payamvha/North_RAG huggingface dataset:
تجزیه زیستی، نقش مهمی ایفا می‌کنند. برخی دیگر از آن‌ها از قارچ‌ها و شیره گیاهان تغذیه می‌کنند و تعداد بسیار کمی نیز شکارگر و گوشت‌خوار هستند. در اکثر موارد برای انسان بی‌ضرر هستند اما برخی نیز از گیاهان زنده تغذیه می‌کنند و آفت گیاهی بوده و به‌ویژه در گلخانه‌ها می‌توانند خسارت زیادی به بار بیاورند. هزارپاهای راستهٔ زیستی "Polyxenida"، از خزه‌های روییده در سطح چوب و درختان و هزارپاهای "Platydesmida" از قارچ‌ها تغذیه می‌کنند. گونه‌های اندکی از هزارپاها، همه‌چیزخوار و چند گونه نیز گوشت‌خوار هستند و گاهی از
و چند گونه نیز گوشت‌خوار هستند و گاهی از کرم‌های خاکی، حشرات و حلزون‌ها تغذیه می‌کنند. هزارپاها و انسان. با وجود این‌که برخی از گونه‌ها، آفت گیاهی هستند اما هزارپاها به‌طور کلی و در مقایسه با حشرات، تأثیر قابل‌توجهی بر جوامع بشری ندارند. آن‌ها بر خلاف صدپاها، گاز نمی‌گیرند و نیش سمی ندارند، اما برخی از آن‌ها دارای ترشحاتی سمی هستند که خطر چندانی برای انسان ایجاد نمی‌کند. ترشحات بدن برخی از هزارپاهای بومی مناطق حاره‌ای در صورت برخورد با پوست انسان، می‌تواند باعث ایجاد مشکلات پوستی از جمله درد، خارش، سوزش،
باعث ایجاد مشکلات پوستی از جمله درد، خارش، سوزش، اریتمای موضعی، ورم، تاول، اگزما یا ایجاد ترک‌های پوستی شود. تماس این ترشحات با چشم انسان، می‌تواند موجب التهاب ملتحمه و التهاب قرنیه شود. گونه‌ای هزارپا با نام هزارپای ماری خال‌دار، از آفات مخرب مزارع چغندرقند و سایر محصولات ریشه‌ای است. بعضی از هزارپاهای بزرگ از راسته‌های Spirobolida, Spirostreptida و Sphaerotheriida، از جمله هزارپای غول‌پیکر آتشین، به‌عنوان حیوان خانگی محبوبیت داشته و توسط علاقه‌مندان، در منازل، نگهداری می‌شوند. تفاوت هزارپا و صدپا. تشخیص
نگهداری می‌شوند. تفاوت هزارپا و صدپا. تشخیص هزارپاها از صدپاها همواره برای عموم، مورد سؤال بوده است. گونه‌های این دو رده، شباهت‌های ظاهری زیادی با هم داشته و دارای دو شاخک، تعداد زیادی پا، بدنی بندبند و کشیده و دراز هستند و همگی آن‌ها در زیرردهٔ هزارپایان، طبقه‌بندی شده‌اند؛ اما گونه‌های موجود در این دو رده، تفاوت‌های متعددی نیز دارند: مسیر فرگشتی این دو گروه، در حدود ۴۵۰–۴۷۵ میلیون سال پیش، از یکدیگر جدا شد. هزارپاها دارای شاخک‌هایی خمیده و کوتاه بوده اما صدپاها دارای شاخک‌های بلندی هستند. صدپاها در جلوی
صدپاها دارای شاخک‌های بلندی هستند. صدپاها در جلوی دهان خود، دارای چنگک‌های انبرمانند برای گرفتن شکار خود، گاز گرفتن و تزریق زهر هستند اما هزارپاها فاقد چنین اندامی هستند. هزارپاها عموماً پوده‌خوار و گیاه‌خوار هستند اما صدپایان معمولاً گوشت‌خوار و شکارگر هستند.
زبیدات یکی از طوایف عرب خوزستان که علاوه بر ایران در کشورهای عراق، سوریه، یمن، فلسطین، حجاز منتشر است. زبیدات جمع زبید می‌باشد و فرد منسوب به این طایفه را زبیدی می نامند. افراد این طایفه با نام فامیلی زبید، زبیدی، زبیدات و زویداوی و زبیدانی شناخته می‌شوند. زبیدات شاخه‌ای از قبیله مذحج می‌باشند.
