payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از آغاز جمع‌آوری اطلاعات می‌بایست از موارد زیر اطمینان حاصل شود. تماس کامل الکترود، عدم وجود کشیدگی در سیم‌ها و اینکه سیم‌ها به خوبی به متصل‌کننده‌ها وصل هستند. وقتی الکترودها در محل خود قرار گرفتند می‌بایست یک قسمت دستی انجام پذیرد تا مطمئن شویم که الکترودها فعالیت عضله را به درستی ثبت می‌کنند. اگر مشخص شود که یکی از الکترودها درست کار نمی‌کند می‌توان لیدهای مختلف الکترودها را سوئیچ کرد البته در صورتی‌که سیستم امکان چنین کاری داشته باشد یا اینکه الکترود را بین کانال‌های مختلف سوئیچ کند تا ببیند آیا این
را بین کانال‌های مختلف سوئیچ کند تا ببیند آیا این الکترود در کانال دیگر کار می‌کند یا خیر. اگر بعد از سوئیچ کردن همچنان سیگنال مشکل دارد باید الکترودها را سوئیچ کرد و دید آیا خود الکترودها مشکل دارند یا خیر. باید دانشت که نسبت معکوس بین سیگنال دریافتی و حجم بافت تحت بررسی وجود دارد؛ بنابراین داشتن سیگنال‌های مفید در بررسی افراد چاق با استفاده از الکترودهای سطحی مشکل خواهد بود. برخی مشکلات. یکی از عدم مزایای استفاده از سیستم‌های جمع‌آوری کامپیوتری جدید این است که با این سیستم‌ها فرد امکان دیدن یک سیگنال خام
که با این سیستم‌ها فرد امکان دیدن یک سیگنال خام در همان لحظه به صورت real time (نظیر یک اسیلوسکوپ) را ندارد. دیدن سیگنال خام قبل از شروع کار (بجز یک فیلتر ضد افزایش) مهم است چون تشخیص بین سیگنال و نویز در سیگنال خام اغلب مشکل است و در صورتی‌که هر گونه پردازش در EMG صورت گیرد این کار غیرممکن می‌شود. یک بار محقق به سیگنال خام نگاه می‌کند می‌بایست تعیین کند که آیا فیلترینگ مورد نیاز است یا خیر. یک الکترومایوگرافر تازه‌کار ممکن است در تعیین مشکلات سیگنال خام دچار مشکل شود. خط پایه موج دار در اغلب موارد با آرتی
مشکل شود. خط پایه موج دار در اغلب موارد با آرتی فکتهای حرکتی کم فرکانس دیده می‌شود. به علاوه قله‌های تیز می‌تواند نشاندهنده حرکات ناگهانی الکترود باشد. برخی موارد دیگر ممکن است شامل سیگنال‌های یکسان بین تمام کانال‌ها یا سیگنال Hz ۶۰ که روی بقیه سیگنال‌ها می‌افتد باشد. اگر سیگنال خیلی تمیز نباشد ممکن است محقق بخواهد که اطلاعات را فیلتر کند (برخی محققین می‌گویند همیشه باید اطلاعات را فیلتر کرد). سه نوع اصلی از فیلترها در EMG استفاده می‌شوند: بالاگذر، پائین گذر و میان گذر. البته فیلترهای مختلف دیگری نیز وجود
و میان گذر. البته فیلترهای مختلف دیگری نیز وجود دارند مثل butter worth , cheby shev و… در این آزمایشگاه استفاده از یک فیلتر دیجیتال بالاگذر butter worth با قطع در Hz ۱۵–۱۰ معمول است که البته به فعالیت تحت بررسی بستگی دارد (Hz برای قدم زدن و Hz ۱۵ برای حرکات سریع). در سوی دیگر طیف، ما یک فیلتر آنالوگ پائین گذر با قطع Hz ۶۰۰ برای EMG سطحی و Hz ۱۰۰۰ برای EMG با الکترود سوزنی به عنوان الکترود ضد افزایش استفاده می‌شود. اگر مشخص شود که سیگنال‌های Hz ۶۰ روی بقیه سیگنال‌ها می‌افتند می‌توان از یک فیلتر میان گذر که
می‌افتند می‌توان از یک فیلتر میان گذر که همه سیگنال‌های Hz ۶۵–۵۵ را حذف می‌کند استفاده کرد. حال که ما سیگنالی تمیز داریم می‌توان به آن نگاه کنیم و اطلاعاتی در مورد عضلات از آن بدست آوریم. اولین اطلاعاتی که به دست می‌آید زمان روشن و خاموش است. در بیشتر موقعیتهای تحلیل حرکت فقط از سیگنال خام استفاده می‌شود هیچ پردازشی برای تمیز کردن سیگنال (فیلترهای بالا و پائین گذر) استفاده نمی‌شود. با این وجود برخی از روش‌های پردازش سیگنال EMG انجام می‌شود. معمول‌ترین آن‌ها عبارتند از: یکسوسازی نیم موج (حذف تمام بخش‌های
