payamvha/North_RAG huggingface dataset:
خلیج هادسِن یکی از بزرگ‌ترین خلیج‌های دنیا است است که در کانادا واقع است. این خلیج از اطراف به ایالات: نوناووت، مانیتوبا، انتاریو و کبک محصور شده‌است. این خلیج به وسیله تنگه هادسون به دریای لابرادور راه دارد. در این خلیج جزایر زیادی وجود دارد که از مهم‌ترین آنان: جزایر اتاوا، جزیره کوتس، جزایر بلچر، جزیره ماسل و جزیره آکیمیسکی را می‌توان نام برد. عمق میانگین این خلیج ۱۰۰ متر و حداکثر عمق آن ۲۷۰ متر است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
دریای بوفورت بخشی از اقیانوس منجمد شمالی است که در شمال قاره آمریکای شمالی قرار دارد و به دلیل موقعیت استراتژیک و منابع طبیعی غنی، اهمیت ویژه‌ای دارد. این دریا از غرب به دریای چوکچی، از شرق به خلیج آموندسن و از جنوب به سواحل شمالی آلاسکا و کانادا محدود می‌شود. نام این دریا از سر فرانسیس بوفورت، نقشه‌نگار و دریانورد ایرلندی، گرفته شده است. دریای بوفورت در شمال غرب کشور کانادا واقع است. این دریا به اقیانوس منجمد شمالی راه دارد. این دریا همچنین به آلاسکا و سه ایالت کانادا به نام‌های یوکان، نورت‌وست تریتوریز و
کانادا به نام‌های یوکان، نورت‌وست تریتوریز و نوناووت راه دارد. دریای بوفورت با اقلیم قطبی خود، زمستان‌های طولانی و یخبندان دائمی را تجربه می‌کند. یخ‌های دریایی در این منطقه تا اواخر تابستان باقی می‌مانند، اما به دلیل تغییرات اقلیمی، میزان این یخ‌ها در دهه‌های اخیر کاهش یافته است. این تغییرات باعث افزایش توجه جهانی به این دریا شده، زیرا با کاهش یخ‌ها، فرصت‌های جدیدی برای کشتیرانی و اکتشاف منابع طبیعی فراهم شده است. این دریا به‌طور عمده به دلیل ذخایر بزرگ نفت و گاز طبیعی در زیر بستر آن شناخته می‌شود. منطقه
و گاز طبیعی در زیر بستر آن شناخته می‌شود. منطقه بوفورت یکی از منابع اصلی انرژی در قطب شمال است و استخراج این منابع از دهه‌های گذشته آغاز شده است. این فعالیت‌ها، اگرچه از نظر اقتصادی اهمیت زیادی دارند، اما نگرانی‌هایی در مورد تأثیرات زیست‌محیطی و آسیب به اکوسیستم حساس منطقه به همراه داشته‌اند. از نظر زیست‌محیطی، دریای بوفورت خانه گونه‌های متعددی از حیات‌وحش قطبی است، از جمله خرس‌های قطبی، گرازهای دریایی، نهنگ‌های بوفورت و پرندگان مهاجر. این دریا همچنین نقش مهمی در فرهنگ و زندگی سنتی مردم بومی اینوئیت ایفا
مهمی در فرهنگ و زندگی سنتی مردم بومی اینوئیت ایفا می‌کند که قرن‌ها در این منطقه زندگی کرده و از منابع طبیعی آن برای بقا استفاده کرده‌اند. دریای بوفورت از نظر جغرافیایی نیز اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا بخشی از مرز دریایی بین ایالات متحده و کانادا را تشکیل می‌دهد. این موضوع در برخی موارد به اختلافات حقوقی میان دو کشور بر سر حاکمیت بر برخی بخش‌های این دریا منجر شده است. با این حال، این منطقه همچنان به عنوان یک نقطه راهبردی برای پژوهش‌های علمی و اقتصادی در قطب شمال شناخته می‌شود.
ریوگالگوس مرکز استان سانتا کروز در کشور آرژانتین است.این شهر در جنوب شرقی این استان واقع است و به خطوط راه آهن آرژانتین متصل است.همچنین این شهر یکی از بزرگترین و پرجمعیتترین شهرهای "کشور" آرژانتین است. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
رن مرکز ناحیه بروتانی در فرانسه است. این شهر به خطوط راه‌آهن فرانسه متصل است. همچنین یکی از بزرگترین شهرهای این ناحیه به‌شمار می‌رود. این شهر در غرب کشور فرانسه و در شرق ایالت بروتانی واقع شده‌است و مهم‌ترین باشگاه آن نیز تیم رن فرانسه است. روزنامهٔ پرتیراژ اوئست فرانس در این شهر به چاپ می‌رسد. مترو. متروی رن در سال ۲۰۰۲ تأسیس شده و هم‌اکنون دارای ۱ خط و ۱۵ ایستگاه می‌باشد و جنوب رن را به شمال این شهر متصل میکند. همچنین خط ۲ مترو رن ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۲ مصادف با ۲۰ سالگی افتتاح خط یک بازگشایی شد و این خط غرب رن
۲۰ سالگی افتتاح خط یک بازگشایی شد و این خط غرب رن را به شرق رن متصل میکند. منابع. اطلس جامع گیتاشناسی
یادگاری فیلمی نئو نوآر و روانشناسانه به کارگردانی کریستوفر نولان و محصول سال ۲۰۰۰ است. نولان فیلم‌نامه را بر پایهٔ داستان کوتاهی از برادرش، جاناتان نوشته‌است. گای پیرس، کری-ان ماس و جو پانتولیانو در این فیلم بازی کرده‌اند. "ممنتو" شامل سکانس‌های سیاه و سفید می‌باشد که روایت آن‌ها خطی است و سکانس‌های رنگی که وقایع به صورت برعکس (از آخر به اول) در آن‌ها روایت می‌شود. در آخر داستان این دو نوع روایت‌ها به هم پیوند می‌خورد. "ممنتو" در ۵ سپتامبر ۲۰۰۰ در جشنواره فیلم ونیز اکران شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت.
