payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و اف-۳۵ به‌کار رفته‌اند، مدل PW-229-EEP دارای متریال نوین، ترفندهای خنکسازی موتور، ارودینامیک کمپرسور، و سامانه‌های کنترل الکترونیکی است. تحویل موتور ۲۲۹EEP از سال ۲۰۰۹ میلادی آغاز شده‌است و همچنان برترین موتور برای اف-۱۶ محسوب می‌شود. سرواژهٔ EEP از عبارت Engine Enhancement Package به معنی «پکیج تقویت موتور» برگرفته شده‌است.
بَرَک نوعی پارچهٔ نرم و چسبان و ضخیم است که در خراسان از پشم شتر یا کرک بز با دست می‌بافند و از آن جامهٔ زمستانی می‌دوزند. برک از لطافت و استحکام خاصی برخوردار است و از آن عمدتاً برای تهیه و دوخت کت مردانه استفاده می‌کنند. گرمای پارچه‌های بسیار ضخیم و نرم برک، دردهای عضلانی را کاهش می‌دهد و برای دردهای مفاصل نیز التیام‌بخش است. برک به‌طور معمول خودرنگ بوده و در رنگ‌ها قهوه‌ای، سیاه، سفیده، شیری و شکری و خاکستری تولید می‌شود. در قدیم، بیشتر درویشان بودند که از برک قبا و کلاه می‌ساختند و بعدها با بهبود کیفیت
برک قبا و کلاه می‌ساختند و بعدها با بهبود کیفیت آن، پادشاهان و فرمانروایان نیز قبا و جبه جنس برک به‌تن می‌کردند. منطقهٔ تولید. روستای برک؛ نهبندان، بجستان، گناباد، فردوس، بشرویه در خراسان از نواحی اصلی تولید پارچهٔ برک هستند. تیمور لنگ در سرگذشتی که به قلم خود نوشته‌است دربارهٔ شهر بشرویه خراسان و پاچه برک می‌نویسد: ناظم‌الاطبا می‌نویسد: برک پارچه‌ای از کرک گوسفند و بسیار نفیس و اعلا است که از آن جبه و سرداری دوزند، و برک بخرز و کرمان بر سایر اقسام آن ترجیح دارد. ادوارد پولاک در سفرنامه خود نوشته‌است:
دارد. ادوارد پولاک در سفرنامه خود نوشته‌است: تهیه. برای تهیه این پارچه، کرک بز را پس از کمان زدن و نوار کردن با چرخ می‌ریسند و آن را تبدیل به نخ می‌کند و در دستگاه تن‌بافی آن را به پارچه برک تبدیل می‌کند. پارچه درشت برک را برای مدتی در مغز گوسفند و آب ولرم می‌گذارند و با گز روی آن می‌کشند و با استخوان به آن می‌زند، موهای اضافه از آن خارج می‌شود و آن‌گاه پارچه‌ای نرم و گرم، به‌دست می‌آید. شمشیرک. شمشیرک در قدیم نام یک نوع از پارچه برک بوده‌است. برک در کل پارچه‌ای است که بسیار ارزان به‌نظر می‌رسد و دو نوع از
است که بسیار ارزان به‌نظر می‌رسد و دو نوع از آن وجود دارد؛ به نوع اعلای آن شمشیرک می‌گویند و نوع زبرتر آن را برک می‌نامند.
جامعه اسلامی مهندسین (ISE) یک حزب اصولگرا از زیر مجموعه‌های جبهه پیروان خط امام و رهبری است. دبیرکل این حزب محمدرضا باهنر و قائم‌مقام دبیرکل آن علیرضا خجسته پور است. محمود احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور سابقِ ایران از اعضای این گروه بود. یک سازمان سیاسی اصلی مهندسین در ایران است. این حزب که قبلاً یکی از احزاب همسو با انجمن روحانیت مبارز بود، به حزب ائتلاف اسلامی نزدیک است که بیشتر تصمیمات آنها را دنبال می‌کنند. آیا این یک حزب مستقل و قدرتمند است جای سؤال دارد. این انجمن در پایان جنگ ایران و عراق (۱۹۸۸) با هدف ارتقا
در پایان جنگ ایران و عراق (۱۹۸۸) با هدف ارتقا دانش اسلامی، سیاسی، علمی و فنی مردم مسلمان ایران، دفاع از آزادی‌های بزرگ مانند آزادی بیان و اجتماعات، و همچنین تشکیل شد. به عنوان ادامه کارزار علیه عوامل فرهنگی خارجی اعم از ماتریالیسم شرقی یا غربی. اعضای شورای مرکزی. اعضای اصلی. هیئت اجرایی:
