payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و فن بیان، فن چگونه گفتن می‌باشد البته لازم بذکر است که برای سخن پردازی، ابتدا باید معنا را دریابیم تا به تبع آن بتوانیم واژگانی را بر زبان برانیم چرا که زبان یعنی مجموعه قواعدی مبتنی برقرداد لفظ بر معنا یعنی باید چیزی را در ذهنم بپرورانم و تحلیل کنم تا از قِبَل آن بتوانم به زبانی سرشار از واژه و کلمه دست پیدا کنم. یکی از ویژگی‌های کلامی که بیانی هست، دیالوگ محور بودن آن می‌باشد یعنی پاسخ عبارت در خود آن نهفته است و نیاز به هیچ توضیح اضافه‌ای ندارد. همچنین کلامی که بیانی است باید تصویر ساز باشد چرا که تا
کلامی که بیانی است باید تصویر ساز باشد چرا که تا تصویر چیزی را نبینیم آن‌چیز را درک نخواهیم کرد. از دیگر ویژگی بیان ، معنی ساز بودن کلام می‌باشد یعنی باید آنقدر جان و عمق داشته باشد تا تشنگی مخاطب را به شایستگی هر چه تمام، برطرف کند. بیان را همچون دیگر دانش‌ها می‌توان از دو دیدگاه مورد بحث و بررسی قرار داد: موضوع‌های علم بیان. موضوع‌های علم بیان، عبارت است از:
قلعه جمشیدی از آثار باستانی شهر نیم‌ور واقع در استان مرکزی است که به قلعه گبری نیز معروف است. از آثار دوره ساسانی محسوب می‌شود. تاریخ‌نگاران قدمت این بنای باستانی را به زمان پادشاهی جمشید نسبت داده‌اند. این قلعه، دارای خندق و دروازه چوبی مجهز به ابزارهای ضد حریق بوده‌است و راه‌های پنهانی، آن را به خارج وصل می‌کرده. بالای دروازه قلعه، تالاری بوده که ۲۰ نفر می‌توانسته‌اند در آنجا تیراندازی کنند. در داخل این قلعه کانال‌های زیر زمینی وجود داشته که به زمین‌های زراعی اطراف شهر منتهی می‌شده‌است. گفته شده آزادخان
اطراف شهر منتهی می‌شده‌است. گفته شده آزادخان افغانی در حمله‌ای که به این شهر داشته، نتوانسته به این قلعه نفوذ کند و مردم این شهر در اینجا سنگر گرفته بودند. این محاصره مدت‌ها ادامه یافت و هیچ‌کس قادر به نفوذ به داخل قلعه نشده‌است. اهالی شهر در زمان محاصره به صورت محرمانه از کانال‌های زیر زمینی بیرون رفته و آزوقه به داخل قلعه حمل می‌کرده‌اند. متأسفانه این قلعه در حال تخریب است. از این قلعه هنوز نبشی و بخشی از دیواره جنوبی و شرقی باقی مانده که آن هم رو به ویرانی است.
