payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رفت. به روایت شهرستانی، حمزه از یاران حُصین یا حضین بن رَقّاد اَوْقی بود که چند دهه پیش از او قیام کرده و در سال ۱۴۰ کشته شده بود. با توجه به اینکه، حمزه ۷۳ سال بعد از قتل حضین بن رَقّاد، یعنی تا ۲۱۳ می‌زیسته، بعید به نظر می‌رسد که وی از همراهان حضین بن رَقّاد بوده باشد. احتمالا منظور شهرستانی، حضین خارجی است که در سال ۱۷۵ در سیستان قیام کرد. حمزه و شورش خلف خارجی. حمزه پس از کشتن عامل سیستان شهرت یافت و از سیستان گریخت و به حج رفت. پس از بازگشت به سیستان، دریافت که شورشی به رهبری خَلَف خارجی، پیشوای فرقه
دریافت که شورشی به رهبری خَلَف خارجی، پیشوای فرقه خلفیّه، درگرفته و دامنه آن رو به گسترش است. وی نیز حدود پنج‌هزار هوادار خارجی از جمله هواداران خلف و نیز حامی احتمالی او، مولی حضین، را گردآورد و در بسکر (بسکو یا همان لشکر) شورش نمود. گزارش بغدادی از حمزه. بغدادی گزارش نسبتاً مفصّل‌تری درباره زندگی حمزه به دست داده است. بیشتر مطالب او در منابع دیگر یافت نمی‌شود؛ اما متأسفانه این مطالب تاریخ روشن و قطعی ندارند. بنابه گزارش بغدادی، حمزه ابتدا به جنگ بَیْهَسِیه، فرقه‌ای از خوارج، رفت و بسیاری از آنان را کشت و
فرقه‌ای از خوارج، رفت و بسیاری از آنان را کشت و از سوی پیروانش به امیرالمؤمنین ملقب شد. در ادامه نبرد با رقیبان، حمزه گروهی از سپاهیان خود را برای نبرد با فرقه خازمیه در فَرجِرد (از شهرهای هرات) فرستاد و بسیاری از آنان را نابود کرد. درگیریهایی نیز با خوارج ثعلبی، در یکی از روستاهای نیشابور داشت که تاریخِ آن‌ها ذکر نشده است. قیام حمزه. حمله به قهستان. ظاهراً، نخستین هجوم نظامی حمزه در خارج از سیستان، لشکرکشی وی در سال ۱۷۹ به قهستان بود. قهستانیان هر چه حمزه خواست به او دادند و او بازگشت، اما نخستین عملیات
خواست به او دادند و او بازگشت، اما نخستین عملیات گسترده حمزه برضد حکام دست‌نشانده خلیفه، در شوال ۱۸۲ صورت گرفت. حمله سپاهیان خراسان به حمزه. علی بن عیسی بن ماهان، فرزند خود عیسی را در رأس سپاهی به جنگ حمزه گسیل داشت. نیروهای حمزه بسیاری از سپاهیان عیسی را کشتند. عیسی به خراسان گریخت و حَفْص بن عمر بن تَرْکه (والی سیستان) نیز پنهان شد. منع مردم از خراج به بغداد. در نتیجه، سیستان و اطراف آن به دست نیروهای حمزه افتاد. حمزه از همه سیستانیان خواست که دیگر خراج و مال به سلطان ندهند و از آن روز به بعد دیگر از
و مال به سلطان ندهند و از آن روز به بعد دیگر از سیستان به بغداد دخلی نرسید. حمزه و اشراف سیستان. پیروزی حمزه و اقدامات او اشراف و بزرگان سیستان را که منافعشان با خلافت عباسی همسو بود، به وحشت انداخت و از حاکم خراسان خواستند حاکم جدیدی برگزیند. علی بن عیسی، سیف بن عثمان طارابی را برای نماز و جنگ و حضین بن محمد قوسی را برای خراج سیستان برگزید و آنان در محرّم ۱۸۶ به سیستان رفتند. حمزه در خلال سال‌های ۱۸۶ تا ۱۹۰، یورش‌های مکرری به خراسان و سیستان نمود. در ۱۸۸، پس از نبردهایش در نیشابور با سپاهیان علی بن عیسی،
پس از نبردهایش در نیشابور با سپاهیان علی بن عیسی، به سیستان بازگشت و بعضی از عاملان آن‌جا را کشت. حمزه و رفتار خشن با مردم. در منابع دیگر، برخلاف تاریخ سیستان، از درگیری‌ها و رفتار خشونت‌آمیز حمزه با مردم خراسان صحبت شده است. وی در خلال یکی از یورشهایش به خراسان، به هرات روی آورد ولی با مقاومت عمرو بن یزید اَزْدی حاکم آن‌جا روبه‌رو شد. مردم شهر دروازه‌ها را بستند و از ورود حمزه به شهر جلوگیری نمودند. حمزه در بیرون شهر، به آزار مردم پرداخت و بسیاری از آنان را کشت. درگیری حمزه و عیسی بن علی. پس از قتل ازدی،
