رتبه‌های ۶۱ و ۷۹ را در چارت آل‌فرمت ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به‌دست آورند. احساساتی (۲۰۰۴). در نیمه اول سال ۲۰۰۴، یعنی پس از به پایان رسیدن تورهای در حمایت از آلبوم "سیزدهمین گام"، گروه اعلام کرد که به علت بازگشت مینارد به تول و پروژه انفرادی هاوردل، یک وقفه
مینارد به تول و پروژه انفرادی هاوردل، یک وقفه نسبتاً طولانی را برنامه‌ریزی کرده‌اند. در ژوئیه ۲۰۰۴، کینن در کنسرت مولفه عدالت (رویدادی برای موزیسین‌ها بود که در آن از مسائل سیاسی و اجتماعی دفاع می‌کردند)، که توسط سرژ تانکیان (سیستم آو ا داون) و تام مورلو (ریج اگنست د ماشین) برگزار شد، اجرا کرد. در این اجرا، کینن از انتشار یک آلبوم جدید با آ پرفکت سرکل خبر داد؛ همچنین اعلام کرد که قرار است این آلبوم، مجموعه‌ای از آهنگ‌های بازخوانی (کاور) سیاسی باشد. در دوران آغاز تور برای آلبوم سیزدهمین گام، هاوردل و کینن
آغاز تور برای آلبوم سیزدهمین گام، هاوردل و کینن ایده‌هایشان برای ساخت سومین آلبوم را مطرح کردند. یکی از اولین ایده‌ها، این بود که آلبومی متشکل از آهنگ‌های کاور را ضبط کنند؛ ولی در ابتدا مردد بودند، حس می‌کردند که نیاز به دلیلی موجه برای انجام این کار دارند. کینن، که در دوران برگزاری تور منتقد جدی رئیس‌جمهور وقت آمریکا، جرج و. بوش بود، ایده ضبط آلبومی از آهنگ‌های کاور با مضمون سیاسی را با هاوردل مطرح کرد؛ با این‌که کینن شخصیتی غیرسیاسی در عموم داشت، احساس کرد که ضبط چنین آلبومی، در حال و هوای سیاسی و
کرد که ضبط چنین آلبومی، در حال و هوای سیاسی و اجتماعی پس از حمله‌های ۱۱ سپتامبر ارزشش را دارد. اعضای گروه. اعضای کنونی اعضای تورها اعضای پیشین
یحیی عدل (زادهٔ ۱۲۸۷ در تبریز – درگذشتهٔ ۱۴ بهمن ۱۳۸۱ در تهران) جراح ایرانی بود که وی را «پدر جراحی نوین و علم بی‌هوشی ایران» می‌نامند. زندگی‌نامه. یحیی عدل در سال ۱۲۸۷ در تبریز متولد شد. پدرش یوسف‌خان مکرم‌الملک مدتی نایب‌الایاله آذربایجان بود. محمدولی فرمانفرمائیان و حبیب نفیسی شوهر خواهران عدل و مصطفی عدل، بنیان‌گذار دادگستری نوین در ایران و احمدحسین عدل، وزیر کشاورزی و مؤسس دانشکده کشاورزی کرج، پسرعموهای او بودند. وی تحصیلات دبستان را در مدرسه حکمت تبریز به پایان برد و تحصیلات دبیرستان را به سبب انتصاب
به پایان برد و تحصیلات دبیرستان را به سبب انتصاب پدر به عنوان حاکم کرمانشاه در این شهر انجام داد. وی مدتی از تحصیل بازماند تا سرانجام پدرش به هزینه شخصی وی و برادرش را به فرانسه فرستاد. او در پاریس تحصیلات دوره متوسطه را در رشته‌های فلسفه و ریاضی به پایان رساند و پس از مدتی تحصیل در دانشکده ریاضی، به تشویق عمویش وارد دانشکده پزشکی پاریس شد. پس از پایان به مدت دو سال دستیار گرگوار و رئیس درمانگاه بود. در این مدت وی به رشته جراحی روی آورد. عدل چندین سال در رشته جراحی عمومی و اورولوژی مطالعه کرد. او در سال
