payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نمایندگی بنیاد ایران‌شناسی در غیر از مرکز استان، به نام دفتر منطقه‌ای زاگرس به مرکزیت شهرستان نهاوند افتتاح شده است. اهداف. طبق اساسنامه، اهداف بنیاد ایران‌شناسی عبارتند از: یکی از اهداف اصلی بنیاد ایران‌شناسی بررسی دقیق شرح حال و آثار دانشمندان، هنرمندان و فرهیختگان ایران است. بر این اساس بنیاد اقدام به گردآوری و ایجاد بانک اطلاعات فرهیختگان، مشاهیر علمی و مذهبی، ادبا، علما، هنرمندان، اهل حرفه و صنایع، رجال و بزرگان ایران کرده است. ساختار سازمانی. اداره این بنیاد به عهده هیئت امنا آن است. از بین اعضای
این بنیاد به عهده هیئت امنا آن است. از بین اعضای هیئت امنا یک تن توسط رئیس‌جمهور به عنوان رئیس بنیاد به مدت چهار سال انتخاب می‌شود. حسن حبیبی (از نوادگان ملا محمد علی مجتهد کاشانی) مؤسس این بنیاد بود و تا پایان عمرش (۱۲ بهمن ۱۳۹۱) ریاست آن را به عهده داشت. در تیر ماه ۱۳۹۲ سید محمد خامنه‌ای با حکم احمدی‌نژاد رئیس‌جمهور وقت به این سمت منصوب شد. سید محمد خامنه‌ای نیز در ۵ شهریور ۱۳۹۲، فتح‌الله مجتبائی، رضا داوری، غلامرضا اعوانی، محمدحسن نامی، حکمت‌الله ملاصالحی و محمدرضا مخبر دزفولی را به عنوان اعضاء هیئت
و محمدرضا مخبر دزفولی را به عنوان اعضاء هیئت امنای بنیاد ایران‌شناسی منصوب کرد. از زمان تأسیس بنیاد ایران‌شناسی تاکنون، شش نفر پست معاونت اطلاع‌رسانی و همکاری‌های علمی و بین‌المللی این بنیاد را در اختیار داشته‌اند، که به ترتیب عبارتند از: دکتر محسن تهرانی‌زاده، مرحوم دکتر قدرت‌الله علیزاده، دکتر حامد فروزان، دکتر سیدعبدالمجید میردامادی، دکتر شیدا مهنام و دکتر ایمان نظام‌زاده.
آنتیوخوس پنجم (۱۷۳-۱۶۲ (پیش از میلاد)) پادشاه سلوکی از ۱۶۴ تا سال مرگش بود. او زمانی که به پادشاهی رسید تنها نه سال داشت. او پسر آنتیوخوس چهارم بود. نیابت پادشاهی او با سردار سلوکی لیسیاس بود که هم درگیری‌هایی با دیگر سرداران داشت. از دیگرسو سنای روم دیمتریوس یکم پسر سلوکوس چهارم را که میرابر برحق تاج و تخت بود را همچنان به عنوان گروگان نزد خود نگاه‌داشته‌بود. با رهاکردن او سنای روم به آسانی می‌توانست کنترل دولت سلوکی را به دست گیرد. در زمان او شورش یهود با فشار سپاهیان سلوکی خاموش‌شد. روم نیز دست به
با فشار سپاهیان سلوکی خاموش‌شد. روم نیز دست به تحرکاتی مرزی زد. سپس دیمتریوس از رم گریخت و خود را به سوریه رساند و پادشاه خواند. دیری نپایید که در ۱۶۲ آنتیوخوس پنجم به همراه پشتیبانش کشته‌شد. آنتیوخوس دارای لقب اوپاتر Ευπάτωρ بود که در زبان یونانی معنای "از یک پدر خوب" را می‌دهد. زندگی نامه. اوایل زندگی و جانشینی. آنتیوخوس پنجم پس از مرگ پدرش آنتیوخوس چهارم اپیفانس و مادرش لائودیس چهارم در ایران، تنها نه سال داشت که به سلطنت رسید. ژنرال لیسیاس که توسط اپیفانس به عهده او گذاشته شده بود، به عنوان نایب
اپیفانس به عهده او گذاشته شده بود، به عنوان نایب السلطنه برای کودک خدمت کرد، اگرچه توسط ژنرال های دیگر به چالش کشیده شد. سنای روم همچنان دمتریوس، پسر سلوکوس چهارم و وارث قانونی تاج و تخت را به عنوان گروگان نگه داشت و از آزادی او امتناع کرد، زیرا آنها معتقد بودند که بهتر است سوریه به طور اسمی توسط یک پسر و نایب السلطنه او اداره شود تا دمتریوس 22 ساله.[3] حکمرانی. در آغاز سلطنت آنتیوخوس پنجم، تلاشی از سوی سوری ها برای سرکوب شورش مکابیان در یهودیه صورت گرفت، اما این به یک سازش ضعیف خاتمه یافت. پس از پیروزی
اما این به یک سازش ضعیف خاتمه یافت. پس از پیروزی نظامی در نبرد بیت زکریا و کشته شدن الازار آواران، برادر یهودا مکابی، لیسیاس مطلع شد که فیلیپ (معتمد آنتیوخوس چهارم اپیفانس، که این پادشاه قبلی را برای فتح بین النهرین همراهی کرده بود و قبل از مرگ آنتیوخس، پایتخت دیگر سلئوس را برگردانده بود) به وی سپرده شده بود. ارتش لیسیاس احساس خطر کرد و به آنتیوخوس پنجم توصیه کرد که با یهودیان صلح کند. یهودیان پذیرفتند. با این حال، پادشاه سوریه و نایب السلطنه برای اطمینان از اینکه آنها به زودی دوباره علیه آنها قیام نمی