پادشاهی بالهه () (۶۹۸–۹۲۶ م.) یک پادشاهی کره‌ای و جانشین رسمی امپراتوری گوگوریو بود که پس از سرنگونی گوگوریو به دست نیروهای متحد تانگ و شیلا توسط ژنرالی از امپراتوری گوگوریو به نام ته جویونگ بنیان نهاد. پادشاهی بالهه در دوره دولت‌های شمالی و جنوبی کره در کنار شیلای متحد برقرار بود. تأسیس. پس از سقوط گوگوریو در سال ۶۶۸ میلادی، نیروهای بازمانده از این کشور و قبایل مالگال (از مردمان بومی منچوری که از زمان پادشاه گوانگتوی بزرگ تحت تسلط گوگوریو درآمدند) به صورت پراکنده در سرزمین‌های شمالی شبه جزیره و منچوری حضور
در سرزمین‌های شمالی شبه جزیره و منچوری حضور داشتند؛ تا اینکه ته جویونگ و پدرش و فرماندهان سابق گوگوریو دست به مبارزه‌ای تمام عیار زدند؛ ته‌جویونگ درسال ۶۹۵ میلادی توانست با ارتشی بزرگ قلعه‌های سابق گوگوریو یعنی شین و یودونگ و پگام و آنسی را بازپس بگیرد؛ ولی چون منطقه آسیب‌پذیر بود و تهاجم به آن توسط خیتان و تانگ به سهولت قابل انجام بود و نقاط ضعف این مناطق را می‌دانستند با مردم قلعه‌ها و صدهاهزارنفر دیگر به طرف مناطق صعب العبور و کوهستانی دونگمو (محل سکونت گوگوریویی‌های آواره شده) در نزدیکی دریای ژاپن و
گوگوریویی‌های آواره شده) در نزدیکی دریای ژاپن و شرقی‌ترین منطقه در مرز کره با روسیه امروزی حرکت کردند. در این هنگام تانگ چین یک ارتش بزرگ (چند صد هزار نفری) را به طرف آن‌ها که مشغول عبور بودند به رهبری «ژنرال شو رنگویی (Xue Ringui)» فرستاد. بین آن‌ها چندین جنگ بزرگ درگرفت که در نهایت از ارتش گوگوریو فقط ۵۰۰۰ نفر باقی‌ماند. آن‌ها دریک دره حدود یک روز شجاعانه جنگیدند و تمامی چینیان را سلاخی کردند. در طی این جنگ برادر و پدر جویونگ (ژنرال ته جونگ سانگ) و فرمانده ارتش چین کشته شدند. بعد از این پیروزی ته جویونگ
ارتش چین کشته شدند. بعد از این پیروزی ته جویونگ کشور جدیدش را برپا کرد و درنهایت گوگوریو پس از کمتر از سی سال از سقوطش احیا گردید. با وجود اینکه ته‌جویونگ به همراه پدرش و بازمانده‌های گوگوریو قوایی مردمی و نظامی برای احیای گوگوریو تشکیل داد. احیای گوگوریو ابتدا توسط ژنرال گوموجام و به ناچاری با کمک شیلا قرار بود انجام گردد که پس از جنگ شیلا-تانگ آنان دچار نزاع گشته و ژنرال گوموجام و همراهانش توسط شیلا کشته شدند و جنبش از بین رفت تا اینکه ته جویونگ و پدرش که یکی از فرماندهان استحکامات سابق گوگوریو بودند به
یکی از فرماندهان استحکامات سابق گوگوریو بودند به جنگ غیرمستقیم و مبارزه پارتیزانی روی آوردند؛ آنان بعدها برای مبارزه با امپراتوری تانگ با نیروهای خیتان و همچنین خاقانات گوگ‌ترک متحد شدند و پس از سال‌ها جنگ و مبارزه در منطقه و بیرون راندن اشغالگران چینی تانگ، بالهه توسط ته جویونگ در سال ۶۹۸ میلادی تأسیس شد. ته جویونگ توانست با کمک بازماندگان گوگوریو کشور جدید را که جانشین گوگوریو بود، به وجود آورد. نام. بر سر پیدایش و علت و ریشه و معنی بالهه اختلافات زیادی بین مورخان وجود دارد؛ شاید بهترین استنباط این باشد
مورخان وجود دارد؛ شاید بهترین استنباط این باشد که هنگام تأسیس کشور و در اوایل حکمرانیِ ته جویونگ اهمیتی به اسم داده نمی‌شده یا بر خود صحیح نمی‌دانسته‌اند اسم دیگری به جای گوگوریو انتخاب کنند یا اینکه خودرا همان گوگوریو می‌خواندند (تمامی موارد مذکور مورداختلاف است) تا اینکه در سال ۷۱۳ با نامهٔ توهین آمیز امپراتور ژوان زونگ که بالهه را از خراج گذاران تانگ و نام آن را «پادشاهی جین» عنوان کرده بود، ته جویونگ آماده جنگ شد و کشور جدید را "بالهه" نامید. چینی‌های تانگ این سرزمین را پیش از پیدایش با نام «موهه»
