payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زیرا شکل‌های دستوری که زبان‌شناسان بیشترین وزن را در دسته‌بندی زبان‌ها در خانواده به آن‌ها اختصاص می‌دهند در این شاخه یا وجود نداند یا به‌طور واضح ناپایدار هستند. گروهی از زبان‌شناسان آن‌ها را شاخه‌ای مستقل از آفروآسیایی، گروهی به عنوان زیرگروه کوشی و گروه دیگری به عنوان خانواده‌ای مستقل از آفروآسیایی در نظر می‌گیرند. مردم‌شناسی. زبان‌های آفروآسیایی که به‌طور گسترده صحبت می‌شوند به ترتیب جمعیت عبارتند از: مقایسه واژگان. جدول زیر نمونه‌ای از اشتراکات زبان‌های آفروآسیایی است. منابع. Wikipedia contributors,
آفروآسیایی است. منابع. Wikipedia contributors, "Afro-Asiatic languages," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Afro-Asiatic_languages&amp;oldid=196510364 (accessed March 7, 2008).
هیلل (عبری:הלל) از دانشمندان و رهبران مذهبی یهودی (زاده نزدیک به سال ۱۱۰ پیش از میلاد، درگذشته در سال ۱۰ میلادی) و از شخصیت‌های تأثیرگذار در تاریخ دین یهود بود. او بنیانگذار بیت هیلل (בית הלל) در بود. هیلل در بابل زاده شده بود و نسبش از سوی پدر به طایفه بنیامین و از سوی مادر به خاندان داوود می‌رسید. بر اساس میشنا، هیلل بابل را ترک گفت تا در نزد شمعیا و اوطلیون در اورشلیم تورات را بیاموزد. سرانجام وی به عنوان رئیس سنهدرین (ناسی) برگزیده شد و چهل سال در این مقام باقی ماند. فرزندان هیلل تا چندین سال رهبری قوم
باقی ماند. فرزندان هیلل تا چندین سال رهبری قوم یهود را برعهده داشتند. هیلل در زمان تولد عیسی مسیح کاهن اعظم معبد سلیمان بود.
جومپا لاهیری (به بنگالی:ঝুম্পা লাহিড়ী) با نام نیلانجانا سودشنا (زادهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۹۶۷ در لندن) نویسنده آمریکایی هندی‌تبار است. لاهیری با نخستین اثرش، مجموعه داستان "مترجم دردها" (۱۹۹۹)، برنده جایزه ادبی پولیتزر در سال ۲۰۰۰ شد. همچنین نخستین رمان او به نام "همنام" (۲۰۰۳) در ساخت فیلمی به همین نام در سال ۲۰۰۷ مورد اقتباس قرار گرفت. زندگی‌نامه. پدر و مادر لاهیری از مهاجران هندی (بنگالی) بودند که از کلکته به لندن مهاجرت کرده بودند. پدر جومپا کتابدار دانشگاه بود. او در لندن به دنیا آمد، خانواده‌اش وقتی که وی ۳
او در لندن به دنیا آمد، خانواده‌اش وقتی که وی ۳ ساله بود به آمریکا مهاجرت کردند و به این ترتیب جومپا در رود آیلند آمریکا بزرگ شد. مادر جومپا علاقه‌مند بود که فرزندانش با فرهنگ بنگالی به خوبی آشنا باشند از همین رو آنها اغلب برای دیدن اقوامشان به کلکته می‌رفتند. لاهیری به کالج برنارد رفت و مدرک لیسانس در رشته ادبیات انگلیسی را در سال ۱۹۸۹ دریافت کرد. پس از آن به دانشگاه بوستون رفت و سه مدرک فوق‌لیسانس در رشته‌های "زبان انگلیسی"، "نگارش خلاقانه" و "ادبیات تطبیقی" و نیز مدرک دکترا در رشته مطالعات رنسانس را از
و نیز مدرک دکترا در رشته مطالعات رنسانس را از این دانشگاه دریافت کرد. لاهیری در سال ۲۰۰۱ با آلبرتو ووروولیاس-بوش روزنامه‌نگار ازدواج کرد. آنها دارای دو فرزند به نام‌های اکتاویو و نور هستند و در بروکلین زندگی می‌کنند. ترجمه آثار به فارسی. همه کتاب‌های لاهیری از جمله "مترجم دردها"، "همنام" و "خاک غریب" در ایران به زبان فارسی ترجمه و منتشر شده‌اند. ترجمه اکثر آثار لاهیری را امیرمهدی حقیقت انجام داده و برخی از این آثار را مترجمان دیگری نیز از جمله مژده دقیقی، فریده اشرفی، زهره خلیلی، گیتا گرکانی و محمدرضا
فریده اشرفی، زهره خلیلی، گیتا گرکانی و محمدرضا جوانیان ترجمه کرده‌اند. جومپا لاهیری طی قراردادی رسمی کپی رایت ترجمهٔ فارسی خاک غریب و گودی را به نشر ماهی واگذار کرده است. داستانهای رم عنوان جدیدترین اثر لاهیری است که نشر نون آن را با نام خانه‌ی پرنور (داستانهای رم) با ترجمه محمدرضا جوانیان منتشر کرده است. این کتاب شامل نه داستان کوتاه است که همگی موضوع مهاجرت را در قالب داستانهای مختلف روایت می‌کنند. "جایی که هستم" نام کتاب دیگر لاهیری است و نخستین تجربهٔ داستان‌نویسی او به زبان ایتالیایی به شمار می‌رود.
