payamvha/North_RAG huggingface dataset:
بود. تنها توضیح او دربارهٔ این قتل‌ها اشاره به یک مسافر سر راهی در تام واتر در واشینگتن بود. باندی از ارائه توضیحات بیشتر سرباز زد. رول و کپل هر دو معتقدند باندی از نوجوانی آدمکشی را شروع کرده بود. از ۱۹۶۱ برخی شواهد جزئی در دست است که حاکی از دزدیدن یک دختر هشت ساله و قتل او توسط باندی است، باندی در آن زمان چهارده ساله بوده است. باندی به‌طور مدوام این اتهام را رد کرد. نخستین قتل مستندی که توسط باندی صورت گرفت در ۱۹۷۴ اتفاق افتاد، او ۲۷ ساله بود و بنابر گفته خودش تا آن زمان تمام مهارت‌های ضروری را کسب کرده
خودش تا آن زمان تمام مهارت‌های ضروری را کسب کرده بود؛ در دوره پیش از بانک دی.ان. ای مجرمان، باندی قادر بود محل وقوع جرم را با حداقل شواهد قابل استناد ترک کند. در ۴ ژانویهٔ ۱۹۷۴ اندکی پس از قطع رابطه با بروکس، باندی تا نیمه‌شب منتظر ماند، قدری پس از نیمه‌شب او به اتاق خواب جونی لنز (نام مستعار) وارد شد، او یک رقاص و دانشجوی ۱۸ ساله در دانشگاه واشینگتن بود. باندی با یکی از میله‌های فلزی تخت خواب، لنز را به شدت مجروح کرد و سپس با یک اسپکولوم او را مورد تجاوز قرار داد که آسیب‌های شدید داخلی برای دخترک به دنبال
داد که آسیب‌های شدید داخلی برای دخترک به دنبال داشت. پس از یک بیهوشی ۱۰ روزه او با آسیب‌های دائمی مغزی به جا مانده از حمله، زنده ماند. یک ماه بعد باز هم در یک‌نیمه شب، باندی به اتاق لیندا آن هیلی () دانشجوی UW وارد شد. هیلی به صورت روزانه برای اخبار هواشناسی رادیوی سیاتل گویندگی می‌کرد. باندی با چند ضربه او را بیهوش کرد و بعد یک بلوجین، بلوز سفید و پوتین به او پوشاند و او را با خود برد. دانشجویان دختر با سرعت تقریباً یک نفر در ماه ناپدید می‌شدند. در ماه مارس، دانا گیل منسون، دانشجوی ۱۹ سالهٔ کالج دولتی
مارس، دانا گیل منسون، دانشجوی ۱۹ سالهٔ کالج دولتی اورگرین در المپیا، واقع در جنوب غربی سیاتل، خوابگاه را به قصد یک کنسرت موسیقی جاز در محوطهٔ دانشگاه ترک کرد ولی هرگز بازنگشت. در ماه آوریل، سوزان ایلین رانکورت پس از یک جلسهٔ شبانه با مشاوران در پردیس مرکزی کالج ایالتی واشینگتن در جنوب شرق سیاتل ناپدید شد. دو زن دانشجوی کالج مرکزی دانشگاه واشینگتن کمی بعدتر مشاهدات خود را گزارش کردند، یکی در شب ناپدید شدن رانکورت و دیگری مربوط به سه شب پیش از آن. آن‌ها مردی را دیده بودند که به خاطر بازوی ظاهراً شکسته‌اش یک
را دیده بودند که به خاطر بازوی ظاهراً شکسته‌اش یک آویز بازو داشت، مرد برای حمل کتاب از ماشینش درخواست کمک داشت. ماشین او یک فولکس‌واگن قورباغه‌ای قهوه‌ای یا قهوه‌ای مایل به زرد توصیف شد. در ۶ مه همان سال، روبرتا کاتلین پارکز خوابگاهش در دانشگاه ایالتی اورگان در کوروالیس واقع در جنوب سیاتل را ترک کرد، تا در باشگاه دانشجویان قهوه بنوشد اما هرگز به باشگاه نرسید. کارآگاهان واحد جنایت علیه اشخاص، از ادارهٔ پلیس سیاتل به‌طور فزاینده‌ای نگران شدند. هیچ مدرک فیزیکی قابل توجهی وجود نداشت. زنان گمشده ویژگی‌های مشترک
قابل توجهی وجود نداشت. زنان گمشده ویژگی‌های مشترک کمی داشتند، آن‌ها همگی دانشجویان سفیدپوست کالج، جوان و جذاب بودند و موهای بلندی با آرایش مشابه داشتند. در تاریخ ۱ ژوئن، برندا کارول بال زنی ۲۲ ساله، پس از خروج از میخانه شعله واقع در بورین در واشینگتن و در نزدیکی فرودگاه بین‌المللی سیاتل-تاکوما ناپدید شد. او آخرین بار در حالی دیده شده بود که در پارکینگ با مردی با موهای قهوه‌ای که آویز بازو داشت صحبت می‌کرد. در ساعت اولیه ۱۱ ژوئن، جرجین هاوکینز دانشجوی UW در حالی ناپدید شد که در یک کوچه روشن از خوابگاه دوست