تارانتولا نام عمومی خانواده‌ای از عنکبوت‌های میگالومورف به نام Theraphosidae است که از زمان دایناسورها ساکن زمین بوده‌اند و همچنان هم در قسمت‌های وسیعی از مناطق گرمسیری و بیابانی کره زمین یافت می‌شوند. تاکنون ۱۰۰۰ گونه از آن‌ها شناسایی شده‌است. تمامی گونه‌های تارانتولاها شکارچی هستند و بیشتر با استفاده از کمین به شکار می‌پردازند. بزرگ‌ترین گونه تارانتولاها می‌توانند موش‌ها و حتی پرندگان کوچک را شکار کنند. بیشتر آن‌ها برای انسان‌ها بی‌خطر می‌باشند و گزش آنها در حد سم زنبورها دردناک است. حتی برخی از گونه‌های
در حد سم زنبورها دردناک است. حتی برخی از گونه‌های آن‌ها به عنوان جانور خانگی به‌شمار می‌آیند در حالی که هنوز آمار دقیقی از میزان مرگ‌ومیر انسانی ناشی از نیش تارانتولا در دست نیست. نیش تارانتولاها زهری دارد که گاهی می‌تواند ناراحتی‌های شدیدی در طی یک دوره چند روزه به وجود بیاورد. همچنین اکثر تارانتولاها دارای سیستم دفاعی جالبی هستند. آنها از طریق فرو کردن پرزهای بدن‌شان در موجوداتی که به آنها نزدیک می‌شوند، میتوانند خارش های بسیار شدیدی ایجاد کنند و اگر این پرزها وارد چشم یا مجاری تنفسی شود، می‌تواند مشکلات
وارد چشم یا مجاری تنفسی شود، می‌تواند مشکلات بسیار جدی‌ای را پدید آورند. بسته به نوع گونه اندازه آن‌ها از ۲٫۵ تا ۳۰ سانتی‌متر متغیر است. بزرگترین گونه تارانتولای غول پیکر پرنده‌خوار است که در حدود ۳۰ سانتی‌متر طول و ۱۷۰ گرم وزن دارد. این گونه در جنگل‌های بارانی آمریکای شمالی یافت می‌شود. این گونه اغلب از سوسک‌ها، مارها، مارمولک‌های کوچک، قورباغه‌ها، پرنده‌ها و حتی خفاش‌ها و موش‌های کوچک تغذیه می‌کند. همچنین اکثر گونه‌های آنها دارای طول عمر بسیار زیادی هستند که گاهی به بیش از ۳۰ سال می رسد. به وفور مشاهده
که گاهی به بیش از ۳۰ سال می رسد. به وفور مشاهده می‌شود که به این جانوران عنوان «رتیل» گفته می‌شود که اشتباهی رایج است؛ واژه رتیل، نام عمومی گروه دیگری از عنکبوتیان بوده (راسته Solifugae) که با عنکبوت‌ها تفاوت‌های مشخصی دارند. با توجه به اینکه در ایران گونه‌ای بزرگ جثه از تارانتولا وجود نداشته و عنوان رتیل واژه‌ای قدیمی و بومی است گفتن آن به اعضای راسته Solifugae که گونه‌های متعددی از آنها از سراسر ایران شناخته شده‌است درست به نظر می‌رسد.
عروس دریایی گونه‌ای از بی‌مهرگان است که در شاخه مرجانیان طبقه‌بندی می‌شود. این موجودات قادر به شنا کردن می‌باشند. گونه‌های متفاوتی از این جاندار وجود دارد از جمله Scyphozoa (بیش از 600 گونه)، Staurozoa (در حدود ۵۰ گونه)، Cubozoa (در حدود 60 گونه) و Hydrozoa (در حدود ۱۰۰۰-۱۵۰۰ گونه). عروس دریایی در همه اقیانوسها یافت می‌شود. گونه‌ای از آن‌ها در آب شیرین زندگی می‌کند که اندازه‌ای کمتر از نیم یک اینچ و رنگی سفید و روشن دارد. این گونه نیش ندارد. در بسیاری از مناطق عروس دریایی‌ها را در آکواریوم نگهداری می‌کنند.
عروس دریایی‌ها را در آکواریوم نگهداری می‌کنند. عروس‌های دریایی از قدیمی ترین موجودات زنده دریایی‌اند که از ۶۵۰ میلیون سال پیش تاکنون در دریاها زیست می‌نمایند. عروس‌های دریایی از نظر شکل، اندازه و رنگ‌های متنوع به گونه‌های مختلف تقسیم‌بندی می‌شوند. در برخی فرهنگ‌ها عروس دریایی توسط انسان‌ها خورده می‌شود و در برخی از کشورهای آسیایی به عنوان یک غذای لذیذ تلقی می‌شود. در این کشورها، این گونه‌های ریزوستوما فشرده شده و در نمک خوابانده می‌شوند تا آب اضافی داخل آنها خارج شود. محققان استرالیایی عروس دریایی را به
