payamvha/North_RAG huggingface dataset:
updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;Concept key="site design" value="0.79" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;Concept key="television" value="0.77" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;Concept key="management" value="0.75" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;Concept key="media" value="0.73" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;/Concepts&gt; &lt;Sources&gt; &lt;Source
&lt;/Concepts&gt; &lt;Sources&gt; &lt;Source key="http://feeds.feedburner.com/apmlspec%22 name="APML.org" value="1.00" type="application/rss+xml" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z"&gt; &lt;Author key="Sample" value="0.5" from="GatheringTool.com" updated="2007-03-11T01:55:00Z" /&gt; &lt;/Source&gt; &lt;/Sources&gt; &lt;/ImplicitData&gt; &lt;ExplicitData&gt; &lt;Concepts&gt; &lt;Concept key="direct attention" value="0.99" /&gt; &lt;/Concepts&gt; &lt;Sources&gt; &lt;Source
&lt;/Concepts&gt; &lt;Sources&gt; &lt;Source key="http://feeds.feedburner.com/TechCrunch%22 name="Techcrunch" type="application/rss+xml" value="0.4"&gt; &lt;Author key="ExplicitSample" value="0.5" /&gt; &lt;/Source&gt; &lt;/Sources&gt; &lt;/ExplicitData&gt; &lt;/Profile&gt; &lt;Profile name="Work"&gt; &lt;ImplicitData /&gt; &lt;ExplicitData&gt; &lt;Concepts&gt; &lt;Concept key="Golf" value="0.2" /&gt; &lt;/Concepts&gt; &lt;Sources&gt; &lt;Source key="http://feeds.feedburner.com/TechCrunch%22
key="http://feeds.feedburner.com/TechCrunch%22 name="Techcrunch" type="application/atom+xml" value="0.4"&gt; &lt;Author key="ProfessionalBlogger" value="0.5" /&gt; &lt;/Source&gt; &lt;/Sources&gt; &lt;/ExplicitData&gt; &lt;/Profile&gt; &lt;Applications&gt; &lt;Application name="sample.com"&gt; &lt;SampleAppEl /&gt; &lt;/Application&gt; &lt;/Applications&gt; &lt;/Body&gt; &lt;/APML&gt;
ایون ، در اسطوره‌های یونان، پسر کسوتوس و کرئوسا و برادر آخایوس است. مردم ایونی خود را از نسل وی می‌دانستند. با هلیله دختر پادشاه آیگیاسوس ازدواج کرد و وارث تاج و تخت او شد. مردم این منطقه از آن پس به نام او یونیانی خوانده شدند. آتنیان او را به عنوان رهبرشان در جنگ با الئوسیس برگزیدند. وی در این جنگ کشته شد.
یوکاسته ، در اسطوره‌های یونان، همسر لایوس است. لایوس شنیده بود به دست پسرش که از یوکاسته به دنیا می‌آید کشته خواهد شد. به همین دلیل اودیپ را پس از تولد طرد کرد. اودیپ که توسط چوپانان به پولوبوس پادشاه کورنت سپرده شده بود، در جوانی ناخواسته پدر را در نزاعی کشت و با یوکاسته ازدواج کرد. چون حقیقت برملا شد یوکاسته خود را کشت. وی از اودیپ (فرزند و همسر خود) صاحب دو دختر به نام آنتیگونه و ایسمنه و دو فرزند پسر به نام پولونیکس و اتئوکلس شد.
ژوپیتر یا ژُو یا ژووه، در اسطوره‌شناسی رومی، خدای خدایان یا پادشاه خدایان و همین‌طور، خدای آسمان و خدای آذرخش‌های آسمانی (خدای رعد) محسوب می‌شود. همسان و معادل او در اسطوره‌شناسی یونانی، زئوس است. او را ی"وپیتر" یا "آیوپ پیتر" یا "دیِزپیتر" نیز می‌نامیدند و همچنین از او با عنوان "اپتیموس ماگزیموس" به معنای «بهترین و بزرگ‌ترین پدرخدا» نیز نام برده‌اند و به عنوان ایزد پشتیبان روم ستوده‌اند، خدایی که فرمانروایی او بر مبنای قوانین و نظم اجتماعی بنا شده بود. او خدایی بود که به همراه خواهر/همسر خود، یونو، بر
