payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پتروس آبلاردوس (زادهٔ ۱۰۷۹ میلادی - درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۱۴۲) روشنفکر و نویسندهٔ فرانسوی در قرن یازدهم میلادی است. وی اگرچه گولیارد بود، به عنوان نخستین روشنفکر بزرگ مدرن- در حدود گنجایش این اصطلاح در قرن دوازدهم- شناخته می‌شود. او در ۲۱ آوریل سال ۱۱۴۲ در صومعهٔ سن مارسل در شالون سور سون از دنیا رفت. زندگی این اندیشمند قرون وسطی، نظریه‌های ارزشمندی را دربارهٔ نوع زندگی و تفکرات قشر فرهیختهٔ آن زمان در اختیار ما قرار می‌دهد. زندگی. مرد برتون/ که در سال ۱۰۷۹ در لوپاله از توابع نانت به دنیا آمده بود، از خانوادهٔ
از توابع نانت به دنیا آمده بود، از خانوادهٔ اشرافی خرده پایی بود که پیدایش اقتصاد پولی زندگی را برای آن‌ها سخت کرده بود. آبلارد با طیب خاطر یک شغل نظامی را به برادرانش واگذاشت و خود به مطالعه پرداخت. اندیشه‌های آبلارد. آبلارد، از منتقدان نظریهٔ واقعی دانستن امور کلی بود و ضمن دفاع از اصالت مفهوم (مفهوم گرایی)، کلیات را فقط حائز وجود ذهنی می‌دانست. او بر اهمیت عقل در اعتقاد دینی تأکید کرد و با کاربرد ماهرانهٔ منطق و جدل در آموزه‌هایی مانند تثلیث و کفاره، روحی تازه به مباحث الهیات دمید، هرچند مخالفت‌هایی نیز
تازه به مباحث الهیات دمید، هرچند مخالفت‌هایی نیز برانگیخت. آبلارد از نانت به پاریس آمد و در آنجا کشاند و آنجا گیوم دو شامپو استاد پاریسی را مورد حمله قرار داد. او از این جهت شهرت بسیار به دست آورد و در جوانی به درجه استادی رسید. با وجود همهٔ مشکلاتی که پیرامون نظریهٔ وی دربارهٔ تثلیث، وجود داشت، وی یکی از مفسران بزرگ انجیل به‌شمار می‌رفت. شاید بیش‌ترین شهرت وی به خاطر تفسیرش بر کتاب حزقیال است، نه فقط به خاطر آن که وی درس گفتارهایش را در این باره، در زمان بسیار کوتاهی تهیه کرد، بلکه به دلیل آن که وی این
بسیار کوتاهی تهیه کرد، بلکه به دلیل آن که وی این کار را در مقابله با استادش، آنسلم لائونی به انجام رساند. متأسفانه، این کتاب ناپدید شده است؛ با این همه، تفسیر آبلارد بر نامهٔ رومنز اکنون در دست ماست. اگرچه دربارهٔ ماهیت تفسیر آبلارد، بسیار می‌توان سخن گفت، شهرت تفسیر او بر نامهٔ رومنز به خاطر ضمیمهٔ کوتاهی است که بر بند ۲۶–۱۹: ۳ افزوده است. آبلارد در این بخش کوتاه، سؤال می‌کند که چگونه مرگ و بازگشت مسیح می‌تواند بر رستگاری مؤمنان، تأثیرگذار باشد. پاسخ او به این سؤال، آن است که خداوند به واسطهٔ عمل مسیح،
به این سؤال، آن است که خداوند به واسطهٔ عمل مسیح، مسیحیان را با رشتهٔ عشق، به خود پیوند داده است؛ و کسانی که ایمان می‌آورند، برانگیخته می‌شوند تا همان گونه که مسیح، عشق می‌ورزید، عشق بورزند. آنچه آبلارد انجام داد، آن بود که عشق را با تقوا و درستی، یکی کرد. کسانی که عشقشان و انگیزه‌شان را از مسیح، الگو گرفته‌اند، آزادی از گناه و رستگاری را برای خود می‌خرند. چنان‌که در بسیاری از آثار آبلارد می‌توان دید، این نگاه به «کفاره» به سادگی، پذیرفتنی نبود. حتی اندیشمندان امروز نیز این دیدگاه آبلارد را نادرست و
