payamvha/North_RAG huggingface dataset:
(بلوچی از زبانهای ایرانی شاخه شمال باختری است. این زبان توسط مردم بلوچ (مکرانی) در کشورهای ایران، پاکستان، افغانستان و ترکمنستان و برخی کشورهای عربی حوزه خلیج فارس و دریای مکران گویش می‌شود) در شهرستان فنوج آیین‌ها برگرفته از سنت‌ها و آداب و رسوم گذشتگان، اعتقادات مردم و نیز دین مبین اسلام می‌باشد. در مراسم مذهبی (اعیاد فطر و قربان) لیالی قدر، قرآن خوانی و مراسم ختم در منازل به صورت دوره‌ای برگزار می‌شود و دادن غذا و افطاری به همسایه‌ها مرسوم است که به اصطلاح محلی باجی گفته می‌شود. در آئین تشکیل خانواده و
محلی باجی گفته می‌شود. در آئین تشکیل خانواده و ازدواج که عمدتاً بیشتر ازدواج‌ها درون فامیلی و از میان وابستگان نزدیک است (ابتدا از طرف خانواده داماد بعد از رایزی‌های اولیه برای انجام خواستگاری که به زبان بلوچی مرکی حدای یا نپری نامیده می‌شود می‌روند. برای انجام مراسم عروسی در گذشته بسته به توان مالی و شهرت افراد ۲ روز تا یک هفته جشن و پایکوبی برگزار می‌شده. در دو نوبت نیز به نام شب حنابندان و ظاهری یا جشن انجام می‌شده‌است. برای کمک به خانواده داماد نیز درگذشته و حال از جانب بستگان و آشنایان کمک نقدی که به
و حال از جانب بستگان و آشنایان کمک نقدی که به زبان محلی "بجاری" می‌نامند در شب جشن عروسی و قبل از شروع مراسم دریافت می‌گردد. در طول مراسم نیز برنامه‌های ساز و دهل برگزار و دوچاپی معروف فنوج و برخی شهرستان‌های حاشیه (رقص محلی) به صورت دسته جمعی توسط مهمانان و جوانان حاضر در مراسم برگزار می‌گردد. پس از اتمام مراسم عروسی ۷ روز به عنوان پاتختی عروس و داماد محسوب می‌گردد و در این هفت روز فامیل و آشنایان دو طرف به مراسم پاتختی آمده و با نان روغنی (هل کالی) و شربت و چایی پذیرایی می‌شوند. خوراک. از دیرباز هنر
شربت و چایی پذیرایی می‌شوند. خوراک. از دیرباز هنر آشپزی بانوان فنوج شهره خاص و عام بوده و از انواع خوراکی‌ها و غذاهای محلی می‌توان به تباهگ (گوشتی که با انار خشک طعم دار گردیده و خشک شده) اشاره نمود، همچنین انواع بریانی با ادویه‌های محلی، تنورچه، انباگ، باقالی پلو، بت ماش اناری، دلک (آش)، هتوک یا ناورشت (ماهی، گوشت، مرغ محلی) و همچنین چنگال با پکرا و انواع ترشی لیمو و پوئچ اشاره نمود. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان فنوج برابر با ۴۷٬۸۲۷ نفر بوده است.
شهرستان لاشار یکی شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر اسپکه است. این شهرستان در تاریخ ۱۳ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان نیک‌شهر جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان لاشار از شمال با شهرستان بمپور، از شرق تا جنوب با شهرستان نیک‌شهر و از غرب با شهرستان فنوج همسایه است. فاصله مرکز شهرستان لاشار (شهر اسپکه) با زاهدان، مرکز استان سیستان و بلوچستان ۴۰۰ کیلومتر است. آب و هوا. آب و هوای شهرستان لاشار در تابستان، گرم و خشک و در زمستان، سرد و خشک است؛ همچنین در این منطقه، در فصل
سرد و خشک است؛ همچنین در این منطقه، در فصل تابستان، بادهای باران‌آور موسمی و در فصل زمستان، بادهای باران‌آور مدیترانه‌ای، موجب ریزش پراکنده باران می‌شود. تقسیمات کشوری. شهرستان لاشار شامل ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است: جاذبه‌های گردشگری. ساخت جاده ترانزیتی چابهار - ایرانشهر- زاهدان- میلک و عبور آن از حوزه شهرستان نیکشهر فرصت بسیار خوبی برای گردشگران فراهم کرده تا از مناظر طبیعی و روستاهای سرسبز بخش لاشار دیدن کنند. آبشارها و چشمه‌های آبگرم شیرآباد (پی تاپ) با مناظر زیبا و دیدنی رودخانه و استخرهای
