payamvha/North_RAG huggingface dataset:
این امپراتوری به چهار بخش تقسیم می‌شد: چینچاسویو، آنتیسویو، کنتیسویو، کولاسویو. کوئچوا زبان رسمی بود که در میان شهروندان آن تکلم می‌شد. این زبان در همسایگی قبیله اصلی امپراتوری تکلم می‌شد. جمعیتهایی که تسخیر می‌شدند – قبایل، قلمروها، سرزمین‌ها، و شهرها- مجاز بودند به مذاهب و سبک‌های زندگی خود عمل کنند، اما مجبور بودند رسوم فرهنگی اینکاها را نسبت به آداب خود مقدم و برتر بشمارند. اینتی، خدایگان خورشید، باید به عنوان یکی از مهم‌ترین خدایان امپراتوری پرستش می‌شد. جانشین وی بر روی زمین «اینکا»، امپراتور بود.
جانشین وی بر روی زمین «اینکا»، امپراتور بود. تاهوآنتینسویو در قلمروهایی با یک جامعه طبقه‌بندی‌شده تشکیل شد که در آن اینکاها فرمانروایی می‌کردند. تمدن اینکا توسط اقتصادی پشتیبانی می‌شد که براساس مالکیت اشتراکی زمین بود. در واقع، امپراتوری اینکا، همچون یک طرح متمدن گستاخانه و جاه طلب مبتنی بر اندیشه خیال پردازانه تصور می‌شود که در آن هماهنگی روابط بین بشر، طبیعت، و "اسطوره‌شناسی اینکا" امری ضروری بود. بسیاری از رسوم عجیب و جالب در آن مشاهده می‌شدند، مثلاً جشن مجلل (مسرفانه) اینتی رایمی که از خدای خورشید
جشن مجلل (مسرفانه) اینتی رایمی که از خدای خورشید سپاسگزاری می‌نمود، و زنان جوانی که شامل زنان باکره خورشید بودند، و این باکره‌های مخصوص قربانی برای آنتی وقف (نذر) می‌شدند. این امپراتوری کاملاً پهناور، نیز یک سیستم حمل و نقل جالب توجه جاده‌ای برای تمام نقاط قلمرو اش به نام سیستم جاده اینکا داشت، چاسکوئیس، حاملان پیغام بودند که اطلاعات را از هرجا در این قلمرو به (مرکز) کوزکو می‌رساندند. ماچو پیکچو (در زبان کوئچوا: قله پیر؛ برخی اوقات «شهر گمشده اینکاس» نامیده می‌شود)، ویرانه‌ای بازمانده از اینکای قبل از کلمب
می‌شود)، ویرانه‌ای بازمانده از اینکای قبل از کلمب است که بر روی حاشیه یک کوه بلند بر فراز دره اروبامبا، حدود ۷۰ کیلومتری (۴۴مایلی) شمال غرب کوزکو واقع شده‌است. اندازه ارتفاع نواحی آن بسته به این که داده‌های مربوط به ویرانه اشاره نماید یا حدود و ثغور کوهستان تفاوت می‌کند؛ اطلاعات جهانگردی راجع به ماچو پیکچو، میزان ارتفاع آن را ۲۳۵۰ متر گزارش می‌کند. با وجود آن که قرن‌ها از سوی جهان خارج به بوته فراموشی سپرده شده، اما مردم این نواحی آن را از یاد نبرده‌اند، و در سال ۱۹۱۱ توسط باستان‌شناس دانشگاه ییل، هیرام
و در سال ۱۹۱۱ توسط باستان‌شناس دانشگاه ییل، هیرام بینگهام، به اذهان جهانیان بازگردانده شد که وی آن را کشف نموده و کتاب پرفروشی راجع به آن نوشت. پرو به دنبال تلاش‌های قانونی بوده‌است تا هزاران شیء مصنوع (باستانی) را که بینگهام از این منطقه خارج کرده، به کشور بازگرداند. از چشم‌انداز منطق‌گرایی اروپائی، امپراتوری اینکا همچون مدینه فاضله به نظر می‌آید. با این وجود، این تعبیر عملگرایانه سبب فراموشی این مسئله می‌شود که برخورد بین دو جهان بینی ضدالهی، اثر مخربی بر توازن برتری جهان‌بینی اینکا داشته که در آن دو