حالی ناپدید شد که در یک کوچه روشن از خوابگاه دوست پسرش به سمت خوابگاه خود حرکت می‌کرد. بامداد روز بعد سه کارآگاه و یک روان‌شناس جنایی تمام کوچه و خیابان را جستجو کردند و چیزی نیافتند. پس از اعلام ناپدید شدن هاوکینز، چند شاهد گزارش کردند که مردی را با چوب زیر بغل و یک پای گچ گرفته دیده‌اند که برای حمل یک کیف به مشکل برخورده بود یک زن گفت که مرد مذکور از او خواهش کرده بود تا کیف را تا ماشینش که یک فولکس واگن قهوه‌ای روشن بود حمل کند. در این زمان باندی در المپیا و در بخش خدمات اورژانس () ایالت واشینگتن کار
و در بخش خدمات اورژانس () ایالت واشینگتن کار می‌کرد، یک سازمان دولتی که درگیر جستجوی زنان گم شده بود. او با کارول آن بون آشنا شد و رابطه‌ای را با او شروع کرد. بون دو بار طلاق گرفته بود و دو فرزند داشت. این زن شش سال بعد، نقش مهمی در مرحله نهایی زندگی باندی بازی کرد. گزارش ناپدید شدن شش زن و ضرب و شتم وحشیانه به‌طور گسترده‌ای در روزنامه‌ها و تلویزیون در سراسر واشینگتن و اورگون مطرح شد، مردم ترسیده بودند و زنان سوار خودروهای عبوری نمی‌شدند. فشار بر سازمان‌های اجرایی پلیس هر چه بیشتر اضافه می‌شد و نبود شواهد
اجرایی پلیس هر چه بیشتر اضافه می‌شد و نبود شواهد فیزیکی هر نوع پیشرفت در کار را غیرممکن می‌کرد. پلیس از ترس به خطر انداختن تحقیقات نمی‌توانست شواهد انگشت‌شمارش را با مطبوعات در میان بگذارد. با این حال مردم در جریان مشترکات پرونده‌های مختلف قرار داشتند: آدم‌ربایی‌ها در شب انجام می‌گرفت، محل وقوع جرم معمولاً نزدیک یک کارگاه ساختمانی بود، آدم‌ربایی‌ها معمولاً در جریان امتحانات میان ترم یا پایان ترم اتفاق می‌افتاد، همهٔ قربانیان شلوار به پا داشتند به ویژه شلوار بلو جین و در بسیاری از صحنه‌های جرم مردی دیده شده
بلو جین و در بسیاری از صحنه‌های جرم مردی دیده شده بود که دست یا پایش گچ گرفته شده بود یا آویز گردن داشت و یک فولکس‌واگن قورباغه‌ای می‌راند. جنایات در شمال غرب پاسیفیک با دو آدم‌ربایی در روز روشن به نقطهٔ اوج خود رسید. در روز ۱۴ ژوئیه دو زن در ساحل شلوغ پارک ایالتی دریاچهٔ سامامیش در ایسکوا ربوده شدند. پنج زن جوان، مرد خوش‌تیپ و جوانی را توصیف کردند که لباس تنیس سفید پوشیده بود و بازوی چپش آویز گردنی داشت. مرد لهجهٔ مختصر کانادایی یا انگلیسی داشت و خود را «تد» معرفی کرده بود. او از آن‌ها کمک خواست تا یک
«تد» معرفی کرده بود. او از آن‌ها کمک خواست تا یک قایق بادبانی را از فولکس‌واگنش پیاده کند. چهار نفر نپذیرفتند و پنجمی به همراه تد تا اتومبیل او رفت اما وقتی دید قایقی روی اتومبیل نیست فرار کرد. سه شاهد دیگر او را دیده بودند که با همان داستان قایق به جانیس آن اوت نزدیک می‌شد، شاهدان دیده بودند که اوت به همراه یک غریبه ساحل را ترک کرده است. چهار ساعت بعد دنیس نسلوند دختر ۱۸ ساله‌ای که برای برنامه‌نویسی کامپیوتر آموزش می‌دید همراهانش در پیک‌نیک را ترک کرد تا به دستشویی برود، او هرگز بازنگشت. باندی بعدها به
به دستشویی برود، او هرگز بازنگشت. باندی بعدها به استفان میچاد، یکی از زندگی‌نامه‌نویسانش گفت زمانی که او با نسلوند بازگشت اوت هنوز زنده بود. او گفت که یکی از زنان را وادار کرده که قتل آن دیگری را تماشا کند. او در اعترافاتش پیش از اجرای حکم اعدام این ادعا را پس گرفت. سرانجام کارآگاهان پلیس کینگ کانتی، توصیف مفصلی از مظنون و اتومبیلش داشتند. تصویر بازسازی شدهٔ او در تلویزیون‌های محلی پخش شد، روزنامه‌ها آن را چاپ کردند. علاوه بر آن تصویر او در قالب آگهی در سراسر منطقه پخش شد. الیزابت کلاپفر، آن رول، یک کارمند