تانگ این سرزمین را پیش از پیدایش با نام «موهه» می‌شناختند (کره‌ای‌ها مالگال)؛ احتمالاً پس از فروکش کردن خصومت‌ها و به رسمیت شناخته شدن بالهه توسط تانگ آن را با نام «بوهای» شناخته‌اند که می‌تواند نوع دیگری از واژه موهه در ادبیات رسمی چینیِ کهن باشد. معنی و ریشه لغوی بالهه هم احتمال می‌رود دو معنی داشته باشد اولی «بال» بمعنای بزرگ و «هه» بعمنای دریا و همچنین بمعنای «سرزمین وافر» (چیزی که مورخان چین نیز به آن نسبت داده‌اند یعنی سرزمینِ کامیابِ شرق)؛ احتمال قوی این است که همان نام دریای ژاپن نزد مردم آن سرزمین
این است که همان نام دریای ژاپن نزد مردم آن سرزمین بوده است چرا که پایتخت آنان نیز در نزدیکی این دریاست. فرهنگ. منطبق با تقریباً عمدهٔ شرق آسیا بالهه نیز از اکثریت بودیسم مستثنی نبود؛ این مذهب از زمان گوگوریو وارد این منطقه شده بود و مندرجاً مکتبِ غالب بر مردمِ آن شد؛ لازم است ذکر شود که رفته رفته نفوذ آن بیشتر شد و در دوران حاکمیت گوریو به اوج رسید. معابد متعددی طی دهه‌های اخیر توسط باستان‌شناسانِ چینی، روس و دو کره یافت شده و اطلاعات ارزشمندی از بودیسم در این سرزمین به‌دست آورده‌اند-گفته می‌شود که خاندان
این سرزمین به‌دست آورده‌اند-گفته می‌شود که خاندان سلطنتی بالهه بر ساخت معابد و توسعه این مکتب نهایت اهتمام را داشته‌اند و یکی از علل آن می‌تواند همان مسئله حفظ فرهنگ گوگوریو باشد جدا از مسائل حاکمیتی، اعتقادی و غیره؛ همچنین تأثیر این مکتب تنها در قالب دین و این قبیل نبود بلکه بر تمامی عرصه‌ها اعم از معماری، هنر، آیین و رسوم و… صادق بود. البته تنها بودیسم در این سرزمین حاکم نبود بلکه تائوئیسم و شمن‌باوری نیز در بخش‌هایی از کشور رایج بودند؛ مکتب تائو نیز از زمان گوگوریو وارد شده بود اما از همان اول با نهایت
گوگوریو وارد شده بود اما از همان اول با نهایت جنجال چرا که با ترغیب لی تایزونگ نخستین امپراتور تانگ و در دوران تبعیت موقت یئونگ نیو (پادشاه یکی به آخر ماندهٔ گوگوریو) وارد شد اما هرگز گسترهٔ چندانی جز در اقلیت تاجر یا چینی و اقلیت‌های بینابینی نیافت. بخشی از مردم در نقاط دورافتاده که سبک زندگی تقریباً صحرا نشینی داشتند اما شمن باور بودند که با نوع مرسوم آن نزد مغولان و سایر نقاط متفاوت بود و این رسوم دوام خودرا یافت و حتی توانست در زندگی مردم کره طی دهه‌ها و قرن‌های متمادی دوام یابد. اقتصاد. اقتصاد بالهه
و قرن‌های متمادی دوام یابد. اقتصاد. اقتصاد بالهه شامل اجزای مختلفی از قبیل کشاورزی، نساجی، صیادی و صنعتگری می‌شد. در کشاورزی آنان با بهره‌مندی از حاصلخیزی منچوری محصولاتی اعم از گندم، برنج، حبوبات و سبزیجات و ارزن می‌کاشتند و به‌علاوه تأمین نیاز خود آن را به همسایگان مناطق سردسیر و فاقد کشاورزیِ مناسب صادر می‌کرد. این کشور در انتهای جاده ابریشم بود و این جاده در شیلا تمام می‌شد و از بندرها آن نهایتاً بین کره و ژاپن و چین تجارت صورت می‌گرفت. در مناطق ساحلی مردم به صید مشغول می‌شدند-منسوجات بالهه به ویژه خز
به صید مشغول می‌شدند-منسوجات بالهه به ویژه خز مرغوب آن به ژاپن صادر می‌شد و اشراف و تجار این کشور که در ژاپن به آنان «بوکایشی» گفته می‌شد بارها به این کشور سفر نموده و در قبال این کالای ارزشمند به‌ویژه در زمستانهای سرد از آنان فلزیجات ارزشمند و غالباً سبک می‌آوردند. باوجود سختی‌ها و تحریم از شمال و جنوب توسط تانگ و شیلا، بالهه توانسته بود آهنگران گوگوریوی سابق را حفظ کند و از علم ارزشمند آنان بهره گیرد و بعد از تانگ جایگاه کشور پیشین خودرا در صنع فلز حفظ کرده باشد. وسیله مبادلات اقتصادی آنان سکه‌های مسی
