payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شده‌است. مقادیر مجاز برای عدد کوانتومی اصلی n و عددهای صحیح مثبت از ۱ تا ۷ هستند. مشاهده‌ها نشان داده است که الکترون‌های موجود در یک لایهٔ الکترونی، گروه‌های کوچکتری نیز تشکیل می‌دهند. به هر یک از این گروه‌ها زیرلایه می‌گویند. n تعداد زیرلایه‌های هر لایهٔ الکترونی را مشخص می‌کند. برای مثال در لایهٔ الکترونی n=۲ دو زیرلایه وجود دارد. زیرلایه‌ها را با عدد کوانتومی اوربیتالی l مشخص می‌کنند. l می‌تواند عددهای صحیح ۰ تا n-۱ را در بر بگیرد. این مقادیر عددی را با حروف s (برای l=۰) یا p (برای l=۱) یا d (برای l=۲)
حروف s (برای l=۰) یا p (برای l=۱) یا d (برای l=۲) یا f (برای l=۳) نشان می‌دهند. برای مثال در دومین لایهٔ الکترونی (n=۲) دو زیرلایهٔ s و p وجود دارند. افزون براین l شکل و تعداد اوربیتال‌ها را هم مشخص می‌کند. شکل اوربیتال‌های موجود در زیرلایهٔ s و p به ترتیب کروی و دمبلی است.سومین عدد کوانتومی که عدد کوانتومی مغناطیسی m گفته می‌شود، جهت‌گیری اوربیتال‌ها در فضا را مشخص می‌کند. m همهٔ عددهای صحیح بین l- تا l+ را در بر می‌گیرد. برای مثال اگر l=۱ باشد، برای m مقادیر ۱-، ۰ و ۱+ بدست می‌آید. در هر زیرلایه به
m مقادیر ۱-، ۰ و ۱+ بدست می‌آید. در هر زیرلایه به تعداد۴l+۲ اوربیتال وجود دارد. چهارمین عدد کوانتومی ، عدد کوانتومی اسپین است که با s نشان داده می شود.
مَرانَک محله ای درشهر آبسردو از توابع شهرستان دماوند واقع در شرق استان تهران می‌باشد. زبان مرانکی‌ها بعد از فارسی باگویش زبان تاتی می‌باشد. این محله از طریق جاده فیروزکوه قابل دسترسی است. مرانک اولین مرکز فناوری اطلاعات را در بین روستاهای ایران دارا بود، که در سال ۲۰۰۳ میلادی با کمک سازمان یونسکو (undp) ایجاد گردید. این طرح که بهره‌برداری آزمایشی آن از ۲۲/۴/۸۳ در مرانک شروع شده بود در روز سه شنبه مورخ ۲۰/۵/۸۳ به صورت رسمی و با حضور شخصیت‌های بلندپایه کشوری و محلی افتتاح گردید. طرح مذکور که توسط دفتر پژوهشی
محلی افتتاح گردید. طرح مذکور که توسط دفتر پژوهشی سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور و با مشارکت برنامه عمران سازمان ملل، در چارچوب همکاری‌های دولت جمهوری اسلامی ایران با دفتر سازمان ملل در تهران از ابتدای سال ۱۳۸۲ آغاز شده و هم‌اکنون با مستعمل شدن دستگاه‌های آن وسو مدیریت مدیران قبلی مرکز فناوری اطلاعات دیگر اثری از آن نمی‌باشد.
زرد قناری فیلمی ایرانی به کارگردانی و نویسندگی رخشان بنی‌اعتماد محصول سال ۱۳۶۷ است. خلاصه داستان. کفاش جوانی به نام نصرالله مددی که در شهر کوچکی زندگی می‌کند سهم خود را در کفاشی می‌فروشد تا قطعه زمینی بخرد و روی آن به زراعت مشغول شود. زمینی را که او قول نامه می‌کند صاحبش در تهران با سند جعلی به فرد دیگری فروخته‌است. نصرالله موقعی متوجه می‌شود که کارگرهای خریدار تهرانی روی زمین مشغول کارند. نصرالله همراه زن و فرزندانش برای پیگیری پرونده راهی تهران و در خانه پدرزن ساکن می‌شود؛ اما راه به جایی نمی‌برد. باجناغ
ساکن می‌شود؛ اما راه به جایی نمی‌برد. باجناغ او آقا کمال دام دیگری برای او می‌گسترد: فروختن یک دستگاه اتومبیل پیکان به نام زرد قناری که بارها به دیگران فروخته و دزدیده شده‌است. نصرالله که سر بازگشت به زادگاهش را ندارد و می‌خواهد با زرد قناری مسافرکشی کند با مخالفت آقا کمال روبرو می‌شود که وحشت دارد صاحبان قبلی اتومبیل را ببینند و شاکی شوند. سرانجام اتومبیل را از او می‌ربایند و نصرالله در تقلای یافتن آن در موقع معامله جدیدی بر سر زرد قناری سر می‌رسد و همه چیز را نقش بر آب می‌کند.