منطقه پخش شد. الیزابت کلاپفر، آن رول، یک کارمند DES و یک استاد روان‌شناسی در UW، مشخصات، تصویر بازسازی شده و خودرو را شناسایی کردند و تد باندی را به عنوان یک مظنون احتمالی گزارش کردند. اما پلیس، روزانه تا ۲۰۰ تماس دریافت می‌کرد و ابداً احتمال نمی‌داد که یک دانشجوی شسته رفتهٔ حقوق که در بزرگسالی هیچ سابقهٔ کیفری نداشته، ممکن است متهم باشد.در ۶ سپتامبر دو شکارچی سیاه‌خروس در نزدیکی یک جاده ۲ مایل دورتر از دریاچهٔ سامامیش روی بقایای اسکلت اوت و نسلوند لیز خوردند. باندی بعدها تأیید کرد که یک استخوان ران و چند
باندی بعدها تأیید کرد که یک استخوان ران و چند مهرهٔ بدن که در همان محل پیدا شده متعلق به جرجین هاوکینز است. شش ماه بعد از آن جمجمه و استخوان فک زیرین هیلی، رانکورت، پارکس و بال در کوه تیلور (که باندی گهگاه در آن کوه‌پیمایی می‌کرد) پیدا شد. تمامی بقایا به‌وسیلهٔ یک شیء مته مانند به شدت آسیب دیده بودند. آیداهو، یوتا، کلرادو. در اوت سال ۱۹۷۴ باندی پذیرش دومی از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه یوتا دریافت کرد. او کلاپفر را در سیاتل باقی گذاشت و به سالت لیک سیتی رفت. او و کلاپفر معمولاً تماس تلفنی داشتند اما به نظر
او و کلاپفر معمولاً تماس تلفنی داشتند اما به نظر می‌رسد در این زمان باندی با یک دوجین زن دیگر هم رابطه داشته است. او ترم اول رشتهٔ حقوق را برای بار دوم در دانشگاه یوتا می‌گذراند، اما به نظر می‌رسد باندی متوجه شده بود سایر همکلاسی‌هایش دارای نوعی ظرفیت روشنفکری هستند که او خود فاقد آن است. دریافت این نکته او را شدیداً به هم ریخته بود. کلاس‌ها برای باندی کاملاً غیرقابل درک بودند و این عمیقاَ مایهٔ ناامیدی او بود. در خلال زندگی در یوتا، باندی گهگاه برای تعمید گرفتن به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان می‌رفت
به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرین زمان می‌رفت اما به صورت فعال تکالیف مذهبی را رعایت نمی‌کرد و اغلب محدودیت‌های کلیسا را زیر پا می‌گذاشت. (به هنگام دستگیری او گرایش مذهبی‌اش را مطابق با تعلیمات دوران کودکی‌اش، متدیست معرفی کرد) زنجیرهٔ جدید قتل‌های باندی از ماه دوم حضورش در یوتا آغاز شد. اولین موارد، قتل دو زن بود که تا زمان اعتراف خود باندی پیش از اعدامش، ناشناخته باقی مانده بود. در ۲ سپتامبر، او یک مسافر بین راهی را سوار کرد، به او تجاوز کرد و سپس او را خفه کرد. روز پس از جنایت او به محل وقوع قتل بازگشت
کرد. روز پس از جنایت او به محل وقوع قتل بازگشت تا از جسد عکس بگیرد و بعد آن را قطعه‌قطعه کند. در ۲ اکتبر او نانسی ویلکاکس دختری ۱۶ ساله را در هالادی واقع در حومهٔ سالت لیک سیتی به زور به یک ناحیهٔ جنگلی کشاند. باندی بعدتر توضیح داد که قصد او فقط تجاوز به دخترک بود تا نیاز بیمارگونه‌اش را فرو بنشاند اما در تلاش برای ساکت کردن او، دخترک به‌طور تصادفی خفه شده بود. در ۱۸ اکتبر ملیسا اسمیت، دختر ۱۷ سالهٔ رئیس پلیس منطقهٔ می‌دویل، بخشی دیگری از حومهٔ سالت لیک سیتی، پس از ترک یک پیتزافروشی ناپدید شد. نه روز بعد
پس از ترک یک پیتزافروشی ناپدید شد. نه روز بعد جسد برهنهٔ او در یک منطقهٔ کوهستانی در همان حوالی پیدا شد. معاینهٔ جسد و کالبدگشایی نشان داد که قربانی احتمالاً تا هفت روز پس از ناپدید شدن زنده بوده است. قربانی بعدی باز یک دختر ۱۷ ساله بود؛ در ۳۱ اکتبر، در لیهای لورا ایم حدود نیمه‌شب پس از خروج از یک کافه ناپدید شد. چند کوهنورد بدن برهنهٔ او را ۹ مایل دورتر در آمریکن فورد کانیون و در روز شکرگزاری پیدا کردند. هر دو قربانی مورد ضرب و شتم قرار گرفته بودند، به هر دو تجاوز شده بود و هر دو با جوراب نایلونی خفه شده