داستان‌نویسی او به زبان ایتالیایی به شمار می‌رود. انتشارات کتاب تداعی این کتاب را در سال ۱۳۹۹ و با ترجمهٔ غزل قربان‌پور منتشر کرد.
یهودا هاناسی (عبری: יהודה הנשיא‌) از رهبران اصلی جامعه یهود و از بزرگ‌ترین تنائیم بود؛ او بدین سبب که رئیس سنهدرین بود با عنوان ناسی شناخته می‌شد که معنای شاهزاده را نیز دارد. او در بین یهودیان، همچنین با نام، "ربینو هاقدوش" (عبری: רבינו הקדוש یا "استاد مقدس ما") شناخته می‌شد. یهودا هناسی در سال ۱۳۲ میلادی زاده شده بود. بر اساس میشنا، در همان روزی به‌دنیا آمد که ربی عقیوا درگذشت. علت عمدهٔ شهرت او، تدوین و نگارش کتاب میشنا است. نگارش این کتاب با همکاری عدهٔ زیادی از ربی‌های یهودی در مورد قانون شفاهی یهود
زیادی از ربی‌های یهودی در مورد قانون شفاهی یهود تدوین شد.
پَر حَسینو به لهجه محلی ( پَر أحَسُنـُو ) نام نقطه‌ای جغرافیایی در جنوب ایران است. اصطلاحی است جغرافیایی در گویش لارستانی و به ویژه در گویش کوخردی. پَر به معنای تپه‌ای نسبتاً بلندی است که میان دو کوهپایه بلند قرار داشته باشد؛ و حتی هم اگر دشتی کوهستانی تپه‌ای در میان آن قرار داشته باشد ومجزا باشد، نیز آن را پَر گویند، مانند: «پَر بردُومُه» در منطقهٔ (خادون) در کرانهٔ رودخانه مهران. «پَر حَسینو» در جنوب غربی دهستان کوخرد از توابع بخش کوخرد شهرستان بستک و در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. چشمهٔ
استان هرمزگان در جنوب ایران واقع شده‌است. چشمهٔ آب روانی در پائین تپه جاری است. وجه تسمیت. وجه تسمیت به پَر حَسینو از آنجا است که در وسط تپهٔ «پَر حَسینو» تخته سنگ (تال) بزرگی وجود دارد که از وسط آن تخته سنگ چشمه آب کوچکی جاری است که حالا ربع اینچ و شاید هم کمتر آب دارد، در پایین این تخته سنگ ودقیقاً زیر عین چشمه یک ظرف سفالی (أحسن تار) از دوران قدیم گذاشته شده‌است، و آب قطره قطره بداخل (أحسن تار) «ظرف سفالی» ریخته می‌شود و در «أَحسِن» جمع می‌شود، بیابان گردها از این آب استفاده می‌کنند، آب چشمه بسیار شیرین
از این آب استفاده می‌کنند، آب چشمه بسیار شیرین است، و در این منطقه تنها وجود آب شیرین همین چشمه‌است که از وسط این تخته سنگ بقدرت الهی به وجود آمده‌است، لذا از دوران بسیار دور از اهمیت خواصی برخوردار بوده‌است، وجود ظرف سفالی (أحسن تار) در این تپه (پَر) ونقش مهم آن در جمع‌آوری آب در این منطقهٔ خشک کوهستانی، این تپه پَر حَسینو نامگذاری کرده أند. وجود این‌گونه آثار زندگی باستانی ونیز تاریخچه‌های آن‌ها که به صورت داستان سینه به سینه نقل وضبط شده‌است در أغلب نقاط دهستان کوخرد وروستاهای اطراف وجود دارد که تحقیق
دهستان کوخرد وروستاهای اطراف وجود دارد که تحقیق در بارهٔ آن‌ها از راه پژوهشهای محلی ومطابقت دادن آن‌ها باهم نکات تاریکی از زندگی مردمی که سالیان پیش در این منطقهٔ گسترده می‌زیسته أند روشن خواهد نمود. نقاط پیرامون پَر حَسینو. نقاط پیرامون پَر أحسن: دره کنخور، رشتهٔ کوه زیر، آودون چابه (آبدان چابه)، (گری باصیر)، نخلستان گری باصیر، (آودون چی)، چراگاه پَر أَحسِن، جادهٔ ترارو به کنخور. در چند سال گذشته خیرین یک باب آب‌انبار برکه و یک کاروانسرا در (پَر أَحسِن) ساخته أند، ومردم در فصل زمستان و بهار برای گشت (طبخ)
أند، ومردم در فصل زمستان و بهار برای گشت (طبخ) و تفریح به آن مکان می‌روند، وجایی تاریخی، دیدنی، وبسیار باصفا ودلنشین است. در اطراف «پَر حَسینو» حشم‌نشین اتراق می‌کنند. پوشش گیاهی. منطقهٔ «پَر حَسینو» نیز مانند سایر مناطق کوه جنوب (کوه زیر) قابلیت مرتعی است أما کمتر از سایر پشته‌های پُر بهار جنوب، آن هم بعلت کم بود آب در این منطقهٔ کوهستانی، همچنین درختانی مانند: کُنار، سمر، سَلَم نیز در اطراف (پَر أحسن) به چشم می‌خورد، أما از جمله برندگان فقط پرندگانی کوهستانی که تحمل قسوت زندگی در گرما ونسبتاً کم‌آبی
که تحمل قسوت زندگی در گرما ونسبتاً کم‌آبی دارند گاه وقتی در کنار «ظرف سفالی» (أحسن تار) که پر از آب شیرین است دیده می‌شوند، مانند: کبک، قُمری، بادخور، تیهو، چکاوک، فاخته، کوکر، دراج مشاهده می‌شوند.