کرده باشد. وسیله مبادلات اقتصادی آنان سکه‌های مسی مضروب در پایتخت بود همچنین بخشی از درآمد دولت شامل مالیات و تعرفه از تجار و مردم می‌شد. آنان پس از بیش از یک قرن در قرن نهم میلادی به اوج قدرت رسیدند و با پایه اقتصادیِ خوب خود یک نیروی نظامی خوب تشکیل دادند و می‌توانستند ارتشی چند قومی و چند تشکلی را مدیریت نموده و وارد پیکارهای متعدد با شیلا و تانگ و در آینده خیتان بکنند. نکته‌ای دیگر اینکه برخلاف سایر امپراتوریها که هنگام تأسیس درگیر توسعه و ساخت و ساز برای سکونت مردم خود می‌شدند بالهه چندان درگیر این
برای سکونت مردم خود می‌شدند بالهه چندان درگیر این مسئله نبود چرا که بخشی از مردم چادرنشین و از قبایل به ویژه مالگال بودند که با شکار و دامداری و… امرار معاش می‌کردند و شهرها همان ساختار گوگوریوی سابق را حفظ کردند و بجز تعداد معدودی که شامل پایتخت می‌شد شهری نساختند. جامعه بالهه. مردم بیشتر پیرو ادیانی مانند بودا، کنفوسیوس و شمن باور بودند. در طول دوران بالهه پانزده نفر از خاندان سلطنتی ته بر کشور فرمان راندند. زبان درباری و رسمی کشور زبان گوگوریوی سابق بود به‌علاوه بخش غالب جامعه اما برخی ایالت‌های دیگر که
بخش غالب جامعه اما برخی ایالت‌های دیگر که از اقوام مالگال (موهه) بودند به زبان بومی خود تکلم می‌کردند؛ بالهه روابط تجاری خود را بسیار گسترش داد و حتی با ژاپن و خلفای عباسی نیز ارتباط برقرار کرد. بالهه زمانی که سرزمینش را گسترش داد به این فکر بود که از شیلا به علت دسیسه علیه گوگوریو و مشارکت در نابودی آن انتقام گیرد و با ارتشهایی بزرگ در زمان دومین امپراتور خود یعنی فرزند امپراتور ته جویونگ به جنوب حمله کرد اما شیلا مطابق معمول در زمان سه پادشاهی از تانگ درخواست کمک کرد و به ایجاد حصارهایی بزرگ دست زد و
درخواست کمک کرد و به ایجاد حصارهایی بزرگ دست زد و همزمان بالهه به علت خطرهای قبایل غربیِ خود دست از حمله کشید؛ به هرحال اما توانست اکثر سرزمین‌های گوگوریو را بازپس بگیرد و فرهنگ و زبان این کشور را در قلب مردم کره حفظ کند. از فرهنگ و رسوم و شرایط اجتماعی بالهه اطلاعات چندانی در دسترس نیست چرا که طی فجایع فوران آتشفشانی در پایتخت و سوزاندن کتابخانه‌ها توسط قبایل غربی (خیتان و لیائو) و همچنین دستبرد ژاپنی‌ها طی دوره اشغال منچوری در قرن بیستم و بردن تمامی آثار تاریخی به ژاپن و پس ندادن آنها پس از جنگ جهانی
تاریخی به ژاپن و پس ندادن آنها پس از جنگ جهانی دوم، آثار و اطلاعات مفید مربوط به این دوره از بین رفته است اما می‌توان استنباط کرد که شباهت‌های زیادی به گوگوریوی سابق داشته و کشوری با فرهنگ‌های متعدد چند قومی بوده است.
داود فِیرَحی ( ۲ آبان ۱۳۴۳ – ۲۱ آبان ۱۳۹۹) نظریه‌پرداز و پژوهشگر علوم سیاسی و اندیشه سیاسی اسلام بود. وی دارای دکترای علوم سیاسی از دانشگاه تهران و تحصیلات حوزوی تا سطح عالی بوده و استاد تمام گروه علوم سیاسی دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران بود. فیرحی استاد مدعو دانشگاه مفید در قم نیز بود. همچنین وی عضو شورای مرکزی مجمع مدرسین و محققین حوزه علمیه قم بوده و درس‌گفتارهایی در موسسه مطالعات سیاسی-اقتصادی "پرسش" برگزار کرد. تحصیلات. وی مقدمات دروس حوزوی را بین سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۵ در حوزهٔ علمیه ولی‌عصر
بین سال‌های ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۵ در حوزهٔ علمیه ولی‌عصر شهرستان زنجان گذراند. پس از آن مقاطع سطح و دروس خارج را از ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۰ در حوزهٔ علمیهٔ قم ادامه داد. از سال ۱۳۶۶ تا ۱۳۷۸ وی به تحصیل در مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترای علوم سیاسی در دانشگاه تهران پرداخت. گرایش دکترای وی اندیشهٔ سیاسی بود. رساله کارشناسی ارشد وی با عنوان «اندیشه سیاسی شیعه در دوره قاجاریه» بود که در آن به اندیشه سیاسی فقیهان مشهور شیعه دوره قاجار و مکاتب مهم فقهی-سیاسی ای که در دوره قاجاریه بسط یافته و در تحولاتی چون نهضت مشروطه و
