payamvha/North_RAG huggingface dataset:
هوش مصنوعی غریزی نیمه‌انسانی (SHIAI: Semi Human Instinctive Artificial Intelligence) عبارت از یک متدلوژی نوین در هوش مصنوعی می‌باشد که به در ابتدا جهت استفاده در مسابقات روبوکاپ طراحی گردید. در حال حاضر این متد می‌تواند جهت حل بسیاری از مشکلات دنیای هوش مصنوعی به کار برده شود. مطالعه بیشتر. (به زبان انگلیسی)http://portal.acm.org/citation.cfm?id=1232446
نماز میت () بخشی از مراسم تشییع جنازه در اسلام است. نماز به جماعت برای استغفار و آمرزیده شدن شخص درگذشته و همه مسلمانان مرده خوانده می‌شود. نماز میت یک واجب کفایی بر مسلمانان است، یعنی اگر برخی از مسلمانان مسئولیت انجام آن را بر عهده بگیرند، واجب انجام می‌شود، اما اگر کسی آن را انجام نداد، همه مسلمانان پاسخگو خواهند بود. وقتی مسلمانی هر چند کودک، از دنیا می‌رود، پس از غسل دادن و کفن کردن، باید بر پیکر او نماز خواند. گرچه نام «نماز میت» بر آن گفته شده، ولی در واقع یک دعاست چراکه رکوع و سجود و تشهد و سلام
در واقع یک دعاست چراکه رکوع و سجود و تشهد و سلام ندارد (اهل سنت سلام می‌دهند) و وضو و غسل و تیمم داشتن شرط نیست و پاک بودن بدن نمازگزار هم لازم نمی‌باشد. اگر چه بهتر است شرایط نماز را داشته باشد. دستور نماز میت. أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلٰهَ إِلَّا ٱللَّٰهُ وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَرْسَلَهُ بِٱلْحَقِّ بَشِیرًا وَنَذِیرًا بَیْنَ یَدَیِ ٱلسَّاعَةِ ٱللَّٰهُمَّ صَلِّ عَلَیٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَبَارِکْ عَلَیٰ مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَٱرْحَمْ مُحَمَّدًا
مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَٱرْحَمْ مُحَمَّدًا وَآلَ مُحَمَّدٍ کَأَفْضَلِ مَا صَلَّیْتَ وَبَارَکْتَ وَتَرَحَّمْتَ عَلَیٰ إِبْرَاهِیمَ وَآلِ إِبْرَاهِیمَ إِنَّکَ حَمِیدٌ مَجِیدٌ وَصَلِّ عَلَیٰ جَمِیعِ ٱلْأَنْبِیَاءِ وَٱلْمُرْسَلِینَ وَٱلشُّهَدَاءِ وَٱلصِّدِّیقِینَ وَجَمِیعِ عِبَادِ ٱللَّٰهِ ٱلصَّالِحِینَ ٱللَّٰهُمَّ ٱغْفِرْ لِلْمُؤْمِنِینَ وَٱلْمُؤْمِنَاتِ وَٱلْمُسْلِمِینَ وَٱلْمُسْلِمَاتِ ٱلْأَحْیَاءِ مِنْهُمْ وَٱلْأَمْوَاتِ تَابِعْ ٱللَّٰهُمَّ بَیْنَنَا وَبَیْنَهُمْ بِٱلْخَیْرَاتِ إِنَّکَ مُجِیبُ
وَبَیْنَهُمْ بِٱلْخَیْرَاتِ إِنَّکَ مُجِیبُ ٱلدَّعَوَاتِ إِنَّکَ عَلَیٰ کُلِّ شَیْءٍ قَدِیرٌ ٱللَّٰهُمَّ إِنَّ هٰذَا عَبْدُکَ وَٱبْنُ عَبْدِکَ وَٱبْنُ أَمَتِکَ نَزَلَ بِکَ وَأَنْتَ خَیْرُ مَنْزُولٍ بِهِ ٱللَّٰهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهُ إِلَّا خَیْرًا وَأَنْتَ أَعْلَمُ بِهِ مِنَّا ٱللَّٰهُمَّ إِنْ کَانَ مُحْسِنًا فَزِدْ فِی إِحَسَانِهِ وَإِنْ کَانَ مُسِیئًا فَتَجَاوَزْ عَنْهُ وَٱغْفِرْ لَهُ ٱللَّٰهُمَّ ٱجْعَلْهُ عِنْدَکَ فِی أَعْلَیٰ عِلِّیِّینَ وَٱخْلُفْ عَلَیٰ أَهْلِهِ فِی ٱلْغَابِرِینَ وَٱرْحَمْهُ