عبارتند از: یکسوسازی نیم موج (حذف تمام بخش‌های منفی سیگنال), یکسوسازی تمام موج (مقدار مطلق کل سیگنال), envelope خطی (فیلتر کردن پائین گذر سیگنال یکسو شده تمام موج), ریشه مربع میانگین (root meat square) (اساساً سیگنال را به توان ۲ می‌رساند، میانگین یک پنجره زمانی مشخص در حدود ms ۲۰۰–۱۰۰ را می‌گیرد سپس ریشه دوم را حساب می‌کند). انتگرال EMG (ناحیه زیر منحنی یکسو شده را می‌توان به عنوان فعالیت کامل یا زمان پیش تنظیم یا مقدار دامنه تعیین کرد) و تحلیل فرکانس (معمولاً از طریق آنالیز سریع و بررسی طیف پردانسیته
از طریق آنالیز سریع و بررسی طیف پردانسیته تعیین می‌شود). بسته به کاربرد شما هر کدام از این روش‌های پردازش ممکن است لزوم پیدا کند ولی هر کدام عدم مزایای خاص خود را دارند، از جمله اینکه با انجام هر پردازش بخش‌هایی از اطلاعات مفید از بین می‌روند. برای مقایسه اطلاعات EMG میان افراد مختلف می‌بایست اطلاعات را در یک قالب کلی فراهم کرد؛ بنابراین روش‌های مختلف نرمال‌سازی سیگنال از هر دو جنبه زمان و دامنه توسعه یافته‌اند. احتمالاً دو روش شایع تر نرمال‌سازی بر اساس زمان عبارتند از نرمال‌سازی به یک آزمون / سیکل یا به
عبارتند از نرمال‌سازی به یک آزمون / سیکل یا به فازهایی در آزمون / سیکل. به عنوان مثال بیایید فرض کنیم که ما می‌خواهیم EMG عضلات پشت یک فرد را به صورت مداوم اشیایی را از روی زمین برمی‌دارد و در یک سبد قرار می‌دهد بررسی کنیم. ما می‌توانیم یک سیکل را به صورت زمان آغاز حرکت از زمانی که شی را از روی زمین برمی‌دارد تا وقتی که مجدداً می‌خواهد شی دیگر را بردارد در نظر بگیریم. حال می‌توان به سادگی بر اساس زمان تقسیم‌بندی کرد به این صورت که کل زمان لازم برای انجام این کار را به تعداد کار انجام شده تقسیم کرد و درصد
کار را به تعداد کار انجام شده تقسیم کرد و درصد سیکل را محاسبه نمود. این کار برای بسیاری از کارهایی سیکلی به خوبی عمل می‌کند ولی اگر کار دارای بیش از یک فاز باشد دارای عدم مزایایی است. برای کارهای چند فازی تقسیم کردن بر اساس زمان به درصد فاز به خوبی عمل می‌کند؛ مثلاً در همان مثال قبلی. حال بیایید فاز بلند کردن را به صورت از لحظه برداشتن جسم تا وقتی که فرد کاملاً ایستاده باشد در نظر بگیریم. فاز دوم از لحظه ایستادن کامل تا لحظه‌ای که جسم در سبد قرار بگیرد خواهد بود و فاز سوم از لحظه قرار گرفتن جسم در سبد تا
بود و فاز سوم از لحظه قرار گرفتن جسم در سبد تا لحظه‌ای که فرد می‌خواهد جسم دیگری را بردارد است. هر فاز به عنوان یک اتفاق مجزا صورت می‌گیرد؛ بنابراین زمانی که لازم است تا فرد جسم را برداشته و به حالت ایستاده در آید می‌تواند به عنوان یک تقسیم‌کننده حساب آید و یک درصد فاز ایجاد کند. همین‌طور برای فازهای بعدی. این نوع از استانداردسازی بر اساس زمان برای کارهایی که فازهای مشخص دارند خیلی مناسب است. در این مثال بیایید بگوییم که بیشترین فعالیت عضلات قبل از قرار دادن جسم در سبد صورت می‌گیرد. بسیار معنی دارتر خواهد
جسم در سبد صورت می‌گیرد. بسیار معنی دارتر خواهد بود اگر بگوییم بیشترین فعالیت EMG در %۹۵ فاز دوم صورت گرفته است تا اینکه بگوییم بیشترین فعالیت در ۵۵٪ کل کار، صورت پذیرفته است. در نوع دوم شما باید برگردید و ببینید چه کاری در ۵۵٪ کار صورت می‌پذیرفته است؛ لذا آزمایشگاه ترجیح می‌دهد در صورت امکان از روش درصد فاز استفاده کند. استانداردسازی. در بسیاری از موارد دامنه سیگنال نرمال‌سازی می‌شود. معمولترین روش استانداردسازی حداکثر انقباض ایزومتریک ارادی (MVIC) در عضله خاص مورد استفاده است. براساس مراجع منتشر شده در
خاص مورد استفاده است. براساس مراجع منتشر شده در آزمایش دستی عضله، معاینه‌کننده سپس بر قسمتی از عضله تحت بررسی نیرویی آنقدر زیاد وارد می‌کند که عضله نتواند خود را در موقعیت ثابت حفظ کند. اینکه آیا همیشه قادر خواهیم بود MVIC درست به دست آوریم قابل بحث است؛ لذا روش‌های مختلف دیگری توسعه یافتند. یکی از آن‌ها استفاده از حداکثر سطح سیگنال در کل کار است. در مثال بلند کردن اجسام که قبلاً گفته شد، این بدین معنی است که حداکثر سطح EMG از هر عضله مشخص در خلال کل کار را در نظر بگیریم سپس به این مقدار نرمال‌سازی کنیم.