(پی تاپ) با مناظر زیبا و دیدنی رودخانه و استخرهای عمیق طبیعی و همین‌طور آبشارهای زیبا آن واقع در فاصله ۱۵ کیلومتری محور ترانزیتی نیکشهر به ایرانشهر در محل دو راهی شرق روستای هریدوک، روستا کوپچ با طبیعت پر جلوه و سوزن دوزی منحصربه‌فردش و آبادی کشیگان با طبیعت و رودخانه زیبا در جنوب دهستان کوپچ قرار دارد جای زیبا برای تفریح و سرگرمی می‌باشد. همچنین در مسیر عبور به نیکشهر از جاده ترانزیتی در سمت راست با کوه بلند، جذاب و دیدنی آزباغ مواجه می‌شوید که بزرگ‌ترین کوه لاشار می‌باشد و دارای چشمه‌ها و آبادی‌های زیبا
لاشار می‌باشد و دارای چشمه‌ها و آبادی‌های زیبا وسر سبز در دامنه کوه می‌باشد. آبشار گرموسی در منطقه لاشار جنوبی و در چهار کیلومتری جنوب غربی روستای کوپچ، در آبادی کشیگان قرار دارد. حدود سه قرن پیش شخصی به نام موسی چندین بوته نخل در نزدیکی این آبشار کاشت. به همین دلیل نیز آبشار با نام گرموسی شهرت پیدا یافته است و آبادی پشت آن، معروف به پشت گر شد. نخل‌های به‌جامانده در پشت آبشار گرموسی، قدمتی حدود ۳۰۰ سال دارند و زیبای دو چندانی به این آبشار زیبا و دل‌انگیز داده‌اند. کوه منبع آب ورکات که به بام لاشار جنوبی
داده‌اند. کوه منبع آب ورکات که به بام لاشار جنوبی نیز معروف است جایی بسیار بکر برای دیدن مناظر اطراف و روستاهای هم جوار است کوه منبع آب یا همان بام ورکات جلوه ویژه ای به این روستا بخشیده است به اضافه آن نخلستان بزرگ روستای ورکات (رئیوس) که هم جوار با جاده ترانزیت نیز هست جای بسیار مناسب برای گردشگران و مسافران نوروزی می‌باشد که در کنار این نخلستان به استراحت نشسته و از مناظر دیدن و استفاده می‌کنند غار ملا سلیمان معروف به (هود سلیمان) یکی از غارهای تاریخی و جاذبه گردشگری در منطقه لاشار جنوبی نزدیک روستای
و جاذبه گردشگری در منطقه لاشار جنوبی نزدیک روستای کوپچ و از توابع این روستا است. این غار در یکی از دره‌های رود کوچهک از شعبه‌های رودخانه کوپچ در کوه‌های گراوانی به فاصله ۵ کیلومتری جنوب روستای کوپچ واقع شده است. روستای تنگ سرحه و بخش پیپ با طبیعت بکر و چشم‌اندازهای طبیعی و انواع پوشش گیاهی، وجود گیاهان دارویی، انواع پرندگان وحشی، نخلستانها، چشمه‌های آب در دامنه کوه، رودخانه تنگ سرحه با داشتن صخره‌ها و استخرهای طبیعی و سرسبزی طبیعت آن، گوشه‌ای از جذابیت‌های شهرستان لاشار است. روستای زیبای ورکات با کوه‌های
شهرستان لاشار است. روستای زیبای ورکات با کوه‌های اطراف خود کوه اِستیل یا همان کوه منبع که بام این روستا می‌باشد جلوه خاصی به این روستا بخشیده است کوه‌های سیاهان نخلستان ریئوس پیران جنگل‌های ورکات امکان دیدنی هستند که بسیاری از مردم روستاهای اطراف و گردشگران بین راهی از این مکان‌ها دیدن می‌کنند آبشار گواتامیچ در شرق بخش پیپ به فاصله دو کیلومتری جاده ترانزیت نیکشهر به ایرانشهر و روستای گردشگری بغدان با طبیعت زیبا و دل‌انگیز و وجود رودخانه پرآب و مناظر دیدنی، باغات میوه‌های گرمسیری و سردسیری در حاشیه رودخانه،
میوه‌های گرمسیری و سردسیری در حاشیه رودخانه، آبشار اوگینک نام محلی (گر پشت) با ۸۰ متر ارتفاع در فاصله سه کیلومتری غرب روستای اوگینک و محور ترانزیتی که بزرگ‌ترین آبشار استان محسوب می‌شود با چشم‌اندازهای طبیعی از مناطق بسیار دیدنی برای دوستداران ورزش کوهنوردی و طبیعت گردان است. آبشار گلیگ به فاصله یک و نیم کیلومتری محور ترانزیتی و غرب روستای جاکس با آبشارهای پلکانی و حوضچه‌های طبیعی و صخره‌های رنگارنگ و انواع پوشش گیاهی، روستای تفریحی «کَس مزور» در بخش چانف به فاصله پنج کیلومتری از مرکز دهستان با داشتن باغات