بر توازن برتری جهان‌بینی اینکا داشته که در آن دو مدعی تاج و تخت از جنگ داخلی قلمرو اینکا برای رسیدن به اهدافشان بهره (امتیاز) گرفتند. مستعمره پرو (حکومت اسپانیایی). فرانسیسکو پیزارو، و برادرانش مجذوب اخبار پادشاهی ثروتمند و افسانه‌ای شدند. در سال ۱۵۳۱، آن‌ها وارد کشوری شدند که هم اینک پرو نامیده می‌شود. (اشکال دیگر کلمه پرو همچون «Biru", "pirú»، و «Berú» نیز در آثار گذشته مشاهده می‌شوند) بر طبق نظر رائول پوراس بارنچیا، زبان پرو نه یک کوئچوا و نه یک زبان اسپانیولی کارائیبی بوده بلکه آن از هندو-هیسپانیک
اسپانیولی کارائیبی بوده بلکه آن از هندو-هیسپانیک بوده‌است. در آن زمان، امپراتوری اینکا در ورطه یک جنگ داخلی پنجساله بین دو شاهزاده، هواسکار و آتاهواپلا فرورفته بود. فرانسیکو پیزارو با استفاده از این امتیاز در آن کشور یک کودتا انجام داد. در ۱۶ نوامبر۱۵۳۲، در حالی مردم در (شهر) کاجاماکرا جشن می‌گرفتند، اسپانیایی‌ها طی نبرد کاجاماکرا، در یک اقدام شگفت‌انگیز اینکا آتاهواپلا را تسخیر نمودند، موجب بهت فراوان در میان مردم و آماده شدن آن‌ها برای دوره آتی مبارزه گردید. زمانی که هواسکار به قتل رسید، اسپانیایی‌ها
گردید. زمانی که هواسکار به قتل رسید، اسپانیایی‌ها آتاهوالپا را محاکمه کرده و به مرگ محکوم نمودند، و وی را خفه کردند. برای مدت زمانی پیزارو، حاکم ظاهری اینکا باقی‌ماند و پس از مرگ آتاهوالپا، توپاک هوالپا را به عنوان اینکا معرفی نمود. اما بدرفتاری‌های این سردار فاتح، ماهیت این ظاهرسازی را بسیار علنی ساخت. سیطره اسپانیایی‌ها با سرکوب خونین شورش‌های بومی آتی به حکومت خود انسجام بخشید. این وضعیت در اثر مبارزه قدرت بین خانواده پیزارو و دیگو دی آلماگرو پیچیده شد. جنگ داخلی بلند مدتی گسترش یافت، که در نتیجه آن
جنگ داخلی بلند مدتی گسترش یافت، که در نتیجه آن افراد پیزارو در نبرد لاس سالیناس پیروز شدند. با این وجود، اسپانیایی‌ها از فرایند استعماری خود غفلت نورزیدند. مهم‌ترین رویداد، بنیان‌گذاری شهر لیما در ژانویه، ۱۵۳۵ بود که در نتیجه آن موسسات اداری در آن ایجاد شدند. لزوم انسجام اقتدار سلطنتی اسپانیا بر این مناطق، موجب تشکیل بارعام واقعی (دربار سلطنتی) شد. در سال ۱۵۴۲، اسپانیایی‌ها قلمرو قصرهای جدید نایب سلطنت را پدید آوردند که کمی بعد نایب سلطنت پرو خوانده شد. با این وصف، نایب سلطنت پرو تا زمان ورود فرانچسکو دی
این وصف، نایب سلطنت پرو تا زمان ورود فرانچسکو دی تولدو نائب سلطان در سال ۱۵۷۲، به رسمیت شناخته نشد. فرانچسکو دتولدو به حکومت بومی در ویلکابامبا با اعدام اینکا توپاک آمارو پایان داد. او همچنین خواستار توسعه اقتصادی از طریق انحصار بازرگانی و استخراج معدنی، و عمدتاً از معادن نقره پوتوسی شد. او مؤسسه اینکا را تحت عنوان میتا به راه انداخت که یک سرویس اجباری عمومی بود تا جوامع بومی را تحت بردگی ظالمانه اقتصادی قرار دهد. نایب سلطنت پرو ثروتمندترین و قدرتمندترین نائب السلطنه در کشورهای آمریکایی در قرن هجدهم شد.