دو تجاوز شده بود و هر دو با جوراب نایلونی خفه شده بودند. سال‌ها بعد باندی رفتارهایی را شرح داد که با اجساد اسمیت و ایم اجرا داشت. شستن موهای اجساد و آرایش کردن آن‌ها بخشی از رفتارهایی بود که باندی به عنوان مناسک شخصی‌اش ابداع کرده بود. در یک شب بارانی نوامبر در مورای یوتا در یک مرکز خرید در نزدیکی رستورانی که ملیسا اسمیت برای آخرین بار دیده شده بود، باندی به کارول دارونچ نزدیک شد که یک اپراتور تلفن ۱۸ ساله بود. او خودش را افسر روزلاند از ادارهٔ پلیس مورای معرفی کرد و به دارونچ گفت که شخصی می‌خواسته به زور
کرد و به دارونچ گفت که شخصی می‌خواسته به زور وارد ماشین او بشود. او از دارونچ خواست که برای شکایت به همراه او به مرکز پلیس بیاید. در مسیر، دارونچ اشاره کرد که ادارهٔ پلیس از این سمت نیست. باندی کنار زد و تلاش کرد به او دستبند بزند. در کشاکش بین این دو نفر، باندی سهواً هر دو دستبند را به یک دست دارونچ بست، دختر در ماشین را باز کرد و گریخت. همان شب دبرا کنت، دانش‌آموز ۱۷ سالهٔ دبیرستان ویومنت در بونتیفول در شمال مورای بعد از اینکه مدرسه را پس از تمرین تئاتر ترک کرد، ناپدید شد. معلم تئاتر و یک دانش آموز به
ترک کرد، ناپدید شد. معلم تئاتر و یک دانش آموز به پلیس گفتند که غریبه‌ای از هر دوی آن‌ها خواسته بود که برای شناسایی یک ماشین به همراه او تا پارکینگ بروند. دانش‌آموز دیگری همان مرد را در حال قدم زدن در پشت ادیتوریوم دیده بود. معلم تئاتر به یاد داشت که اندکی قبل از پایان تمرین باز همان مرد را دیده. بعدتر خارج از ادیتوریوم، پلیس کلیدی را پیدا کرد که قفل دستبند کارول دارونچ را باز می‌کرد. در نوامبر الیزابت کلاپفر، در روزنامه‌ها خواند که زنان جوان در شهرهای اطراف سالت لیک سیتی ناپدید می‌شوند، او برای بار دوم به
سالت لیک سیتی ناپدید می‌شوند، او برای بار دوم به پلیس کینگ کانتی زنگ زد. کارآگاه رندی هرگشیمر از بخش جرایم عمده با جزئیات فراوان با او مصاحبه کرد. در آن زمان سوءظن به باندی در میان سایر مظنونان به‌طور قابل توجهی افزایش یافته بود. اما شاهدان موجود در پروندهٔ سامامیش معتبرتر بودند و هیچ‌کدام از این شهود، باندی را از روی عکس شناسایی نکرده بودند. در دسامبر کلاپفر با دفتر کلانتر سالت لیک سیتی تماس گرفت و سوءظن خود را مجدداً مطرح کرد. نام باندی به لیست مظنونان اضافه شد، اما در آن زمان هیچ مدرک معتبری وجود نداشت
شد، اما در آن زمان هیچ مدرک معتبری وجود نداشت که او را به جنایات یوتا مرتبط کند. در ژانویهٔ سال ۱۹۷۵، باندی بعد از امتحانات نهایی خود به ایالت سیاتل بازگشت و یک هفته را با کلاپفر گذراند. الیزابت اشاره‌ای به این موضوع نکرد که در سه تماس جداگانه او را به پلیس گزارش کرده است. الیزابت برنامه‌ریزی کرده بود تا در اوت برای ملاقات با باندی به سالت لیک سیتی سفر کند. در سال ۱۹۷۵ باندی بسیاری از فعالیت‌های مجرمانهٔ خود را از پایگاه خود در یوتا به سمت شرق به کلرادو منتقل کرد. در ۱۲ ژانویه، یک پرستار ۲۳ ساله به نام
منتقل کرد. در ۱۲ ژانویه، یک پرستار ۲۳ ساله به نام کارین کمپبل در حالی ناپدید شد که در راهروی کاملاً روشن مابین آسانسور و اتاق هتلش حرکت می‌کرد. بدن برهنهٔ او یک ماه بعد در یک جادهٔ خاکی پیدا شد. او بر اثر ضربه به سرش کشته شده بود. به نظر می‌رسید آلت قتاله نوعی ابزار مته مانند بوده که خطوط مشخصی را به صورت شیارهای عمیقی روی جمجمه‌اش باقی گذاشته بود. گذشته از این بریدگی‌های عمیقی ناشی از سلاحی تیز در بدن او وجود داشت. در تاریخ ۱۵ مارس، جولی کانینگهام، مربی ۲۶ سالهٔ اسکی آپارتمانش را برای یک قرار شام دوستانه