فاصله پنج کیلومتری از مرکز دهستان با داشتن باغات مرکبات و رودخانه که تلفیقی از زیبایی طبیعت را به نمایش گذاشته است، هر بیننده‌ای را به خود جذب می‌کند. از دیگر جاذبه‌های گردشگری بخش لاشار قلعه‌های تاریخی متعلق به دورانهای مختلف از جمله قلعه اسپکه در بخش اسپکه، قلعه هریدوک در روستای هریدوک و قلعه سرمیچ در روستای سرمیچ است. روستاهای سرسبز با انواع پوشش گیاهی و وجود داروهای گیاهی در سراسر حوزه بخش لاشار و دو طرف محور ترانزیتی چابهار-نیکشهر-ایرانشهر جلوه‌ای خاص به این منطقه بخشیده است به‌طوری‌که اکثر کسانی که
به این منطقه بخشیده است به‌طوری‌که اکثر کسانی که از این محور تردد می‌کنند ساعت‌ها به گشت و گذار در مناظر دیدنی و زمین‌های سرسبز و جمع‌آوری بومی می‌پردازند وهمچنین از رودخانه تنگه سرحه می‌توان یکی از زیبایی‌های این مسیر زیبا باشد کسی ک از این مسیر عبور می‌کند از دشت کوه وریگ زارها می‌گذرد ک این نشانه زیبایی‌ها و جلوه‌های بخش زیبا و بزرگ لاشارست امیدست ک لاشار مقصد شما هم باشد منتظرتان هستیم. روستای گردشگری بن‌رود در جنوب غربی لاشار این روستا دارای جاذبه‌های طبیعی و گردشگری زیادی و فاقد امکانات رفاهی و دولتی
و گردشگری زیادی و فاقد امکانات رفاهی و دولتی می‌باشد. از جاذبه‌های طبیعی و گردشگری آن می‌توان از رودخانه‌های رخشان، مدهان و پیران خونی که پرآب و سرسبز هستند، کوه‌های بلند و نخلستانها و قنات‌های این روستا نام برد. ولی متأسفانه به دلیل دور بودن آن از جاده‌های اصلی، نبود جاده آسفالته و عدم تبلیغات در شبکه‌های اجتماعی کسی از همچین جای سرسبزی و روستای خوش آب و هوا خبر ندارد. مردم‌شناسی. مردم شهرستان لاشار، مردمانی بسیار قدیمی، خونگرم و با اصل و نسب می‌باشند؛ بیشتر مردم این شهرستان، بلوچ می‌باشند که بیشترشان از
مردم این شهرستان، بلوچ می‌باشند که بیشترشان از نوادگان میر گوهرام خان لاشاری هستند. اقوام منطقه لاشار عبارت‌اند از: بیلری، رئیسی، میرلاشاری، گردهانی، جاوشیری، مبارکی، نوایی، بلوچی، زین‌الدینی، دانش، آزباغی، سهوئی، امیری، سردارزهی، شاهوزهی، حسن زهی، سرحه ای، رستمی، ورکاتی، درزاده، اربابی‌، طوقی، نارویی، محمدی، ملازهی، پروین، نوایی، پرورش، باشنده و ... جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان لاشار برابر با ۳۵٬۳۰۷ نفر بوده است. صنایع دستی. از عمده‌ترین صنایع دستی منطقه لاشار
صنایع دستی. از عمده‌ترین صنایع دستی منطقه لاشار می‌توان به قالی بافی، گلیم بافی، حصیربافی، پرده بافی، چادر بافی، خراطی، سوزن دوزی، سکمه دوزی و آینه دوزی، پریوار دوزی، توردوزی، خامه دوزی و سیاه دوزی اشاره کرد. به‌خصوص محصولات داز وحشی تنگه سرحه در سطح استان و کشور و حتی جهانی اسم و رسم خاصی دارد.
بخش مرکزی شهرستان سرباز یکی از بخش‌های شهرستان سرباز در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان سرباز شهر در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۸،۳۰۶ نفر بوده‌است.
بخش آشار، یکی از بخش‌های شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر آشار است. تقسیمات کشوری. شهر: آشار جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش آشار برابر با ۱۵٬۹۴۹ نفر بوده‌است.
بخش پیشین، یکی از بخش‌های شهرستان راسک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر پیشین است. تقسیمات کشوری. شهر: پیشین جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش پیشین برابر با ۳۰٬۲۳۲ نفر بوده‌است. رتبه در استان. بخش پیشین چهارمین بخش استان سیستان و بلوچستان از نظر جمعیتی است. لیست بخش‌های بزرگ استان سیستان و بلوچستان که در آینده شهرستان خواهند شد: هم‌اکنون بخش پیشین با ۳۰٬۲۳۲ نفر جمعیتی بیشتر از ۲ شهرستان زیر دارد.
