payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مانند همیشه، در نگارش فیلمنامه‌ها یا مراحل تولید فیلم‌ها مشارکت یا بداهه‌پردازی کنند. هنگامی که فیلم‌های آنها محبوبیت پیدا کرد، استودیوها به آنها اجازه دخالت بیشتری دادند و لورل و هاردی تا پایان سال ۱۹۴۴ در هشت فیلم بازی کردند. آنها با بودجه ای بین ۳۰۰٬۰۰۰ تا ۴۵۰٬۰۰۰ دلار، میلیون‌ها دلار سوددهی در گیشه برای این دو شرکت فیلم‌سازی به ارمغان آوردند. فیلم‌های فاکس آنقدر سودآور بودند که این شرکت با وجود متوقف کردن تولید فیلم‌های درجه ب، به ساخت کمدی‌های لورل و هاردی ادامه داد. این زوج کمدی پرمشغله تصمیم گرفتند
ادامه داد. این زوج کمدی پرمشغله تصمیم گرفتند سال ۱۹۴۶ را به استراحت اختصاص دهند، اما در سال ۱۹۴۷ اولین تور هنری اروپایی خود را پس از ۱۵ سال انجام دادند. قرار بود فیلمی بر اساس داستان «رابین هود» در طول این تور هنری ساخته شود که البته محقق نشد. در سال ۱۹۴۷، لورل و هاردی در بازگشایی یکی از مسیرهای راه‌آهن رامنی، هایت و دیمچرچ شرکت کردند و در آنجا به نفع مردم و شخصیت‌های عالی‌رتبه محلی، به بداهه‌پردازی‌های کمدی با یک لوکوموتیو بخار پرداختند. در سال ۱۹۴۸ و پس از بازگشت به آمریکا، لورل به دلیل بیماری مدتی از
از بازگشت به آمریکا، لورل به دلیل بیماری مدتی از کار حرفه‌ای کنار کشید و به مدتی قادر به فعالیت نبود. او هاردی را تشویق کرد بیکار نماند و به تنهایی به کار بازیگری ادامه دهد. دوست هاردی، جان وین، او را برای بازی در فیلم "مبارز اهل کنتاکی" محصول کمپانی ریپابلیک پیکچرز استخدام کرد و بینگ کرازبی نقش کوچکی در فیلم "سوارکاری در اوج" به کارگردانی فرانک کاپرا به او داد. در سال‌های ۱۹۵۰–۱۹۵۱، لورل و هاردی آخرین فیلم بلند خود را با هم ساختند، "آتول کا" یک محصول مشترک فرانسوی-ایتالیایی به کارگردانی لیو ژوانون بود که
فرانسوی-ایتالیایی به کارگردانی لیو ژوانون بود که دچار گرفتاری‌هایی چون موانع زبانی، دردسرهای تولید و مشکلات جدی جسمانی هر دو بازیگر شد. وقتی که لورل پیش‌نویس نهایی فیلمنامه را دریافت کرد، احساس کرد محتوای سیاسی سنگین آن، بر کمدی سایه افکنده‌است. لورل بدون وقفه فیلمنامه را بازنویسی کرد و برای شوخی‌های بصری آن از کمدین آمریکایی مانتی کالینز کمک گرفت و از دوست قدیمی آمریکایی خود آلفرد جی. گلدینگ نیز خواست تا صحنه‌های مربوط با بازی لورل و هاردی را کارگردانی کند. در طول فیلمبرداری، هاردی دچار کاهش وزن سریع و
در طول فیلمبرداری، هاردی دچار کاهش وزن سریع و شدیدی شد و ضربان قلب نامنظم پیدا کرد و لورل هم دچار عوارض دردناک پروستات گردید. منتقدان از خط داستانی، دوبله انگلیسی و ظاهر بیمارگونه لورل ناخرسند بودند. این فیلم در اولین اکرانش موفقیت تجاری نداشت و به کار سینمایی لورل و هاردی پایان داد. "آتول کا" در نهایت با انتشار مجدد در کشورهای دیگر به سوددهی رسید. در سال ۱۹۵۴، یک توزیع کننده آمریکایی ۱۸ دقیقه از این فیلم را حذف کرد و آن را با نام «"یوتوپیا"» (آرمان‌شهر) منتشر کرد که شناخته‌شده‌ترین نسخه فیلم است و به‌طور
کرد که شناخته‌شده‌ترین نسخه فیلم است و به‌طور گسترده در سینما و ویدیوهای خانگی منتشر شده‌است. پس از پایان یافتن "آتول کا" در آوریل ۱۹۵۱ لورل و هاردی به آمریکا بازگشتند و بقیه سال را به استراحت پرداختند. استن در یک فیلم خبری صامت تلویزیونی با عنوان «"قرار شنا"» ظاهر شد و نقش یکی از گردانندگان یک مسابقه محلی را در کالیفرنیا ایفا نمود. بیشتر فیلم‌های لورل و هاردی به جا مانده و امروزه همچنان منتشر می‌شود. سه فیلم از ۱۰۷ فیلم آنها گمشده تلقی می‌شوند و از دهه ۱۹۳۰ به این سو، نسخه کاملی از آن در دسترس نبوده‌است.