خارج شود. محققان استرالیایی عروس دریایی را به عنوان یک «غذای کامل»، پایدار، و سرشار از پروتئین اما با انرژی غذایی نسبتاً کم توصیف کرده‌اند. از عروس دریایی در تحقیقات نیز استفاده می‌شود، به این صورت که پروتئین فلورسنت سبز که برخی گونه‌ها از آن برای ایجاد زیست‌تابی استفاده می‌کنند تغییر داده شده و به عنوان نشانگر فلورسنت برای ژن‌های تزریق شده به سلول‌ها یا ارگانیسم‌های دیگر به کار گرفته می‌شود. اطلاعات اولیه. عمومی‌ترین صفات جانوران که طی مراحل رشد نیز قبل از همه ظاهر می‌شود، تراز ساختمانی آنهاست. همه
قبل از همه ظاهر می‌شود، تراز ساختمانی آنهاست. همه جانوران زندگی را از یک سلول آغاز می‌کنند و برخی از تراز بافت بالاتر نمی‌روند، اما بقیه آن‌ها از این تراز می‌گذرند و بدن پیچیده‌تری می‌یابند. بدین ترتیب جانوران (متازوآ) را صاحب دو شعبه رده‌بندی در نظر می‌گیرند. در شعبه شبه جانوران، بالاترین تراز ساختمانی را بافت تشکیل می‌دهد. این شعبه فقط شاخه اسفنج‌ها را شامل می‌شود. همه جانوران دیگر که به شعبه هوپس‌زیان تعلق دارند، با داشتن اندام و دستگاه مشخص می‌شوند. دومین صفت عمومی که بعد از تراز ساختمانی در حین رشد
صفت عمومی که بعد از تراز ساختمانی در حین رشد جانوران ظاهر می‌شود، نوع تقارن آنهاست. در ابتدا جنین همه جانوران دارای تقارن شعاعی یعنی به صورت کره‌ای توپر یا توخالی و متشکل از تعدادی سلول است. بعضی از گروه‌های جانوری مانند عروس دریایی این تقارن شعاعی را تا مرحله بلوغ حفظ می‌کنند، اما در بقیه پس از مدتی جنین تقارن شعاعی ثانویه (مانند ستاره دریایی) یا تقارن دو طرفی می‌یابد و لارو و جانور بالغ حاصل از آن‌ها نیز معمولاً همین نوع تقارن را نگه می‌دارند. بر همین اساس شعبه هوپس‌زیان را می‌توان به دو دسته دارای تقارن
شعبه هوپس‌زیان را می‌توان به دو دسته دارای تقارن شعاعی (Radiata) و دارای تقارن دو طرفی (Bilateria) تقسیم‌بندی می‌کنند. هر گونه فضا یا حفره عمومی که کاملاً توسط بافت‌های مزودرمی و به ویژه توسط پرده‌های صفاقی احاطه شده باشد، سلوم (Coelom) نام دارد. بنابراین جانوران دارای سلوم را متعلق به گروه سلومات‌ها، می‌دانند. معنای اصطلاحات آسلومات و پزدوسلومات نیز به همین ترتیب روشن می‌شود. آسلومات‌ها جانوران فاقد سلوم و در واقع فاقد هر گونه حفره عمومی هستند. پزدوسلومات‌ها دارای پزدوسل یا سلوم کاذب یعنی حفره عمومی هستند
دارای پزدوسل یا سلوم کاذب یعنی حفره عمومی هستند که پوشش آن را مستقیماً اکتودرم و آندودرم تشکیل می‌دهند نه صفاق. چنین حفره‌ای در ظاهر به سلوم واقعی می‌ماند. عروس دریایی جز آسلومات‌ها می‌باشد. بر خلاف باور بیشتر مردم داماد دریایی وجود ندارد. ساختار عروس دریایی. این موجودات دارای ساختار زیبایی هستند، به همین جهت عروس دریایی نامیده می‌شوند. عروس دریایی، در اعماق متوسط دریا زندگی می‌کند و بین ۱۰ تا ۲۰ سانتیمتر قطر دارد و بدنی چتر مانند و شفاف ژلاتینی دارد. قطر بدن در مرکز چتر و در حاشیه لبه‌ها،کلفت است و تعدادی
در مرکز چتر و در حاشیه لبه‌ها،کلفت است و تعدادی تانتاکول در لبه دارد. دهان چهار گوش در قسمت وسط بدن قرار دارد که به یک حلق لوله‌ای با مقطع ۴ گوش وصل می‌شود و انتهای حلق به معده ختم می‌گردد که دارای ۴ جیب شعاع است. معده چهار قسمتی است و از این قسمت‌ها، لوله‌های گوارشی یا معدی منشا گرفته و به صورت مجرای شعاعی حلقوی قرار گرفته و مواد غذایی را به قسمت‌های مختلف می‌رسانند. در اطراف دهان ۴ بازوی دهانی وجود دارد. در لبه چتر عروس دریایی، تعداد ۸ عدد برآمدگی به فواصل مناسب با هم قرار دارند که این برآمدگی‌ها دارای
مناسب با هم قرار دارند که این برآمدگی‌ها دارای ساختار حسی هستند و حاوی ذرات شعاعی یا استاتولیت‌ها بوده و نیز ۲ چشم ساده در جدار عضو تعادلی خود دارند. حداقل دو شبکه عصبی وجود دارد که یکی از آن‌ها تمامی سطح روی و زیر چتر و تانتاکول‌ها را عصب‌دار کرده و جریانات عصبی را به آرامی منتقل می‌کند و در تنظیم حرکات موضعی و متمرکزی نظیر تغذیه دخالت می‌کند. دومین شبکه عصبی، به نواحی زیر چتر محدود شده و جریانات عصبی را به سرعت منتقل می‌کند و باعث تنظیم انقباضات چتر هنگام شنا می‌شود. تولید مثل عروس دریایی. چرخه زندگی در