امروز نیز این دیدگاه آبلارد را نادرست و نابسنده می‌دانند. مسئلهٔ مشخص در این جا، آن است که آبلارد، قدرت رستگاری بخشی مسیح را در عمل مؤمن «کفاره» است. با این حال، خواننده باید این تفسیر آبلارد را با احتیاط بپذیرد. آثار مهم دیگری که آبلارد نوشته است، عبارتند از بله و خیر، گفتگوی فیلسوف با یک یهودی و یک مسیحی، و تاریخ مصائب. «بله و خیر» روش الاهیاتی آبلارد را به ما نشان می‌دهد: شک به پژوهش می‌انجامد، و این خود نهایتاً به حقیقت می‌رسد. روش فوق، نشان دهندهٔ این حکم آبلارد است که «به هیچ چیز نمی‌توان ایمان آورد،
آبلارد است که «به هیچ چیز نمی‌توان ایمان آورد، مگر آن که نخست آن را فهمید.» این حکم، عکس حکم مشهور سنت آنسلم است که می‌گفت «من نمی‌فهمم که ایمان بیاورم، بلکه ایمان می‌آورم تا بفهمم.» «گفتگوی فیلسوف با یک یهودی و یک مسیحی» شیوهٔ روش پژوهش در روند این بحث را به ما نشان می‌دهد. «تاریخ مصائب» از آن جهت جالب است که یک زندگینامهٔ خودنوشت است. تعدادی سروده‌های مذهبی و چند نامه نیز از وی به دست ما رسیده‌است. یکی از جالب‌ترین آثار آبلارد، کتاب اخلاق اوست، که به نام «خود را بشناس» مشهور است. این کتاب، به دقت نشان
«خود را بشناس» مشهور است. این کتاب، به دقت نشان دهندهٔ دلبستگی او به هلوییز است. زمانی که آبلارد در نوتردام بود، هلوییز، معشوقهٔ پنهانی وی بود. پس از آن که این رابطه فاش شد، آبلارد را اخته کردند و هلوییز نیز به دیری فرستاده شد. در خلال این دورهٔ پرتنش، هلوییز در نامه‌ای به آبلارد نوشت که او هم احساس گناه و هم احساس بیگناهی دارد؛ زیرا اگرچه کلیسا عمل او (هلوییز) را تقبیح کرده، نیت او (عشقش به آبلارد) پاک بود. جدای از این نکته که آبلارد، هیچ‌گاه نپذیرفت که کتاب اخلاقش در پاسخ به دغدغه‌های هلوییز است، اما در
اخلاقش در پاسخ به دغدغه‌های هلوییز است، اما در آن جا بحث می‌کند که اعمال، بر اساس نیتی که در پس آن‌ها نهفته است، خوب یا شر به حساب می‌آیند. البته این بدان معنا نیست که ارزش اخلاقی نیات شخص، دلبخواهانه توسط خود وی، تعیین می‌شود؛ چرا که نیات باید با معیار قانون الاهی محک زده شوند. مراد آبلارد آن است که گناه، همانا سرسپردن به ارادهٔ شیطانی است. نادرستی‌های این نظریه را به سادگی می‌توان نشان داد؛ اما باز باید به دقت به سخن آبلارد؛ گوش فرادهیم. شاید بگوییم که یکی از بزرگ‌ترین مشکلات آبلارد، میل وافر او به تأکید
از بزرگ‌ترین مشکلات آبلارد، میل وافر او به تأکید بیش از اندازه‌اش بر دیدگاه‌های خاص بود؛ در نتیجه دشمنانش نیز پیوسته متعرضش می‌شدند؛ با وجود این، باید اذعان کرد که پیرو اندیشه‌های آبلارد، جنبه‌های خاصی از الاهیات مسیحی، بیش از گذشته در معرض توجه قرار گرفتند. آرای بدیع او، دربارهٔ «تثلیث»، «کفاره» و «رابطهٔ میان اعمال و نیات» با عقاید رایج در الاهیات مسیحی، متفاوت بود و به همین دلیل، آرای او از سوی شورای سوآسان، محکوم شد. عاشقانه با هلوئیز. «پیر آبلار»، فیلسوف فرانسوی، ۱۱۴۹-۱۰۷۲، در اوج شهرت، «هلوئیز
فیلسوف فرانسوی، ۱۱۴۹-۱۰۷۲، در اوج شهرت، «هلوئیز آرژنتویل» ۱۷ ساله را بین دانشجویانش از همه برجسته‌تر دید و نوشت: «او را دیدم، عاشقش شدم و کاری کردم که مرا دوست داشته باشد.» هلوئیز با عمویش «فولبر»، از اعضای کلیسای جامع، مردی که نمی‌شد با او سر شاخ شد، زندگی می‌کرد. آبلار از طریق یک دوست مشترک با فولبر طرح دوستی ریخت و فولبر او را برای تدریس فلسفه به هلوئیز استخدام کرد. آبلار نوشته است: «باور می‌کنید؟ او به من اجازه داد که از میزش استفاده کنم و در خانه‌اش رحل مقیم شوم و بخت آن را یافتم تا در خلوت با هلوئیز