او خدایی بود که به همراه خواهر/همسر خود، یونو، بر سه‌گانه کاپیتولین ریاست کرد. ژوپیتر همچنین پدر مارس (ایزد جنگ) به‌شمار می‌رود و این فرزند از ازدواج او با ژونو متولد شده بود. بر این اساس، ژوپیتر پدربزرگ رموس و رمولوس که بنیانگذاران افسانه‌ای رم بودند، به‌شمار می‌رود. ژوپیتر در دین روم باستان مورد پرستش و احترام قرار داشت و هنوز هم در آیین "نئوپاگانیسم رومی"، پرستش می‌شد. او همراه با برادران خویش، نپتون و پلوتو، فرزندان ساترن، به‌شمار می‌آمدند. او همچنین برادر/شوهر سرس (دختر ساترن و مادر پروسرپینا)، برادر
سرس (دختر ساترن و مادر پروسرپینا)، برادر وریتاس (دختر ساترن) و پدر مرکوری به‌شمار می‌آمد. این نام‌های رومی، امروزه به‌عنوان اسامی سیاره‌های منظومه شمسی، در زبان انگلیسی کاربرد دارند. ژوپیتر (سیاره مشتری)، مارس (سیاره مریخ)، ساترن (سیاره زحل)، نپتون (سیاره نپتون)، پلوتو (سیاره پلوتو یا پلوتون)، مرکوری (سیاره عطارد). نام‌شناسی. نام ژوپیتر از ریشه نیا-هندواروپایی * است که بخش نخست آن dyeu همریشه با دیو در فارسی و به معنی ایزد است و بخش دوم peter همریشه و هم‌معنی با پدر و دیو در فارسی است. بر این پایه، ژوپیتر
با پدر و دیو در فارسی است. بر این پایه، ژوپیتر (دیوپدر) به معنای دیو ، پدر ایزدی و پدر آسمانی است. نام ایزد دیوس پیتا (Dyaus Pita) در سانسکریت و زئوس یونانی نیز از همین ریشه (با معنی دیوپدر) است. پیشینه. به هنگام قدرت یافتن روم، ژوپیتر نیز، همپای همتای یونانی خویش، زئوس، به شکوهمندترین جایگاه خویش دست یافت. با این همه ژوپیتر در مقایسه با زئوس از خاستگاهی فروپایه‌تر برخوردار بود و همانند نخستین رومی‌ها از لاتیوم [از شهرهای جنوب غربی رم] منشأ گرفته بود. نیایشگاه ژوپیتر در محلی قرار داشت که اکنون در جنوب شرقی
ژوپیتر در محلی قرار داشت که اکنون در جنوب شرقی و در واقع است و نزدیک محل ایجاد کاخ تابستانی پاپ قرار می‌گیرد. البته اکنون از این پرستشگاه اثری بر جای نمانده و جای آن را زنان راهب و جایگاه فرستنده تلویزیون رم گرفته‌است. ژوپیتر خدای بزرگ [و خدای خدایان] بود و در گذر زمان به ایزد برتر کنفدراسیون چهل و نه شهر لاتین مبدل گشت و نیایشگاه او جایگاه برگزاری جشن‌های بهاری و خزانی شد. ژوپیتر همان زئوس یونان است که بعدها رومیان او را به این نام خواندند. ژوپیتر رب النوع عاشق پیشه ای بود که از بالای تخت زرین خود در قله
عاشق پیشه ای بود که از بالای تخت زرین خود در قله کوه اولمپ دنیا را اداره می کرد. شرح. ژوپیتر یا ژوه یا یووه، خدای بزرگ و برترین خدا در پانتئون یا مجمع خدایان رم بود. احتمالاً او در اصل، یک خدای اتروسکی بود [اتروسکی‌ها از اقوام کهن ایتالیا به‌شمار می‌آمدند]، اما نام او و جنبه‌های اصلی شخصیتش، شباهت و همسانی بسیار نزدیکی با زئوس یونانی نشان می‌دهد. او خدای آسمان به‌شمار می‌آمد، و در این نقش همان ژوپیتر لوستیوس یا آورندهٔ روشنایی بود و ایامی که ماه در آسمان کامل بود، یعنی ایام ایدس [روزهای مقدس و خجسته در
کامل بود، یعنی ایام ایدس [روزهای مقدس و خجسته در گاهشماری رم باستان]، به او اختصاص داشت. او همچون زئوس با باران و رعد و برق در ارتباط بود و در قدیمی‌ترین پرستشگاه او در رم یک "لاپیدس سیالیسس" [سنگ سیسیل یا چخماق] بود که باور داشتند شکل سنگ‌شدهٔ آذرخش‌های اوست. در سرتاسر ایتالیا بر قلهٔ مکان‌های مرتفع و در جاهایی که مورد اصابت صاعقه قرار گرفته بود، پرستشگاه‌های برای بزرگداشت او ساخته بودند. هیئت‌های مختلف. ژوپیتر در کاپیتول به چند هیئت متفاوت نیایش می‌شد: ژوپیتر فرتریوس. ژوپیتر فِرتریوس یا ژوپیتر پیروز،