شنا می‌شود. تولید مثل عروس دریایی. چرخه زندگی در اورلیا شامل دو مرحله جنسی و غیر جنسی است. در ضمن جنس‌ها جدا از هم هستند. در تکثیر جنسی، دو جنس نر و ماده اسپرم و تخمک خود را داخل آب رها نموده و پدیده باروری در داخل آب انجام می‌پذیرد. محل قرارگیری گنادها نیز در داخل و جدار درونی بدن قرار دارد. پس از پدیده رسیدگی، گامت‌های نر و ماده به داخل معده ریخته و از آنجا به دهان و سپس به داخل آب رها می‌شوند. گاهی اوقات عمل باروری تخمک‌ها با رهاسازی اسپرم در داخل آب و انتقال آن از راه آب ورودی به حفره دهانی انجام
و انتقال آن از راه آب ورودی به حفره دهانی انجام می‌پذیرد. در مرحله جنسی، غدد جنسی نعل اسبی شکل، به تعداد ۴ عدد در قسمت زیر چتر در کنار کیسه‌های معدی قرار دارند و از قسمت بیرون اورلیا می‌توان آن را دید. در مدوز نر یا اورلیای نر، اسپرم‌ها از غدد تناسلی آزاد شده، وارد حفره گوارشی شده و از راه دهان در آب دریا آزاد می‌شوند و در جستجوی مدوز ماده خواهند بود. اسپرم‌ها از طریق دهان اورلیای ماده، وارد حفره گوارشی شده و در آنجا با تخمک‌های آزاد شده از غدد جنسی ماده ترکیب می‌شوند. لقاح که صورت گرفت، تخم‌های حاصل از
ترکیب می‌شوند. لقاح که صورت گرفت، تخم‌های حاصل از لقاح، حفره گوارشی را ترک کرده و در کیسه‌های پرورشی مخصوصی که در شیار بازوها به‌وجود می‌آید، جای می‌گیرند. تخم‌ها بعد از طی مراحل رشد و نمو، هر کدام به صورت لاروی مژک‌دار درمی‌آیند و سپس این قسمت را ترک کرده و به صورت وارونه روی سطح سخت دیگر متصل می‌شوند. در این حالت لارو، مژک‌ها را از دست داده و ساکن می‌شود و حدود ۱۲ سانتیمتر اندازه دارد و در این حالت به صورت پولیپ است. لارو بدون مژک ممکن است برای ماه‌ها یا سال‌ها به این شکل باقی بماند. در اواخر پاییز و با
سال‌ها به این شکل باقی بماند. در اواخر پاییز و با شروع سرما، پولیپ رشد کرده و به‌طور عرضی تقسیم می‌شود، قطعه قطعه شده و قطعات عمیق‌تر می‌گردند و پولیپ به صورت مجموعه‌ای از قطعات نعلبکی شکل درمی‌آید که لبه آن‌ها دندانه‌دار است و این قطعات به وسیلهٔ لوله مرکزی با هم ارتباط دارند. به تدریج قطعات از هم جدا شده و یکی پس از دیگری، پولیپ را ترک کرده و مدوزهای تقریباً ۸ لبی شناور را به‌وجود می‌آورند که این مدوزها رشد کرده و مدوز بالغ را ایجاد می‌کنند و هر کدام زندگی مستقل خود را به صورت یک عروس دریایی، ادامه
زندگی مستقل خود را به صورت یک عروس دریایی، ادامه می‌دهند. در عروس‌های دریایی ماه‌وش تخم‌ها در شکاف‌ها یا درزهای بازوی دهانی که تشکیل نوعی مکان به نام حفره یا اتاق تخم می‌دهند قرار می‌گیرند و پس از طی مراحل تکامل رشد به یکباره از تخم خارج می‌شوند. تخم‌ها پس از باروری شکل لاروی به خود گرفته که دراین زمان به آن Planula می‌گویند. این لاروها دراین مرحله بر روی سطوح سخت قرار می‌گیرند که اصطلاحاً Settle می‌گویند. دراین مرحله به هریک از Planula یک Polyp می‌گویند. دراین حالت شکل هر Polyp به صورت یک فنجان و دارای یک
حالت شکل هر Polyp به صورت یک فنجان و دارای یک پایه و بازوچه‌های تغذیه‌ای (Tentacles) و دهانی در روی سر می‌باشد. بعد از گذشت مدتی از رشد، پولیپ‌ها شروع به تکثیر غیرجنسی به وسیله بندبندسازی و باریک شدگی می‌نمایند که به این پدیده شکوفایی می‌گویند. به هر یک از این بندها اصطلاحاً یک Scyphistoma گفته که تعداد زیادی از این Scyphistoma به آرامی رشد نموده و ژله‌های نابالغ Ephyrae را تولید می‌نمایند. این مرحله از رشد ادامه یافته و هر عروس دریایی به یک عروس دریایی بالغ به نام Medusa تبدیل می‌گردد. گاهی پدیده شکوفا
به نام Medusa تبدیل می‌گردد. گاهی پدیده شکوفا شدن در مرحله Medusa اتفاق افتاده که به آن کلونی Medusa نام می‌نهند.