به این سو، نسخه کاملی از آن در دسترس نبوده‌است. فیلم صامت "دست مریزاد" محصول ۱۹۲۷ به کلی ناپدید شده‌است و هیچ نسخه ای از آن موجود نیست. نیمه اول فیلم "حالا یکی هم من بگم" (۱۹۲۷) نیز گمشده است و نیمه دوم قرار است به صورت ویدیویی منتشر شود. در فیلم موزیکال و تکنی‌کالر "آواز یاغی" که در سال ۱۹۳۰ ساخته شده، لورل و هاردی در ۱۰ سکانس نقش‌آفرینی کرده‌اند که تنها یکی از آنها با صدا و موسیقی کامل موجود است. رادیو. لورل و هاردی حداقل ۲ نمایش آزمایشی برای رادیو ساختند: اولی یک سریال نیم‌ساعته برای شبکه ان‌بی‌سی بر
اولی یک سریال نیم‌ساعته برای شبکه ان‌بی‌سی بر اساس نمایشنامه شاد و کمدی «"گواهینامه رانندگی"» و یک قسمت آزمایشی دیگر برای ان‌بی‌سی که در سال ۱۹۴۴ ساخته شد. سال‌های واپسین. پس از ساخت "آتول کا"، لورل و هاردی چند ماه مرخصی گرفتند تا به سلامت جسمانی خود رسیدگی کنند. در بازگشت به صحنه نمایش در اروپا در سال ۱۹۵۲، آنها با اجرای طرح کوتاهی از استن لورل به نام «"نقطه دردسر"»، مجموعه ای از حضورهای عمومی موفق را پشت سر گذاشتند که با استقبال خوبی مواجه شد. یک سال بعد، لورل نمایشی کوتاه با عنوان «"کبوتر با کبوتر، باز
لورل نمایشی کوتاه با عنوان «"کبوتر با کبوتر، باز با باز"» نوشت. در ۹ سپتامبر ۱۹۵۳، کشتی آنها به بندر کووْ در ایرلند رسید. لورل نحوه استقبال مردم را در آنجا چنین بازگو کرد: در ۱۷ می ۱۹۵۴، لورل و هاردی آخرین اجرای زنده خود را در پلیموث، انگلستان در سالن نمایش پالاس انجام دادند. تنها حضور تلویزیونی لورل و هاردی در آمریکا در ۱ دسامبر ۱۹۵۴ در برنامه زنده "این زندگی شماست" شبکه ان‌بی‌سی بود که غافلگیرانه توسط رالف ادواردز انجام شد و در این برنامه به مرور زندگی آنان پرداخت و گفتگو کرد. این غافلگیری بدین صورت گرفت
پرداخت و گفتگو کرد. این غافلگیری بدین صورت گرفت که تهیه‌کننده و دوست لورل و هاردی برنارد دلفانت آنها را به بهانه یک جلسه کاری به سوئیت شماره ۲۰۵ هتل نیکرباکر کشانده و مشغول گپ‌وگفت با آنان بود که تیم تولید این برنامه متشکل از فیلمبردار و صدابردار و متصدی پروژکتور و غیره که در آشپزخانهٔ سوئیت مخفی شده بودند، درهای سوئیت را باز کرده و بدون اعلام قبلی وارد اتاق شدند و سپس آنها را به استودیوی برنامه که در همان نزدیکی بود هدایت کردند. ضبط تلویزیونی این برنامه بر روی یک کینسکوپ حفظ شد و بعدها در ویدیوی خانگی
بر روی یک کینسکوپ حفظ شد و بعدها در ویدیوی خانگی منتشر شد. به دلیل استقبال بینندگان از پخش این برنامه، لورل و هاردی مذاکره مجددی با هال روچ جونیور جهت ساخت یک مجموعه برنامه‌های تلویزیونی ویژه رنگی در شبکه ان‌بی‌سی به نام «"افسانه‌های لورل و هاردی"» داشتند. با این حال، تولید این برنامه‌ها به دلیل مشکلات جسمانی این کمدین‌های سالخورده کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۵۵، مجله تی‌وی گاید چندین عکس رنگی از آنها منتشر کرد. آخرین حضور عمومی لورل و هاردی در همان سال و با حضور در یک برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی دربارهٔ سازمان
در یک برنامه تلویزیونی بی‌بی‌سی دربارهٔ سازمان برادری بریتانیایی «رسته اعظم موش‌های آبی» بود که این زوج هنری طی آن از خاطراتی که با دوستان و همقطاران خود در نمایش‌های و تئاترهای سنتی بریتانیایی داشتند صحبت کردند. آخرین حضور لورل و هاردی در مقابل دوربین در در سال ۱۹۵۶ و در یک فیلم خانگی خصوصی بود که توسط یکی از دوستان خانوادگی‌شان در خانه دختر استن لورل، «لوئیس» در شهر رسیدا کالیفرنیا گرفته شد. این فیلم سه دقیقه‌ای صدا ندارد. در سال ۱۹۵۶، هاردی ضمن رعایت توصیه‌های پزشکش برای بهبود سلامتی خود به دنبال بیماری