شهرستان زرآباد یکی از شهرستان‌های استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این شهرستان، شهر زرآباد است. این شهرستان در تاریخ ۱۳ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان کنارک جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان زرآباد از شمال با شهرستان نیک‌شهر، از شرق با شهرستان کنارک، از غرب با شهرستان جاسک استان هرمزگان و از جنوب با دریای عمان همسایه است. پیشینه نام. دو دیدگاه در مورد نام زرآباد وجود دارد: دیدگاه اول. به دلیل نزدیکی به دریا و داشتن گمرک فعال (گمرک گالک یکی از قدیمی‌ترین گمرکات جنوب کشور) و از آن‌جایی که در زبان
گمرکات جنوب کشور) و از آن‌جایی که در زبان بلوچی به دریا زِر می‌گویند، به زرآباد شهرت پیدا کرد. دیدگاه دوم. به دلیل وجود زمین‌های حاصلخیز و از آن‌جایی که در زبان بلوچی به باغات و مزارع زریبه گفته می‌شود، به زرآباد شهرت پیدا کرده است. لازم است ذکر شود که کشت و زرع من جمله موز، از دهه ۷۰ شمسی به‌صورت جدی آغاز شده است. درصورتی که سکونت از مدتها قبل وجود داشته است. مناطقی که اکنون باغات موز است، قبلاً کاملا جنگلی و شامل درختان عظیم کهور بومی و توج و کلیر بوده که اکنون فقط به‌صورت جسته گریخته یافت می‌شود. (البته
اکنون فقط به‌صورت جسته گریخته یافت می‌شود. (البته گونه کهور وحشی خاردار آمریکایی و مهاجم (بَبُر) نیز اخیراً بسیار یافت می‌شود). زرآباد قدیم نیز منطقه‌ای مسکونی در جنوب جهلو (جهلو یعنی همان زرآباد جدید فعلی) بوده که رسمیت یافتن آن از دوران پهلوی دوم صورت گرفته است. اما اکنون، جهلو به‌عنوان مرکز زرآباد جدید رسمیت یافته است. نظر به جاده ورودی از سمت کنارک که از کوه است، پس از «پایین آمدن» از کوه‌ها، به این منطقه می‌رسیم. جهل(johl) به معنی پایین می‌باشد. آب و هوا. زرآباد به دلیل نزدیکی به دریای آزاد عمان دارای
زرآباد به دلیل نزدیکی به دریای آزاد عمان دارای آب و هوا و دمایی ثابت است. هوای این نقطه از ایران در زمستان گرم و بهاری است در تابستان به دلیل وزش بادهای موسمی از سمت دریا «مونسون»، معتدل می‌باشد. داشتن چنین آب و هوایی سبب شده محصولات کشاورزی فراوانی نظیر موز، پاپایا (خربزه درختی)، گواوا (زیتون محلی)، کنار، چیکو پیوندی، ... در ان کشت و برداشت شود. البته درختان انبه فراوانی نیز وجود دارد؛ منتهی اخیراً به دلیل اینکه در زمستانها هیچ‌گونه سرمایی نداریم، به مرحله گلدهی نمی‌رسند. زرآباد دارای یکی از دشت‌های
مرحله گلدهی نمی‌رسند. زرآباد دارای یکی از دشت‌های حاصلخیز کرانهٔ مکران می‌باشد سواحل دریای عمان همواره در طول سال دارای دمایی یکسان است (بر خلاف خلیج فارس) و تقریباً مابین ۲۸ تا ۳۲ درجه سانتی گراد است؛ یعنی در طول سال، نه زمستانی دارد و نه تابستان. این نوع دما را نهایتاً تا حدود میناب داریم؛ خلیج فارس یک دریای بسته و گرم است اما دریای عمان خیر. یاداور می‌شود که در خود شهرستان زرآباد هم تنوع دما را داریم؛ ثبات دما را بیشتر در دشتها و مناطق نزدیک به اب داریم. اما در نواحی سنگلاخی و نزدیک به کوه، روزهایی گرم
اما در نواحی سنگلاخی و نزدیک به کوه، روزهایی گرم و شب‌هایی خنک را داریم (یعنی چنانچه شنیدید که دمای زرآباد اکنون فلان درجه است، باید بپرسید که کجای زرآباد). جالب اینجاست که در مناطق نزدیک به کوه، درختانی همچون موز، رشدی کند دارند اما نظر به همین گرما، درختان خرما به میوه ای مرغوبتر می‌رسند. اما در مناطق دشت مانند، برعکس است. در کل نظر ب ثبات دما و عدم وجود گرما، میوهٔ خرما در سواحل دریای عمان، کیفیت چندانی ندارد. (توجه شود که فقط سواحل دریای عمان دارای دمایی تقریباً استوایی و یکنواخت در طول سال است و حتی