ایل بیرانوند یکی از ایل‌های لر منطقهٔ پیشکوه در لرستان است.شیخ مردوخ کردستانی بیرانوند هارا از قوم لر و یکی از طایفه‌های بالاگریوه دسته بندی کرده استدانشنامه ایرانیکا بیرانوندها را به عنوان یکی از ایل‌های لر معرفی می‌کند.ایل را، لر خوانده‌ است. اما در مقاله‌ای دیگر در همان دانشنامه و به نقل از اسکار مان، بیرانوندها را در شمار ایل‌های کُرد آورده‌است. سکندر امان الهی بهاروند، نویسندهٔ مقاله‌های بیرانوند در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی و دانشنامه جهان اسلام، از هنری راولینسون نقل کرده‌است که خاستگاه کل ایل
از هنری راولینسون نقل کرده‌است که خاستگاه کل ایل بیرانوند و نیز ایل باجولوند(سکوند) از موصل عراق(کردستان عراق) است. اما اوبرلینگ برداشت متفاوتی از نوشته‌های راولینسون دارد و به نظر او راولینسون تنها خاستگاه شاخهٔ دهشاینان "(یکی از دو شاخهٔ اصلی ایل بیرانوند)" را از موصل عراق دانسته‌است. به روایتی این ایل‌ها در دوره‌ای به کردستان رفتند اما پس از سالهادوباره برگشتند و این روایت ریشه کردی انهارا رد می‌کند. نوشته‌های راولینسون از قول میرزا بزرگ، حاکم لرستان، بوده‌است. در کتاب «معین الدین نطنزی» در سال ۸۱۶ قمری
در کتاب «معین الدین نطنزی» در سال ۸۱۶ قمری (حدود ۳ سده قبل از تاریخ مهاجرتی که هنری راولینسون از آن خبر می‌دهد) در کتاب (منتخب التواریخ) از وجود ایلی به نام براوند در ایران خبر می‌دهد و می‌نویسد: حمدالله مستوفی نیز در کتاب تاریخ گزیده که در سال ۷۳۰ هجری قمری نگاشته شده (حدود ۴ سده قبل از تاریخ مهاجرتی که هنری راولینسون از آن خبر می‌دهد) طایفه‌ای به نام ویراوند را یکی از طایفه‌های لر ساکن ایران معرفی می‌کند.بنا بر تاریخ شفاهی بیرانوندها، آن‌ها از نسل مهاجری به نام هجیالی از حجاز عربستان هستند. امان الهی
به نام هجیالی از حجاز عربستان هستند. امان الهی بهاروند معتقد است خاستگاه مکانی بیرانوندها را باید در مناطق درون یا برون مرزی غرب ایران جست. بیرانوندها امروزه اغلب در استان‌های لرستان، خوزستان و ایلام سکونت دارند، به‌ویژه در خرم‌آباد، بروجرد، دهلران، و دره‌شهر. تاریخ. تبارشناسی. دانشنامه ایرانیکا بیرانوندها را به عنوان یکی از ایل‌های لر معرفی می‌کند. راولینسون و علی‌اکبر دهخدا بیرانوندها را به عنوان یکی از ایل‌های کرد معرفی می‌کنند.هنری راولینسون از قول میرزا بزرگ، حاکم لرستان، خاستگاه باجولوندها (سکوند) و
بزرگ، حاکم لرستان، خاستگاه باجولوندها (سکوند) و بیرانوندها را موصل عراق می‌داند و معتقد است بیرانوندها و باجولوندها در سده دوازدهم هجری یعنی در اواخر صفویه یا در زمان افشاریه از نواحی موصل به لرستان آمدند. البته این ادعای هنری راولینسون مورد تردید است. در کتاب «معین الدین نطنزی» در سال ۸۱۶ قمری (حدود ۳ سده قبل از تاریخ مهاجرتی که هنری راولینسون از آن خبر می‌دهد) در کتاب (منتخب التواریخ) از وجود ایل بیرانوند در ایران خبر می‌دهد و می‌نویسد: حمدالله مستوفی نیز در کتاب تاریخ گزیده که در سال ۷۳۰ هجری قمری
نیز در کتاب تاریخ گزیده که در سال ۷۳۰ هجری قمری نگاشته شده (حدود ۴ سده قبل از تاریخ مهاجرتی که هنری راولینسون از آن خبر می‌دهد) طایفه‌ای به نام ویراوند را یکی از طایفه‌های لر ساکن ایران معرفی می‌کند. بنابر نظر ایرج کاظمی دلفانی (نویسنده لک زبان) در کتاب «مشاهیر لر» براوند و ویراوند همان طایفه بیرانوند هستند. بر اساس گفته‌های محلی که از اساس نادرست است، بیرانوندها از نسل مردی عرب از شهروندان حجاز هستند. این فرد پس از سکونت در لرستان و ازدواج با دختر یک خان دارای دو فرزند پسر به نام‌های بیران و باجول شد که