پزشکش برای بهبود سلامتی خود به دنبال بیماری قلبی، بیش از ۴۵ کیلوگرم وزن کم کرد؛ اما علیرغم همهٔ مراعات کردن‌ها، چندین بار دچار سکته مغزی شد که باعث کاهش تحرک و اختلال در گفتارش گردید. هاردی با وجود برخورداری از سابقه شغلی طولانی و موفق، مجبور شد خانه‌اش را برای تأمین هزینه‌های پزشکی‌اش بفروشد. او در ۷ اوت ۱۹۵۷ بر اثر سکته مغزی مجدد درگذشت و دوست دیرینه‌اش «باب چترتون» گفت که هاردی در زمان مرگ ۶۳ کیلوگرم وزن داشت. وی را در گورستان والهالا مموریال پارک در نورث هالیوود، لس آنجلس به خاک سپردند. پس از مرگ
نورث هالیوود، لس آنجلس به خاک سپردند. پس از مرگ هاردی، صحنه‌هایی از فیلم‌های آغازین لورل و هاردی بار دیگر در سینماها به نمایش درآمد که در مجموعهٔ گردآوری‌شدهٔ فیلم‌های صامت توسط رابرت یانگسون تحت عنوان "عصر طلایی کمدی" منتشر شد. استن لورل در هشت سالِ پایانی عمر خود، از بازیگری امتناع کرد و پیشنهاد استنلی کریمر را برای ایفای یک نقش افتخاری کوتاه در فیلم برجسته او در سال ۱۹۶۳ یعنی "دنیای دیوانه، دیوانه، دیوانه، دیوانه" رد کرد. در سال ۱۹۶۰، لورل به خاطر مشارکت‌هایش در زمینهٔ فیلم‌های کمدی جایزه اسکار ویژه‌ای
در زمینهٔ فیلم‌های کمدی جایزه اسکار ویژه‌ای دریافت کرد، اما به دلیل وضعیت جسمانی نامناسب نتوانست در مراسم شرکت کند و دنی کی این جایزه را از طرف او پذیرفت. لورل علیرغم اینکه بعد از مرگ هاردی دیگر بر روی پرده سینما ظاهر نشد، اما به چندین فیلمساز کمدی در خلق شوخی‌ها و قطعات کمدی کوتاه کمک کرد. در این مدت بیشتر ارتباط او به صورت مکاتبات کتبی بود و اصرار داشت که به تک‌تک نامه‌های هوادارانش شخصاً پاسخ دهد. در اواخر عمر، او بسیاری از کمدین‌های نسل جدید و افراد مشهور را در خانه‌اش به حضور پذیرفت که از جمله می‌توان
را در خانه‌اش به حضور پذیرفت که از جمله می‌توان به دیک کَـویت، جری لوئیس، پیتر سلرز، مارسل مارسو، جانی کارسون و دیک ون دایک اشاره کرد. جری لوئیس به لورل پیشنهاد داد که به عنوان مشاور کمدی با او همکاری کند اما او قبول نکرد. دیک ون دایک یکی از هواداران قدیمی لورل بود و سبک کمدی و رقص خود را از سبک لورل وام گرفته بود. وقتی ون دایک شماره تلفن منزل لورل را در «دفترچه عمومی تلفن شهری» پیدا کرد و با او تماس گرفت، لورل او را برای دیداری در یک بعدازظهر دعوت کرد. ون دایک در سالی که استن لورل درگذشت، مجری برنامهٔ
ون دایک در سالی که استن لورل درگذشت، مجری برنامهٔ تلویزیونی مراسم بزرگداشت او بود. لورل تا سال ۱۹۶۵ زنده ماند و شاهد علاقه و گرایش مجدد مردم به آثارشان از طریق تلویزیون و احیای فیلم‌های کلاسیک بود. او در ۲۳ فوریه ۱۹۶۵ در سنتا مونیکا، کالیفرنیا درگذشت و در آرامگاه فارست لان مموریال پارک در لس آنجلس به خاک سپرده شد. بازیگران نقش‌های مکمل در فیلم‌های لورل و هاردی. فیلم‌های لورل و هاردی شامل گروهی از بازیگران کمدی بود که برخی از آن‌ها پیوسته یا دوره‌ای در فیلم‌هایشان حضور داشتند: موسیقی. تم مشخصه و معروف
فیلم‌هایشان حضور داشتند: موسیقی. تم مشخصه و معروف فیلم‌های این دو، که با نام‌های مختلف «آواز فاخته»، «کو-کو» یا «رقص فاخته‌ها» شناخته می‌شود، توسط مدیر و رهبر موسیقی استودیوهای روچ، ماروین هتلی، به‌عنوان صدای «اعلان رأس ساعت» برای شبکهٔ رادیویی «کی‌اف‌وی‌دی» ساخته شده بود که ایستگاه رادیویی مخصوص استودیو روچ بود. لورل آهنگ را در این شبکهٔ رادیویی شنید و از ماروین هتلی پرسید که آیا اجازه دارند از آن به عنوان آهنگ تم لورل و هاردی استفاده کنند. تم اصلی اولیه که توسط دو کلارینت در سال ۱۹۳۰ ضبط شده بود، دوباره