نائب السلطنه در کشورهای آمریکایی در قرن هجدهم شد. ایجاد نایب السلطنه‌هایی از فرمانداری گرانادای جدید، فرمانداری ریودو دل پلاتا (در گستره محدوده‌شان)، معافیتهای مالیاتی را از مرکز بازرگانی لیما به کاراکاس و بوینس آیرس منتقل ساخته و کاهش تولید معادن و منسوجات، تخریب فزاینده نایب السلطنه پرو را تثبیت نمود. این وقایع جو مناسبی ایجاد کرد که ایده‌های آزادی‌جویانه را بین مردم کریولو، اسپانیایی یا مردم دورگه توسعه داد. جنگ‌های استقلال طلبی. بحران اقتصادی به نفع شورش محلی از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۱ بود. این شورش به ریاست
محلی از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۱ بود. این شورش به ریاست توپاک آمارو دوم بود. در این زمان، حمله ناپلئون به روسیه از شبه جزیره ایبری و تزلزل قدرت سلطنتی رخ داد. شورش کریولهل هوانوکو در سال ۱۸۱۲ روی داد و شورش کوسکو بین سال‌های ۱۸۱۴ تا ۱۸۱۶ اتفاق افتاد. این شورش‌ها از اصول آزادی‌خواهی دفاع می‌نمودند که به وسیله قانون اساسی کادیز در سال ۱۸۱۲ تحریم شده بود. نایب السلطنه پرو با حمایت قدرت گروه اقلیت حاکم کریول‌ها، به آخرین دژ قلمرو در آمریکای جنوبی تبدیل شد. این فرمانداری پس از مبارزات جدی قاره‌ای سیمون بولیوار و خوزه د
پس از مبارزات جدی قاره‌ای سیمون بولیوار و خوزه د سان مارتین، از پا درآمد که جانشین حکام سلطنتی شیلی پس از یک نبرد مهم در کوه‌های آند شدند، و در سال ۱۸۱۹، در شبه جزیره پاراکاس برکنار شده بودند، و در ۲۸ ژوئیه ۱۸۲۱ استقلال پرو را در لیما اعلام کردند. سه سال بعد، سیطره اسپانیایی‌ها به‌طور کامل پس از نبردهای جونین آیاکوچو از بین رفت. اما اولین رئیس‌جمهور آن تا سال ۱۸۲۷، به قدرت نرسید. دوران جنگ و بازسازی. در سال ۱۸۷۹، پرو وارد جنگ پاسیفیک شد که تا سال ۱۸۸۴ بطول انجامید. بولیوی خواستار اتحاد خود با پرو علیه کشور
بولیوی خواستار اتحاد خود با پرو علیه کشور شیلی شد. دولت پرو با اعزام یک گروه دیپلماتیک برای مذاکره با دولت شیلی کوشید تا برای مذاکره با آن میانجیگری نماید، اما این کمیته نتیجه گرفت که وقوع جنگ ناگزیر است. شیلی د ر۵ آوریل ۱۸۷۹ اعلام جنگ نمود. یک جنگ تقریباً پنج‌ساله به وارد شدن خسارات به بخش تاراپاکا و ایالات تاکنا و آریکا در ناحیه آتاکاما خاتمه یافت. پس از جنگ، تلاش فوق‌العاده‌ای برای آغاز بازسازی انجام گرفت. ثبات سیاسی تنها در اوایل سال‌های ۱۹۰۰ به دست آمد. جنبش سیویلیست به رهبری نیکولاس دی پیرولا با
آمد. جنبش سیویلیست به رهبری نیکولاس دی پیرولا با رهبری نظامی مخالف بود که ناشی از شکست نظامی و و فروپاشی اقتصادی بود. او با انقلابی در سال ۱۸۹۵ به قدرت رسید. شخصیت اصلاح طلب دیکتاتوری پیرولا در مجمع آگوستو بی تداوم یافت. طی حکومت مجمع آگوستو بی در دوره‌های سال‌های ۱۹۰۸–۱۹۱۲ و ۱۹۱۹–۱۹۳۰، که این مورد اخیر تحت عنوان «اونسنیو» – یازدهم شناخته شده‌است) ورود به پایتختهای کشورهای آمریکایی عمومیت یافت و طبقه متوسط از آن برخوردار شدند. این سیاست‌ها در راستای افزایش وابستگی خارجی پایتخت، به ایجاد مخالفتی انجامید که
وابستگی خارجی پایتخت، به ایجاد مخالفتی انجامید که بین طبقه اقلیت ملاکان و نیز پیشروترین بخش‌های جامعه پرو تمرکز یافت. در سال۱۹۲۹، پرو و شیلی معاهده صلح نهایی را امضاء نمودند، پیمان آنکن که طی آن تاکنا به پرو مسترد می‌شد و پرو برای همیشه زمام امور ایالات ثروتمند آریکا و تارپاکا را بر عهده می‌گفت، اما حقوق خاصی برای فعالیت‌های بندری در آریکا حفظ می‌شد و نیز تصمیماتی که به وسیله آن شیلی می‌توانست کارهایی را در آن مناطق انجام دهد. پس از بحران جهان گستر سال ۱۹۲۹، شماری از حکومت‌های کوچک از یکدیگر پیروی کردند.