آزَر نامی‌است که در قرآن به نام عمو یا پدر ابراهیم آمده‌است. مفسران شیعه و سنی دربارهٔ آزر اختلاف‌نظر دارند. بیشتر مفسران شیعه، آزر را، نه پدر ابراهیم، بلکه عموی او شمرده‌اند. همچنین در برخی روایات، نام پدر ابراهیم را مانند تورات، تارح دانسته‌اند. قرآن از بت‌پرستی و بت‌تراشی آزر سخن گفته‌است و ابراهیم در چندین جای قرآن با او مجادله کرده‌است. مفسران شیعه، معمولاً کلمه "أب" را در این آیات قرآن، پرورش‌دهنده معنا کرده‌اند. دلیل این که این مفسران، آزر یاد شده در قرآن را عمو یا پدربزرگ مادری ابراهیم دانسته‌اند،
قرآن را عمو یا پدربزرگ مادری ابراهیم دانسته‌اند، روایتی‌است که بر اساس آن پدران محمد تا آدم، همگی یکتاپرست بوده‌اند؛ چون ابراهیم نیز در بین نیاکان محمد است و پدر او هم در نسب‌نامه محمد قرار می‌گیرد، به همین دلیل آزر را مشرک و تارح را یکتاپرست دانسته‌اند. مفسران و مترجمان معاصر قرآن از شیعیان نیز، چنین تعبیری را پذیرفته‌اند. در قصص قرآن، آزر جد مادری ابراهیم دانسته شده‌است. علی شریعتی، روایات مربوط به تارح را بی‌اساس دانسته و آزر را پدر ابراهیم پنداشته‌است. البته چنین تفسیری ویژه شیعیان نیست و در برخی کتب
البته چنین تفسیری ویژه شیعیان نیست و در برخی کتب اهل‌سنت نیز دیده شده‌است. فخر رازی در تفسیر کبیر، سخن کسانی را که گفته‌اند آزر پدر ابراهیم نبوده، رد کرده و گفته‌است سخن ایشان بر اخبار یهود مستند است. محمد بن جریر طبری در تفسیر تبیان، آزر را پدر ابراهیم دانسته و به گفته محمد بن اسحاق صاحب کتاب المغازی استناد کرده‌است. بنا به گفته تورات و تفاسیر آن، مانند میدراش رباه، که منبع برخی روایات اسلامی شمرده می‌شود، نام پدر ابراهیم تارح است. میدراش رباه و همچنین کتاب هاگادا به بت‌پرست بودن تارح و مخالفت او با
کتاب هاگادا به بت‌پرست بودن تارح و مخالفت او با ابراهیم اشاره کرده‌است؛ وی دو پسر به نام‌های ابراهیم و هاران داشت که هر دو به دستور نمرود کشته شدند؛ تارح در کلمه به معنی دوره‌گرد است که بنا به هکده، به دلیل سفرهای بسیارش به او تارح می‌گفته‌اند. در این که تارح در تورات، چگونه در قرآن به آزر تبدیل شده‌است؛ نظریات مختلفی وجود دارد. برخی، آزر را نامی فارسی دانسته‌اند که چون ابراهیم بر اساس روایات، در بابل می‌زیسته؛ این نام آریایی بوده‌است. چنین گفته‌ای در کتاب لسان‌العرب و المعرب و بیشتر کتاب‌های مفردات و لغت
لسان‌العرب و المعرب و بیشتر کتاب‌های مفردات و لغت تأیید شده‌است. محمد خزائلی در اعلام قرآن، نام آزر را برگرفته از آذر فارسی و ابراهیم را برگرفته از بهرام و پرهام فارسی دانسته‌است. برخی دیگر گفته‌اند که یکی از مورخین یونانی به نام یوس‌بیوس در کتاب خود آربوکریب، نام پدر ابراهیم را "ئاسر" خوانده و در قرآن، این کلمه به عربی تبدیل شده؛ و نام پدر ابراهیم آزر که شبیه کلمه ئاسر بوده، آورده شده‌است. نظر برخی مفسران اهل سنت. با ضمیمه کردن این دو دسته روایات ثابت می‌شود اجداد پیامبر از جمله (پدر ابراهیم) حتماً موحد
اجداد پیامبر از جمله (پدر ابراهیم) حتماً موحد بوده‌اند.
میل میلونه باقیماندهٔ بنایی عجیب در شهرستان محلات که احتمالاً باقیماندهٔ یک بنای سنگی بسیار عظیم و باستانی است که از سنگ و ساروج ساخته شده‌است. برخی معتقدند این بنا برج مراقبتی برای قلعه جمشیدی بوده‌است. اما بعضی نیز آن را بقایای آتشکده‌ای به نام ورنه می‌دانند. مشخصات. این بنا ۸ متر ارتفاع دارد. ساختمان مربوط به میل میلونه، ۴ نبش داشته و زمینی به اندازه ۴ جریب که تقریباً برابر ۳۲۰۰ مترمربع است، داخل این نبش‌ها قرار می‌گرفته‌است.میل میلونه بقایای ساختمانی است که کتاب «تاریخ قم» نیز از آن یاد شده‌است؛ این اثر
که کتاب «تاریخ قم» نیز از آن یاد شده‌است؛ این اثر تاریخی در سال ۱۳۸۶ توسط سازمان میراث فرهنگی با شماره ۱۹۶۸۵ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسید.