ونیز اکران شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. منتقدین ساختار روایت غیرخطی فیلم را ستودند. فیلم در گیشه هم موفق بود و جوایز و نامزدی‌های بسیاری دریافت کرد، از جمله نامزدی جایزه اسکار بهترین فیلم‌نامه غیرافتباسی و بهترین تدوین فیلم. از این فیلم به عنوان یکی از بهترین فیلم‌های دهه ۲۰۰۰ میلادی یاد می‌شود. خلاصه داستان. لئونارد شلبی (گای پیرس) بر اثر یک اتفاق، حافظه کوتاه مدت خود را از دست می‌دهد و با کمک یادداشت‌ها، خالکوبی‌ها و عکس‌هایش سعی می‌کند کسی که همسرش را کشته‌است پیدا کند و انتقام بگیرد. در
که همسرش را کشته‌است پیدا کند و انتقام بگیرد. در خالکوبی‌هایش اشاره شده که فردی به نام جان یا جیمز با نام خانوادگی جی...[ادامه نامعلوم] همسر او را کشته‌است و به‌دنبال او می‌گردد. به کمک پلیسی به نام تدی شخصی به نام جیمی گراندز را پیدا کرده و می‌کشد و لباس‌ها و ماشین او را صاحب می‌شود و آنجا پی‌می‌برد که نام واقعی تدی جان ادوارد گمل است. شماره پلاک ماشین او را به عنوان مظنون بعدی یادداشت کرده و روی بدنش خالکوبی می‌کند. در کتش که در واقع کت جیمی بوده آدرس یک بار را پیدا کرده و به آنجا می‌رود و در آنجا با
یک بار را پیدا کرده و به آنجا می‌رود و در آنجا با ناتالی همسر جیمی آشنا می‌شود. در پایان طی ماجراها و اتفاقاتی ناتالی که دوستش در اداره صدور گواهینامه کار می‌کند رد پلاک ماشین را گرفته و او می‌رود در همان مکانی که جیمی گراندز را کشته بود تدی را می‌کشد. داستان. فیلم با نمایی از یک عکس پولاروید شروع می‌شود که تصویر یک مرد مرده را نشان می‌دهد. این تصویر به صورت معکوس پخش می‌شود؛ عکس به حالت ناپیدا و خام بازمی‌گردد و وارد دوربین می‌شود، سپس مرد پیش از این که به سرش شلیک شود دیده می‌شود. روایت فیلم به صورت رفت
سرش شلیک شود دیده می‌شود. روایت فیلم به صورت رفت و برگشتی میان سکانس‌هایی با رنگ سیاه و سفید و رنگی ادامه پیدا می‌کند. در بخش‌های سیاه و سفید، لئونارد شلبی، کارمند سابق بیمه که حافظه کوتاه‌مدتش را از دست داده، در یک اتاقک کوچک با فردی ناشناس صحبت می‌کند. لئونارد نمی‌تواند خاطرات جدید را به یاد بیاورد؛ او پس از حمله دو مرد حافظه‌اش را از دست داده است. او معتقد است قاتل همسرش، کاترین، مردی به نام «جان جی» یا «جیمز جی» است، اما پلیس فقط یک نفر را عامل می‌داند. لئونارد برای یافتن حقیقت از یادداشت‌ها، عکس‌های
لئونارد برای یافتن حقیقت از یادداشت‌ها، عکس‌های فوری و تتوهایی که روی بدنش دارد استفاده می‌کند تا اطلاعاتش را ثبت کند. او همچنین یاد سامی جانکیس، مردی با بیماری مشابه را مرور می‌کند؛ سامی در بیمه رد شد و همسرش در اثر اشتباه او در تزریق انسولین جان خود را از دست داد. سکانس‌های رنگی اما به شکل معکوس و برعکس روایت می‌شوند. در آن بخش‌ها، لئونارد تتوی شماره پلاک ماشینی را روی بدنش حک می‌کند که به دنبال مردی به نام «جان جی» است. او با ناتالی، یک بارمن آشنا می‌شود که از او استفاده می‌کند تا مردی به نام داد را از
که از او استفاده می‌کند تا مردی به نام داد را از شهر دور کند و قول می‌دهد شماره پلاک را چک کند. لئونارد با مردی به نام تِدی در تماس است که او را در یافتن داد کمک می‌کند، اما درباره ناتالی هشدار می‌دهد. ناتالی مدارک رانندگی تِدی را به لئونارد می‌دهد که نام واقعی‌اش جان ادوارد گامل است. لئونارد پس از بررسی، به تِدی مشکوک می‌شود و او را به ساختمانی متروکه می‌کشاند و در نهایت به او شلیک می‌کند. در آخرین بخش سیاه و سفید، لئونارد طبق درخواست تماس‌گیرنده با تِدی که مامور مخفی است ملاقات می‌کند. تِدی او را به
