payamvha/North_RAG huggingface dataset:
شیخ هاشم مدرس قزوینی (زاده ۲۰ خرداد ۱۲۷۰ در شهرک مدرس (قلعه هاشم خان)، قزوین _ درگذشته ۲۲ مهر ۱۳۳۹ در مشهد) فقیه و مدرس حوزه علمیه مشهد بود. وی تحصیل کرده حوزه اصفهان بود ولی برای سطوح عالی تحصیلات خود به مشهد رفت و نزد حاج آقا حسین قمی و میرزا محمد آقا زاده خراسانی (فرزند آخوند ملا محمد کاظم خراسانی، صاحب کفایه) تا رسیدن به درجه اجتهاد به تحصیل پرداخت و سپس در حوزه علمیه مشهد صاحب کرسی استادی شد. پس از ورود میرزا مهدی اصفهانی به خراسان و اطلاع او از منزلت علمی میرزا در یک اقدام کم‌نظیر کرسی استادی خویش را
میرزا در یک اقدام کم‌نظیر کرسی استادی خویش را به میرزا تحویل داد و تا پایان حیات میرزا به شاگردی وی پرداخت. بنا بر نقل محمدرضا حکیمی او، شیخ مجتبی قزوینی و شیخ محمود حلبی از نزدیکترین افراد به میرزا مهدی اصفهانی بوده‌اند که معتبرترین گزارش‌ها از احوالات باطنی میرزا را باید نزد آن‌ها جستجو کرد. درگذشت. شیخ هاشم مدرس قزوینی در تاریخ شنبه ۲۳ مهر ماه ۱۳۳۹ در شهر مشهد درگذشت.
کیا بزرگ‌امید رودباری از سران اسماعیلی و جانشین حسن صباح در الموت بود. بر طبق وصیت حسن صباح کیا بزرگ‌امید رودباری در حالی که به همراه ابوعلی اردستانی، حسن آدم قصرانی، کیا جعفر ملازمت می‌شد، به جانشینی صباح رسید. عطاملک جوینی در کتاب تاریخ جهانگشا می‌گوید: «کس به لمسر فرستاد و بزرگ امید را بخواند و به جای خویش تعیین کرد.» برخی مستشرقان گفته‌اند بزرگ امید از خاندانی معتبر در شمال ایران بود. چنان‌که خواهر او همسر استندار پادوسپانیان بود و همسر خودش دختر شاه غازی رستم، اسپهبد باوندیان، بود ولی فرهاد دفتری در
رستم، اسپهبد باوندیان، بود ولی فرهاد دفتری در دانشنامه جهان اسلام این مسئله را تکذیب کرده و این اشتباه را در اثر تشابه اسمی یکی از علویان زیدی با کیا بزرگ امید دانسته‌است. او از چهره‌های شناخته‌شده در میان شاگردان حسن صباح بود و مدت ۲۰ سال هم‌زمان با فرمانروایی صباح بر دژ الموت، در قلعه لمسر (لمبه‌سر یا لنبه‌سر) در الموت حکومت می‌کرد. وقایع مهم. از وقایع مهم زمان بزرگ امید حمله سلطان سنجر به قلاع اسماعیلی است. سنجر در زمان حسن به سازش تن داده بود ولی پس از او به رویارویی نظامی مبادرت کرد؛ بنابراین در سال
او به رویارویی نظامی مبادرت کرد؛ بنابراین در سال ۵۲۰ هجری دو سال پس از جلوس بزرگ امید به عنوان رهبر الموت نخستین حمله را از شرق آغاز کرد. نوشته‌اند که محرک سلطان در این حمله وزیر او معین الدین کاشی بود و البته اندکی بعد (در سال ۵۲۱ هجری) به دست اسماعیلیان کشته شد. این حمله در نهایت به سود اسماعیلیان تمام شد. بزرگ امید همچنین دستگاه ترور فداییان یا حشاشیون (Assassins) را گسترده‌تر کرد البته قتلهای کمتری نسبت به زمان حسن انجام شد که البته بسیار بااهمیت بودند. کشتن دو خلیفه عباسی المسترشد بالله و الراشد
کشتن دو خلیفه عباسی المسترشد بالله و الراشد بالله، یک خلیفه فاطمی مصر الآمر باحکام‌الله ابوعلی منصور از جمله این فعالیت‌هاست. کیا بزرگ امید با سلطان محمود بسیار درگیری داشت و پس از مرگ سلطان در ۵۲۵ هجری، با استفاده از خلع قدرت، دست به گسترش قلمرو اسماعیلیان به سوی شمال زد و با باوندیان و علویان درگیر شد. او در رویارویی با ابوهاشم علوی گرگانی ـ که در بخشی از دیلم مدعی امامت زیدیه بود و تا خراسان نیز پیروانی داشت ـ پیروز شد و ابوهاشم اسیر شد. ابوهاشم را به الموت بردند و در آنجا به فرمان بزرگ امید، دربارهٔ
الموت بردند و در آنجا به فرمان بزرگ امید، دربارهٔ اصول عقاید اسماعیلیه و زیدیه با او به مباحثات طولانی پرداختند. بنابر روایت وقایع‌نگار نزاری دوره بزرگ امید، ابوهاشم از مواضع ضد اسماعیلیش توبه کرد اما نزاریان سرانجام او را کشتند. آثار. یک نسخه خطی از دعای قبل از خواب تألیف کیا بزرگ در مؤسسه مطالعات اسماعیلی در لندن نگهداری می‌شود. این متن با مطلع‌های پی در پی «مولانا» نوشته شده و یک متن ادبی و عرفانی است. مرگ بزرگ‌امید. بزرگ امید چهارده سال و دو ماه و بیست روز حکومت کرد و در سال ۵۳۲ هجری (۱۱۳۸ میلادی) وفات
حکومت کرد و در سال ۵۳۲ هجری (۱۱۳۸ میلادی) وفات یافت. او را در نزدیکی قلعه الموت در مقبره حسن صباح به خاک سپردند. این مقبره، که بعداً دیگر رهبران نزاریه ایران نیز در آنجا دفن شدند، تا هنگامی که به دست مغول ویران گشت، زیارتگاه اسماعیلیان نزاری بود. پس از او پسرش محمد بزرگ امید به فرمانروایی الموت نشست؛ و پس از وی نوه‌اش حسن بزرگ امید فرمانروایی نمود.