در نظر بگیریم سپس به این مقدار نرمال‌سازی کنیم. بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند ه از پیک‌های مختلف (۵–۴) استفاده کنند و میانگین آن‌ها را به عنوان حداکثر در نظر می‌گیرند تا از امکان استفاده از یک قله بلند اشتباه به عنوان حداکثر جلوگیری کنند. روش دیگر نرمال‌سازی استفاده از مقدار متوسط سیگنال در کل آزمایش است. اگر چه این روش از حساسیت کمتری به قله‌های سریع که در طول آزمایش رخ می‌دهند دارد و اگر عضله در بیشتر زمان آزمون در حال فعالیت نباشد اطلاعات را به شدت نامتجانس می‌کند. مشکلی که در طول استفاده از مقادیر
می‌کند. مشکلی که در طول استفاده از مقادیر حداکثر یا متوسط کل آزمون رخ می‌دهد این است که سیگنال EMG بسته به سرعت مفاصل در طول انقباض تغییر خواهد کرد؛ بنابراین تا وقتی که سرعت کار را استاندارد نکنیم این روش امکان مقایسه بین کارهای مختلف را نخواهد داشت. روش دیگر که مشابه استفاده از MVIC است استفاده از یک سطح مشخص نیرو است (مثلاً تقسیم به دامنه EMG وقتی ۲۰ پوند را با سرعتی مشخص بلند می‌کنیم). شکل دیگر این روش استفاده از دامنه EMG است وقتی نیروی مشخصی را در مقابل یک شی ثابت به کار می‌بریم لذا سرعت از معادلات
یک شی ثابت به کار می‌بریم لذا سرعت از معادلات حذف می‌شود. تمام این روش‌ها دارای نکات مثبت و منفی هستند و همه روش‌هایی برای مقایسه دامنه بین عضلات و افراد مختلف می‌باشند. به علاوه اگر فرد مورد بررسی دارای شرایط پاتولوژیک باشد که عضله تحت بررسی را شامل شود، به صورت مجازی به دست آوردن MVIC صحیح غیرممکن خواهد بود و لذا اینکه آیا سایر روش‌های نرمال‌سازی ارزش دارند مورد سؤال می‌باشد. صرفنظر از نوع نرمال‌سازی که براساس زمان است یا بر اساس دامنه، باید دانست که این کار باعث حذف اطلاعات می‌شود. تفسیر سیگنال. حال که
کار باعث حذف اطلاعات می‌شود. تفسیر سیگنال. حال که سیگنال را پاک کرده‌ایم و روش‌های نرمال‌سازی را به کار بردیم، زمان بررسی سیگنال و تلاش برای تفسیر معنی آن است. اول از همه باید بدانیم که خود سیگنال EMG دارای متغیرهای بزرگی است؛ مثلاً در یک فرد انجام یک کار با کار دیگر یا انجام یک کار بین افراد مختلف نتایج مختلفی ایجاد خواهد کرد چون ترکیب‌های مختلف عضلات می‌توانند یک حرکت خاص را ایجاد کنند و این از ویژگی‌های سیستم عضلانی – عصبی است. EMG از کاری به کار دیگر متفاوت خواهد بود و این به دلیل تفاوت در سرعت، ریتم
خواهد بود و این به دلیل تفاوت در سرعت، ریتم یا حتی تفاوت‌های کوچک در الگوی حرکت حتی وقتی که در ظاهر مشابهند می‌باشد. محدوده طبیعی برای فازهای EMG وجود دارد ولی فرد باید هوشیار باشد و نقاطی مجزا را برای شروع و پایان هر بخش کار تعریف کند. این موضوع را در هنگام انجام EMG باید به یادداشت. فاکتورهای دیگری نیز بررسی و تفسیر نتایج EMG را مشکل می‌سازند. تغییر سرعت یا ریتم، بروز خستگی و وجود درد همگی بر الگوهای EMG اثرگذارند. عامل مزاحم دیگر در تفسیر EMG پدیده Cross talk است. Cross talk تداخل سیگنال‌های EMG از
talk است. Cross talk تداخل سیگنال‌های EMG از عضلات کناری یا عمقی تر ناحیه آشکارسازی الکترود است. راه حل ثابتی برای این مشکل وجود ندارد و اندازه بیمار لید الکترود تأثیر زیادی بر کاهش و افزایش این اثر دارند. به عنوان مثال اگر سیستم شما دارای فاصله الکترود فعال ثابت و بزرگ است و شما بر روی جمعیت بچه‌ها در حال مطالعه هستید باید مطمئن باشید که اطلاعات شما حاوی مقادیر زیادی از اطلاعات عضلات کناری و عمقی است که برای شما مطلوب نیست. بسیاری از محققین الکترودهای سوزنی را بهینه کرده‌اند تا این مشکل را کاهش دهند.