دارای دو فرزند پسر به نام‌های بیران و باجول شد که از نسل آن‌ها ایل‌های باجولوند (سکوند) و بیرانوند به وجود آمده‌است. با توجه به سفر راولینسون به لرستان در حالی که تنها پنج نسل پس از بیران (جد بزرگ بیرانوندها) می‌گذشته این گفته‌های محلی از اساس نادرست است.کارل ریتر زبان‌شناس المانی ایل بیرانوند را به همراه سلسله و دلفان بزرگترین ایل‌های پیشکوه و از ایل‌های لک به شماره آورده‌است لیدی شل محقق انگلیسی در کتاب شکوه زندگی و رفتارها در ایران از بیرانوند نام می‌برد و آنها را از قوم لک می‌داند. ویلسون بیرانوند‌ها
و آنها را از قوم لک می‌داند. ویلسون بیرانوند‌ها را قوی‌ترین ایل ازمردم لر در لرستان دانسته‌است. هنری فیلد نیز آن‌ها را لک دانسته‌است و از گفته ویلسون و رابینو هم در این مورد نقل قول می‌کند. رابینو می‌گوید بیرانوندها لر هستند. تا زمان زندیان خوانین ایل بیرانوند از تیره کـَر انتخاب می‌شدند. به مرور میرزاحمدی‌ها قدرت گرفته و در زمان سلطنت کریم خان به عنوان خان ایل بیرانوند انتخاب شدند. میرزااحمد نخستین خان ایل پس از به قدرت رسیدن زندیان بود و گفته می‌شود خواهر زاده کریم خان زند بوده‌است. شجرنامه خوانین ایل
زاده کریم خان زند بوده‌است. شجرنامه خوانین ایل بیرانوند که همگی از فرزندان میرزا احمد‌خان بودند. افشاریان. با بررسی زمین‌های که هم‌اکنون در مالکیت بیرانوند و باجولوند هست حاکی از آن است این اراضی متعلق به ایل‌های لر‌زبان همچون چگنی، ساکی، کوشکی و غیره بوده‌است این اراضی از زمان افشاریه به تدریج در لرستان به تصرف ایل‌های لک همچون بیرانوند و باجولوند درآمده است. دوره زندیه. بیرانوندها به همراه باجلوندها ازجمله ایل‌های لرستان بودند که در شکل‌گیری حکومت زندیان، به کریم‌خان زند کمک کرده و همراه وی به شیراز
به کریم‌خان زند کمک کرده و همراه وی به شیراز رفتند اما پس از انقراض سلسله زندیه به لرستان برگشتند و در هرج و مرج اوایل حکومت قاجار به تصرف املاک سایر ایل‌ها پرداختند. دوره قاجار. این دوره سرآغاز نقش آفرینی ایل بیرانوند در منطقه لرستان است. دوران حکومت خانلر میرزا بر خوزستان و لرستان که مصادف با نخستین سالهای پادشاهی ناصرالدین شاه بود. حسنیعلی خان بیرانوند جد خوانین زینبی و حیدری توسط احتشام الدوله به دستور امیر کبیر اعدام شد. یکی از وقایع مهم تاریخ ایل بیرانوند و تاریخ لرستان در عصر قاجار فرمانروایی مسعود
و تاریخ لرستان در عصر قاجار فرمانروایی مسعود میرزا ظل‌السلطان پسر ناصرالدین بر ولایت خوزستان و لرستان است. خان‌های لرستان طی تلگرافی به ناصرالدین شاه از وی درخواست می‌کنند که از حکومت ظل السطان بر ولایت خوزستان و لرستان صرف نظر کند. همین تلگراف سبب خشم ظل السطان می‌شود و وی به این موضوع در کتاب خود تاریخ مسعودی اشاره می‌کند. ظل السطان با لشکر عظیم خود به لرستان می‌آید و خوانین لرستان که در بین‌شان اختلاف افتاده به دو دسته تقسیم می‌شوند. گروهی که رهبری آن‌ها بر عهده اسدخان فیلی بیرانوند است. مورد غضب ظل