توسط دو کلارینت در سال ۱۹۳۰ ضبط شده بود، دوباره با یک ارکستر کامل در سال ۱۹۳۵ ضبط و بازنوازی شد. مجموعه‌ای از آهنگ‌های فیلم‌های آن‌ها با عنوان «"مسیر کاج تنها"»، در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. آهنگ اصلی این آلبوم به‌عنوان یک تک‌آهنگ در بریتانیا منتشر شد و به رتبه دوم جدول دست یافت. اثرگذاری و میراث فرهنگی-هنری. تأثیر لورل و هاردی بر طیف گستره‌ای از سبک کمدی و ژانرهای دیگر قابل توجه بوده‌است. لو کاستلو از زوج هنری مشهور ابوت و کاستلو گفت: «آنها خنده‌دارترین زوج کمدی تمام دوران بودند» و افزود: «بیشتر منتقدان و
کمدی تمام دوران بودند» و افزود: «بیشتر منتقدان و صاحب‌نظران سینما در طول سال‌های متمادی با این ارزیابی موافق بوده‌اند.» نویسندگان و هنرمندان و بازیگرانی گوناگونی چون ساموئل بکت، جری لوئیس، پیتر سلرز، مارسل مارسو، استیو مارتین، جان کلیز، هارولد پینتر، الک گینس، جی. دی. سالینجر، رنه ماگریت، کرت وانه‌گت و چندی دیگر خود را به‌لحاظ هنری وامدار لورل و هاردی می‌دانند. لورل و هاردی با شروع از دهه ۱۹۶۰ و با پخش مستمر آثارشان (به ویژه فیلم‌های کوتاه‌شان)، تأثیر مستمری بر نسل‌های آتی کمدین‌ها گذاشته‌اند شکوفایی و
بر نسل‌های آتی کمدین‌ها گذاشته‌اند شکوفایی و رواج مجدد پس از مرگ و فرهنگ عامه. از دهه ۱۹۳۰، آثار لورل و هاردی بارها و بارها بر پرده سینما، صفحهٔ تلویزیون (به ویژه تلویزیون عمومی و کابلی)، فیلم‌های خانگی ۱۶ و ۸ میلی‌متری، مجموعه‌های فیلم بلند گلچین‌شده و ویدیوهای خانگی عرضه شده‌اند. پس از مرگ استن لورل در سال ۱۹۶۵، در دوفیلم به این زوج هنری ادای احترام شده‌است: «"لورل و هاردی و کمدی‌های کوتاه دههٔ ۲۰"» که مجموعه‌ای از فیلم‌های صامت آنهاست که رابرت یانگسون جمع‌آوری کرد و کمدی بزن‌بکوب "مسابقه بزرگ" که ادای
کرد و کمدی بزن‌بکوب "مسابقه بزرگ" که ادای احترام کارگردان مشهور آمریکایی بلیک ادواردز به این زوج هنری بود و به «آقای لورل» و «آقای هاردی» تقدیم شد. طی سالیان دراز، نقش این دو توسط جیم مک جُرج (در نقش لورل) و چاک مک‌کان (در نقش هاردی) در برنامه‌های تلویزیونی کودکان و تبلیغات تلویزیونی محصولات گوناگون تقلید و بازآفرینی شد. نسخه‌های رنگی آزاد و متعددی از فیلم‌های بلند و کوتاه لورل و هاردی توسط برخی از استودیوهای فیلم‌سازی بازتولید شده‌اند. اگرچه نتایج رنگی‌کردن این فیلم‌ها، مورد بحث و اختلاف نظر بوده، اما
این فیلم‌ها، مورد بحث و اختلاف نظر بوده، اما بسیاری از فیلم‌های محبوب این زوج کمدی در حال حاضر فقط در نسخه‌های رنگی‌شده موجود هستند. فرایند رنگی‌سازی معمولاً بر وضوح تصویر تأثیر می‌گذارد، در نتیجه بر حسب منبع اولیه استفاده‌شده، برخی از صحنه‌ها تغییر داده شده یا حذف گردیدند. فیلم همدست آنها، اولین فیلمی بود که رنگی شد و توسط شرکت کالوریزیشن که یکی از زیرمجموعه‌های استودیوهای هال روچ است، در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. فرایند رنگی‌کردن برای استودیو موفقیت‌آمیز بود واین فیلم به همراه نسخه رنگی فیلم جعبه موسیقی به صورت
فیلم به همراه نسخه رنگی فیلم جعبه موسیقی به صورت ویدیوی در سال ۱۹۸۶ منتشر شد. سه موزه برای لورل و هاردی وجود دارد. یکی در زادگاه لورل، اولرستون بریتانیا و دیگری در زادگاه هاردی، هارلم، جورجیا در ایالات متحده آمریکا واقع شده‌است. سومین موزه هم در زولینگن آلمان قرار دارد. موریس سنداک در کتاب مشهور کودکان خود "در آشپزخانه شب" که در سال ۱۹۷۰ برنده جایزه شد، سه چهره یکسان از اولیور هاردی را به عنوان نانواهایی که کیک‌هایی را برای صبحانه آماده می‌کنند نشان داد. این اثر به عنوان یکی از نمونه‌های «تصویرسازی تفسیری»
اثر به عنوان یکی از نمونه‌های «تصویرسازی تفسیری» در نظر گرفته می‌شود که در آن کمدین‌ها به دوران کودکی نویسنده بازمی‌گردند. سنداک دوران کودکی و نوجوانی خود را اینگونه توصیف کرد که در سالن‌های سینما می‌نشست و محو تماشای کمدی‌های لورل و هاردی می‌شد.&lt;/ref&gt; بیتلز برای جلد آلبوم ۱۹۶۷ خود "گروه کلوپ بی‌کسان گروهبان فلفل" بریده‌ای از تصویر سر آنان را در میان عکس هنرمندان مشهور دیگر قرار دارد. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۵ از کمدین‌های و صاحب‌نظران کمدی جهت انتخاب ۵۰ کمدین برتر در یک مستند تلویزیونی به نام «کمدین