سوزنی را بهینه کرده‌اند تا این مشکل را کاهش دهند. اطلاعات واقعی EMG. زمان روشن و خاموش شدن عضله و افزایش و کاهش فعالیت آن دو پارامتر اصلی به دست آمده از EMG است. اطلاعات EMG نمی‌توانند به ما بگویند که عضله چقدر قوی است، یا یک عضله از عضله دیگر قوی تر است، یا انقباض از نوع Concentric است یا Eccentric یا حتی فعالیت عضله ارادی است یا غیرارادی. قدرت عضله یا تعیین قوی تر بودن یک عضله نسبت به دیگری از مهم‌ترین مواردی هستند که محقق به خاطرشان EMG انجام می‌دهد. نرمال‌سازی به MVIC, میانگین‌گیری یا استفاده از
نرمال‌سازی به MVIC, میانگین‌گیری یا استفاده از ماکزیمم همه تلاش‌هایی هستند برای ایجاد مکان مقایسه بین عضلات یک فرد یا عضلات افراد مختلف. این کار به صورت معمول انجام می‌پذیرد ولی فرد باید بداند که نتایج به دست آمده دارای مشکلاتی است که به صورت ذاتی در روش‌های مورد استفاده وجود دارد و متغیرهای مختلفی در عضلات، افراد و کارهای مختلف وجود دارد. در کنار استفاده از EMG برای تعیین الگوهای EMG (زمان فعال شدن و زمان استراحت) بسیاری از محققین از آن برای تعیین تغییرات سیگنال در اثر خستگی استفاده می‌کنند. همه این‌ها
سیگنال در اثر خستگی استفاده می‌کنند. همه این‌ها استفاده‌های ارزشمند EMG در بیومکانیک شغلی هستند.
اجسامی که اکنون کوتولهٔ قهوه‌ای نامیده می‌شوند، توسط شیو اس کومار در دههٔ ۱۹۶۰ م. به صورت تئوری بیان شد و در ابتدا کوتوله‌های سیاه نامیده می‌شدند. نخستین مشاهدهٔ بدون ابهام از یک کوتولهٔ قهوه‌ای در سال ۱۹۹۵، پس از بیش از ۳۰ سال پیش‌بینی نظری، رخ داد. نام این اجسام توسط ستاره‌شناس آمریکایی جیل تارتر در رابطه با رنگ مورد انتظار آن‌ها ابداع شد. کوتوله‌های قهوه‌ای ستارگان کوچکی هستند که هنگام تشکیل‌شدنِ مرکزشان، به اندازهٔ کافی داغ نمی‌شوند تا فرایند ذوب یا همجوشی هسته‌ای در آن‌ها به وجود آید. به عبارت دیگر
هسته‌ای در آن‌ها به وجود آید. به عبارت دیگر آن‌ها به خورشیدهای نورانی و گرم تبدیل نمی‌شوند، بلکه بلافاصله پس از تشکیل سرد می‌شوند و نوری از خود نمی‌تابانند بگونه‌ای که به سختی دیده می‌شوند. جرم‌هایی هستند کوچک‌تر از ستارگان و بزرگ‌تر از سیاره‌ها که به علت کم بودن جرمشان واکنش‌های هسته‌ای در آن‌ها انجام نشده و در نتیجه از خود نور ندارند و چون بسیار دورند دیده نمی‌شوند. کوتوله‌های قهوه‌ای به سبب نیروی جاذبهٔ افزایش یابنده‌شان که در پی متراکم شدن دائمی آن‌ها پدید می‌آید و منتشرکنندهٔ نیرومند پرتو فروسرخ هستند
می‌آید و منتشرکنندهٔ نیرومند پرتو فروسرخ هستند که با ابزارهای جدید اندازه‌گیری می‌شود. برخی از دانشمندان و ستاره‌شناسان این‌ها را همان جرم گمشده می‌دانند. دسته‌ای از ستارگان غیرهسته‌ای وجود دارند که باید بین آن‌ها، کوتوله‌های سفید، سیاه و سرخ تفاوت قائل شویم. این ستارگان کوتوله‌های قهوه‌ای هستند. این اشیاء در واقع مرگ ستاره‌ای از خود نشان نمی‌دهند و بیشتر به سیارات غول‌آسا شبیه هستند تا به ستارگان. آن‌ها حاصل فروریزش گرانشی و انقباض سحابی‌های پیش ستاره‌ای هستند ولی جرم آن‌ها برای شروع واکنش‌های هسته‌ای در
ولی جرم آن‌ها برای شروع واکنش‌های هسته‌ای در هسته‌شان کافی نیست. تنها منبع انرژی یک کوتولهٔ قهوه‌ای انقباض گرانشی است. کوتوله‌های قهوه‌ای دمای پائینی دارند و درخشندگی آن‌ها بسیار کم است، از این رو مشاهده آن‌ها مشکل است. در سطح این ستارگان بادهای اتمسفری می‌وزد که چندان بی شباهت به بادهای کمربندی مشتری نیست. یکی از اجسامی که می‌توانیم به عنوان کوتولهٔ قهوه‌ای از آن یاد کنیم ستاره‌ای است که همدم ستارهٔ نزدیک ما یعنی وان بیس بروک ۸ می‌باشد که به روش تداخل سنجی نقطه‌ای مادون قرمز آشکارسازی شده‌است. ویژگی‌های