هرمان جولیوس اوبرت (زاده ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ – درگذشته ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹) یکی از پیشگامان و تئوریسین‌های بزرگ تاریخ عصر فضا به‌شمار می‌رود. او به همراه تسیولکوفسکی و گُدارد پدران دانش و مهندسی موشک‌های پرتابگر به حساب می‌آیند. اوبرت در جوانی نظرات و تحقیقات خود را به صورت چند کتاب منتشر کرد و در زمان جنگ جهانی دوم به‌طور مداوم در مراکز تحقیقات موشکی آلمان نازی به کار مشغول بود. بعد از جنگ، آمریکایی‌ها و سایر متحدان غربی آنها از دانش اوبرت و همکارانش استفاده زیادی کردند. دوران کودکی و نوجوانی. هرمان جولیوس اوبرت در ۲۵
دوران کودکی و نوجوانی. هرمان جولیوس اوبرت در ۲۵ ژوئن ۱۸۹۴ در شهر هرمشتات ترانسیلوانیای رومانی، متولد شد. اصالت او مجاری-اتریشی بود، اما بیشتر عمر خود را در آلمان و رومانی گذراند. اوبرت به علوم موشکی بسیار علاقه‌مند بود و این علاقه از سن ۱۱ سالگی در او به‌وجود آمد. مادر وی برای تشویق اوبرت، کتاب «از زمین تا ماه» نوشته ژول ورن را به او هدیه داد. هرمان این کتاب را چندین بار مطالعه نمود و علاقه زیادی به آن پیدا کرد. این کتاب در واقع اولین جرقه را برای شروع فعالیت او دربارهٔ علوم موشکی ایجاد کرد. مطالعه کتاب
او دربارهٔ علوم موشکی ایجاد کرد. مطالعه کتاب مذکور و دیگر کتاب‌های مربوط به علوم موشکی در سال‌های بعد، اوبرت را به تحقیق و بررسی در خصوص جنبه‌های فنی این علم تشویق نمود. او علاقه زیادی به سفرهای فضایی داشت. در سن ۱۴ سالگی (۱۹۰۸) اوبرت موفق به ساخت یک راکت مدل کوچک دارای مخزن پیشران مایع داشت. البته او این کار را با امکانات و منابع بسیار محدودی انجام داد و حتی منابع لازم جهت آزمایش وسیله خود را در اختیار نداشت. او سعی می‌کرد تا به مطالعه در زمینه‌های مختلفِ علاقه‌مندی خود، به‌خصوص ریاضیات بپردازد، زیرا
علاقه‌مندی خود، به‌خصوص ریاضیات بپردازد، زیرا می‌دانست برای پیشرفت در این راه به آنها نیاز دارد. در همان اوان، اوبرت به این نتیجه رسید که اگر نیروی پیشرانه راکت مدل ساخت خود را به طرز مناسبی تأمین کند، موفق به پرواز خواهد شد. در ضمن دریافت که باید پیشران (یا سوخت) بیشتری به راکت بدهد که این امر باعث افزایش وزن می‌شد. یعنی هرچه پیشران بیشتر می‌شد، وزن راکت هم افزایش می‌یافت که این خود یک مشکل به حساب می‌آمد. اوبرت به این می‌اندیشید که چرا نباید هنگامی‌که مقدار زیادی از پیشران مصرف شد، از شرّ محفظه خالی آن