ژوپیتر فرتریوس. ژوپیتر فِرتریوس یا ژوپیتر پیروز، کهن‌ترین هیئت مورد پرستش ژوپیتر بود. می‌گویند رمولوس بعد از شکست سابین، شهریار اکرون، بسیاری از سلاح‌ها و غنایمی را که به دست آورده بود، به معبد ژوپیتر هدیه داد. ژوپیتر الیشیوس. ژوپیتر در نقش خدای تندر و صاعقه، ژوپیتر الیسیوس یا ژوپیتر الیشیوش نام داشت. این نام از فعل elicere به معنی جذب کردن و فروکشیدن گرفته شده‌است. ژوپیتر در این هیئت است که آذرخش را از آسمان فرومی‌فرستد و جادوگران با یاری او، تندر را هدایت می‌کنند. از همین دوره‌است که عنوان خدای جل و علا
می‌کنند. از همین دوره‌است که عنوان خدای جل و علا یا همان: Peo Optium (D.O.M) Maximo به وی داده می‌شود. این عنوان [که همان "اپتیموس ماگزیموس" می‌باشد] بعدها به آیین مسیح نیز راه می‌یابد. پرستش این هیئت از ژوپیتر، کیشی بود که در کوئیرینال رواج داشت و با نیایش ژونو و مینرو همراه بود. ژوپیتر استاتور. یکی از پرستشگاه‌های ژوپیتر که بنای آن به رومولوس نسبت داده می‌شد، در جنوب فوروم و جایی که طاق تیتوس در آنجا قرار دارد، بنا شده بود. این پرستشگاه به ژوپیتراستاتور یا ژوپیتر بازدارنده اختصاص داشت و این نام از آنجا
یا ژوپیتر بازدارنده اختصاص داشت و این نام از آنجا منشأ می‌گیرد که ژوپیتر در پاسخ به نیایش رومولوس به درگاه او، رومن‌ها را از فرار در برابر سابین‌ها بازداشت و در این نبرد پیروز شد. ژوپیتر لوستیوس. ژوپیتر در نقش خدای آسمان، همان ژوپیتر لوستیوس یا آورندهٔ روشنایی بود و ایامی که ماه در آسمان کامل بود، یعنی ایام ایدس [روزهای مقدس و متبرک در تقویم رم باستان]، به او اختصاص داشت. ژوپیتر ژونو و مینرو. ژوپیتر در ترکیب با نقش همسران خویش، یعنی ژونو و مینرو، ژوپیتر ژونو و مینرو نیز نام گرفته‌است. ژوپیتر اعظم. ژوپیتر
و مینرو نیز نام گرفته‌است. ژوپیتر اعظم. ژوپیتر در تحولات نقش خویش و به ویژه در همانندی با زئوس در گذر زمان به ژوپیتر اعظم تبدیل گردید. نقش‌های دیگر. ژوپیتر (ژوپیتر) فقط یک الوهیت محافظ و پشتیبان قوم نبود، بلکه حافظ و نگهبان اخلاقیات عمومی و ناظر و ضامن سوگندها، قراردادها، عهدنامه‌های اتحاد و جنگ‌ها بود. همچنین وظایف اخلاقی و دینی شهروندان نسبت به خدایان، کشور و خانواده‌هایشان به او مربوط می‌شد. جشن تقدیس او هر ساله در سیزدهم سپتامبر یعنی همان روزی که کنسول‌های جمهوری رم، رسماً آغاز به کار می‌کردند، برپا
جمهوری رم، رسماً آغاز به کار می‌کردند، برپا می‌شد. او بعدها به ایزد پشتیبان امپراتوران تبدیل شد و به همین عنوان، در سرتاسر امپراتوری رم مورد پرستش قرار گرفت. ژوپیتر در عصر جدید. خیلی جالب است که بدانید ژوپیتر علاوه بر اینکه نام خدای خدایان یا پادشاه خدایان باستان بود، امروزه نامی از آن در صنایع مالی نظیر ارز دیجیتال نیز نقش بسته است. ژوپیتر خدایی که فرمانروایی او بر مبنای قوانین و نظم اجتماعی بنا شده بود، امروزه در عصر جدید به دنیای کریپتو کارنسی (بازار رمز ارزهای دیجیتال) و شبکه بلاکچین راه پیدا کرده است.
ارزهای دیجیتال) و شبکه بلاکچین راه پیدا کرده است. ارز دیجیتال JUP، که همچنین به نام hvc ژوپیتر شناخته می‌شود، یک نوع ارز دیجیتال است که در دنیای مالی غیرمتمرکز (DeFi) و در صرافی‌های غیرمتمرکز (DEXs)، به خصوص در محیط بلاک چین، کاربرد دارد. ارز ژوپیتر نقشی کلیدی و حاکمیتی در اداره و تصمیم‌گیری‌های مربوط به پلتفرم ژوپیتر دارد.