شماری از حکومت‌های کوچک از یکدیگر پیروی کردند. حزب APRA فرصت یافت تا از طریق فعالیت‌های سیاسی اصلاحاتی را در نظام به وجود آورد، اما این امر موفقیت‌آمیز نبود. سرکوب ظالمانه‌ای در اویل دهه ۱۹۳۰ انجام گرفت و ده‌ها هزار طرفدار «آپریستا» اعدام یا زندانی شدند. از این زمان، یک رشد جمعیتی و افزایش شهرنشینی آغاز شد. طی جنگ جهانی دوم، پرو اولین کشور آمریکای جنوبی بود که با آمریکا متحد شد و اتحاد آن‌ها علیه آلمان و ژاپن بود. بین این دو دوره زمانی، باید قانون اساسی اتحاد انقلاب خلق آمریکایی (APRA) را مورد تأکید قرار
انقلاب خلق آمریکایی (APRA) را مورد تأکید قرار داد. این یک جنبش ناسیونالیستی، خلق گرا و ضد امپریالیستی به رهبری ویکتور رائول هایا دلاتوره در سال ۱۹۲۴ بود. حزب کمونیست چهار سال بعد تشکیل شد و آن به رهبری خوزه کارلوس ماریاتگوئی بود. سیاست‌های نوین. ژنرال مانوئل. ای. اودریا دولت نظامی استبدادی را هدایت می‌کرد که از سال ۱۹۵۶–۱۹۴۸ به مدت ۸ سال طول کشید. تملک نابرابر زمین («لاتیفوندا»)، حاشیه بندی گسترده (طبقات) اجتماعی و نمونه کوبا در اوایل دهه ۱۹۶۰ محرکی را برای پیدایش جناح چپ نظامی پرو فراهم ساخت اما این قیام
پیدایش جناح چپ نظامی پرو فراهم ساخت اما این قیام کوتاه بود و برای نیروهای نظامی بهانه‌ای شد تا کنترل خود را بر کشور افزایش دهند و توان و ایدئولوژی دیگری را که برای «کودتا» لازم بوده، گردآوری نمایند. در همین حال، تلاش اصلاح طلبانه اولین دولت فرناندو بلونده تری در توجه به ماهیت ساختاری آسیب‌شناسی اجتماعی با ناکامی همراه بود که فاجعه را در پرو تداوم بخشید. دولت بلنده پروژه‌های متعددی را بر عهده کرفت از جمله «بزرگراه‌های حاشیه‌ای دلاسلوا»، یا بزرگراهی که چیکلایو را در ساحل اقیانوس آرام با نواحی شمالی قبلاً
را در ساحل اقیانوس آرام با نواحی شمالی قبلاً «متروک» منطقه آمازون، منطقه سن مارتین و لورتو متصل می‌نمود اما بلونده که بار اذهان عمومی را به دلیل آن که آن بسیار به پایتخت کشور بیگانه نزدیک بود، به دوش می‌کشید، نیز تصمیمات اقتصادی‌اش موجب کاهش ارزش واحد پول سول و ناآرامی عمومی در اطراف و اکناف کشور و لیما شد. در سال ۱۹۶۸، ژنرال خوآن ولاسکو آلوارادو کودتایی را هدایت نمود که به عوض شدن دولت بلونده منتهی شد. تحت عنوان «رئیس‌جمهور دولت انقلابی» لحن ناسیونالیستی و متمایل به چپ خوآن ولاسکو آلواردو از طریق اعلان
و متمایل به چپ خوآن ولاسکو آلواردو از طریق اعلان اولین اصلاحات عمده کشاورزی (ارضی) از سوی دولت وی آشکار گردید که با هدف جلوگیری از بالا رفتن ناآرامی اجتماعی به ویژه در مناطق آند صورت گرفت که در آن الگوهای مالکیت زمین عمیقاً نابرابر بود. دولت ولاسکو با ارتقاء حقوق رعیت اعتبار یافت از جمله به رسمیت شناختن زبان کوئچوا به عنوان زبان ملی، مالکیت اشتراکی زمین، و بسیج اجتماعی خلقگرا (سیناموس). همواره، این امر موجب افزایش درگیری با گروه‌های برجسته کوچک (اجتماعی) می‌شد که دارای منافع سرمایه‌ای خارجی و از اعضای
می‌شد که دارای منافع سرمایه‌ای خارجی و از اعضای اقلیت حاکم محلی بودند. فقدان سلامتی در ولاسکو، شرایط جهانی را تغییر داد و برنامه‌ریزی ضعیف آن به یک واکنش ضد نسبت به برنامه ناسیونالیستی ولاسکو منجر شد. در سال ۱۹۷۵، ژنرال فرانچسکو مورالس برمودز کودتایی را ترتیب داد که در آن خود با برکناری ولاسکو رئیس‌جمهور شد. رژیم ممورالس برمودز بر اساس بازگشت به سیاست‌های سرشناس محوری وی شناخته می‌شود که اندکی ناآرامی اجتماعی را در جامعه فرونشاند که عمدتاً از مقوله منافع اجتماعی شهروندی «ملی» جدا است. نیروهای مسلح پرو که
شهروندی «ملی» جدا است. نیروهای مسلح پرو که در اثر ناتوانی خود جهت «اداره کردن» پرو درمانده شده بودند، مجبور شدند تا درخواست انتخابات نمایند. ضمناً، به عنوان یک پیشینه برای بازگشت به دولت منتخب وقوع دو حادثه بود که عمیقاً بر دو دهه تاریخ آتی پرو تأثیر گذاشت. اولی که یک همایش قانونی بود که به تدوین قانون اساسی جدید ملی در سال ۱۹۷۹ منجر شد. دومین حادثه که در سال ۱۹۸۰ آغاز گردید مبارزه مسلحانه علیه دولت به وسیله یک جناح منشعب از حزب کمونیست پرو به نام راه درخشان بود. این یک مسئله تصادفی نبود که این مبارزه در
