payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شهیر اتحاد شوروی، به گورکی تغییر نام یافت. گورکی بنیانگذار رئالیسم سوسیالیستی بود و پنج بار نامزد دریافت جایزه نوبل شد. وی از سبکی که از نوشته‌های انتقادی در مورد رژیم شوروی امتناع می‌ورزید. نام این شهر در سال ۱۹۹۰ مجددا به نام پیشین خود، نیژنی‌نوگراد تغییر نام داد. موزه ادبیات دولتی گورکی، با بیش از ۱۰۰۰۰۰ نمایشگاه، اکنون در شهر نیژنی‌نوگراد قرار دارد. از قضا امروزه عبارت «از همگان بیاموز، لیک کسی را کپی نکن»، از کلمات قصار گورکی، شعار پروژه مطالعاتی در روسیه است. شهر ادبیات. نیژنی‌نوگراد، مکانی است که
روسیه است. شهر ادبیات. نیژنی‌نوگراد، مکانی است که ماکسیم گورکی، از برترین نویسندگان روسی در جهان، دوران کودکی خود را در آن سپری کرده است. موزه ادبیات گورکی روسیه، با نمایشگاهی با بیش از ۱۰۰٫۰۰۰ اثر، در شهر نیژنی‌نوگراد قرار دارد. شعار پروژه مطالعاتی در روسیه: «از همگان بیاموز، لیک کسی را کپی نکن». اولین تانک اتحاد جماهیر شوروی در نیژنی‌نوگراد. آنگونه که همگان می‌دانند، نام اتحاد جماهیر شوروی در کتاب‌های تاریخی بسیار مشهور است؛ زیرا اتحاد جماهیر شوروی ابرقدرتی بود که در جنگ جهانی دوم نقش مهمی داشت. در طی
بود که در جنگ جهانی دوم نقش مهمی داشت. در طی جنگ بزرگ میهنی (۱۹۴۱–۱۹۴۵، بخشی از جنگ جهانی دوم هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی با آلمان نازی درگیر بود) نیژنی‌نوگراد مهم‌ترین تولیدکننده تجهیزات جنگی بود. در حقیقت، بنا به روایات معتبر اولین تانک دوران اتحاد جماهیر شوروی در این شهر ساخته شد. شهر ادیان مختلف. بیش از ۱۲۰ جامعه مذهبی و جوامع در نیژنی‌نوگراد وجود دارند، منجمله پیروان مذاهب ارتدوکس، مسلمان، یهودی، بودایی و دیگر ادیان. در این شهر چندین مسجد، کلیسا، کنیسه و مراکز مذهبی مختلفی وجود دارد. شهر هنربن
کنیسه و مراکز مذهبی مختلفی وجود دارد. شهر هنربن مارکوس. برخی مجسمه‌ها و گالری‌های جذاب نیز در نیژنی‌نوگراد وجود دارد. در این شهر بنایی تاریخی متعلق به بنچمارک، وبلاگ نویسی روس وجود دارد. بنای یاد بود به شکل دو نیمکت شبیه به نوت بوک، که به واسطه علامت ایمیل به م متصل شده‌اند ساخته شده. این سایت به اندازه کافی بزرگ و برای ده نفر است و به وای فای رایگان مجهز است. کلادوکا گالری هنری است که در مرکز شهر واقع شده‌است و میزبان کنسرت‌های مختلف است. شهر موسیقی. افراد در نیژنی به موسیقی راک علاقه بسیاری دارند، تعدادی
در نیژنی به موسیقی راک علاقه بسیاری دارند، تعدادی مکان در این شهر وجود داند که کنسرت‌های مختلف در آن برگزار می‌شود، کافی شاپ‌هایی هستند که موسیقی زنده را اجرا می‌کنند، نوازندگان مشهور روسیه و بازدید کنندگان مکرر اکثراً از نیژنی نووگورود هستند. یاحتی برای مهمانی هالووین نیز تعدادی سایت برای چنین احزابی وجود دارد. نمایشگاه. مرکز نمایشگاه ساختمان اصلی در روح کلاسیکالی و ساختمان‌های اداری جانبی بود که میدان مرکزی را تشکیل می‌داد. اکثر نمایشگاه‌های این شهر در این مکان برگزار می‌شود. مترو. متروی نیژنی نووگورود
مکان برگزار می‌شود. مترو. متروی نیژنی نووگورود در سال ۱۹۸۵ تأسیس شد و هم‌اکنون دارای ۲ خط و ۱۴ ایستگاه است. تأسیسات نیژنی نووگورود. روسیه در نیژنی‌نوگراد تأسیساتی مشابه تأسیسات هارپ در آمریکا در اختیار دارد که البته از هارپ هم پرقدرت‌تر است. به گفته روزنامه روسی پراودا در سال ۲۰۰۵، «در حالیکه سیاستمداران روسی در مورد پروژهٔ هارپ کماکان ابراز وحشت می‌کنند، اما به این نکته کاملاً بی‌توجهند که روسیه تأسیسات مشابهی در ۱۵۰ کیلومتری شمال نیژنی‌نوگراد دارد که از قدرتی مشابه با تأسیسات هارپ بر خوردار است، و
از قدرتی مشابه با تأسیسات هارپ بر خوردار است، و مدتهاست که مورد استفادهٔ دانشمندان روسی بوده‌ است». منابع. "Д۱ (۲ чтение) ФЗ №۱۸۶۶۱۴–۶ "О мерах воздействия на лиц, причастных к нарушению основополагающих прав и свобод человека, прав и свобод граждан РФ" – Система анализа результатов голосований на заседаниях Государственной Думы".