سید علی ادیانی راد (زادهٔ ۱۳۳۸ سوادکوه) سیاستمدار ایرانی است که نماینده دوره‌های هشتم و دهم مجلس شورای اسلامی از حوزه انتخابیه شهرستان قائمشهر، شهرستان سوادکوه، شهرستان جویبار شهرستان سیمرغ و شهرستان سوادکوه شمالی بوده‌است. او در دوره نمایندگی عضو کمیسیون انرژی مجلس هشتم و نایب‌رئیس کمیسیون انرژی مجلس دهم بود.
حوزهٔ هنری انقلاب اسلامی نهادی زیرمجموعهٔ سازمان تبلیغات اسلامی است که از فعالیت‌های هنری و فرهنگی حمایت می‌کند. این نهاد باهدف ترویج و نشر فرهنگ و هنر و حمایت از هنرمندان متعهد در عرصه‌های مختلف هنری، از جمله ادبیات، تئاتر، موسیقی، سینما و تجسمی از دیرباز فعالیت‌های متعددی داشته است. تاریخچه. حوزهٔ هنری در حوالی سال ۱۳۵۷ خورشیدی به نام "کانون نهضت فرهنگی اسلامی" به ابتکار طاهره صفارزاده تأسیس شد و پس از چند ماه به "حوزه اندیشه و هنر اسلامی" تغییر نام یافت و در ابتدای دههٔ ۱۳۶۰ به سازمان تبلیغات اسلامی
و در ابتدای دههٔ ۱۳۶۰ به سازمان تبلیغات اسلامی پیوست و به حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی تغییر نام داد. فعالان سرشناس. محسن مخملباف، سید مرتضی آوینی، قیصر امین‌پور، فریدون عموزاده خلیلی، امیرحسین فردی، طاهره صفارزاده، ابوالفضل عالی، سید حسن حسینی، محمد کاسبی، رسول ملاقلی پور، فرج‌الله سلحشور، سید علی میرفتاح، حسین خسروجردی، احمد عزیزی، مهرداد اوستا، سپیده کاشانی، سلمان هراتی، محمدعلی معلم دامغانی، یوسفعلی میرشکاک، مسعود فراستی، علی وزیریان، نادر ابراهیمی، عزیزالله زیادی، محمدرضا آقاسی، محمدعلی محمدی (م.
عزیزالله زیادی، محمدرضا آقاسی، محمدعلی محمدی (م. ریحان)، حسین ابن آهی، مجید مجیدی، مجید سعیدی سید مهدی شجاعی، امیر فرشاد ابراهیمی، محمدعلی زم، محمدرضا سرشار (رضا رهگذر)، محسن مؤمنی شریف، ساعد باقری، سهیل محمودی و نصرالله مردانی از فعالان سابق این حوزه بوده‌اند. ریاست. رئیس کنونی حوزهٔ هنری،محمدمهدی دادمان است که از ۲ تیر ۱۳۹۹ این سمت را عهده دار است. او پیش از این در "سفیر فیلم" فعالیت می‌کرد. پیش از دادمان، محسن مؤمنی شریف و حسن بنیانیان مدتی رئیس حوزهٔ هنری بود و پیش‌تر، محمدعلی زم این عنوان را داشت.
هنری بود و پیش‌تر، محمدعلی زم این عنوان را داشت. شایان ذکر است که رئیس حوزهٔ هنری توسط ریاست سازمان تبلیغات اسلامی منصوب می‌شود. نهادهای زیر مجموعه. دانشگاه سوره، سازمان سینمایی سوره، شرکت سینمایی بهمن سبز، پژوهشگاه فرهنگ و هنر اسلامی، انتشارات سورهٔ مهر، هفته‌نامهٔ مهر، و ماهنامهٔ سوره وابسته به حوزهٔ هنری هستند. این نهاد در زمینهٔ شاخه‌های هنرهای تجسمی، هنرهای نمایشی، موسیقی، ادبیات، طنز، پویانمایی، سینما، عکاسی و پژوهش و آموزشِ هنر و همچنین هنرکودک و نوجوان فعالیت دارد. حوزهٔ هنری تمامی استان‌ها نیز تحت
فعالیت دارد. حوزهٔ هنری تمامی استان‌ها نیز تحت نظارت معاونت راهبردی استان‌ها در تمامی رشته‌های هنری فعالیت دارند.