رشته جراحی عمومی و اورولوژی مطالعه کرد. او در سال ۱۳۱۷ پایان‌نامه خود را دربارهٔ درمان "آدنوپاتی سلی" از تصویب گذراند و موفق به دریافت مدال نقره از دانشکده پاریس شد. او پس از موفقیت در کسب درجه لوره آ در سال ۱۳۱۸ ش و درست یک ماه پیش از شروع جنگ جهانی دوم به ایران بازگشت. پس از بازگشت به ایران او در دانشکده پزشکی استخدام شد و استادی کرسی جراحی عمومی و ریاست بخش جراحی بیمارستان سینا به وی واگذار شد. در آن زمان کمبود جراح در ایران باعث شده بود که وی حتی تا چندین جراحی در روز انجام دهد. رفت‌وآمد عدل با مقامات
جراحی در روز انجام دهد. رفت‌وآمد عدل با مقامات بلند کشور و دربار پهلوی او را تبدیل به شخصیتی سیاسی کرد و باعث شد تا بعد از کناره‌گیری اسدالله علم به دبیرکلی حزب مردم منصوب شود. او همچنین در سال ۱۳۴۲ به سناتوری مجلس سنای ایران رسید و تا چهار دوره این مقام را حفظ کرد. دختر او، کاترین عدل که با بهمن حجت کاشانی برادرزاده سپهبد کاشانی ازدواج کرده بود، به مبارزه مسلحانه با دولت وقت ایران روی آورد و سرانجام در درگیری با ساواک در سوم اردیبهشت ۱۳۵۴ کشته شد. با این همه این واقعه هیچ تأثیری در روابط عدل با دربار
همه این واقعه هیچ تأثیری در روابط عدل با دربار نداشت و وی تا زمان انقلاب در زمره پزشکان معتمد دربار به‌شمار می‌آمد. او مکتبی در ایران پایه‌گذاری کرد که به مکتب عدل شهرت دارد. شاگردانش قبل از انقلاب مجله‌ای به نام "مکتب عدل" به صاحب‌امتیازی و مدیرمسئولی محمد قاسمی منتشر می‌کردند که حاوی آخرین اطلاعات علمی در این رشته بود. بزرگ‌ترین هنر عدل آن بود که ترس جراحان را از عمل جراحی از میان برد و به آنان اعتماد به نفسی داد که به جراحی روی آورند و موفق شوند. البته تکنیک‌های جدید و پیدایش آنتی‌بیوتیکها نیز به
تکنیک‌های جدید و پیدایش آنتی‌بیوتیکها نیز به موفقیت‌های جدید در جراحی و شهرت او کمک بسیاری کرد. یحیی عدل در ۱۴ بهمن ۱۳۸۱ در سن ۹۴ سالگی درگذشت و در بهشت زهرای تهران آرامگاه شماره ۶۹۰ به خاک سپرده شد. خانه موروثی یحیی عدل به عنوان یکی از آثار ملی ثبت و بازسازی شده‌است.
ولسوالی بهارک (بهارستان) یکی از ولسوالی‌های مرکزی ولایت بدخشان می‌باشد که تاریخچۀ بسیار طولانی داشته که از لحاظ ترانزیتی یکی از شاهراه‌های بسیار مهم راه ابریشم و فعلاً اکمال‌کنندۀ مواد غذایی چندین ولسوالی همجوار خود می‌باشد که می‌توان این ولسوالی زیبا را از لحاظ موقعیت جغرافیایی، فرهنگی و اقتصادی مورد توجه قرار داد. این ولسوالی در کنارۀ دریای خروشان که یکی آن از درۀ ولسوالی شهدا، دیگری آن از درۀ وردوج و دریای دیگری که در حقیقت دیوار طبیعی به‌حساب می‌‌آید که از ولسوالی همجوار خود موسوع به ولسوالی جرم سرازیر