۵۰ کمدین برتر در یک مستند تلویزیونی به نام «کمدین کمدین‌ها» که از کانال ۴ بریتانیا پخش شد، لورل و هاردی به عنوان هفتمین هنرمندان برتر کمدی تاریخ سینما و همچنین «برترین زوج کمدی» انتخاب شدند. سرگرمی‌ساز و تاجر آمریکایی لری هارمون ادعای حق مالکیت هرگونه تصویر و مجسمه را از لورل و هاردی را داشت و اسباب بازی‌ها و کتاب‌های رنگ آمیزی فراوانی از لورل و هاردی منتشر کرد. او همچنین در سال ۱۹۶۶ با همکاری هانا باربرا مجموعه ای از کارتون‌های لورل و هاردی را تولید کرد. یک نسخهٔ کارتونی از لورل و هاردی تولیدشده توسط خودش
نسخهٔ کارتونی از لورل و هاردی تولیدشده توسط خودش به عنوان بازیگر مهمان در یک قسمت از "فیلم‌های جدید اسکوبی دو" در سال ۱۹۷۲ ظاهر شدند. در سال ۱۹۹۹، لری هارمون یک کمدی زنده اکشن با عنوان "" تولید کرد. بازیگران آمریکایی برانسون پینچوت و گایلارد سارتاین در نقش برادرزاده‌های لورل و هاردی به نام‌های «استنلی تینئوس لورل» و «اولیور فاتئوس هاردی» ظاهر شدند. زوج کمدی هندی «غوری و دیکسیت» را لقب «لورل و هاردی هند» داده بودند. در سال ۲۰۱۱ ایستگاه تلویزیونی آلمانی/فرانسوی آرته با همکاری شبکهٔ زد د اف آلمان مستند ۹۰
آرته با همکاری شبکهٔ زد د اف آلمان مستند ۹۰ دقیقه‌ای «"لورل و هاردی: زندگی و جادوی آنها"» را تولید و منتشر کرد. این فیلم توسط فیلمساز آلمانی «آندریاس بائوم» نوشته و کارگردانی شده و شامل بسیاری از کلیپ‌های قدیمی فیلم، عکس‌های کمیاب و منتشرنشده، مصاحبه با خانواده، طرفداران، دوستان، همکاران نمایشی و فیلم‌های تازه بازیابی شده بود. دختر لورل «لوئیز لورل هاوز» دربارهٔ این فیلم گفت: «بهترین فیلم مستندی بود که تاکنون دربارهٔ لورل و هاردی دیده بودم!» همچنین یک نسخهٔ «تدوین کارگردان» با زمان ۱۰۵ دقیقه به همراه ۷۰
«تدوین کارگردان» با زمان ۱۰۵ دقیقه به همراه ۷۰ دقیقه محتوای فوق‌العادهٔ اضافی بر روی دی‌وی‌دی منتشر شد. انجمن پاسداشت و قدردانی. انجمن رسمی پاسداشت لورل و هاردی پسران صحرا است که نامش را از یک انجمن خیالی برادری در فیلمی "به همین نام" (۱۹۳۳) می‌گیرد. این انجمن در سال ۱۹۶۵ در شهر نیویورک توسط زندگینامه‌نویس رسمی لورل و هاردی جان مک‌کیب، و با همیاری اورسن بین، ال کیلگور، چاک مک‌کان و جان مونیسینو به عنوان اعضای مؤسس و با تأیید و مجوز استن لورل بنیان نهاده شد. این گروه از زمان آغاز به کار، بیش از ۱۵۰ شعبه از
این گروه از زمان آغاز به کار، بیش از ۱۵۰ شعبه از سازمان را در سراسر آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا تشکیل داده‌است. یک مستند سینمایی برندهٔ جایزه امی دربارهٔ این انجمن تحت عنوان «"انتقام پسران صحرا"»، در قالب بخشی از «"مجموعه لورل و هاردی، جلد اول"» منتشر شده‌است. گرداگرد جهان. لورل و هاردی در سرتاسر جهان محبوب هستند اما در کشورها و زبان‌های مختلف، با نام‌های متفاوتی شناخته می‌شوند: فیلم زندگی‌نامه‌ای. در سال ۲۰۱۸، یک فیلم زندگی‌نامه‌ای با نام "استن و اُلی" به کارگردانی جان اس. برد و با بازی استیو کوگان در
به کارگردانی جان اس. برد و با بازی استیو کوگان در نقش استن و جان سی ریلی در نقش الیور منتشر شد و تور هنری آنها در بریتان و ایرلند را در سال ۱۹۵۳ به تصویر کشید. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و به امتیاز ۹۴ درصد در وبگاه راتن تومیتوز دست یافت. رایلی و کوگان بابت نقش‌آفرینی خود به ترتیب دریافت نامزد جایزه گلدن گلوب و بفتا شدند.