بر عهده اسدخان فیلی بیرانوند است. مورد غضب ظل السطان قرار می‌گیرند و چندین تن از خوانین بیرانوند و سکوند رحیم خانی که شاخص‌ترین آن‌ها اسدخان بیرانوند و سردارخان سکوند هستند. اعدام می‌شوند. در همین زمان نیروهای عشایر بیرانوند و سکوند رحیم خانی به اردو ظل السطان حمله‌ور می‌شوند ولی بدیل برتری نیروهای ظل السطان در کمیت و کیفیت شکست خورده و عقب‌نشینی می‌کند. مهمترین واقعه دیگر در زمان سلطنت ناصرالدین شاه قاجار و حکمرانی نظام الملک بر خوزستان و لرستان اعدام مهرعلی خان فرزند اسدخان بیرانوند و پدر علی مردان خان
خان فرزند اسدخان بیرانوند و پدر علی مردان خان بود. در دوران حکومت نظالم السطنه مافی بر خوزستان و لرستان مردم لرستان به سبب نارضایتی از حکومت وی دست به شورش می‌زند. ایل بیرانوند در این شورش و شکست نیروهای نظام السطنه نقش کلیدی داشتند. در درگیری که در حسن‌آباد بین مردم خرم‌آباد و نیروهای نظام السطنه مافی روی می‌دهد. اردوی وی توسط شیخ علی خان بیرانوند شکست می‌خورد و همین اوضاع سبب خلع نظام السطان از حکومت لرستان و خوزستان می‌شود. جنگ سراب دارا از وقایع مهم عصر قاجار است. این جنگ مابین نظام السطنه مافی و قوای
قاجار است. این جنگ مابین نظام السطنه مافی و قوای والی پشتکوه و نیروهای عشایر سلسله و سکوند و خوانین علی محمدی بیرانوند و حیدری از یک سو و قوای ایل بیرانوند از سوی دیگر در منطقه سراب دارا هرو رخ داد. تنها نتیجه این جنگ صلح بین دو طرف بود. از آغاز جنگ جهانی دوم تا کودتا رضاخان را می‌توان اوج قدرت ایل بیرانوند در پیشکوه و پشتکوه دانست. دوره پهلوی. بیرانوندهادر کنار سکوندها، پاپی‌ها و چگنی‌ها در شورش سال ۱۳۰۲ علیه نیروهای دولتی حکومت پهلوی شرکت داشتند که نتیجه شورش سرکوب و شکست عشایر لر بود.ناگفته نماند در
شورش سرکوب و شکست عشایر لر بود.ناگفته نماند در هنگام لشکرکشی قوای دولتی به فرماندهی سپهبدامیراحمدی جهت سرکوب عشایر که خود را مستقل و جدای از حکومت مرکزی میدانستند،چندین طایفه به همکاری و مساعدت قوای دولتی برخواستند که در میان انها طایفه علیمحمدی به پاس خدمات و همکاری با نیرو‌های دولتی جهت فروکش کردن ناارامی ها و هرج ومرج ها در میان ایل‌ها و عشایر از جانب فرماندهی لشکر غرب لقب "سپهوند"به ایشان اعطاءگردید. جغرافیای سکونت. سکونتگاه مرکزی ایل، بخش بیرانوند و بخش مرکزی شهرستان خرم‌آباد است اما مردمان بیرانوند
مرکزی شهرستان خرم‌آباد است اما مردمان بیرانوند علاوه بر این بخش‌ها، در مناطق دیگری نیز پراکنده‌اند، ازجمله شهرستان دوره، بخش الوار گرمسیری، بخش زاغه، شهرستان دره شهر، شهرستان دهلران، شهرستان آبدانان، شهرستان اندیمشک، دشت سیلاخور، شهرستان بروجرد، شهرستان صحنه و شهرستان هرسین.عده‌ای از بیرانوندها را حدود سال ۱۳۰۵ شمسی به قم، ساوه و اطراف کاشان برای شهرنشینی کوچ داده‌اند. طایفه‌ها. ایل بیرانوند به دو شاخه اصلی آلاینان و دشائینان (دشی نو) تقسیم می‌شود که این دو شاخه خود دارای طایفه‌های مختلف است. خوانین.
دو شاخه خود دارای طایفه‌های مختلف است. خوانین. 1.ناگفته نماند که از اولاد میرزا احمد خان بیرانوند که سه پسر با نام زین‌العابدین خان اول سلطان خان و فرضالی خان بودند فقط زین‌العابدین خان اول اولاد بر جایش ماند و فرضالی و سلطان هردو بدون اولاد از دنیا رفتند سه اولاد بر جای مانده زین‌العابدین خان عبارت بودند از: عالی جاه عالی شأن مراد خان بیرانوند زکی خان بیرانوند و علی‌محمد خان بیرانوند. آلائینان. به دو دسته مال اسد، و مال قباد تقسیم می‌شوند.