گوتیک آمریکایی یک نقاشی رنگ‌روغن روی است که در ۱۹۳۰ توسط نقاش منطقه‌گرای آمریکایی، گرنت وود خلق شد. این اثر، یک کشاورز اهل غرب میانه و همسر یا دخترش را در برابر خانه‌ای به سبک «» به تصویر می‌کشد. "گوتیک آمریکایی" یکی از مشهورترین نقاشی‌های سدهٔ بیستم در ایالات متحده به شمار می‌رود و بارها در فرهنگ عامه مورد اشاره و اقتباس قرار گرفته‌است. وود هنگام خلق اثر، از خانه‌ای که امروزه با نام «خانهٔ گوتیک آمریکایی» در الدون، آیووا شناخته می‌شود الهام گرفت؛ به همراه «آن دسته از مردمانی که [او] تصور می‌کرد باید در آن
دسته از مردمانی که [او] تصور می‌کرد باید در آن خانه زندگی کنند». چهره‌های نقاشی با الگو گرفتن از "نان وود گراهام"، خواهر هنرمند، و "بایرون مک‌کیبی"، دندان‌پزشک خانوادهٔ وود، ترسیم شده‌اند. زن در اثر، پیش‌بندی با طرح استعماری بر تن دارد که یادآور فرهنگ روستایی آمریکا در سدهٔ بیستم است و مرد نیز با شلوار کار پوشیده زیر کت رسمی دیده می‌شود و یک چنگک در دست دارد. گیاهان موجود در ایوان خانه شامل زبان‌ مادرشوهر و بگونیا گوشتی هستند؛ همان گیاهانی که در پرترهٔ وود از مادرش با عنوان "زن با گیاهان" (۱۹۲۹) نیز دیده
از مادرش با عنوان "زن با گیاهان" (۱۹۲۹) نیز دیده می‌شوند. این نقاشی در سال‌های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷، برای نخستین‌بار خارج از ایالات متحده به نمایش درآمد: ابتدا در «موزه اورانژری» پاریس و سپس در «آکادمی سلطنتی هنر» لندن. این اثر هم‌اکنون در «مؤسسه هنر شیکاگو» نگهداری می‌شود. خلق اثر. در اوت ۱۹۳۰، گرنت وود، نقاش آمریکایی با آموزش اروپایی، همراه با نقاش جوان محلی به نام جان شارپ در اطراف شهر الدونِ آیووا گردش می‌کرد. او در جستجوی الهام، خانهٔ کوچک سفیدرنگی را مشاهده کرد که به سبک معماری «گوتیک نجاری» ساخته شده بود و
که به سبک معماری «گوتیک نجاری» ساخته شده بود و امروزه با نام «خانهٔ دیبل» شناخته می‌شود. برادر شارپ در ۱۹۷۳ اظهار داشت که وود در همان سفر نخست، طرحی سریع از خانه بر پشت یک پاکت کشیده بود. نخستین زندگینامه‌نویس وود، "دارل گاروود"، یادآور شد که وود «قرار دادن پنجره‌ای گوتیک در چنین خانهٔ چوبی سستی را نوعی تجملِ قرضی و بی‌معنا می‌دانست». وود در آن زمان این خانه را جزو «خانه‌های قاب‌چوبی مقوایی در مزارع آیووا» دسته‌بندی کرده و آن را «بسیار مناسب برای نقاشی» توصیف کرده بود. او پس از کسب اجازه از صاحبان خانه،
کرده بود. او پس از کسب اجازه از صاحبان خانه، "سلما جونز-جانستون" و خانواده‌اش، روز بعد طرحی مقدماتی با رنگ‌روغن روی تختهٔ کاغذی از حیاط جلویی خانه کشید. در این طرح، سقف تیزتر و پنجره بلندتر با قوس آشکارتری نسبت به خانهٔ واقعی تصویر شده بود؛ ویژگی‌هایی که سرانجام در نسخهٔ نهایی نقاشی نیز به چشم می‌آیند. وود تصمیم گرفت خانه را همراه با «آن دسته از مردمانی که [او] تصور می‌کرد باید در آن خانه زندگی کنند» به تصویر بکشد. خواهرش "نان وود گراهام" (۱۹۹۰–۱۸۹۹) مدل زن نقاشی شد. او پیش‌بندی با طرح استعماری بر تن داشت
نقاشی شد. او پیش‌بندی با طرح استعماری بر تن داشت که بازتابی از فرهنگ روستایی آمریکا در سدهٔ بیستم بود. به درخواست وود، "نان" این پیش‌بند را شخصاً دوخت و با نوار دوزی تزیین کرد تا بیشتر به آن دوران شباهت داشته باشد. از آنجا که چنین نوارهایی دیگر در فروشگاه‌ها موجود نبود، "نان" آن‌ها را از لباس‌های قدیمی مادرشان، "هتی"، جدا کرده و به پیش‌بند دوخت. مدل مرد در نقاشی نیز دندان‌پزشک خانوادهٔ وود، "بایرون مک‌کیبی" (۱۹۵۰–۱۸۶۷) از شهر سدار راپیدز،آیووا بود. این نقاشی در روزنامه‌های آمریکایی منتشر شد و اغلب با عنوان
در روزنامه‌های آمریکایی منتشر شد و اغلب با عنوان «یک کشاورز آیووایی و همسرش» معرفی می‌گردید. "نان" بعدها گفت که برادرش این دو شخصیت را در حقیقت به‌عنوان «پدر و دختر» تصور کرده بود، نه زن و شوهر. خود وود تا ۱۹۴۱ دربارهٔ این موضوع شفاف‌سازی نکرد، تا اینکه در نامه‌ای به "نلی سوداث" نوشت: «آن زنِ عبوس در کنارش، دختر بزرگسال اوست». عناصر نقاشی بر تأکید عمودی معماری گوتیک دلالت دارند: چنگک سه‌شاخهٔ مرد در حالت ایستاده، دوخت‌های عمودی لباس‌های او، پنجرهٔ نوک‌تیز گوتیک در زیر بام شیب‌دار، و حتی ساختار چهرهٔ مرد.