که مامور مخفی است ملاقات می‌کند. تِدی او را به ساختمانی می‌برد که جان جی، جیمی، در آن حضور دارد. لئونارد جیمی را خفه می‌کند و از جسدش عکس می‌گیرد. وقتی عکس ظاهر می‌شود، داستان به سکانس‌های رنگی برمی‌گردد. لئونارد لباسش را با جیمی عوض می‌کند و صدای جیمی را می‌شنود که نام «سامی» را زمزمه می‌کند. این باعث می‌شود که لئونارد به شک بیفتد و به نقش جیمی در قتل همسرش مشکوک شود. تِدی می‌گوید جیمی همان «جان جی» است، اما وقتی لئونارد متوقف نمی‌شود، اعتراف می‌کند که یک سال پیش به لئونارد در کشتن قاتل واقعی کمک کرده و
سال پیش به لئونارد در کشتن قاتل واقعی کمک کرده و از آن زمان دارد از او سوءاستفاده می‌کند. تِدی توضیح می‌دهد که چون نام «جان جی» رایج است، لئونارد هر بار حافظه‌اش را از دست می‌دهد و دوباره به دنبال قاتل می‌گردد و حتی تِدی خودش ممکن است فردی با همین نام باشد. همچنین فاش می‌کند که داستان سامی در واقع خاطره سرکوب‌شده‌ای از لئونارد است که برای فرار از حس گناه ساخته شده. پس از این اعتراف، لئونارد عکس‌های جیمی و خودش را می‌سوزاند و روی سینه‌اش جایی که تتوی موفقیت انتقامش را قرار داده، اشاره می‌کند. در پایان، او
انتقامش را قرار داده، اشاره می‌کند. در پایان، او می‌گوید حاضر است برای رسیدن به عدالت به خودش دروغ بگوید و تصمیم می‌گیرد تِدی را هدف بعدی خود کند؛ شماره پلاک تِدی را تتو می‌کند و یادداشتی می‌نویسد که به خودش هشدار دهد به تِدی اعتماد نکند تا روزی او را با «جان جی» اشتباه بگیرد و بکشد. لئونارد با ماشین جیمی دور می‌شود و با وجود دروغی که به خودش گفته، مطمئن است که از پیامدهای اعمالش آگاه خواهد بود. واکنش‌ها. "ممنتو" در گیشه با موفقیت روبرو شد. این فیلم بیش از ۲۵ میلیون دلار در آمریکای شمالی و ۱۴ میلیون دلار
۲۵ میلیون دلار در آمریکای شمالی و ۱۴ میلیون دلار در دیگر کشورها درآمد ناخالص کسب کرد و درآمد کلی ناخالص آن در دنیا در اوت ۲۰۰۷ به حدود ۴۰ میلیون دلار رسید. واکنش منتقدان. "ممنتو" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و در راتن تومیتوز امتیاز ۹۲ درصد را کسب کرد. جیمز براردینلی منتقد آنلاین فیلم به "ممنتو" چهار ستاره از چهار ستاره داد و آن را شماره یک ده فیلم برتر پایان سال و شماره شصت و سه در فهرست صد فیلم برتر تاریخ خود قرار داد.
قُبادیان (Қубодиён) شهری است در استان ختلان تاجیکستان. جمعیت شهر حدود ۱۲۲۰۰ نفر می‌باشد. قبادیان احتمالاً توسط قباد یکم پادشاه ساسانیان بنا شده باشد. در فرهنگ دهخدا ذیل عبارت «قبادیان» آمده‌است: قریه‌ای بر یکی از شاخابه‌های جیحون از اعمال بلخ است و مولد ناصرخسرو علوی بدان جا بود. امروز نیز قبادیان نام دره‌ای است در همان محل در شمال شرقی بلخ نزدیک ترمذ و نیز قریه‌ای به همین نام در اطلس‌های فعلی در ماوراء جیحون رسم شده‌است: "فرخی" در سدهٔ ششم تمام قلمرو آسیای میانه، افغانستان، قسمت شمالی هندوستان و برخی از
میانه، افغانستان، قسمت شمالی هندوستان و برخی از نواحی ترکستان شرقی " شین جان " (سین‌کیانگ) چین امروزه جز قلمرو یفتلیها به‌شمار می‌رفتند. پایتخت دولت یفتلی‌ها شهر بادیان یا " قبادیان " در تاجیکستان امروزی به‌شمار می‌رفت. قبادیان امروز مرکز شهرستان قبادیان است که در استان ختلان و جنوب تاجیکستان جای دارد.