وکالت شخصی مالکان مشاع نظریه‌ای در فقه سیاسی شیعه در مورد نظام سیاسی مشروع در دوران غیبت امام معصوم است که توسط مهدی حائری یزدی بیان شده‌است. در این نظریه با واگذاری کامل حق حاکمیت به مردم، حکومت انتخابی با توجه به مالکیت و حاکمیت طبیعی انسان‌های هر جامعه بر اموال شخصی خود توجیه می‌شود. در این نظریه وزن نظری خاصی به شهر و سرزمین و به طور کلی مکان و جغرافیا در اندیشه سیاسی داده شده است و مبنای استدلال از مکان و محیط جغرافیائی آغاز می‌شود. از نظر حائری «تعلق و وابستگی افراد انسان‌ها به سرزمینی که برای زیست
و وابستگی افراد انسان‌ها به سرزمینی که برای زیست طبیعی خود برگزیده‌اند، یک تعلق مالکانه طبیعی است و غیرقابل وضع و رفع قانونی است. … و هر انسانی تنها به خاطر اعمال حق مالکیت و حاکمیت بر اموال شخصی مشاع خود و حفظ سرزمین زیست طبیعی با رهنمود عقل عملی به گزینش و استخدام یک نماینده با یک هیئت نمایندگی می‌اندیشد». از مهمترین نتایج این نوع از حکومت برابری سیاسی و حقوقی همه افراد جامعه، نفی هر گونه حق ویژه برای مردان، شیعیان، مسلمانان و فقها در حوزه عمومی، اصل پاسخ‌گویی دولت‌مندان و قانون‌گرایی است. وکالت. این
دولت‌مندان و قانون‌گرایی است. وکالت. این نظریه عزل حاکمان از سوی مردم را نیز می‌پذیرد، چرا که وکالت عقدی جایز است و موکل در هر زمان می‌تواند وکیل خود را عزل کند (مگر آن‌که عدم عزل او را شرط کرده باشد). همچنین وکالت به‌طور کلی در جمیع عقود ممکن است. این نوع وکالت شبیه به وضعیتی‌ست که ورثه متوفی اموالی را به طور مشاع از طریق وراثت صاحب شده‌اند و به دلیل ناآشنایی با قوانین حقوقی جاری، حقوق‌دانی را به عنوان وکیل برمی‌گزیدند تا از حقوق مالکیت مشترک آن‌ها دفاع کند. بنابراین حکومت صرفاً یک نمایندگی و وکالت از سوی
بنابراین حکومت صرفاً یک نمایندگی و وکالت از سوی مالکان حقیقی یعنی مردم جامعه است و حاکمیت اکثریت بر اقلیت نیز راهکاری جایگزین در هنگام عدم اجماع و توافق کل آراء است. البته اندیشه وکیل دانستن نمایندگان مجلس در اروپا به ویژه پیش از انقلاب فرانسه و در ایران هم در دوران مشروطه رایج بود. از جمله نظریه جان لیل بورن است که معتقد است «افراد نماینده باید بر اساس وکالت رأی دهندگانشان عمل کنند و نباید در هیچ حالی بر خلاف وکالتشان رأی بدهند.» اما حائری در نظریه خود وکالت را به تمام ارکان حکومت گسترش می‌دهد. البته
وکالت را به تمام ارکان حکومت گسترش می‌دهد. البته وکالی دانستن حکومت اشکالات و انتقادهای مهمی را نیز از سوی مخالفان این نظریه برانگیخته است. مالکیت. درون مایه این آموزه توجیه حق اعمال قدرت سیاسی براساس حق مالکیت طبیعی است. چون «انتخاب مکان زندگی از هر جهت طبیعی بوده و از سوی دیگر مسبوق به انتخاب شخص دیگر نبوده است مکان انتخاب شده مزبور تعلق و اختصاص طبیعی به وی پیدا خواهد کرد.» بر مبنای این نظریه مالکیت انسان‌ها نسبت به محیط زیست مشترک خود غیر قراردادی و مشابه مالکیت خصوصی مشاع است. در نتیجه حکومت یک سرزمین