عَلَیٰ أَهْلِهِ فِی ٱلْغَابِرِینَ وَٱرْحَمْهُ بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ ٱلرَّاحِمِینَ ٱللَّٰهُمَّ إِنَّ هٰذِهِ أَمَتُکَ وَٱبْنَةُ عَبْدِکَ وَٱبْنَةُ أَمَتِکَ نَزَلَتْ بِکَ وَأَنْتَ خَیْرُ مَنْزُولٍ بِهِ ٱللَّٰهُمَّ إِنَّا لَا نَعْلَمُ مِنْهَا إِلَّا خَیْرًا وَأَنْتَ أَعْلَمُ بِهَا مِنَّا ٱللَّٰهُمَّ إِنْ کَانَتْ مُحْسِنَةً فَزِدْفِی إِحْسَانِهَا وَإِنْ کَانَتْ مُسِیئَةً فَتَجَاوَزْ عَنْهَا وَٱغْفِرْلَهَا ٱللَّٰهُمَّ ٱجْعَلْهَا عِنْدَکَ فِی أَعْلَیٰ عِلِّیِّینَ وَٱخْلُفْ عَلَیٰ أَهْلِهَا فِی ٱلْغَابِرِینَ
وَٱخْلُفْ عَلَیٰ أَهْلِهَا فِی ٱلْغَابِرِینَ وَٱرْحَمْهَا بِرَحْمَتِکَ یَا أَرْحَمَ ٱلرَّاحِمِینَ
معمای هیتلر یکی از بحث برانگیزترین آثار نقاش سوررئال اسپانیایی، سالوادور دالی (۱۹۰۴ - ۱۹۸۹ میلادی) است که در سال ۱۹۳۷ میلادی خلق شد. دالی از جمله هنرمندانی بود که علیرغم گفته خود مبنی بر غیرسیاسی بودنش، تمام خط سیر زندگیش به گونه‌ای با سیاست پیوند خورده بود. دالی گرایشاتی فاشیستی داشت که همین نکته، او را از جمع سورئالیست‌های طرفدار مارکسیسم که در اروپای ملتهب پیش از شروع جنگ جهانی دوم، تنها اندیشه بعضا روشنفکرانه برای فرار از استبداد بود، جدا می‌کرد. خلق این اثر و طرفداری دالی از دیکتاتور اسپانیا، فرانسیسکو
اثر و طرفداری دالی از دیکتاتور اسپانیا، فرانسیسکو فرانکو که در سال ۱۹۳۹ بعد از جنگ‌های داخلی اسپانیا به قدرت رسید، باعث شد تا علیرغم تأثیر عمیق آثار و اندیشه‌هایش بر جنبش فراواقع گرایی اروپا، رسما از گروه هنری سوررئالیست‌ها اخراج شود. در "معمای هیتلر"، فضای گرفته و وجود آرمان های غم افزا در سرتاسر اثر در کنار تصویری کوچک از دیکتاتور آلمان، آدولف هیتلر که در بشقابی سفید رنگ در مرکز تصویر دیده می‌شود، همگی نشان از بدبینی نقاش به آینده‌ای تیره و تار است. این اثر هم‌اکنون در Museo Nacional Centro de Arte Reina
هم‌اکنون در Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia در شهر مادرید اسپانیا نگهداری می‌شود. منبع. «Art for a Change» Website, https://web.archive.org/web/20141008172323/http://www.art-for-a-change.com/content/essays/dali.htm (accessed April ۱۶, ۲۰۰۸).
بانک شاهنشاهی ایران به عنوان اولین بانک ایران به‌شمار می‌آید که با صدور امتیازنامه‌ای از جانب ناصرالدین شاه قاجار در یازدهم بهمن ۱۲۶۷ خورشیدی (سی ام ژانویه ۱۸۸۹میلادی) برای بارون جولیوس دو رویتر، بانکدار یهودی‌تبار انگلیسی و با فرمان سلطنتی ملکه ویکتوریای بریتانیا تاًسیس شد. این بانک سال‌ها بعد به بانک بریتانیایی خاورمیانه (BBME) تغییر نام داد و امروزه به نام بانک اچ‌اس‌بی‌سی خاورمیانه شناخته می‌شود. بانک شاهنشاهی ایران اولین بار ایده‌های بانکداری اروپایی را به ایران وارد کرد که در آن این ایده‌ها تا آن زمان
به ایران وارد کرد که در آن این ایده‌ها تا آن زمان شناخته شده نبودند. همچنین استفاده از اسکناس در دوران قاجار اولین بار توسط بانک شاهنشاهی ایران در ایران رایج شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران و به موجب لایحه ملی‌شدن بانک‌ها تمامی فعالیت‌های بانک شاهنشاهی ایران به بانک تجارت واگذار شد. به نقل از روابط عمومی بانک تجارت، در محل عمارت تاریخی بانک تجارت در میدان توپخانه (بان بازرگانی، شاهی) موزه ای با عنوان موزه بانکداری در حال احداث است و در آینده به عنوان موزه تاریخچه بانکداری آماده بازدید علاقه‌مندان خواهد بود.