قاجاریه بسط یافته و در تحولاتی چون نهضت مشروطه و انقلاب اسلامی تأثیرگذار بودند پرداخته است. رسالهٔ دکترای وی هم «دانش، قدرت و مشروعیت در اسلام» نام داشت که با الهام از روش‌شناسی فوکو و هرمنوتیک گادامر تنظیم شد. سوابق علمی. وی مؤلف ۱۰ کتاب و همچنین دارای حدود ۶۰ مقاله منتشره در مجلات و کنفرانس‌های علمی در حیطه اندیشه سیاسی اسلام است. همچنین راهنمایی رساله‌های متعددی در مقاطع کارشناسی ارشد و دکترا در حوزه اندیشه سیاسی اسلام را عهده‌دار بوده است. فیرحی از سال ۷۸ تا زمان درگذشت عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی
۷۸ تا زمان درگذشت عضو هیئت علمی گروه علوم سیاسی دانشگاه تهران با دارای درجه «استادی» بود. وی در مقطع دکترا تدریس دروس «اندیشه سیاسی در ایران معاصر» و «اندیشه سیاسی در اسلام معاصر»، در مقطع کارشناسی ارشد تدریس «فقه سیاسی» و «افکار سیاسی در ایران و اسلام»، «بنیاد گرائی و رادیکالیسم اسلامی معاصر» و در مقطع کارشناسی تدریس «نظام سیاسی و دولت در اسلام»، «تاریخ تحول دولت در جهان اسلام» و «مبانی اندیشه‌های سیاسی در اسلام» را عهده‌دار بود. درگذشت. فیرحی پس از ابتلا به بیماری کرونا، به بیمارستان و به بخش آی‌سی‌یو
به بیماری کرونا، به بیمارستان و به بخش آی‌سی‌یو منتقل شد و در تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۹۹ در بیمارستان لاله تهران درگذشت.
چوسان (هانگول: 조선, هانجا: 朝鮮, مک‌کیون–ریشاور: Chosŏn) یا جوسان، به‌طور رسمی: دولت بزرگ چوسان (هانگول: 대조선국, هانجا: 大朝鮮國) یک پادشاهی کره‌ای بود که در سال ۱۳۹۲ میلادی توسط ژنرال یی سونگ-گی در کره تشکیل شد. حکومت چوسان تا ۱۹۱۰ میلادی به حیات خود ادامه داد و در طی این مدت ۲۷ پادشاه از خاندان یی بر سرزمین‌ کره حکومت کردند. پایتخت این سلسله شهر هانیانگ، سئول امروزی بود. این پادشاهی پس از سرنگونی گوریو در شهری که امروزه کائسونگ است، تأسیس شد. در همان ابتدا، نام کره تغییر یافت و پایتخت به سئول امروزی منتقل شد.
کره تغییر یافت و پایتخت به سئول امروزی منتقل شد. مرزهای شمالی این پادشاهی از طریق مطیع کردن جورچن‌ها به مرزهای طبیعی در رودخانه‌های آمنوک و تومن گسترش یافت. در این دوره، نئوکنفوسیونیسم، دین رسمی کشور شد. همچنین در این دوره ژاپن تحت امر تویوتومی هیده‌یوشی در دو‌ تهاجم‌ به‌ کره شرکت کرد. ولی به دلیل کمک دودمان مینگ به کره، ژاپن در این حمله ناکام ماند. در این دوره، نفوذ دودمان مینگ در کره افزایش یافت به‌ طوری‌ که در قرن هفدهم میلادی، پادشاهان چوسان تنها رؤسای پوشالی بودند و قدرت اصلی در دست‌ چینی‌ها بود و کره
بودند و قدرت اصلی در دست‌ چینی‌ها بود و کره از دودمان مینگ تبعیت می‌کرد. در سال ۱۸۹۷ نام پادشاهی چوسان به امپراتوری کره تغییر یافت اما همچنان خاندان یی بر کره حکومت می‌کردند. در سال ۱۹۱۰، کره تحت استعمار؛ امپراتوری ژاپن درآمد و سلسله چوسان پس از ۵۱۸ سال از بین رفت. چوسان در طول مدت ۵۰۰ ساله‌اش استقرار آرمان‌ها و دکترین‌های کنفوسیوس را در جامعه کره تشویق کرد. نئوکنفوسیوسیسم به عنوان ایدئولوژی دولت جدید نصب شد و بر این اساس بودیسم‌ سست شد و گهگاه بودایی‌ها با آزار و شکنجه مواجه می‌شدند. چوسان حاکمیت مؤثر خود