کشت. درگیری حمزه و عیسی بن علی. پس از قتل ازدی، علی بن عیسی فرزند خود حسین را به فرماندهی ده هزار جنگجو برای نبرد با حمزه برگزید، اما چون حسین از درگیری با حمزه اجتناب می‌نمود، علی بن عیسی او را عزل و پسر دیگرش عیسی را فرستاد. در نبردی که در اطراف بادغیس رخ داد، عیسی شکست خورد. نبرد دوباره عیسی و حمزه. علی بن عیسی دوباره او را برای نبرد با حمزه به نیشابور فرستاد. این‌بار، عیسی ضرباتی به سپاه حمزه وارد کرد. به نوشته بغدادی، گذشته از پیروان حمزه، شصت تن از سران لشکرش نیز کشته شدند و او ناچار عقب‌نشینی کرد و
لشکرش نیز کشته شدند و او ناچار عقب‌نشینی کرد و به سیستان بازگشت، اما مردم زَرَنج وی را به شهر راه ندادند. شکست حمزه. حمزه برای ورود سپاهیانش به شهر، دستور داد که رنگ لباسشان را به سیاه که شعار عباسیان بود تغییر دهند، ولی چون حیله حمزه برملا شد، در خارج شهر به راهزنی پرداختند. بعد از شکست حمزه از نیروهای عیسی بن علی و ناکامی در ورود به زرنج، حمزه با باقی‌مانده سپاه خود، که گردیزی به اغراق شمار آنان را چهل‌هزارتن و ابن ‌اثیر تنها چهل تن ذکر کرده است، به قُهستان رفت. کشتار یاری دهندگان به حمزه. به نوشته
قُهستان رفت. کشتار یاری دهندگان به حمزه. به نوشته گردیزی و ابن ‌اثیر، علی بن عیسی چندتن از سران لشکر خود را به اوق و جُوَین، از دهات سیستان، فرستاد. آنان خوارج قَعَده (بازنشسته از جنگ) و روستاییانی را که به حمزه کمک کرده بودند (حدود سی هزار تن)، قتل عام کردند. سپس، عبداللّه بن عباس نسَفی، حاکم جدید سیستان، حدود سه میلیون درهم مال و خراج از مردم گرفت و به خراسان فرستاد. بازگشت حمزه به سیستان. حمزه پس از درگیری‌های متعدد با سپاهیان عیسی بن علی، به ویژه طاهر بن حسین حاکم پوشنگ، در سال ۱۹۰ به سیستان بازگشت و
بن حسین حاکم پوشنگ، در سال ۱۹۰ به سیستان بازگشت و قدرت او بیش‌تر شد. لشکرکشی هارون‌الرشید برای نبرد با حمزه. وحشت از گسترش نفوذ حمزه، علی بن عیسی را واداشت تا نامه‌ای برای هارون‌الرشید بفرستد. در پی وصول این نامه، هارون‌الرشید تصمیم گرفت خود به جنگ حمزه برود، اما خبر حمله سپاه روم به سرزمین‌های اسلامی، او را مجبور کرد از ری به بغداد بازگردد. البته آنچه در تاریخ سیستان آمده با منابع دیگر متفاوت است، به طوری که برای مثال ابن ‌اثیر تاریخ این رویداد را ۱۹۲ نوشته و از بازگشت هارون‌الرشید از ری به سرحدات روم هم
و از بازگشت هارون‌الرشید از ری به سرحدات روم هم سخنی نگفته است. عزل علی بن عیسی. در سال ۱۹۱، هارون به علت ناکامی علی بن عیسی در نبرد با حمزه، او را پس از یازده سال از حکومت خراسان برکنار و هَرْثَمة بن اَعْیَن را به جای او منصوب کرد. برای مقابله با قیام رافع بن لیث در این سال (۱۹۱)، هرثمه بیشترین نیروهای خود را اعزام کرد. این امر سبب شد تا خوارج با فراغ بال بیشتری به فعالیت‌های خود بپردازند. بعضی منابع تصریح کرده‌اند که در این زمان عاملان خلیفه از هرات و سیستان به سوی حمزه آمدند. حرکت شخص هارون برای نبرد با
به سوی حمزه آمدند. حرکت شخص هارون برای نبرد با حمزه. نابسامانی اوضاع در سرزمین‌های شرقی خلافت موجب شد که هارون شخصآ فرماندهی سپاهیانش را برای سرکوبی حمزه و رافع بن لیث برعهده گیرد. در بیشتر منابع، سبب حرکت هارون به ایران سرکوبی قیام رافع بن لیث دانسته شده است. نامه هارون به حمزه. هارون پس از فرونشاندن قیام خراسان و ماوراءالنهر و سیستان، در گرگان توقف کرد و در صفر ۱۹۳، نامه‌ای به حمزه نوشت. در تاریخ سیستان، متن این نامه و نیز پاسخ حمزه به هارون ذکر شده، ولی در هیچ منبع دیگری به این مکاتبات اشاره نشده است.