گوتیک در زیر بام شیب‌دار، و حتی ساختار چهرهٔ مرد. با این حال، وود تا زمانی که به استودیوی خود در سدار راپیدز بازنگشت، هیچ فیگوری به طرح اضافه نکرد. او دیگر هرگز به الدون بازنگشت، هرچند برای تکمیل نقاشی از صاحب‌خانه درخواست یک عکس کرد. پذیرش و تفسیر. وود این نقاشی را در مسابقه‌ای در «مؤسسه هنر شیکاگو» شرکت داد. یکی از داوران آن را «کارت‌پستالی طنزآلود» نامید، اما یکی از حامیان موزه هیئت داوران را متقاعد کرد که به نقاشی مدال برنز و جایزهٔ نقدی ۳۰۰ دلاری اعطا کنند. همان حامی، مؤسسه هنر شیکاگو را نیز ترغیب کرد
همان حامی، مؤسسه هنر شیکاگو را نیز ترغیب کرد تا نقاشی را خریداری کند؛ اثری که تاکنون در مجموعهٔ این موزه نگهداری می‌شود. تصویر به‌سرعت در روزنامه‌ها بازنشر شد؛ ابتدا در "شیکاگو ایونینگ پست" و سپس در نیویورک، بوستون، کانزاس‌سیتی و ایندیاناپولیس. با این حال، هنگامی که تصویر سرانجام در "سدار راپیدز گزت" منتشر شد، با واکنش منفی روبه‌رو گردید. مردم آیووا از نمایش خود به‌عنوان «چهره‌های عبوس، لاغر، و خشک‌مذهبان کتاب‌مقدسی» خشمگین شدند. وود در پاسخ گفت که قصدش کاریکاتور نبود، بلکه نشان دادن قدردانی‌اش از زادگاهش
نبود، بلکه نشان دادن قدردانی‌اش از زادگاهش بوده‌است و اظهار داشت: «لازم بود به فرانسه بروم تا آیووا را درک کنم.» او در نامه‌ای در سال ۱۹۴۱ نوشت: «به‌طور کلی دریافته‌ام کسانی از این نقاشی دلخور می‌شوند که احساس می‌کنند خودشان شباهتی به آن تصویر دارند.» منتقدانی که نظر مثبتی نسبت به این نقاشی داشتند، مانند گرترود استاین و کریستوفر مارلو، بر این باور بودند که اثر، نوعی هجو سرکوب‌گری و ذهنیت تنگ‌نظرانهٔ زندگی در شهرهای کوچک روستایی است. این دیدگاه در ادامهٔ جریان رو به رشدِ بازنمایی‌های انتقادی از زندگی
جریان رو به رشدِ بازنمایی‌های انتقادی از زندگی روستایی آمریکا قرار می‌گرفت؛ مشابه رمان‌هایی چون "واینزبرگ، اوهایو" (۱۹۱۹) اثر شروود اندرسن، "خیابان اصلی" (۱۹۲۰) اثر سینکلر لوئیس، و "کنتس خالکوبی‌شده" اثر کارل ون وکتن. با شدت گرفتن رکود بزرگ در سال‌های پس از خلق نقاشی، "گوتیک آمریکایی" به‌عنوان تصویری از «روحیهٔ پایدار پیشگامان آمریکایی» دیده شد. خود وود به این تغییر تفسیر کمک کرد؛ او گذشتهٔ بوهِمیایی‌اش در پاریس را انکار کرد و خود را در کنار نقاشان مردمی غرب میانه، همچون جان استوارت کوری و توماس هارت بنتون
میانه، همچون جان استوارت کوری و توماس هارت بنتون قرار داد که علیه سلطهٔ حلقه‌های هنری سواحل شرقی شوریدند. در همین دوره از قول او گفته شد: «همهٔ ایده‌های خوبم زمانی به ذهنم رسیدند که در حال دوشیدن گاوی بودم.» وود قصد داشت در این نقاشی، کشاورز و دخترش را به‌عنوان بازماندگان به تصویر بکشد؛ برای ادای احترام به استحکام جامعهٔ روستایی و آرامش‌بخشی در روزگار بحران اقتصادی. تاریخ‌نگار هنر آمریکایی، واندا ام. کورن، بر این باور است که وود یک زوج معاصر را نقاشی نکرده، بلکه چهره‌هایی از گذشته را بازنمایی کرده‌است. او
بلکه چهره‌هایی از گذشته را بازنمایی کرده‌است. او به لباس‌های قدیمی مدل‌ها اشاره می‌کند که وود با رجوع به آلبوم خانوادگی الهام گرفته بود. افزون بر این، ژست ایستادن آن‌ها یادآور عکس‌های نوردهی طولانی خانواده‌های غرب میانه در دوران پیش از جنگ جهانی اول است. در سال ۲۰۱۰، تاریخ‌نگار هنر، "تریپ اوانز" اثر را به‌عنوان «پرتره‌ای قدیمی در سوگ» تعبیر کرد. او نشانه‌ها را چنین برشمرد: پرده‌های خانه در طبقهٔ بالا و پایین در میانهٔ روز کشیده شده‌اند (رسوم عزاداری در عصر ویکتوریایی آمریکا)، زن زیر پیش‌بندش لباس سیاه به