آزار و شکنجه مواجه می‌شدند. چوسان حاکمیت مؤثر خود را بر شبه‌جزیره کره تحکیم کرد و اوج فرهنگ، تجارت، ادبیات و علم و فناوری کلاسیک کره را دید. در دهه ۱۵۹۰، پادشاهی به دلیل دو تهاجم‌ ناموفق‌ ژاپن در سال‌های ۱۵۹۲ و ۱۵۹۸ به شدت تضعیف شد. چندین دهه بعد، چوسان توسط جین پسین و سلسله‌ چینگ به ترتیب در ۱۶۲۷ و ۱۶۳۶‌ تا‌ ۱۶۳۷ مورد تهاجم قرار گرفت که منجر به سیاست انزواطلبی فزاینده‌ای شد که به همین دلیل این کشور در ادبیات غرب به عنوان «پادشاهی‌‌ منزوی» شناخته شد. پس از پایان این تهاجمات از منچوری، چوسان یک دوره نزدیک
پایان این تهاجمات از منچوری، چوسان یک دوره نزدیک به ۲۰۰ ساله صلح و رفاه، همراه با توسعه فرهنگی و فناوری را تجربه کرد. قدرتی که پادشاهی در طول انزوای خود به دست آورد با پایان یافتن قرن هجدهم کاهش یافت. این پادشاهی در اواخر قرن نوزدهم که با درگیری‌های داخلی، جنگ قدرت، فشار بین‌المللی و شورش‌هایی در داخل مواجه بود به سرعت رو به افول رفت. دوره چوسان میراث قابل توجهی برای کره امروزی و مدرن به جا گذاشته‌است بخش بسیاری از فرهنگ‌ کره‌ای، آداب، هنجارها، و نگرش‌های اجتماعی مدرن کره‌ای نسبت به مسائل جاری همراه با
اجتماعی مدرن کره‌ای نسبت به مسائل جاری همراه با زبان‌ کره‌ای نوین و گویش‌های آن از فرهنگ و سنت‌های چوسان نشات می‌گیرند‌. بوروکراسی مدرن کره‌ای و تقسیمات اداری نیز در دوره چوسان ایجاد شد. تاریخ. بنیاد نهادن. در اواخر قرن چهاردهم، گوریو با قدمتی ۵۰۰ ساله که در سال ۹۱۸ تأسیس شد در حال فروپاشی بود و پایه‌های آن پس از سال‌ها جنگ که از سلسله در حال فروپاشی یوآن سرازیر شده بود فرو ریخت. پس از ظهور سلسله‌ مینگ دربار سلطنتی در گوریو به دو جناح متضاد تقسیم شد، یکی طرفدار بی‌طرفی و دیگری خواهان بازپس گیری شبه‌جزیره
بی‌طرفی و دیگری خواهان بازپس گیری شبه‌جزیره لیائودونگ که بسیاری در گوریو معتقد بودند متعلق به گوریو است. گوریو در درگیری بین یوآن و مینگ ناظر شخص ثالث بی‌طرف باقی ماند و روابط دیپلماتیک دوستانه‌ای با هر دو داشت. در سال ۱۳۸۸ یک پیام‌رسان مینگ به گوریو آمد و خواستار واگذاری قلمروهای استان‌های‌ سانگ‌سئونگ سابق به مینگ چین شد. این قطعه زمین در طول حمله مغول به کره توسط نیروهای مغول تصرف شد اما در سال ۱۳۵۶ با تضعیف سلسله یوآن توسط گوریو پس گرفته شد. این اقدام باعث سر و صدایی در دربار گوریو شد و ژنرال چوی‌یونگ
سر و صدایی در دربار گوریو شد و ژنرال چوی‌یونگ از این فرصت استفاده کرد و برای تهاجم به شبه‌جزیره لیائودونگ تحت کنترل مینگ بحث کرد. ژنرال یی‌ سونگ‌-گی برای رهبری حمله انتخاب شد. ولی او شورش کرده و به پایتخت گائه‌گیونگ (کائسونگ کنونی) بازگشت و کودتای نظامی را آغاز کرد و پادشاه یو گوریو را به نفع پسرش، چانگ‌ گوریو در سال ۱۳۸۸ سرنگون کرد. یی سونگ بعدها پادشاه یو و پسرش را پس از استقرار مجدد کشت و به زور یک فرد سلطنتی به نام وانگ یو را بر تخت سلطنت نشاند (او تبدیل به پادشاه‌ گونگ‌ یانگ‌ گوریو شد). در سال ۱۳۹۲،
به پادشاه‌ گونگ‌ یانگ‌ گوریو شد). در سال ۱۳۹۲، ژنرال یی‌، جونگ مونگ جو، رهبر بسیار مورد احترام یک گروه وفادار به سلسله گوریو را حذف کرد و پادشاه گونگ یانگ را از سلطنت خلع کرد و او را به ونجو تبعید کرد و خودش بر تخت سلطنت نشست. اینک پادشاهی گوریو پس از ۴۷۴ سال حکومت به پایان رسیده بود. یی سونگ گی در آغاز سلطنت خود که اکنون حاکم کره شده بود، قصد داشت به استفاده از نام گوریو برای کشوری که بر آن حکومت می‌کرد ادامه دهد و به سادگی تبار سلطنتی را به سمت خود تغییر دهد زیرا به این ترتیب سنت ۵۰۰ ساله گوریو به صورت