بانکداری آماده بازدید علاقه‌مندان خواهد بود. تاریخچه. در قرن نوزدهم فعالیت‌های اقتصادی ایران به کلی در دست صراف‌های یهودی بود. این صراف‌ها به دلیل نفوذ فرهنگی و یکپارچگی قومی به صورت کامل فعالیت‌های وامی را در دست داشتند. بارون جولیوس دو رویتر بانکدار انگلیسی با اعطای وام به ناصرالدین شاه قاجار امتیازات بزرگی از وی گرفت که یکی از آن‌ها حق تأسیس بانک بود. این قرارداد که قسمتی از امتیازنامه رویتر بود با مخالفت شدید مردم و حتی روسیه مواجه شد. شب‌نامه‌های زیادی در تهران پخش شد که در آن نوشته شده بود که شاه
در تهران پخش شد که در آن نوشته شده بود که شاه ایران مالکیت تمامی منابع ایران را به یک یهودی داده‌است. در سال ۱۲۶۷ هجری، امتیاز اول لغو شد و شاه دلیل آن را عدم موفقیت رویتر در شروع پروژه راه‌آهن بعد از پانزده ماه بر اساس قرارداد دانست. ولیکن رویتر قصد نداشت از چنین قرارداد پرسودی صرف نظر کند. او با تلاش فراوان موفق شد سرانجام در سال ۱۸۸۹ میلادی به کمک وزیر یهودی انگلستان هنری دراموند ولف اجازه بانکداری و معدن‌داری در ایران را به مدت ۶۰ سال دریافت کند. این قرارداد به مفصلی قرارداد اول نبود ولیکن سود بسیار
قرارداد به مفصلی قرارداد اول نبود ولیکن سود بسیار زیادی برای رویتر داشت. بانک شاهنشاهی ایران از پرداخت هرنوع مالیات معاف بود و اجازه واردات بدون پرداخت تعرفهٔ مالیاتی را دارا بود. بانک شاهی که مقرش لندن و تابع قوانین انگلستان بود، از سال ۱۲۶۹ کار خود را آغاز کرد و اولین اسکناس بانکی را در ایران منتشر کرد. تا این زمان تنها نوع پول مورد استفاده سکه‌های نقره و طلا بودند و بانک برای اولین بار استفاده از اسکناس را در ایران رایج کرد. رئیس بانک شاهی سر ویلیام کسویک بود. سرمایهٔ این بانک از سه کمپانی گلین، میلز و
بود. سرمایهٔ این بانک از سه کمپانی گلین، میلز و شرکاء، جی هنری شرودر و شرکا و دیوید ساسون و شرکا به دست آمده بود. اولین مدیر بانک شاهنشاهی ایران جوزف ربینو بود که از پدری ایتالیایی-یهودی و مادری انگلیسی در لندن به دنیا آمده بود و تابعیت بریتانیایی دریافت کرده بود. ربینو ۱۸ سال در ایران باقی ماند و نقش مؤثری در گسترش بانک شاهنشاهی ایران داشت. او دستور داد تمامی مدیران بانک زبان فارسی را بیاموزند. در این زمان مردم ایران به پول کاغذی اعتماد زیادی نداشتند. ربینو برای گسترش استفاده از اسکناس دستور داد که تنها
برای گسترش استفاده از اسکناس دستور داد که تنها پول در مقدارهای کوچک چاپ شود و این پول در هر زمان توسط شعبه قابل تبدیل به سکهٔ نقره باشد. این امر در مناطق دورافتاده بسیار مشکل بود. تحت نظر ربینو و به کمک ارتش ایران سکه‌های نقره به مناطق دورافتاده انتقال داده می‌شدند؛ ولیکن با این وجود در سال‌های اولیهٔ تأسیس بانک شاهنشاهی ایران، هجوم بانکی به کرات اتفاق افتاد. گاهی دلیل این امر تبلیغات روس‌ها بود که انگلیسی‌ها را رقیب خود در ایران می‌دانستند. مهم‌ترین فرد مورد ارتباط بانک شاهنشاهی ایران در تهران ژنرال آلبرت
ارتباط بانک شاهنشاهی ایران در تهران ژنرال آلبرت هوتوم شیندلر بود که مانند رویتر یک آلمانی‌تبار انگلیسی‌شده بود. او در ایران سال‌های زیادی زندگی کرده بود و به تمامی جغرافیای منطقه مسلط بود. هنری دراموند ولف به او علاقه زیادی داشت و تلاش کرد که او را در بخش خارجی دولت استخدام کند؛ ولیکن وقتی این امر موفقیت‌آمیز نشد، رویتر وی را استخدام نمود. شیندلر و ربینو مهم‌ترین افراد تأثیرگذار در گسترش این بانک در ایران بودند. بانک شاهنشاهی ایران اهمیت زیادی در پرداخت وام‌های بزرگ به شاه بین سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۹۱۱ داشت. این