هینیکن اِن.فِی یا هَینِکن اِن.فِی () شرکت نوشیدنی هلندی و یکی از معروفترین برندهای آبجو در جهان است. آبجوسازی هینیکن با تولیدی بالغ بر ۱۳۹٫۲ میلیون هکتولیتر در سال، پس از شرکت‌های انهایزر-بوش اینبیف و سبمیلر، سومین آبجوسازی بزرگ جهان، بشمار می‌آید. شرکت هینیکن در سال ۱۸۶۴ توسط خیرارد آدریان هینیکن؛ در شهر آمستردام بنیان گذاشته شد و در اواخر سال ۲۰۰۴ دارای بیش از ۱۳۰ کارخانه آبجوسازی در بیش از ۶۵ کشور جهان بود. در سال ۲۰۱۱ شمار کارکنان آن ۶۴٫۲۵۲ نفر اعلام شده‌است. محصول اصلی این شرکت، آبجوی هینیکن، از نوع
محصول اصلی این شرکت، آبجوی هینیکن، از نوع دیررس و به سبک پیلزنر است.
گارد پرتورین به سپاه ویژهٔ فرمانروایان روم باستان گفته می‌شد. پیش از اینکه پرتورین‌ها سپاه نگهبانان فرمانروای روم شوند وظیفه‌شان پاسداری از افسران بلندپایه و کنسول‌های روم بود. نیروی پرتورین به دستور کنستانتین بزرگ در سدهٔ چهارم میلادی فروپاشید. سپاه پرتورین که با مرور زمان بسیار رشد کرد و به مرحله شفاعت سیاسی و انتخاب جانشینی امپراتوری رسیده بود، در کشتن چندین امپراتور روم نقش داشته‌اند. نام پرتورین از نام فرماندهان جنگی رومی یا پرایتور گرفته‌شده‌بود. به هسته فرماندهی رومیان نیز پرتوریوم گفته می‌شد. سپاه
فرماندهی رومیان نیز پرتوریوم گفته می‌شد. سپاه پرتورین به فرمان آگوستوس، اولین امپراتور روم شکل گرفت. آن‌ها محافظان امپراتورهای روم و خانواده‌شان بودند،تعداد آن‌ها حدود ۹هزار نفر بود. این‌ گارد در زمان تیبریوس به بعد به‌عنوان یک قدرت مهم در تعیین سرنوشت سیاسی و جانشینی شناخته شد، همچنین بعضی از امپراتریس‌ها فرماندهی گارد محافظ خود را عهده‌دار بودند و حتی در انتخاب رئیس افسران کلیه گارد برای فرماندهی کل پایتخت رم نقش تعیین‌کننده و قدرتمندی داشتند. همچنین بعضی از رئیسان قدرتمند گارد پرتورین مانند سجانوس،
بعضی از رئیسان قدرتمند گارد پرتورین مانند سجانوس، پرنیس، کلیندر و پلاوتیانوس در اداره کل امپراتوری روم به‌جای امپراتوران نقش فعالی داشتند و همه آنها قدرتمند بوده و سرنوشتی مشابه (اعدام سریع) داشتند. کالیگولا اولین امپراتور در تاریخ امپراتوری روم بود که به دست افسران سپاه پرتورین ترور شد. قدرت گارد پرتورین ناشی از این موضوع بود، که آن‌ها بزرگ‌ترین نیروی نظامی در مجاورت پایتخت (رم) بودند. در دوران امپراتوری. لژیونرهای معروف به گارد پرتوریان اولین جانبازان ارتش روم بودند که به‌عنوان محافظ امپراتور روم خدمت
روم بودند که به‌عنوان محافظ امپراتور روم خدمت می‌کردند. اعضای گارد که ابتدا توسط آگوستوس تأسیس شد، در کمپین‌های نظامی او را به طور فعال همراهی کردند و بعنوان پلیس مخفی از دولت مدنی و حاکمیت قانون تحمیل شده توسط سنا و امپراتور خدمت کرده و از اقتدار ارباب خود محافظت می‌کردند. گارد پرتوریان در نهایت توسط امپراتور کنستانتین بزرگ در قرن ۴ منحل شد. دلیل منحل شدن آنها خودسری و گستاخی در برابر ارادهُ امپراتور و زیادی‌خواهی بسیار آنها بود. آنها متمایز از بادیگارد سلطنتی آلمان بودند که محافظت شخصی نزدیکی را برای
سلطنتی آلمان بودند که محافظت شخصی نزدیکی را برای امپراتورهای اولیه روم غربی انجام می‌داد. آنها به دلیل مجاورت نزدیک با امپراتور از مزایای بسیار عالی و متعددی بهره‌مند شدند: پرتوری‌ها تنها کسانی بودند که هنگام حمل سلاح در مرکز رم - پومریوم - پذیرفته شده بودند. مدت خدمات اجباری آنها کوتاهتر بود، به‌عنوان مثال: ۱۲ سال با پرتوری‌ها به جای ۱۶ سال در لژیون‌ها از سال ۱۳ قبل از میلاد، سپس به ترتیب ۱۶ تا ۲۰ سال در سال ۵ قبل از میلاد بر اساس نوشته‌های تاسیتوس منشی دربار امپراتور هادریانوس و مورخ قرن دوم انجام شد.