ایروین آلن گینزبرگ (زاده ۳ ژوئن ۱۹۲۶ – درگذشته ۵ آوریل ۱۹۹۷) شاعر آمریکایی بود. وی به خاطر شعر «زوزه» معروف است. گینزبرگ به همراه جک کرواک، ویلیام باروز و لوشین کار از پایه‌گذاران «نسل بیت» بود. زندگی. گینزبرگ در خانواده‌ای یهودی در ایالت نیوجرسی به دنیا آمد. پدرش لوئی گینزبرگ شاعر و معلم مدرسه بود. مادرش نائومی لیورگانت گینزبرگ از بیماری روحی پارانویا رنج می‌برد. مادرش در حزب کمونیست فعالیت داشت. آلن در نوجوانی شروع به نوشتن کرد. او ابتدا کارش را با نوشتن برای نیویورک تایمز آغاز نمود و دربارهٔ موضوعات
برای نیویورک تایمز آغاز نمود و دربارهٔ موضوعات سیاسی و حقوق کارگران می‌نوشت. در دوران دبیرستان به خاطر تشویق معلمش خواندن آثار والت ویتمن را آغاز کرد. گینزبرگ پس از تحصیل در دانشگاه ایالتی مونت‌کلیر با یک بورس تحصیلی از انجمن مردان جوان عبری در سال ۱۹۴۹ به دانشگاه کلمبیا راه یافت. گینزبرگ در نیویورک به همراه لوسین کار (دوست و معشوقش برای مدتی) با نویسندگانی آشنا شد که بعدها نسل بیت را شکل دادند. گینزبرگ بار دیگر توسط لوسین کار به نیل کسدی معرفی شد. شخصیتی که تأثیر بسیاری در او داشت. گینزبرگ در سال ۱۹۵۶
که تأثیر بسیاری در او داشت. گینزبرگ در سال ۱۹۵۶ پیتر اورلوفسکی را در سانفرانسیسکو ملاقات کرد و تا آخر عمر در کنار او ماند. از آنجا بود که وی به بودیسم تبتی علاقه‌مند شد. گینزبرگ در سانفرانسیسکو با شاعران رنسانس سن فرانسیسکو ملاقات کرد که بعدها به نسل بیت پیوستند. گینزبرگ در سال ۱۹۹۳ برای کتاب "The Fall Of America" جایزه کتاب ملی آمریکا را برد و از وزیر فرهنگ فرانسه نیز نشان هنر و ادب را گرفت. وی در ۵ آوریل ۱۹۹۷ در سن ۷۰ سالگی در اثر ابتلا به سرطان کبد درگذشت. گینزبرگ شاعر و فعال سیاسی بود و در دهه ۶۰ در
گینزبرگ شاعر و فعال سیاسی بود و در دهه ۶۰ در اعتراضات مدنی و مخالفت علیه جنگ ویتنام نقش بسیار فعالی داشت. او در رابطه با آزادی بیان و آزادی حقوق همجنس‌گرایان نیز فعالیت می‌کرد. در ایران. در سال‌های اخیر برخی از اشعار آلن گینزبرگ به فارسی برگردانده شده است که از آن میان می‌توان به مجموعه‌ای به نام «سوترای آفتابگردان» با برگردانی از محمد رزازیان، که توسط انتشارات سرزمین اهورایی روانه بازار شده اشاره کرد. دیگر کتاب شعر او یعنی زوزه نیز با ترجمه «مهرداد فلاح» و «فرید قدمی» در دسترس علاقه‌مندها قرار دارد.
و «فرید قدمی» در دسترس علاقه‌مندها قرار دارد. همچنین کتاب «سوخته از نسل معصومیت» گزیده اشعار شاعران نسل بیت با گردآوری و ترجمه علیرضا بهنام به فارسی منتشر شده است. کتاب «شعر عصیان» پژوهشی دربارهٔ آلن گینزبرگ و دیگر شاعران مطرح آمریکایی انجام شده است. این کتاب را علی‌اصغر بهرامی در نشر نی به فارسی منتشر کرده است.
آکاتونه (ایتالیایی: گدا) نام فیلمی به کارگردانی و نویسندگی پیر پائولو پازولینی و ساخت سال ۱۹۶۱ است. برخلاف آن‌چه گفته می‌شود این فیلم از روی یک فیلمنامه اورژینال ساخته نشده است و اقتباسی از رمانهایی نوشته خود پازولینی خصوصاً پسران زندگی و زندگی خشونت‌بار است.