زیادی از پیشران مصرف شد، از شرّ محفظه خالی آن رها شد؟ این فکر همان ایده جدایش و چند مرحله‌ای کردن راکت‌ها بود که در دوران نوجوانی به ذهن اوبرت خطور کرد. استفاده از این طرح از آن جهت مهم بود که در مراحل مختلف وزن موشک را کم می‌کرد و به همین دلیل پارامترهای پروازی موشک تا حدود زیادی می‌توانست بهبود پیدا کند. هرمان معتقد بود برای توسعه و موفقیت در پیاده‌سازی ایده‌اش می‌بایست خارج از فرمول‌های ریاضی عمل کند. البته در نهایت هرمان با استفاده از فرضیات خود و مدل‌های کوچک و بزرگ به این نتیجه رسید که می‌تواند به
کوچک و بزرگ به این نتیجه رسید که می‌تواند به نوعی کارایی راکت را افزایش دهد؛ بنابراین می‌توان هرمان اوبرت را یکی از پایه‌گذاران ایده جدایش در موشک‌ها و پرتابگرهای چندمرحله‌ای دانست. در سال ۱۹۱۲ (۱۸ سالگی) اوبرت در دانشگاه مونیخ ثبت‌نام کرد و در رشته پزشکی مشغول به تحصیل شد. بورسیه تحصیلی وی در دست اقدام بود که با شروع جنگ جهانی اول در تحصیل او وقفه ایجاد شد؛ بنابراین اوبرت نیز مانند بسیاری دیگر، به صورت غیرمستقیم وارد جنگ شد و در واحدهای پزشکی به انجام وظیفه پرداخت. زندگی کاری. بعد از جنگ، هرمان به این
پرداخت. زندگی کاری. بعد از جنگ، هرمان به این نتیجه رسید که به صورت ناخواسته و بدون تمایل کامل وارد علوم پزشکی شده‌است. او در سال ۱۹۱۸ با ماتیلدا هامل، کسی که به او در انجام کارهایش کمک می‌نمود و به فعالیت‌های اوبرت اعتقاد راسخ داشت، ازدواج کرد. او در ۱۹۱۹ مجدداً به آلمان بازگشت و ابتدا در دانشگاه مونیخ و سپس در گوتینگن در رشته فیزیک مشغول به تحصیل شد. از جمله مهم‌ترین مراکز موشکی که اوبرت در آنجا مشغول بوده، می‌توان به «وی‌اف‌آر»، انجمن پرواز فضایی آلمان، اشاره کرد. اوبرت در سال ۱۹۲۰ ضمن فعالیت در این
اشاره کرد. اوبرت در سال ۱۹۲۰ ضمن فعالیت در این مرکز، به همکاری با افراد محقق و علاقه‌مندی چون ورنر فون‌براون پرداخت. در سال ۱۹۲۲ (۲۸ سالگی) رساله دکترای او که در مورد علوم موشکی (پرواز راکت‌ها) بود با بهانه تخیلی، ایده‌آلیستی و رؤیایی بودن مورد پذیرش قرار نگرفت، ولی این امر اوبرت را هیچ‌گاه مأیوس نساخت و او تحقیقات خود را در زمینه مورد علاقه‌اش به صورت خصوصی ادامه داد. وی هرگز به تهیه یک رساله جدید و گرفتن مدرک دکترای خود نیندیشید البته رساله مذکور به او در جهت تهیه و آماده شدن اولین کتابش کمک زیادی نمود.