نقطه‌ای مادون قرمز آشکارسازی شده‌است. ویژگی‌های مربوط به این ستاره نشان می‌دهد که شبیه به یک سیاره برون خورشیدی مشتری‌گون است. مشاهدات جدید تلسکوپ جیمز وب تأیید می‌کند که در یکی از دنیاهای بیگانه ابرهایی از جنس شن وجود دارد. این تلسکوپ گران‌قیمت توانسته ابرهای سیلیکاتی را در اتمسفر یک کوتوله قهوه ای تشخیص دهد. به گفته تیمی از اخترشناسان این اولین بار است که چنین موردی در یک جرم شبه سیاره‌ای در خارج از منظومه شمسی رویت می‌شود. تیم مربوطه گفتند که یافته‌های تلسکوپ جیمز وب کاملاً مطابق با طیف دریافتی از یک
تلسکوپ جیمز وب کاملاً مطابق با طیف دریافتی از یک کوتوله قهوه ای است. این نتایج نه تنها می‌تواند به ما در درک هرچه بهتر این «ستاره‌های شکست‌خورده» کمک کنند، بلکه نشانه‌ای از توانایی‌های بالای جیمز وب نیز هستند. پیشتر تلسکوپ جیمز وب توانسته بود مستقیماً از یک سیاره فراخورشیدی عکس بگیرد؛ اما داستان در مورد کوتوله‌های قهوه ای کمی متفاوت است. آنها متوجه شدند که امواج دریافت شده به یک کوتوله قهوه ای به نام VHS 1256-1257 b تعلق دارد که در فاصله ۷۲ سال نوری از زمین قرار گرفته‌است. جرم این ستاره شکست خورده به حدود
قرار گرفته‌است. جرم این ستاره شکست خورده به حدود ۱۹ برابر جرم مشتری می‌رسد و نسبتاً جوان به حساب می‌آید. اتمسفر آن نیز به رنگ قرمز است. دانشمندان اولین بار در سال ۲۰۱۵ متوجه این کوتوله قهوه ای شده بودند و در آن زمان فکر می‌کردند که رنگ قرمز اتمسفر به ابرهای کوتوله مربوط باشد. به همین خاطر تیم مربوطه طیف مادون قرمز دریافتی را بررسی کرد تا به ترکیب کوتوله قهوه ای پی ببرد. عناصر مختلف نور را جذب و سپس با طول موج دیگری منتشر می‌کنند؛ بنابراین از این روش می‌توان برای شناسایی آنها استفاده کرد. در واقع دانشمندان
برای شناسایی آنها استفاده کرد. در واقع دانشمندان در طیف دریافتی به دنبال بخش‌های تاریک‌تر یا روشن‌تر می‌گردند. ترکیب اتمسفر VHS 1256-1257 b نیز شباهت زیادی به دیگر کوتوله‌های قهوه ای بررسی شده داشت، اما با این تفاوت که طول موج‌ها خیلی واضح‌تر بودند. بر اساس مقایسه با طیف کوتوله‌های قهوه ای، شفافیت مولکولی و مدل‌های اتمسفری مشخص شد که در بخش‌هایی از طیف دریافت شده از تلسکوپ جیمز وب آب، متان، کربن مونوکسید، کربن دی‌اکسید، سدیم و پتاسیم وجود دارند. آنها همان‌طور که انتظار داشتند ابرهایی از ذرات سیلیکات را نیز
که انتظار داشتند ابرهایی از ذرات سیلیکات را نیز در یک لایه ضخیم ابر پیدا کردند. اندازه دانه‌های تشکیل دهنده این ابرها کمتر از یک میکرون است و گفته می‌شود که احتمالاً از موادی همچون الیوین، کوارتز و انستاتیت باشند. یافته جدید تلسکوپ جیمز وب تأیید می‌کند که ممکن است کوتوله‌های قهوه ای توسط ابرهایی از سیلیکات احاطه شده باشند و به همین خاطر روشنایی آنها متغیر جلوه کند. شرایط به وجود آمدن کوتولهٔ قهوه‌ای. این ستارگان در اطراف زمین وجود ندارند. اگر روزی (به دلایل نامعلوم و غیرواقعی) مشتری و زحل به هم دیگر برخورد