سبکتکین سالور (۱۳۰۲–۱۳۷۰)، شاهزاده قاجار، نویسنده و فیلمنامه‌نویس ایرانی بود. او به تحقیق و نگارش داستان پیرامون تاریخ باستان ایران و رویدادهای اجتماعی شهرت داشت. سالور تحصیلات ابتدایی را در دبستان فردوس تجریش و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان فیروز بهرام به اتمام رسانید. سپس جذب مطبوعات شد. او در مجله پرتیراژ "صبا" نویسندگی را آغاز نمود. تدریجاً اسم و رسمی پیدا کرد و روی هم رفته در داستان پردازی تاریخی مهارت یافت. وی علاوه بر مقالات و کتب در برنامه‌های رادیو و تلویزیون هم همکاری مستمر داشت. سالور پس از
و تلویزیون هم همکاری مستمر داشت. سالور پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران را ترک کرد و در کانادا اقامت گزید. وی در اواخر آبان ماه سال ۱۳۷۰ درگذشت.
جرج کندی (انگلیسی: George Kennedy) بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون بود که در فیلم‌های سینمایی و مجموعه‌های تلویزیونی بسیاری نقش آفرینی کرد. او که در ۱۹۶۸ نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب شده بود در همان سال جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم "لوک خوش دست" دریافت نمود. همچنین جرج کندی تنها هنرپیشهٔ فیلم حادثه‌ای فرودگاه بود که در سه دنبالهٔ دیگر این فیلم نیز ظاهر شده و نقش جو پترونی را در هر ۴ فیلم ایفا نمود. زندگی. جورج کندی در ۱۸ فوریه ۱۹۲۵ در نیویورک و در خانواده‌ای هنرمند زاده شد.
۱۹۲۵ در نیویورک و در خانواده‌ای هنرمند زاده شد. پدرش موسیقی‌دان و مادرش بالرین بود و جورج در دو سالگی اولین حضور خود بر صحنهٔ نمایش را تجربه کرد. او در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم وارد ارتش شد و ۱۶ سال به خدمت پرداخت، اما به خاطر جراحتی که بر پشت برداشته بود در اواخر دهه ۵۰ میلادی بازنشسته شد. او که در همان زمان به عنوان مشاور نظامی در چند قسمت از مجموعهٔ تلویزیونی "سرجوخه بیلکو" حضور داشت تصمیم گرفت که بار دیگر به دنیای هنر بازگردد. کندی کارش را با بازی در چند مجموعهٔ تلویزیونی وسترن همچون "ماوریک" (۱۹۵۷) و
مجموعهٔ تلویزیونی وسترن همچون "ماوریک" (۱۹۵۷) و "روهاید" (۱۹۵۹) شروع کرد و پس از آن در چند فیلم سینمایی ایفاگر نقش‌هایی کوچک شد. از آنجاییکه کندی بلند قامت (۱٫۹۳ متر) و درشت هیکل بود بیشتر نقش‌های منفی به او داده می‌شد که از این میان می‌توان به به نقش هرمن اسکوبی یک دست در فیلم "معما" (۱۹۶۳) با بازی کری گرانت و آدری هپبورن و لئو کراس در فیلم "استریت‌جکت" (۱۹۶۴) اشاره کرد. ادامهٔ دههٔ ۶۰ سال پرکاری برای او بود و کندی علاوه بر بازی در چندین مجموعهٔ تلویزیونی، در فیلم‌های موفقی همچون "دوازده مرد خبیث" (۱۹۶۷)
در فیلم‌های موفقی همچون "دوازده مرد خبیث" (۱۹۶۷) و "لوک خوش دست" (۱۹۶۷) ظاهر شد و در ۱۹۶۸، جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای بازی در فیلم لوک خوش دست دریافت نمود. لورل طلایی، دیگر جایزه‌ای بود که این فیلم در ۱۹۶۸ برای جورج کندی به ارمغان آورد. در ۱۹۷۰ در نقش جو پترونی در فیلم "فرودگاه" بازی کرد و برای دومین بار نامزد دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش دوم مرد شد. در ۱۹۷۴ در فیلم‌های حادثه‌ای "زلزله" و جاده‌ای "لایتفوت و تاندربولت" ظاهر شد و همان سال دومین حضور خود در نقش جو پترونی را در