دهد زیرا به این ترتیب سنت ۵۰۰ ساله گوریو به صورت نمادین نیز حفظ می‌شد. پس از تهدیدهای متعدد برای شورش از سوی اشراف به شدت ضعیف شده گوئونمون که همچنان تاثیرگذار و دارای نفوذ بودند و به بقایای گوریو و خاندان وانگ که اکنون تنزل یافته بودند سوگند وفاداری خورده بودند، اجماع در درباری که اصلاح شده بود بر این شد که یک عنوان سلسله‌ای جدید برای نشان دادن تغییر لازم است‌. در نامگذاری پادشاهی جدید، پادشاه تائجو دو احتمال را در نظر گرفت: «هواریونگ» (محل تولد او) و «چوسان»‌. پس از گفتگوهای داخلی بسیار و همچنین تایید
پس از گفتگوهای داخلی بسیار و همچنین تایید امپراتور سلسله مینگ، تائجو نام این پادشاهی را برای ادای احترام به گوجوسان؛ کشور باستانی کره‌ای، چوسان اعلام کرد. همچنین او پایتخت را از گائه‌گیونگ (کائسونگ کنونی) به هانسئونگ (سئول کنونی) منتقل کرد. ستیزه شاهزادگان. هنگامی که سلسله جدید به وجود آمد، تائجو این موضوع را مطرح کرد که کدام پسر جانشین او خواهد بود. اگرچه یی بانگ-وون، پنجمین پسر تاجو از ملکه‌ سینوئی، بیشترین سهم را در به قدرت رسیدن پدرش داشت‌. رئیس شورای دولتی جونگ دو جون و نام‌ ائون از نفوذ خود بر پادشاه
جونگ دو جون و نام‌ ائون از نفوذ خود بر پادشاه استفاده کردند تا یی بانگ-سئوک هشتمین پسر او (پسر دوم ملکه‌ سیندیوک) را به عنوان ولیعهد در سال ۱۳۹۲ معرفی کنند. این درگیری عمدتاً به این دلیل به وجود آمد که جونگ دو جون، که بیش از هر کس دیگری پایه‌های ایدئولوژیک، نهادی و قانونی پادشاهی جدید را شکل داد و پایه‌گذاری کرد، چوسان را حکومت پادشاهانه‌ای می‌دید که توسط وزرای منصوب از سوی پادشاه رهبری می‌شد، در حالی که یی بانگ-وون قصد داشت یک سلطنت‌ مطلقه‌ را که مستقیماً توسط شاه اداره می‌شود ایجاد کند. پس از مرگ ناگهانی
شاه اداره می‌شود ایجاد کند. پس از مرگ ناگهانی ملکه سیندیوک در حالی که پادشاه تائجو هنوز در سوگ همسر دوم خود بود یی بانگ-وون ابتدا با یورشی در کاخ؛ جونگ دو جون و حامیانش و همچنین دو پسر ملکه سیندیوک و برادران ناتنی او از جمله ولیعهد را در سال ۱۳۹۸ کشت. این حادثه به «نخستین درگیری شاهزاده‌ها» معروف شد. شاه تائجو از این واقعیت که پسرانش حاضر بودند یکدیگر را برای تاج پادشاهی بکشند و از نظر روانی از مرگ همسر دومش خسته شده بود، از سلطنت کناره‌گیری کرد و بلافاصله پسر دومش یی بانگ-گوا را به عنوان پادشاه جئونگ‌جونگ
دومش یی بانگ-گوا را به عنوان پادشاه جئونگ‌جونگ تاج گذاری کرد. یکی از اولین اقدامات پادشاه جئونگ‌‌جونگ به عنوان پادشاه این بود که پایتخت را به گائه‌گیونگ بازگرداند، اعتقاد بر این است که او به طور قابل توجهی در آنجا راحت‌تر بود و از نزاع زهرآگین قدرت دور بود. با این حال یی بانگ-وون قدرت واقعی خود را حفظ کرد و به زودی با برادر بزرگتر ناراضی خود یی بانگ-گان، که او نیز مشتاق قدرت بود درگیر شد. در سال ۱۴۰۰، تنش بین جناح یی بانگ-وون و اردوگاه یی بانگ-گان به یک درگیری همه جانبه تبدیل شد که به «درگیری دوم
به یک درگیری همه جانبه تبدیل شد که به «درگیری دوم شاهزاده‌ها» معروف شد. در پی این مبارزه و پس از آن، یی بانگ-گان شکست خورده و به دوسان تبعید شد و حامیانش اعدام شدند. پادشاه جئونگ‌جونگ که کاملاً به وحشت افتاده بود، بلافاصله بر روی یی بانگ‐وون به عنوان وارث احتمالی‌اش سرمایه گذاری کرد و داوطلبانه از سلطنت کنار رفت. در همان سال یی بانگ-وون به عنوان پادشاه تائجونگ، سومین پادشاه سلسله، تاج و تخت چوسان را به دست گرفت. تثبیت قدرت سلطنتی. در آغاز سلطنت تائجونگ، پادشاه سابق تائجو حاضر نشد از مهر سلطنتی که مشروعیت