از اینکه آنها به زودی دوباره علیه آنها قیام نمی کنند، پیمان خود را شکستند و دیوارهای اورشلیم را قبل از خروج فرو ریختند. لیسیاس و آنتیوخوس پنجم پس از رسیدن به پادشاهی خود، فیلیپ را در کنترل پایتخت انطاکیه یافتند، اما او را شکست دادند و شهر و پادشاهی را پس گرفتند.[5] سقوط و مرگ. هنگامی که مجلس سنای روم دریافت که پادشاهی سوریه کشتی‌های جنگی و فیل‌های بیشتری را نسبت به پیمان آپامئا که در سال 188 قبل از میلاد مجاز بود نگهداری می‌کند، فرستاده ای را برای سفر به شهرهای سوریه فرستاد و با غرق کردن کشتی‌های جنگی
شهرهای سوریه فرستاد و با غرق کردن کشتی‌های جنگی سوری‌ها و لنگ نمودن فیل‌هایشان، تلاش کردند قدرت نظامی سلوکی‌ها را فلج کنند. لیسیاس جرأت نداشت هیچ کاری برای مخالفت با رومیان انجام دهد، اما اطاعت او رعایای سوری او را چنان خشمگین کرد که گایوس اکتاویوس فرستاده روم در سال 162 قبل از میلاد در لائودیسه کشته شد.[3] در این مقطع دمتریوس از روم فرار کرد و در سوریه به عنوان پادشاه واقعی پذیرفته شد. آنتیوخوس پنجم یوپاتور به همراه محافظش لیسیاس پس از مدت کوتاهی به قتل رسیدند.
دهستان اخترآباد نام دهستانی در بخش صفادشت شهرستان ملارد استان تهران ایران است. دهستان اخترآباد با ۷۴۵ کیلومترمربع مساحت، بزرگ‌ترین دهستان در کشور محسوب می‌شود، عرصه‌ای پهناور و گسترده که به لحاظ بافت طبیعی و جغرافیایی عمدتاً از بیابان پوشیده شده‌است، طبق مطالعات کارشناسی انجام‌شده، یکی از کانون‌های اصلی فرسایش خاک و تولید گردوغبار و ریزگرد معطوف به منطقه مذکور می‌شود. اجرای پروژه پسته‌کاری در این دهستان باعث از میان رفتن پوشش گیاهی بومی آن شد و این امر به نوبه خود باعث بروز پدیده ریزگردها، به‌ویژه در روستای
خود باعث بروز پدیده ریزگردها، به‌ویژه در روستای شش، شد که محدوده این روستا از مناطق اصلی بروز ریزگرد در شهر تهران به‌شمار آمده‌است.http://amlakazerbaijan.shop/ دشت شقایق. در قسمت جنوبی روستای محمدآباد قمیشلو که در منطقۀ اخترآباد جای دارد، دشتی بزرگ قرار گرفته که در فصول بهار هر سال، پر از گل های شقایق زیبا می شود که می توان از آن بعنوان یکی از مهم ترین جاذبه های گردشگری این منطقه اشاره کرد. منابع. http://www.iums.ac.ir/find.php?item=36.5630.5421.fa
شهریار یکی از مناطق قدیمی در غرب استان تهران است که سابقهٔ سکونت انسانی در آن به بیش از چهار هزار سال پیش می‌رسد؛ برخی منابع قدمت آن را حتی شش هزار سال نیز دانسته‌اند. وجود تپه‌های باستانی و آثار مربوط به تمدن‌های پیشاتاریخی همچون تمدن سیلک، نشان می‌دهد که دشت شهریار از هزاره‌های پیش از میلاد محل زندگی کشاورزان بوده است. پیشینه تاریخی. در دورهٔ قاجاریه و اوایل پهلوی، شهریار به‌عنوان «ولایت» یا «دهستان» شناخته می‌شد. در سال ۱۳۰۱ خورشیدی این ناحیه شامل ۱۴۳ روستا و قصبه بوده و مرکز آن روستای علی‌شاه عوض گزارش
و قصبه بوده و مرکز آن روستای علی‌شاه عوض گزارش شده است. مهاجرت‌ها. پاسخ دقیق به منشأ مهاجرت به دشت شهریار امکان‌پذیر نیست؛ زیرا جمعیت این منطقه ریشه‌ای چند هزار ساله دارد. با این حال، بر پایهٔ مطالعات اسناد ملکی، وقف‌نامه‌ها، روایت‌های خانوادگی و پژوهش‌های جمعیت‌شناسی، بخش‌هایی از جمعیت کنونی شهریار حاصل مهاجرت‌های داخلی در دوره‌های مختلف است. در این منطقه امروزه اقوام گوناگونی همچون ترک، لر، کرد، بختیاری، قشقایی و تاجیک سکونت دارند. برخی روستاها مانند اسماعیل‌آباد و وحیدیه جمعیت مهاجرانی از استان‌های غربی
و وحیدیه جمعیت مهاجرانی از استان‌های غربی ایران (کرمانشاه و لرستان) را در خود جای داده‌اند که به زبان لری یا کردی سخن می‌گویند. نقش بختیاری‌ها در دوره مشروطه. نشانه‌های حضور بختیاری‌ها و قشقایی‌ها در شهریار به دورهٔ مشروطه بازمی‌گردد. در جریان فتح تهران (۱۲۸۸)، نیروهای بختیاری به فرماندهی سردار اسعد بختیاری وارد پایتخت شدند و در سقوط حکومت محمدعلی شاه قاجار نقش اساسی داشتند. شواهد تاریخی نشان می‌دهد بخشی از این نیروها یا خانواده‌هایشان پس از فتح تهران در اطراف آن (از جمله شهریار، ری و ورامین) ساکن شدند.