از ولسوالی همجوار خود موسوع به ولسوالی جرم سرازیر شده که در ناحیۀ «شش پل» این ولسوالی باهم یکجا می‌گردند، احاطه شده‌است. دوم توسط کوه‌های سر به فلک محوطه شده‌است، که حدود اربعۀ این ولسوالی از شمال با ولسوالی ارغنج‌خواه، از جنوب با ولسوالی جرم ولسوالی وردوج، از غرب با ولسوالی خاش از شرق با ولسوالی شهدا و شیوه که یکی از تفرجگاه و چراگاه عمومی تمام سمت شمال به حساب می‌رود احاطه شده‌است. فرهنگ. از نگاه فرهنگی مهد پرورش علما، شاعران و روحانی‌های پیر و جوان می‌باشد. جمعیت این ولسوالی طبق آمار به ۴۵٬۰۰۰ نفر
می‌باشد. جمعیت این ولسوالی طبق آمار به ۴۵٬۰۰۰ نفر می‌رسد که مردم آن عمدتاً تاجیک‌تبار بوده و به زبان فارسی تکلم می‌کنند. درین ولسوالی اقلیتی از ازبک‌ها نیز زندگی می‌کنند که به نسبت داشتن روابط خانوادگی عمیق با تاجیک‌ها، تفکیک شده نمی‌توانند. از آنجائیکه شماری از شهروندان این ولسوالی از سایر ولسوالی‌های بدخشان و مرکز ولایت، شهر فیض آباد، درین ولسوالی مسکن گزیده‌اند، لهجه‌های متفاوت و اصطلاحات متفاوت در آن مشاهد می‌گردد که حتی در دانشگاه‌های افغانستان روی اصطلاحات و واژه‌های محلی این سرزمین تحقیق و بررسی
اصطلاحات و واژه‌های محلی این سرزمین تحقیق و بررسی صورت می‌گیرد. اقتصاد. از نگاه اقتصادی مردم این ولسوالی دارای اقتصاد متفاوت بوده و بیشتر مردم این ولسوالی زندگی خود را از طریق کشاورزی و دامداری، تجارتهای کوچک، هتل داری و غیره تمویل می‌کنند. این ولسوالی از لحاظ آب و هوا برای زرع هر نوع گیاهان غذایی و پزشکی مناسب بوده و سیب شیرین آن که نوع منحصر به فرد سیب رخش است، در تمام افغانستان مشهور بوده، اما به نسبت نازکی و تقاضای زیاد آن، به بازارهای همجوار نمی‌رسد. خربزه، هندوانه، توت، زردآلو، انار و انگور آن نیز از
هندوانه، توت، زردآلو، انار و انگور آن نیز از شهرت خوبی برخوردار است.
حسن‌آباد، روستایی در دهستان کرباسک بخش کرباسک شهرستان زابل در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۰۰ نفر (۲۳۷ خانوار) بوده‌است.
خمر روستایی است در بخش مرکزی شهرستان هیرمند، استان سیستان و بلوچستان. جمعیت. این روستا در دهستان دوست محمد قرار دارد و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۰۷ خانوار) ۱٬۰۳۰ نفر بوده است. روستای خمر در ۳۰ کیلومتری شمال شرقی شهر زابل و ۵ کیلومتری شمال غربی روستای دوست محمد و در مسیر دوست محمد - قرقری قرار دارد و در منطقه‌ای دشت قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۴۷۰ متر و آب و هوای آن گرم و خشک است.
میرزا خلیل یا خلیل سلطان تیموری (۸۱۴–۸۰۷ ق / ۱۴۱۱–۱۴۰۵ م) فرزند جلال‌الدین میران‌شاه و نوه امیر تیمور گورکانی معروف به تیمور لنگ، از سلاطین و امرای سلسله تیموریان بود. او پادشاهی کامران و خوشگذران بود که علی‌رغم نزاع بین پسران و نوه‌های تیمور بر سر تصاحب حکومت، از ۸۰۷ تا ۸۱۱ق بر جای وی بر بخشی از قلمروش حکمراند. روی کار آمدن. هرچند تیمور گورکان در وصیتی پیر محمد پسر میرزا جهانگیر را ولیعهد خویش کرد، در هنگام مرگ تیمور، او دور از پایتخت ـ یعنی سمرقند ـ و در حدود غزنین بود، از این رو به‌رغم علاقه‌ای که