در هیچ منبع دیگری به این مکاتبات اشاره نشده است. دعوت حمزه به اطاعت. هارون در نامه‌اش که دبیرش، اسماعیل بن صُبَیح حَرّانی، آن را نوشت، حمزه را به اطاعت از کتاب خدا و سنّت پیامبر و پرهیز از سرکشی دعوت کرد. او ضمن یادآوری نبردهایی که بین عمالش و حمزه در شهرهای خراسان، سیستان، فارس و کرمان روی داده بود، عزم خود را مبنی بر فراموش کردن گذشته اعلام داشت و تعهد کرد که هر چه غنیمت نصیب حمزه و یارانش شده است، برایشان محفوظ بماند. تهدید هارون و پاسخ حمزه. هارون در پایان نامه، ضمن تهدید حمزه در صورت نپذیرفتن شرایط
پایان نامه، ضمن تهدید حمزه در صورت نپذیرفتن شرایط او، با وی اتمام حجت نمود، اما حمزه در پاسخ خود را امیرالمؤمنین خواند، خلافت عباسی، از جمله خلافت هارون‌الرشید، را نامشروع خواند، پایبندی خود و یارانش را به کتاب خدا و سنّت نبوی اعلام نمود و هارون را به رفتاری براساس این دو اصل دعوت کرد. حمزه پس از فرستادن نامه، با سی‌هزار سوار از زهاد و قراء، برای جنگ با هارون از سیستان خارج شد. به نوشته تاریخ سیستان، بیشتر مردمی که گرد او جمع شده بودند، «مهریه زنان بدادند و وصیت.ها بکردند و کفن‌ها اندر پوشیدند و سلاح‌ها از
وصیت.ها بکردند و کفن‌ها اندر پوشیدند و سلاح‌ها از برِ آن». خبر مرگ هارون‌الرشید. سپاهیان حمزه که به نیشابور رسیده بودند، با شنیدن خبر مرگ هارون در طوس (در جمادی‌الآخره ۱۹۳) و بازگشت سپاهیانش به بغداد، متوقف شدند. حمزه پنج هزار نفر از لشکریانش را در دسته‌های پانصد نفری به خراسان، سیستان، فارس و کرمان اعزام داشت و به آن‌ها سفارش نمود که مگذارید این ظالمان بر ضعفا جور کنند. ابهامات زندگی حمزه پس از نامه هارون. از این تاریخ به بعد، زندگی حمزه در هاله‌ای از ابهام قرار دارد. نویسنده تاریخ سیستان از سفرهای طولانی
قرار دارد. نویسنده تاریخ سیستان از سفرهای طولانی او در سال ۱۹۳، به چین و ماچین و ترکستان و روم، برای مبارزه با کافران و مشرکان یاد کرده است. البته رفتن حمزه به همه این سرزمین‌ها و جنگ در آن‌ها محتمل نیست، احتمال دارد که حمزه، در ایامی که در خراسان و سیستان نبود، در مرزهای این استان‌ها با هندیان و احیانآ ترکان نبردهایی کرده باشد، ولی رفتن او به روم و چین بعید به‌نظر می‌رسد. ازاین‌رو گزارش تاریخ سیستان درباره تاخت و تازهای حمزه به این سرزمینها، آشکارا داستانی برساخته است. در تاریخ سیستان به فعالیت‌های حمزه،
برساخته است. در تاریخ سیستان به فعالیت‌های حمزه، پس از نامه او به هارون‌الرشید، هیچ اشاره‌ای نشده است. زخمی شدن حمزه. به گفته گردیزی، در سال ۱۹۴ عبدالرحمان نیشابوری با حدود بیست هزار نفر از غازیان نیشابور و خراسان، برای مقابله با حمزه که سپاهیانش تنها شش هزار نفر بودند، حرکت کرد. او بسیاری از یاران حمزه را کشت و حمزه که زخمی شده بود، به سوی هرات متواری شد. گردیزی و بغدادی به خطا گفته‌اند که حمزه در پایان همین درگیری به قتل رسید، در حالی که دلایل روشنی وجود دارد که حمزه در سال ۲۱۳ درگذشته است. اتحاد حمزه با