دربار امپراتور هادریانوس و مورخ قرن دوم انجام شد. حقوق آنها بیشتر از حقوق یک لژیونر بود. در زمان نرون، حقوق یک پرتوری سه و نیم برابر حقوق یک لژیونر بود که با افزودن کمکهای اولیه donativum (اهدا کننده)، توسط هر امپراتور جدید افزایش یافته بود. این حقوق اضافی معادل چندین سال دستمزد بود و اغلب در رویدادهای مهم امپراتوری یا رویدادهایی که خانواده امپراتوری را تحت تأثیر قرار می‌داد تکرار می‌شد: تولد، مهمانی و ازدواج. توزیع‌های عمده پولی یا یارانه‌های غذایی، وفاداری پرتوریایی‌ها را پس از هر طرح نافرجام خاصی تجدید
پرتوریایی‌ها را پس از هر طرح نافرجام خاصی تجدید و جبران کرد (مانند مسالینا در برابر کلادیوس در سال ۴۸ پس از میلاد یا پیسو در برابر نرون در سال ۶۵ پس از میلاد). پریتوری‌ها در هر یک از لژیون‌ها، در سیستم معروف به sesquiplex stipendum یا با پرداخت نیم و نیم دستمزد قابل ملاحظه‌ای بیشتر از سایر سربازان رومی دریافت می‌کردند. بنابراین اگر لژیونرها ۲۵۴ دینار دریافت می‌کردند، نگهبانان سالانه ۳۷۵ دینار دریافت می‌کردند. دومیتیان و سپتیمیوس سوروس کمک هزینه تحصیلی (پرداخت) را به ۱۵۰۰ دینار در سال افزایش دادند که در
را به ۱۵۰۰ دینار در سال افزایش دادند که در ژانویه، مه و سپتامبر توزیع شد. پرتورین‌ها که مردم و مجلس سنای روم از آنها وحشت‌زده و می‌ترسیدند، هیچ گونه همدلی از مردم روم دریافت نکردند. یک شعر معروف از جوونال میخ را به یاد می‌آورد که توسط صندل یک پرتوریایی که توسط او می‌دوید در پای او باقی مانده بود. "پرتوریان" در زبان فرانسه معنای تحقیرآمیزی دارد و نقش اغلب دردسرساز پریتورهای دوران باستان را به یاد می‌آورد. منابع. Wikipedia contributors, "Praetorian Guard," Wikipedia, The Free Encyclopedia,
Guard," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Praetorian_Guard&amp;oldid=225359267 (accessed July 20, 2008).
تاکسی ۳ (به فرانسوی: Taxi Trois) یک فیلم کمدی اکشن فرانسوی به کارگردانی ژرار کراوسیک محصول سال ۲۰۰۳ است. این فیلم با بازی سامی ناصری، فردریک دیفنتال و ماریون کوتیار دنباله‌ای بر تاکسی ۲ (۲۰۰۰) است و تاکسی ۴ (۲۰۰۷) به دنبال آن قرار دارد. این سومین قسمت از مجموعه فیلم‌های تاکسی است. داستان. در فیلم تاکسی ۳ خواهید دید راننده تاکسی، دانیل و پلیس جوان، امیلین، این بار باندی از جنایتکاران چینی را تعقیب می‌کنند که در سراسر فرانسه دست به سرقت می‌زنند. با این حال، آن‌ها ابتدا باید مشکلات شخصی خود را برطرف کرده و…
سِر کریستوفر ادوارد نولان (؛ زادهٔ ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۰) فیلم‌ساز بریتانیایی-آمریکایی است. او بابت ساخت بلاکباستر‌های هالیوودی با داستان‌گویی پیچیده مشهور است و فیلم‌سازی پیشتاز در سدهٔ بیست و یکم به‌شمار می‌رود. فیلم‌هایش بیش از ۶٫۶ میلیارد دلار در سطح جهانی فروش داشته و نام او در میان پرفروش‌ترین کارگردان‌ها قرار گرفته است. نولان دریافت‌کنندهٔ افتخارات گوناگونی شامل دو جایزهٔ اسکار، یک جایزهٔ گلدن گلوب و دو جایزهٔ فیلم بفتا بوده است. او در ۲۰۱۵ از سوی مجلهٔ "تایم"، یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار جهان نام گرفت و در