و همان سال دومین حضور خود در نقش جو پترونی را در فیلم "فرودگاه ۷۵" که به دنبال موفقیت فیلم فرودگاه ساخته شده بود تجربه نمود. از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ در ۱۶ قسمت از مجموعهٔ تلویزیونی "شوالیه آبی" در نقش بامپر مورگان ظاهر شد و سومین حضور او در نقش جو پترونی با "فرودگاه ۷۷" (۱۹۷۷) رقم خورد. در ۱۹۷۸ در فیلم "قتل در کرانه نیل" که اقتباسی بود از یکی از داستان‌های آگاتا کریستی در کنار بازیگرانی همچون پیتر اوستینوف، بت دیویس، دیوید نیون و میا فارو ایفای نقش نمود. در همین سال از اولین همسر خود نورما ورمن جدا شده و با دومین
از اولین همسر خود نورما ورمن جدا شده و با دومین همسر خود جوان مک‌کارتی ازدواج نمود. در ۱۹۷۹ برای چهارمین بار در نقش جو پترونی در آخرین فیلم این سری با نام "فرودگاه ۷۹، کنکورد" ظاهر شد تا تنها هنرپیشهٔ فیلم فرودگاه باشد که در هر سه دنبالهٔ این فیلم بازی کرده‌است. جورج کندی در دههٔ ۸۰ در فیلم‌ها و مجموعه‌های مختلفی همچون "چاتانوگا چوچو" (۱۹۸۴)، "بولرو" (۱۹۸۴) که نامزدی تمشک زرین بدترین بازیگر نقش مکمل مرد را در ۱۹۸۵ برایش رقم زد، "آزادی" (۱۹۸۶) و "نیروی دلتا" (۱۹۸۶) بازی کرد. در ۱۹۸۸ در فیلم کمدی و موفق ""
(۱۹۸۶) بازی کرد. در ۱۹۸۸ در فیلم کمدی و موفق "" در کنار لزلی نیلسون نقش آفرینی نمود و بعد دیگری از شخصیت و توانایی‌هایی خود را نمایش داد. دو ادامهٔ دیگر بر این فیلم در ۱۹۹۱ و ۱۹۹۴ ساخته شد و تماشاگران بار دیگر شاهد بازی جورج کندی در نقش کاپیتان اد هاکن بودند. در ۱۹۹۷ به جای شخصیت ال بی ماموت در انیمیشن "گربه‌ها نمی‌رقصند" صحبت نمود. در ۱۹۹۸ در فیلم "سربازان کوچک" که اکشنی برای کودکان است بازی کرد و پس از آن خود را برای مدتی بازنشسته نمود. بازگشت مجدد جورج کندی به عرصهٔ بازیگری در ۲۰۰۳ و با بازی در سریال
کندی به عرصهٔ بازیگری در ۲۰۰۳ و با بازی در سریال تلویزیونی "جوان و ناآرام" رقم خورد و از آن زمان در فیلم‌ها و مجموعه‌های مختلفی همچون "شیطان در نیمه شب می‌آید" (۲۰۰۴)، "سه مرد بد" (۲۰۰۵)، "شن‌های فراموشی" (۲۰۰۷)، "مردی که بازگشت" (۲۰۰۸)و "واگن پارتی دیوانه دیوانه" (۲۰۰۹) که هجویه‌ای است بر فیلم‌های وسترن بازی کرد. او همچنین دارای ستاره‌ای در پیاده‌روی مشاهیر واقع در شماره ۶۳۵۲ بلوار هالیوود است.
عبدالله توکل (۱۳۰۳ – ۲۵ شهریور ۱۳۷۸) مترجم اهل ایران بود. فعالیت. در سال ۱۳۰۳ در کوچه علیه اردبیل به دنیا آمد که بعدها با ورود به عرصه ادبیات به همراه دو دوست خود رضا سیدحسینی و محمد قاضی به سه تفنگدار نهضت ترجمه ایران شهرت یافتند. شهرتی که تا به امروز قوام داشته و در نسل‌های بعد نیز الگوهای کارکردی این مترجم در میان جوان‌ترها به عنوان مکتبی علمی قلمداد می‌شود. عبدالله توکل در خانواده‌ای تجارت پیشه در اردبیل متولد شد. تا ششم ابتدایی را در مدرسه‌های صداقت و هدایت و دوره اول متوسطه را در دبیرستان هدایت اردبیل
و دوره اول متوسطه را در دبیرستان هدایت اردبیل گذراند. بعد از اتمام تحصیلات در دبیرستان صفوی موفق به کسب دیپلم کلاس پنجم علمی شد. در ادامه ششم ادبی را در دبیرستان دارالفنون تهران سپری کرد. تحصیلات دانشگاهی خود را ابتدا در دانشکده حقوق آغاز کرد، اما آن را نیمه کاره رها کرد و برای تحصیل زبان به دانشکده ادبیات رفت. مدتی نیز در دانشگاه واشینگتن درس انگلیسی و روش تدریس زبان خواند. پس از بازگشت به ایران، بیش از پیش به ترجمهٔ آثار ادبی پرداخت. در سال‌های ۱۳۳۶–۱۳۵۹ برنامه ادبیات جهان را در رایو به اجرا درآورد. در
برنامه ادبیات جهان را در رایو به اجرا درآورد. در سالهای پایانی عمر تلاش کرد تا حد ممکن در ترجمه‌های قبلی خود بازنگری کند. توکل در ۲۵ شهریور ۱۳۷۸ در زادگاهش بر اثر سکتهٔ قلبی درگذشت. آثار. فهرست زیر حاوی ۴۴ عنوان از کتاب‌هایی است که عبدالله توکل در طول بیش از ۵۰ سال ترجمه کرده‌است.