مقیم شوم و بخت آن را یافتم تا در خلوت با هلوئیز باشم.» هلوئیز در دام عشق مرادی گرفتار آمد که بیش از دو برابر خودش سن داشت؛ جلسات تدریس خصوصی آن‌ها به سرعت به جلسات دروس جسمانی تبدیل شد. خیلی زود معلوم شد که عشق میان آن‌ها نمی‌تواند به روشنایی روز محدود شود، در نتیجه شب‌ها هم برای ابراز علاقه‌ی دو جانبه مخفیانه با هم ملاقات می‌کردند. شایعات رابطه‌ی آبلار و هلوئیز در سراسر پاریس پیچید و سرانجام به گوش فولبر رسید. عموی خشمگین استاد را از خانه‌اش بیرون انداخت و او را آواره‌ی خیابان‌ها کرد. آبلار حاضر به ترک
و او را آواره‌ی خیابان‌ها کرد. آبلار حاضر به ترک معشوقه‌ی جوانش نشد و از «آگاتون»، خدمتکار هلوئیز، خواست تا واسطه‌ی میان او و هلوئیز شود. اما خدمتکار که دل به آبلار سپرده بود و پاسخ منفی شنیده بود، مطرود و ستم‌گر به فولبر خبر داد که «آبلار همچنان هلوئیز را تعقیب می‌کند.» آبلار از دیوار خانه‌ی فولبر خشمگین بالا رفت و هلوئیز باردار را ربود و در شهر خود مخفی کرد تا بچه‌ی آن‌ها در آنغجا به دنیا آمد. آبلار هلوئیز را خواستگاری می‌کند، فولبر موافقت کرده و آن‌ها در یک مراسم مخفیانه با هم ازدواج می‌کنند. هلوئیز
در یک مراسم مخفیانه با هم ازدواج می‌کنند. هلوئیز معشوقه را به همسر ترجیح می‌داد و ازدواج را یک معامله‌ی تجاری تهی از شور و شوق طبیعی می‌دانست که گریه و نیاز بچه آرامش را از مطالعه‌کننده می‌گیرد. آبلار با اکراه به خواسته‌های همسرش رضایت داده و مراقبت از هلوئیز را به صومعه ای سپرد سرپرستی پسر آن‌ها در نهایت به گردن خواهر هلوئیز افتاد. وقتی فولبر پی برد که برادرزاده‌اش به صومعه فرستاده شده است، ترتیبی داد تا در شبی تیره انتقامی سخت از آبلار گرفته شود؛ آبلار را اخته کردند. آبلار، اخته شدن را رهایی‌بخش از هرزگی
اخته کردند. آبلار، اخته شدن را رهایی‌بخش از هرزگی گذشته‌اش توصیف می‌کند. و با آرامش صومعه سرانجام توانست آن‌چه را از درونش می‌جوشید بنگارد. نامه‌های هلوئیز به شوهر دور‌افتاده‌اش تبدیل به افسانه‌ای از دلدادگی عاشقانه شد. هلوئیز در نامه‌ای نوشت: «او را به عنوان یک انسان دوست دارد، نه یک مرد.» لحن و گفتار آبلار از انسانی عاشق‌پیشه به یک کشیش تغییر یافت. در یکی از آخرین نامه‌هایش به هلوئیز از او خواست تا خود را وقف مسیح کند و عاشق زخم خورده‌اش را به فراموشی بسپارد. آبلار مطالعاتش را ادامه داد و در نهایت
بسپارد. آبلار مطالعاتش را ادامه داد و در نهایت صومعه‌ی روح‌القدس را پایه‌گذاری کرد، با این حال از قلب هلوئیز بیرون نرفت. هلوئیز ۲۲ سال بیش از آبلار زیست و در کنارش در قبرستان صومعه به خاک سپرده شد. از کتاب فلاسفه ناکام در عشق
قطار تندرو یا سامانه قطار راه‌آهن پرسرعت، قطاری است که نسبت به قطار معمولی به‌طور چشمگیری از سرعت بالاتری برخوردار است. تعریف قطار تندرو و مرز میان این گونه از ترابری ریلی و قطار معمولی بسته به استانداردهای مختلف، متفاوت است. راه‌آهن پرسرعت نوعی شبکه حمل و نقل ریلی است که از قطارهایی استفاده می‌کند که به طور قابل توجهی سریع‌تر از قطارهای ریلی سنتی حرکت می‌کنند و از یک سیستم یکپارچه شامل ناوگان ریلی تخصصی و خطوط اختصاصی بهره می‌برند. در حالی که هیچ تعریف یا استاندارد واحدی در سراسر جهان وجود ندارد، خطوطی که