یکی از ۱۰۰ شخص تأثیرگذار جهان نام گرفت و در سال ۲۰۲۴ به دریافت عنوان شوالیه مفتخر شد. نولان از جوانی به فیلم‌سازی علاقه‌مند شد. او پس از تحصیل ادبیات انگلیسی در کالج دانشگاهی لندن، چند فیلم کوتاه و سپس نخستین فیلم بلندش، "تعقیب" (۱۹۹۸)، را ساخت. نولان با دومین فیلمش، "یادگاری" (۲۰۰۰) شهرت جهانی پیدا کرد و با "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) از فیلم‌سازی مستقل به فیلم‌سازی استودیویی روی آورد. او با سه‌گانهٔ "شوالیهٔ تاریکی" (۲۰۰۵–۲۰۱۲)، "پرستیژ" (۲۰۰۶)، "تلقین" (۲۰۱۰)، "میان‌ستاره‌ای" (۲۰۱۴) و "دانکرک" (۲۰۱۷) به کارگردانی
(۲۰۱۴) و "دانکرک" (۲۰۱۷) به کارگردانی مطرح تبدیل شد. پس از اکران "تنت" (۲۰۲۰)، نولان با توزیع‌کننده دیرینه‌اش برادران وارنر پیکچرز قطع همکاری کرد و با یونیورسال پیکچرز برای فیلم مهیج "اوپنهایمر" (۲۰۲۳) قرارداد بست که برای این فیلم جوایز اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم را برنده شد. کارهای نولان همواره در فهرست‌هایی از بهترین فیلم‌های زمان خود قرار می‌گیرند. فیلم‌هایش آمیزه‌ای از دیدگاه متافیزیکی هستند و به مضامین معرفت‌شناسی، اگزیستانسیالیسم، اصول اخلاقی، تفسیر زمان و سرشت انعطاف‌پذیر حافظه و هویت شخصی
تفسیر زمان و سرشت انعطاف‌پذیر حافظه و هویت شخصی می‌پردازند. آثار او با تصاویر و مفاهیم برگرفته از ریاضیات، ساختار روایی نامتعارف، جلوه‌های ویژه حقیقی، مناظر صوتی تجربی، تصویربرداری با دوربین قطع بزرگ و چشم‌اندازهای ماتریالیستی تلفیق شده است. او مشترکاً چند فیلم با همکاری برادرش، جاناتان نولان، نویسندگی کرده و با همسرش، اما توماس، کمپانی تولیدی سینکاپی فیلمز را اداره می‌کند. زندگی. کریستوفر ادوارد نولان در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۰ در وست‌مینستر، لندن به دنیا آمد. پدرش، برندن، مجری تبلیغاتی اهل بریتانیا بود که
پدرش، برندن، مجری تبلیغاتی اهل بریتانیا بود که به‌عنوان مدیر نوآوری کار می‌کرد. مادرش، کریستینا، مهماندار هواپیمای آمریکایی اهل اوانستون، ایلینوی بود که بعداً به‌عنوان معلم زبان انگلیسی مشغول به کار شد. او یک برادر بزرگتر به‌نام متیو و یک برادر کوچکتر به نام جاناتان دارد که او نیز فیلم‌ساز است. این سه در لندن بزرگ شدند و تابستان خود را در اوانستون سپری می‌کردند. نولان تابعیت بریتانیایی و آمریکایی دارد. نولان در حالی که بزرگ می‌شد، اساساً تحت تأثیر آثار ریدلی اسکات و فیلم‌های علمی تخیلی "" (۱۹۶۸) و "جنگ
اسکات و فیلم‌های علمی تخیلی "" (۱۹۶۸) و "جنگ ستارگان" (۱۹۷۷) قرار گرفت. او فیلم دوم را بارها تماشا می‌کرد و به‌طور مفصل دربارهٔ ساخت آن تحقیق می‌کرد. نولان از هفت سالگی شروع به ساخت فیلم کرد، در حالی که دوربین سوپر ۸ پدرش را قرض می‌گرفت و با اکشن فیگور‌هایش فیلم‌های کوتاه ضبط می‌کرد. این فیلم‌ها شامل تجلیل انیمیشنی استاپ موشن به "جنگ ستارگان" بود که "جنگ‌های فضایی" نامیده می‌شد. او برادرش جاناتان را به‌عنوان بازیگر انتخاب کرد و از «رس، آرد، جعبه‌های تخم‌مرغ و دستمال توالت» صحنه‌هایی درست کرد. عموی او که در
و دستمال توالت» صحنه‌هایی درست کرد. عموی او که در ناسا برای ساخت سیستم‌های هدایت موشک‌های آپولو کار کرده بود، چند فیلم خام از پرتاب موشک برای او فرستاد. او از ۱۱ سالگی آرزو داشت که فیلم‌سازی حرفه‌ای باشد. بین سال‌های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۳، نولان در بارو هیلز، (یک مدرسه پیش‌دانشگاهی کاتولیک در ویبریج، ساری) ثبت‌نام کرد. نولان در سال‌های نوجوانی به همراه آدرین و روکو بلیچ فیلم‌سازی را آغاز کرد. نولان و روکو به‌طور مشترک فیلم سورئال ۸ میلی‌متری "تارانتلا" (۱۹۸۹) را کارگردانی کردند که در "ایمیج یونین" (جدول اکران ویدئو