مالکیت خصوصی مشاع است. در نتیجه حکومت یک سرزمین بایستی متشکل از نمایندگان (وکلا) مردم آن جامعه باشد و با نظر به خواسته‌های موکلین خود در بهزیستی آن بکوشد. این امر بر پایه قاعده فقهی «هرکس به مکانی سبقت در تصرف جوید، او به آن مکان اولویت در اختصاص خواهد داشت» استوار است. این نوع از مالکیت در حقوق خصوصی تحت عنوان حیازت مباحات و احیای اراضی موات بیان می‌شود و با آباد کردن زمین بدون صاحب صورت می‌پذیرد. و در روایت: «هرکس زمین مرده‌ای را زنده کرد، از آن او شده است» نیز بیان شده‌است. البته با توجه به اینکه انسان
نیز بیان شده‌است. البته با توجه به اینکه انسان ناگزیر از انتخاب محیط مشترک زیست با دیگر همنوعان خود می‌باشد. تعلق مالکانه این فضا به شخص و خانواده خصوصی و طبیعی است، اما به صورت مشترک و مشاع است. اشاعه در این معنا سرایت و نفوذ مالکیت‌های شخصی در یکدیگر است و با مالکیت جمعی که یک پدیده وضعی و قانونی است تفاوت دارد. به این ترتیب حائری بین این نوع مالکیت و مالکیت وضعی و قانونی که منشأ قراردادی دارد تفاوت می‌گذارد. مبنای ملی و سرزمینی این نظریه، آن را به آموزه‌های ناسیونالیستی نزدیک می‌کند، تعدد حکومت‌ها در
ناسیونالیستی نزدیک می‌کند، تعدد حکومت‌ها در کشورهای اسلامی پذیرفته شده و قبول مرزهای سیاسی بر اساس قاعده تسلیط قاعده‌ای اولی محسوب می‌شود. جدایی دین و سیاست. جدایی دین از سیاست از نتایج طبیعی این نظریه است. حائری حکومت را فاقد هر گونه حقیقت شرعیه و امری کاملاً عرفی می‌داند و معتقد است «احکام شرعی هیچگونه دلالتی بر ضرورت شرعی تشکیل یک حکومت و نظام اجرایی ندارد و حکومت اسلامی سخنی آشفته و ناسنجیده است.». مبنای مشروعیت. حائری برای تعین حکومت مشروع، نظریه الهی مشروعیت را رد کرده و نظریهٔ نمایندگی را که در
مشروعیت را رد کرده و نظریهٔ نمایندگی را که در ارتباط با مکتب قرارداد اجتماعی به ویژه تفسیر روسویی است، جایگزین می‌کند. او معتقد است اینکه خداوند شخص خاصی را برای فرمانروایی سیاسی برگزیند مبتنی بر این فرض است که تشریع در اجرائیات امکان‌پذیر باشد، در حالی که امتثال و اجرای احکام شرعی عقلی است و شرع نمی‌تواند در اجرائیات احکام خود نقشی ایفا کند یا احکام و تکالیفی را وضع و تشریع کند. به این ترتیب نصب حاکم از سوی خداوند در مقام ثبوت مخدوش است. همچنین در مقام اثبات نیز «برای پذیرش چنین ادعایی نسبت به فرمانروایی
نیز «برای پذیرش چنین ادعایی نسبت به فرمانروایی سیاسی نیازمند سند و مدرک هستیم و چنین سند و مدرکی ظاهراً وجود ندارد». او معتقد است قاعده لطف نیز لزوم انتخاب یک حکومت مسئول از سوی خداوند برای مردم را افاده نمی‌کند؛ «این که پیامبران علاوه بر مقام تعلیم، وظیفهٔ اجرای عدالت و کشورداری را نیز لزوماً عهده‌دار باشند و این وظیفه جزئی از مقام نبوت عامه محسوب گردد، نه از محتوای قاعدهٔ لطف استفاده می‌شود و نه از مدلول مطابق، تضمنی یا التزامی دلایل دیگر نبوت». به این ترتیب از نظر او عهده‌داری امور سیاسی و کشورداری توسط
از نظر او عهده‌داری امور سیاسی و کشورداری توسط محمد و علی (و پیامبران و اولیاء دیگر الهی) نه به اعتبار شأن نبوت و امامت، بلکه ناشی از بیعت و انتخاب آنان از سوی مردم بوده‌است.