اطراف آن (از جمله شهریار، ری و ورامین) ساکن شدند. قلعه دهشاد. یکی از آثار مهم تاریخی شهریار، قلعه دهشاد در روستای دهشاد بالا است که قدمتی بیش از ۲۰۰ سال دارد و در دورهٔ قاجار ساخته شده است. این قلعه در جریان فتح تهران در اختیار نیروهای بختیاری بود و امروزه تنها قلعهٔ روستایی استان تهران به شمار می‌رود که هنوز در آن سکونت ادامه دارد. زبان و فرهنگ. اهالی بسیاری از روستاهای شهریار به زبان فارسی با لهجهٔ تهرانی سخن می‌گویند. در گذشته در برخی روستاها مانند رزکان و دینارآباد، زبان‌های لری و قشقایی نیز رایج بوده
و دینارآباد، زبان‌های لری و قشقایی نیز رایج بوده اما به مرور زمان فارسی جایگزین آن‌ها شده است. روستاها. الورد، دهشاد بالا، دهشاد پایین، دینارآباد، اسکمان، قره تپه، رزکان، رضی آباد بالا، رضی آباد پایین رزکان در مشروطه. رزکان به عنوان یکی از شناخته‌ترین آبادیهای قدیمی، تاریخی و سرسبز می‌باشد که در زمان مشروطه ده مخبرالسلطنه بوده است، به طوری که در کتاب «عین الدوله و رژیم مشروطه» آمده است:جواب و سؤال سپهدار و سردار اسعد مجدداً این شد که آنها از رباط کریم بیایند به قاسم‌آباد و ما از راه علیشاه عوض که در تصرف
به قاسم‌آباد و ما از راه علیشاه عوض که در تصرف ماست برویم قره تپه ده سپهدار، از آنجا سپهدار، سردار اسعد را ملاقات نموده قرار جدیدی بدهند که کلیه بر آن قرار داد رفتار نماییم. پس بنا شد از کرج حرکت کنیم. مجاهدین دسته دسته سان داده حرکت کردند. من هم با یکصد سوار از ولایتی و ترک به راه افتاده وقتی به قره تپه رسیدم دیدم منزل نیست. یکسره رفتم رزکان ده مخبرالسلطنه که باغ و عمارت ممتاز دارد و آنجا منزل کردم. طولی نکشید که یفرم با دستجات خود وارد شد یکسر آمد پیش من، سوارهای او هم با سوارهای من یک جا منزل کردند. از
سوارهای او هم با سوارهای من یک جا منزل کردند. از قزوین تا این منزل میان من و یپرم خان کدورتی بود که چندان به هم نزدیک نمی‌شدیم؛ ولی چون اینجا موقع کار بود کدورت به کلی زایل گردید. پس از صرف چای گفتند سردار اسعد از قاسم‌آباد به قره تپه آمده که از سپهدار دیدن نماید. یپرم گفت خوب است من و شما هم برویم قره تپه با سردار اسعد ملاقات کنیم. پس فوراً هردو نفر جلودار سوار شده از رزکان به قره تپه رفتیم و وقتی رسیدیم که سپهدار و سردار اسعد مشغول صحبت بودند. سپهدار ما را به سردار اسعد معرفی کرد و گفت این دو نفر در همه
به سردار اسعد معرفی کرد و گفت این دو نفر در همه جا مقدمه الجیش و فاتحین ما هستند. هردو تعارفی گرم به من و یپرم نمودند. در این حین معزالسلطان وارد شد. مذاکره فقط راجع به حرکت به سمت تهران بود، در همین مجلس قرار بر این شد که صبح زود من و یپرم با دویست نفر دسته خود حرکت و از راهی که سپهدار به ما بلد می‌دهد به فیروز بهرام برویم و آنجا بمانیم تا اردوی بختیاری و بقیه مجاهدین برسند.