و در حدود غزنین بود، از این رو به‌رغم علاقه‌ای که سرداران تیمور نسبت به اجرای واپسین خواست او نشان می‌دادند، مجالی برای اجرای این وصیت پیدا نشد. پیرمحمد، در قندهار بود و نتوانست به‌موقع به سمرقند برسد. برخی از امیران تیمور، به بهانهٔ عملی کردن نقشهٔ لشکرکشی تیمور به چین، خلیل سلطان را که در تاشکند بود، بر تخت نشاندند. به‌این ترتیب خلیل سلطان که برجای تیمور موقتاً حکومت می‌کرد حاضر به رها کردن حکومت نشد و دولت موقت را به یک دولت دائم مبدل کرد. این امر نارضایتی را در بین سرداران و امیران تیموری پدیدآورد
را در بین سرداران و امیران تیموری پدیدآورد به‌طوری‌که بنا به دعوت آنها، شاهرخ پسر تیمور به سمرقند لشکر کشید. در همین زمان، درگیری و کشمکش میان مدعیان حکومت، یعنی پسران عمرشیخ (رستم، اسکندر، پیرمحمد و بایقَرا) و پسران میران‌شاه (عمر و ابابکر) آغاز شد. شاهرخ با اینکه بسیاری از امیران، همچون امیرشاه ملک و حاکمان محلی، از او حمایت می‌کردند، از درگیری مستقیم با افراد خاندانش اجتناب کرد و به سروسامان دادن هرات مشغول شد. به این ترتیب مصالحه‌ای در این بین انجام گرفت که کار به جنگ و نزاع نکشید. هرچند ناخرسندی
گرفت که کار به جنگ و نزاع نکشید. هرچند ناخرسندی امیران از سلطنت خلیل سلطان موقتاً خاتمه پیدا کرد؛ زیرا سلطنت او در واقع یک فرمانروایی نبود، بلکه یک عیاشی و خوش گذرانی پیوسته بود. طبیعی بود دوام این شیوه فرمانروایی که عاری از هر گونه مسئولیت است، غیرممکن خواهد بود. خصوصاً که محیط آن دوره، آشفته، ناآرام و پر از مدعیان سلطنت بود. عزل و حبس. میرزا خلیل، جوانی عاشق‌پیشه، شاعر، و لاابالی بود. او در سمرقند به عشق نوازنده‌ای به نام «شاد ملک» گرفتار شد که این عشق به حد جنون رسید. به‌طوری‌که با زنان تیمور که به
به حد جنون رسید. به‌طوری‌که با زنان تیمور که به عنوان حرم صاحبقران در دربار مورد احترام بودند، بد رفتاری پیشه کرد و امرای تیمور را هم که طرز زندگی او را نمی‌پسندیدند، از خود مأیوس و ناخشنود ساخت. به زودی خلیل سلطان با مخالفت سایر امیرانِ قدرتمند تیمور، از جمله امیرشاه ملک و امیرشیخ نورالدین، و دیگر مدعیان حکومت روبرو شد. نخستین فرد از خاندان تیمور که مخالفت جدّی خود را با او آشکار کرد، سلطان حسین، نبیرهٔ دختری تیمور، والی ماورای سیحون بود اما نتوانست حمایت لشکریان را جلب کند و ناگزیر به شاهرخ پیوست و سپس
لشکریان را جلب کند و ناگزیر به شاهرخ پیوست و سپس در هرات به دستور او به قتل رسید. شاهرخ در هرات خود را وارث تخت پدر نامید و به سبب اقتدار و کفایتش توانست تا اندازه‌ای بر دیگر مدعیان چیره شود. پیرمحمد در شیراز، بر خلاف برادرانش، حمایتش را از شاهرخ که ناپدری اش نیز بود، اعلام کرد. از طرفی در تبریز و اصفهان و شیراز و کرمان و سبزوار، به سبب بی‌کفایتی خلیل سلطان و درگیری مدعیان جانشینی، آشوب شده بود. خلیل سلطان پس از چهار سال حکومت در سمرقند و از بین بردن خزاین تیمور، گرفتار خدایداد حسینی، والی ماورای سیحون،