فرهنگ معاصر (بنیان‌گذاری: ۱۳۶۰/ ۱۹۸۱م) (نام رسمی: مؤسّسهٔ فرهنگِ معاصر)، بنیادی برای نشر کتاب در ایران است که پویایی اصلی‌اش، کتاب‌های مرجع و لغتنامه‌هاست. تاریخچه. در آغاز این مؤسسه در زمینهٔ چاپ کتاب‌های مرجع و عمومی فعالیت داشت، به‌تدریج از سال ۱۳۶۶ عمده فعالیت خود را به تهیه، تدوین و چاپ کتاب‌های مرجع اختصاص داده‌است. مؤسسهٔ فرهنگ معاصر، در آستانهٔ سی‌امین سال فعالیت انتشاراتیِ خود، علاوه بر ویرایش و روزآمدکردن فرهنگ‌نامه‌های عمومی موجود، ده‌ها عنوان فرهنگ دوزبانه، یک‌زبانه و تخصصی در زمینه‌های هنر،
فرهنگ دوزبانه، یک‌زبانه و تخصصی در زمینه‌های هنر، ادبیات، کتابداری، روان‌شناسی، گیاه‌شناسی، محیط زیست، بانکداری، کامپیوتر، شیمی، علوم زمین و... منتشر کرده‌است. واحد پژوهش فرهنگ معاصر با هدف تهیه و تدوین آثار مرجع در سال ۱۳۶۴ تأسیس شد که از آغاز کار تا کنون پیوسته رو به گسترش بوده‌است. این واحد در حال حاضر دارای امکانات مطلوبی در حوزهٔ تولید کتاب‌های مرجع است. موضوع فعالیت این واحد را دو زمینهٔ اصلی تشکیل می‌دهد: با گذشت نزدیک به سه دهه از تأسیس فرهنگ معاصر، این مؤسسه توانسته‌است آثار گوناگونی را به‌ویژه در
این مؤسسه توانسته‌است آثار گوناگونی را به‌ویژه در زمینهٔ فرهنگ‌های لغت و کتاب‌های مرجعِ دیگر در دسترس دانش‌پژوهان و دانشجویان و دانش‌آموزان قرار دهد. فرهنگ معاصر همچنین طرح‌های گسترده‌ای را در زمینهٔ تولید و نشر آثار مرجع در دست اجرا دارد که به‌تدریج منتشر خواهند شد. زمینهٔ فعالیت. گروه‌های واحد پژوهش در زمینه‌های زیر فعالیت می‌کنند: اساتید همکار. این مؤسسه با بهره‌گیری از اساتید بزرگ و نامدار، فرهنگ‌ها و دائرةالمعارف‌های ماندگاری را تهیه، تدوین و منتشر نموده‌است. اسامی برخی از استادان همکار عبارتند از:
کتایون امیرابراهیمی (زادهٔ ۱۳۱۸) بازیگر اهل ایران است. او فعالیت خود را با فیلم "تار عنکبوت" (۱۳۴۲) آغاز کرد. حمیدرضا سنگیان بازیگر تئاتر سینما و تلویزیون با وی نسبت فامیلی دارد. همچنین زر امیرابراهیمی بازیگر، نوه عموی وی است. زندگی. پدرش کارمند وزارت امور خارجه و از نوادگان امیرالامرای کرمانی بود و وقتی به باکو رفته بود با مادرش آشنا شد و ازدواج کرد. مادر کتایون اهل باکو بود و تحصیلاتش را در شوروی گذرانده بود. او در مورد نحوه ازدواج پدر و مادرش در مصاحبه‌ای که با روزنامه جام جم داشته این چنین می‌گوید: «در
که با روزنامه جام جم داشته این چنین می‌گوید: «در سفری که پدرم به باکو رفته بود با مادرم آشنا شد و در آنجا از مادرم خواستگاری کرد. مادرم در شوروی تحصیل کرده بود و چون مدرک دانشگاه باکو در آن زمان معتبرتر از مدرک تحصیلی دانشگاه‌های ایران بود پس از این که مادرم به ایران آمد به عنوان دبیر ورزش مشغول به کار شد.» کتایون فرزند اول خانواده بود. دو خواهر و سه برادر دارد. کودکی اش را در رشت گذراند. نوجوان بود که به تهران آمد. در دبیرستانی در خیابان شاه آباد تحصیل کرد، مادرش هم در همان مدرسه تدریس می‌کرد. در ۱۷ سالگی
مادرش هم در همان مدرسه تدریس می‌کرد. در ۱۷ سالگی به عقد یکی از اقوام نزدیکش درآمد و صاحب دو دختر به نام‌های نازی و نیلوفر شد. از کودکی عاشق بازیگری بود و در خانواده‌ای زندگی می‌کرد که با هنر بیگانه نبودند. شوهر عمه‌اش، کارگردان تئاتر بود و البته نسبت دوری هم با شهلا ریاحی و بهمن فرمان‌آرا دارد. در مورد چگونگی ورودش به دنیای هنر می‌گوید: «یادم است نزدیک دبیرستان ما سالن تئاتری بود که اکثر هنرپیشه‌های آن زمان در این سالن، نمایش اجرا می‌کردند. من هم به واسطه شوهرعمه‌ام که در تئاتر بود زیاد به آنجا می‌رفتم و
شوهرعمه‌ام که در تئاتر بود زیاد به آنجا می‌رفتم و از همان‌جا با صحنه تئاتر واقعی آشنا شدم.» پیش از انقلاب. عمده فعالیت بازیگری امیرابراهیمی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ است. امیرابراهیمی خود را در سینما به عنوان بازیگر از سال ۱۳۴۲ با فیلم تار عنکبوت (مهدی میرصمدزاده) آغاز کرد و تا سال ۱۳۵۳ در چهل و هشت فیلم سینمایی ایفای نقش کرد. بی‌شک یکی از بیاد ماندنی‌ترین نقش‌هایش را در فیلم حسن کچل (علی حاتمی، ۱۳۴۹) بازی کرد. او می‌گوید: «قبل از حضورم در این فیلم آشنایی چندانی با مرحوم علی حاتمی نداشتم و فقط از طریق شوهرم