«بانو با سگ ملوس» یا بانو با سگ ملوسش داستان کوتاهی است از آنتوان چخوف که در سال ۱۸۸۹ نوشته است. در سال‌های نخست نویسندگی، چخوف صرفاً برای تأمین معاش زندگی‌اش می‌نوشت. در آثار اولیهٔ او نشانی از نویسندهٔ "بانو با سگ ملوس" دیده نمی‌شود. چخوف پنج سال آخر عمرش را بیشتر در یالتا گذراند و این داستان کوتاه را در آنجا نوشت. برخی، داستان "بانو با سگ ملوس" را به‌‌نوعی پاسخ چخوف به رمان "آنا کارنینا" اثر تولستوی می‌دانند: چخوف از عشق نامشروع دفاع می‌کند؛ درحالی‌که تولستوی این عشق را به‌شدت محکوم می‌کند. با مقایسهٔ
این عشق را به‌شدت محکوم می‌کند. با مقایسهٔ "آنای" چخوف و تولستوی می‌توان تفاوت رئالیسم در این دو نویسنده را بهتر درک کرد. در "بانو با سگ ملوس" شاهد این پارادوکس هستیم که دروغ می‌تواند تکیه‌گاهی برای حقیقتِ احساس باشد و حامل اصالت. به نظر ناباکوف، منتقدان چخوف از شیوهٔ توصیف او خشمگین بودند و آن را پرداختن به موضوعات ناچیز و بی‌اهمیت می‌دانستند و نه بررسی دقیق و حل مشکلات ازدواج در طبقه بورژوا. از دیدگاه ناباکوف، تمام قواعد سنتی داستان‌گویی در این داستان کوتاه شکسته شده و این داستان یکی مهم‌ترین داستان‌هایی
شکسته شده و این داستان یکی مهم‌ترین داستان‌هایی است که تا آن زمان نوشته شده است. پیش‌زمینه. پدربزرگ چخوف سرف بود؛ اما با پرداخت ۳٬۵۰۰ روبل توانست خود و خانواده‌اش را آزاد کند. داستان‌های اولیه چخوف برای کمک مالی به خانواده‌اش بود. او در دانشگاه علوم پزشکی مسکو تحصیل کرد و پس از آن، در شهر کوچکی به طبابت پرداخت. بعدها شخصیت‌های پرشماری از داستان‌های کوتاه او با الهام از این دورهٔ زندگی او شکل گرفتند. اما در همان دوره او با نام دیگری می‌نوشت و اغلب داستان‌هایش قطعه‌هایی از طنز بود. این نوشتار اغلب در
قطعه‌هایی از طنز بود. این نوشتار اغلب در بولتن‌های روزانه گروه‌های سیاسی منتشر می‌شد که گاه حتی با هم خصومت داشتند. چخوف هرگز در جنبش سیاسی مشارکت نکرد، البته این تصمیم ناشی از بی‌اعتنایی به فشارهای رژیم بر مردم نبود بلکه او راه خود را جدا می‌دانست. چخوف فردگرا و هنرمند بود. دو مجموعهٔ اول از داستان‌های کوتاه او در ۱۸۸۶ و ۱۸۸۷ منتشر شد. مسیر پرافتخار چخوف از همین ابتدا آغاز شد؛ به‌طوری که توانست حرفه پزشکی را کنار گذارد و وقت خود را به‌طور کامل صرف ادبیات کند. او برای خانواده‌اش مِلکی در نزدیکی مسکو خرید
کند. او برای خانواده‌اش مِلکی در نزدیکی مسکو خرید تا همگی در آنجا زندگی کنند. چخوف با مشارکت فعالانهٔ در عملیات اجرایی، اقدام به ساختن مکان‌های به عنوان مدرسه، کتابخانه، کلینیک و ... کرد. پیش از آن هم در دورهٔ پزشکی خود و در زمان بیماری فراگیر، به تنهایی ۲۵ روستا را پوشش داده بود. فضای چنین کارهایی در آثار ادبی او دیده می‌شود بدون آنکه در حال دادن پیام باشد. چنین روحیه‌ای منجر به داستانهای کوتاه پرشمار او در پرداختن به جزئیات جهانِ روسیِ دههٔ ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ شد. سیر نویسندگی. در سالهای نخست نویسندگی، چخوف
شد. سیر نویسندگی. در سالهای نخست نویسندگی، چخوف صرفاً برای به دست آوردن درآمد می‌نوشت. او با پرداختن به داستان‌های طنز درآمد خوبی نیز به دست آورد. در آثار اولیهٔ او نشانی از نویسندهٔ "دوئل" و "بانو با سگ ملوس" دیده نمی‌شود. تا سال ۱۸۸۶، آثار او علاوه بر موفقیت مالی، توجه منتقدان را جلب کرد. (او هیچگاه از پزشکی درآمدی به دست نیاورد زیرا اغلب روستائیان را به رایگان معالجه می‌کرد.) چخوف پنج سال آخر عمرش را بیشتر در یالتا گذراند (در ژوئیه ۱۹۰۴ درگذشت). بیماری سل او در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ به آخرین مراحل خود رسیده