که حمزه در سال ۲۱۳ درگذشته است. اتحاد حمزه با لیث بن فضل. به نوشته تاریخ سیستان، در گزارش رویدادهای تاریخی درباره حاکمان سیستان، در زمان مأمون، در سال ۱۹۹، شورشی به رهبری حرب بن عُبیدة در بُست درگرفت. او شایع کرد که با حمزه سرِ جنگ دارد. مأمون، لیث بن فضل معروف به ابن ‌مرسل (ابن ‌ترسّل) را به سیستان فرستاد. لیث بن فضل در جمادی الاولی ۲۰۰ به زرنج رسید و با چهارصد سواری که در اختیار داشت شهر را اشغال کرد. سپس، به نبرد حرب بن عبیدة رفت که با سی‌هزار سوار و پیاده در بیرون شهر به سرمی‌برد، اما بدون نتیجه
و پیاده در بیرون شهر به سرمی‌برد، اما بدون نتیجه بازگشت. در این هنگام، حمزه از سوی مُکران به سیستان رفت. لیث بر آن شد تا با حمزه، در برابر حرب بن عبیدة هم‌پیمان گردد. حمزه از این اتحاد استقبال کرد و در نبردی خونین نیروهای حرب را شکست داد. مناسبات دوستانه میان لیث بن فضل و حمزه تا سال ۲۰۴ که لیث تصدی امارت سیستان را برعهده داشت، ادامه یافت. حمزه تا زمان مرگ نیرومند باقی‌ماند و همه سواد سیستان را در اختیار داشت و دوره فعالیت او بیش از سی سال طول کشید. درگذشت حمزه. به نوشته تاریخ سیستان، او در جایی به نام
حمزه. به نوشته تاریخ سیستان، او در جایی به نام بهِش در ۱۲ جمادی‌الآخره ۲۱۳ درگذشت. شیوه رفتاری حمزه. درباره روش و رفتار حمزه اقوال گوناگونی نقل شده است که قضاوت درباره او را مشکل می‌نماید. آشفتگی مطالب در این باب و منطبق نبودن روایتهای تاریخ سیستان با دیگر منابع بر این مشکل می‌افزاید، اگر چه، مبنای عقیدتی خوارج و به‌ویژه فرقه‌ای که نام خود را از حمزه گرفته (حمزَوِیّه) و نشان‌دهنده آرای ویژه اوست، بعضی اعمال و قساوت‌های او را توجیه می‌کند. در تاریخ سیستان آمده است که حمزه هنگام بامداد برغَلَسْ (سپیده دم) به
است که حمزه هنگام بامداد برغَلَسْ (سپیده دم) به شهر سیستان آمده و چون بانگ نماز، بسیار شنید، سپاهیان خود را برگرداند و گفت در شهری که در آن چندین تکبیر و تهلیل بگویند، شمشیر نباید کشید. نقل‌های متفاوت درباره حمزه. به نوشته بیهقی حمزه نسبت به مردم کینه‌توز شده بود. اما براساس تاریخ سیستان، یعقوب لیث هنگامی که می‌خواست یکی از خوارج را از روش غیر اصولی‌اش باز دارد، از او خواست که رفتار حمزه را سرمشق خود قرار دهد. منابع. "صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد یکم)، انتشارات فردوسی، چاپ هفدهم"
وحشی نیک یا وحشی نجیب ، اصطلاحی‌ست که در سده هجدهم توسط پیروان مکتب بدوی‌گرایی دربارهٔ مردم جوامع ابتدایی ابداع شد. این اصطلاح واکنشی بود علیه حرکت انسان به سوی تمدنی که به از دست دادن سرشت طبیعی‌اش می‌انجامد، تقدیس ذات انسان به عنوان بخشی از طبیعت و تأکید بر این که سرشت نیک همان فطرت آزاده و نجیب طبیعی‌ست که در مردمان جوامع ابتدایی دیده می‌شود. این اصطلاح نخستین بار در نمایشنامه تصرف گرانادا اثر جان درایدن به کار رفت و در قرن هجدهم یکی از واژگان کلیدی سانتی‌مانتالیست‌های اروپا شد. این اصطلاح ارتباط
سانتی‌مانتالیست‌های اروپا شد. این اصطلاح ارتباط تنگاتنگی با رمانتیسیسم و به ویژه فلسفه روسو دارد. روسو کتاب امیل یا دربارهٔ آموزش (۱۷۶۲) را با این عبارت آغاز می‌کند: «در دستان آفریدگار همه چیز سالم می‌ماند. در دستان انسان همه چیز دستخوش فساد می‌گردد.»