بزرگ به شاه بین سال‌های ۱۸۹۲ و ۱۹۱۱ داشت. این وام‌ها در قبال کنترل ماهیگیری در دریای خزر و کنترل تعرفه گمرکی در بندرها به شاه پرداخت شدند. خبر این وام‌ها ملی‌گرایان ایرانی را به شدت برآشفت ولیکن در نهایت مخالفت آن‌ها تأثیری نداشت. در سال ۱۹۲۹ میلادی بانک شاهنشاهی ایران دارای ۲۴ شعبه در ایران بود. بانک شاهنشاهی ایران تا سال ۱۳۰۹ خورشیدی به فعالیت خود در زمینه نشر انحصاری اسکناس ادامه داد. در این سال امتیاز چاپ اسکناس در ایران که در انحصار بانک شاهنشاهی بود با پرداخت دویست هزار لیره غرامت از آن بانک ستانده
با پرداخت دویست هزار لیره غرامت از آن بانک ستانده شد. در زمان رضا شاه پهلوی ملی‌گرایی در بین ایرانیان شدت یافت و مخالفت با این بانک گسترش یافت. جئوفری جونز می‌نویسد: «بانک (شاهی) به صورت گسترده به عنوان نمایندهٔ امپریالیسم بریتانیا بود و این نظر بی‌دلیل نبود.» جونز ادامه می‌دهد که بانک شاهی نقش زیادی در تأمین منابع مالی برای بریتانیا در دو جنگ جهانی با کمک سرمایه‌های ایران داشت. باتأسیس بانک ملی ایران در سال ۱۳۰۷، امتیاز حق انحصاری نشر اسکناس را دولت ایران به موجب قرارنامه‌ای در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۰۹ به مبلغ
به موجب قرارنامه‌ای در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۰۹ به مبلغ دویست هزار لیره خریداری و به بانک ملی ایران واگذار کرد. بانک شاهی بر اساس آمار رسمی خود سود بسیار کمی داشت ولیکن در این زمان بانکداران اجازه داشتند که به حساب‌های مخفی مبالغی واریز و دریافت کنند و این حساب‌ها به دور از آمار رسمی بودند. جئوفری جونز می‌نویسد که سود واقعی بانک شاهنشاهی ایران بسیار بیشتر از آنچه بوده که در آمارهای رسمی چاپ شده بود. در سال ۱۳۲۰ خورشیدی بانک شاهنشاهی ایران در کشورهای حاشیهٔ خلیج فارس نسبت به افتتاح شعبات خارج از کشور اقدام کرد و
نسبت به افتتاح شعبات خارج از کشور اقدام کرد و اولین شعبهٔ آن درکویت، دوبی و عمان بود. در سال ۱۹۵۲ میلادی بانک شاهی فعالیت‌های خود را در ایران کم کرد و نام خود را به بانک انگلیسی خاورمیانه تغییر داد. در سال ۱۹۵۹ سرمایه‌های بانک انگلیسی خاورمیانه توسط بانک اچ‌اس‌بی‌سی هنگ کنگ خریداری شده و نام این بانک به بانک اچ‌اس‌بی‌سی خاورمیانه تغییر یافت. ساختمان بانک شاهنشاهی. بانک شاهنشاهی اول‌بار، در سال ۱۲۹۴ق، در محل خانه‌ی میرزا قهرمان امین‌لشکر در شرق میدان توپخانه‌ی دوره‌ی ناصری مستقر شد.در مورد طراح بنا در بعضی
دوره‌ی ناصری مستقر شد.در مورد طراح بنا در بعضی نوشته‌ها به مارکف روسی نسبت داده شده ولی به گفته سیروس سمیعی که به نظر درست‌تر می‌رسد از آرچیبالد اسکات به عنوان طراح نام برده شده‌است. از نظر معماری پلان این بانک به صورت باسیلیکا می‌باشد که فضای میانی در دو طبقه است. قوسها در بنا به صورت جناغی با سر ستونهای مقرنس. سر در بانک توسط حسین لرزاده طراحی و اجرا شده که یک بازشو با قوس جناغی و کاشیکاری با تزئینات اسلیمی و گره چینی و کاسه چینی زیبا با کاشی خشتی هفت رنگ مزین است. در بالای سردر یک سنتوری که داخل آن قوس
مزین است. در بالای سردر یک سنتوری که داخل آن قوس نیم دایره است را تشکیل می‌دهد.
قیاس، قیاس منطقی یا قیاس استنتاجی نوعی استدلال منطقی از کل به جزء است که از استدلال استنتاجی برای رسیدن به یک نتیجه‌گیری بر اساس دو گزاره که قبلاً صحیح فرض گرفته شده‌اند یا صحتشان به اثبات رسیده است، استفاده می‌کند. اگر مقدمه‌های استدلال قیاسی درست باشند، نتیجهٔ به دست آمده نیز حتماً درست است. قیاس، بر اساس قدیمی‌ترین تعریف خود (که توسط ارسطو در کتاب ۳۵۰ پیش از میلادش، یعنی کتاب قیاس تعریف شده است)، زمانی رخ می‌دهد که دو مقدمهٔ صحیح (گزاره یا حکم) به‌طور معتبر منجر به یک نتیجه‌گیری یا موضوع اصلی که استدلال