جهت تهیه و آماده شدن اولین کتابش کمک زیادی نمود. او بعدها در مورد تمایلاتش توضیحاتی را ارائه داد و در یادداشت‌های خود چنین نوشت: «من از نوشتن رساله‌ای دیگر خودداری کردم و به خود گفتم: مهم نیست. من ثابت خواهم کرد که می‌توانم بدون اینکه عنوان دکتر در کنار نامم قرار گیرد، از تعدادی از آنها (منتقدان رساله‌ام) دانشمند بزرگتری شوم». او از نظام آموزشی آلمان به شدت انتقاد کرد و وضعیت آن را به اتومبیلی تشبیه نمود که چراغ‌های عقب آن بسیار درخشان و پرنور، اما جلوی آن فاقد چراغ‌های روشن است. البته رساله اوبرت سرانجام
فاقد چراغ‌های روشن است. البته رساله اوبرت سرانجام توسط پروفسور آگوستین مایر از دانشگاه بابس-بولیای رومانی پذیرفته شد و او درجه دکتری را از این استاد دریافت کرد. در سال ۱۹۲۳ (۲۹ سالگی)، اوبرت موفق به انتشار کتاب ۹۲ صفحه‌ای «با راکت در فضای بین سیارات» شد. این کتاب که برگرفته از همان رساله دکترای او بود باعث شهرت وی شد. اگرچه رساله وی در خصوص موارد فنی کمتر بحث کرده بود، ولی به واسطه تدریس او در مراکز مربوط (به خصوص در آلمان) به امور فضایی، کتابش به کمک همین مراکز انتشار یافت. تئوری‌های ارائه شده در کتاب
مراکز انتشار یافت. تئوری‌های ارائه شده در کتاب اوبرت بسیار ارزشمند بودند. این کتاب به واسطه تئوری‌هایش در سراسر مراکز موشکی آلمان مورد توجه قرار گرفت و این امر باعث شد تا کتاب او به چندین زبان دیگر نیز ترجمه شده و پس از مدتی مطالب آن به‌طور عملی در وسایل پرنده فضایی به کار گرفته شوند. امتداد این کتاب و سایر فعالیت‌های هرمان اوبرت در زمینه موشک، در سال ۱۹۲۹ به چاپ کتابی ۴۲۹ صفحه‌ای با عنوان «مقدماتی برای انجام سفر فضایی» منتج شد که یکی از موفقیت‌های بین‌المللی او به حساب می‌آمد و از اهمیت علمی فوق‌العاده‌ای
او به حساب می‌آمد و از اهمیت علمی فوق‌العاده‌ای برخوردار بود. اوبرت که چند سال قبل از انتشار این کتاب (سال ۱۹۲۵)، با کنستانتین تسیلکوفسکی و ایده‌ها و تئوری‌هایش آشنا شده بود، از دانش و تجربه او نیز در تدوین این کتاب جدید استفاده کرد. در این کتاب، تئوری ریاضی مربوط به علوم موشکی به‌خصوص در زمینه‌های علوم الکترونیک و پیشرانش راکتی تشریح شده بود. این کتاب امکان طراحی و ساخت یک راکت را فراهم می‌آورد و همچنین توان بالقوه انسان برای دستیابی به ایستگاه‌های فضایی و سفر به کرات دیگر را مورد بررسی قرار می‌داد. کتاب
سفر به کرات دیگر را مورد بررسی قرار می‌داد. کتاب جدید اوبرت از طرف اسنالت، پیشکسوت در علوم راکتی فرانسه، «کتاب مقدس فضانوردی علمی» خوانده شد و مورد تشویق مالی ده هزار فرانکی قرارگرفت که اوبرت از این پول برای توسعه فعالیت‌ها و تحقیقاتش استفاده کرد. فریتز لانگ، سازنده فیلم‌های صامت پس از مطالعه کتاب اوبرت تصمیم گرفت فیلمی داستانی در مورد سفر فضایی بسازد و سرانجام فیلم «دختری در فضا» را در سال ۱۹۲۹ به روی پرده سینما برد. این فیلم اولین محصول تاریخ سینما بود که تصاویری مجازی از محیط فضا را به تصویر می‌کشید.