بود. این یک مسئله تصادفی نبود که این مبارزه در یکی از فقیرترین نواحی کشور آغاز شد در حالی که قانون اساسی جدید در پایتخت و به دور از تمرکز بر مسئله محرومیت شرکت در انتخابات پس از بحث طولانی، تصویب شد. بنابراین، فرناندو بلونده تری در سال ۱۹۸۰ مجدداً و با امید فراوان رئیس‌جمهور شد. اما، تا پایان دوره کاری اش در سال ۱۹۸۵، پرو مجدداً دچار بحرانی گردید که طی دودهه گذشته گریبانگیر آن بوده‌است: بدهی خارجی فزاینده مانع از فعالیت‌های دولتهای آتی در پرو گردیده‌است. علاوه بر این، بلونده در پایان دادن به فقر رو به رشد
بر این، بلونده در پایان دادن به فقر رو به رشد اکثریت عمده‌ای از جمعیت، عاجز بوده، و قادر نبوده به افزایش هنگفت عملیات تجارت مواد مخدر غیرقانونی یا شورش‌های یاغیان جناح راه درخشان («Sendero Lumino») و نهضت انقلابی توپاک آمارو (MRTA) پایان دهد. رهبر حزب ARPA پرو، آلن گارسیا با خوش‌بینی فراوان در سال ۱۹۸۵ رئیس‌جمهور شد. پس از یک آغاز امیدبخش، اقتصاد پرو در اثر تورم شدید، زمینگیر شد که از جامعه اقتصاد بین‌المللی جدا بوده و در سکرات چاه یک جنگ خونین داخلی که راه درخشان و نهضت انقلابی توپاک آمارو آن را علیه کشور
درخشان و نهضت انقلابی توپاک آمارو آن را علیه کشور و متحدینش به راه انداخته بودند، دست و پا می‌زد. در فضائی از هرج و مرج، هراس عمومی و آشفتگی سیاسی، پیروزی انتخاباتی آلبرتو فوجی موری در سال ۱۹۹۰ واقع شد، زمانی که رئیس ساختگی یک دانشگاه مجهول با تفاوتی اندک یک داستان‌نویس پروئی و شخصیت فرهنگی همچون ماریو بارگاس یوسا را شکست می‌داد. گارسیا همچون اسلاف خود، بر طبق نظر بسیاری از مردم پرو، قدرت را در حالی تسلیم می‌کرد که وضعیت کشور از زمانی که وی وارد این پست شد، بدتر شده بود. او دو سال پس از انتخابش و در وضعیت
بدتر شده بود. او دو سال پس از انتخابش و در وضعیت بن‌بستهای مداوم با پارلمان، رئیس‌جمهور آلبرتو فوجی موری به سادگی کنگره را تعطیل کرد و به منظور دامن زدن به یک بحران جدید قانونی پرو در سال ۱۹۹۲ همه‌پرسی برگزار نمود. بنا به اعتقاد برخی بخش‌های اجتماعی پرو و جامعه اقتصاد بین‌الملل با توسل به «ثبات» در اقتصاد کلان برای پرو پس ار سال‌های توفانی زمان گارسیا، فوجی موری از سوی رقبای خود به عنوان یک رژیم مستبد به یاری ولادیمیر و مونته سینو، رهبر سابق سرویس اطلاعاتی پرو (SIN) که هم‌اکنون در زندان به سرمی برد، مورد
پرو (SIN) که هم‌اکنون در زندان به سرمی برد، مورد انتقاد قرار گرفت. در پی «انتخابات مجدد» بحث‌برانگیز سوم که همراه با اشاعه فساد، و آشفتگی گسترده سیاسی و تجاوزات عمده به حقوق بشر بود، فوجی موری مجبور شد تا انتخابات زود هنگام را درخواست نماید. پس از آن که حرب وی کنترل پارلمان پرو را از دست دادند، او مجبور شد از مقام ریاست جمهوری پرو استعفاء بدهد. در هنگام بازگشت از اجلاس اپک در برونئی، فوجی موری بر مبنای تابعیت ژاپنی خود از کشور ژاپن درخواست پناهندگی سیاسی نمود. در کشاکش کناره‌گیری ناگهانی فوجی موری از قدرت،
در کشاکش کناره‌گیری ناگهانی فوجی موری از قدرت، والنتین پانیاگوا به عنوان رئیس‌جمهور «موقتی» برای این مقام انتخاب شد. در پی انتخابات داغ و جنجالی، الساندرو تولدو با شکست دادن آلن گارسیا (۲۰۰۶) با اکثریت نزدیک، برای دوره (۲۰۰۶–۲۰۰۱) رئیس‌جمهور شد. در سال ۲۰۰۶، آلن گارسیا یکبار دیگر با شکست دادن اولانتا هومالا، نامزد ناسیونالیست، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب شد. اولانتا هومالا به خاطر شرکت داشتن در مبارزه علیه حزب راه درخشان و نقش وی به عنوان رهبر جناح مخالفی که کنار رفته، برای دفعات متعددی با دادگاه مواجه شد.