مرگ بر آمریکا یک شعار سیاسی است که توسط جمهوری اسلامی ایران در گردهمایی‌ها و راهپیمایی‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. برخی گروه‌های سیاسی-مذهبی مانند انصارالله یمن، حزب‌الله لبنان و کتائب حزب‌الله عراق نیز با الهام‌گیری از جمهوری اسلامی ایران از این شعار استفاده می‌کنند. این شعار اولین بار در زمان انقلاب سال ۵۷ ایران و سال‌های پس از آن، با تأثیرپذیری از روح‌الله خمینی رواج یافت. پس از خمینی مقامات ایران، همانند علی اکبر محتشمی شعار «مرگ بر آمریکا» را «سیاست خارجه ایران» اعلام کردند. سید علی خامنه‌ای خطاب به
ایران» اعلام کردند. سید علی خامنه‌ای خطاب به مردم ایران و رسانه‌ها اعلام کرد: «کسی مرگ بر آمریکا را به ملت ایران یاد نداد، مرگ بر آمریکا از اعماق جان یکایک مردم برآمد و این خواست همه ملت ایران و خاور میانه است.» این شعار علاوه بر ایران، در تظاهرات کشورهای افغانستان، پاکستان، عراق و سریلانکا نیز دیده شده‌است. دلایل استفاده. از دلایلی که طرفداران نظام جمهوری اسلامی ایران برای استفاده از این شعار یاد می‌کنند می‌توان به نقش داشتن آمریکا در کودتا ۲۸ مرداد برای برکناری دولت مصدق و بهره بردن از نفت ایران،
برای برکناری دولت مصدق و بهره بردن از نفت ایران، بزرگ‌ترین سرمایه کشور اشاره کرد. از دیگر دلایلی که می‌توان گفت حمایت همه‌جانبه آمریکا از صدام در طول جنگ ایران و عراق، ورود نظامی به طبس با هدف حمله نظامی به ایران تحت عنوان عملیات پنجه عقاب، اصابت موشک آمریکایی به هواپیمای مسافربری شماره ۶۵۵ ایران ایر، ترور شخصیت‌های هسته‌ای ایران و دست درازی‌هایی در تاریخ معاصر به استقلال کشور به خیال طرفداران نظام جمهوری اسلامی ایران و در سال‌های اخیر به شکل خرابکاری یاد کرد. حکومت ایران معتقد است که پیامدهای انتخابات
کرد. حکومت ایران معتقد است که پیامدهای انتخابات ریاست جمهوری دهم ایران و خیزش ۱۴۰۱ ایران با طرفداری و برنامه‌ریزی همه‌جانبه ایالات متحده آمریکا اتفاق افتاده‌است و هدف آمریکا ضربه به استقلال و فرهنگ کشور ایران است حکومت ایران و هوادارانش حتی ایالات متحده آمریکا را به خاطر انجام عملیات آذرخش کبود و ترور قاسم سلیمانی محکوم می‌کنند و به دنبال گرفتن انتقام از دونالد ترامپ هستند. به گونه‌ای که پس از ترور نافرجام ترامپ، برخی انگشت اتهام را به‌سوی ایران گرفتند. در ایران. در جمهوری اسلامی ایران روزی برای گرامیداشت
ایران. در جمهوری اسلامی ایران روزی برای گرامیداشت حمله به سفارت آمریکا در تهران، تحت عنوان «تسخیر لانه جاسوسی» در نظر گرفته شده، که به آن «روز مبارزه با استکبار جهانی» گفته شده‌است. در مدارس ایران نیز شعار مرگ بر آمریکا مرسوم است. بر اساس نوشتهٔ مجلهٔ پلیتیکو، پس از حملات ۱۱ سپتامبر سال ۲۰۰۱، درحالی‌که شعار «مرگ بر آمریکا» تا پیش از آن همیشه مرسوم بود، سید علی خامنه‌ای سر دادن این شعار در نماز جمعه تهران را به‌طور موقت، متوقف نمود. در ۲۱ مارس ۲۰۱۵، خامنه‌ای، هنگام سخنرانی در یک تجمع عمومی در ایران، در
هنگام سخنرانی در یک تجمع عمومی در ایران، در تعطیلات نوروز، سال نوی فارسی، عبارت «مرگ بر آمریکا» را فریاد زد. خامنه ای در بیانیه ای که در تاریخ ۳ نوامبر ۲۰۱۵ در وب سایت خود منتشر کرد، گفت: «ناگفته نماند که شعار به معنای مرگ بر ملت آمریکا نیست؛ این شعار به معنای مرگ بر سیاست‌های آمریکا، مرگ بر استکبار است.» در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷، در روز قدس، معترضان شعارهای «مرگ بر آمریکا» و «مرگ بر اسرائیل» سر دادند. در ۲۵ آوریل ۲۰۱۸، ایران اعلام کرد که ایموجی «مرگ بر آمریکا» در یک برنامه پیام رسانی تولید داخل قرار می‌گیرد. پس از
برنامه پیام رسانی تولید داخل قرار می‌گیرد. پس از خروج دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا از توافق هسته ای با ایران، در ۹ مه ۲۰۱۸، پرچم آمریکا در پارلمان ایران در میان شعارهای مرگ بر آمریکا سوزانده شد. در مراسم تشییع جنازه قاسم سلیمانی، شعار «مرگ بر آمریکا» از سوی بسیاری از عزاداران در سراسر بغداد، اسلام‌آباد، کراچی و بسیاری از شهرهای دیگر شنیده شد. دیگر استفاده‌کنندگان. جنبش حوثی‌ها. حامیان حزب‌الله، گروه شبه نظامی شیعه مستقر در لبنان که از نزدیک با ایران همسو هستند، مرتباً در تظاهرات خیابانی شعار مرگ بر
همسو هستند، مرتباً در تظاهرات خیابانی شعار مرگ بر آمریکا سر می‌دهند. یک هفته قبل از حمله آمریکا به عراق در ۲۰ مارس ۲۰۰۳، حسن نصرالله دبیرکل حزب‌الله اعلام کرد: «در گذشته، زمانی که تفنگداران دریایی در بیروت بودند، فریاد می‌زدیم «مرگ بر آمریکا» امروز که منطقه پر از صدها هزار سرباز آمریکایی است، «مرگ بر آمریکا!» بود، هست و خواهد ماند شعار ما.» شعار حوثی‌ها، گروه شورشی شیعه در یمن که ایران نیز از آن حمایت می‌کند، «خدا بزرگ است، مرگ بر آمریکا، مرگ بر اسرائیل، نفرین بر یهودیان، پیروزی بر اسلام» است. تفسیر.