ویکتوریایی آمریکا)، زن زیر پیش‌بندش لباس سیاه به تن دارد و نگاهش را به کناری می‌دوزد، گویی اشک‌هایش را پنهان می‌کند. "اوانز" نتیجه می‌گیرد که گویی زن در سوگ مرد کنار خود است. وود در ده‌سالگی پدرش را از دست داده بود و بعدها یک دهه «بالای گاراژی که به کالسکه‌های حمل جسد اختصاص داشت» زندگی می‌کرد، بنابراین مرگ احتمالاً ذهن او را به خود مشغول کرده بود. در سال ۲۰۱۹، نویسندهٔ فرهنگی، "کِلی گروویر" نقاشی را پرتره‌ای از پلوتون و پروسرپینا، خدایان رومی دنیای مردگان، توصیف کرد. این مقایسه پیش‌تر در ۱۹۷۸ توسط
مردگان، توصیف کرد. این مقایسه پیش‌تر در ۱۹۷۸ توسط نویسندهٔ آمریکایی، گای داونپورت در سخنرانی "جغرافیای تخیل" مطرح شده بود. گروویر اشاره می‌کند که گوی کوچک بالای بادنما نماد سیارهٔ کوتولهٔ پلوتون است (سیاره‌ای که درست در ۱۹۳۰، زمان خلق نقاشی، کشف شد). او کشاورز با چنگک را همان پلوتون، نگهبان دروازه‌های دوزخ، و زن را پروسرپینا می‌داند؛ به نشانهٔ نقش‌برجستهٔ کلاسیک در سنجاق‌سینهٔ زن و دسته‌موی افتاده بر گوش راستش که به داستان ربوده شدن الهه در اسطوره اشاره دارد. داونپارت حتی شباهت‌هایی با نقاشی‌های رنسانس
دارد. داونپارت حتی شباهت‌هایی با نقاشی‌های رنسانس شمالی از زوج‌های متأهل می‌دید و معتقد بود "گوتیک آمریکایی" یادآور پرترهٔ «شاهزادهٔ مصری، رع‌حتپ، در کنار همسرش نفرت» است؛ زوجی سخت‌گیر با وقاری مطلق که میانجی زمین و آسمان و بخشندهٔ غلات بودند و مطیع خدایان. نقیضه‌ها و دیگر ارجاعات فرهنگی. برداشت دوران رکود بزرگ از این نقاشی به‌عنوان صحنه‌ای اصیل و آمریکایی، الهام‌بخش نخستین نقیضه شناخته‌شده شد: عکسی در ۱۹۴۲ توسط گوردون پارکس در واشینگتن دی.سی. از زن نظافتچی به نام اِلا واتسون. "گوتیک آمریکایی" از جمله
به نام اِلا واتسون. "گوتیک آمریکایی" از جمله تصاویری است که بارها مورد نقیضه قرار گرفته‌است. این اثر در نمایش‌های برادوی مانند "مرد موسیقی"، در فیلم‌هایی چون "نمایش ترسناک راکی هارور"، و در مجموعه‌های تلویزیونی همچون "گرین ایکرز" (در صحنهٔ پایانی تیتراژ آغازین)، اپیزود «شاهکار» از "نمایش دیک ون دایک"، اپیزود «دیدار خانم ایوون» از "خانهٔ پی-وی"، اپیزود «بارت فیل می‌خرد» از "سیمپسون‌ها"، قسمت‌هایی از "باب‌اسفنجی شلوارمکعبی"، و در توالی آغازین "پادشاه تپه" به‌صورت طنزآمیز بازآفرینی شده‌است. همچنین، این نقاشی
طنزآمیز بازآفرینی شده‌است. همچنین، این نقاشی در کمپین‌های تبلیغاتی، آثار پورنوگرافی، و عکس‌های زوج‌هایی که همان ژست را بازسازی می‌کنند ــ یکی با چنگک یا وسیله‌ای مشابه ــ تقلید شده‌است. این نقاشی در تیتراژ آغازین مجموعهٔ تلویزیونی "کدبانوهای وامانده" (۲۰۱۲–۲۰۰۴) نیز به‌نمایش درآمده‌است. در ۲۰۲۳، شرکت گوگل در تبلیغی برای تلفن هوشمند خود، پدری و دختری را در حال بازآفرینی صحنهٔ اصلی در همان خانه نشان داد. این تبلیغ همچنین موقعیت‌های مشابهی را در زمینه‌های دیگر ــ از جمله با لباس غواصی، لباس اسکلت، کمپینگ و
ــ از جمله با لباس غواصی، لباس اسکلت، کمپینگ و لباس اسکی ــ بازسازی می‌کند. این اثر در برنامهٔ "۱۰۰ نقاشی بزرگ" نیز معرفی شده‌است.