سالهٔ اسکی آپارتمانش را برای یک قرار شام دوستانه در یک رستوران ترک کرد او هرگز به قرارش نرسید. باندی بعدها در کلرادو به بازرسان گفت که درحالی‌که از چوب زیر بغل استفاده می‌کرد، به کانینگهام نزدیک شده و از او برای حمل چکمه‌های اسکی خودش به داخل اتومبیل کمک خواسته، سپس او را با چماق مضروب کرده و به دست‌هایش دستبند زده. باندی سپس در محلی دور افتاده به او حمله‌ور شد و او را خفه کرد. چند هفته بعد او از سالت لیک سیتی شش ساعت رانندگی کرد تا آنچه از جسد کانینگهام باقی‌مانده بود را ببیند. قربانی شناخته شدهٔ بعدی
باقی‌مانده بود را ببیند. قربانی شناخته شدهٔ بعدی دنیس الیورسون زن ۲۵ ساله‌ای بود که در مرز بین کلرادو و یوتا زندگی می‌کرد او با دوچرخه به سمت منزل والدینش می‌رفت که ناپدید شد، دوچرخه و صندل او زیر یک پل راه‌آهن پیدا شد. در ۶ مه باندی دختر ۱۲ ساله‌ای به نام لینت کالوِر را گول زد. او دخترک را از مدرسه‌اش در پوکاتلو در آیداهو به اتاق هتل خود کشاند، در آب خفه کرد و بعد به جسدش تعرض جنسی کرد. در اواسط ماه مه سه نفر از همکاران باندی در واشینگتن از جمله کارول آن بون، او را در شهر سالت لیک ملاقات کردند و به مدت یک
او را در شهر سالت لیک ملاقات کردند و به مدت یک هفته در آپارتمان او ماندند. باندی در اوایل ماه ژوئن یک هفته را در سیاتل با کلاپفر گذراند. آن‌ها در مورد اینکه در کریسمس پیش رو ازدواج کنند بحث کردند. کلاپفر این بار هم به تماس‌های سه‌گانه‌اش با پلیس کینگ کانتی و سالت لیک سیتی اشاره نکرد. باندی هم هیچ اشاره‌ای به دو رابطهٔ دیگرش، موازی با رابطه‌اش با کلاپفر نکرد. سومین دوست‌دختر باندی در این زمان یک دانشجوی حقوق دانشگاه یوتا بود. در منابع مختلف نام او کیم اندروز یا شارون اوئر ذکر شده است. در ۲۸ ژوئن، سوزان
یا شارون اوئر ذکر شده است. در ۲۸ ژوئن، سوزان کورتیس در پردیس دانشگاه بریگم یانگ در پروو، واقع در جنوب سالت لیک سیتی ناپدید شد. اعتراف به قتل کورتیس آخرین بخش ضبط شده از اعترافات باندی است، لحظاتی بعد او به اتاق اعدام وارد شد. اجساد ویلکاکس، کنت، کانینگهام، کالور، کورتیس و الیورسون هیچ‌گاه پیدا نشد. در ایالت واشینگتن، بازرسان هنوز در تلاش بودند تا جنایات گستردهٔ شمال غربی پاسیفیک را که ناگهان همان‌طور که آغاز شده بود پایان یافته بود را تجزیه و تحلیل کنند. تلاش برای ایجاد یک ارتباط منطقی میان تودهٔ عظیم
تلاش برای ایجاد یک ارتباط منطقی میان تودهٔ عظیم داده‌ها، آن‌ها را به اتخاذ یک راهکار (در آن زمان) بسیار خلاقانه رساند. آن‌ها یک پایگاه دادهٔ کامپیوتری خلق کردند. آن‌ها از کامپیوتر ادارهٔ دارایی کینگ کانتی که با استانداردهای امروزی «ماشینی عظیم و بدوی» محسوب می‌شد، استفاده کردند که تنها گزینهٔ در دسترس برای استفاده آن‌ها بود. آن‌ها فهرست عظیمی از آشنایان هر قربانی، صاحبان فولکس‌واگن، اشخاصی که نامشان «تد» بود، مجرمان جنسی شناخته شده و… را وارد کامپیوتر کردند. هدف کشف ارتباط و هم‌پوشانی میان این آیتم‌های
هدف کشف ارتباط و هم‌پوشانی میان این آیتم‌های متنوع بود. از هزاران شخص بررسی شده نام ۲۶ نفر هم‌زمان در چهار فهرست جداگانه آمده بود؛ تد باندی یکی از آن‌ها بود. کارآگاهان همچنین به صورت دستی فهرستی ۱۰۰ نفره از «بهترین» مظنونانشان تهیه کردند. باندی در آن فهرست هم حاضر بود. هنگامی که فرمان دستگیری او از یوتا صادر شد، باندی به معنای واقعی کلمه در صدر جدول مظنونان بود. دستگیری و اولین محاکمه. در ماه اوت سال ۱۹۷۵، باندی توسط افسر گشت بزرگراهی در گرنجر در یوتا، بازداشت شد. دستگیری پس از آن اتفاق افتاد که باندی به