واحدی در سراسر جهان وجود ندارد، خطوطی که برای سرعت‌های حداقل ۲۵۰ کیلومتر بر ساعت (۱۵۵ مایل بر ساعت) ساخته شده‌اند یا خطوط ارتقا یافته با سرعت حداقل ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت (۱۲۵ مایل بر ساعت) به طور کلی پرسرعت در نظر گرفته می‌شوند. اولین سیستم راه‌آهن پرسرعت، توکایدو شینکانسن، در سال ۱۹۶۴ در هونشو، ژاپن، آغاز به کار کرد. به دلیل دماغه مخروطی شکل و آیرودینامیک (شکل اسپیتزر) قطارها، این سیستم با نام مستعار انگلیسی خود، قطار گلوله‌ای، نیز شناخته شد. مثال ژاپن توسط چندین کشور اروپایی دنبال شد، ابتدا در ایتالیا با
چندین کشور اروپایی دنبال شد، ابتدا در ایتالیا با خط دیرِتّیسیما، و اندکی پس از آن توسط فرانسه، آلمان و اسپانیا. امروزه، بخش عمده‌ای از اروپا دارای شبکه گسترده‌ای با اتصالات بین‌المللی متعدد است. ساخت‌وساز از قرن بیست و یکم منجر به پیشتازی چین در راه‌آهن پرسرعت شده است. تا سال ۲۰۲۳، شبکه راه‌آهن پرسرعت چین بیش از دو سوم کل جهان را به خود اختصاص داده بود. علاوه بر این‌ها، بسیاری از کشورهای دیگر نیز زیرساخت‌های راه‌آهن پرسرعت را برای اتصال شهرهای بزرگ توسعه داده‌اند، از جمله: اتریش، بلژیک، دانمارک، فنلاند،
داده‌اند، از جمله: اتریش، بلژیک، دانمارک، فنلاند، یونان، اندونزی، مراکش، هلند، نروژ، لهستان، پرتغال، روسیه، عربستان سعودی، صربستان، کره جنوبی، سوئد، سوئیس، تایوان، ترکیه، بریتانیا، ایالات متحده و ازبکستان. راه‌آهن پرسرعت تنها در قاره اروپا و آسیا از مرزهای بین‌المللی عبور می‌کند. قطارهای پرسرعت بیشتر بر روی خطوط ریل استاندارد از ریل‌های پیوسته جوش داده شده در مسیرهای اختصاصی جداسازی شده از نظر ارتفاع و با شعاع انحنای بزرگ حرکت می‌کنند. با این حال، برخی مناطق با راه‌آهن‌های قدیمی عریض‌تر، از جمله روسیه و
با راه‌آهن‌های قدیمی عریض‌تر، از جمله روسیه و ازبکستان، به دنبال توسعه شبکه راه‌آهن پرسرعت با ریل روسی بوده‌اند. هیچ راه‌آهن پرسرعت با ریل باریک وجود ندارد. کشورهایی که شبکه قدیمی آنها به طور کامل یا عمدتاً دارای عرض ریلی متفاوت از ۱۴۳۵ میلی‌متر است – از جمله ژاپن و اسپانیا – اغلب تصمیم گرفته‌اند خطوط پرسرعت خود را به جای عرض ریل قدیمی، با ریل استاندارد بسازند. راه‌آهن پرسرعت سریع‌ترین و کارآمدترین روش حمل و نقل تجاری زمینی است. به دلیل نیاز به پیچ‌های بزرگ در مسیر، شیب‌های ملایم و خطوط جداسازی شده از نظر
در مسیر، شیب‌های ملایم و خطوط جداسازی شده از نظر ارتفاع، ساخت راه‌آهن پرسرعت پرهزینه‌تر از راه‌آهن معمولی است و بنابراین همیشه مزیت اقتصادی نسبت به راه‌آهن با سرعت معمولی ندارد. مسیرهای بین‌المللی. نخستین حرکت این قطار یک طرفه از شهر چنگدو در استان سیچوان به لهستان نیز در ماه آوریل سال ۲۰۱۴ انجام گردید، چین پرجمعیت‌ترین کشور جهان با ۱۴ کشور مرز مشترک دارد. افغانستان، بوتان هندوستان، قزاقستان، قرقیزستان، لائوس، مغولستان، میانمار، نپال، کره شمالی، پاکستان، روسیه، تاجیکستان و ویتنام همسایگان چین هستند و این
تاجیکستان و ویتنام همسایگان چین هستند و این قطار در مسیر خود از کشورهای قزاقستان، روسیه و بلاروس عبور کرد. مدت زمان حرکت قطارهای عادی برای مسافت ۹۸۲۶ کیلومتری این کشورها ۸ تا ۱۰ روز به طول می‌انجامد. چین. بسیاری از شهرهای مهم چین در سراسر این کشور اکنون از قطارهای تندرویی استفاده می‌کنند که سرعتی معادل ۳۰۰ کیلومتر در ساعت دارد. قطاری با سرعت ۴۶۵ کیلومتر در ساعت که از طرح‌های راه‌آهن تندرو چین محسوب می‌شود. برای کنترل و راه افتادن قطار و تأمین ایمنی آن از فناوری مغناطیسی استفاده شده‌است. CRH380A، مسیر