تقریباً استوایی و یکنواخت در طول سال است و حتی باقی بلوچستان نیز چنین نیست). نظر به ثبات دما در طول سال، محیطی تقریباً استوایی را داریم که محیطی مناسب برای بسیاری از پرندگان است: قرقاول پاکستانی، طوطی، کفنجیر (نوعی کبک)، جغد سفید، لک لک. البته در این اواخر، متأسفانه جمعیت بسیاری از پرندگان (حتی کبوترها) به‌علت شکار تفریحی و فقط از سر لذت، در حال کاهش است. گراز، جوجه تیغی، روباه و شغال نیز از حیوانات زرآباد است که کم و بیش دیده می‌شود. در این اواخر نیز خر (الاغ)های وحشی نیز بسیار دیده شده‌اند که گفته می‌شود
وحشی نیز بسیار دیده شده‌اند که گفته می‌شود منشأ ان، تخلیه از سوی لنج‌ها از عمان بوده است. چرای بسیاری از شترها، گاوها و بزها به‌صورت رها و آزاد است و مخصوصاً بخاطر شترها، توصیه می‌شود که شب‌ها رانندگی صورت نگیرد. به‌صورتی خاص، برخی بزها را با نژاد آهویی کوتوله نیز داریم. و همین‌طور نژاد بز سومال که قدی بلند و مویی بسیار کوتاه دارد و تقریباً از هر علفی تغذیه می‌کند. این رقم سه قلو زا است. اما نژادهای ترکیبی آن، چنین نیست. میانگین دما در آذر، دی و بهمن، اندکی کاهش می‌یابد اما به سرما نمی‌رسد. در اسفند ماه
کاهش می‌یابد اما به سرما نمی‌رسد. در اسفند ماه دما رو به افزایش می‌رود اما در فصل بهار زیر ۴۰ درجه است که همان هم در اواخر خردادماه با آمدن بادهای خنک از سمت دریا، کاهش جدی می‌یابد؛ یعنی دمای تابستانها، از بسیاری مناطق کشور، خنک تر است. و معمولاً حداکثر به دمای استاندارد ۳۳ درجه می‌رسد. گرچه شرجی بالاست. در نظر داشته باشید که مناطق نزدیک خلیج فارس، چه با شرجی و چه بدون شرجی، دمایی نزدیک به ۵۰ درجه را دارند. در تابستان‌ها که صید ماهی وجود ندارد، استثنا نوعی ماهی به شمال اقیانوس هند می‌آید تا تخم ریزی نماید
ماهی به شمال اقیانوس هند می‌آید تا تخم ریزی نماید که بومیان بدان می‌گویند. در بدن این ماهی، نوعی ماده طبیعی به‌عنوان بخیه طبیعی وجود دارد و صید آن بسیار سودآور است. گفتنی است که در فصول معمولی صید، ارقام معمولی خوراکی بسیار ارزان قیمت و بسیار به وفور یافت می‌شوند. رودخانه‌های مهم. رودخانه‌های زرآباد که سهم بسزایی در تأمین آب کشاورزی دشت زرآباد دارند بدین شرح می‌باشند: جاذبه‌های گردشگری. از جاذبه‌های گردشگری این شهرستان می‌توان به موارد زیر اشاره نمود: صنایع دستی. حصیربافی و سوزن دوزی از صنایع دستی شاخص این
دستی. حصیربافی و سوزن دوزی از صنایع دستی شاخص این شهر می‌باشد، کار بیشتر زنان این شهر سوزن دوزی (جهت البسه شخصی) است. مصنوعاتی که تقریباً در حال محو هستند (شاید بخاطر اشتغال بیشتر مردم به کشت به‌ویژه موز است): سوزن دوزی که شامل روبالشی، پرده، دوخت و طرح روی صندلی، رومیزی، پشتی، جانماز می‌باشد. و نیز سفره بافی، لحاف بافی، مهره دوزی، کریشی دوچ، توربافی، صدف کاری، روپگ (جارو)، پروند (وسیله ای برای بالا رفتن از نخل)، سواس (نوعی کفش) خورجین. آهنگری؛ گرچه ظاهراً این عمل سنتی محسوب نمی‌شود اما به دست برخی از
این عمل سنتی محسوب نمی‌شود اما به دست برخی از ایشان، ابزار آلاتی ساخته می‌شود که فقط مختص آن منطقه و فقط جهت کشاورزی به‌ویژه برای کاشت موز می‌باشد. نظیر کودال و رمبیل و مَیتون موزی (نوعی دیلم). ابزارهای دیگری مانند داس، تبر و… نیز ساخته می‌شود. تقسیمات کشوری. شهرستان زرآباد دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان زرآباد برابر با ۲۰٬۳۴۴ نفر بوده است.