سل او در اواخر دههٔ ۱۸۹۰ به آخرین مراحل خود رسیده بود و او باید در مکانی با آب‌وهوای بهتر ساکن می‌شد. او ویلایی در چند مایلیِ مرکز شهر، در حومه‌ای به نام اوتکا ساخت و کلبهٔ کوچکی نیز کنار آب در روستای تاتارِ کنار دریا با نام گورزوو خرید. چخوف در این مکان‌ها "سه خواهر"، "باغ آلبالو" و "بانو با سگ ملوس" را نوشت. خلاصه. بانوی جوانی همراه با سگش در یالتا حضور دارد. مردی به نام گوروف که در اصل در شهر مسکو با همسر و فرزندانشان زندگی می‌کنند، نیز به یالتا آمده است. همسر گوروف خود را «زنی که فکر می‌کند» می‌نامد؛
همسر گوروف خود را «زنی که فکر می‌کند» می‌نامد؛ شوهرش او را کودن، ‌کسل‌کننده و خالی از ظرافت می‌داند. گوروف دائما به همسرش بی‌وفایی می‌کند، رویکرد عمومی او به زنان آن است که «آن نژاد پست» خطابشان کند اما بدون همین نژاد قادر به زندگی نیست. همهٔ نشانه‌های بانو و سگش حاکی از کسل بودن او است. حضور حیوان منجر به آشنایی آن دو می‌شود. گوروف و بانو به صحبت مشغول می‌شوند. پس از بازگشت مرد به هتل خود، او با رویای زن به خواب می‌رود. زن بسیار جوان است و کمی پیش همانند دختر گوروف به تحصیل مشغول بوده است. پس از گذشت یک
دختر گوروف به تحصیل مشغول بوده است. پس از گذشت یک هفته، در یک روز داغ و پرباد نیمروز و عصر را با هم می‌گذرانند. سپس در اتاق دختر در هتل همخوابگی می‌کنند؛ دختر احساس گناه می‌کند و مرد به خوردن هندوانه مشغول می‌شود. دختر همراه با اشک از همسر آلمانی خود می‌گوید. صبحگاه مه‌آلودِ روز بعد یکدیگر را ملاقات می‌کنند، چند روز بعد آنا باید به شهر خود بازگردد. زندگی در مسکو با همهٔ جنب‌وجوشش نمی‌تواند بانو و سگ را از ذهن گوروف خارج کند. با هیچ‌کس نمی‌تواند دربارهٔ تجربه جدیدش صحبت کند و هرگاه تلاشی برای اینکار انجام
جدیدش صحبت کند و هرگاه تلاشی برای اینکار انجام می‌دهد به دیوار برمی‌خورد. در یک شب دیرهنگام گوروف ناگهان به یکی از دوستانش می‌گوید "نمی‌دانی چه زن دلپذیری را در یالتا دیدم!" دوستش که کارمند دولت است واکنش نشان می‌دهد "حق داشتی، ماهی بد بو بود". گوروف تمامی زندگانی خود (از کار در بانک تا خانواده‌اش) را کسل‌کننده می‌یابد، مسکو را به قصد شهر بانو ترک می‌کند. در آنجا، اتاقی در بهترین هتل اجاره می‌کند؛ فرش خاکستری توجهش را جلب می‌کند که از قماش نظامی ساخته شده است، مرکبدان نیز خاکستری از غبار و به شکل اسب‌سواری
مرکبدان نیز خاکستری از غبار و به شکل اسب‌سواری است که کلاهش را با دست تکان می‌دهد و سر ندارد. خانهٔ بانو را نیز حصاری دراز و خاکستری محاصره کرده که چنگالهایش بیرون زده است. گوروف به تئاتر محلی می‌رود که برای اولین بار اپرایی را به نام "گیشا" را اجرا می‌کند. بانو را همراه با شوهرش می‌بیند؛ درمی‌یابد در میان خیل جمعیت، عزیزترین و نزدیکترین شخص به او است. او راهی برای صحبت با بانو پیدا می‌کند: از کریدورها و راه‌پله‌های تئاتر و از میان حضار بالا و پایین می‌روند. "برای دیدنت به مسکو خواهم آمد. هیچگاه شاد
"برای دیدنت به مسکو خواهم آمد. هیچگاه شاد نبوده‌ام؛ حالا هم ناشادم و هرگز و هرگز شاد نخواهم بود، هرگز!" گوروف پس از مکثی، تئاتر را ترک می‌کند. دیدارهای گوروف و آنا مخفیانه در مسکو صورت می‌گیرد. چیزی که او را آشفته کرده است این است که همهٔ بخش‌های تصنعی زندگی‌اش (بانک، کلوب، مکالمات با اشخاص، اجبارهای اجتماعی) به صورت آشکار روی می‌دهند اما بخش واقعی و هیجان‌برانگیز زندگی او در خفا است. او دو زندگانی دارد: یکی پر از حقیقت‌های متعارف و دروغ‌های متعارف دقیقا شبیه به زندگی دوستان و همراهانش؛ و دیگری مخفیانه. هر
به زندگی دوستان و همراهانش؛ و دیگری مخفیانه. هر چیزی که برای او ضروری است، هر چیزی که او نسبت به آن احساس صادقانه‌ای دارد و خودش را فریب نمی‌دهد، هر چیزی که هستهٔ اصلی زندگانی او است، از دیگران مخفی است؛ در همان حال هر چیزی که نادرست و پوسته‌ای است که او خود را در آن مخفی می‌کند (از جمله "نژاد پست")، آشکار است. با قضاوت دیگران با زندگی خودش، آنچه را می‌دید باور نداشت. زندگی شخصی هر فرد مخفیانه است و شاید به همین خاطر است که انسان متمدن با نگرانی بر احترام حریم خصوصی تاکید می‌کند. در ملاقات آخر، احساس