کنار رفته، برای دفعات متعددی با دادگاه مواجه شد. رئیس‌جمهور سابق آلبرتو فوجی موری (فعلاً در شیلی است) در انتظار صدور احکامی علیه وی از سوی دولت پرو به سر می‌برد، بی‌بی‌سی نیوز، در حالی که به‌طور هم‌زمان حزب سیاسی وی، اتحاد برای آینده پرو، تعداد زیادی از اعضای پارلمان را در انتخابات اخیر گرد آورده‌است. رئیس‌جمهور سابق الساندرو تولدو و والنتین پانیاگوا در اتحاد حزب معقول پرو – جناح مرکز در کنگره حضور دارند.
پرپینیان شهری در جنوب ایالت لانگدوک روسیون فرانسه است. این شهر مرزی فاصله‌اش تا دریا بسیار کم است و به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
اورلئان مرکز استان مرکزی (Région Centre) کشور فرانسه است. این شهر که در شمال شرقی این استان واقع شده به شبکه سراسری راه‌آهن و بزرگراهی فرانسه متصل است. بزرگترین رود فرانسه، لوآر (Loire) از این شهر نیز می‌گذرد. شهراورلئان در فرانسه به عنوان شهر تاریخ و هنر طبقه‌بندی شده‌است. نویسنده سرشناس فرانسوی، رنه سدی یو در سال ۱۹۰۶ در این شهر متولد شد. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
کلرمون فران شهری در مرکز فرانسه است. این شهر مرکز ناحیه اوورنی است و ۱۴۰٬۷۰۰ نفر (۲۰۰۶) جمعیت دارد. این شهر همچنین مرکز بخش پوی ددوم می‌باشد. جشنواره فیلم کلرمون فران یکی از معتبرترین جشنواره‌های فیلم کوتاه در جهان است که هر ساله در این شهر برگزار می‌شود. محل استقرار شرکت تایرسازی میشلن در این شهر قرار دارد. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
آنژه مرکز ایالت پی دو لا لوار در فرانسه است. این شهر پرجمعیت به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است و چندین بزرگراه از این شهر می‌گذرد. این شهر در شرق این ایالت واقع است. آنژه به خاطر برخورداری از کشاورزی قوی، شهرت دارد. این شهر چندین بار به عنوان بهترین شهر فرانسه برای زندگی برگزیده شده‌است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
سن-لو شهری در غرب ناحیه نرماندی سفلی فرانسه و در شهرستان مانش است. این شهر به خطوط راه آهن فرانسه متصل است و در فاصله کمی از شهر بزرگراه می‌گذرد .فاصله این شهر تا دریای مانش کم است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
گرانویل شهری ساحلی در غرب ایالت نرماندی سفلی فرانسه است.این شهر فاقد امکاناتی همچون بزرگراه و راه آهن است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
کارکاسون به فرانسوی "Carcassone"، شهری در استان اود فرانسه است. این شهر که در جنوب فرانسه و در حد فاصل ۸۰ کیلومتری شرق تولوز واقع شده‌است، شهری تاریخی می‌باشد که در سال ۱۹۹۷ از طرف سازمان یونسکو بعنوان میراث فرهنگی بشر ثبت گردیده‌است. قرار داشتن این شهر باستانی بین دریای مدیترانه و اقیانوس آتلانتیک اهمیت استراتژیک فراوانی به این شهر داده‌است. شهردار فعلی کارکاسون Jean-Claude Perez نام دارد. آب و هوا این شهر جنوبی فرانسه دارای میانگین آب و هوایی به شرح زیر می‌باشد: آفتابی: ۲۱۹۰ ساعت در سال باران: ۶۹۵ میلیمتر
آفتابی: ۲۱۹۰ ساعت در سال باران: ۶۹۵ میلیمتر در سال برف: ۷ روز در سال میانگین دما: ۱۳٫۵ درجهٔ سانتی گراد جمعیت این شهر دارای جمعیت ۴۹۰۰۰ نفر می‌باشد. منابع. http://fr.wikipedia.org/wiki/Carcassonne
باباشاه احمد (به کردی: "باوه شامه‌" "Bawe Şame")، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۲۹خانوار) ۱۲۲نفر بوده‌است.
گورانی دهستانی از توابع بخش گهواره شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران است. جمعیت. جمعیت این دهستان بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱٬۴۹۹خانوار) ۶٬۵۱۴نفر بوده است.