هفته‌نامهٔ مهر از نشریات وابسته به حوزهٔ هنری سازمان تبلیغات اسلامی است. "مهر" اندکی پیش از انتخاب شدن سید محمد خاتمی به ریاست‌جمهوری ایران، در اردیبهشت ۱۳۷۶، مجوز انتشار گرفت و به سردبیری سید علی میرفتاح منتشر شد. "مهر" در دوران انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۳۷۶ و سال‌های اول بهار مطبوعات تهران، از نشریات پرخواننده بود. به‌گفتهٔ وبگاه رسمی انتشارات سورهٔ مهر، دورهٔ اول این هفته‌نامه در سال ۱۳۷۹ به علت «وجود ناهمگونیهایی با سیاستهای جاری در عرصه فرهنگ و هنر» تعطیل شد. پس از تغییر ریاست حوزهٔ هنری از محمدعلی زم
شد. پس از تغییر ریاست حوزهٔ هنری از محمدعلی زم به حسن بنیانیان، این هفته‌نامه مجدداً منتشر شد. در حال حاضر (شهریور ۱۳۸۸)، مدیر مسئول این هفته‌نامه حسن بنیانیان، سردبیر آن، و دبیر تحریریهٔ آن حمید باباوند است. انتشار هفته‌نامهٔ "مهر" از شمارهٔ ۴۰ متوقف شد. بعد از مدتی توقف انتشار، این هفته‌نامه مجدداً به صورت دوهفته‌نامه منتشر و اغلب به موضوعات داخلی و مرتبط با بحث "کتاب سورهٔ مهر" پرداخت. همچنین فروش گیشه‌ایِ آن متوقف و صرفاً برای مشترکان "سورهٔ مهر"، نهادها و شخصیت‌های فرهنگی و هنری و همچنین نویسندگان
و شخصیت‌های فرهنگی و هنری و همچنین نویسندگان "سورهٔ مهر" ارسال شد. از پاییز ۱۳۸۸ عنوان این نشریه به "دوهفته‌نامهٔ تخصصی کتاب سورهٔ مهر" تغییر کرد و پرونده‌های تخصصی مرتبط با کتاب و کتاب خوانی را دنبال کرد. برخی از پرونده‌ها و موضوعات پیگیری‌شده در "دوهفته‌نامهٔ تخصصی کتاب مهر" به شرح زیر است:
میگوها سخت پوستانی ده پا هستند که دارای بدنی کشیده و ضمائمی تخصص یافته برای شنا در آب است. پاهای آن‌ها بر خلاف خرچنگ‌ها و لابسترها نازک و کم توان هستند. هزاران گونه از میگوها در نقاط و اکوسیستم‌های مختلف از جمله بستر دریاها، دریاچه‌ها و رودخانه‌ها شناسایی شده‌اند.عده ای از دانشمند از جمله پروفسور مرتضی اکبری اندارگلی و فری کلبادیف آنها را در طبقه سوسک های دریایی قرار میدهند. عمدتا میتوان میگو را به دو طبقه میگو اب شیرین(prawn) و میگو اب شور(shrimp) طبقه بندی کرد که در ایران با توجه به اینکه گونه L. vannamei
کرد که در ایران با توجه به اینکه گونه L. vannamei (میگوی پاسفید)که نوعیprawn است بصورت پرورشی استفاده می‌شود ،این نوع میگو(prawn) را میگوی پرورشی و shrimp را بعنوان میگو دریایی می‌شناسند. طول عمر این جانوران با توجه به نوع گونه و شرایط محیطی بین یک تا هفت سال است و معمولاً در تمام عمرشان به تنهایی زندگی می‌کنند. البته در برخی از گونه‌های میگو در دورهٔ تولید مثل تجمعات بزرگی از آن‌ها قابل مشاهده است. میگوها دارای اندازه‌های مختلفی بین ۲تا ۲۵ سانتیمتر هستند و گونه‌های با اندازه درشت تر، از نظر اقتصادی بیشتر
گونه‌های با اندازه درشت تر، از نظر اقتصادی بیشتر مورد توجه و بهره‌برداری بشر هستند. همچنین میگوها در طبیعت و زنجیرهٔ غذایی جانوران اهمیت فراوانی داشته و منبع غذایی بسیاری از ماهی‌ها و نهنگ‌ها را تشکیل می‌دهند. سخت‌پوستان بزرگ‌ترین رده از شاخهٔ بندپایان بوده که بیش از ۴۲ هزار گونه در آن جای دارند. خانوادهٔ پنائیده بزرگ‌ترین خانوادهٔ سخت‌پوستان هستند که در این خانواده، ۱۲ جنس قرار دارند که ۸۰٪ آن‌ها از نظر تجاری مهم بوده و به نام میگو معرفی می‌گردند. بدن میگوهای پنائیده دراز و خمیده است. طول بدن آن‌ها متفاوت
پنائیده دراز و خمیده است. طول بدن آن‌ها متفاوت و گاهی تا ۲۵۰ میلی‌متر و وزن آن‌ها تا بیش از ۳۰۰ گرم نیز می‌رسد. بدن آن‌ها از دو قسمت سرسینه و شکم تشکیل شده‌است. رنگ بدن نیز در بین گونه‌ها از تنوع زیادی برخوردار است و از سفید متمایل به سبز-خاکستری در میگوی سفید و در میگوی هندی از سفید تا صورتی و در میگوی ببری تا سبز تغییر می‌کند. رنگ بدن در بین افراد متعلق به یک گونه نیز ثابت نبوده و بسته به شرایط محیط زیست آن از قبیل درجهٔ حرارت، درجهٔ شوری، مواد غذایی، رنگ محیط و ابتلا به بیماری‌ها ممکن است کاملاً تغییر