دهستان جوقین در شهرستان شهریار استان تهران قرار دارد. در سال ۱۳۹۷، این دهستان، به همراه دهستان فردوس و شهرهای وحیدیه و فردوسیه بخشی جدید به نام بخش جوقین را تشکیل دادند. نام‌شناسی. نام جوقین بنا به برخی گفته‌ها برگرفته از نام بهرام چوبین، سردار و قهرمان ملی ایران در روزگار ساسانیان در عهد خسرو پرویز، است‌که بعدها در دوره یزدگرد سوم مجدد رونق گرفته و مورد استفاده بوده‌است. جوقین بزرگتر از آنچه که امروزه هست بوده و به مرور زمان منطقهٔ به نام جوقین کوچکتر و کوچکتر شده‌است، بسیاری از آثار تاریخی شهرستان شهریار
شده‌است، بسیاری از آثار تاریخی شهرستان شهریار مانندِ جوقین به حال خود رها شده‌اند، این درحالی‌است که در عین حال در همین زمان آثار باستانی به دست آمده از تپه جوقین شهریار در موزه ایران باستان شهرِ تهران در معرض نمایش گذاشته شده‌اند. تپه تاریخی جوقین. تپه جوقین یکی از آثار تاریخی شهرستان شهریار است که تا کنون هیچ کاوشی به روی آن صورت نگرفته‌است. تپه جوقین یکی از مهمترین و بزرگترین بناهای خشتی منطقه است که برج و باروهای آن و مصالح و خشت‌های استفاده شده در آن آثار معماری پیش از اسلام را نشان می‌دهد. «تپه
آن آثار معماری پیش از اسلام را نشان می‌دهد. «تپه جوقین» یک قلعه نظامی تمام خشتی مربوط به دوره ساسانیان بوده که امروزه دیگر تبدیل به یک تپه شده و در دهستان جوقین در شهریار قرار دارد. این اثر در تاریخ ۵ آذر ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۲۸۸۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. تپه جوقین و قلعهٔ دیگری که در مرکز روستای قدیمی جوقین واقع است را به بهرام چوبین نسبت می‌دهند. روستاها. قجرآباد -اصیل آباد - بکه - ترپاق تپه - حصارساتی - خانه سازمانی گروه ۳۳ - رنگرز - سقرچین - فرارت - شفیع‌آباد - - قجرتخت رستم -
- سقرچین - فرارت - شفیع‌آباد - - قجرتخت رستم - قشلاق مهرچین - قلعه نو - یبارک - کردامیر - قصطانک - قصبه - اسماعیل‌آباد منابع. http://www.iums.ac.ir/find.php?item=36.5630.5421.fa
شهر قاسم‌آباد در بخش مرکزی شهرستان شهریار استان تهران قرار دارد. روستاها. ویره - محمدآباد - شهرک مصطفی خمینی - محمود آباد - خلج آباد منابع. http://www.iums.ac.ir/find.php?item=36.5630.5421.fa
دیمتریوس یکم سوتر پادشاه سلوکی میان سال‌های ۱۶۲-۱۵۰ (پیش از میلاد) بود. از زمان پادشاهی پدرش سلوکوس چهارم او در روم گروگان بود. هنگامی که در ۱۷۵ پدرش مرد، آنتیوخوس چهارم از نبود او بهره‌برد و بر تاج تخت دست‌یازید. دیمتریوس نیز در از بند گریخت و خود را به در ۱۶۲ به سوریه رساند و شاه‌خواند و این زمانی بود که پسرعمویش آنتیوخوس پنجم از تخت نگون‌سار و کشته شده بود. در سال ۱۶۲ پیش از میلاد پادشاهی دیمتریوس یکم و به عبارتی انحطاط سلوکیان آغاز می‌گردد. لقب "سوتر" به معنای "نجات‌دهنده" را بابلیان بدو دادند، زیرا که
معنای "نجات‌دهنده" را بابلیان بدو دادند، زیرا که او ایشان را از ستم تیمارخوس ساتراپشان رهانیده‌بود. تیمارخوس توانسته بود ماد را از پیشروی اشکانیان نگاه‌دارد ولی در این زمان می‌خواست تا بر بابل دست یابد و خود را پادشاه بخواند؛ ولی سپاهیان او به اندازه نیروهای پادشاه راستین سلوکی نبود، پس در ۱۶۰ از دیمتریوس شکست‌خورد و کشته شد. دیمتریوس همچنین آریاراد پنجم فرمانروای کاپادوکیه را کنار زد و بار دیگر سرزمین سلوکی را همپیمان ساخت، اگرچه این پیوستگی گذرا بود. دیمتریوس در تاریخ یهود برای پیروزی‌اش در برابر مکابیان
در تاریخ یهود برای پیروزی‌اش در برابر مکابیان سرشناس‌است. سرنگونی دیمتریوس را به برادر تیمارخوس شورشی- هراکلیدس- پیوند می‌دهند. او از الکساندر بالاس جوانی که خود را فرزند راستین آنتیوخوس چهارم می‌خواند پشتیبانی کرد و سنای روم را انگیزاند که پشت او را نگاه‌دارند. هوده آنکه در ۱۵۰ پیش از زایش مسیح دیمتریوس شکست خورده و کشته شد.