حریم خصوصی تاکید می‌کند. در ملاقات آخر، احساس می‌کنند نزدیکترین دوست یکدیگر هستند. به نظر می‌رسد برای گریز ار مخفی‌کاری به راه‌حلی رسیده‌اند و زندگی جدید و شکوهمندی را آغاز خواهند کرد؛ نتیجه در دور دست قرار دارد و هر دو می‌دانند هر آنچه که برایشان پیچیده و سخت است تازه شروع شده است. بررسی. در گفتگوی ابتدایی، گوروف به طرز هوشمندانه‌ای از "گرانادا" نام می‌برد. پس از همخوابگی، در حالی که آنا احساس گناه می‌کند، گوروف با بی‌خیالی تکه‌ای هندوانه می‌بُرد و به آهستگی می‌خورد. زمانی که گوروف به خانه آنا می‌رسد از
می‌خورد. زمانی که گوروف به خانه آنا می‌رسد از هیجان نام سگ او را فراموش می‌کند که همراه با خدمتکار در حال خروج از خانه است. دو پسربچه در تئاتر "گیشا" ممکن است بازتابی از خاطرات دوران کودکی و اهمیت تئاتر برای چخوف باشند که همراه دوستانش به تئاتر تاگانروگ می‌رفت. چخوف چنان گذرا به این سخن گوروف اشاره می‌کند که در خاطر باقی نمی‌ماند: گوروف به آنا می‌گوید مدرکش را در هنر گرفته اما در بانک کار می‌کند و به عنوان خوانندهٔ اپرا آموزش دیده اما آن را رها کرده است. صحنهٔ گفتگوی گوروف با دوستش دربارهٔ ماهی به صحنه‌ای
گفتگوی گوروف با دوستش دربارهٔ ماهی به صحنه‌ای در داستان دیگر چخوف به نام "بوسه" شباهت دارد. در هر دو چیزی ارزشمند و دوست‌داشتنی تحت نگاه مبتذل بیرونی، آلوده می‌شود. در این داستان (استثنائا) کسی نمی‌میرد و یا نمرده است اما مرگ در فضا حضور دارد. سفر معنوی گوروف (تبدیل او از مردی خبرهٔ زنان به تعهد به یک زن معمولی)، سفر کناره‌گیری از زندگی است. "بانو با سگ ملوس" را پاسخ چخوف به "آنا کارنینا" اثر تولستوی دانسته‌اند: دفاع از عشق نامشروع در مقابل محکومیت شدید (شاید دوسوگرا). با مقایسهٔ "آنای" چخوف و تولستوی
(شاید دوسوگرا). با مقایسهٔ "آنای" چخوف و تولستوی می‌توان تفاوت رئالیسم در این دو نویسنده را درک کرد. خیانت به عنوان یک پدیدهٔ اجتماعی، آنقدر که برای تولستوی دغدغه است برای چخوف نیست. در "آنا کارنینا" دو عاشق فقط گوشه‌ای از تصویر را پر می‌کنند؛ در "بانو با سگ ملوس" تمامی تصویر را به خود اختصاص می‌دهند. در "بانو با سگ ملوس" این پارادوکس حضور دارد که دروغ (فریب زن توسط مرد یا مرد توسط زن) می‌تواند تکیه‌گاهی برای حقیقتِ احساس باشد و حامل اصالت. تفسیر. شخصیت اصلی در همان پاراگراف اول و به دنبالش شخصیت مرد ظاهر
در همان پاراگراف اول و به دنبالش شخصیت مرد ظاهر می‌شود. در بخش سوم، داستان به اوج خود می‌رسد، فضای جدید گوروف توصیف می‌شود. به نظر نابوکف، منتقدان چخوف از شیوهٔ توصیف او خشمگین بودند و آن را پرداختن به موضوعات ناچیز بی‌اهمیت می‌دانستند و نه بررسی دقیق و حل مشکلات ازدواج در طبقه بورژوا. نابوکف اما این بخش را از دیدگاه ادبی چنان زیبا می‌داند که منجر به قرار دادن چخوف در کنار تولستوی و گوگول می‌شود. فصل چهارم که آخرین فصل و کوتاه است شامل دیدار گوروف و آنا در مسکو است. صحنهٔ پایانی دارای همان حس ترحمی است که
مسکو است. صحنهٔ پایانی دارای همان حس ترحمی است که در همان آغاز داستان آمده بود. داستان به شیوهٔ چخوفی، نه با نقطه بلکه با حرکت طبیعی زندگی پایان می‌یابد. از دیدگاه نابوکف، تمام قواعد سنتی داستان‌گویی در این داستان کوتاه (حدودا بیست صفحه) شکسته شده است. موضوعی وجود ندارد، اوج معمولی وجود ندارد و نقطه‌ای در پایان قرار ندارد. و این داستان یکی بزرگترین داستانهایی است که نوشته شده است. داستان به شکلی طبیعی روایت می‌شود؛ به گونه‌ای که شخصی به فردی دیگر مهمترین مسائل زندگی‌اش را بازگو کند: آرام و بدون وقفه، با
مسائل زندگی‌اش را بازگو کند: آرام و بدون وقفه، با صدایی آرام. شخصیت‌پردازی با انتخاب و توزیع دقیق صورت گرفته است. اخلاقیات خاص و و پیامی در آن وجود ندارد. دستگاهی از امواج حضور دارند. بر تضاد شعر و نثر تاکید می‌شود. پایان مشخصی برای مشکلات، امیدها و آرزوها وجود ندارد. نویسنده بسیار به ریزه‌کاری می‌پردازد. در زبان فارسی. این داستان را مترجمانِ متعددی در سال‌های مختلف به فارسی درآورده‌اند.