که تصاویری مجازی از محیط فضا را به تصویر می‌کشید. سازنده فیلم مذکور از آنجایی که می‌خواست محصولش از نظر فنی و علمی بی‌نقص باشد، تصمیم به دعوت از اوبرت به عنوان مشاور علمی در فیلم خود گرفت. در سناریوی انتخاب شده، اوبرت و لانگ به کمک یکدیگر موفق به ساخت یک ماکت فضاپیما شدند که خیلی واقعی به نظر می‌آمد. در جریان تهیه این فیلم چشم چپ اوبرت ضربه دید که برای او بسیار ناراحت‌کننده بود اما خللی در راه تحقیقات و علاقه‌مندی‌اش ایجاد نکرد. همان‌گونه که ذکر شد، اوبرت در مرکز موشکی انجمن پرواز فضایی آلمان با ورنر
در مرکز موشکی انجمن پرواز فضایی آلمان با ورنر فون‌براون همکار بود. کسی که خود در آینده از پیشگامان، محققان و مهندسان بزرگ موشکی جهان برای دولت آلمان نازی و سپس ایالات متحده شد. اوبرت و فون‌براون با همدیگر مشغول تحقیق بر روی موشک شدند که این فعالیت به طراحی و ساخت موشک «وی۲» آلمان در اواخر جنگ جهانی دوم منتج شد. اوبرت در سال ۱۹۲۹ با موفقیت یک راکت پیشران مایع آزمایشی ساخت که «کگلدوس» نام گرفت. در سال ۱۹۳۸ خانواده وی از رومانی به آلمان عزیمت نمودند و سرانجام در منطقه [پینیموند] مستقر شدند. اوبرت در آنجا به
در منطقه [پینیموند] مستقر شدند. اوبرت در آنجا به کمک همکارش، فون‌براون، مشغول ساخت اولین راکت عملیاتی جهان برای آلمان نازی شد. در سال ۱۹۴۱، او و فون‌براون رسماً پروژه وی۲ را آغاز کردند که البته اوبرت در این پروژه هرگز جایگاه رسمی مناسبی پیدا نکرد. اوبرت همچنین در مرکزی به نام واساگ بر روی راکت‌های پیشران جامد دفاع هوایی کار می‌کرد. او در زمان آلمان نازی به دریافت نشان نیز مفتخر شد. او در اواخر جنگ خانواده خود را به فیوچ در نزدیکی نورنبرگ منتقل کرد. در پایان جنگ جهانی دوم، اوبرت به همراه سایر دانشمندان و
جنگ جهانی دوم، اوبرت به همراه سایر دانشمندان و مهندسان موشکی آلمانی به اسارت نیروهای آمریکایی درآمد و مورد بازجویی قرار گرفت، اما سرانجام آزاد شد و در آلمان غربی سکونت گزید. او چهار فرزند داشت که یک پسرش در جنگ جهانی دوم کشته شد و یک دخترش نیز در اثر انفجار یک کپسول اکسیژن مایع در محل کار او جان خود را از دست داد. اوبرت در سال ۱۹۴۸ (۵۴ سالگی) به عنوان مشاور مستقل و نویسنده در سوئیس مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۰ همان فعالیتی که در واساگ برای آلمان نازی انجام می‌داد را این‌بار در خدمت نیروی دریایی ایتالیا
می‌داد را این‌بار در خدمت نیروی دریایی ایتالیا کامل کرد. در همین ایام، نظراتی را در مورد اشیای پرنده ناشناس ارائه نمود. او از طرفداران نظریه سفر موجودات فضایی به زمین بود. وی در سال ۱۹۵۳ به فیوچ بازگشت و در آنجا کتاب جدید خود تحت عنوان «انسان در فضا» را که در آن ایده‌هایی را برای تلسکوپ‌های بازتابی فضایی، ایستگاه‌های فضایی، فضاپیمای الکتریکی و لباس‌های فضایی ارائه می‌داد، منتشر ساخت. در سال ۱۹۵۵، فون‌براون، رئیس پروژه موشک‌های بالستیک ایالات متحده، از او برای همکاری دعوت نمود. وی دعوت فون‌براون را پذیرفت و