نفرین بر یهودیان، پیروزی بر اسلام» است. تفسیر. دولتمردان جمهوری اسلامی ایران تأکید کرده‌اند که این شعار مربوط به دولت و سیاست‌های آمریکا است. سید علی خامنه‌ای رهبر ایران در روز جمعه ۱۹ بهمن ۱۳۹۷ در دیدار با افسران نیروی هوایی ارتش، با اشاره به شعار مرگ بر آمریکا، این شعار را متوجه سردمداران آمریکا و نه ملت آن دانست و گفت: «به حضرات آمریکایی بگویم: مرگ بر آمریکا یعنی مرگ بر ترامپ و جان بولتون و پمپئو. یعنی مرگ بر سردمداران آمریکا که در این دوره این افراد هستند… یعنی مرگ بر شما عده معدودی که این کشور را
هستند… یعنی مرگ بر شما عده معدودی که این کشور را اداره می‌کنید؛ ما با ملت آمریکا کاری نداریم.» خامنه‌ای به مناسبت گروگان‌گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا در ۱۳ آبان نیز اعلام کرد: از سوی دیگر، بسیاری شعار "مرگ بر آمریکا" را یک پدیدهٔ آمریکاستیز دانسته و برخی آمریکایی‌ها با استناد به آن، اسلام‌گرایان را جنگ طلب و موافق با خونریزی می‌دانند. حسین الحمران، رئیس روابط خارجی انصارالله (حوثی‌ها) می‌گوید: «در مورد کلمات» مرگ بر آمریکا «منظور ما سیاست آمریکا است نه مردم آمریکا». علی البخیتی، سخنگوی سابق و چهره
نه مردم آمریکا». علی البخیتی، سخنگوی سابق و چهره رسمی رسانه ای حوثی‌ها، گفته‌است: «ما واقعاً مرگ کسی را نمی‌خواهیم. این شعار صرفاً علیه دخالت آن دولتها [یعنی ایالات متحده و اسرائیل]». حسن روحانی، رئیس‌جمهور ایران نیز تفسیر لغوی این شعار را رد کرده و اظهار داشت که این شعار به منظور ابراز مخالفت با سیاست‌های مداخله جویانه آمریکا است تا نفرت از مردم آمریکا. حذف شعار مرگ بر آمریکا. بعد از انتخابات ۹۲ برخی از گروه‌های سیاسی با توجه به مذاکرات هسته‌ای ایران خواستار حذف شعار آمریکا شدند، از جمله اکبر هاشمی
خواستار حذف شعار آمریکا شدند، از جمله اکبر هاشمی رفسنجانی، گفته بود که روح‌الله خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی، در اواخر دوران زندگانی خود قصد حذف این شعار را داشت. در باب برخورد دوگانهٔ ایرانیان با آمریکاییان (شعار دادن مرگ بر آمریکا از یک سو، و محبوب شمردن مردم و زندگی در آمریکا از سوی دیگر) متون زیادی به رشته تحریر درآمده‌است. با وجود سر داده شدن این شعار در دوران خمینی و سالهای پس از آن، از جمله در زمان ریاست جمهوری محمد خاتمی (با وجود مخالفت شخص خاتمی با اینگونه شعار دادن)، در دوران محمود احمدی‌نژاد
با اینگونه شعار دادن)، در دوران محمود احمدی‌نژاد نیز این شعار بیش از پیش به وفور دیده می‌شود. از نتایج سعی در ترویج این شعار در میان ملت‌های مسلمان دیگر، می‌توان به واقعه برخورد با حجاج ایرانی در مناسک حج سال ۱۹۸۱ و ۱۹۸۷ اشاره کرد که در آن چندین زائر ایرانی در هنگام شعار دادن مرگ بر آمریکا در مراسم حج، و تحت لوای «برائت از مشرکین» در عربستان سعودی توسط پلیس سعودی کشته یا دستگیر شدند. با این وجود اغلب اصول گرایان حذف این شعار را مردود می‌دانند که از جمله این افراد می‌توان به سیدعلی خامنه‌ای و سید احمد خاتمی
افراد می‌توان به سیدعلی خامنه‌ای و سید احمد خاتمی اشاره کرد.
انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران سندیکای سراسری روزنامه‌نگاران در ایران است، که در مهرماه سال ۱۳۷۶ پس از روی کار آمدن محمد خاتمی تأسیس شد. پیشینه. انحلال. در ۴ تیر ۱۳۸۷ این انجمن توسط دیوان عدالت اداری به علت حکومتی «سست بودن پایه‌های تأسیس»، واجد انحلال اعلام شد. دفتر اداری انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران که از ۱۴ مردادماه ۱۳۸۸ توسط دادستانی تهران و با حکم سعید مرتضوی پلمب شده بود، روز ۸ آذر ۱۳۸۹ فک پلمب شد تا تعاونی مسکن انجمن فعالیت اداری خود را استمرار دهد. با این‌حال طبق بیانیهٔ هیئت مدیرهٔ این انجمن،
با این‌حال طبق بیانیهٔ هیئت مدیرهٔ این انجمن، «فعالیت انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران به ویژه امور دبیرخانه‌ای آن، از قبیل تمدید اعتبار کارت عضویت داخلی و بین‌المللی اعضاء، امور بیمهٔ بیکاری و فعالیت کمیته‌های عضوگیری و رفاهی تا اطلاع ثانوی همچنان میسر نیست.» بازگشایی. علی جنتی در ۱۱ اسفند ۱۳۹۲ خبر رفع مشکل انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران را برای ادامه فعالیت داد. این انجمن که در دولت قبلی بنا بر شکایت وزارت اطلاعات از آن به دستور دادستان تهران -سعید مرتضوی- بسته شده بود با پس‌گرفتن این شکایت منع قانونی
بسته شده بود با پس‌گرفتن این شکایت منع قانونی برای فعالیت ندارد. قرار بر این شده‌است که روزنامه‌نگاران عضو، مجمع عمومی برگزار کرده و اعضای هیئت مدیره جدید انجمن را انتخاب کنند. دادستان وقت - محسنی اژه‌ای- نیز در این باره گفت: «اگر انجمن نخواهد کار سیاسی کند، می‌تواند دوباره فعالیت کند».
اَزارَقه یکی از فرقه‌های اسلامی و از فرقه‌های خوارج است که پیروان آن دیگر مسلمانان را از خود نمی‌دانستند. پایه‌گذار این فرقه نافع بن ازرق از قبیلهٔ بنی حنیفه بود و برای همین پیروانش را ازارقه نامیدند. آنان غیر خود را چه مسلمان و چه غیرمسلمان کافر می‌شمردند و می‌گفتند که باید با آنان جنگید و آنها را کشت و حتی کشتن زنان و فرزندانشان را نیز جایز می‌شمردند. ازارقه مخالف تقیه بودند و مکر و غدر به مخالفان خود را جایز می‌دانستند. پیروان نافع ابن ازرق، بودند. این فرقه در سپاه عظیم تر و در سرکشی شدیدتر و در ارتش
فرقه در سپاه عظیم تر و در سرکشی شدیدتر و در ارتش چیره تر بود و همینان بودند که نخستین آسیب ها را از ابن زبیر و امویان متحمل شدند. آنان اعتقاد دارند: 1- نه تنها مخالفانشان مومن نیستند، بلکه مشرک اند و همیشه در جهنم می مانند، از این رو جنگ با آنان رواست. 2- منطقه مخالفان دارالحرب است و تمام آنچه در دارالحرب حلال است، درباره آنان نیز رواست؛ در نتیجه برده گرفتن از مخالفان حود و کشتن کسانی را که از همراهی در جنگ سرباز زده اند، مباح است.کودکان مخالف آنان نیز همیشه در آتش هستند زیرا این اثر گناهان کفر والدین آنان
در آتش هستند زیرا این اثر گناهان کفر والدین آنان است. 3- از اندیشه های فقهی آنان این است که حد رجم را ثابت نگه نداشته، می گویند: آنچه در قرآن وجود دارد، فقط حد تازیانه برای مردان و زنان زناکار است و حد رجم در قرآن نیامده و در نظر آنان، از سنت نیز حدیثی در این باره ثابت نشده است. 4- آنان معتقد است که پیامبر دچار گناهان کبیره و صغیره گردد. در جریان فتنه دوم، یکی از فرماندهان مشهور خوارج به نام قطری بن فجاه، که محبوب‌ترین، تحسین برانگیزترین و قدرتمندترین رهبر خوارج بود، ازارقه را که یکی از فرقه‌های فرعی از