جورج برنارد شاو (به ، ۲۶ ژوئیهٔ ۱۸۵۶ – ۲ نوامبر ۱۹۵۰)، که به اصرار خود با نام برنارد شاو شناخته می‌شود، نمایشنامه‌نویس، منتقد ادبی، اهل جدل و کنشگر سیاسی اهل ایرلند بود. او ۶۰ نمایشنامه از خود به جای گذاشت که از برجسته‌ترین آن‌ها می‌توان به مردی و ابرمرد (۱۹۰۲)، پیگمالیون (۱۹۱۳) و ژاندارک (۱۹۲۳) اشاره کرد. او در آثار خود، طنز معاصر را با تمثیل‌های تاریخی ترکیب می‌کرد و به‌عنوان پیشروترین نمایشنامه‌نویس نسل خود شناخته شد. در آثارش، تلفیقی از طنز معاصر و تمثیل تاریخی را به کار می‌برد. او در سال ۱۹۲۵ برندهٔ
تاریخی را به کار می‌برد. او در سال ۱۹۲۵ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد. از او به‌عنوان توانمندترین نمایشنامه‌نویس بریتانیایی پس از ویلیام شکسپیر و نافذترین رساله‌نویس پس از جاناتان سوییفت یاد می‌کنند. شاو در دوبلین متولد شد و در سال ۱۸۷۶ به لندن مهاجرت کرد، جایی که برای تثبیت خود به‌عنوان نویسنده تلاش کرد و فرایند سختی از خودآموزی را طی نمود. او از میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ به‌عنوان منتقد تئاتر و موسیقی شناخته شد. با آگاهی سیاسی، به جامعهٔ فابیانی پیوست و به یکی از برجسته‌ترین رساله‌نویسان آن تبدیل شد. نخستین موفقیت
رساله‌نویسان آن تبدیل شد. نخستین موفقیت عمومی او در نمایشنامه‌نویسی با اسلحه و مرد در سال ۱۸۹۴ رقم خورد. تحت تأثیر هنریک ایبسن، او تلاش کرد واقع‌گرایی جدیدی را وارد نمایشنامه‌های انگلیسی کند و از آثارش به‌عنوان ابزاری برای انتشار ایده‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی خود بهره برد. دیدگاه‌های شاو اغلب بحث‌برانگیز بودند. او طرفدار اصلاح الفبا و بهسازی نژادی بود، اما واکسیناسیون و مذهب سازمان‌یافته را رد می‌کرد. او با محکوم کردن هر دو طرف جنگ جهانی اول، مخالفت‌های فراوانی برانگیخت و سیاست‌های بریتانیا در قبال
فراوانی برانگیخت و سیاست‌های بریتانیا در قبال ایرلند را پس از جنگ انتقاد کرد. با این حال، این مواضع تأثیر پایداری بر جایگاه او به‌عنوان نمایشنامه‌نویس نداشت. در دوران بین دو جنگ جهانی، شاو مجموعه‌ای از نمایشنامه‌های جاه‌طلبانه نوشت که برخی از آن‌ها به موفقیت‌های چشمگیری دست یافتند. در سال ۱۹۳۸، او برای فیلمنامهٔ فیلم پیگمالیون برندهٔ جایزهٔ اسکار شد. او در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ به دلیل اعتقاد به فابیانیسم، تدریجاً از نقش اجرایی خود کناره‌گیری کرد و به تحسین دیکتاتورهای چپ و راست از جمله موسولینی و استالین
دیکتاتورهای چپ و راست از جمله موسولینی و استالین پرداخت. در سال‌های پایانی عمرش بیانیه‌های عمومی کمتری منتشر ساخت، اما تا مدت کمی پیش از مرگ به خلق آثار فراوانش ادامه داد و در ۹۴ سالگی، در حالی که از دریافت تمام نشان‌های ملی - از جمله نشان مریت در سال ۱۹۴۶ - خودداری کرده بود، درگذشت. پس از مرگ شاو، نظرات علمی و انتقادی دربارهٔ آثارش متفاوت بوده است، اما او به‌طور مرتب در میان نمایشنامه‌نویسان بریتانیایی پس از شکسپیر در جایگاه دوم قرار گرفته است. واژهٔ «شاوی» به‌عنوان نمادی از ایده‌ها و سبک بیان او وارد
به‌عنوان نمادی از ایده‌ها و سبک بیان او وارد زبان شده است و تأثیر شاو بر نسل‌های بعدی نمایشنامه‌نویسان انگلیسی‌زبان به‌خوبی شناخته شده است. شهرت. جورج برنارد شاو به‌عنوان یکی از برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان و منتقدان قرن بیستم شناخته می‌شود. شهرت او عمدتاً به دلیل توانایی منحصربه‌فردش در ترکیب طنز، نقد اجتماعی و مضامین فلسفی در آثار نمایشی‌اش است. نمایشنامه‌هایی مانند *مرد و ابرمرد*، *پیگمالیون* و *سنت ژان* نه‌تنها به‌خاطر داستان‌های جذابشان مورد توجه قرار گرفتند، بلکه به دلیل بررسی مسائل پیچیده‌ای همچون