تیمور، گرفتار خدایداد حسینی، والی ماورای سیحون، شد. بالاخره خلیل سلطان به دست یکی از امیران خویش معزول و محبوس شد و خان کاشغر بر آن سرزمین حاکم شد. «۸۱۲ ق / ۱۴۰۹ م» شاهرخ در ۸۱۱ به ماوراءالنهر لشکر کشید، خدایداد را کشت و خلیل سلطان را پس از رهایی به ری فرستاد و سمرقند را به اُلُغ‌بیگ داد. درگذشت. شاهرخ به همین خاطر خلیل سلطان را به حکومت جبال (یا ری) فرستاد. به علاوه شاد ملک، معشوقه میرزا خلیل هم تنبیه و تبعید شد، که ظاهراً چندی بعد به خلیل سلطان پیوست. تا این که خلیل سلطان در حالی که در ری همچنان به
تا این که خلیل سلطان در حالی که در ری همچنان به خوشباشی و عیاشی سر می‌کرد در آن جا بیمار شد و عاقبت در سال ۸۱۴ ق / ۱۴۱۱ میلادی درگذشت. محبوبه وفادارش، شاد ملک، که در همان دقایق بر بالین او حاضر شده بود، در کنار پیکر بی جان خلیل، خود را با دشنه‌ای که در دست داشت هلاک کرد. سرانجام آن دو، به امر شاهرخ در همان شهر و در یک مقبره به خاک سپرده شدند. منابع. &lt;/small&gt;
دلمهٔ برگ مو یکی از انواع دلمه بوده و به عنوان یکی از غذاهای سنتی و اصیل ایرانی شناخته می‌شود. معروف ترین دلمه برگ مو در غرب ایران متعلق به شهر سنندج و در شمال غرب ایران، متعلق به شهرهایی چون اردبیل و تبریز و در شرق ایران، مربوط به شهرهای بجنورد در خراسان شمالی و فردوس در خراسان جنوبی است که در این مناطق اکثرا دلمه را با سبزیجات معطر و کوهی تهیه می‌کنند. دلمهٔ برگ مو بیشتر در هنگام برگ‌دهی درخت انگور و در فصل بهار و تابستان تهیه می‌شود. در فصل پاییز و زمستان هم از برگ مو فریز شده استفاده می‌شود. برای تهیه
هم از برگ مو فریز شده استفاده می‌شود. برای تهیه این غذا از برگ مو (انگور)، لپه، برنج، گوشت، و سبزیجات معطری همچون گشنیز، مرزه، شوید و تره و ریحان و پیازچه و... و ادویه‌های دارچین، پودر گل محمدی، پودر فلفل سیاه، پودر فلفل قرمز و نمک و زردچوبه استفاده می‌باشد. معمولاً دستور پخت دلمهٔ برگ مو در هر شهر ویژهٔ همان منطقه است، مثلا چاشنی‌های مورد استفاده در شهرهای منطقهٔ آذربایجان رب گوجه یا سرکه بوده یا در لرستان ماست ترش هست و در خراسان جنوبی و شهر فردوس رب انار می‌باشد. مواد لازم. توجه داشته باشید که سبزی
انار می‌باشد. مواد لازم. توجه داشته باشید که سبزی دلمه‌های مختلف یکسان نیست. برای دلمه کلم و دلمه بادمجان، کدو و فلفل دلمه‌ای از نعناع و جعفری استفاده کنید.
اسقفتاسیوس سیسیلیوس سیپریانوس (Thascius Caecilius Cyprianus) در اوایل سده سوم (میلادی) در خانواده‌ای بانفوذ و بت‌پرست چشم به جهان گشود. او در کارتاژ به تعلیم علم معانی بیان مشغول بود و احتمالاً برای تصدی مقامی مهم، چون فرماندار ایالتی، آماده می‌شد. اما در سال ۲۴۶ مسیحی شد و به همهٔ مزایا و امتیازاتی که در پیش رو داشت پشت‌پا زد. او شرح می‌دهد که چگونه طی تفحص و سیر و سلوکش برای رسیدن به تعالیِ اخلاقی، متوجه مسیحیت شد: من چنان اسیر اشتباهاتِ بی‌شمارِ گذشته‌ام بودم که باور نداشتم می‌توانم از آنها بگریزم، ...