نامعلوم و غیرواقعی) مشتری و زحل به هم دیگر برخورد کنند باعث می‌شود دما و جرم این دو سیارهٔ غول‌پیکر بسیار زیاد شود به حدی که جرم بتواند همجوشی هسته‌ای کند و بتواند به بیش از ۰٫۰۷۵ جرم خورشید برسد در این زمان ستاره‌ای کوچک کم‌نور با قدر ظاهری زیاد ایجاد می‌شود که به یک کوتولهٔ قرمز یا سفید می‌تواند تبدیل گردد. در این مورد ستارهٔ کوتوله قهوه‌ای به وجود نمی‌آید. اگر جرمی فضایی دارای گاز هیدروژن باشد و به اندازهٔ کافی جرم داشته باشد به یک ستارهٔ واقعی تبدیل می‌شود. ولی حالا اگر جرم آن کمتر از هفتاد و پنج برابر
ولی حالا اگر جرم آن کمتر از هفتاد و پنج برابر جرم مشتری یا ۰٫۰۷۵ جرم خورشید باشد به یک کوتولهٔ قهوه‌ای تبدیل می‌شود. دمای کوتولهٔ قهوه‌ای. دمای هستهٔ یک کوتولهٔ قهوه‌ای باید کمتر از ۳ میلیون درجه باشد تا بتواند پایدار بماند. در این شرایط دمای سطح به ۱۰۰۰ درجه می‌رسد.
اسکار بهترین کارگردانی (که نام رسمی آن جوایز آکادمی برای بهترین کارگردانی است)، جایزه‌ای است که هر سال از سوی آکادمی علوم و هنرهای سینما (اسکار) اعطا می‌شود. این جایزه، با افتخار به بهترین کارگردان در فیلم‌سازی، می‌رسد. در نخستین دوره اسکار که ۱۹۲۹ برگزار شد، این رشته به «درام» و «کمدی» تقسیم می‌شد؛ فرانک بورزیگی در درام برای "آسمان هفتم" و لوئیس مایلستون در کمدی برای "دو شوالیه عرب"، برندگان این اسکار بودند، هرچند که این دو در دوره‌های بعد، یکی شدند، این رشته، دیگر درام یا کمدی ندارد. امروزه، نامزدهای
رشته، دیگر درام یا کمدی ندارد. امروزه، نامزدهای کارگردانی با تک‌رأی انتقال‌پذیر تعیین می‌شوند، و برنده‌ها را همه اعضای آکادمی با اکثریت آرا انتخاب می‌کنند. در یازده سال اول برگزاری این مراسم، قوانین آکادمی به کارگردانان اجازه می‌داد تا برای همه فیلم‌هایی که در سال ساخته‌اند، نامزد شوند. از مراسم یازدهم (که مایکل کورتیز برای "فرشتگانی با چهره‌های زشت" و "چهار دختر" نامزد شد) به بعد، قوانین تغییر کردند؛ اکنون یک کارگردان تنها می‌تواند برای یک فیلم در این رشته نامزد شود. این قانون تاکنون برجا بوده‌است و تنها
نامزد شود. این قانون تاکنون برجا بوده‌است و تنها در ۲۰۰۰، استیون سودربرگ برای "قاچاق" و "ارین براکوویچ" نامزد شد، که برای "قاچاق،" اسکار گرفت. دو اسکار بهترین فیلم و بهترین کارگردانی، ارتباطی تنگاتنگ دارند، به‌طوری‌که از ۸۹ فیلمی که بهترین فیلم سال شده‌اند، ۶۸ فیلم، اسکار بهترین کارگردانی نیز گرفته‌اند. از آغاز به کار این مراسم، این اسکار به ۷۵ کارگردان یا تیم کارگردانی رسیده‌است. جان فورد با چهار اسکار در این رشته رکورددار است. ویلیام وایلر با دوازده نامزدی، بیش از هر کارگردان دیگری نامزد این اسکار
نامزدی، بیش از هر کارگردان دیگری نامزد این اسکار شده‌است. دِیمیَن شَزِل با این اسکار در ۳۲ سالگی برای "لا لا لند"، جوان‌ترین کارگردان تاریخ این جایزه شد. تنها سه تیم کارگردانی این اسکار را مشترک گرفته‌اند؛ رابرت وایز و جروم رابینز برای "داستان وست ساید" در ۱۹۶۱، جوئل کوئن و ایتن کوئن برای "جایی برای پیرمردها نیست" در ۲۰۰۷ و دنیل‌ها برای "همه‌چیز همه‌جا به یکباره" در ۲۰۲۲. همچنین برادران کوئن تنها برندگانی هستند که نسبت فامیلی هم دارند. نامزدها و برندگان. در جدول زیر، سال‌های برگزاری مراسم آکادمی فهرست
در جدول زیر، سال‌های برگزاری مراسم آکادمی فهرست شده‌است و به‌طور کلی با سال انتشار فیلم‌ها در شهرستان لس‌آنجلس، کالیفرنیا مطابقت دارد. مراسم همیشه در سال بعد برگزار می‌شود. در پنج سال اول برگزاری مراسم، تنها فیلم‌هایی که از ۱ اوت تا ۳۱ ژوئیه اکران می‌شدند، اجازه شرکت در مراسم همان سال داشتند. برای مراسم ششم که ۱۹۳۴ برگزار شد، این زمان به ۱ اوت ۱۹۳۲ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۳۳ تغییر کرد. از مراسم هفتم (۱۹۳۵) به بعد دوره مجاز شرکت، یک سال میلادی کامل شد به‌گونه‌ای که فیلم‌ها باید از ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر سال قبل اکران