استان ایوانوف (به روسی: Ива́новская о́бласть، تلفظ: "ایوانووْسکایا اُبْلاست") یکی از واحدهای فدرالی کشور روسیه است. جمعیت این استان ۱٬۱۴۸٬۳۲۹ نفر و مساحت آن ۲۱٬۸۰۰ کیلومتر مربع است. سه شهر اصلی این استان، ایوانوفو (مرکز استان)، کینِشْما و شویا نام دارند. رودخانه ولگا از بخش شمالی استان می‌گذرد و مرکز اصلی گردشگری این استان منطقه پلیوس است. پیشینه. استان صنعتی ایوانوف (Ива́новская Промы́шленная о́бласть) که در ۱۴ ژانویه ۱۹۲۹ تأسیس شده‌بود در تاریخ ۱۱ مارس ۱۹۳۶ به دو استان به نام‌های استان ایوانوف و استان
۱۹۳۶ به دو استان به نام‌های استان ایوانوف و استان یاروسلاول تقسیم شد.
اسفندیار منفردزاده (زادهٔ ۲۴ اسفند ۱۳۱۹ در تهران) موسیقی‌دان، آهنگ‌ساز و تنظیم‌کنندهٔ ایرانی است. سرگذشت. منفردزاده از سال ۱۳۳۵ آهنگسازی را در «رادیو ایران» آغاز کرد و تا هشت‌سال بعد ادامه داد. قبل از آن مدت کوتاهی در «رادیو نیرو هوایی» و تئاترهای لاله‌زار عود می‌زد. او هم‌زمان با تنظیم اپرای "تخت جمشید" (۱۳۴۶) و "فتح بابل" (۱۳۴۷) آهنگ فیلم‌های "هنگامه" (۱۳۴۷) و "جهنم سفید" (۱۳۴۷) هر دو به کارگردانی ساموئل خاچیکیان، را ساخت. آهنگ دو ترانه برای صدای کورس سرهنگ‌زاده در فیلم حسن کچل (علی حاتمی، ۱۳۴۹) نیز از
در فیلم حسن کچل (علی حاتمی، ۱۳۴۹) نیز از ساخته‌های اوست. دوران همکاری وی با مسعود کیمیایی و امیر نادری و بهرام بیضایی درخشان‌ترین دوران کاری وی به عنوان سازندهٔ موسیقی فیلم است. او در این دوران آهنگ‌سازی فیلم‌هایی چون "عمو سیبیلو"، "گوزن‌ها"، "تنگنا"، "داش آکل"، "خداحافظ رفیق"، "رضا موتوری" و "قیصر" را به عهده داشت که مشهورترین اثرش موسیقی فیلم "قیصر" می‌باشد. او همچنین برای موسیقی متن دو فیلم "قیصر" و "رضا موتوری" برنده جایزه از جشنواره فیلم سپاس شد. اکثر کارهای او با صدای فرهاد و گوگوش اجرا شده‌اند.