با مرحوم علی حاتمی نداشتم و فقط از طریق شوهرم تهیه‌کننده فیلم را می‌شناختم. یک روز آقای حاتمی مرا در دفتر ایشان دیدند و از من خواستند که این نقش را بازی کنم، اما همان موقع به من گفتند این فیلم موزیکال است و معلوم نیست که اصلاً بفروشد یا نه، اما با این حال من قبول کردم که این نقش را بازی کنم و جالب اینجاست که فیلم حسن کچل در زمان خودش یعنی سال ۱۳۴۹ چیزی حدود ۹ میلیون تومان فروخت و من هم برای بازی در این فیلم ده هزار تومان گرفتم.» امیرابراهیمی در فیلم درختان ایستاده می‌میرند (امیر شروان، ۱۳۵۰) در کنار آذر
ایستاده می‌میرند (امیر شروان، ۱۳۵۰) در کنار آذر شیوا بازی کرد. در فیلم بده در راه خدا (رضا صفایی، ۱۳۵۰) به عنوان نقش اول زن در کنار تقی ظهوری و علی میری بازی کرد. در فیلم ازدواج ایرانی (احمد نجیب‌زاده، ۱۳۴۷) نقش مقابل عارف عارف‌کیا را بازی کرد. پس از انقلاب. کتایون امیرابراهیمی پس از ۲۷ سال با سریال بدون شرح (مهدی مظلومی، ۱۳۸۰) بار دیگر به دنیای بازیگری بازگشت و در سال ۱۳۸۲ در سریال کوچهٔ اقاقیا به کارگردانی رضا عطاران در نقش گلنسا، همسر فوت شده منوچهر نوذری، که به شکل روح ظاهر می‌شد و با منوچهر نوذری صحبت
که به شکل روح ظاهر می‌شد و با منوچهر نوذری صحبت می‌کرد، به ایفای نقش پرداخت. پس از آن در سال ۱۳۸۳ و با فیلم بازنده به سینما بازگشت. او نقشی هم در فیلم ورود آقایان ممنوع (رامبد جوان) داشت که حاشیه‌هایی را به همراه داشت. امیر ابراهیمی نسبت به نوع نوشتن اسمش در تیتراژ گله‌مند است و می‌گوید: «از رامبد جوان به‌خاطر نوع نوشتن اسم من در تیتراژ گله‌مند هستم چون ایشان هیچ احترامی برای من قایل نشدند و اسم مرا در انتهای تیتراژ نوشتند. متأسفانه امروزه در سینما اخلاق و احترام وجود ندارد.» همچنین او در سال ۱۳۸۳ در سریال
وجود ندارد.» همچنین او در سال ۱۳۸۳ در سریال طنز «من یک مستاجرم» به کارگردانی «پریسا بخت آور» در نقش «زمانه خانم» ایفای نقش کرد. از مجموعه‌های تلویزیونی او می‌توان به بدون شرح، من یک مستاجرم و زیر هشت اشاره کرد.
افزودنی‌های معدنی خنثی و رنگدانه‌ها بتن یکی از انواع افزودنی‌های معدنی بتن طبق آیین نامه بتن ایران (آبا) است. این مواد باید در مقابل نور و قلیایی‌ها مقاوم باشند و در واکنش‌های آبگیری سیمان دخالت نکنند. بتن رنگی. بتن رنگی یکی دیگر از مدل‌های انواع بتن بوده که همانطور که از اسم آن مشخص است برای کاربردهای رنگی و معماری کاربرد زیادی دارد و می‌توان از آن به عنوان رنگ آمیزی محیطی بتن‌ها استفاده کرد. برای تولید این بتن معمولاً دو روش وجود دارد که عبارتند از: روش ساخت بتن رنگی. روش اول بیشتر برای کشورهایی مثل هند
بتن رنگی. روش اول بیشتر برای کشورهایی مثل هند که معدن‌های مختلفی برای استخراج کردن سیمان رنگی و مصالحی از این دست دارند مناسب بوده و هواداران زیادی هم دارد. اما روش دوم که بیشتر در مکان‌های مختلف دنیا رواج دارد , استفاده از رنگ دانه‌های معدنی در بتن می‌باشد . اما نکته مهم در استفاده از این رنگ دانه‌ها این است که خواص شیمیایی بتن را تغییر ندهند. نکته جالب در ساخت این بتن‌ها در کنار رنگ دانه‌ها این است که ؛ این بتن‌ها به همان روش بتن‌های معمولی ساخته و تولید می‌شوند. و بیشتر کاربرد آن‌ها در مکان‌هایی است که
می‌شوند. و بیشتر کاربرد آن‌ها در مکان‌هایی است که نیاز به رنگی شاداب و یا هشدار دهنده وجود دارد. به عنوان مثال برای ساخت پیست‌های عبوری دوچرخه‌ها از این نوع بتن استفاده می‌شود. یا مورد دیگری که برای استفاده این دسته از بتن‌ها می‌توان مثال زد , استفاده از این نوع بتن در بیمارستان کودکان می‌باشد که باعث ایجاد محیطی شادتر و مناسب تر برای کودکان می‌شود. برای ایجاد رنگ‌های مختلف معمولاً از مواد زیر استفاده می‌شود: چه موادی برای ساخت انواع بتن رنگی استفاده می شود؟. همچنین یکی دیگر از روش‌ها و موادی که در تهیه
همچنین یکی دیگر از روش‌ها و موادی که در تهیه بتن‌های رنگی کاربرد دارد ؛ ژل میکرو سیلیس است که در رنگ‌های مختلف برای بتن‌های تزئینی بیشتر استفاده می‌شود.