بلِر () گروه موسیقی راک انگلیسی است که در سال ۱۹۸۸ در لندن بنیان‌گذاری شد. اعضای این گروه عبارتند از: خواننده دیمن آلبارن، گیتاریست گراهام کاکسون، گیتاریست بیس الکس جیمز و درامر دیو راونتری. نخستین آلبومشان، "تن آسایی" (۱۹۹۱)، تلفیقی از آوای مدچستر و شوگیزینگ بود. به‌دنبال تغییر سبک که متأثر از گروه‌هایی مانند کینکس و بیتلز بود، بلر آلبوم‌های "زندگی مدرن آشغال است" (۱۹۹۳)، "زندگی پارکی" (۱۹۹۴) و "فرار بزرگ" (۱۹۹۵) را منتشر کرد. بر این اساس، این گروه در محبوبیت ژانر بریت‌پاپ نقش داشت و به مقبولیت عمده‌ای در
ژانر بریت‌پاپ نقش داشت و به مقبولیت عمده‌ای در بریتانیا دست یافت. رقابت سال ۱۹۹۵ آن‌ها در جدول موسیقی با گروه اوئیسیز منجر به این شد که لقب «نبرد بریت‌پاپ» به این موضوع داده شود. پنجمین آلبوم هم‌نام گروه (۱۹۹۷)، شاهد تغییر سبک دیگری بود که از سبک‌های لو-فای گروه‌های ایندی راک آمریکایی الهام گرفتند و سومین آلبوم نامبروان آن‌ها در بریتانیا شد. تک‌آهنگی از این آلبوم، «آهنگ ۲»، برای این گروه در ایالات متحده موفقیتی به همراه داشت. این گروه در آلبوم بعدی، "۱۳" (۱۹۹۹) موسیقی الکترونیک و گاسپل را تجربه کرد و در
(۱۹۹۹) موسیقی الکترونیک و گاسپل را تجربه کرد و در آن، آلبارن و کاکسون اشعار شخصی‌تری را سرایش کردند. تجربهٔ آوای الکترونیک در هفتمین آلبومشان، "کارکشته‌ها" (۲۰۰۳) ادامه پیدا کرد و علاقهٔ فزاینده آلبارن به هیپ هاپ و ملل در گسترش آن نقش داشت و همچنین گیتار در آن اندک شد. کاکسون در اوایل جلسات ضبط "کارکشته‌ها" گروه را ترک کرد و بلر برای چندین سال منحل شد. در سال ۲۰۰۹، بلر دوباره با کاکسون متحد شد و یک تور کنسرت اروپایی برگزار کردند. در سال‌های بعد، آن‌ها چندین تک‌آهنگ و آلبوم گردآوری‌شده منتشر و در سطح جهانی
تک‌آهنگ و آلبوم گردآوری‌شده منتشر و در سطح جهانی تور برگزار کردند. در سال ۲۰۱۲، آن‌ها یک جایزهٔ بریت به‌پاس نقش برجسته‌شان در موسیقی کسب کردند. هشتمین آلبوم آن‌ها، "شلاق سحرآمیز" (۲۰۱۵)، نخستین آلبوم آن‌ها در دوازده سال گذشته و ششمین آلبوم استودیویی متوالی بلر بود که به صدر جدول بریتانیا رسید. پس از تور شلاق سحرآمیز، بلر تا انتشار نهمین آلبوم خود، "بالاد درن" (۲۰۲۳)، در وقفه بود.