خوارج بود، ازارقه را که یکی از فرقه‌های فرعی از خوارج بود، رهبری می‌کرد. او لقب امیرالمؤمنین را داشت و بیش از ۱۰ سال بر جریان رادیکال ازارقه حکومت کرد. او در الخویر قطر به دنیا آمد و همچنین اولین سکه‌های شناخته شده خوارج را ضرب کرد که قدیمی‌ترین آنها به سال ۶۸۸ یا ۶۸۹ بازمی‌گردد. مخالفان. فرقه نجدات در کافر دانستن خوارجی که از جنگ با مخالفانشان بازایستند و نیز در حلال شمردن قتل کودکان، با ازارقه مخالفت ورزیدند. همچنین با حکم اهل ذمه که با مخالفانشان همکاری میکردند نیز با ازارقه اختلاف نظر دارند. عجارده با
میکردند نیز با ازارقه اختلاف نظر دارند. عجارده با «ازارقه» در يك مورد اختلاف دارند و آن اين است كه: ازارقه بردن اموال مخالفان را روا دانند ولى عجارده گويند: بردن مال هيچ يك از آنان روا نيست مگر اين كه او را كشته و مالشان را به يغما بريم. منابع. "صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد یکم)، انتشارات فردوسی، چاپ هفدهم"
نافِع بن اَزرَق (؟ - ۶۵/ ۶۸۵م) پایه‌گذار و رهبر ازارقه بود، از فرقه‌های خوارج که در دوران بنی امیه می‌زیست. فرقهٔ ازارقه یکی از فرقه‌های خوارج به‌شمار می‌آید. نافع اهل بصره بود ولی پدرش ازرق، برده‌ای رومی و آهنگر بود. در روستای دولاب، نزدیک اهواز در زمان عبدالله بن زبیر کشته شد. منابع. "صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد یکم)، چاپ هفدهم"
نَجَدات نام یکی از فرقه‌های اسلامی است که از خوارج به شمار می‌رود. پایه‌گذار این فرقه نجده بن عامر بود. منابع. "صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات ایران (جلد یکم)، انتشارات فروسی، چاپ هفدهم"
لئیتسو (چینی:嫘祖، پین یین: Léi Zǔ) شهبانوی افسانه‌ای چین و همسر امپراتور زرد می‌باشد. او برپایهٔ افسانه‌های چینی مخترع ابریشم در سدهٔ بیست و هشتم پیش از میلاد است. او هنگامی که درختان شاه‌توت امپراتور را بررسی می‌کرد کرم ابریشم را یافت. دربارهٔ اینکه او چگونه دانست که این کرم‌ها ابریشم می‌بافند چند روایت گوناگون هست. یک روایت می‌گوید که او هنگام تنیدن پیله دست بر روی کرم ابریشم گذاشت و ابریشم تنیده شده را به دور انگشت پیچید. هنگامی که تنیدن به پایان رسید او پیلهٔ ابریشم کوچک را دید و دانست که آبشخور ابریشم
پیلهٔ ابریشم کوچک را دید و دانست که آبشخور ابریشم آن است. روایت دیگر می‌گوید که او در باغ دید که کرم‌ها برگ‌های شاه‌توت را سوراخ می‌کنند. وی چند پیله را جمع‌کرد و سپس به خوردن چای پرداخت. در هنگامی که چای می‌خورد یکی از پیله‌ها را در فنجان داغ چای انداخت و دید که نخ ابریشم از پیله‌جداشده‌است. او رشته‌های نرم ابریشم را به دور انگشت خود پیچید و اینگونه به ابریشم دست‌یافت. او شوهرش را متقاعد می‌سازد که به وی اجازه دهد تا درخت شاه‌توت پرورش دهد. سپس او به رام‌کردن کرم‌های ابریشم می‌پردازد. نخستین کارگاه
رام‌کردن کرم‌های ابریشم می‌پردازد. نخستین کارگاه بافندگی ابریشم را نیز او به راه می‌آندازد ولی دربارهٔ چگونگی آن داستانی نیست. اگرچه سندی بر درستی این افسانه در دست نیست ولی تاریخدانان چین را خاستگاه ابریشم می‌دانند. منابع. Wikipedia contributors, "Leizu," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Leizu&amp;oldid=221390430 (accessed June 25, 2008).
چلنج کاپ آسیا ۲۰۰۶ (به انگلیسی:AFC Challenge Cup ۲۰۰۶) دوره اول چلنج کاپ آسیا یک تورنمنت فوتبال برای تیم‌های ملی اعضای ضعیف تر کنفدراسیون فوتبال آسیا بود که از ۱ آوریل تا ۱۶ آوریل ۲۰۰۶ با شرکت ۱۶ تیم در ۴ گروه ۴ تیمی به میزبانی کشور بنگلادش و در دو شهر چیتاگونگ و داکا برگزار شد. میزبان و تیم ملی فلسطین که شانس اول فتح مسابقات به نظر می‌رسید در مرحله یک چهارم نهایی حذف شدند و تاجیکستان در دیدار پایانی با پیروزی ۰-۴ بر سری لانکا قهرمان شد. تیم‌های قرقیزستان و نپال هم تا مرحله نیمه نهایی صعود کردند. میزبانی.