فیفا برای هر یک از کشورهای عضو و غیرعضو خود یک کد سه حرفی تعیین کرده‌است. فهرستی که در پی می‌آید کدهای رسمی است که فیفا و فدراسیون‌های قاره‌های زیرمجموعه آن (ای‌اف‌سی، سی‌ای‌اف، کونکاکاف، کونمبول، اواف‌سی و یوفا) در مسابقات رسمی به عنوان نام کوتاه‌شده کشورها و نواحی مستقل موجود در سراسر جهان استفاده می‌کنند. اعضای فیفا. اکنون فیفا ۲۰۸ عضو دارد، هر یک از این کشورهای عضو کد ویژه خود را دارد. کد کشورهای غیر عضو فیفا. کدهای زیر به کشورها یا مناطق وابسته‌ای اشاره دارند که عضو فیفا نیستند ولی کدهایشان در پایگاه
دارند که عضو فیفا نیستند ولی کدهایشان در پایگاه داده‌های فیفا یا در وبگاه کنفدراسیون‌ها بکار می‌روند. کدهای بی‌قاعده. کدهای زیر مربوط به کشورها یا مناطق مستقلی است که در حال حاضر عضو فیفا نیستند. حتی در صورتی که عضو کنفدراسیون‌های منطقه‌ای باشند، در ارتباطات فیفا به کار گرفته نمی‌شوند. کدهایی که دیگر استفاده نمی‌شوند. کدهای زیر دیگر استفاده نمی‌شوند چرا که کشور مورد اشاره دیگر وجود ندارد، نامش تغییر کرده، کدش تغییر کرده یا بخشی از کشور دیگری شده‌است:
این فهرستی از نژادهای مرغابی اهلی است که به‌طور رسمی در سطح ملی یا بین‌المللی به رسمیت شناخته شده‌اند. اکثر نژادهای مرغابی از مرغابی سرسبز منشأ گرفته‌اند، در حالی که بخش کوچکی از آن‌ها نوادگان مرغابی موسکووی می‌باشند. نژادهای اردک معمولاً توسط نهادهای ملی، مانند وزارت کشاورزی، به‌طور رسمی شناسایی و توصیف می‌شوند. در برخی کشورها این نژادها ممکن است توسط گروهی از علاقه‌مندان یا انجمن‌های پرورش‌دهندگان نیز به رسمیت شناخته شوند که معمولاً استاندارد نژاد را نیز تدوین می‌کنند. از جمله این نهادها می‌توان به موارد
می‌کنند. از جمله این نهادها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:
تیرِسیاس ، در اسطوره‌های یونان پسر اورس و خاریکلو است. در جوانی دو مار نر و ماده را در حال جفت‌گیری دید، مار ماده را کشت و بلافاصله به زن تبدیل شد. هشت سال بعد مار نر را کشت و دوباره به ظاهر مرد درآمد. هرا و زئوس در بحث خود بر سر لذت جنسی زن و مرد او را داور قرار دادند و او گفت که لذت جنسی زن بیشتر است. هرا او را کور کرد و زئوس به او قدرت پیشگویی بخشید. او سرنوشت نارکیسوس و اودیپ را پیشگویی کرد.
جدول نژادهای غاز. نژادهای استاندارد شده‌ای که از غاز امروزه در ایالات متحده آمریکا وسایر نقاط دنیا وجود دارد، اغلب از نژاد وحشی خاکستری به وجود آمده‌است. نژادهای اقتصادی که امروزه در اغلب پرورشگاه‌های مخصوص غاز در دنیا وجود دارند عبارتند از: نژاد تولوز (Tuolouse). نژاد فرانسوی ومنسوب به شهر تولوز است و بیش از هر نژاد دیگر از نظر تولید گوشت مورد توجه قرار گرفته‌است زیرا دارای جثه بزرگ بوده واصلاح شده می‌باشد. وزن در غازهای نر بالغ در حدود ۷/۱۱ کیلوگرم و در غازهای ماده بالغ در حدود ۹ کیلوگرم می‌رسد. بدن حجیم،
ماده بالغ در حدود ۹ کیلوگرم می‌رسد. بدن حجیم، پهن پایین افتاده وجمع وجور وتقریباً کم پر است. شکم غازهای تولوز چربی دار وچاق بوده وتقریباً زمین را لمس می‌کند. سینه از عضلات پر بوده وگرد ومدور است وگردن به‌طور متوسط بلند می‌باشد. غازهای بالغ دارای غبغب در زیر گلو می‌باشند رنگ پر وبال خاکستری است در پشت تیره‌تر بوده ومتدرجاً در قسمت‌های پایین بدن خاکستری روشن می‌شود. به‌طوری‌که رنگ پر قسمت سینه وشکم سفید می‌گردد. پرهای دم پرنده نیز سفید است. رنگ منقار نارنجی ورنگ پاها نارنجی روشن می‌باشد. میزان تخمگذاری در