منجر به یک نتیجه‌گیری یا موضوع اصلی که استدلال قصد دارد به آن برسد، شوند. به عنوان مثال، با دانستن اینکه همهٔ انسان‌ها فانی هستند (کبری) و اینکه سقراط یک انسان است (صغری)، می‌توانیم به‌طور معتبر نتیجه بگیریم که سقراط فانی است. استدلال‌های قیاسی معمولاً به شکل مجموعه جملاتی که در سه خط ترتیب داده شده‌اند، نمایش داده می‌شوند: همهٔ انسان‌ها فانی هستند. سقراط یک انسان است. بنابراین، سقراط فانی است. در دوران باستان، دو نظریهٔ استدلال قیاسی رقیب وجود داشت: قیاس ارسطویی و قیاس رواقی. از قرون وسطی به بعد، تمایز
ارسطویی و قیاس رواقی. از قرون وسطی به بعد، تمایز میان قیاس حملی و قیاس در معنای عام خود، نامحسوس بوده و معمولاً این دو به جای یکدیگر استفاده می‌شدند. از این رو، قیاس در طول تاریخ، هستهٔ مرکزی استدلال استنتاجی بوده است که در آن حقایق با ترکیب گزاره‌های موجود تعیین می‌شوند؛ برخلاف استدلال استقرایی که در آن حقایق با مشاهدات مکرر پیش‌بینی می‌شوند. قیاس، در برخی محافل آکادمیک، پس از کارهای گوتلوب فرگه، به‌ویژه کتاب مفهوم‌نگاشت (۱۸۷۹) او جای خود را به منطق محمولات مرتبه اوّل داده است؛ امّا همچنان قیاس، در اغلب
مرتبه اوّل داده است؛ امّا همچنان قیاس، در اغلب مواقع، به عنوان روشی برای دستیابی به استدلال منطقی معتبر، ارائهٔ پیش‌درآمد به منطق و دستیابی به تفکر شفاف برای مخاطبان عمومی مفید خواهد بود. تاریخچهٔ اوّلیه. در دوران باستان، دو نظریهٔ استدلال قیاسی رقیب وجود داشت: قیاس ارسطویی و قیاس رواقی. ارسطو. ارسطو قیاس منطقی را چنین تعریف می‌کند: «گفتاری که در آن با فرض امور معین، به این دلیل که آن امور چنین هستند، به ضرورت، امری متفاوت از آن امور حاصل شود.» با وجود این تعریف بسیار کلّی، ارسطو در "کتاب قیاس"، خود را به
تعریف بسیار کلّی، ارسطو در "کتاب قیاس"، خود را به قیاس‌های حملی محدود می‌کند که از سه گزارهٔ حملی، از جمله قیاس‌های حملی موجهه، تشکیل شده‌اند. استفاده از قیاس به عنوان ابزاری برای فهم را می‌توان به بحث‌های استدلال منطقی ارسطو نسبت داد. پیش از اواسط قرن دوازدهم، منطق‌دانان قرون وسطی تنها با بخش محدودی از آثار ارسطو آشنا بودند، از جمله عناوینی مانند مقولات و تعبیرات، آثاری که سهم زیادی در منطق قدیم، یا لوجیکا وتوس داشتند. آغاز منطق نو، یا لوجیکا نووا، همزمان با ظهور مجدد کتاب قیاس، اثری که ارسطو در آن نظریهٔ
ظهور مجدد کتاب قیاس، اثری که ارسطو در آن نظریهٔ قیاس خود را توسعه داد، اتفاق افتاد. کتاب قیاس، پس از کشف مجدد، فوراً توسط منطق‌دانان به عنوان «مجموعه‌ای کامل و جامع از اصول» تلقی شد و مجال بسیار کمی برای بحث دربارهٔ آن و سازمان‌دهی مجدد برای متفکران آن زمان باقی گذاشت. نظریهٔ ارسطو در مورد قیاس و به‌ویژه برای گزاره‌های حتمی قابل توجه تلقی می‌شد و صرفاً اصلاحات کوچکی در طول زمان در اصل این مفهوم رخ داد. نظریهٔ قیاس پس از میانه قرن ۱۴ میلادی، یعنی زمانی که ژان بوریدان مشغول بازاندیشی منطق بود، به بدنهٔ
که ژان بوریدان مشغول بازاندیشی منطق بود، به بدنهٔ بزرگ‌تر و اصلی‌تر دستگاه منطق ملحق شد. به هر حال، کتاب قیاس ارسطو، چنین نظریهٔ جامعی را در مورد قیاس وجه‌نما (قیاسی که حداقل یک مقدمهٔ وجه‌نما دارد، یعنی مقدمه‌ای که حاوی کلمات وجه‌نما مانند «به ضرورت»، «احتمالاً»، یا «به‌طور ممکن») در بر نمی‌گرفت. ارسطو از این جنبه در نظریه‌اش بسیار الکن بوده و در بسیاری موارد موضعش نامشخص تلقی می‌شود، حتی گاهی اظهاراتش دربارهٔ این نوع قیاس، با برخی از اظهارات او در کتاب تعبیرات خودش نیز تناقض دارد. اظهارات او در این مورد
خودش نیز تناقض دارد. اظهارات او در این مورد خاص، مورد بحث و گفت‌وگوهای گسترده‌ای قرار گرفت و منجر به ارائهٔ طیف وسیعی از راه‌حل‌ها توسط مفسران هم‌عصر ارسطو شد. دستگاه قیاس‌های وجه‌نما که توسط ارسطو مطرح شده بود، در نهایت برای استفادهٔ عملی نامناسب تلقی شد و با تمایزات جدید و در نهایت یک سره با مفاهیم و نظریات جدید جایگزین شدند. قیاس در قرون وسطی. بوئتیوس. بوئتیوس (حدود ۵۲۶–۴۷۵ پس از میلاد)، تلاش قابل توجهی برای دسترس‌پذیرتر کردن منطق ارسطویی باستان انجام داد. اگرچه ترجمهٔ لاتین او از کتاب آنالوطیقای اولی