جاناتان داگلاس "جان" لرد (۹ ژوئن ۱۹۴۱–۱۶ ژوئیه ۲۰۱۲) آهنگساز و نوازنده کیبورد و عضو پیشین گروه راک دیپرپل بود. زندگی. وی با نام کامل جاناتان داگلاس لرد در ۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ در شهر لستر انگلستان به دنیا آمد. در ۹ سالگی نواختن پیانو در سبک کلاسیک را شروع کرد و پس از مدتی به فراگیری جز، بلوز و راک پرداخت. لرد در ۱۹ سالگی با بورس تحصیلی به مدرسه تئاتر در لندن رفت. در زمان دانشجویی در میکده‌های مختلف برنامه اجرا می‌کرد. لرد در سال ۱۹۶۸ دیپ پرپل را بنیاد گذاشت که به یکی از محبوب‌ترین گروه‌های راک جهان تبدیل شد. در
یکی از محبوب‌ترین گروه‌های راک جهان تبدیل شد. در سال ۱۹۷۶ این گروه از هم پاشیده شد، اما بار دیگر در سال ۱۹۸۴ از نو تشکیل شد. دیپ پرپل در سراسر جهان کنسرت برگزار کرد و شش آلبوم منتشر کرد که بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه از آن‌ها به فروش رفته‌است. لرد در سال ۲۰۰۲ از عضویت در گروه دیپ پرپل کناره‌گیری کرد. مرگ. جان لرد در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۲ در ۷۱ سالگی بر اثر سرطان لوزالمعده در کلینیکی در لندن درگذشت. تجهیزات موسیقی. جان لرد معمولاً از ارگ‌های هَموند سری بی۳ و سی۳ برای اجرای آثارش بهره می‌گرفت.
راجر گلاور نوازنده گیتار بیس، آهنگ‌ساز و تهیه‌کننده موسیقی بریتانیایی، زاده ۳۰ نوامبر ۱۹۴۵ است. او بیشتر به عنوان نوازنده گروه‌های دیپرپل و رینبو شناخته شده است.
گربه روی شیروانی داغ نمایشنامه‌ای از تنسی ویلیامز است. گربه روی شیروانی داغ همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره بدارد:
ایان اندرسون پیس درامر گروه راک دیپرپل و تنها بازمانده از ترکیب اولیه گروه‌است. او با نام کامل ایان اندرسن پیس زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۸ در ناتینگهام انگلیس است و به‌غیر از دیپرپل با وایت‌اسنیک و گری مور هم در ضبط چند آلبوم همکاری داشته‌است. پیس موسیقی را با ویولن آغاز کرد و این پیش از آن بود که در ۱۵ سالگی فراگیری درامز را آغاز کند. پس از آن‌که نوازندگی در گروه‌های مختلف را تجربه کرد در سال ۱۹۶۸ به گروه تازه تأسیس دیپ پرپل پیوست. اعضای دیگر دیپ پرپل در آن زمان راد اِوَنس (خواننده)، جان لرد (نوازندهٔ کیبورد)، ریچی
اِوَنس (خواننده)، جان لرد (نوازندهٔ کیبورد)، ریچی بلکمور (گیتاریست) و نیک سیمپر (باسیست) بودند. مدتی بعد اِوَنس و سیمپر از گروه جدا شدند و ایان گیلان و راجر گلاور جایگزین آن‌ها شدند. آن‌ها در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی و با پنج آلبوم "In Rock" (۱۹۷۰)، "Fireball" (۱۹۷۱)، " Machine Head" (۱۹۷۲)، "Made in Japan" (۱۹۷۲) و "Who Do You Think We Are" (۱۹۷۳) تبدیل به یکی از گروه‌های نامدار راک در سطح بین‌المللی شدند.