کردند که در "ایمیج یونین" (جدول اکران ویدئو و فیلم مستقل در پی‌بی‌اس) به نمایش درآمد. نولان در کالج هایلیبری و امپریال سرویس (مدرسه‌ای مستقل در هرتفورد هیث، هرتفوردشر) تحصیل کرد و بعداً به کالج دانشگاهی لندن رفت و ادبیات انگلیسی را خواند. در حالی که از تحصیلات سینمایی سنتی صرف نظر کرد، او کسب «مدرک تحصیلی در چیزی که نامربوط است» را دنبال کرد. دلیل انتخاب این دانشگاه، واحدهای مجهز فیلم‌سازی‌اش بود. او در دوران دانشجویی رئیس انجمن فیلم دانشگاه بود و با دوست‌دخترش اما توماس، فیلم‌های ۳۵میلی‌متر نمایش می‌داد و
اما توماس، فیلم‌های ۳۵میلی‌متر نمایش می‌داد و با پول آن در تابستان، فیلم‌های ۱۶میلی‌متر می‌ساخت. حرفه. دهه ۱۹۹۰. پس از فارغ‌التحصیلی، نولان به کارگردانی ویدیوهای شرکتی و تبلیغاتی روی آورد. او همچنین سومین فیلم کوتاه‌ش، "دودلباگ" (۱۹۹۷) را ساخت. این فیلم داستان مردی در جست‌وجوی یک حشره است و وقتی می‌خواهد او را بکشد، در می‌یابد که حشره تصویر کوچک‌تری از خودش است. در این سال‌ها، هیچ استودیویی فیلم‌های نولان را نمی‌پذیرفت. نولان از آن دوره با «کوله‌باری از نامه‌های برگشت‌خورده» یاد می‌کند که به جهش او به
نامه‌های برگشت‌خورده» یاد می‌کند که به جهش او به فیلم‌سازی انجامید. او ادامه می‌دهد «در بریتانیا هم‌کاری مالی بسیار محدود است. راستش، همه‌اش پارتی‌بازی است. هیچ‌وقت از طرف صنعت فیلم بریتانیا حمایت نشده‌ام.» ۱۹۹۸، نولان اولین فیلم بلندش، "تعقیب،" را با سرمایهٔ خودش و همکاری دوستانش ساخت. "تعقیب" دربارهٔ یک نویسندهٔ بی‌کار (جرمی تئوبالد) است که به امید یافتن ماجرایی برای نوشتن، به تعقیب آدم‌ها می‌پردازد، تا این که کار دست خودش می‌دهد و پایش به یک پرونده جنایی باز می‌شود. این فیلم از تجربهٔ زندگی نولان در
باز می‌شود. این فیلم از تجربهٔ زندگی نولان در لندن و دست‌برد زدن سارقان به آپارتمانش الهام گرفته‌شده‌است. او گفته‌است «رابطهٔ جالبی میان یک غریبه که به دارایی شما دست‌برد می‌زند و تعقیب افراد در شلوغی هست؛ هر دو باعث می‌شوند شما از مرز روابط اجتماعی عادی عبور کنید.» بودجهٔ "تعقیب" تنها ۳٬۰۰۰ پوند بود و فیلم‌برداری آن، یک سال، در آخر هفته‌ها انجام می‌شد. برای صرفه‌جویی در هزینه‌ها، هر صحنه پیش از فیلم‌برداری، اختصاصی تمرین می‌شد تا مطمئن شوند که حداکثر در دو برداشت فیلم‌برداری شود. نولان، اما توماس و جرمی
برداشت فیلم‌برداری شود. نولان، اما توماس و جرمی تئوبالد تهیه‌کنندگان این فیلم بودند و نولان به تنهایی نویسنده، فیلمبردار، تدوین‌گر و کارگردان فیلم بود. "تعقیب" در چندین جشنواره به نمایش درآمد و چندین جایزه نیز گرفت و منتقدان از آن استقبال کردند. "نیویورکر" نوشت «این فیلم پژواکی از فیلم‌های کلاسیک هیچکاک است، ولی نحیف‌تر و خبیث‌تر». ۱۱ دسامبر ۲۰۱۲، این فیلم روی دی‌وی‌دی و بلو-ری و در مجموعه کرایتریون هم عرضه شد. دهه ۲۰۰۰. با موفقیت "تعقیب،" نولان فرصت یافت تا "ممنتو" (۲۰۰۰) را بسازد. در یک سفر جاده‌ای از
تا "ممنتو" (۲۰۰۰) را بسازد. در یک سفر جاده‌ای از شیکاگو به لس‌آنجلس، برادرش جاناتان، ایدهٔ «ممنتو موری» را به نولان داد. مردی که از اختلال حافظهٔ کوتاه‌مدت رنج می‌برد و از یادداشت و خالکوبی برای پیدا کردن قاتل همسرش استفاده می‌کند. نولان بر اساس این ایده، فیلم‌نامه‌ای نوشت که داستان در آن برعکس روایت می‌شود. آرون رایدر، از مدیران نیومارکت فیلمز دربارهٔ آن گفته «[فیلم‌نامهٔ ممنتو] احتمالاً نوآورانه‌ترین فیلم‌نامه‌ای است که دیده‌ام.» برای ساخت این فیلم بودجه‌ای ۴٫۵ میلیون دلاری در اختیار نولان قرار گرفت.