کَجَل(Kajal) از آبادی‌های دهستان خورش رستم شمالی از بخش خورش رستم، شهرستان خلخال است. مردم این روستا به زبان تاتی سخن می‌گویند. این روستا جز روستاهای کوهستانی و سردسیر می‌باشد. فرهنگ و هنجارهای مردم این روستا با آبادی‌های ترک‌زبان اطراف تفاوت دارد. این روستا در مرز بین استان‌های آذربایجان شرقی و اردبیل قرار دارد. این روستا از نظر آب برق گاز و تلفن در حال تکمیل شدن می‌باشد. عملیات گاز رسانی به این روستا در سال ۱۴۰۲ شروع شده و در حال اتمام شدن می‌باشد. این‌روستا در حاشیه آزادراه سرچم قرار گرفته است. رستوران
در حاشیه آزادراه سرچم قرار گرفته است. رستوران کوهسار و آذربایجان می‌تواند به عنوان رستوران‌های مشهور این روستا در حاشیه آزادراه سرچم اردبیل شناخته شوند. جایگاه. کجل (Kajal)از آبادی‌های دهستان خورش رستم شمالی ازبخش خورش رستم شهرستان خلخال که در ۳۷ درجه و ۲۵ دقیقه و ۳۸ ثانیه عرض شمالی و ۴۸ درجه و ۱۰ دقیقه و ۴۳ ثانیه طول شرقی درسمت شمال غربی دهستان قرارگرفته و ارتفاع آن از سطح دریا ۱۵۹۳متراست. این آبادی از سمت شمال به روستای دیزِکجل از سمت غرب به روستاهای آشاغی کرو و یوخاری کرو در دهستان کاغذکنان شمالی از بخش
کرو و یوخاری کرو در دهستان کاغذکنان شمالی از بخش کاغذکنان شهرستان میانه، از سمت جنوب به روستاهای کهورین (کاغذکنان) و کاوان (خورش رستم) وازسمت شرق به روستای قوسجین منتهی می‌شود. روستای کجل از روستاهای تاتی زبان بخش خورش رستم است که در ۷۵ کیلومتری میانه به سمت خلخال در منطقه کاملاکوهستانی با تابستان‌های داغ و زمستان‌های بسیارسرد جای گرفته است.کجل تا اواخرسال ۱۳۵۸ از آبادی‌های بخش کاغذکنان شهرستان خلخال بود در دی ماه سال ۱۳۵۸ به همراه بخش کاغذکنان و ۱۰۵ پارچه آبادی آن از شهرستان خلخال منتزع شده و در محدوده
آبادی آن از شهرستان خلخال منتزع شده و در محدوده شهرستان میانه قرارگرفت. در سال ۱۳۶۰ پس از ایجاد پل مناسب بر روی رودخانه قیزیل اوزه ن و برقراری ارتباط میان خلخال با بخش کاغذکنان، کِئجَل نیز به همراه چند روستای همجوار خود از بخش کاغذکنان منتزع شده مجدداً در تابعیت بخش خورش رستم شهرستان خلخال قرارگرفت. کجل که به پستی و بلندی و جای کج و راست گفته می‌شود (نقیب. سیدمحمدمسعود، خلخال و مشاهیر، ص۲۳۰) باقی‌مانده چند روستای همجوار مثل «ده بران»، «کاوه نان»، «دوه لن» می‌باشد که با از بین رفتن روستاهای فوق دریک مکان
می‌باشد که با از بین رفتن روستاهای فوق دریک مکان شیب داری ساخته شده و بیشتر خانه‌های آن به صورت پلکانی است. این سه روستا زمانی دارای سکنه بوده‌اند که به مرور زمان معیشت در آن‌ها سخت شده و ساکنان آن در زیرسنگ بزرگی پناه گرفته‌اند و نام محل جدید را (وری، لوه بن یاکَجَل) نامیده ند. در روستای کجل آثار متعددی از حیات و زندگانی گذشتگان به یادگارمانده است که به عنوان نمونه به آثار قلعه‌ای قدیمی به نام «قلعه جیق» و غار سه طبقه‌ای به نام «هوله لان» می‌توان اشاره کرد در طبقه سوم این غار، سنگ نیمه گردی وجود دارد که
در طبقه سوم این غار، سنگ نیمه گردی وجود دارد که بر روی آن نقش‌های مختلفی مشاهده می‌شود. روستای کجل که قبل از بهره‌برداری از جاده سرچم اردبیل جزو روستاهای گمنام شهرستان خلخال به‌شمار می‌رفت با افتتاح جاده سرچم-اردبیل ازموقعیت ممتازی برخوردار گشته و علاوه بر تسهیلاتی که دررفت و آمد آن حاصل شده، کجل نیز به عنوان روستایی با بافت سنتی در مرکزدقت مسئولین منطقه قرارگرفته است. جمعیت. کجل در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵ دارای ۱۲۷ خانوار با ۴۶۰ نفر جمعیت بود که ۱۹۶ نفرآن مرد و ۲۶۴ نفر زن بودند. این تعداد
که ۱۹۶ نفرآن مرد و ۲۶۴ نفر زن بودند. این تعداد درسرشماری سال ۱۳۹۰ به ۱۲۲ خانوار با ۳۳۱ نفرکاهش می‌یابد. کاهش جمعیت آبادی ازمسائل مختلفی نظیر فقدان امکانات رفاهی از قبیل جاده‌های ارتباطی و وسایل نقلیه عمومی و کشاورزی و همچنین شبکه آبرسانی و امکانات بهداشتی و درمانی و آموزشی و تحصیلی نشات گرفته است. زبان. زبان مردم روستای کجل تاتی است. اما تحصیل، وسایل ارتباط جمعی و مراودات اجتماعی اهالی آن را با زبان‌های دیگری مثل ترکی آذربابیجانی و فارسی نیز آشنا نموده است و امروزه اکثریت اهالی آن علاوه بر زبان تاتی به