بخش مرکزی، یکی از بخش‌های شهرستان کنارک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. مرکز این بخش، شهر کنارک است. تقسیمات کشوری. شهرها: کنارک و شهر جدید تیس جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش مرکزی شهرستان کنارک برابر با ۶۴٬۶۱۹ نفر بوده‌است.
بخش مرکزی شهرستان زهک یکی از بخش‌های شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. تقسیمات کشوری. شهر: زهک جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش مرکزی شهرستان زهک در سال ۱۳۸۵ برابر با ۵۰۳۳۴ نفر بوده است.
بخش جزینک یکی از بخش‌های شهرستان زهک در استان سیستان و بلوچستان ایران است. تقسیمات کشوری. شهر : جزینک جمعیت. براساس سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش جزینک برابر با ۱۰،۶۶۷ نفر بوده‌است.
بخش نمشیر یکی از بخش‌های شهرستان بانه در استان کردستان در غرب ایران است. تقسیمات کشوری. شهر: کانی‌سور جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش نمشیر شهرستان بانه در سال ۱۳۸۵ برابر با ۱۹۲۱۶ نفر بوده است.
سه‌زور (ژاپنی: トライフォース "Toraifōsu"، انگلیسی: "Triforce") اثر ساختگی سری بازی افسانهٔ زلدا که کار شرکت نینتندو است که می‌توانید آن را روی پلتفرم نینتندو سوییچ بازی کنید. در فرهنگ و عالم ساختهٔ این بازی، سه‌زور برترین و قویترین اثر مقدس و بازپسین هدف بازیکن می‌باشد. بت‌پرستی. چنانچه گفته شده‌است، در عالم «هایرول» (انگلیسی: "Hyrule")، که اسم دنیای غیرواقعی بازی است، "سه‌زور" برترین و عالیترین و قویترین زور کیهان می‌باشد، به این حد که در بعضی بازی‌های سری «افسانهٔ زلدا» هم حتی قدرت‌های خدا یا خدایان آن دنیا به
زلدا» هم حتی قدرت‌های خدا یا خدایان آن دنیا به خویش گرفته شده باشد؛ مثلاً می‌گویند که «زور دانش» (یعنی یک «زور» از "سه‌زور") ماهیت بت «نَیرو» به خویش گرفته، و «زور شجاعت» هم محتوای قدرت یا ماهیت بت «فاروره»، و هم «زور قدرت» دارای قدرت بت «دین» است.
پهلوان واژه‌ای فارسی است که در غرب آسیا برای نامیدن برخی ورزشکاران حرفه‌ای به کار می‌رود. در واقع، پهلوان لقبیست که به ورزشکارانی با منش بزرگ و (پهلوانی) داده می‌شد و در واقع یک ویژگی اخلاقی است که از چندین مولفه تشکیل می‌شود که مهم‌ترین آنها دادگری و دفاع از حقوق ضعفا و همچنین از خود گذشتگی و ایستادگی در مقابل ظالمان است پهلوان ترکیبی‌است از «پهلَو» + «ـان» و آن را منسوب به "پَهلَو" سرزمین و مردم آن دیار دانسته‌اند که مردمانش به توانایی و دلیری شهرت داشتند. سنت‌هان ایشان هم که آمیزه‌ای از سلحشوری و
داشتند. سنت‌هان ایشان هم که آمیزه‌ای از سلحشوری و جوانمردی بوده است نزد ایرانیان به "سنت پهلوانی" مشهور گشت و بر زندگی و حماسه‌های ایرانیان تأثیر بسیاری گذاشت. القاب و عناوین پهلوانان. القاب و عناوین پهلوانان به شرح زیر بوده است: این پهلوان باید تمام پهلوانان کشور را مغلوب کرده و آخرین کُشتی را در حضور پادشاه می‌گرفت. کسی که غیر از مقام پهلوانی و استادی و نیروی بدنی به نیکنامی معروف بوده مضافاً به کسوت و طریقت اهل فقر درآمده باشد ضمن انجام مراسمی به دست پیر و مرشد و مراد خویش به استعمال تاج فقر مفتخر