محیط و ابتلا به بیماری‌ها ممکن است کاملاً تغییر نماید. زیستگاه. میگوها در بسیاری از نقاط جهان یافت می‌شوند و معمولاً در بستر اقیانوس‌ها، دریاها، دریاچه‌ها و رودخانه‌ها زندگی می‌کنند. اکثر گونه‌ها در اقیانوس‌ها و در آب شور زندگی می‌کنند. برخی از آن‌ها مصب رودها و آب لب شور را ترجیح می‌دهند. در مجموع حدود یک چهارم از گونه‌های میگو در آب شیرین زندگی می‌کنند. گونه‌های اقیانوسی از نزدیکی سواحل تا اعماق ۵۰۰۰متری زندگی می‌کنند. تقریباً همگی گونه‌های شناسایی شده از میگوها تمامی طول زندگی خود را در زیر آب هستند به
میگوها تمامی طول زندگی خود را در زیر آب هستند به جز دو گونه استثنایی که مدت قابل توجهی از زندگی خود را خارج از آب و در میان درختان مانگرو می‌گذرانند و نیمه خشکی زی هستند. رفتارشناسی. میگوها بسته به نوع زیستگاه و گونه دارای نحوه زندگی، ویژگی‌ها و رفتارهای بسیار متنوعی هستند. اکثر آن‌ها همه چیز خوار هستند و از مواد معلق در آب و بقایای گیاهان و جانوران یا جلبک‌ها تغذیه می‌کنند. گونه ای میگو به نام میگوی امپراتور با خیار دریایی و برخی دیگر از بی مهرگان دریایی رابطه همزیستی دارد و در پاکسازی انگل‌های خارجی به
رابطه همزیستی دارد و در پاکسازی انگل‌های خارجی به آن‌ها کمک می‌کند. برخی از میگوها در شرایطی که مواد غذایی در دسترس نباشد از سایر میگوها تغذیه می‌کنند. در مقابل، بسیاری از میگوها نیز توسط سایر حیوانات مثلاً ماهی‌ها و ستاره دریایی و انسان خورده می‌شوند یا مورد هجوم انگل‌ها قرار می‌گیرند. تولید مثل. نحوهٔ تولیدمثل در گونه‌های مختلف میگوها می‌تواند متفاوت باشد. برخی از آن‌ها اسپرم و تخمک را در آب رهاسازی می‌کنند و نوزادان به صورت آزاد و در آب تشکیل می‌شوند. در برخی از میگوها مانند میگوی گیلاسی یا میگوهای
در برخی از میگوها مانند میگوی گیلاسی یا میگوهای دماغ‌قرمز جنس ماده پس از جفتگیری، تخم‌ها را زیر شکم خود نگهداری کرده و پس از مدتی نوزادان را در آب رها می‌کند. جنس ماده میگوی آب شیرین کاردینال می‌تواند با نرهای متعددی جفت‌گیری کرده و اسپرم آن‌ها را در بدن خود ذخیره کرده و مدتی بعد نوزادان را رها کند و از این طریق باعث افزایش تنوع ژنتیکی در جمعیت میگوها شود. تخم‌ها ۱۶ ساعت پس از بارور شدن شکسته می‌شوند و نوزاد میگو از آن خارج می‌شود. ساختار بدن میگو. قسمت سر و سینه (Cephalothorax) جانور دو جفت آنتن دارد که
و سینه (Cephalothorax) جانور دو جفت آنتن دارد که دارای وظیفهٔ تعادلی و حسی جهت تشخیص بوها و مواد شیمیایی در آب هستند. ضمائم دهانی شامل ماندیبول و ماگزیلا می‌باشند که به ترتیب درگرفتن غذا و تنفس نقش دارند. پایهٔ چشم‌ها بر روی اولین قطعهٔ سری قرار گرفته‌است که در انتهای هر یک از آن‌ها یک چشم مرکب قرار دارد. رئوپودها (pereiopods) شامل ۵ جفت می‌باشد که دو جفت اول آن در بخش انتهایی دارای بخشی گیره‌مانند بنام انبرک می‌باشد که به کمک این انبرک‌ها به تغذیهٔ جانور کمک می‌کند و از آن به عنوان چنگال برای غذا خوردن
کمک می‌کند و از آن به عنوان چنگال برای غذا خوردن استفاده می‌کند که به آن Pereiopods Chelipods یا Chelipeds گفته می‌شود و بقیه پاها که Pereiopods نامیده می‌شوند، فاقد انبرک بوده و بسیار ظریف و باریک هستند و وظیفهٔ آن‌ها حرکت بر روی بستر و کمک به حفر گودال جهت فرورفتن در بستر می‌باشد. کاراپاس. که یکپارچه بوده و سطوح پشتی و جانبی را حفاظت می‌کند. روستروم. در انتهای قسمت جلویی بدن، زائدهٔ نوک تیزی بنام روستروم (Rostrum) قرار دارد که در لبه‌های آن دندانه‌هایی وجود دارد که کلید تشخیص انواع گونه‌ها می‌باشد. قسمت