بودم که باور نداشتم می‌توانم از آنها بگریزم، ... اما پس از آنکه آلودگی زندگی گذشته‌ام به آب تولد تازه تطهیر شد (تعمید)، ... و تولد دوباره‌ام آن‌چنان مرا احیا و دگرگون ساخت که انسانی جدید شدم، ... آنچه پیش‌تر برایم دشوار می‌نمود بسیار آسان شد. به دوناتوس (Donatus) سیپریان اندک‌زمانی پس از ایمان آوردنش در سال ۲۴۹ به مقام شیخی منصوب شد، و هنگامی که هنوز چندی از ایمان آوردنش نمی‌گذشت، به مقام اسقفی کارتاژ رسید، یعنی به مهم‌ترین مقام رسمی کلیسا در حیطه امپراطوری روم در آفریقا. سیپریان تا زمان کشته‌شدنش در سال
روم در آفریقا. سیپریان تا زمان کشته‌شدنش در سال ۲۵۸، ده سال در مقام اسقف خدمت کرد. این سال‌ها، برای کلیسا دورانی بسیار دشوار بود. توانایی‌های سیپریان در زمینهٔ رهبری حتی بیش از یک فرماندار رومی به چالش گرفته شد. تفکرات و نوشته‌هایش پاسخی بود به مسائل و مشکلاتی که با آن روبه‌رو بود. او در وهلهٔ اول مرد عمل بود نه یک اندیشمند. برای سیپریان زندگی و اندیشه از هم جدایی‌ناپذیر بود و هیچ‌یک را نمی‌شد بدون دیگری توصیف و تبیین کرد. او عمیقاً تحت تأثیر ترتولیان بود و همچنان که خودْ می‌گوید هر روز آثار او را مطالعه
و همچنان که خودْ می‌گوید هر روز آثار او را مطالعه می‌کرد و او را «استاد» می‌خواند. اگرچه ترتولیان تندرویی سازش‌ناپذیر و در عمل خارج از گود بود، اما سیپریان پیش از هر چیز مرد عمل و ذاتاً رهبر و پیشوا بود. او آرمان‌هایِ افراطی و اخلاقیِ ترتولیان را به انضباط کلیساییِ واقع‌گرایانه تبدیل کرد. سیپریان به محض انتصاب به مقام اسقفی، به رویارویی با مسائل برخاست. برخی از روحانیون ارشد کارتاژ پس از انتصاب سیپریان به مقام اسقفی، نسبت به او که شروعی چشم‌گیر داشت و پیش‌تر از طبقهٔ بانفوذ بود (و حال باید از او اطاعت
از طبقهٔ بانفوذ بود (و حال باید از او اطاعت می‌کردند)، حسد می‌ورزیدند. اما این تنش‌ها تهدیدی جدی علیه کلیسا محسوب نمی‌شد زیرا جدی‌ترین جفای بر کلیسا در راه بود، یعنی جفای دسیان در سال‌های ۲۴۹–۲۵۱ این نخستین جفای هماهنگ بود که در سراسر امپراطوری روم علیه کلیسا وارد می‌شد. امپراتور دسیان در دو مرحله بر کلیسا حمله برد. نخست اسقفان مهم را که نقش رهبری داشتند از میان برداشت، و اسقفان رُم، انطاکیه، اورشلیم و قیصریه، همه را کشتند. به سیپریان از پیش هشدار دادند و او خود را در ناحیه‌ای نزدیک کارتاژ پنهان ساخت، و از
خود را در ناحیه‌ای نزدیک کارتاژ پنهان ساخت، و از آنجا با نامه کلیسا را طی دوران جفا رهبری می‌کرد. اما به‌خاطر فرارش، مخصوصاً از سوی روحانیون حسود، شدیداً مورد انتقاد قرار گرفت. در دومین مرحلهٔ جفا مسیحیان را مجبور می‌ساختند تا در برابر خدایان رومی قربانی بگذرانند. همه باید گواهیِ مکتوب می‌آوردند دال بر اینکه در برابر خدایان قربانی گذرانده‌اند و اگر نه با مرگ روبه‌رو می‌شدند. کلیسا که چند سالی را در آرامش گذرانده بود، آمادگی رویارویی با این یورش سهمگین را نداشت. بسیاری از مسیحیان در برابر خدایان قربانی
نداشت. بسیاری از مسیحیان در برابر خدایان قربانی گذراندند، حتی اسقفی به همراه همهٔ مسیحیان حوزهٔ اسقفی‌اش در برابر خدایان قربانی گذرانیدند. برخی دیگر نیز بدون اینکه قربانی بگذرانند، به مقامات رومی رشوه دادند و از آنها گواهی گرفتند. طبق سنن کلیسایی، اشخاص مرتد (یعنی کسانی که انکار ایمان می‌کردند) مجدداً به عضویت کلیسا پذیرفته نمی‌شدند؛ ولی با خیل انبوهی از مردم که خواهان پذیرش مجدد در کلیسا بودند چه باید می‌کرد؟ اما اینها دو موضوع متفاوت بودند. نخست اینکه آیا مرتدان باید در دم پذیرفته می‌شدند یا باید دورهٔ