اگرچه ترجمهٔ لاتین او از کتاب آنالوطیقای اولی تا قرن دوازدهم عمدتاً مورد استفاده قرار نگرفت، امّا رساله‌های او دربارهٔ قیاس حملی در پیشرفت و توسعهٔ این مبحث نقش به‌سزایی داشتند. میراث بوئتیوس در زمینهٔ علم منطق، نه در چیزهایی که او به این حوزه افزوده، بلکه در انتقال مؤثر نظریه‌های پیشین به منطق‌دانان بعدی و همچنین در ارائهٔ روشن و عمدتاً دقیق او از نظریات و دستاوردهای ارسطو در این حوزه نهفته است. پیر آبلار. پیر آبلار (۱۱۴۲–۱۰۷۹ پس از میلاد)، یکی دیگر از اوّلین توسعه‌دهندگان علم منطق در قرون وسطی از کشورهای
توسعه‌دهندگان علم منطق در قرون وسطی از کشورهای غرب لاتینی بود. او ارزیابی دقیق خود از مفهوم قیاس و نظریهٔ مرتبط با آن را در کتابش با نام دیالکتیکا ارائه کرد؛ بحثی در مورد منطق که بر اساس تفاسیر و تک‌نگاری‌های بوئتیوس بود. دیدگاه او در مورد قیاس‌ها را می‌توان در آثار و نوشته‌های دیگر نیز یافت، مانند لاجیکا اینگریدینتیبوس. با کمک تمایزی که آبلار بین وجه شیء جملات موجهه و وجه گزاره جملات موجهه ایجاد کرده بود، منطق‌دانان قرون وسطی شروع به شکل‌دادن مفهومی منسجم‌تر از مدل قیاس موجهه ارسطو کردند. ژان بوریدان.
از مدل قیاس موجهه ارسطو کردند. ژان بوریدان. فیلسوف فرانسوی ژان بوریدان (حدود ۱۳۶۱–۱۳۰۰ پس از میلاد) که برخی او را برجسته‌ترین منطق‌دان در اواخر قرون وسطی می‌دانند، دو اثر مهم را نوشت: رساله در باب نتیجه و خلاصه‌ای در باب دیالکتیک که در آن‌ها مفهوم قیاس، اجزا و تمایزات آن و راه‌های استفاده از این ابزار برای گسترش قابلیت منطقی آن را مورد بحث قرار داد. به مدّت حدود شش قرن پس از مباحثی که بوریدان مطرح کرده بود، کمتر سخنی در مورد منطق قیاس‌گرا گفته شد. تاریخ‌منطق‌دانان استدلال می‌کنند که پس از قرون وسطی،
استدلال می‌کنند که پس از قرون وسطی، منطق‌دانان، به‌ویژه منطق‌دانان اوایل قرن بیستم، دانش اندکی نسبت به منابع اصلی داشتند و در نتیجه آگاهی کمی هم نسبت به غنا و پیچیدگی منطق قرون وسطایی داشتند، این وضعیت باعث شده بود که آنان به دلیل همین جهل، به کل این حوزهٔ معرفتی نگاهی تمسخرآمیز داشته باشند. تاریخچهٔ معاصر. قیاس ارسطویی برای قرن‌ها بر تفکر فلسفی غرب تسلط داشت. خود قیاس منطقی به معنای نتیجه‌گیری‌های معتبر از مفروضات (اصول موضوعه) است، نه لزوماً تأیید آن مفروضات. با این حال، با گذشت زمان مردم بر جنبهٔ منطقی
با این حال، با گذشت زمان مردم بر جنبهٔ منطقی تمرکز کردند و اهمیت تأیید مفروضات را فراموش کردند. در قرن هفدهم، فرانسیس بیکن توضیح داد که تأیید تجربی اصول موضوعه باید به دقت انجام شود و نمی‌توان صرفاً خود قیاس را به تنهایی بهترین روش برای نتیجه‌گیری دربارهٔ امور در جهان طبیعی دانست. بیکن رویکردی استقرایی‌تر را برای مشاهدهٔ طبیعت پیشنهاد کرد که بر اساس آزمایش بود و به کشف و ایجاد اصول کلّی‌تر از طریق مشاهدهٔ امور جزئی می‌انجامید. با این حال، ارائهٔ یک روش کامل برای نتیجه‌گیری دربارهٔ امور طبیعی در حیطهٔ منطق
برای نتیجه‌گیری دربارهٔ امور طبیعی در حیطهٔ منطق یا قیاس نبوده و روش استقرایی در رسالهٔ بعدی ارسطو، آنالوطیقای دوم، پوشش داده شده است. در قرن نوزدهم، تغییراتی در قیاس منطقی اعمال شد تا با گزاره‌های فصلی («الف یا ب») و شرطی («اگر الف آنگاه ب») سروکار داشته باشد. ایمانوئل کانت، در عبارت معروفی در کتاب "منطق" (۱۸۰۰) خود ادعا کرد که منطق تنها علم کامل‌شده است و منطق ارسطویی کم و بیش هر آنچه را که باید در مورد علم منطق دانست، در بر می‌گیرد. (این اثر، یعنی کتاب منطق کانت، لزوماً نمایانگر فلسفهٔ بالغ‌شدهٔ کانت