ورنگ پاها نارنجی روشن می‌باشد. میزان تخمگذاری در این نژاد کم است وتقریباً در حدود ۲۵ – ۴۰ عدد در سال می‌باشد. نژاد آمدن (Emden). به این نژاد آمدن Emden نیز می‌گویند. این نژاد آلمانی است وابتدا در ایالت برمن Bermenآلمان پرورش داده می‌شد و به همین نام نامیده می‌شد، ولی چون اولین بار از شهر آمدن (نیدزاکسن) آلمان به انگلستان برده شد، از این رو به نام نژاد آمدن معروف گردید. نژاد مذکور یکی از نژادهای محبوب غاز است که از نظر تولید گوشت قابل توجه است زیرا دارای جثه‌ای بزرگ است ولی بدن مانند نژاد تولوز پایین افتاده
بزرگ است ولی بدن مانند نژاد تولوز پایین افتاده وجمع وجور نیست. پر وبال‌ها نارنجی سایه دار می‌باشد. رنگ منقار روشن‌تر از رنگ پاهاست ورنگ چشم‌ها آبی درخشان است. بعضی از انواع این نژاد دارای رنگ‌های دیگری هستند و همچنین فرم بدن آن‌ها خارج از استانداردهای ذکر شده‌است. چنین نوعهایی را از نظر اصلاح نژاد باید حذف نمود. غاز نر جوان آن ممکن است به ۹ کیلوگرم وزن برسد و این درحالی است که غاز نر بالغ آن در حدود ۱۲ کیلوگرم وزن دارد وزن غازهای ماده در حدود ۸ کیلوگرم است میزان تخمگذاری در این نژاد کمتر از تولوز بوده ولی
میزان تخمگذاری در این نژاد کمتر از تولوز بوده ولی خاصیت مادری در آن‌ها زیاد است از این رو در موقع جوجه کشی طبیعی به خوبی می‌توان از آن‌ها استفاده نمود. تعداد تخم سالیانه در این نژاد کمتر از تولوز بوده ولی خاصیت در آن‌ها زیاد است و از این رو در موقع جوجه کشی طبیعی به خوبی می‌توان از آن‌ها استفاده نمود. تعداد تخم سالیانه در این نژاد ۳۵–۴۰ عدد است. نژاد چینی (Chines). نژاد چینی از نظر وزن وجثه به پای دو نژاد تولوز وامبدن نمی‌رسد ولی از نظر شکل ظاهر کاملاً از دو نژاد دیگر متمایز است. بدن کاملاً مستقیم است
از دو نژاد دیگر متمایز است. بدن کاملاً مستقیم است وپاها وگردن نسبت به بدن تقریباً بلندتر می‌باشد. این نژاد یک برجستگی دکمه مانند در قاعده منقار دارد. از نظر رنگ دو نوع از این نژاد وجود دارد. یکی نوع قهوه‌ای ودیگری نوع سفید است. رنگ پر وبال در نوع قهوه‌ای، قهوه‌ای متمایل به زرد وکرمی است. در نوع سفید بدن از پر وبال کاملاً سفید پوشیده شده‌است. در بعضی از انواع قهوه‌ای معمولاً پرها انعکاس سبز نشان می‌دهد این گونه افراد از نظر اصلاح نژاد نباید به کار برده شوند. معمولاً رنگ منقار سیاه‌رنگ ویا قهوه‌ای است. رنگ
معمولاً رنگ منقار سیاه‌رنگ ویا قهوه‌ای است. رنگ چشم‌ها نیز قهوه‌ای روشن است. وزن این نژاد کمتر از نژادهای دیگر است وزن در غازهای نر بالغ ۴/۵ کیلوگرم و در غازهای ماده بالغ ۵/۴ کیلوگرم می‌باشد. تعداد تخم در این نژاد ۴۰تا ۶۰ عدد در سال می‌باشد. نژاد آفریقایی(African). یکی از نژادهای سنگین‌وزن غاز است که استاندارد شده‌است. این نژاد برای اولین بار در سال ۱۸۷۴ معرفی گردید و در دو گونه قهوه‌ای (یا خاکستری) وسفید وجود دارد. این نژاد از نژاد چینی به وسیلهٔ بدن سنگین وگردن ستبر وکلفت خود متمایز می‌گردد. دارای بدنی
وگردن ستبر وکلفت خود متمایز می‌گردد. دارای بدنی عمیق، طویل بوده وجناغ کشیده می‌باشد و بدن را تقریباً مستقیم نگه می‌دارد. پرنده‌های بالغ این نژاد دارای برجستگی دکمه مانند وبزرگی در انتهای بالای منقار می‌باشند. رنگ این دکمه ممکن است در اثر سرما ویا هنگام عصبانیت وآزار تغییر کند. رنگ منقارپرنده در گونه قهوه‌ای رنگ، سیاه‌رنگ و در گونه سفید، نارنجی رنگ است. از خصوصیات برجسته این نژاد وزن سنگین آن است که به آن نوعی وقار می‌بخشد و این امر باعث محبوبیت آن در بین مردم شده‌است. وزن نرهای بالغ این نژاد ۹ کیلوگرم