شد. دستگیری پس از آن اتفاق افتاد که باندی به فرمان توقف پلیس که به دلایل کاملاً ترافیکی صادر شد، توجه نکرد. افسر، متوجه شد که صندلی مسافر جلو وجود ندارد، با جستجوی اتومبیل او یک ماسک اسکی، یک ماسک از جنس جوراب، دیلم، دستبند، کیسه زباله، یک قرقره طناب، یخ‌شکن، و اشیای دیگری یافت که در ابتدا تصور شد ابزار سرقت است. باندی با آرامش توضیح داد که ماسک اسکی برای اسکی است، دستبند را در زباله‌دانی پیدا کرده، و بقیه اشیا هم اقلام عادی خانگی هستند. با این حال، کارآگاه جری تامپسون مظنون و همچنین خودروی مشابهی را از
جری تامپسون مظنون و همچنین خودروی مشابهی را از پروندهٔ آدم‌ربایی دارونچ در نوامبر ۱۹۷۴ به یاد داشت. او همچنین نام باندی را از تماس تلفنی کلاپفر در دسامبر ۱۹۷۴ به یاد داشت. پلیس آپارتمان باندی را جستجو کرد، یک راهنمای استراحتگاه‌های اسکی در کلرادو پیدا شد که در آن مسافرخانه‌های موجود در جنگل‌های طبیعی تیک خورده بودند، یک بروشور تبلیغاتی از مدرسه ویومنت (که دبرا کنت در آن ناپدید شده بود) هم توجه پلیس را جذب کرد، اما هیچ مدرک قانع‌کننده‌ای برای بازداشت او موجود نبود. او با ضمانت خودش از زندان آزاد شد. (باندی
نبود. او با ضمانت خودش از زندان آزاد شد. (باندی بعدها گفت که پلیس نتوانست مجموعه عکس‌های پلاروئیدی را که او از قربانیان خود تهیه کرده بود را در انباری پیدا کند، او ادعا کرد که عکس‌ها را بعدتر نابود کرده) پلیس باندی را ۲۴ ساعته تحت نظر قرار داد، و تامپسون با دو کارآگاه دیگر به سیاتل پرواز کرد تا با کلاپفر مصاحبه کند. او به آن‌ها گفت که در سال پیش از اسباب کشی باندی به یوتا، در خانه خودش و همچنین در آپارتمان باندی گاهی اشیایی دیده که توضیحی برایشان نداشته: چوب زیر بغل، کیسه گچ پاریس که باندی پذیرفته بود که
زیر بغل، کیسه گچ پاریس که باندی پذیرفته بود که از یک فروشگاه عرضه لوازم پزشکی دزدیده، ساطور گوشت که باندی با خود به یوتا برده بود، دستکش جراحی و یک گونی پر از لباس زنانه. باندی همیشه به همه بدهکار بود به همین جهت کلاپفر احتمال می‌داد تمام لوازم ارزشمند خانه باندی دزدی باشد. یک بار، هنگامی که کلاپفر از او دربارهٔ ست جدید صوتی تصویریش توضیح خواست باندی به او را هشدار داد «اگر به کسی چیزی بگی گردن لعنتیتو می‌شکنم». کلاپفر به یاد می‌آورد که هر زمان می‌گفت مایل است موهایش را (که مدل معمول قربانیان باندی را
است موهایش را (که مدل معمول قربانیان باندی را داشت) کوتاه کند باندی به شدت ناراحت می‌شد. گاه پیش می‌آمد که کلاپفر نیمه شب از خواب بیدار شود و زیر ملافه‌ها باندی را ببیند که با یک چراغ‌قوه مشغول وارسی بدن اوست. باندی در فولکس واگن کلاپفر (که اغلب قرضش می‌گرفت) یک آچار برای «حفاظت» گذاشته بود که دسته‌اش تا نیمه با نوارچسب پوشانده شده بود. کارآگاهان تأیید کردند که باندی در هیچ‌یک از شب‌هایی که قربانیان شمال غربی پاسیفیک گم شده بودند نزد کلاپفر نبوده، همین‌طور زمانی که اوت و نسلوند ناپدید شده بودند. مدت کوتاهی
که اوت و نسلوند ناپدید شده بودند. مدت کوتاهی پس از آن، کلاپفر توسط کتی مکنزی، کارآگاه قتل سیاتل بازجویی شد و از وجود استفانی بروکس و نامزدی کوتاه مدت او و باندی در حدود کریسمس ۱۹۷۳ آگاه شد. در ماه سپتامبر باندی فولکس واگن خود را به یک نوجوان فروخت. پلیس یوتا آن را ضبط کرد و تکنسین‌های اف‌بی‌آی به منظور جستجوی دقیق اتاق ماشین را پیاده کردند. موهایی به دست آمد که با نمونه‌های به دست آمده از بدن کارین کمپبل تطبیق داشت. بعدها، رشته موهای دیگری به دست آمد که مطالعه میکروسکوپی شان نشان داد که هیچ تفاوتی بین