رودخانه قویق (در عربی: نهر قویق الحلبی ) . این (نهر) رودخانه در شهر حلب سوریه قرار دارد. نام حلب، بر اولین بار در تاریخ، در سال (۲۵۳۰) قبل از میلاد ذکر شده‌است، هنگامی که (ریموش الأکادی بن سرجون) به آن چیره شد وپادشاه حلب (لوکال) به اسارت گرفت. در آن دوران شهر حلب دارای ۱۵ دروازه بود، که در حال حاضر ۵ دروازه از آن‌ها باقی‌مانده‌است، و به شرح زیر می‌باشد: گویند: در دوران قدیم تمام آب‌های شهر حلب از این نهر تأمین می‌شده‌است، و۵۰۰ سال پیش نام این نهر در کتب تاریخ نویسان آمده‌است. چنانکه مؤرخ یونانی: «اکستوفون»
نویسان آمده‌است. چنانکه مؤرخ یونانی: «اکستوفون» نام نهر را (نهر خالس) نامیده‌است، همچنین با نام‌های (شالیس) و (کالوس) نیز نوشته شده‌است. آب نهر قویق. در فصل زمستان آب «رودخانه قویق» زیاد می‌شود، أما در فصل تابستان می‌یابد. در دوران حکمرانی ملوک متعاقب در این شهر زیبا ساختمان‌های وکاخ‌های مجلل در دو طرف مجرای نهر ساخته بودنده أند و آب نهر از میان کاخ‌های ملوک رومانی که بر این شهر حکمران بودند می‌گذشته‌است. همچنان بازارها ومعبدهایی نیز در اطراف نهر ساخته بودند که هنوز آثار بعضی از آن‌ها باقی‌مانده‌است. مجرای
که هنوز آثار بعضی از آن‌ها باقی‌مانده‌است. مجرای نهر قویق. نهر قویق از شهر عینتاب در کشور ترکیه سر چشمه می‌گیرد، و در حدود ۱۲۹ کیلومتر جریان دارد، که ۱۱۰ کیلومتر آن در خاک‌های سوریه روان است، ومابین دو روستای:(الوضیحی) و روستای(الحاضر) می‌گذرد سپس در منطقهٔ (المضخ) می‌ریزد. نام قویق. کلمهٔ : قویق (قواق) یک کلمهٔ ترکی است بمعنای (الحُور) که نام درختی است که در دو طرف مجرای نهر کاشته شده‌است. اما شاعر «أبُوالعُلاء» مخالف این قول است، و می‌بیند که نام «قویق» تَصغیر (قاق) است، یعنی: «الغُراب» به فارسی:(کلاغ)
تَصغیر (قاق) است، یعنی: «الغُراب» به فارسی:(کلاغ) است، چنانکه می‌گوید: وثبیر بمعنای الغراب یعنی (کلاغ) است. أما اولین ظهور نام (قویق) در أدبیات عربی در آیام دولت طولونیه (۸۳۵ _ ۸۸۴) در دوران حکم ترک‌ها بر حلب بوده‌است، جنانکه شاعر البحتری (۸۲۰ - ۸۹۷) می‌سراید: أما بعلت کم شدن آب نهر قویق در فصل تابستان، سبب می‌شد که بوی بد وزنندای از رودخانه قویق صادر شود، لذا در أیام حکم سلاطین ایوبی وممالیک و بعد هم سلاطین عثمانی قسمتی از آب (نهر الساجور) بوسیلهٔ قناتی به این نهر کشاندند، همچنین در بعضی اوقات نیز قسمتی
این نهر کشاندند، همچنین در بعضی اوقات نیز قسمتی از آب چشمه‌های (حیلان) و (چشمه التل) و (عین البیضاء) با ساختن جدولی از سنگ ساروج به نهر قویق آروده بودند. در سال ۷۱۲ هجری قمری بدستور (سیف الدین سودی) قنالی بطول ۱۵ کیلومتر از (نهر الساجور) به سوی (نهر قویق) کشیده می‌شود، و در حدود (۸۰۰) هزار درهم هزینه ساخت آن قنال می‌شود، أما در نهایت این کار را به اتمام نمی‌رسد، چنانکه یکی از منجمان ادعاء می‌کند، هرآن کس آب از نهر (الساجور) به نهر (قویق) برساند ناگهان می‌میرد، سیف الدین سودی هم از ترس مرگ کار قنال کشی را
سیف الدین سودی هم از ترس مرگ کار قنال کشی را متوقف می‌کند. أما بعد از اینکه حکم حلب بدست (أمیر سیف الدین أرغون الدوادار) افتاد، در سال ۷۳۱ هجری قمری بدستور وی کار قنال را از سر گرفته می‌شود، و آب از (نهر الساجور) به نهر قویق می‌رسد. همچنین هنگام ورود آب (الساجور) به نهر (قویق) أمیر أرغون وسایر وزراء ومردم حلب در کنار نهر قویق در استقبال آب نهر الساجور بودند. در این میان شاعر وقاضی (شرف الدین الحسینی) نیز در بین حضور بودند و این شعر را سرودند: در حدود ۲۰۰ سال آب نهر الساجور در نهر قویق می‌ریخته‌است. أما در
آب نهر الساجور در نهر قویق می‌ریخته‌است. أما در أثر جنگ‌های متعاقب که در منطقه و در بین ملوک الطوایف رخ می‌داده‌است، قنال آب نهر الساجور رو به خرابی می‌رود، تا اینکه در جنگی که در سال ۱۵۱۶ میلادی در (مرج دابق) رخ داد و منجر به زوال دولت ممالیک شراکسه شد، وسلطان (قانصو الغوری) شکست خورد، قنال آب نهر الساجور به کلی خراب شد، و برای همیشه آب متوقف شد.