گرفتند، بلکه به دلیل بررسی مسائل پیچیده‌ای همچون روابط انسانی، هویت اجتماعی و عدالت نیز درخشیدند. او با استفاده از شیوه‌ای واقع‌گرایانه، ایده‌های سیاسی، اجتماعی و مذهبی خود را در قالب هنر نمایش به تصویر کشید و تأثیر شگرفی بر تئاتر مدرن گذاشت. دومین عامل شهرت شاو، نقدهای جسورانه و نظرات جنجالی‌اش بود. او از طریق مقالات، سخنرانی‌ها و آثارش، دیدگاه‌های خود را دربارهٔ موضوعاتی همچون اصلاح الفبا، برتری نژادی (یوژنیک)، واکسیناسیون و سیاست‌های بین‌المللی بیان می‌کرد. شاو در عین حال که طرفدار صلح و عدالت اجتماعی
شاو در عین حال که طرفدار صلح و عدالت اجتماعی بود، نظرات بحث‌برانگیزی نیز ارائه می‌داد که گاه باعث انتقادهای شدید از سوی جامعه می‌شد. با وجود این، مواضع جسورانه او نشان‌دهنده استقلال فکری و اعتقاد به آزادی بیان بود که بر جذابیت شخصیت او افزود. شاو همچنین به دلیل موفقیت‌هایش در سینما و ادبیات جوایز معتبری کسب کرد. دریافت جایزه نوبل ادبیات در سال ۱۹۲۵ برای تأثیر او بر تئاتر و فرهنگ غرب (برای نمایشنامهٔ "ژان مقدس")، و همچنین جایزه اسکار بهترین فیلمنامه اقتباسی برای فیلم‌نامه پیگمالیون در سال ۱۹۳۸، جایگاه او را
فیلم‌نامه پیگمالیون در سال ۱۹۳۸، جایگاه او را در تاریخ هنر و ادبیات تثبیت کرد. واژه «شاوی» (Shavian) به‌عنوان اصطلاحی برای توصیف سبک و ایده‌های او وارد زبان شد و نشان‌دهنده نفوذ پایدار آثار و افکارش بر نسل‌های بعدی نویسندگان و هنرمندان است. زندگی. تولد. جورج برنارد شاو در ۲۶ ژوئیه ۱۸۵۶ در منطقه‌ای پایین‌دست در دوبلین به دنیا آمد. او کوچک‌ترین فرزند و تنها پسر جرج کر شاو و لوسینا الیزابت (بسی) شاو بود. خانواده شاو که اصالتاً انگلیسی و از اعضای پروتستان‌های غالب ایرلند بودند، در فقر نسبی زندگی می‌کردند. پدر
ایرلند بودند، در فقر نسبی زندگی می‌کردند. پدر او فردی بی‌اثر و معتاد به الکل بود که به‌عنوان تاجر غلات به‌صورت نامنظم کار می‌کرد. مادر شاو، که ازدواجش با جرج را تلاشی برای فرار از زندگی سخت می‌دانست، از شوهر خود دلزده شد و زندگی مشترک آن‌ها را «فقر آبرومندانه» توصیف کرد. موسیقی نقش مهمی در دوران کودکی شاو ایفا کرد. مادرش که صدایی خوش داشت، با روش‌های آموزشی غیرمتعارف جرج جان لی، رهبر ارکستر و معلم آواز، تحت تأثیر قرار گرفته بود. خانهٔ شاوها به لطف حضور لی، که به خانواده نزدیک بود، تبدیل به مکانی برای تجمع
که به خانواده نزدیک بود، تبدیل به مکانی برای تجمع موسیقیدانان و خوانندگان شد. این محیط هنری، شاو را از بی‌مهری مادرش دور کرد و علاقهٔ عمیق او به ادبیات و موسیقی را شکل داد. شاو همچنین در خانهٔ لی به خواندن کتاب‌های متنوع مشغول بود و از این طریق دایرهٔ دانش خود را گسترش داد. شاو تحصیلات خود را میان سال‌های ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۱ در چهار مدرسهٔ مختلف گذراند که از هیچ‌کدام راضی نبود. او نظام آموزشی رسمی را به‌شدت انتقاد می‌کرد و مدارس را «زندان‌هایی برای دور نگه داشتن کودکان از والدینشان» می‌دانست. در سال ۱۸۷۱، شاو