کارهای او با صدای فرهاد و گوگوش اجرا شده‌اند. منفردزاده از کودکی با مسعود کیمیایی دوست بوده است. او که تحصیلاتش را در رشتهٔ موسیقی در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران نیمه‌تمام گذاشت، در دانشگاه موسیقی وین نیز نتوانست این رشته را به پایان برساند. او در سال ۱۳۴۶ در زمینهٔ اپراهای تخت‌جمشید نیز فعالیت داشت. در سال ۱۳۴۴ نیز همراه با علی‌اکبر صدیف، رضا ناروند، پرویز اتابکی و گروهی دیگر از هنرمندان، در اجرای اپرای فتح بابل در تالار فردوسی دانشکده ادبیات دانشگاه تهران همکاری داشت. بهاران خجسته باد. به پیشنهاد
تهران همکاری داشت. بهاران خجسته باد. به پیشنهاد پدرام اکبری، تصمیم به اجرای سرود بهاران خجسته باد که در بین زندانیان سیاسی معروف شده بود می‌گیرند. وظیفه ضبط این سرود به اسفندیار منفردزاده، که خود نیز در رابطه با پروندهٔ خسرو گلسرخی (و سوابق چپی) توسط ساواک دستگیر و مدتی زندانی بود، سپرده شد و از آن جا که پدرام و دوستانش هیچ ملودی مربوطی را به یاد نداشتند و تکرار ملودی آهنگ‌های معروف بود، او خود به ساختن ملودی پرداخت و به دلیل تعطیل ارکسترها و خانه‌نشین شدن نوازندگان، خود به تنهایی تمام سازها را ابتدا تک تک
خود به تنهایی تمام سازها را ابتدا تک تک نواخت و بعد همه را با هم ترکیب کرد. سرانجام، هنگامی که مراسم یادبود و بزرگداشت «کرامت» و «خسرو» در حال برگزار شدن بود، نوار ضبط و آماده شده «بهاران خجسته باد» را مستقیماً از استودیو به سالن برگزاری مراسم آوردند و در آنجا برای نخستین بار این سرود پخش شد. منفردزاده خود دربارهٔ سابقه اجرای این سرود بعدها چنین می‌گوید: «... سرود بهاران خجسته‌باد با شتاب و با سازهایی در حد اسباب بازی و با وسایل ضبط زیر متوسط - یعنی بسیار ابتدائی امروز - دز سال انقلاب و با صداهایی کاملاً
ابتدائی امروز - دز سال انقلاب و با صداهایی کاملاً غیر حرفه‌ای در منزل و نه در استودیو، ضبط شده است… اگر سرود بهاران خجسته‌باد بدون کمک امتیازات ویژه با چنین اقبالی ماندگار می‌شود، در واقع عشق و ایثار انسانی بزرگ یعنی کرامت دانشیان، نیروی پرتوان ماندگاری آن بوده است، نه موسیقی و اجرای ابتدایی آن‌هم با صدای غیرحرفه‌ای من. . .» ترانهٔ جمعه. در سابقه و تاریخچهٔ ترانهٔ «جمعه»، باید از فیلم «خداحافظ رفیق» ساختهٔ «امیر نادری» گفت و این واقعیت که: کنجکاوی برای شنیدن آن موسیقی و ترانهٔ متن و شعر و صدا، تنها عاملی
آن موسیقی و ترانهٔ متن و شعر و صدا، تنها عاملی بود که می‌توانست سینماروهای آن‌روزگار را به دیدن این فیلم جذب کند. فیلمی که از اولین فیلم‌های نامتعارف سینمای ایران بود با بازی هنرپیشه‌هایی ناشناخته و نه چندان معروف. «شهیار قنبری» در مجموعه‌ای از ترانه‌سروده‌های او که با نام «دریا در من» منتشر شده، در پانویس این شعر می‌نویسد: «در یک عصر جمعه، ترانهٔ جمعه را در خانهٔ اسفندیار نوشتم. روبروی سازمان سینما پیام. بلوار الیزابت دوم (نوشتم). (سپس آن را با موسیقی اسفندیار) ترانه را به امیر نادری و فیلم خداحافظ
اسفندیار) ترانه را به امیر نادری و فیلم خداحافظ رفیق‌اش، دوستانه پیشکش کردیم. روی جلد صفحهٔ چهل و پنج دور، سه تصویر سپید و سیاه از جوانی‌ی ما (عکس از امیر نادری). پشت جلد. دستانی چروکیده. پیر. سیاه. گرسنه. پای این تصویر نوشتم: ـ نازنین، هدیه‌ای به تو که هر روزت، جمعه است. ترانهٔ آمنه، با صدای آغاسی، هم‌زمان منتشر شد. می‌گفتند: جمعه بیش از آمنه گل کرده است! جمعه، پیروزی ترانهٔ نوین بود.» منفردزاده در همدلی‌ای که با جریان سینمای متفاوت و معترض داشت و از بابت قولی که داده بود ملودی و ریتم آهنگ و ترانه را
قولی که داده بود ملودی و ریتم آهنگ و ترانه را می‌سازد اما از آنجا که خود درگیر تعهدات دیگری است که باید به موقع آماده کند از محمد اوشال از آهنگ‌سازان مطرح آن سال‌ها می‌خواهد اجرای این‌کار را تقبل کند و امیر نادری را با او آشنا می‌کند. محمد اوشال، در جواب به این درخواست همکار خود، آن را تنظیم و اجرا می‌کند. آنچه که ضبط می‌کند بیشتر با سازهای بادی اجرا شده است. روی همین ریتم و ملودی که فضا و ضرباهنگی نظامی دارد، فرهاد سرودهٔ شهیار قنبری را می‌خواند. حاصل آن هر چه هست اما به دل امیر نادری خوش نمی‌نشیند. پس با
چه هست اما به دل امیر نادری خوش نمی‌نشیند. پس با نارضائی از کار اوشال به خود اسفندیار منفردزاده بازمی‌گردد و با این انتظار که خود او کار را تمام و به قولی که داده است عمل کند. این رفت‌وآمدها با به پایان رسیدن صداگذاری و دوبلهٔ فیلم بیشتر و بی‌پولی پروژه، فشرده‌تر و سخت‌تر می‌شود. تا آن که شبی از روزی که دیگر خلق همه از این به تأخیر و تعویق افتادن‌ها تنگ شده و کار دارد به رنجیدگی خاطر و آزردگی دل می‌کشد، «منفردزاده» با قرار قبلی و با کمک «شهبال» سر راه به رستورانی که «فرهاد» شب‌ها در آنجا می‌خواند می‌رود.