پیر و مرشد و مراد خویش به استعمال تاج فقر مفتخر می‌گردید. کشتی‌گیرانی که در دست حریف سرسختی نشان داده او را به زحمت می‌انداخته‌اند بدافت می‌شدند. از فنون کشتی یکی بدل‌کاری است یعنی هر فن که حریف به کار ببرد او بدل کند و حریف را به زحمت بیندازد. زورگران معمولاً از تنومندترین ورزشکاران باستانی بوده‌اند که چون بدنشان با آلات سنگین ورزشی به ورزیدگی و رسایی کامل می‌رسید به نمایش زورگری در نزد رجال درجه اول و حکام و خان‌ها یا در محل‌های عمومی می‌پرداختند و از این رهگذر ارتزاق می‌کردند. به کسی می‌گفتند که در کشتی
رهگذر ارتزاق می‌کردند. به کسی می‌گفتند که در کشتی مقام و منزلتی نداشت ولی هنگام درگیری و زورآزمایی با پهلوانان نامی سرسختی نشان می‌داد و با نیرنگ و زیرکی مقاومت می‌کرد و گهگاه با حرکاتی ناشایست موجب لکه‌دار شدن حیثیت حریف می‌گشت. این پهلوان ورزشکاری بود درشت‌اندام و قوی‌هیکل ولی بی هنر و جبون و ترسو که نه میدان رفته و کشتی گرفته بود و نه جسارت و شجاعتی از خود نشان می‌داد اما بسیار ادعای پهلوانی می‌کرد و در عالم حرف و پرچانگی پشت حریفان نامدار را به خاک می‌مالید. بازوبند پهلوانی ایران. رقابت‌های کشتی
می‌مالید. بازوبند پهلوانی ایران. رقابت‌های کشتی پهلوانی ایران برای شناختن پهلوانِ ایران، رقابت‌های ورزشی است که هر ساله در ایران برگزار می‌شود و در آن ورزشکاران از سراسر ایران برای دستیابی به بازوبند در آن شرکت می‌جویند. اگرچه این رقابت‌ها ریشه‌های باستانی دارند، چارچوب نوین آن از سال ۱۳۲۳ (۱۹۴۴) برگزار شده است. برنده این رقابت‌ها پهلوان نامیده می‌شد و دارنده بازوبند پهلوانی می‌شد. پهلوانان صاحب بازوبند پهلوانی ایران علاوه بر مقام پهلوانی از لحاظ اجتماعی نیز جای‌گاه ویژه‌ای در میان توده مردم داشتند.
مولانا سِیفُ‌الدّین ابوالمَحامِد محمّد فَرغانی از شعرا و مشایخ ایرانی قرن هفتم و هشتم هجری بود، وی اصلاً از فرغانه‌ی ماوراءالنهر بود که در دورهٔ سلطهٔ ایلخانان و مغولان در آسیای صغیر می‌زیست. وی در حالی که نزدیک به هشتاد سال داشت در سال ۷۴۹ هجری قمری و در یکی از خانقاه‌های آقسرا وفات یافت. سیف و شعر. موضوع قصیده‌های سیف فَرغانی که معرّف مهارت او در سخن پارسی است، غالباً حمد خدا و وعظ و اندرز و تحقیق و انتقاد از نابه‌سامانی‌های زمان و نیز در استقبال و جواب‌گویی به استادان مقدّم بر خود چون رودکی و خاقانی و
به استادان مقدّم بر خود چون رودکی و خاقانی و کمال‌الدّین اسماعیل و سعدی و همام تبریزی است. خود سیف نیز اعتقاد داشت که شاعر استاد کسی است که بتواند از عهدهٔ نظیرگویی شاعران پیش از خود برآید. سیف تنها یک بار به مدح شاهان پرداخت و آن قصیده‌ای در ستایش غازان‌خان، ایلخان مغول بود که به اسلام گروید و این آیین را در قلمرو ایلخانی گسترش داد. وی در قالب‌های قصیده، قطعه، رباعی و غزل، شعر سروده که از ۱۲ هزار بیت بیشتر است و در قصیده‌های خود ردیف‌های دشوار را برمی‌گزید و در ترکیبات و مفردات از وارد کردن آثار لهجهٔ
و در ترکیبات و مفردات از وارد کردن آثار لهجهٔ محلّی ابا نداشت. وی در سخن از سبک خراسانی در قرن ششم هجری متأثر بود و به همین دلیل بود که وی را به سرزمین فَرغانه و ولایت سمرقند منتسب می‌داشتند. کلام او ساده و روان است و در آن واژه‌های عربی کم به کار رفته است؛ هرچند گاه ترکیب‌های عربی را با ترکیب‌های فارسی در بعضی از شعرهای خود درهم آمیخته و گاه نیز حتی یک مصراع را تماماً عربی آورده است. آثار سیف فَرغانی. از وی دیوان اشعاری به جای مانده است که شامل بخش‌های زیر است: تنها اثر باقی‌مانده از او دیوان وی است که