شیخ رکن‌الدین ابوالمکارم علاءالدوله احمد بن محمد بن احمد بیابانکی سمنانی (۶۵۹–۷۳۶ ق) معروف به شیخ علاءالدّوله از مشایخ بزرگ تصوّف و دانایان نامور ایران است. زندگی. علاءالدوله سمنانی در خانواده ملوک سمنان دیده به جهان گشود. پس از گذراندن دوره مکتب در پانزده سالگی به خدمت سلطان ارغون درآمد. وی در زمان اباقا و ارغون‌شاه ایلخانی به مدت ده سال دارای مشاغل دیوانی و سیاسی مهم بود تا اینکه در یکی از جنگها که او نیز همراه سلطان بود، جذبه‌ای دریافت کرد. به گفته علاءالدوله حجاب از پیش چشمانش برداشته شد و آخرت را
حجاب از پیش چشمانش برداشته شد و آخرت را مشاهده کرد. بعد از آن واقعه، با اینکه دیگر رغبتی به ملازمت سلطان نداشت از صحبت وی صرف نظر نکرد اما به قضای فرائض فوت شده، قرائت قران و مجاهده با نفس روی آورد و از ملاهی و مناهی دستگاه سلطان توبه کرد. بیش از دو سال در کسوت دیوانیان به ریاضت و عبادت پرداخت و بالاخره پس از ابتلا به بیماری که ناشی از کم خورد و خوابی او بود از سلطان اجازه گرفت و به سمنان رفت. علاءالدوله پس از جستجو در احوال و آراء گروه‌ها و فرقه‌های مختلف، گمشده خود را در سیر و سلوک اهل طریقت یافت و بنای
گمشده خود را در سیر و سلوک اهل طریقت یافت و بنای سلوک خویش را بر وفق کتاب قوت القلوب مکی نهاد. در آغاز ورود به طریقت به ادای حقوقی که بر گردن داشت، همت گماشت غلامان و کنیزان را آزاد کرد، به عمارت خانقاه سکاکیه منسوب به شیخ حسن سکاکی پرداخت و چند خانقاه دیگر نیز وقف کرد. در محرم ۶۸۶ ق یکی از مریدان نورالدین عبدالرحمان اسفراینی، علاءالدوله را به سوی پیر خود راهنمایی کرد. علاءالدوله به قصد دیدار شیخ عبدالرحمن عازم بغداد شد و در مسیر بغداد در نزدیکی همدان، سلطان ارغون وی را احضار کرد تا به شغل دیوانی بازگرداند
ارغون وی را احضار کرد تا به شغل دیوانی بازگرداند اما علاءالدوله چنان در شوق طریقت مستغرق بود که بعد از مناظرهای طولانی سلطان دریافت که قادر به بازگرداندن وی نیست اما باز مانع رفتن او به بغداد شد. علاءالدوله سمنانی شرح احوال خود را به گوش شیخ نورالدین عبدالرحمان رساند و شیخ برای او خرقه‌ای فرستاد و اجازه خلوت داد. البته در سال ۶۸۷ق علاءالدوله در ۲۸ سالگی پنهان از ارغون و شحنگان وی روانه بغداد شد و با نورالدین عبدالرحمان اسفراینی ملاقات کرد. بعد از این ملاقات و تلقین ذکر، علاءالدوله به اشارت پیر خود به زیارت
و تلقین ذکر، علاءالدوله به اشارت پیر خود به زیارت کعبه شتافت و بعد از اذن وی در سمنان به ارشاد مریدان مشغول شد. سلوک و صحبت با شیخ عبدالرحمن اسفراینی از روندهای مهم در زندگی روحانی علاءالدوله بود. شیخ علاءالدوله سمنانی در تصوف معتقد به میانه‌روی بود و در زمینه اجرای دستورهای دین اسلام و سازگاری باورها با اصول دین سخت‌گیر بود. علاءالدوله مردی ثروتمند بود و چندین بار نیز سفر حج را انجام داد. گسستن کامل او از خدمات درباری در سال ۷۰۵ ق؛ و با اجازهٔ الجایتوخان (۷۱۶–۷۰۳ ق) صورت گرفت. پس از سال ۷۲۰، علاءالدوله در