مرتدان باید در دم پذیرفته می‌شدند یا باید دورهٔ انابت را می‌گذراندند (دوره‌ای که با اعتراف در انظار آغاز می‌شد و با توبه و احساس پشیمانی و ریاضت ادامه می‌یافت)، یا اینکه هرگز نباید پذیرفته می‌شدند؟ دیگر آنکه چه کسی باید در این مورد تصمیم می‌گرفت؟ معترفین، که به‌خاطر ایمان‌شان حبس کشیده بودند و برای آن حاضر به جان‌فشانی بودند، وظیفهٔ مصالحه و پذیرش مرتدان در کلیسا را به‌دوش گرفتند. البته این امر در سنن کلیسا ریشه داشت، اما برخی افراد بی‌مسئولانه به هر کس و هر چیز بخشش عطا می‌کردند. آیا حق تصمیم‌گیری در این
چیز بخشش عطا می‌کردند. آیا حق تصمیم‌گیری در این مورد بر عهدهٔ اسقفان بود یا معترفین؟ سیپریان تأکید داشت که این حق مسلم اسقفان است، اگرچه آنان باید به توصیه‌های معترفین نیز گوش فرادهند. سیپریان اثر مهمی به نام «مرتد» نوشت و در آن، به بررسیِ این موضوع پرداخت. پس از دوران جفا، در سال ۲۵۱، شورایی در کارتاژ تصمیم گرفت که مرتدان پس از طیِ دوران توبه و انابت می‌توانند در کلیسا پذیرفته شوند. سال بعد، که احتمال وقوع جفایی دیگر می‌رفت، شورایی دیگر اعلام کرد آنانکه پیش‌تر بی‌درنگ دورهٔ توبه و انابت را آغاز کرده‌اند،
بی‌درنگ دورهٔ توبه و انابت را آغاز کرده‌اند، می‌توانند در کلیسا پذیرفته شوند. سیپریان در این شوراها نقشی مهم و رهبری‌کننده داشت. این تصمیمات دشوار مورد تأیید همگان نبود. برخی در کارتاژ بر این باور بودند که سیپریان بیش از حد سخت‌گیر است. بعضی روحانیون از او جدا شدند و کلیسایی رقیب تشکیل دادند که قوانینِ انضباطیِ آسان‌تری داشت؛ و اما در رُم، نفاق و دودستگی جهتی دیگر داشت. در سال ۲۵۱ اسقفی جدید به‌نام کورنلیوس (Cornelius) در رُم منصوب شد. او با پذیرشِ مرتدانِ توبه‌کار موافق بود. نواتیان (Novatian) که شیخی
توبه‌کار موافق بود. نواتیان (Novatian) که شیخی کارآمد بود، از اینکه به اسقفی منصوبش نکرده بودند به خشم آمد، و خود را به مقام اسقفی منصوب کرد. کلیسای او بر خلاف «کلیسای مرتدان» (عنوانی که آنها به کلیساهای دیگر داده بودند)، مرتدان را نمی‌پذیرفت. سیپریان مسئلهٔ نقاق و دودستگی را به‌شدت جدی می‌گرفت. مهم‌ترین اثرش «اتحاد کلیسا» را نیز به همین موضوع اختصاص داد. از نظر او اتحاد کلیسا امری بدیهی و مسلم است، و فرقه‌گرایی در کلیسا ممکن نیست. تنها کلیسایِ راستین، کلیسایِ کاتولیک است. کلیسا را نمی‌توان تقسیم کرد، بلکه
کاتولیک است. کلیسا را نمی‌توان تقسیم کرد، بلکه فقط می‌توان تَرکَش کرد، چنان‌که نواتیان کرده بود. منافقانی که کلیسایِ کاتولیک را تَرک می‌کنند در واقع خودکشیِ روحانی می‌کنند. «چنان‌که شاخهٔ بریده شکوفه نمی‌دهد، و نهر بی‌سرچشمه می‌خشکد ... کسی که کلیسایِ مسیح را ترک کند نیز پاداشِ مسیح را از دست خواهد داد، و دیگر غریبه و دشمن خواهد شد. بدون پذیرشِ کلیسا به‌عنوان مادر، نمی‌توان از پدریِ خدا بهره‌مند شد. اگر فرار از کشتی نوح (Noah) ممکن بود پس فرار از کلیسا نیز ممکن است ... تنها یک تعمید هست، حال آنکه منافقان