فَلاتهٔ شمالی (Planum Boreum) دشت قطبی شمال مریخ است. از تقریباً ۸۰ درجه شمالی به سمت شمال امتداد دارد و مرکز آن ۸۸٫۰ درجه شمالی ۱۵٫۰ درجه سانتیگراد است. در اطراف دشت قطبی مرتفع یک دشت جلگه ای هموار و بی خاصیت به نام Vastitas Borealis وجود دارد که تقریباً برای ۱۵۰۰ کیلومتر به سمت جنوب امتداد دارد و بر نیمکره شمالی تسلط دارد. ویژگی‌ها. ویژگی اصلی Planum Boreum شکاف یا دره بزرگی در کلاهک یخی قطبی به نام Chasma Boreale است. عرض آن تا ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) است و دارای جرزهایی با ارتفاع ۲ کیلومتر (۱٫۲ مایل) است.
دارای جرزهایی با ارتفاع ۲ کیلومتر (۱٫۲ مایل) است. برای مقایسه، گراند کانیون در بعضی از نقاط تقریباً ۱٫۶ کیلومتر (۱ مایل) عمق و ۴۴۶ کیلومتر (۲۷۷ مایل) طول دارد اما عرض آن فقط تا ۲۴ کیلومتر (۱۵ مایل) است. Chasma Boreale رسوبات قطبی و یخ‌ها را جدا می‌کند، مانند آنهایی که در گرینلند وجود دارد. Planum Boreum با واستیتاس بورئالیس در غرب Chasma Boreale در یک پوستی نامنظم به نام Rupes Tenuis ارتباط برقرار می‌کند. این قلاب تا ارتفاع ۱ کیلومتری می‌رسد. در مکان‌های دیگر، رابط مجموعه ای از mesas و فرورفتگی است. Planum
رابط مجموعه ای از mesas و فرورفتگی است. Planum Boreum توسط مزارع وسیعی از تپه‌های شنی احاطه شده‌است که از ۷۵ درجه شمالی تا ۸۵ درجه شمالی گسترش می‌یابد. این مزارع تپه‌های شنی Olympia Undae , Abalos Undae , Siton Undae و Hyperboreae Undae نامگذاری شده‌اند. Olympia Undae که بزرگترین آن است، از ۱۰۰ درجه شرقی تا ۲۴۰ درجه شرقی را پوشش می‌دهد. ابالوس Undae از ۲۶۱ درجه شرقی تا ۲۸۰ درجه شرقی و Hyperboreale Undae از ۳۱۱ درجه شرقی تا ۳۴۱ درجه شرقی را پوشش می‌دهد. کلاهک یخی. Planum Boreum یک کلاهک یخی دائمی متشکل از
یخی. Planum Boreum یک کلاهک یخی دائمی متشکل از یخ آب (با روکش یخ دی‌اکسید کربن به ضخامت ۱ متر در زمستان) است. حجم آن ۱٫۲ میلیون کیلومتر مکعب است و مساحتی معادل تقریباً ۱٫۵ برابر اندازه تگزاس را پوشش می‌دهد. شعاع آن ۶۰۰ کیلومتر است. حداکثر عمق درپوش ۳ کیلومتر است. فرورفتگی‌های مارپیچ موجود در درپوش یخی توسط بادهای کاتاباتیک ایجاد می‌شود که یخ‌های سطحی فرسایش یافته از دو طرف استوا را به طرف رودخانه‌ها فرورفته و احتمالاً با فرسایش خورشیدی (تصعید) به آن کمک می‌کنند، و سپس در دامنه‌های سردتر قطب روبرو می‌شود.