سابق تائجو حاضر نشد از مهر سلطنتی که مشروعیت حکومت هر پادشاهی را نشان می‌داد، چشم پوشی کند. صرف نظر از این، تائجونگ سیاست‌هایی را آغاز کرد که معتقد بود صلاحیت او برای حکومت را ثابت می‌کند. یکی از اولین اقدامات او به عنوان پادشاه: لغو امتیازی بود که طبقات بالای حکومت و اشراف برای حفظ ارتش خصوصی از آن برخوردار بودند. لغو چنین حقوقی از سوی او برای اعزام نیروهای مستقل عملاً توانایی آنها را برای برپایی شورش‌های گسترده قطع کرد و تعداد مردان شاغل در ارتش ملی را به شدت افزایش داد. اقدام بعدی تائجونگ به عنوان
را به شدت افزایش داد. اقدام بعدی تائجونگ به عنوان پادشاه، تجدید نظر در قوانین موجود در مورد مالیات بر مالکیت زمین و ثبت وضعیت رعایا بود. با کشف زمین‌هایی که قبلاً پنهان شده بود درآمد ملی دو برابر شد. در سال ۱۳۹۹، تائجونگ نقش مؤثری در لغو مجمع‌ دوپیونگ، شورایی از دولت قدیمی که در سال‌های رو به زوال گوریو انحصار قدرت دربار را در اختیار داشت، به نفع شورای‌ دولتی چوسان، شاخه‌ای جدید از مرکز، ایفا کرد. حکومتی که حول محور شاه و فرمان‌های او می‌چرخید. پس از تصویب اسناد موضوعی و قانون مالیات، فرمان جدیدی صادر کرد
اسناد موضوعی و قانون مالیات، فرمان جدیدی صادر کرد که در آن کلیه تصمیمات مصوب شورای دولتی تنها با تأیید پادشاه قابل اجرا بود. این امر به رسم وزرای دربار و مشاوران در تصمیم گیری از طریق بحث و گفتگو بین خود پایان داد و در نتیجه قدرت سلطنتی را به اوج جدیدی رساند. مدت کوتاهی پس از آن، تائجونگ دفتری به نام دفتر سیمون را برای رسیدگی به مواردی که در آن افراد آسیب دیده احساس می‌کردند توسط مقامات دولتی یا اشراف (یانگبان) مورد استثمار یا رفتار ناعادلانه قرار گرفته‌اند، تأسیس کرد. او اصلاحات جونگ دو جون را در اکثر
تأسیس کرد. او اصلاحات جونگ دو جون را در اکثر موارد دست نخورده نگه داشت. علاوه بر این تائجونگ بسیاری از حامیان خود را که به او کمک کردند تا بر تخت سلطنت بنشیند اعدام یا تبعید کرد تا قدرت سلطنتی خود را تقویت کند. او برای محدود کردن نفوذ همسرش ملکه ونگیه‌ئونگ هر چهار برادر همسرش و شیم‌ اون، پدر زن پسرش سجونگ را کشت. تائجونگ همچنان یک شخصیت بحث برانگیز است که بسیاری از رقبا و نزدیکان خود را برای به دست آوردن قدرت کشت و در عین حال برای بهبود زندگی مردم، تقویت دفاع ملی، و پایه‌گذاری محکمی برای حکومت جانشین خود
ملی، و پایه‌گذاری محکمی برای حکومت جانشین خود سجونگ، حکومت کرد. سجونگ بزرگ. در اوت ۱۴۱۸، پس از کناره گیری تائجونگ، سجونگ‌ بزرگ دو ماه زودتر بر تخت سلطنت نشست. در ماه مه ۱۴۱۹، پادشاه سجونگ تحت مشاوره و راهنمایی پدرش تائجونگ نیرو‌هایی را به گیهائه شرقی فرستاد تا مزاحمت‌های واکو (دزدان دریایی) که در خارج از جزیره‌ تسوشیما فعالیت می‌کردند برطرف کند. در سپتامبر ۱۴۱۹، دایمیوی تسوشیما، ساداموری، به دربار چوسان تسلیم شد و در سال ۱۴۴۳، پیمان کاکیتسو امضا شد که در آن به دایمیوی تسوشیما حق تجارت با کره با پنجاه کشتی
به دایمیوی تسوشیما حق تجارت با کره با پنجاه کشتی در سال در ازای ارسال خراج به کره و کمک به توقف هرگونه حمله دزدان دریایی واکو به بنادر کره داده شد. در مرز شمالی، سجونگ چهار قلعه و شش پاسگاه ایجاد کرد تا از مردمش در برابر جورچن‌ها که بعداً به منچوها تبدیل شدند و در منچوری زندگی می‌کردند محافظت کند. در سال ۱۴۳۳، سجونگ، یک مقام دولتی به نام کیم‌ جونگ‌-سو را به شمال فرستاد تا از حملات جورچن‌ها جلوگیری کند. کمپین نظامی کیم چندین قلعه را تصرف کرد و به سمت شمال رانده شد، کیم قلمرو کره را که تقریباً مرز‌ کنونی‌