باید از ۱ ژانویه تا ۳۱ دسامبر سال قبل اکران شوند تا بتوانند در مراسم حضور پیدا کنند. برندگان و نامزدهای چندین جایزه. اشخاص زیر دو یا چند جایزه در رشتهٔ بهترین کارگردان برده‌اند: اشخاص زیر سه یا چند بار در رشته بهترین کارگردان نامزد شده‌اند: تنوع نامزدها/برندگان. نامزدها/برندگان آسیایی. تا پایان نود و ششمین دوره اسکار، هشت کارگردان آسیایی در مجموع هفت بار نامزد، و چهار بار برندۀ این اسکار شده‌اند. نامزدهای سیاه‌پوست. تا پایان نود و ششمین دوره اسکار، شش کارگران سیاه‌پوست، هر کدام یک بار، در این رشته نامزد
سیاه‌پوست، هر کدام یک بار، در این رشته نامزد شده‌اند، هرچند هیچ‌یک برنده نشده‌اند. نامزدها/برندگان زن. تا پایان نود و ششمین دوره اسکار، هشت کارگران زن، در این رشته نامزد شده‌اند، که تنها سه نفر برنده شده‌اند. نامزدها/برندگان اسپانیایی/لاتین. تا پایان نود و ششمین دوره اسکار، شش کارگردان اسپانیایی/لاتین در مجموع نه بار نامزد شده‌اند، که پنج بار برنده شده‌اند.
ناشر شخص یا نهادی که پخش ادبیات، موسیقی یا اطلاعات را بر عهده دارد. در بعضی از موارد، ممکن است پدیدآورندگان، خودشان ناشرِ اثر خود باشند؛ به این معنا که همان کسی که محتوا را ایجاد کرده‌است، رسانهٔ لازم برای پخش محتوا را نیز فراهم کند. همچنین، ناشر ممکن است به شخصی گفته شود که یک شرکت انتشارات دارد یا نشریه‌ای را منتشر می‌کند. تفاوت ناشر با انتشارات. ناشر به فردی اطلاق می شود که کار نشر آثار (شعر، متن، رمان و …) نوشته شده توسط نویسندگان را بر عهده می گیرد اما انتشارات در حقیقت موسسه یا سازمانی است که توسط
انتشارات در حقیقت موسسه یا سازمانی است که توسط ناشر مدیریت شده و در این سازمان یا موسسه است که کار تولید کتاب و یا مجله و غیره و فروش آن انجام می پذیرد. نمایشگاه کتاب
صُبحانه یا ناشتاشِکَن نخستین وعدهٔ غذایی روز است که پس از بیدارشدن، معمولاً در صبح خورده می‌شود. ریشه‌شناسی. واژه "صبحانه" از صبح (عربی) و پسوند قیدساز پارسی -انه ساخته شده‌است، و به معنای چیزی است که در صبح انجام می‌شود. واژه پارسی "ناشتاشکن" از دو بخش ناشتا به معنی گرسنه ماندن، روزه بودن، نخوردن خوراک از بامداد یا از دیرگاه و شکن به معنی شکستن، گسستن روی هم رفته به معنی چیزی است که ناشتا بودن را می‌شکند. این واژه از صبحانه قدیمی‌تر بوده و امروزه هم در نقاط بسیاری از ایران به کار می‌رود. جالب اینجاست که در
بسیاری از ایران به کار می‌رود. جالب اینجاست که در انگلیسی هم واژه گرته‌برداری شده‌ای نیز است که برای این وعده گفته می‌شود، در انگلیسی breakfast که از دو بخش break به معنای شکستن و fast به معنای ناشتا است. در زبان فارسی ایران واژه افطار که در عربی به معنای صبحانه است؛ فقط در جملات مربوط به عصرانه‌های ماه رمضان میان مسلمانان رایج است. میزان آب مصرفی برای یک صبحانه. ممکن است فکر کنید که هیچ آبی برای صبحانه مصرف نمی‌کنید. سپس ممکن است به یاد آورید که، البته، برای تهیهٔ چای یا قهوه از آب استفاده می‌کنید؛ و