و امروزه اکثریت اهالی آن علاوه بر زبان تاتی به زبان‌های ترکی، تالشی، فارسی و… نیز مسلط می‌باشند اکثریت اهالی کجل به کشاورزی، دامداری و باغداری می‌پردازند البته در میان اهالی کسانی هم وجود دارند که شغلشان خیش تراشی، لوله‌کشی، شکسته بندی، آهنگری، خیاطی، سلمانی و … است. قرارگرفتن در مجاورت معادن چینی وکائولن باعث اشتغال بخشی از اهالی محل در این معادن گردیده است. از سوی دیگر با بهره‌برداری از جاده سرچم – اردبیل فرصت‌های شغلی جدیدی با ایجاد رستوران‌های بین راهی در این مسیر برای اهالی فراهم آمده است. کجل از
در این مسیر برای اهالی فراهم آمده است. کجل از مناطقی است که معادن مختلفی از مواد کانی در آن وجود دارد. علاوه برچینی وکائولن که امکان اشتغال بخشی از اهالی را فراهم کرده است در اراضی آن خاک‌های مختلفی به رنگ‌های زرد، سرخ، سیاه و سفید وجود دارد که درسفیدکاری، گل اندودکردن خانه‌ها و ساخت تنور، کوزه و وسایل سفالی مورد استفاده قرار می‌گیرد. گل معروف سرشوی خلخال (خلخال گیلی) که در دهه‌های گذشته محبوبیت خاصی داشت از معادن این روستا به دست می‌آید. محصولات زراعی و باغی متنوعی در روستای کجل پرورش می‌یابد. محصولات
باغی متنوعی در روستای کجل پرورش می‌یابد. محصولات زراعی مانند گندم، جو، عدس، نخود، یونجه، خیار، گوجه، سیب زمینی، در اراضی حاشیه قزل اوزن برنج و محصولات باغی مانند گیلاس، آلبالو، زردآلو، انواع سیب، انگور، به، هلو، انواع گلابی، زالزالک، گردو، بادام، انواع توت، آلو و… که علاوه بر تأمین نیازهای اهالی بخش بزرگی از آن به بازارهای مصرف راهی می‌شود. معماری. روستای کجل در یک مکان شیب داری واقع شده که شکل روستا را از دور بیشتر به ماسوله گیلان شبیه کرده است و بیشتر خانه‌ها به خاطر کوهستانی بودن منطقه به صورت پلکانی در
به خاطر کوهستانی بودن منطقه به صورت پلکانی در کنار هم قرار گرفته‌اند. در داخل خانه بیشتر از اختلاف سطح استفاده می‌کنند. موادی که برای ساختمان‌سازی استفاده می‌کنند سنگ و چوب است و دیوارهای داخلی خانه‌ها را بیشتر با خاک مخصوصی که به زبان تاتی «آلاوا» می‌گویند سفید می‌کنند. البته در حال حاضر از سبک ساختمان‌های شهری استفاده می‌کنند. آب‌وهوا. آب هوای روستای کجل کوهستانی است، شش ماه آغازین سال را معتدل و نسبتاً گرم و شش ماه پایانی سال سرد و برفی همراه با وزش بادهای سوزناک است، در سال‌های اخیر از میزان بارندگی آن
سوزناک است، در سال‌های اخیر از میزان بارندگی آن کاسته شده است. روستای کَجَل دارای مدرسه ابتدای و راهنمایی مرکز مخابرات، خانه بهداشت، جاده آسفالت، آب آشامیدنی، تلفن ثابت و برق می‌باشد و جدیداً نیز کوچه‌های روستا البته نه به‌طور کامل سنگ‌فرش شده‌اند. در سمت شمال غربی روستای کئجل در محل اتصال دو رودخانه قیزیل اوزن و گیوی چایی و در حدمرزی روستاهای مشکول، کجل و پیرتقی در ۳۷ درجه و ۲۸ دقیقه و ۲ ثانیه عرض شمالی و ۴۸ درجه و ۱۳ دقیقه و ۵۱ ثانیه طول شرقی، پل معلقی که به کئجل کورپوسو، پیرتقی کورپوسو، مشکول کورپوسو و…
به کئجل کورپوسو، پیرتقی کورپوسو، مشکول کورپوسو و… نیز معروف است وجود دارد. این پل که ۷۰ متر طول، ۶۰ متر ارتفاع و یک متر عرض دارد با هدف ایجاد ارتباط بین دوسوی رودخانه ساخته شده و امروزه علاوه بر اهداف مذکور به یکی ازجاذبه‌های زیبا، دیدنی و هیجان انگیزمنطقه تبدیل شده است. این منطقه کوهستانی پرآب و مصفا با داشتن مناظر بکر و طبیعت دلنشین و باغات میوه پذیرای شمار زیادی از مسافران و گردشگران برای استفاده از طبیعت زیبا و آب و هوای ییلاقی منطقه مشکول کوثر است. پل معلق پیر تقی قزل اوزن که قبل از افتتاح و
است. پل معلق پیر تقی قزل اوزن که قبل از افتتاح و بهره‌برداری از جاده اردبیل به زنجان ناشناخته مانده بود بعد از افتتاح این جاده با سیل عظیم هموطنان از اقصی نقاط کشور برای دیدن طبیعت بکر و زیبای منحصربه فرد خود مواجه گردیده است. منابع. بررسی واجشناسی گویش تاتی دهکده کجل (خلخال) براساس روش‌های نوین زبانشناسی/ماری آرادگلی/استاد راهنما:دکترسیف الله نجم‌آبادی/(پایان‌نامه کارشناسی ارشد دانشگاه تهران، ۱۳۴۹)
هَرزَند از روستاهای استان آذربایجان شرقی ایران است. هرزند در دهستان هرزندات خاوری از بخش مرکز شهرستان مرند، قرار دارد. زبان این روستا ترکی آذربایجانی است.