از فناوری مغناطیسی استفاده شده‌است. CRH380A، مسیر شانگهای تا پکن را که ۱۰۳۰ کیلومتر فاصله دارند، در مدت چهار ساعت ۴۸ دقیقه طی کند. این قطار می‌تواند با سرعتی برابر با ۴۸۰ کیلومتر بر ساعت، ۵۰۰ مسافر را جابه‌جا کند، قطار «شانگهای مَگلِو» از کشور چین یکی از سریع‌ترین قطارهای جهان نام دارد، رکورد ثبت شده از این قطار سرعتی بالغ بر ۵۰۱ کیلومتر در ساعت است. طولانی‌ترین خط قطار تندرو جهان نیز در چین راه اندازی شده‌است، این قطار با سرعت ۳۰۰ کیلومتر در ساعت حرکت می‌کند و مسیر ۲ هزار و ۲۹۸ کیلومتری میان پکن و گوانگژو
و مسیر ۲ هزار و ۲۹۸ کیلومتری میان پکن و گوانگژو در جنوب این کشور تنها طی هشت ساعت طی می‌شود. تایوان. UTR۹۱۰۰ ترن در تایوان قرار دارد و می‌تواند ۹۸۹ مسافر را با سرعت ۳۳۵ کیلومتر جابجا کند. این ترن در میان دو شهر تایپه و کاهوسیونگ قرار دارد و مسیر ۲۴۴ کیلومتری را یک ساعت و ۳۶ دقیقه طی می‌کند. اتحادیه‌اروپا. اتحادیه اروپا راه‌آهن تندرو را به سرعت بالای ۲۰۰ کیلومتر می‌گوید. ایتالیا. ایتالیا چندین خط با قطارهای تندرو دارد، یکی از سریع‌ترین قطارهای جهان نیز در ایتالیا قرار دارد. این قطار می‌تواند با سرعت ۳۰۰
ایتالیا قرار دارد. این قطار می‌تواند با سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت به حرکت بپردازد. این قطار میان دو شهر فلورانس و میلان کار می‌کند و می‌تواند مسیر ۳۰۶ کیلومتری را در مدت ۱ ساعت و ۴۵ دقیقه طی کند. اسپانیا. قطار مادرید به بارسلون یکی از سریع‌ترین قطارها می‌باشد. این قطار می‌تواند با سرعت ۳۳۰ کیلومتر بر ساعت ۳۱۸ مسافر را جابه‌جا کند. با این قطار می‌توانید مسیر ۶۱۸ کیلومتری را در مدت دو ساعت و ۳۰ دقیقه طی کنید. آمریکا. راه‌آهن فدرال ایالات متحده به سرعت بیش از ۱۴۵ کیلومتر در ساعت راه‌آهن سریع می‌گوید. هر چند
۱۴۵ کیلومتر در ساعت راه‌آهن سریع می‌گوید. هر چند هیچ استاندارد ویژه‌ای نیست و بسته به محدودیت‌های محلی سرعت‌های پایین‌تر در نظر گرفته می‌شوند. ژاپن. شینکانسن که در ژاپن قرار دارد. این قطار با سرعت ۴۴۳ کیلومتر بر ساعت حرکت می‌کند و می‌تواند مسیر ۷۱۳ کیلومتری توکیو تا آموری را در سه ساعت و ۱۰ دقیقه طی کند. ایران. در ایران در سال ۱۳۵۵ شمسی خورشیدی سرعت ۱۶۰ کیلومتر در ساعت به عنوان مرز میان قطار تندرو و قطار معمولی تعریف شد اما در اثر پیشرفت در زمینه ساخت قطار و نیز نوع ریل اکنون سرعت ۲۵۰ کیلومتر در ساعت به
و نیز نوع ریل اکنون سرعت ۲۵۰ کیلومتر در ساعت به عنوان حد تعریف شده‌است. در ایران نخستین پروژه‌های قطار تندرو در مسیر تهران-قم-اصفهان و اراک-قم در حال اجرا می‌باشند که طراحی آن‌ها بر اساس سرعت ۳۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد و پس از بهره‌برداری از این پروژه‌ها زمان جابجایی مسافر میان تهران تا اصفهان کمتر از ۲ ساعت و میان اراک تا قم کمتر از بیست دقیقه خواهد بود. ویژگی‌ها. در خطوط تندرو در قوس‌ها از شعاع ۷۰۰۰ متر تا ۴۵۰۰ متر وابسته به شرایط استفاده می‌کنند. در قوس‌های عمودی از شعاع ۳۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ متر استفاده
قوس‌های عمودی از شعاع ۳۵۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰ متر استفاده می‌شود.