کودکان از والدینشان» می‌دانست. در سال ۱۸۷۱، شاو مدرسه را ترک کرد و به‌عنوان منشی در یک شرکت مشاور املاک مشغول به کار شد. او با پشتکار خود در این شغل به سمت مدیر حسابداری رسید. در سال ۱۸۷۳، پس از ترک دوبلین توسط مادرش و جرج جان لی، شاو که با پدرش تنها مانده بود، برای پر کردن خلأ موسیقی، نواختن پیانو را به‌صورت خودآموز فرا گرفت. لندن. جورج برنارد شاو در سال ۱۸۷۶، پس از اطلاع از بیماری مشرف به مرگ آگنس به دلیل سل، از شغل خود استعفا داد و به انگلستان رفت تا در مراسم خاکسپاری او به مادر و خواهرش بپیوندد. او
در مراسم خاکسپاری او به مادر و خواهرش بپیوندد. او دیگر هرگز به ایرلند بازنگشت و تا ۲۹ سال بعد نیز از آنجا دیدن نکرد. در لندن، مادر شاو به او اجازه داد بدون پرداخت اجاره در خانه‌اش زندگی کند، اما شاو برای تأمین درآمد به دنبال کار بود. در ابتدا، شاو تصمیم گرفت که وارد شغل‌های دفتری نشود. او به عنوان نویسندهٔ پشت‌صحنه برای یک ستون موسیقی و به‌عنوان پیانیست تمرینی و گاهی خواننده فعالیت می‌کرد. در همین دوره، شاو به‌طور منظم به اتاق مطالعهٔ موزهٔ بریتانیا رفت و وقت خود را صرف خواندن و نوشتن کرد. نخستین تلاش او
وقت خود را صرف خواندن و نوشتن کرد. نخستین تلاش او در نمایشنامه‌نویسی یک قطعهٔ طنزآمیز با مضمون مذهبی بود که ناتمام باقی ماند. همچنین، اولین رمان او به نام ناپختگی (۱۸۷۹) به دلیل محتوای تاریکش برای ناشران جذاب نبود و تا دههٔ ۱۹۳۰ منتشر نشد. شاو مدتی کوتاه برای شرکت تازه‌تأسیس تلفن ادیسون کار کرد، اما پس از ادغام این شرکت با شرکت تلفن بل، تصمیم گرفت مسیر نویسندگی را به‌عنوان حرفه‌ای تمام‌وقت دنبال کند. در دههٔ ۱۸۸۰، شاو با مشکلات مالی روبرو بود و از کمک‌های مالی مادرش بهره‌مند می‌شد. او در سال ۱۸۸۱ به‌دلایل
مادرش بهره‌مند می‌شد. او در سال ۱۸۸۱ به‌دلایل اقتصادی و اخلاقی گیاه‌خوار شد. شاو در این دوره دو رمان دیگر نوشت: گره غیرمنطقی (۱۸۸۰) و عشق در میان هنرمندان (۱۸۸۱)، اما هیچ‌یک مورد قبول ناشران قرار نگرفت و بعدها به‌صورت دنباله‌دار در مجلهٔ سوسیالیستی گوشهٔ ما چاپ شدند. همچنین، شاو با پیوستن به جامعهٔ زتتیکال با سیدنی وب آشنا شد و این دو با وجود تفاوت‌های شخصیتی، دوستی مادام‌العمر خود را آغاز کردند. این ارتباط، شاو را به سوی ایده‌های جدید و همکاری‌های آینده هدایت کرد. سیاست. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۸۸۲، جورج
هدایت کرد. سیاست. در تاریخ ۵ سپتامبر ۱۸۸۲، جورج برنارد شاو در نشستی به سخنرانی اقتصاددان هنری جرج شرکت کرد که باعث شد علاقه‌اش به اقتصاد بیدار شود. او سپس کتاب پیشرفت و فقر از جرج را مطالعه کرد و به جلسات فدراسیون اجتماعی دموکراتیک (SDF) پیوست، جایی که با آثار کارل مارکس آشنا شد و زمان زیادی را در سال ۱۸۸۳ به خواندن سرمایه اختصاص داد. شاو از بنیان‌گذار SDF، هنری هیندمن، که به نظر او خودرأی و فاقد خصوصیات رهبری بود، تحت تأثیر قرار نگرفت و معتقد بود که این سازمان نمی‌تواند طبقات کارگر را به یک جنبش رادیکال
نمی‌تواند طبقات کارگر را به یک جنبش رادیکال مؤثر تبدیل کند. او ترجیح داد با افرادی که از نظر فکری هم‌تراز او بودند، همکاری کند. شاو پس از مطالعه رساله‌ای با عنوان چرا بسیاری فقیرند؟ که توسط جامعهٔ تازه تأسیس فابیان منتشر شده بود، در ماه مه ۱۸۸۴ در جلسهٔ بعدی این انجمن شرکت کرد و در سپتامبر همان سال به عضویت آن درآمد. او تا پایان سال، اولین مانیفست انجمن را تحت عنوان رسالهٔ شماره ۲ فابیان منتشر کرد. شاو در ژانویه ۱۸۸۵ به کمیتهٔ اجرایی انجمن پیوست و در همان سال سیدنی وب و آنی بسنت، سخنران برجسته، را به عضویت