دارد که کلید تشخیص انواع گونه‌ها می‌باشد. قسمت شکمی. این بخش از شش بند تشکیل شده‌است. این بخش شامل pleopods یا swimmeras (پاهای شنا) می‌شود که برای شنا کردن و کمک به تنفس بوده و در جنس ماده برای کمک در نگهداری و باروری و آزاد کردن تخم‌ها نیز به کار گرفته می‌شوند. بخش انتهایی شکم. شامل Telson و دو جفت Uropod می‌باشد. Uropodها. در هنگام شنا وظیفهٔ سکان کشتی یا فرمان را به عهده دارد و جهت شنای میگو را مشخص می‌کند. Telson. در واقع دم جانور محسوب می‌شود. دستگاه گردش خون. دستگاه گردش خون در میگوها از نوع باز
گردش خون. دستگاه گردش خون در میگوها از نوع باز بوده و از چهار بخش اصلی سینوس‌ها، قلب، سرخرگ‌ها و کانال‌های خونی تشکیل می‌شود. قلب در میگو به‌صورت توده‌ای عضلانی و به شکل نامنظم می‌باشد. بافت خونی میگوها بی‌رنگ بوده و شامل پلاسما، گلبول سفید و رنگدانه‌های تنفسی (هموسیانین) می‌باشد. هموسیانین بی‌رنگ است و در ترکیب با اکسیژن رنگ آن به آبی تغییر می‌کند. دستگاه تنفسی. آبشش‌ها در دو ردیف طولی، در دو طرف ناحیهٔ سینه‌ای و در حفره‌ای که به وسیلهٔ کاراپاس پوشیده می‌شود، قرار دارند. هر آبشش از یک محور مرکزی که در طول
قرار دارند. هر آبشش از یک محور مرکزی که در طول آن صفحات آبششی قرار گرفته‌اند تشکیل می‌شود و این صفحات دارای بریدگی‌هایی می‌باشند که به شکل شاخه‌های درخت نمایان می‌شوند و از اینرو به آن Dendrobranchiate می‌گویند. در هر طرف بدن حداقل ۶ سری برانشی وجود دارد. دستگاه گوارش. این دستگاه شامل لولهٔ گوارشی طویلی است که از دهان تا مخرج جانور امتداد دارد. بخش پیشین و جلویی این لوله شامل شکاف و حفرهٔ دهانی، اندام‌های گیرنده و خردکننده غذا، مری و معده می‌باشد که وظیفهٔ آن‌ها گرفتن و خرد کردن مواد غذایی است. بخش میانی
آن‌ها گرفتن و خرد کردن مواد غذایی است. بخش میانی وظیفهٔ هضم شیمیایی و جذب مواد غذایی را برعهده دارد. وظیفهٔ بخش انتهایی هدایت و شکل‌دادن به مدفوع است. در بخش قدامی و میانی لولهٔ گوارشی آنزیم‌های مختلفی ترشح می‌شود که به هضم غذا کمک می‌نمایند. روده‌ها از سه قسمت قدامی، میانی و خلفی تشکیل شده‌اند. هپاتوپانکراس به عنوان اندام ترشحی (آزادکنندهٔ برخی از آنزیم‌های گوارشی)، ذخیره‌کننده (چربی‌ها و برخی از عناصر نظیر کلسیم) و خونساز دارای یک ارتباط ساختمانی و فیزیولوژیکی با لولهٔ گوارشی می‌باشد و در قسمت رودهٔ
با لولهٔ گوارشی می‌باشد و در قسمت رودهٔ میانی قرار دارد. دستگاه دفع. در میگوها شامل یک جفت غدهٔ آنتنی یا غدهٔ سبز (Green (or Antennal) Gland) است. وظیفهٔ این دستگاه دفع مواد زائد و کمک در فرایند تنظیم اسمزی است. با توجه به اینکه در موقع پوست‌اندازی مقدار زیادی مواد ازته و معدنی با پوسته جدا شده و دفع می‌شوند، لذا پوست‌اندازی را می‌توان نوعی مکانیسم دفعی تلقی نمود. دستگاه عصبی. این دستگاه شامل یک طناب عصبی و مجموعه‌ای از گره‌های عصبی می‌باشد که شامل سه گروه عقده‌های فوق مری، عقده‌های زیر مری و عقده‌های عصبی
فوق مری، عقده‌های زیر مری و عقده‌های عصبی می‌باشند. انتهای رشتهٔ عصبی در تلسون و اروپودها انتشار می‌یابد. دستگاه تولیدمثل. در بیشتر گونه‌ها، جنس نر و ماده از هم جدا هستند. در خانوادهٔ پنائیده، همهٔ میگوها از ابتدا جنسیت مشخصی دارند ولی در گونه‌هایی همانند پاندالوس (Pandalus) ابتدا نر بوده و بعدها به ماده تغییر جنسیت می‌دهند. دستگاه تولید مثل ماده شامل تخمدان‌ها، مجرای تخمک‌بر، منفذ و قسمت خارجی دستگاه تناسلی یا تلیکوم (Thelycum) می‌باشد. بر اساس شکل تلیکوم، میگوهای پنائیده به دو گروه تلیکوم باز و تلیکوم