ویرایشگری یا ویراستاری (به الفبای انگلیسی: Editing) به‌ فرایند انتخاب و آماده‌سازی محصولات نوشتاری، دیداری، تصویری، شنیداری و رسانه‌ای برای انتقال اطلاعات می‌گویند. در فرآیند ویرایش ممکن است تصحیح، تلخیص (خلاصه‌سازی)، ساماندهی و بسیاری از تغییرات دیگر به قصد تولیدِ اثری منسجم، یک‌دست، درست، دقیق و کامل صورت گیرد. به شخصی که ویرایش می‌کند، ویرایشگر یا ویراستار می‌گویند. کار ویرایشی. هر نوشته باید از جهات گوناگونی مانند محتوا، بیان، صحت و اعتبار، دقت، نظم، آراستگی و علایم نگارشی بررسی و بازبینی شود. به این
و علایم نگارشی بررسی و بازبینی شود. به این بازبینی «ویرایش» یا «ویراستاری» می‌گویند. ویراستار موظف است که ضمن رعایت سبک صاحب نوشته یا مترجم، خطاهای دستوری، حشو، تکرار، گزافه‌گویی و عبارت‌های بی‌شیرازه و پریشان را سامان دهد. انواع ویرایش. ویرایش، از دیدگاهی کلی، به دو نوع اصلیِ «ویرایش عمومی» و «ویرایش ویژه» تقسیم می‌شود: ویرایش عمومی: ویرایش‌های «صوری»، «زبانی» و «محتوایی-ساختاری» که عموم نوشته‌ها، بدون توجه به محتوایشان، به همهٔ آن‌ها نیاز دارند، روی‌هم‌رفته ویرایش عمومی نامیده می‌شوند. این سه نوع ویرایش
ویرایش عمومی نامیده می‌شوند. این سه نوع ویرایش معمولاً به‌دستِ یک ویراستار به نام «ویراستار عمومی» انجام می‌شود که در این میان، برای ویرایش «محتوایی-ساختاری» به دانش و تخصص بیشتری نیاز است. نمونه های متعددی از این نوع ویرایش در سالهای اخیر منتشر شده اند. ویرایش ویژه: هر یک از ویرایش‌های «ترجمه»، «علمی»، «تخصصی»، «گفتاری»، «تصویری»، «نمایه‌ای»، «ادبی»، «تلخیصی» و «تصحیحی» که هر نوشته، بسته به محتوایش، ممکن است به یکی یا بیش از یکی از آن‌ها نیاز داشته باشد، «ویرایش ویژه» نامیده می‌شوند. ن ریشهٔ واژه و
«ویرایش ویژه» نامیده می‌شوند. ن ریشهٔ واژه و مترادف‌ها. ویرایش واژه‌ای، نو است که در دهه‌های اخیر وضع شده‌است و نمونه‌ای از جایگزینی واژگان غیرفارسی با واژه‌های اصیل فارسی یا واژه‌های جدید فارسی است، ویراستاری به نوعی اصلاح و تصحیح امور نوشتاری است. با این تفاوت که کلمات تغییر می کنند نه جملات. ویرایش به معنای نسخهٔ تازه‌ای از یک چیز یا بازنویسی محتوای آن هم به‌کار می‌رود؛ در ویرایش واژه‌ها؛ محتوا همان است، فقط کلمات اصلاح می‌شوند. صادق کیا، که استاد دانشگاه تهران و رئیس فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان
تهران و رئیس فرهنگستان زبان ایران (فرهنگستان دوم) بوده‌است، واژهٔ «ویراستن» را از فارسی میانه به فارسی نو آورده‌است و بر پایهٔ قواعد این زبان، از این واژه، صفت مفعولیِ «ویراسته» و صفت فاعلیِ «ویراستار»، و اسم مصدرِ «ویرایش» را ساخته‌است.
وِنتوُرث میلرِ یا وِنتوُرث اِرل میلرِ سوم (زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۷۲) بازیگر و فیلم‌نامه‌نویس آمریکاییِ بریتانیایی‌تبار است که در پی ایفای نقش «مایکل اسکافیلد» در سریال "فرار از زندان" که از شبکهٔ تلویزیونی «فاکس» پخش شد، شهرت زیادی پیدا کرد. وی پس از بازی در نقش مایکل اسکافیلد، نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد – مجموعه تلویزیونی درام در سال ۲۰۰۵ شد. او اولین فیلمنامه‌نویسی خود را با فیلم استوکر در سال ۲۰۱۳ انجام داد. آغاز زندگی. میلر در چیپینگ نورتون، آکسفوردشر از والدینی آمریکایی زاده شد. مادرش، روکسان
از والدینی آمریکایی زاده شد. مادرش، روکسان پالم، آموزگار آموزش کودکان استثنایی، و پدرش، وِنتوُرت ای. میلرِ دوم، وکیل و معلم است. پدرش هنگام تولد وی، از طریق بورس رودز در دانشگاه آکسفورد تحصیل می‌کرد. به‌گفتهٔ او در مصاحبه‌ای در ۲۰۰۳ میلادی، پدرش سیاه‌پوست و مادرش سفیدپوست است. پدر میلر از تبار آفریقایی-آمریکایی، جاماییکایی، آلمانی، و انگلیسی، و مادرش از تبار روسی، فرانسوی، هلندی، سوری و لبنانی است. هنگامی که یک‌ساله بود، خانواده‌اش به محلهٔ پارک اسلوپ در بروکلین نیویورک نقل مکان کردند. میلر در دبیرستان