مطالعه میکروسکوپی شان نشان داد که هیچ تفاوتی بین آن‌ها و نمونه موهای ملیسا اسمیت و کارول دارونچ وجود ندارد. متخصص آزمایشگاه اف‌بی‌آی رابرت نیل به این نتیجه رسید که حضور رشته موهای سه قربانی متفاوت که هرگز با هم ملاقات نکرده بودند، در یک ماشین «اتفاقی است که احتمال وقوع آن تقریباً صفر است.» در ۲ اکتبر ۱۹۷۵، کارآگاهان باندی را در صفی مقابل دارونچ قرار دادند، او بلافاصله باندی را به عنوان "افسر روزلاند" شناسایی کرد. شاهد دیگری از بانتیفول در همان صف، او را به عنوان غریبه‌ای که در حوالی ادیتوریوم مدرسه دبرا
عنوان غریبه‌ای که در حوالی ادیتوریوم مدرسه دبرا کنت پرسه می‌زد شناسایی کرد. شواهد کافی در دست نبود تا او را به ناپدید شدن دبرا کنت (که جسدش هرگز یافت نشد) ارتباط دهد، اما آنچه در دست بود بیش از حداقل لازم برای متهم کردن باندی به آدم‌ربایی و اقدام به حملهٔ مطروحه در پروندهٔ دارونچ بودند. والدینش او را با قید وثیقهٔ ۱۵٫۰۰۰ دلاری آزاد کردند. در فاصلهٔ زمانی بین کیفرخواست و محاکمه، باندی بیشتر وقتش را در سیاتل و در خانهٔ کلاپفر می‌گذراند. پلیس سیاتل شواهد کافی در اختیار نداشت تا او را به قتل‌های شمال غرب
کافی در اختیار نداشت تا او را به قتل‌های شمال غرب پاسیفیک متهم کند، اما او تحت نظارت دقیق نگه داشته شده بود. کلاپفر به یاد می‌آورد " وقتی من و تد پا از در بیرون می‌گذاشتیم تا جایی برویم تعداد زیادی خودروی پلیس نامحسوس استارت می‌زدند، وضع خیلی شبیه به آغاز مسابقات ایندی کار بود!" در ماه نوامبر، سه بازرس اصلی پروندهٔ باندی؛ جری تامپسون از یوتا، رابرت کپل از واشینگتن و مایکل فیشر از کلرادو در جلسه‌ای در اسپن واقع در کلرادو ملاقات کردند. آن‌ها اطلاعاتی که در اختیار داشتند را با هم و نیز با ۳۰ کارآگاه و دادستان
داشتند را با هم و نیز با ۳۰ کارآگاه و دادستان از پنج ایالت مختلف در میان گذاشتند. در پایان اجلاس اسپن مقامات متقاعد شده بودند که باندی آن قاتلی است که آن‌ها به دنبالش بوده‌اند. آن‌ها همچنین توافق داشتند که قبل از متهم کردن باندی به هر کدام از قتل‌ها به دست آوردن شواهد بیشتری ضروری است. در فوریهٔ ۱۹۷۶ باندی برای آدم‌ربایی دارونچ محاکمه شد. او با توجه به سر و صدای تبلیغاتی به پا شده و بنا به توصیهٔ وکیلش جان اوکانل حقوق خود را به هیئت منصفه تفویض کرد. پس از یک محاکمهٔ چهار روزه و شور در یک آخر هفته، قاضی
یک محاکمهٔ چهار روزه و شور در یک آخر هفته، قاضی استوارت هانسون باندی را برای اتهامات آدم‌ربایی و حمله گناهکار دانست. در۳۰ ژوئن او به تحمل یک تا ۱.۵ سال حبس در زندان ایالتی یوتا محکوم شد. در اکتبر او را در حالی پیدا کردند که در محوطهٔ زندان در میان بوته‌ها پنهان شده بود. او لوازم ضروری برای فرار شامل نقشهٔ جاده‌ها، برنامه‌های خطوط هوایی و یک کارت تأمین اجتماعی را به همراه داشت. او چند هفته را در سلول انفرادی به سر برد. بعدتر در همان ماه مقامات کلرادو او را به قتل کارین کمپبل متهم کردند، باندی پس از یک دوره
قتل کارین کمپبل متهم کردند، باندی پس از یک دوره مقاومت در برابر استرداد مجرمان، در ژانویهٔ ۱۹۷۸ به اسپن منتقل شد. فرار از زندان. باندی در ۷ ژوئن ۱۹۷۷، از زندان گارفیلد کانتی در گلنوود اسپرینگز، برای دادرسی مقدماتی به دادگاهی در پیتکین کانتی منتقل شد. وکالت باندی به عهدهٔ خودش بود، به این ترتیب قاضی موافقت کرد که او بدون دستبند یا پابند در دادگاه حاضر شود. در زمان یکی از تنفس‌های دادگاه او اجازه خواست تا برای مطالعه در باب پرونده‌اش از کتابخانهٔ حقوقی دادگاه استفاده کند. باندی پشت یک قفسهٔ کتاب پنهان شد،