برای تهیهٔ چای یا قهوه از آب استفاده می‌کنید؛ و البته شیر مصرفی‌تان. در مجموع، شاید ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌لیتر. اما لازم است بدانید که فقط در فنجان قهوهٔ اسپرسو شما، ۱۴۰ لیتر آب مجازی به کار رفته است و منظور از آب مجازی به کار رفته در قهوه، مقدار آبی است که برای پرورش، تولید، بسته‌بندی و حمل و نقل دانه قهوه بکار رفته‌است. میزان آب واقعی مصرفی برای تهیهٔ یک وعده صبحانه در: صبحانه و تاریخچه آن در ملل مختلف. بریتانیا. یک فنجان چای یا قهوه، یک یا دو تکه نان تُست، شاید مقداری گوشت خوک و تخم‌مرغ، یک لیوان شیر
شاید مقداری گوشت خوک و تخم‌مرغ، یک لیوان شیر ایالات‌متحده امریکا. دو نوع صبحانه سنتی و سریع در امریکا وجود دارد. بطور کلی صبحانه امریکایی بسیار متنوع، مفصل و مهم تلقی میشود. شامل نان، تخم مرغ همزده، قهوه، آبمیوه، گوشت، پنکیک یا وافل... است. همچنین غلات صبحانه نیز در صبحانه امریکایی استفاده میشود. فرانسه. هر چقدر میز صبحانه امریکایی گسترده و غنی است، میز صبحانه فرانسوی محدود است. فرانسویها به خوردن در میانه روز علاقه دارند. فرانسویها عمدتاً به صبحانه شیرین علاقه دارند، صبحانه فرانسوی شامل شیرینی مثل کروسان،
دارند، صبحانه فرانسوی شامل شیرینی مثل کروسان، نان باکت، کره و مربا یا عسل و یک فنجان قهوه یا آبمیوه مثل آب پرتغال است. کره و مربا بهمراه یک نوشیدنی گرم، قهوه یا چای مواد اصلی صبحانه فرانسوی است. هند. درجنوب هند هنگام صبحانه چیزهایی مثل «کیک برنجی»، «وادا»، «دوساس»، «پونگال نمکی» که با مقداری «سامبر» داغ و دست کم یک نوع چاشنی دورچینی شده‌است مصرف می‌شود. غنا. صبحانه معمولاً شامل نوعی املت محلی، یک نان بسیار شیرین و متراکم به نام نان شکری و چای است. گاهی نوعی فرنی در منزل طبخ و مصرف می‌شود، بسیاری از مردم
فرنی در منزل طبخ و مصرف می‌شود، بسیاری از مردم صبحانه خود را فروشندگان خیابانی خریداری می‌کنند. همچنین فرنی به نام Tom Brown (فرنی قهوه‌ای رنگ تهیه شده از ذرت بو داده) نیز مصرف می‌شود. در زمان معاصر، یک وعده غذای محلی به نام waakye (برنج پخته شده در لوبیا) بسیار رایج است. مردم ترجیح می‌دهند این غذا را مانند دیگر وعده‌های غذایی کوچک از فروشندگان خیابانی بخرند. ایران. آداب غذایی ایرانی در استانهای گوناگون متفاوت است. در ایران، انواع نان مسطح، پنیر فتا ایران یا ایرانی، کره، انواع مختلف مارمالاد سنتی یا مربا،
ایرانی، کره، انواع مختلف مارمالاد سنتی یا مربا، عسل، خامه (سرشیر) و چای داغ از گزینه‌های اصلی صبحانه ایرانی محسوب می‌گردند. سایر اقلام، مانند خامه چرب، گردو، تخم مرغ آب‌پز سفت یا عسلی (نرم) و املت نیز برای صبحانه محبوب هستند. به‌طور سنتی صبحانه، انتخابی است از کره و پنیر، کره و مارمالاد (مربا)، خامه عسل، کره و عسل یا پنیر که روی نان تازه مالیده شده و به اندازه یک ساندویچ لقمه (یا یک گاز) تا زده می‌شود و با چای داغ مصرف می‌گردد. ترجیحاً چای با شکر شیرین می‌شود. یکی دیگر از مواد غذایی که معمولاً در ساعات
یکی دیگر از مواد غذایی که معمولاً در ساعات اولیه صبح (سحر) و به ویژه در فصل زمستان مصرف می‌شود هلیم نام دارد. هلیم، ترکیبی از گندم، دارچین، کره و شکر است که با گوشت بوقلمون / مرغ یا گوسفند تکه‌تکه شده در ظرف‌های بزرگ (دیگ) پخته می‌شود که به صورت گرم یا سرد و ترجیحاً گرم سرو می‌گردد. دیگر صبحانه محبوب در بین ایرانیان کله پاچه (غذایی خوشمزه، سنگین و مقوی تهیه شده از سر و ساق پاهای گوسفند) است. این اغذیه به دلیل کالری بالا در وعده غذایی صبحانه و بیشتر در ابتدای صبح و هنگام سحر مصرف می‌شود تا در طول روز انرژی