بروکلین نیویورک نقل مکان کردند. میلر در دبیرستان دولتی میدوود در بروکلین درس خواند. او در دوران دبیرستان در یک نمایش موزیکال به نام "بخوان" به اجرا پرداخت. پدر و مادرش او را در سال آخر، به دبیرستان کواکر ولی در نزدیکی پیتسبورگ، پنسیلوانیا فرستادند. این دبیرستان دولتی برای کلاس‌های آماده‌سازی دانش‌آموزان برای کالج شناخته می‌شود. میلر در ۱۹۹۰ میلادی دبیرستان را به پایان رساند. او سپس از دانشگاه پرینستون در نیوجرسی پذیرش گرفت. او در دوران دانشگاه، با صدای باریتون در یک گروه آکاپلا به نام تایگرتونز آواز
باریتون در یک گروه آکاپلا به نام تایگرتونز آواز می‌خواند و همچنین عضو باشگاه‌های چهاردیواری و مستعمراتی بود. میلر در ۱۹۹۵ میلادی با مدرک کارشناسی ادبیات انگلیسی، از دانشگاه پرینستون فارغ‌التحصیل شد. پیشه. ۱۹۹۵–۲۰۰۵: سال‌های آغازین. میلر پس از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه در ۱۹۹۵ میلادی، به لس‌آنجلس رفت تا حرفهٔ هنرپیشگی را دنبال کند. به‌گفتهٔ او، هنرپیشه‌شدن خواست همیشگیش بوده‌است. او در توصیف راه پرپیچ‌وخمی که در مسیر ستاره شدن طی کرده‌است، چنین می‌گوید: «راه درازی را در پیش رو داشتم که با ناکامی، شکست و
درازی را در پیش رو داشتم که با ناکامی، شکست و موانع بسیاری همراه بود؛ اما هرگز نتوانستم از آن دست بکشم. هنرپیشگی برای من به منزلهٔ هوا برای تنفس است؛ بنابراین کاری بود که باید انجام می‌دادم.» او مدتی در شرکتی که برای تلویزیون فیلم می‌ساخت، کار و در چندین تست هنرپیشگی شرکت کرد. نخستین حضور او در تلویزیون در ۱۹۹۸ میلادی بود که به‌عنوان بازیگر میهمان در نقش گِیج پترونزی در قسمت ۲۰ به نام «ماهی شو» از فصل دوم مجموعهٔ تلویزیونی "بافی قاتل خون‌آشام‌ها" حضور یافت. ایفای نقش «دیوید» حساس و درونگرای سریال تلویزیونی
ایفای نقش «دیوید» حساس و درونگرای سریال تلویزیونی «داینوتوپیا»، نخستین حضور میلر در قالب نقش اصلی به حساب می‌آید. پس از ظاهر شدن در تعدادی نقش فرعی در تلویزیون، در سال ۲۰۰۳، در فیلم «ننگ بشری» به عنوان جوانیِ شخصیت «کولمن سیلک» آنتونی هاپکینز، ایفای نقش کرد و در قالب نقش فردی که با گذشتهٔ خود در حال مبارزه است، قاطعانه به عنوان مرکز اصلی فیلم شناخته شد. میلر به صورت گسترده‌ای روی نقش کار کرد به‌طوری‌که برای به تصویر کشیدن شخصیت «سیلک» در قالب یک بوکسور علاوه بر کندوکاو شخصیت آنتونی هاپکینز، اقدام به گرفتن
بر کندوکاو شخصیت آنتونی هاپکینز، اقدام به گرفتن رژیم غذایی چهارماهه کرد. او به‌طور کلی خاطرات شیرین بسیاری از این تجربیات دارد و به گفتهٔ تونی موریسون در رمان معشوق: «شرحیات متعلق به شارح‌اند، نه مشروح.» ایفای نقش «گیج پترونزی» دانش‌آموزی که به هیولای دریایی تبدیل می‌شود، در سریال "بوفی، قاتلِ خون‌آشام" (۱۹۹۸) اولین حضورش در تلویزیون بود. ۲۰۰۵–۲۰۰۹: فرار از زندان. در سال ۲۰۰۵ برای بازی در نقش «مایکل اسکافیلد» در سریال فرار از زندان شبکهٔ تلویزیونی فاکس انتخاب شد. او نقش برادر مهربانی را بازی کرد که نقشهٔ
شد. او نقش برادر مهربانی را بازی کرد که نقشهٔ پیچیده و دقیقی را برای رهایی برادرش «لینکلن باروز» دومینیک پرسل از اعدام به جرمی که مرتکب نشده بود، طراحی می‌کند و با اجرای بی‌نظیرش جایزهٔ بهترین بازیگر سریالهای هیجانیِ «گلدن گلوب» (۲۰۰۵) را از آن خود کرد. میلر در دو موزیک ویدئوی ماریا کری که «برت رتنر» کارگردان اپیزود آغازین (Pilot) از سریال فرار از زندان کارگردانی آن‌ها را به عهده داشت، در نقش مهمان حضور پیدا کرد. «رتنر» ایدهٔ استفاده از میلر در موزیک ویدئو را مطرح کرد و بعد از نشان دادن عکس او به «کری» و
را مطرح کرد و بعد از نشان دادن عکس او به «کری» و موافقت وی، هردو پروژه هم‌زمان فیلمبرداری شد؛ بنابراین امکان حضور توأم در هر دو پروژه را به دست آورد. او در این باره می‌گوید: «ماریا چهره‌ای جهانی است. همکاری دو روزه‌ای که در این پروژه با هم داشتیم، به من فرصت بیشتری برای دیده شدن داد و از این بابت سپاسگزارم.» زندگی شخصی. میلر در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا زندگی می‌کند. او دارای دو خواهر، لی و جیلیان است. او به سبب تولدش در انگلستان و والدین آمریکایی، دارای تابعیت انگلیسی و آمریکایی است. میلر در سال ۲۰۰۷