و سپس در دامنه‌های سردتر قطب روبرو می‌شود. دهانه‌ها تقریباً عمود بر جهت باد هستند، که با اثر کوریولیس تغییر مکان داده و منجر به الگوی مارپیچ می‌شوند. با گذر زمان، رودخانه‌ها به تدریج به سمت قطب مهاجرت می‌کنند. آبراهه‌های مرکزی در ۲ میلیون سال گذشته حدود ۶۵ کیلومتر حرکت کرده‌اند. Chasma Boreale یک ویژگی دره مانند است که قدیمی تر از فرورفتگی‌ها است و در مقابل به موازات جهت باد تراز می‌شود. ترکیب سطح کلاهک یخی شمال در بهار میانه (پس از تجمع یخ خشک فصلی در زمستان) از مدار بررسی شده‌است. لبه‌های بیرونی کلاهک یخ
از مدار بررسی شده‌است. لبه‌های بیرونی کلاهک یخ آلوده به گرد و غبار (۰٫۱۵٪ وزن) هستند و بیشتر یخ‌های آب هستند. با حرکت فرد به سمت قطب، مقدار یخ آب سطحی کاهش می‌یابد و یخ خشک جایگزین آن می‌شود. خلوص یخ نیز افزایش می‌یابد. در قطب، یخ‌های فصلی سطحی متشکل از اساساً یخ خشک خالص با مقدار کمی گرد و غبار و ۳۰ قسمت در میلیون یخ آب است. ناو ققنوس که در سال ۲۰۰۷ به فضا پرتاب شد، در ماه مه ۲۰۰۸ وارد مریخ شد و در تاریخ ۲۵ مه ۲۰۰۸ با موفقیت در منطقه Vastitas Borealis این سیاره فرود آمد. جفری A. لندیس و توسط چارلز کاکل.
سیاره فرود آمد. جفری A. لندیس و توسط چارلز کاکل. پدیده‌های تکرار شونده. بهمن. مشاهدات HiRISE در فوریه ۲۰۰۸، چهار بهمن در حال پیشرفت در صخره ۷۰۰ متری (۲۳۰۰ فوت) را نشان داد. ابر مواد ریز ۱۸۰ متر (۵۹۰ فوت) عرض دارد و ۱۹۰ متر (۶۲۰ فوت) از پایه صخره امتداد دارد. لایه‌های مایل به قرمز به عنوان سنگ غنی از یخ آب شناخته شده در حالی که لایه‌های سفید آن یخ زدگی فصلی دی‌اکسید کربن است. تصور می‌شود که زمین لغزش از بالاترین لایه قرمز ایجاد شده باشد. مشاهدات بعدی برای توصیف ماهیت بقایای زمین لغزش برنامه‌ریزی شده‌است.
توصیف ماهیت بقایای زمین لغزش برنامه‌ریزی شده‌است. تکرار ابر حلقه ای. ابر بزرگ شبیه پیراشکی تقریباً هر سال در مریخ و تقریباً به همان اندازه در منطقه قطبی شمال مریخ ظاهر می‌شود. صبح شکل می‌گیرد و تا بعد از ظهر مریخ از بین می‌رود. قطر خارجی ابر تقریباً ۱۶۰۰ کیلومتر (۱۰۰۰ مایل) است و سوراخ داخلی یا چشم آن ۳۲۰ کیلومتر (۲۰۰ مایل) عرض دارد. تصور می‌شود که ابر از یخ آب تشکیل شده‌است، بنابراین بر خلاف طوفان‌های معمول گرد و غبار، رنگ آن سفید است. به نظر می‌رسد مانند طوفان سیکلونیک، شبیه طوفان است، اما نمی‌چرخد. ابر
طوفان سیکلونیک، شبیه طوفان است، اما نمی‌چرخد. ابر در تابستان شمالی و در عرض جغرافیایی زیاد ظاهر می‌شود. حدس و گمان این است که این به دلیل شرایط آب و هوایی منحصر به فرد نزدیک قطب شمال است. طوفانهای شبیه سیکلون برای اولین بار در طول برنامه نقشه‌برداری مداری وایکینگ‌ها شناسایی شدند، اما ابر حلقه شمالی تقریباً سه برابر بزرگتر است. همچنین ابر توسط کاوشگرها و تلسکوپ‌های مختلفی از جمله نقشه‌برداری جهانی هابل و مریخ شناسایی شده‌است. هنگامی که تلسکوپ فضایی هابل در سال ۱۹۹۹ آن را مشاهده کرد، تصور می‌شد که این طوفان
۱۹۹۹ آن را مشاهده کرد، تصور می‌شد که این طوفان طوفانی است. قطر تقریباً ۱۷۵۰ کیلومتر اندازه‌گیری شد و دارای قطر «چشم» ۳۲۰ کیلومتر بود. منابع. Wikipedia contributors, "Planum Boreum," Wikipedia, The Free Encyclopedia, (accessed January 8, 2009).
انگیزش به فرآیندهایی مانند نیاز، شناخت، هیجان، و رویدادهای بیرونی گفته می‌شود که به رفتار، نیرو و جهت می‌دهند. نیازها با شرایط درونی فرد که برای ادامهٔ زندگی و رشد و سلامتی ضروری است، مرتبط هستند. شناخت، عقاید، باورها، و رویدادهای ذهنی، انتظارات و خودپنداره را شامل می‌شود که شیوه اندیشه را بیشتر نشان می‌دهد. هیجان، به صورت پدیده‌های ذهنی، زیستی، هدفمند و اجتماعی و چند بعدی هستند (ایزارد، ۱۹۹۳). رویداد بیرونی، مشوّق‌هایی است که رفتار فرد را نیرومند می‌سازد و به سمت رویدادهایی هدایت می‌کند گرچه ممکن است این