توت‌شامی (به کردی: "تۊشامی" "Tüşamî")، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گوران قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۹ خانوار) ۳۱۸ نفر بوده‌است. زیارتگاه‌های مذهبی. روستای توتشامی به سبب وجود زیارتگاه‌های یارسان از اهمیت بالایی برخوردار است و سالانه ده‌ها هزار تن از پیروان یارسان برای زیارت اماکن مقدسه به این روستا می‌آیند. آرامگاه سید براکه و فرزندانش، سید شمس‌­الدین حیدری گوران در این روستا واقع شده‌است. همچنین غار سید خاموش
در این روستا واقع شده‌است. همچنین غار سید خاموش (مَر خاموش) نیز در نزدیکی این روستا واقع شده‌است. علاوه بر این تکیهٔ میر حیدر گوران موسوم به تکیهٔ حیدری که به مدت چندین نسل محل زندگی مسندنشین و رهبر یارسان بوده‌است نیز در این روستا قرار دارد که سبب می‌شود در ایام مختلف سال و نیز در جشن‌های خاونکار و نوروز زائران زیادی به روستای توت‌شامی بیایند. مراسم جشن خاونکار هر ساله در موسم زمستان کُردی در این روستا برگزار می‌شود.
چقاچوبین ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۴۸خانوار) ۲۳۱نفر بوده است.
صفرشاه ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. این روستا در ۱۵ کیلومتری شهر گهواره گوران، ۳۰ کیلومتری شهر کرند غرب و ۳۵ کیلومتری شهر اسلام آباد غرب قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۷۱خانوار) ۲۷۸نفر بوده است.
گوراجوب زیدعلی ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۴خانوار) ۵۹نفر بوده است.
گوراجوب قشلاق ، روستایی است از توابع بخش گهواره و در شهرستان دالاهو استان کرمانشاه ایران. جمعیت. این روستا در دهستان گورانی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن (۱۶خانوار) ۶۰نفر بوده است.
انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۶۰ با پیروزی آبراهام لینکلن به پایان رسید. کاندیدای راه‌آهن. نامزدی آبراهام لینکلن در سال ۱۸۶۰ بر مسائل برده داری و سازمان دهی حزب خود استوار بود. لینکلن در آغاز جریان انتصاب ریاست جمهور با اینکه آشکارا بازنده محسوب می‌شد در نهایت بنا به دلایلی چند به عنوان نامزد جمهوری‌خواه در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا برگزیده شد. دیدگاه‌های او در مورد برده داری نیز نسبت به رقبایش ویلیام سوارد و سالمن چیس، میانه‌رو تر بود. دیگر رقبای وی، به خصوص آنهایی که تجربه دولتی بیشتری داشتند،
وی، به خصوص آنهایی که تجربه دولتی بیشتری داشتند، با این حزب دشمن شده بودند و در ایالتهای غربی که نقش بسیار حساس و حیاتی داشتند ضعیف بودند. لینکلن با چهره‌ای میانه‌رو ظاهر شده بود. علی‌رغم ارتباط وی با جنوب (خانوادهٔ همسرش خود برده داشتند) لینکلن وجهه انقلابی را که در جنوب در جریان بود، و نیز ظهور ناسیونالیسم جنوب را به درستی درک نکرد. در دههٔ ۱۸۵۰ او امکان هرگونه جنگ داخلی را رد می‌کرد. حامیانش مکرراً این امر را که انتخاب او می‌تواند جرقه‌ای برای جدایی و انتزاع باشد نادیده گرفتند. لینکلن برای سخنرانی
و انتزاع باشد نادیده گرفتند. لینکلن برای سخنرانی مبارزه نمی‌کرد، مبارزات انتخاباتی را سازمان‌های جمهوری‌خواه شهرستان‌ها و ایالات هدایت می‌کردند. آن‌ها بسیار دقیق و موشکاف بودند و از جدیدترین تکنیک‌ها برای حفظ شور و اشتیاق اعضای حزب و در نتیجه کسب نتیجه مطلوب استفاده می‌کردند. تلاش کمی برای تغییر دادن و متقاعد ساختن غیر جمهوری خواهان صورت می‌گرفت و تقریباً در جنوب به جز در چند شهر مرزی مانند سنیت یونیر، مسیوری، ویلینگو ویرجینیا هیچ مبارزه انتخاباتی در جریان نبود. اما در شمال هزاران سخنگوی جمهوری‌خواه، صدها