تابعیت انگلیسی و آمریکایی است. میلر در سال ۲۰۰۷ در مصاحبه مجله این استایل این گفته که او همجنسگرا است، را رد کرد. با این حال او در ماه اوت سال ۲۰۱۳ میلادی به عنوان همجنسگرا آشکارسازی کرد او در وبسایت سازمان گلد، نامه ای در رد دعوت برای شرکت در جشنواره بین‌المللی فیلم سنت پترزبورگ منتشر کرد؛ او اظهار داشت که او از رفتار دولت روسیه با شهروندان همجنسگرا «عمیقاً آزرده» شده‌است. (که این حرف او اشاره به قانون ضد دگرباشان بود که در ماه ژوئن گذشته «روابط جنسی غیر سنتی» را ممنوع کرده بود). میلر نوشت که او
غیر سنتی» را ممنوع کرده بود). میلر نوشت که او «نمی‌تواند در وجدان خود در یک مراسم جشن که توسط کشوری برگزار می‌شود که در آن مردم مانند خودم به‌طور سیستماتیک از حق اساسی خود برای زندگی و عشق ورزیدن آزادانه منع شده‌اند، شرکت کند». میلر در مراسم شام کمپین حقوق بشر در سال ۲۰۱۳ در سیاتل، واشینگتن، اعلام کرد که چندین بار در نوجوانی، قبل از آشکارسازی همجنسگرایی‌اش، اقدام به خودکشی کرده‌است. او گفت: «هنگامی که کسی از من می‌پرسید که آیا این یک فریاد برای کمک بود، گفتم نه، چون من به هیچ‌کس نگفته بودم، شما زمانی برای
نه، چون من به هیچ‌کس نگفته بودم، شما زمانی برای کمک فریاد می‌زنید که باور داشته باشید کمکی وجود دارد.» در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶، ذهن‌های فعال، یک مؤسسه خیریه سلامت روان، اعلام کرد که میلر سفیر این سازمان خواهد بود. در یک پست فیس بوک در سال ۲۰۱۶، او فاش کرد که "از کودکی با افسردگی دست و پنجه نرم می‌کرد. این نبردی است که برای او زمان، فرصت‌ها، روابط و هزاران شب بی خوابی تمام شده‌است." او این پست احساسی را در واکنش به یک میم از خودش که افزایش وزن او را در سال ۲۰۱۰ مسخره می‌کرد، منتشر کرد. میلر گفت که افزایش وزن او به
می‌کرد، منتشر کرد. میلر گفت که افزایش وزن او به این دلیل است که او در غذا آرامش پیدا کرده‌است زیرا قصد خودکشی دارد. در نزدیکی پایان پست، او پیوندهایی را برای سازمان‌هایی مانند خط حیاتی پیشگیری از خودکشی ملی و ذهن‌های فعال ارائه کرد.ونت ورث در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱ فاش کرد که "یک سال پیش" به اوتیسم مبتلا شده‌است. او در اینستاگرام پست کرد: "این چیزی نیست که من آن را تغییر دهم… اوتیستیک فوراً برای شخصیت من مهم است. به دست آوردم/ بیان کرد.»
شیبویا یکی از ۲۳ منطقه ویژه توکیو پایتخت ژاپن است. جمعیت این منطقه در سال ۲۰۰۸ برابر با ۲۰۸٬۳۷۱ نفر و تراکم آن ۱۳٬۵۴۰ نفر در هر کیلومتر مربع بوده‌است. مساحت شیبویا ۱۵٫۱۱ کیلومتر مربع است. دفتر مرکزی ان‌اچ‌کی، رادیو و تلویزیون ملی ژاپن در این منطقه جای دارد. نام شیبویا همچنین برای اشاره به بخش تجاری مرکزی این منطقه نیز به‌کار می‌رود، محلی که ایستگاه راه‌آهن شیبویا یکی از شلوغ‌ترین ایستگاه‌های توکیو را دربرگرفته‌است. شیبویا به‌عنوان یکی از مراکز مُد ژاپن به‌ویژه برای جوانان و نیز به‌عنوان منطقهٔ اصلی تفریحات
برای جوانان و نیز به‌عنوان منطقهٔ اصلی تفریحات شبانه شناخته می‌شود. این منطقه به همراه بخش روپونگی در منطقه میناتو هر ساله میزبان جشنواره فیلم توکیو است. چندین دانشگاه از جمله دانشگاه بونکا گاکوئن در این منطقه وجود دارند.
مرتب‌سازی سطلی ، یا مرتب‌سازی صندوقی، نوعی الگوریتم مرتب‌سازی است که با تقسیم کردن یک آرایه به تعدادی سطل کار می‌کند. سپس هر سطل به‌طور جداگانه مرتب می‌شود که این کار مرتب کردن می‌تواند از یک الگوریتم مرتب‌سازی دیگر استفاده کرده یا مرتب‌سازی سطلی را به‌طور بازگشتی روی آن اجرا کند. مرتب‌سازی سطلی تعمیم مرتب‌سازی لانه کبوتری است. از آن جایی که این مرتب‌سازی، مرتب‌سازی مقایسه‌ای نیست، نمی‌توان (Ω(nlog n را به عنوان کران پایین برای آن در نظر گرفت. پیچیدگی محاسباتی برای آن بر اساس تعداد سطل‌ها محاسبه می‌شود.