۴٫۵ میلیون دلاری در اختیار نولان قرار گرفت. "ممنتو" با بازی گای پیرس و کری-ان ماس در سپتامبر ۲۰۰۰ در جشنواره بین‌المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و تحسین منتقدان را برانگیخت. جو مورگنسترن در "وال استریت ژورنال" نوشت «به خاطر نمی‌آورم فیلمی چنین زیرکانه، به طرز غریبی تأثیرگذار و به شکل ماهرانه‌ای بامزه دیده باشم.» بیل اسمیت در کتابش "فلسفهٔ نئونوآر،" مقایسه‌ای با مقالهٔ جان لاک، "مقاله‌ای دربارهٔ فهم انسان،" می‌کند، که در آن این مطرح می‌شود که آگاهی ما هویت‌مان را شکل می‌دهد؛ چیزی که نولان در این فیلم به آن
را شکل می‌دهد؛ چیزی که نولان در این فیلم به آن می‌پردازد. این فیلم در گیشه هم موفق بود و جایزه و نامزدی‌های زیادی کسب کرد. از جمله نامزدی گلدن گلوب و اسکار برای بهترین فیلم‌نامه، جایزه ایندیپندنت اسپیریت برای بهترین کارگردانی و بهترین فیلم‌نامه و نامزدی جایزه انجمن کارگردانان آمریکا. "ممنتو" در نظر بسیاری از منتقدان، یکی از بهترین فیلم‌های دههٔ ۲۰۰۰ میلادی است. استیون سودربرگ، تحت تأثیر "ممنتو"، نولان را برای کارگردانی تریلر روان‌شناسانهٔ "بی‌خوابی" (۲۰۰۲) استخدام کرد که در آن آل پاچینو، رابین ویلیامز و
استخدام کرد که در آن آل پاچینو، رابین ویلیامز و هیلاری سوانک بازی می‌کردند. وارنر برادرز به دنبال کارگردان باتجربه‌تری بود، اما سودربرگ روی نولان پای می‌فشرد. بودجهٔ این فیلم ۴۶ میلیون دلار بود. "بی‌خوابی" که بازسازی یک فیلم نروژی به همین نام در ۱۹۹۷ بود، با فروش ۱۱۳ میلیون دلار در گیشه موفق بود. راجر ایبرت فیلم را برای دیدگاه‌های جدیدش دربارهٔ اخلاقیات و گناه ستود. اریک اسکلدبرگ کارگردان نسخه نروژی فیلم از نسخهٔ نولان راضی و آن را «فیلمی ماهرانه و هوشمندانه با کارگردانی که به‌خوبی از عهدهٔ کار برآمده»
با کارگردانی که به‌خوبی از عهدهٔ کار برآمده» توصیف کرد. ریچارد شیکل از تایم "بی‌خوابی" را «جانشین ارزشمند» "ممنتو" دانست. بعد از "بی‌خوابی" نولان می‌خواست فیلمی دربارهٔ هاوارد هیوز و با بازی جیم کری بسازد. او فیلم‌نامه را نوشته بود، اما وقتی دریافت که مارتین اسکورسیزی در حال ساخت زندگی‌نامهٔ هیوز ("هوانورد") است، این پروژه را کنار گذاشت. بعد از رد کردن پیشنهاد کارگردانی "تروی"، نولان روی اقتباس سینمایی از رمان "کلید خیابان" نوشتهٔ روث رندال کار کرد، ولی پس‌ازاین‌که حس کرد این فیلم شبیه کارهای قبلی‌اش خواهد
حس کرد این فیلم شبیه کارهای قبلی‌اش خواهد شد، پروژه را کنار گذاشت. اوایل ۲۰۰۳، نولان به وارنر برادرز پیشنهاد ساخت "بتمن" جدیدی داد. او که شیفته این شخصیت و داستانش شده بود، می‌خواست فیلم را به صورت یک درام کلاسیک بسازد تا یک فانتزی کمیک‌بوکی. "بتمن آغاز می‌کند" که بزرگ‌ترین پروژهٔ نولان تا آن زمان بود، در ژوئن ۲۰۰۵ اکران شد و در نظر منتقدان و گیشه موفق بود. این فیلم با بازی کریستین بیل در نقش اول، به همراه مایکل کین، گری الدمن، مورگان فریمن و لیام نیسون، این مجموعه را احیا کرد. این فیلم داستان خاست‌گاه