نبود. اما در شمال هزاران سخنگوی جمهوری‌خواه، صدها هزار پوستر تبلیغاتی و اعلامیه و هزاران سرمقاله در روزنامه‌ها وجود داشت. آن‌ها در وهلهٔ اول توجه خود را به خط مشی حزب معطوف کرده بودند و در درجهٔ دوم به داستان زندگی لینکولن، به فقر دوران کودکی اش، نبوغ اش و ترقی او از گمنامی به شهرت پرداختند. از اسمهای مستعار او – آبه درستکار و ناجی بزرگ – نهایت استفاده را می‌کردند. نکته در این بود که می‌خواستند بر «کار آزاد» تأکید کنند، کاری که از طریق آن پسر بچه‌ای از دل مزرعه با تلاش خود راه خود را به سوی قله‌های ترقی
مزرعه با تلاش خود راه خود را به سوی قله‌های ترقی باز می‌کند. موفقیت در انتخابات. در ششم نوامبر ۱۸۶۰ لینکلن به عنوان شانزدهمین رئیس‌جمهور ایالات متحده برگزیده شد و استفان داگلاس و جان برکنریج، دموکرات‌های جنوب، و جان بل از حزب جدید اتحادیه قانون اساسی را شکست داد. لینکلن نخستین رئیس‌جمهور جمهوری‌خواه بود. پیروزی خود را تنها مدیون حمایت ایالتهای شمالی بود، در جنوب، در نه ایالت، حتی نامش را برای رأی‌گیری ننوشته بودند و در سایر شهرستان‌های جنوبی هم فقط ۲ شهرستان از ۹۹۶ طرفدار او بودند. لینکلن ۹۰۸/۸۶۵/۱ رأی
از ۹۹۶ طرفدار او بودند. لینکلن ۹۰۸/۸۶۵/۱ رأی (۹/۳۹ درصد از کل) را از آن خود ساخت، داگلاس ۲۰۲/۳۸۰/۱ (۵/۲۹ درصد از کل) به برکنریج ۰۱۹/۸۴۸ (۱/۱۸ درصد از کل) و بل ۹۰۱/۵۹۰ (۵/۱۲ درصد از کل)
استان ایشیکاوا (به ژاپنی: 石川県، تلفظ: "Ishikawa Ken") یکی از استان‌های کشور ژاپن است. این استان از لحاظ جغرافیایی در ناحیهٔ هوکوریکو در کرانهٔ دریای ژاپن و در جزیرهٔ هونشو و از لحاظ تقسیم‌بندی سیاسی در بخش چوبو واقع شده‌است. این استان در زمان حکومت منطقه‌ای در ژاپن جزو منطقه [کاگانوکونی]و منطقه [ریوسی کوکو]بوده‌است. در زمان حکومت امپراتور ادو در ژاپن باغ کن روکو ان (به ژاپنی(兼六園（けんろくえん)، یکی از سه باغ برگزیده ژاپن، در آن ساخته شد. مرکز استان ایشیکاوا، شهر کانازاوا است. جمعیت استان (در سال ۲۰۰۹) ۱٬۱۶۶٬۵۰۷ نفر
است. جمعیت استان (در سال ۲۰۰۹) ۱٬۱۶۶٬۵۰۷ نفر و مساحت آن ۴٬۱۸۵٫۲۲ کیلومتر مربع است. نساجی و ساخت ماشین‌آلات ساختمانی و صنایع غذایی از صنایع اصلی این استان هستند. جغرافیا. در شمال این استان شهر واجیما در جنوب شهر هاکوسان در شرق شهرسوزو و در غرب شهر کاگا قرار دارد. پارک‌های طبیعی استان. پارک ملی هاکوسان پارک شبهه ملی شبهه جزیره واجیما پارک شبهه ملی ای زن کاگا کای گان سانچو، داینیچی یاما، شیشیکو تدوری، گوی شی کمینه، هاکوسان ایچی رینو، ای اوزنن دریاهای متصل. دریای ژاپن تاریخ. تاریخ باستان. استان ایشیکاوا از
دریای ژاپن تاریخ. تاریخ باستان. استان ایشیکاوا از ادغام دو استان قدیمی‌تر کاگا و نوتو به‌وجود آمده. سیاست. مجلس. تلفظ: "seifuu renkei") درای ۶ نماینده ※سال ۲۰۱۰]ماه می جمعیت. استان ایشیکاوا دارای ۱٬۱۶۵٬۴۱۰ نفر (مرد ۵۶۲٬۱۹۵ نفر، زن ۶۰۳٬۲۱۵ نفر) جمعیت است. اقتصاد. صنعت. از زمان ادو (به ژاپنی: 江戸時代، تلفظ "Edojidai")، [کانازاوا هان] تا به امروز صنعت نساجی یکی از صنایع اصلی این استان بوده‌است، اما در حال هزار به دلیل وارد شدن اجناس ارزان قیمت چینی این صنعت تا حدی به حالت کما رفته‌است. درواز امروزه به جای آن
حدی به حالت کما رفته‌است. درواز امروزه به جای آن صنایع الکتریکی، رایانه، ماشینهای صنعتی و… که شاید به نوعی ادامه راه ماشین‌های ریسندگی باشد از صنایع اصلی این استان است. در صنعت ماشین‌سازی باید ا شرکت معروف کوماتسو (Komatsu)(به ژاپنی: 小松)اشاره کرد که زادگاه و محل فعلی بخشی از کارخانهای آن در این استان قرار دارد. لازم است ذکر شود کوماتسو زادگاه این شرکت نام شهری است که فرودگاه بین‌المللی ایشیکاوا در آن قرار دارد. این شرکت در حال حاضر یکی از بزرگ‌ترین شرکت‌های دنیا در زمینه ماشین‌های سنگین است. از دیگر