شترها باید بروند نام کتابی است از ریدر بولارد، سفیر انگلستان در ایران و کلارمونت اسکراین، مأمور تبعید رضاشاه. نام این کتاب برگرفته از یک ضرب‌المثل انگلیسی است. این ضرب‌المثل در مواقعی بکار می‌رود که کاری بایست الزاماً صورت پذیرد. قرار بود در زمان جنگ جهانی اول، یک کاروان شتر حامل سلاح برای کمک به امیر فیصل اعزام شود. سرگرد انگلیسی خطاب به افسر عرب که مرتباً برای این اعزام بهانه می‌آورد گفت: تو حق داری، امیر فیصل حق دارد، من حق دارم و شترها هم حق دارند، ولی به هرحال… شترها باید بروند! بولارد اندکی پیش از
به هرحال… شترها باید بروند! بولارد اندکی پیش از وقوع جنگ جهانی دوم به سفارت ایران رسید و بسیاری او را تصمیم گیرنده اصلی خلع رضاشاه از سلطنت و جایگزینی محمدرضا پهلوی می‌دانند. رضاشاه در ژوهانسبورگ آفریقای جنوبیتبعیدشد.
اَلان‌ها یکی از اقوام ایرانی‌تبار ساکن اروپا در دوران باستان بودند. نام الان صورتی از واژه آریا است. بازمانده این قوم که در اوستیا در مرز روسیه و گرجستان زندگی می‌کنند قومیت و زبان خود را ایرون می‌نامند. حماسه نرت حماسه ملی مردمان ایرانی‌تبار قفقاز شمالی و مردمان بازماندۂ الان است. آلان‌ها به یک زبان ایرانی شرقی صحبت می‌کردند که از زبان سکایی-سرمتی گرفته شده بود و به نوبه خود به زبان اوستیایی جدید تبدیل شد. نام آلان نمایانگر یک فرم گویشی ایرانی شرقی از اصطلاح ایرانی باستان آریایی است، و به همین دلیل با نام
ایرانی باستان آریایی است، و به همین دلیل با نام کشور ایران (از ژن جمع *aryānām) هم خانواده است. تاریخچه و پیدایش. الان‌ها گروهی از سرم‌ها (شاخه‌ای از اقوام سکاها یا اسکیت‌ها) بودند که با یکدیگر متحد شده و در سده اول پیش از میلاد در ناحیه آزوف و مناطق قفقاز جنوبی ساکن شدند. از آنجا به شبه جزیره کریمه و آسیای کوچک و فرا-قفقاز (قفقاز شمالی) تاختند. در آن روزگار، اقتصاد الان‌ها متکی بر گله‌داری بود. در سیر تاریخی اقوام ایرانی زبان شمالی، الان‌ها میان سکاها و سَرمَت‌ها دنیای باستان از یک سو، و آس‌های کنونیِ
سَرمَت‌ها دنیای باستان از یک سو، و آس‌های کنونیِ کوهپایه‌های قفقاز از سوی دیگر، جای می‌گیرند و نه تنها از نظر زمانی، بلکه از نظر جغرافیایی، حلقهٔ واسط به‌شمار می‌روند. در سال ۳۷۲ میلادی این قوم مغلوب طایفه هون شد. یک گروه از آن‌ها (الان‌های اروپایی)، همراه هون‌ها به غرب مهاجرت کردند و از راه گل (فرانسه امروزی) و اسپانیا به شمال آفریقا رفتند. گروه دیگر (الان‌های قفقازی)، به سوی کوهپایه‌های قفقاز مهاجرت کردند. در قفقاز جنوبی اتحادیه‌ای به رهبری الان‌ها و طوایف محلی قفقاز تشکیل یافت. آس‌های کنونی از گروه
طوایف محلی قفقاز تشکیل یافت. آس‌های کنونی از گروه ایرانیانی هستند که، نه در جنوب بلکه در شمال، از آن طوایف جدا شدند. آن‌ها نوادگان الان‌هایی هستند که در تواریخ گرجی از آن‌ها نام برده شده، یا از نوادگان یاسی‌های روسی هستند که هر دو با خود الان‌ها که از سرم‌ها (سرمت‌ها) به‌شمار می‌آیند، یکی دانسته شده‌اند. نام این سرزمین و قوم در متون ادب فارسی بسیار به کار رفته‌است. در حدود العالم دربارهٔ الان‌ها چنین آمده‌است: «مشرق و جنوب وی سریر است و مغرب وی روم است و شمال وی دریای خزر و بخاک خزر است و این ناحیتی است