منطق کانت، لزوماً نمایانگر فلسفهٔ بالغ‌شدهٔ کانت نیست که اغلب به عنوان نوآوری در خود منطق تلقی می‌شود.) نظر کانت در جهان غرب تا سال ۱۸۷۹، یعنی زمانی که گوتلوب فرگه کتاب مفهوم‌نگاشت (Begriffsschrift) خود را منتشر کرد، بی‌رقیب باقی ماند. فرگه در این اثر یک دستگاه صوری را ابداع کرد که روشی بود برای نمایش گزاره‌های حملی (و همچنین گزاره‌هایی که در قیاس مورد بررسی قرار نگرفته بودند) با استفاده از سورها و متغیرها. اثر فرگه منجر به توسعهٔ سریع حساب گزاره‌ای و منطق مرتبه اول شد که قیاس را در تحت‌الشعاع خود قرار
مرتبه اول شد که قیاس را در تحت‌الشعاع خود قرار داد؛ بنابراین، پس از ۲۰۰۰ سال، ناگهان قیاس از سوی بسیاری منسوخ تلقی شد. دستگاه منطقی ارسطویی در محافل آکادمیک مدرن عمدتاً در مواد مقدماتی و مطالعات تاریخی شرح داده می‌شود. یک استثنای قابل توجه در مسئلهٔ کنار گذاشتن قیاس در دنیای مدرن، به کار بردن منطق ارسطویی توسط مقامات مجمع آموزه ایمان و دادگاه عالی کلیسای کاتولیک رومی است که هنوز هم ایجاب می‌کند هر استدلالی که توسط وکلا تنظیم می‌شود، در قالب قیاسی ارائه شود. انواع قیاس. قیاس به دو نوع قیاس اقترانی و قیاس
انواع قیاس. قیاس به دو نوع قیاس اقترانی و قیاس استثنایی تقسیم می‌شود. قیاس‌های خاص. در علوم مختلف و در محاوره، قیاس ممکن است صورت‌های خاصی به خود بگیرد و از آن حیث نامی خاص بدان داده شود. مهم‌ترین این اقسام عبارت‌اند از: ۱- قیاس خلف ۲- قیاس مساوات ۳- قیاس ضمیر ۴- قیاس مرکب ۵- قیاس ذوحدین مواد قیاس. مواد گوناگونی که در قیاس به کار می‌رود بر اساس استقرا عبارت است از: ۱- محسوسات ۲- تجربیات ۳- اوّلیات یا بدیهیات یا ضروریات ۴- متواترات ۵- قضایایی که حد وسط آن‌ها با آن‌ها است. ۶- حدسیات ۷- مقبولات ۸- وهمیات ۹-
با آن‌ها است. ۶- حدسیات ۷- مقبولات ۸- وهمیات ۹- مشهورات ۱۰- مشبهات ۱۱- مظنونات ۱۲- مسلّمات ۱۳- مصادرات ۱۴- مخیلات انتقادات. برخی از متفکران به رد یا انکار قیاس صوری ارسطویی پرداخته‌اند و اعتقاد دارند که قیاس هرگز چیزی را کشف و ابداع نکرده، بلکه حتی مانع فکر انسان نیز شده است. آنان اشکال مختلف قیاس و ضروب گوناگون آن را نوعی بازی پوچ و عبث می‌دانند که فایدهٔ خاصی در آن نیست. برای مثال، فرانسیس بیکن قیاس صوری ارسطویی را نوعی تردستی و شعبده‌بازی می‌داند که هم می‌تواند حق را به اثبات رساند و هم باطل را. جان
می‌تواند حق را به اثبات رساند و هم باطل را. جان استوارت میل نیز عقیده دارد که قیاس روشی عقیم است که هرگز به نتیجهٔ تازه‌ای نمی‌رسد و ذهن در این نحوهٔ استدلال بر سر جای خود متوقف است و هیچ گامی به جلو برنمی‌دارد. پس قیاس چیزی جز تکرار مکرر نیست و روشی ناصواب و دوری فاسد و باطل است. او در این باره می‌گوید: «قاعدهٔ اصلی قیاس این است که نتیجه باید در کبری منطوی باشد. پس در این صورت چرا به خود زحمت دهیم و برای جستن چیزی که خود در مقدمات است، تلاش کنیم؛ مثلاً در همین استدلال متداول: سقراط انسان است. هر انسانی
همین استدلال متداول: سقراط انسان است. هر انسانی فانی است. پس سقراط فانی است. امر از دو حالت خارج نیست: یا من از ابتدا می‌دانم «سقراط فانی است.» که در این صورت دیگر احتیاجی به مقدمه‌چینی و استدلال ندارم یا اینکه من در آن شک دارم که در این حالت، من دیگر حق ندارم که بگویم «هر انسانی فانی است.» بنابراین، بیرون کشیدن جزئی از کلّی همواره چیزی جز دور فاسد نیست.» هانری پوانکاره نیز همین مطلب را با بیانی دیگر چنین تعبیر کرده است: «قیاس از اینکه کمترین چیزی به مقدمات بیفزاید، عاجز است و به عبارت دیگر، قیاس نمی‌تواند
بیفزاید، عاجز است و به عبارت دیگر، قیاس نمی‌تواند هرگز اضافه بر آنچه در مقدمات دارد، چیزی در نتیجه به دست آورد. پس قیاس نمی‌تواند چیز تازه و جدیدی به ما بیاموزد و همان‌طور که از اصل هوهویه بر می‌آید، به آن نیز بازمی‌گردد، یعنی نتیجه همان است که در مقدمه آمده است.» مغالطه قیاسی. مغالطه قیاسی یک مغالطه منطقی است که در آن ساختار قیاس مشکل دارد.