آماتوکو یکی از جزیره‌های آب‌سنگ فونافوتی در کشور تووالو در اقیانوسیه است. درازای این جزیره ۱ کیلومتر و پهنای آن ۲۰۰ متر است. بیشینهٔ جمعیت آن ۶۵ نفر است. بنیاد آموزش دریایی تووالو در این جزیره قرار گرفته‌است. منابع. tuvaluislands
کیمیاگر تمام‌فلزی مجموعه تلویزیونی انیمه ۵۱ قسمتی و دو فیلم سینمایی به نام‌های '، و ' هم توسط استودیوی بونز ساخته شده‌است. یک مجموعه تلویزیونی انیمهٔ "" به کارگردانی یاسوهیرو ایریه از آوریل ۲۰۰۹ تا ژوئیه ۲۰۱۰ از تلویزیون پخش شد. داستان. دو برادر به نام‌های اِدوارد و آلفونسو الریک، پس از مرگ مادرشان تصمیم می‌گیرند که وی را با کیمیاگری حیات دوباره ببخشند. به علت «قانون تبادل برابر» در کیمیاگری، آلفونسو کل بدنش و اِدوارد یک پای خود را از دست می‌دهد، و خود فرایند زنده‌سازی نیز با شکست کامل مواجه می‌شود. اِدوارد
زنده‌سازی نیز با شکست کامل مواجه می‌شود. اِدوارد فداکاری می‌کند و دست راست خود را قربانی کرده تا روح برادر خود را درون یک زره قرار دهد. دو برادر برای بدست آوردن بدن‌های سابقشان، در جستجوی سنگ کیمیاگری روستای محل تولدشان را ترک می‌کنند. فضای داستان. کیمیاگر تمام‌فلزی در شهری تخیلی به نام آمستریس (アメストリス, Amesutorisu) اتفاق می‌افتد. در این دنیا، کیمیاگری یکی از محبوب‌ترین علوم است. کیمیاگرانی که برای دولت کار می‌کنند بعنوان کیمیاگر ایالتی شناخته می‌شوند. به همین خاطر در ارتش درجه سرگرد را دارند. کیمیاگران به
خاطر در ارتش درجه سرگرد را دارند. کیمیاگران به کمک اشکالی که دایره تبدیل نام دارد، توانایی خلق تقریباً هرچیزی که اراده کنند را دارند. اما برای این کار، طبق قانون مبادله یکسان باید چیزی به ارزش یکسان در اختیار داشته باشند. تنها چیزی که کیمیاگران اجازه تبدیل آن را ندارند، انسان و طلا است. در تاریخ هرگز اشاره‌ای به تبدیل موفقیت‌آمیز یک انسان نشده. کسانی که دست به همچین عملی می‌زنند یک عضو بدنشان را از دست می‌دهند و نتیجه کار هم یک موجود غیرانسانی است. این افراد با حقیقت مواجه می‌شوند، موجودی که جدا از تعاریف
با حقیقت مواجه می‌شوند، موجودی که جدا از تعاریف دینی تقریباً شبیه به خدا بنظر می‌رسد و تمام علم کیمیا را کنترل می‌کند. در این انیمه حقیقت شبیه خدایی درآمده که افراد خاطی در عمل کیمیاگری را تنبیه می‌کند. این افراد همچنین از دروازه حقیقت عبور می‌کنند، و در این پروسه اطلاعات زیادی بدست میآورند، علاوه بر آن این توانایی را پیدا می‌کنند که بدون دایره تبدیل کیمیاگری کنند. با در دست داشتن سنگ کیمیا می‌شود قانون مبادله یکسان را تا حدودی دور زد، سنگی قرمز و مرموز. با این سنگ توانایی ساخت ابر انسان بدست میآید،
با این سنگ توانایی ساخت ابر انسان بدست میآید، موجوداتی نامیرا که پیر نمی‌شوند و تنها در صورتی می‌توان آنها را کشت که سنگ کیمیای آنها را نابود کنید. شهرهای متععدی در آمستریس وجود دارد. داستان اصلی در شهر مرکزی رخ می‌دهد، به همراه چند شهر شمالی ارتشی مانند شهر بریگز. شهرهای دیگر این داستان عبارت‌اند از: رزمبول (Resembool)، روستایی که زادگاه برادران الریک است، لیور (Liore)، شهری که با فریب و نیرنگ پیرو یک مذهب می‌شوند، راش ولی (Rush Valley)، شهری که تخصص آن در ساخت اتومیل است، و ایشبال، منطقه‌ای مذهبی و
آن در ساخت اتومیل است، و ایشبال، منطقه‌ای مذهبی و محافظه کار که کیمیاگری را قبول ندارند. این شهر در جریان جنگ داخلی ایشبالان نابود شد، جنگی که با شلیک یک سرباز به کودکی ایشبالانی جرقه خورد.