که «فرهاد» شب‌ها در آنجا می‌خواند می‌رود. ساعتی به انتظار تمام شدن نوبت خواندن فرهاد می‌نشیند و ساعت سه بامداد او را به همراه «شهبال شب‌پره» یکی از اعضای گروه «بلک‌کتز» که آن زمان «فرهاد» خوانندهٔ آن گروه است، برمی‌دارد و از «رستوران کوچینی» در حوالی «بلوار الیزابت» می‌رانند تا برسند به «استودیو طنین» در خیابان «ثریا» کوچهٔ «رامسر». آن‌موقع از شب، استودیو آماده است. «گرجی» صدابردار و «محمد اوشال» با قرار قبلی آنجا هستند؛ «ناصر غواص» از جوانان علاقه‌مندی که معمولاً همان دور و برها هستند هم دم دست است.
که معمولاً همان دور و برها هستند هم دم دست است. دیروقت است و چیزی به پگاه نمانده، قبل از اینکه «فرهاد» از پا در بیاید و به خواب بیفتد باید کار را تمام کرد. پس «شهبال شب‌پره» پشت درام می‌نشیند و «محمد اوشال» روی کلیدهای پیانو خم می‌شود و گیتار هم که دست خود «فرهاد» است و «اسفندیار منفردزاده» کنترباس را به‌دست می‌گیرد. «شهرام غواص» را صدا می‌زنند که بیاید و «سوت» را بزند. می‌آید. می‌زند و «فرهاد» می‌خواند. کل کار و اجرا در یک برداشت ـ بدون تکرار دوباره ـ ضبط و تمام می‌شود. ساعتی بعد که پگاه سر می‌زند، ترانهٔ
تمام می‌شود. ساعتی بعد که پگاه سر می‌زند، ترانهٔ «جمعه» متولد شده است. «جمعه» با صدای «فرهاد»، بی‌هیچ چشم‌داشت مادی، و صرفاً در جهت حمایت از «امیر نادری»، و فیلم «خداحافظ رفیق»، به او هدیه می‌شود. این ترانه کمی بعدتر با صدای «گوگوش» هم اجرا شد و به بازار آمد؛ ولی اجرای «جمعه» با صدای فرهاد که تلخ می‌خواند بیشتر مورد قبول افتاد و ماندگار شد. او با صدای خود، این ترانه را به یاد و خاطرهٔ نسل و زمانهٔ ما پیوند زد. هفت سال بعد از انتشار این ترانه، بار دیگر جمعه‌ای دیگر در تاریخ مبارزات مردمی ایران، رخت عزا تن
دیگر در تاریخ مبارزات مردمی ایران، رخت عزا تن می‌کند و سیاه‌پوش می‌شود. جمعه‌ای که هفدهم شهریور ماه سال پنجاه و هفت است. هنوز روزی از وقوع این کشتار نگذشته که نسخهٔ دوم ترانهٔ «جمعه» در تنظیم و اجرایی تازه، با ریتمی متفاوت و کوبنده به بازار می‌آید. «اسفندیار منفردزاده»، در اجرای صدای چکش‌واری که در شروع نمونهٔ بازخوانی شدهٔ این ترانه می‌شنویم؛ از کوبش ضربه‌های برهم دو پاره سنگ، و در ادامه از صدای «اسفندیار قره‌باغی»، خوانندهٔ سرود مشهور «ای ایران»، برای بخش کورال و همسرایی بهره گرفته بود و «فرهاد» که
بخش کورال و همسرایی بهره گرفته بود و «فرهاد» که این‌بار آن را با حس و حالی متفاوت از اجرای اول می‌خواند. این اجرای تازه با نام «جمعه برای جمعه»، در همدلی با واقعهٔ جمعهٔ سیاه ۱۷ شهریور منتشر شد و بعد از واقعهٔ «سیاهکل» پیوندی همیشه با آن رویداد تاریخی نیز دارد. بعد از انقلاب. منفردزاده بعد از انقلاب ترانه‌هایی برای ابی و داریوش آهنگسازی کرد. موسیقی فیلم "تابوی ایرانی" را نوشت و هم‌اکنون ساکن کشور سوئد است.
آلفرد بستر (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۱۳ - درگذشته ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۷)، نویسندهٔ علمی تخیلی، نمایشنامه‌نویس رادیو و تلویزیون، ویراستار نشریات، نویسندهٔ کمیک استریپ و داستان‌های کمدی بود. او در تمامی زمینه‌های فوق موفق بود، با این حال بیشتر به عنوان یک نویسندهٔ علمی تخیلی و اولین برندهٔ جایزه هوگو در سال ۱۹۵۳ (برای رمان مرد ویران‌شده) شناخته شده‌است. زندگی‌نامه. آلفرد بستر متولد منهتن، نیویورک در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۱۳ است. پدر او جیمز، کفاش و اولین نسل از آمریکایی‌های اصالتاً اطریشی بود. مادر آلفرد، بِل؛ متولد روسیه بود و
اطریشی بود. مادر آلفرد، بِل؛ متولد روسیه بود و تا قبل از ورود به آمریکا در نوجوانی به زبان ییدیش (زبان عبری رایج میان کلیمیان روسیه و لهستان و آلمان و غیره- مخلوطی از آلمانی و عبری) صحبت می‌کرد. آلفرد دومین و آخرین فرزند و تنها پسر جیمز و بل بود. (فرزند اول ایشان، ریتا، در سال ۱۹۰۸ متولد شده بود) با اینکه مادرش یهودی بود اما در آمریکا دانشمندی مسیحی شد؛ اما آلفرد بدون اعتقادات مذهبی رشد یافت.