استفاده کند. باندی پشت یک قفسهٔ کتاب پنهان شد، پنجره‌ای را باز کرد و از طبقهٔ دوم به بیرون پرید. به هنگام فرود مچ پای راستش رگ به رگ شد. باندی لباس‌های رویی‌اش را درآورد و در مسیر آسپن به راه افتاد اما در حومهٔ آن شهر ایست‌های بازرسی متعدد ایجاد شده بود. به همین دلیل باندی مسیرش را به سمت کوه آسپن تغییر داد. بعد از راهپیمایی مفصلی در مسیرهای کوهستانی و در نزدیکی قلهٔ کوه، او وارد یک کلبهٔ شکار شد و توانست غذا، پوشاک و تفنگ سرقت کند. روز بعد، او کلبه را ترک کرد و مسیرش را رو به جنوب به سمت شهر کریستد باتی
کرد و مسیرش را رو به جنوب به سمت شهر کریستد باتی ادامه داد، اما در جنگل گم شد. او به مدت دو روز بی‌هدف در کوه سرگردان بود. باندی هر دو مسیر پیاده‌روی را که می‌توانست او را به مقصد برساند گم کرد. در ۱۰ ژوئن باندی به یک تریلر کمپینگ در حاشیهٔ دریاچهٔ مارون واقع در ۱۰ مایلی جنوب اسپن، وارد شد و غذا و یک نیم‌تنهٔ پوستی مخصوص اسکی دزدید، اما به جای ادامه دادن مسیر به سوی جنوب به عقب بازگشت و در جهت شمال به سمت آسپن به راه افتاد. او در مسیر توانست از تمام بازرسی‌ها عبور کند و گیر هیچ گروه جستجویی نیفتد. سه روز
عبور کند و گیر هیچ گروه جستجویی نیفتد. سه روز بعد او یک خودرو را در نزدیکی یک زمین گلف در آسپن به سرقت برد. باندی که از سرما، بی‌خوابی و درد مچ پای رگ به رگ شده‌اش رنج می‌برد به آسپن وارد شد. دو افسر پلیس متوجه اتومبیل او شدند که در خیابان‌ها به صورت مارپیچ حرکت می‌کند و باندی را متوقف و دستگیر کردند. او برای شش روز یک فراری تحت تعقیب بود. در خودرو نقشهٔ مناطق کوهستانی اطراف آسپن یافت شد همان نسخه‌ای که دادستان‌ها برای نشان دادن محل جسد کارین کمپبل از آن استفاده کرده بودند. باندی به عنوان وکیل خودش، حق
استفاده کرده بودند. باندی به عنوان وکیل خودش، حق داشت در مراحل مقدماتی محاکمه حضور پیدا کرده و تمامی شواهدی را مطالعه کند که بنا بود از سوی دادستان علیه او استفاده شود. همین نکته نشان می‌داد فرار باندی در سطح بالایی طراحی شده بود. باندی به زندان گلنوود اسپرینگز بازگشت، او پیشنهاد دوستان و مشاوران حقوقی‌اش را قبول نداشت، آن‌ها توصیه کرده بودند که او دست به هیچ عملی نزند و منتظر بماند زیرا پروندهٔ ضعیفی که علیه او جریان داشت به‌طور پیوسته ضعیف‌تر می‌شد. بسیاری از درخواست‌های مطرح شده در جلسات پیش دادرسی رد
از درخواست‌های مطرح شده در جلسات پیش دادرسی رد شدند و بسیاری از شواهد ارائه شده نیز غیرقابل استناد اعلام شد. احتمالاً یک متهم منطقی‌تر متوجه می‌شد که یک فرصت خوب برای تبرئه در اختیار دارد؛ این امکان وجود داشت که سایر دادستان‌های پیگیر پرونده (در ایالت‌های دیگر) با پذیرفتن اتهام ضرب و شتم به قصد قتل در کلرادو از سوی باندی، از تعقیب او دست بردارند. اگر تد تحمل می‌کرد تا یک سال و نیم حکمش برای پروندهٔ دارونچ به اتمام برسد می‌توانست آزاد شود. اما باندی طرح جدیدی برای فرار داشت: او از یکی از همبندهایش یک تیغهٔ
برای فرار داشت: او از یکی از همبندهایش یک تیغهٔ ارهٔ آهن‌بر گرفت و طی یک دورهٔ شش‌ماهه ۵۰۰ دلار پول نقد ذخیره کرد. او بعدها گفت که پول توسط ملاقاتی‌هایش به ویژه کارول آن بون به او می‌رسید. در طول شب‌های زندان، در حالی که سایر زندانیان دوش می‌گرفتند، او با اره سوراخی در حدود یک فوت مربع (۰٫۳۰ متر مربع) در گوشه‌ای از سقف سلول خود ایجاد می‌کرد. او پس از از دست دادن ۳۵ پوند (۱۶ کیلوگرم) وزن، قادر بود از طریق آن سوراخ به فضای بالایی بخزد. در هفته‌های پیش رو باندی چند فرار تمرینی داشت. او از سوراخ عبور می‌کرد و