بالا! ، نخستین آلبوم استودیویی تماماً جدید از خوانندهٔ کانادایی، شنایا تواین در طی مدتی ۵ ساله بود که در نوامبر ۲۰۰۲ عرضه شد (۲۰۰۲ در موسیقی (میلادی) را ببینید). این آلبوم در سه شیوهٔ متفاوت ضبط شد: کانتری (دیسک «سبز»)، پاپ (دیسک «قرمز») و جهانی (دیسک «آبی»). در ایالات متحده، دیسک «سبز» و دسیک «آبی» در پوششی یکسان قرار داشتند (هر دو در یک بسته‌بندی)، با این وجود دیسک «آبی» برای بارگیری (دانلود) در دسترس بود. در فروشگاه‌های جهانی، دیسک‌های «قرمز» و «آبی»، به صورت جفت بودند. برای دیسک جهانی «آبی»، شنایا و
به صورت جفت بودند. برای دیسک جهانی «آبی»، شنایا و شوهر تهیه‌کننده‌اش مت لانگه، از تهیه‌کنندگان بریتانیایی-آسیایی، دایموند دوگال و سیمون دوگال برای تهیه‌کنندگی این نسخه از آلبوم کمک گرفتند. مؤسسهٔ آرآی‌ای‌ای، گواهی ۱۱xپلاتین را بر اساس محمولهٔ ۵٫۵ میلیونی به آلبوم داد؛ به دلیل این‌که مدت‌زمان این آلبوم از ۱۰۰ دقیقه بیشتر است، مؤسسهٔ آرآی‌ای‌ای هر دیسک را برای گواهی، جداگانه به حساب آورد. هم‌چنین این آلبوم یک ماه پس از عرضه‌اش در کانادا، به گواهی الماس دست یافت. در سال ۲۰۰۷، جلد این آلبوم، در فهرست
دست یافت. در سال ۲۰۰۷، جلد این آلبوم، در فهرست شهوت‌انگیزترین جلدهای آلبوم مجلهٔ "مکسیم" قرار گرفت.
یادبود توسعه ملی جفرسون نام یک پارک فدرال در شهر سنت لوئیس در میزوری است. جذبه اصلی این پارک بنایی است بنام طاق دروازه که یک بنای ملی در آمریکا محسوب می‌گردد. این پارک به افتخار توماس جفرسون، سومین رئیس‌جمهور ایالات متحده، نامگذاری گردیده‌است.
موزه هنر میلدرد لین کمپر از موزه‌های مشهور شهر سنت لوئیس است. این موزه هنری در دانشگاه واشنگتن در سنت لوئیس قرار دارد. موزه هنر میلدرد لین کمپر که در ۱۸۸۱ میلادی افتتاح گردید توسط معمار بزرگ ژاپنی فومیهیکو ماکی در سال ۲۰۰۴ باز طراحی گردید و گسترش یافت. جلال آل احمد در خاطرات خود این موزه را اینگونه توصیف می‌کند:
علامَرودشت (چاه‌عینی سابق) شهری است در جنوب استان فارس ایران. این شهر در بخش علامرودشت از توابع شهرستان لامرد این استان قرار گرفته‌است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این شهر ۴٬۰۶۸ نفر (در ۱٬۱۳۹ خانوار) بوده‌است. تمامی اهالی علامرودشت شیعه دوازده امامی‌اند. سابقه تاریخی. آثار به‌جا مانده از دوران پیش از اسلام در علامرودشت ناشناخته مانده و در گذر زمان دچار آسیب‌های جدی شده‌اند، اما با وجود همین آثار می‌توان به‌تقریب اطلاعاتی را به‌دست‌آورد. اطلاعی این موضوع که قبل از اسلام چه
به‌دست‌آورد. اطلاعی این موضوع که قبل از اسلام چه کسانی و در چه نقاطی از این سرزمین سکونت داشته‌اند، در دست نیست. آما آثاری که در بین مردم به گبرنشین یا «قلعه‌گوری» (قلعه‌گبری) مشهور است، می‌تواند مختصر نقاطی را برای ما مشخص نماید. همچنین اشاره باستان‌شناس اروپایی هینس گابه به یک زیارت‌گاه و آتشکده عصر ساسانی که در مسیر راه ارتباطی شیراز به سیراف بوده که از منطقه علامرودشت می‌گذشته، و تأکید واندنبرگ دیگر باستان‌شناس اروپایی که از این مناطق بازدید کرده بر این موضوع که در این نواحی آثار و توه‌های متعددی از
موضوع که در این نواحی آثار و توه‌های متعددی از دوره ساسانی و ابتدای عهد اسلام وجود دارد، روایت از سکونت در این دشت در پیش از اسلام دارد. قرار گرفتن در راه‌های تجاری شمال به جنوب در ادوار مختلف که جغرافی‌نویسان متعدد به آن اشاره نموده‌اند نیز نشان از آبادی و گذشتهٔ این منطقه دارد. محمدباقر وثوقی در این زمینه می‌نویسد: وجود راه‌های باستانی که از فیروزآباد و استخر از طریق خنج و علامرودشت و فال به طرف بندر باستانی سیراف و جنوب می‌رفته‌است و آثار برجا مانده در این مسیر، از نشانه‌های وجود فرهنگ و تمدن پیش از