جان آرچیبالد ویلر (متولد ۱۹۱۱ جکسون‌ویل، فلوریدا – درگذشته ۲۰۰۸)، فیزیکدان آمریکایی و از پیشگامان فیزیک هسته‌ای بود. واژه‌های "کرم‌چاله" و "سیاه‌چاله فضایی" ابداعات او برای نامیدن این پدیده‌ها هستند. ویلر دانش‌آموخته دانشگاه جانز هاپکینز بود. بسیاری از فیزیک‌دانان نظریه پردازِ تاثیرگذارِ حاضر، شاگرد او بوده‌اند. ریچارد فاینمن، چارلز میسنر، کیپ تورن، رابرت والد، یاکوب بکنشتاین، بهرام مشحون و هیو اورت از شاگردان صاحب نامش بوده‌اند. او همچنین جندین سال را در دانشگاه تگزاس در آستین سپری کرد. ویلر در سال ۲۰۰۸ در
تگزاس در آستین سپری کرد. ویلر در سال ۲۰۰۸ در هایتستون، نیوجرسی درگذشت.
پنلوپه ، در اسطوره‌های یونان، همسر اودیسئوس و مادر تلماخوس است. او در جوانی به دلیل زیبایی‌اش خواستگاران زیادی داشت. پدرش برای جلوگیری از دعوا و کشمکش، مسابقه‌ای ترتیب داد تا برندهٔ آن را به دامادی انتخاب کند. در این مسابقه اودیسئوس سرافراز بیرون آمد و با پنلوپه ازدواج کرد. پنلوپه به دلیل تلاش‌هایش برای به تعویق‌انداختن ازدواج مجدد، به عنوان نمادی از وفاداری زناشویی شناخته می‌شود طی ۲۰ سال غیبت اودیسئوس (هنگام و بعد از جنگ تروا) پنلوپه با وجود خواستگاران بسیار زیاد به او وفادار ماند. او خواستگاران خود را هر
زیاد به او وفادار ماند. او خواستگاران خود را هر بار با زیرکی از خود ناامید می‌کرد. یکی از حیله‌های معروف او این بود که شروع به بافتن کفن لائرت (پدر اودیسئوس) کرد و به آنها وعده داد، هنگامی تصمیم به ازدواج خواهد گرفت که بافتن این پارچه پایان بیابد. این درحالی بود که پارچه هیچ‌گاه پایان نمی‌یافت، زیرا او هر شب هرچه را بافته بود می‌شکافت. این حیلهٔ او ۳ سال خواستگاران را دور نگاه داشت. پس از فاش شدن حیله‌اش، قرار گذاشت با کسی که بتواند کمان اودیسئوس را خم کند ازدواج کند. در همین زمان اودیسئوس با لباس مبدل به
ازدواج کند. در همین زمان اودیسئوس با لباس مبدل به خانه‌اش بازگشت. شرط را برد و تمامی خواستگاران را با همکاری پسرش تلماخوس کشت.
بدیع‌الزمان عبدالواسع بن عبدالجامع غرجستانی جَبَلی از ادیبان و شاعران سده ۶ق است. جبلی از خاندانی علوی بود و در غرجستان چشم به جهان گشود. او به مدح شاهان هم‌زمان خود از غوریان، سلجوقیان و محمودیان پرداخت، تا در سال ۵۵۵ق درگذشت. او در شعر عربی نیز دست داشت. نمونه‌ای از شعر جبلی: نقد. قصیدۀ مشهور «منسوخ شد مروت» که به وی منسوب است در دیوان سنایی هم هست. مطلع آن این است: محسن شریفی صحی در مقاله‌ای با بررسی اشعارش نشان می‌دهد که جبلی به‌طور گسترده اقدام به تمام انواع سرقت ادبی، مخصوصاً انتحال و اغاره از دیوان
انواع سرقت ادبی، مخصوصاً انتحال و اغاره از دیوان سنایی غزنوی کرده‌است.
ساموئل گرین بنجامین نخستین دیپلمات رسمی کشور ایالات متحدهٔ آمریکا در ایران بود. خاطرات نخستین سفیر آمریکا با عنوان "ایران و ایرانیان" ترجمهٔ ذکاءالملک فروغی است. سفر به ایران. بنیامین در سال 1883 به عنوان اولین سفیر وزیر آمریکایی به ایران (ایران امروزی) منصوب شد.. با ورود به رشت، شلیک توپ، ضیافت های شیک و هدایای زیادی به بنیامین و خانواده اش تقدیم شد. با این حال، بنیامین در حالی که در کاخ فرماندار استان بود، پیامی دریافت کرد که شاه برای تعطیلات تابستانی تهران را ترک خواهد کرد و هیچ فرستاده خارجی بدون حضور