شمال وی دریای خزر و بخاک خزر است و این ناحیتی است اندر شکستگی‌ها و کوه‌ها و جایی با نعمت و ملکشان ترساست و مردمانی بت‌پرست و مردمان وی گروهی کوهی‌اند و گروهی دشتی، و لشکر ملک اینجا به شهر خیلان، باشد و بندر کاسک شهر در الان از این ناحیت است.» شرفنامه منیری الان را ولایتی از ایران و ترکستان یاد می‌کند. پراکندگی و تنوع. آلان‌ها، قبیله‌ای باستانی ایرانی از گروه شمالی (سکایی، سکاها، سرمتی، ماساگت‌ها) هستند که از قرون اولیه پس از میلاد مورد توجه نویسندگان کلاسیک قرار گرفته‌اند. نام آن‌ها در یونانی به صورت
قرار گرفته‌اند. نام آن‌ها در یونانی به صورت Alanoi و در لاتین به صورت Alani یا Halani آمده است. همین قبایل، یا قبایل وابسته به آن‌ها، با نام‌های آسایی، رُخسولانی، ائورسوی، سیراکوی، و یازایگس نیز ذکر شده‌اند. در دوران اولیه، بخش اصلی آلان‌ها در شمال دریای خزر و دریای سیاه ساکن بودند. بعدها، آن‌ها کریمه و بخش قابل توجهی از قفقاز شمالی را نیز به تصرف خود درآوردند. ریشه‌شناسی و زبان گفتاری الان‌ها. نام «آلان» از واژه ایرانی باستان *آریا-، «آریایی» گرفته شده است و بنابراین هم‌ریشه با «ایران» (از حالت اضافه جمع
و بنابراین هم‌ریشه با «ایران» (از حالت اضافه جمع *آریانام) است. زبان آلان باستان را می‌توان، تا حدی، بر اساس آسی مدرن (پس از حذف اضافات ترکی و قفقازی آن) بازسازی کرد. آلان‌ها هیچ خطی ایجاد نکردند، و هیچ متنی به زبان آن‌ها به جز یک کتیبه با حروف یونانی بر روی سنگ قبری از سرچشمه‌های کوبان باقی نمانده است. چند جمله توسط نویسنده بیزانسی تزتزس ثبت شده است. نام‌های شخصی، قومی و مکانی مختلفی نیز شناخته شده است. این مطالب حداقل به وضوح نشان‌دهنده ماهیت ایرانی زبان آلان است. الان‌ها در گسترهٔ تاریخ. به‌طور کلی
آلان است. الان‌ها در گسترهٔ تاریخ. به‌طور کلی تاریخ الان‌ها را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد: در دورهٔ اول، الان‌ها قبایلی چادرنشین، دامدار و رزمجو بودند که جنگجویان حرفه‌ای در اختیار شاهنشاهی اشکانی، شاهنشاهی ساسانی و امپراتوران رومی قرار می‌دادند. سواره نظام الان‌ها بسیار پرآوازه بود. همچنان که گفته شد، تاخت و تاز هون‌ها، الان‌ها را به دو بخش تقسیم کرد، الان‌های اروپایی و الان‌های قفقازی. الان‌های اروپایی. گروهی از الان‌های اروپایی به صورت مردمانی کوچ‌نشین درآمدند که میان شرق و غرب اروپا پراکنده شدند و به
درآمدند که میان شرق و غرب اروپا پراکنده شدند و به همراه قبایل آلمانی ویزیگوت و وندال‌ها به سمت سرزمین گل و اسپانیا رهسپار شدند. حتی گروهی از آنان تا شمال آفریقا نیز جلو رفتند. الان‌ها در این کوچ در کنار رومیان در نبرد شالون در سال ۴۵۱ میلادی با هون‌ها به سرکردگی آتیلا جنگیدند. پس از مرگ آتیلا، الان‌ها به همراه قبایل آلمانی تلاش کردند که از زیر یوغ هون‌ها خارج شوند. بخش بزرگی از آنان در گل و بخشی دیگر در منطقه کاتالونیا ساکن شدند. نام کاتالونیا تشکیل شده از گوت و الان است و به معنی استان گوت‌ها و الان‌ها.