ماهیچه‌های صاف شامل ماهیچه‌های خودکار دیواره رگ‌ها و دستگاه گوارش می‌شود و حدود ۱۰٪ از بدن را تشکیل می‌دهند. فیبرهای ماهیچه صاف بیشتر ۲ تا ۵ میکرومتر قطر داشته و تنها ۲۰ تا ۵۰۰ میکرومتر درازا دارد در حالی که فیبرهای ماهیچه‌های اسکلتی قطری تا ۲۰ برابر آن‌ها داشته و درازایشان تا چندین هزار برابر می‌رسد. بسیاری از اصول انقباضی دربارهٔ ماهیچه صاف و ماهیچه اسکلتی یکسان است. ماهیچه صاف شبکه آندوپلاسمی صاف با گستردگی کمتری نسبت به سایر ماهیچه‌ها دارد. اما، «نیروهای جاذبه‌ای میان فیلامان‌های میوزین و اکتین که در
جاذبه‌ای میان فیلامان‌های میوزین و اکتین که در ماهیچه صاف کاملاً متفاوت است». این ماهیچه‌ها شکل دوکی دارند و غیرارادی عمل می‌کنند. سلول‌های بافت ماهیچه‌های صاف بدون انشعاب هستند و یک هسته دارند.ماهیچه های صاف رنگی سفید _صورتی دارند. این نوع ماهیچه به‌طور آهسته منقبض می‌شود ولی انقباض خود را مدت بیشتری نگاه می‌دارد. ماهیچه‌های صاف در انسان فقط در بخش‌های داخلی بدن دیده می‌شوند؛ به جز کیسه بیضه در مردان. گونه‌های ماهیچه صاف. ماهیچه‌های صاف هر اندام با ماهیچه صاف بیشتر اندام‌های از چندین نظر تفاوت مشخص دارد.
صاف بیشتر اندام‌های از چندین نظر تفاوت مشخص دارد. ابعاد فیزیکی، سازمان بندی به گونه دسته‌ها یا صفحه‌ها، پاسخ به گونه‌های گوناگون تحریک‌ها مشخصات حس‌گیری و دیگر با این وجود به خاطر سادگی، ماهیچه‌های صاف را به گونه کلی به دو دسته بزرگ می‌توان بخش کرد. ماهیچه صاف چندواحدی. اینگونه ماهیچه صاف از فیبرهای ماهیچه‌ای صاف مجزا پایه‌ریزی شده‌است. هر فیبر گونه کاملاً مستقل از فیبرهای دیگر عمل می‌کند و بیشتر مانند فیبرهای ماهیچه‌ای اسکلتی از یک انتهای عصبی واحد عصب‌گیری می‌کند. افزون بر آن سطوح بیگانه این فیبرها مانند
می‌کند. افزون بر آن سطوح بیگانه این فیبرها مانند فیبرهای ماهیچه‌های اسکلتی از یک لایهٔ نازک ماده همانند غشا یا مخلوطی از فیبریل‌های کلاژن و گلیکوپروتئین پوشیده می‌شوند که به عایق‌بندی فیبرهای جداگانه از یکدیگر کمک می‌کند. مهم‌ترین ویژگی فیبرهای ماهیچه صاف چند واحدی آن است که هر فیبر می‌تواند به گونه مستقل از فیبرهای دیگر منقبض شود و مهار آن‌ها نیز به گونه بزرگ بدست سیگنال‌های عصبی به انجام می‌رسد. این موضوع برعکس ماهیچه تک واحدی است که در آن مهار بر دوش محرک‌های غیر عصبی است. یک ویژگی اضافی آن این است این
غیر عصبی است. یک ویژگی اضافی آن این است این ماهیچه‌ها گاهی انقباض‌های خود به خودی نشان می‌دهند. برخی از نمونه‌های ماهیچه صاف چند واحدی که در بدن یافت می‌شوند بر این پایه‌اند فیبرهای ماهیچه‌ای صاف ماهیچه مژگانی چشم، عنبیه چشم، پلک سوم که چشم را در برخی از جانوران پست می‌پوشاند و ماهیچه‌ها راست‌کننده که مایه سیخ شدن موها بر اثر تحریک عصبی سمپاتیک می‌شوند. ماهیچه صاف تک واحدی. واژه تک واحدی گمراه‌کننده‌است زیرا به معنی فیبرهای ماهیچه‌ای واحد نیست بلکه به معنی توده کلی از صدها یا میلیون‌ها فیبر ماهیچه‌ای است