است: تنها اثر باقی‌مانده از او دیوان وی است که خودش آن را گردآوری کرده و این اثر را در دیباچه‌اش این‌گونه معرفی کرده است: باورها. غزل‌های سیف که شاید بیشتر متمایل به آن‌هاست، عادتاً وقف بر موعظه‌ها و انتقادهای اجتماعی و بیان حقیقت‌های عرفانی‌است و به شاعران دیگر نیز سفارش می‌کنند که از مدیحه‌گویی پرهیز کنند و قناعت پیشه کنند یا طبع خود را به غزل‌گویی و ستایش معشوق یا وعظ و اندرز بگمارند. اجتماعی و مذهبی. بیان نقیصه‌های اجتماعی و برشمردن زشتی‌ها و پلیدی‌های طبقهٔ فاسد جامعه، در اشعار سیف دیده می‌شود. این
طبقهٔ فاسد جامعه، در اشعار سیف دیده می‌شود. این نقدهای صریح و جدّی، خالی از هزل و مطایبه است. سیف فرغانی مسلمان و از اهل سنت بود و در فقه مذهب حنفی داشت؛ این قصیده یکی از معروف‌ترین واکنش‌های اجتماعی اوست که خطاب به سپاهیان مغول سروده شده است: ایران‌ستیزی. نظیر برخی دیگر از شاعران فارسی‌سرایی که از دورهٔ سلجوقی به‌بعد ظهور کردند، سیف فرغانی نیز نگاهی تحقیرآمیز به گذشتهٔ پیش از اسلام ایران داشت. حس نفرت او از این گذشتهٔ پیشااسلامی به‌حدی قوی بود که در شعرش اساساً خاک و آب ایران را به‌سبب این‌که زمانی محل
اساساً خاک و آب ایران را به‌سبب این‌که زمانی محل سکونت پادشاهان ساسانی بوده نجس و نامناسب برای نمازگزاری مسلمانان اعلام کرده است: "نزد آن کز حدث نفس طهارت کرده استخاک آن ملک کلوخی ز پی استنجیست&lt;hr&gt;نزد عاشق گل این خاک نمازی نبودکه نجس کردهٔ پرویز و قباد و کسریست" رابطه با دیگر شعرا. سِیف فَرغانی نسبت به سعدی ارادت تمام داشت و او را استادِ سخن می‌نامید و با او نوشت و خواند داشته است. او در مدح سعدی قطعاتی دارد: همچنین سیف فرغانی در ابیات بسیاری از اشعارش مستقیماً ارادت خود به سعدی و تاثیرپذیری‌اش از او
مستقیماً ارادت خود به سعدی و تاثیرپذیری‌اش از او را با استفاده از نقل مصرعی از اشعار سعدی در اشعار خود نشان داده است: سعدی مگر چو من بود، آن‌گه که این غزل گفت «مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا» یا در غزل دیگری می‌نویسد: ای رفته از بَرِ ما، ما گفته همچو سعدی «خوش می‌روی به تنها، تَن‌ها فدای جانت» یا در غزل دیگری می‌نویسد: سیف فرغانی برو تصدیق سعدی کن که گفت «من بدین زیبایی و خوبی ندیدم روی را» گفتنیست سیف فَرغانی چند گاهی را در تبریز گذراند و در آن‌جا با همام تبریزی آشنا شد.
جدیدالاسلام یا نو اسلام به کلیهٔ افراد و طوایفی که به تازگی به دین اسلام می‌گروند گفته می‌شود. معمولاً این افراد از دین یهودیت، مسیحیت، زرتشتی یا سایر ادیانی بودند که در ایران یافت می‌شد و طی مراسمی به دین اسلامی می‌گرویدند. بسیاری دارای نام خانوادگی جدیدالاسلام بوده و هستند. یهودیان جدیدالاسلام. در قرن هجدهم و نوزدهم و بعد از حضور دول اروپایی در خاورمیانه درگیریهای شدیدی بین مسلمانان و یهودیان در قسمتهای مختلف ایران اتفاق افتاد. در بسیاری موارد برای پایان درگیری حاکم و روحانیون این قسمتها یهودیان را به زور
حاکم و روحانیون این قسمتها یهودیان را به زور وادار به مسلمان شدن کردند. بسیاری از این افراد در خفا به دین قبلی خود پایبند بودند و دارای وضعیت آنوسی بودند. معروفترین این گروه‌ها کسانی هستند که در واقعه الله داد در مشهد در سال ۱۸۳۹ میلادی به زور مسلمان شدند. بسیاری از این افراد بعد از تشکیل کشور اسرائیل و مهاجرت به این کشور به دین قبلی خود بازگشتند. بسیاری از جدیدالاسلام های یهودی بعد از گرویدن به اسلام به قدرت زیادی دست یافتند زیرا ممنوعیتهای شرعی که بر روی یهودیان وجود داشت از آنان برداشته می‌شد. از