سیدنی وب و آنی بسنت، سخنران برجسته، را به عضویت انجمن درآورد. شاو در این مانیفست به شکاف طبقاتی ناشی از نظام مالکیت خصوصی اشاره کرد و خواهان اصلاحات تدریجی در ساختار اقتصادی جامعه شد. در طول دههٔ ۱۸۸۰، جامعهٔ فابیان کوچک و پیام آن اغلب در میان صداهای تندتر گم می‌شد. با این حال، در سال ۱۸۸۹ با انتشار مقالات فابیان در سوسیالیسم که توسط شاو ویرایش و شامل دو مقاله از او بود، جایگاه انجمن تقویت شد. شاو در مقالهٔ دوم خود، [[گذار*، بر اهمیت تغییرات تدریجی و استفاده از نهادهای دموکراتیک برای تحقق سوسیالیسم تأکید
از نهادهای دموکراتیک برای تحقق سوسیالیسم تأکید کرد. او در رساله‌ای دیگر تحت عنوان [[سوسیالیسم چیست؟]] در سال ۱۸۹۰ به‌طور صریح اعلام کرد که سوسیالیسم می‌تواند از راه‌های قانونی و مطابق با قانون اساسی محقق شود، نه از طریق هرج‌ومرج یا روش‌های انقلابی. رمان‌نویسی. در میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰، زندگی جورج برنارد شاو، هم به‌صورت شخصی و هم حرفه‌ای، دچار تحول شد. او در سن بیست و نه سالگی، با کنار گذاشتن خجالت خود، رابطه‌ای عاشقانه با جین پترسون، زنی بیوه که چندین سال از او مسن‌تر بود، آغاز کرد. این رابطه که هشت سال به طول
مسن‌تر بود، آغاز کرد. این رابطه که هشت سال به طول انجامید، یکی از معدود روابط غیر افلاطونی شاو بود و همواره مورد بحث و بررسی بیوگرافی‌نویسان قرار گرفته است. در همین دوره، شاو دو رمان منتشر کرد، هرچند که هیچ‌کدام به موفقیت تجاری دست نیافتند: [[حرفهٔ کشل بایرون]] (۱۸۸۶) و [[سوسیالیست غیراجتماعی]] (۱۸۸۷). شاو در سال‌های ۱۸۸۴ و ۱۸۸۵، با حمایت ویلیام آرچر، به نقد کتاب و موسیقی برای روزنامه‌های لندن پرداخت. آرچر، که منتقد هنر نشریهٔ [[جهان]] بود، پس از کناره‌گیری خود در سال ۱۸۸۶، شاو را به‌عنوان جانشین خود معرفی
خود در سال ۱۸۸۶، شاو را به‌عنوان جانشین خود معرفی کرد. شاو در نقدهای خود تحت تأثیر ایده‌های ویلیام موریس و جان راسکین قرار داشت، دو چهرهٔ برجستهٔ هنر معاصر که بر اخلاق‌گرایی در هنر تأکید می‌کردند. شاو با رد ایدهٔ هنر برای هنر، بر این باور بود که هنر بزرگ باید آموزنده باشد. این دیدگاه اخلاقی در نقدهای هنری و موسیقی او به‌خوبی نمایان است. در دههٔ ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰، شاو به‌عنوان منتقد موسیقی شهرت زیادی پیدا کرد. او با نام مستعار [[Corno di Bassetto]] برای روزنامهٔ [[استار]] و سپس با امضای [[G.B.S.]] در [[جهان]]
[[استار]] و سپس با امضای [[G.B.S.]] در [[جهان]] نقدهای خود را منتشر می‌کرد. نقدهای موسیقی شاو، به دلیل تسلط بی‌نظیر بر زبان انگلیسی و جذابیت نگارشی، همچنان به‌عنوان آثار برجسته شناخته می‌شوند. در سال ۱۸۹۴، شاو نقدهای موسیقی منظم را متوقف کرد اما مقالاتی پراکنده در این زمینه تا پایان عمر خود نوشت. از سال ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۸ نیز او به‌عنوان منتقد تئاتر در [[Saturday Review]] فعالیت داشت و با نقدهای تند خود علیه ساختارهای مصنوعی و دورویی‌های تئاتر ویکتوریایی، بر نمایشنامه‌هایی با ایده‌های واقعی و شخصیت‌های حقیقی
با ایده‌های واقعی و شخصیت‌های حقیقی تأکید می‌کرد. این دوره سرآغازی جدی برای حرفهٔ نمایشنامه‌نویسی او بود. جنگ جهانی. در آغاز [[جنگ جهانی اول]] در اوت ۱۹۱۴، جورج برنارد شاو رساله‌ای با عنوان [[عقل سلیم دربارهٔ جنگ]] منتشر کرد که در آن استدلال کرد کشورهای درگیر جنگ به یک اندازه مقصر هستند. این دیدگاه در فضای آکنده از میهن‌پرستی شدید، غیرقابل‌قبول بود و بسیاری از دوستان شاو را ناراحت کرد. گزارش‌ها حاکی از آن است که حضور او در هر مراسم عمومی باعث خروج فوری برخی از حاضران می‌شد. با وجود بدنامی‌اش، توانایی‌های