این مسیر، از نشانه‌های وجود فرهنگ و تمدن پیش از اسلام در این منطقه است. هرچند که آثار مکتوبی از گدشته در مورد قدمت منطقه علامرودشت در دست نیست، اما با توجه به وجود آثار تاریخی در پیرامون شهر علامرودشت می‌توان گفت که قدمت این سکونت‌گاه به پیش از اسلام بر می‌گردد. وجود خرابه‌های منازل زرتشتیان در قسمت غربی سبزپوشان علامرودشت معروف به تل گوری، به جا ماندن ویرانه‌های تل علامرودشت و تل جت مربوط به زمان گبرها و کشف سرستون‌ها و پای‌های عمارتی بزرگ و سنگی در شمال غربی علامرودشت که به شکل سرستون‌های تخت جمشید است،
علامرودشت که به شکل سرستون‌های تخت جمشید است، خود از قدمت دیرین علامرودشت حکایت دارد. قدیم‌ترین مأخدی که به اختصار از علامرودشت سخن گفته، کتابی است از حقایق نگار خورموجی (۱۲۲۵–۱۳۰۱ق /۱۸۱۰–۱۸۸۴م) که نزدیک به ۱۵۰ سال پیش نگاشته شده‌است. خورموجی در مورد علامرودشت چنین نوشته‌است: «بلوک اسیر و علامرودشت: این بلوک گرمسیر، مردمش فقیر، از سمت جنوبی شیراز مسافت ۴۶ فرسخ (حدود ۲۵۰ کیلومتری راه آن روز شیراز به علامرودشت). حاصل این بلوک: خرما و غله و تنباکو، و شکار این جلگه از وحوش آهو، آبش از باران، و اطواء هر قریه،
جلگه از وحوش آهو، آبش از باران، و اطواء هر قریه، مشتمل بر سی خانوار الی ۲۵۰ خانوار». پس از وی میرزا حسن حسینی فسائی، در چندین جای فارسنامه ناصری دربارهٔ علامرودشت مطالبی نوشته‌است که به این شرح است: «بلوک علامرودشت، از گرمسیرات فارس جنوبی شیراز است و درازی آن از قریه خلیلی تا کهنوی علیا، هفت فرسخ، پهنای آن از خشتی تا کلائی، یک فرسخ و نیم، محدود از جانب مشرق به نواحی لارستان، و از شمال به بلوک خنج و از مغرب به بلوک اسیر، و از جنوب به نواحی بلوک گله‌دار. محصولش گندم و جو دیمی و تنباکو که از آب چاه به‌عمل
گندم و جو دیمی و تنباکو که از آب چاه به‌عمل آوردند. در زمان سابق، بلوکی آباد و معمور بود و نخلستان‌های دیمی فراوان داشت و هر درخت نخلی بیفتاد، به جایش نخلی نکاشتند. در اوایل دولت قاجاریه (دامت شوکتها) علیرضاخان علامرودشتی، ضابط و حاکم این بلوک بود و اکنون کسی از او باقی نیست و کلانتر این بلوک حاجی حسین است و قصبه بلوک را سبزپوشان گویند. ۵۲ فرسخ از شیراز دور افتاده و دویست درب خانه از خشت و گل و چوب دارد و این بلوک را شانزده قریه آباد باشد.». هسته اولیه شهر علامرودشت مربوط به دو قلعه قدیمی به نام قلعه
شهر علامرودشت مربوط به دو قلعه قدیمی به نام قلعه علامرودشت و قلعه جت و چند قلعه دیگر بوده‌است. پس از اقامت مردم آنجا به خارج از قلعه‌ها و منازل مستقل از یکدیگر گسترش یافته و به تدریج روستای قدیمی علامرودشت و روستای چاه‌عینی در اطراف این قلعه‌ها شکل گرفته‌است. البته تاریخ این تغییر مکان به روشنی مشخص نیست هرچند سال‌ها این تغییر و تحول به طول انجامیده تا به شکل کنونی درآمده است. با شروع اصلاحات ارضی و ورود تکنولوژی جدید آبیاری، به‌تدریج حرکت‌های جمعیتی موجب توسعه تدریجی روستاها شد؛ لذا مرحله دوم توسعه روستا
تدریجی روستاها شد؛ لذا مرحله دوم توسعه روستا مربوط به بعد از سال ۱۳۴۰ می‌شود که بر اساس نرخ رشد طبیعی جمعیت در اطراف قلعه‌ها دو روستای چاه‌عینی و علامرودشت رشد و رونق بیشتری یافته و تقریباً از حدود ۴۰ سال پیش به این سو تعدادی از منارل مسکونی در حدفاصل چاه‌عینی و علامرودشت در سمت غربی ورودی علامرودشت به خنج ساخته شده و این توسعه تا سال ۱۳۵۸ بیشتر و بیشتر شده‌است به طوری که دو روستای چاه‌عینی و علامرودشت به هم متصل شده‌است. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، در سال ۱۳۶۵ جهاد سازندگی اقدام به تهیه طرح هادی روستا
۱۳۶۵ جهاد سازندگی اقدام به تهیه طرح هادی روستا می‌نماید و روستا در این مقطع معادل کل سطح روستا تا سال ۱۳۵۸ توسعه می‌یابد، یعنی تا سال ۱۳۷۰ وسعت روستا بیش از دو برابر می‌شود. در سال‌های دهه ۷۰ شمسی، بنیاد مسکن انقلاب اسلامی مقدار زیادی از اراضی منابع ملی واقع در طرح هادی با وسعت بیش از ۶۰ هکتار را تفکیک و به افراد واگذار نموده‌است، به همین دلیل در دهه ۷۰ باز هم وسعت شهر حدود دو برابر افزایش می‌یابد. در حالی که وسعت هسته روستا تا سال ۱۳۴۰ حدود ۵٫۱ هکتار بوده‌است، بعد از دهه ۴۰ به ۲۵ هکتار افزایش یافته و در