همکاری دعوت نمود. وی دعوت فون‌براون را پذیرفت و تا سال ۱۹۵۸، با او بر روی موشک‌های بالستیک کار کرد. سپس اوبرت مجدداً به شهر فیوچ آلمان بازگشت و ایده‌هایش را در مورد ساخت یک کاوشگر کره ماه و برخی مطالب و موضوعات هوافضایی دیگر تحت عنوان کتاب «توسعه فناوری فضایی در دهه آینده» به رشته تحریر درآورد. در سال ۱۹۶۰ به عنوان مشاور فنی در جهت توسعه و تکمیل موشک پرتابگر اطلس در ایالات متحده استخدام شد. وی در سال ۱۹۶۲ و در سن ۶۸ سالگی بازنشسته شد. اوبرت از آنجایی که یکی از پیشگامان عصر فضا بود، در ژوئیه ۱۹۶۹ جهت مشاهده
از پیشگامان عصر فضا بود، در ژوئیه ۱۹۶۹ جهت مشاهده پرتاب موشک حامل ساترن-۵ که فضاپیمای آپولو-۱۱ را به سمت ماه پرتاب می‌کرد، به ایالات متحده دعوت شد. دوران پایانی زندگی و جمع‌بندی. اوبرت سرانجام در ۲۸ دسامبر ۱۹۸۹، در سن ۹۵ سالگی، در بیمارستانی در نورنبرگ آلمان درگذشت. این دانشمند بزرگ در حالی از دنیا رفت که کمک عظیمی به علوم موشکی، پرواز فضاپیماها و کشفیات فضایی در قرن بیستم نمود. هرمان اوبرت مجارستانی ، کنستانتین تسیولکوفسکی روسی و رابرت گدارد آمریکایی را در واقع می‌توان پیشکسوتان و پایه‌گذاران کشفیات علوم
واقع می‌توان پیشکسوتان و پایه‌گذاران کشفیات علوم موشکی و فضانوردی به حساب آورد. جالب توجه‌است که اگرچه این سه نفر به بخشی از نتایج علوم موشکی و موارد مربوط به جاذبه زمین دست یافتند، اما بخش بزرگی از این امور را فقط با اتکا بر کارهای علمی مستقل خود به ثمر رساندند. ارزش تحقیقات اوبرت برای همیشه جاودان خواهد ماند. در حال حاضر، موزه‌ای به نام او در فیوچ آلمان، در نزدیکی نورنبرگ، تأسیس شده و کلیه آثار، عقاید و کارهای علمی وی در آنجا به نمایش عموم گذاشته شده‌است. انجمنی نیز به نام او بنیان نهاده شده‌است که تعداد
انجمنی نیز به نام او بنیان نهاده شده‌است که تعداد زیادی از دانشمندان، محققان و ستاره شناسان دنیا عضو آن هستند. دهانه‌ای در کره ماه نیز به نام اوبرت نامگذاری شد. او معتقد بود انسان باید در سراسر زندگی دارای هدف باشد و هدفمند زندگی کند. بر روی سنگ قبر هرمان جولیوس اوبرت چنین نوشته شده‌است: «درود بر کسانی که تشنه و گرسنه عدالتند».
مایع ظرفشویی مایعی شوینده است که برای شستن ظروف از آن استفاده می‌شود. این ماده کف زاست که برای زدودن چربی و اضافات مواد غذایی از روی ظروف طراحی شده‌است. مواد شوینده شستشو برای ماشین‌های ظرفشویی به صورت کارتریج، ژل، مایعات، پک‌ها، پودر و قرص‌های مختلف تولید و به بازار عرضه می‌شوند. هر مایع شستشو دهنده ممکن است شامل سفید کننده، آنزیم‌ها یا مواد شستشو باشد. برخی از مواد شوینده شستشوی ظروف خانگی ممکن است از مواد غذایی مانند بوراکس، روغن اسانس، روغن اوکالیپتوس و صابون نوار رنده شده‌استفاده کنند. نوع دیگری از آن
صابون نوار رنده شده‌استفاده کنند. نوع دیگری از آن وجود دارد که برای شستن ظروف درون ماشین ظرف‌شویی ساخته می‌شود. از نظر شیمیائی مایع ظرفشوئی از ترکیب یک سری مواد اصلی پاک‌کننده تحت عنوان سورفاکتانت و دیگر مواد افزودنی جهت ایجاد کیفیت و بعضی خصوصیات مختلف مثل نرم‌کنندگی و عطر تشکیل شده‌است. سورفاکتانتها خود بر اساس نوع ترکیب شیمیایی به نوع آنیونی و کاتیونی و غیر یونی تقسیم می‌شوند. ترکیبات. مواد شوینده دستی از سورفاکتانت استفاده می‌کنند تا نقش اصلی را در تمیز کردن بازی کند. با استفاده از این مواد تنش سطحی
کردن بازی کند. با استفاده از این مواد تنش سطحی کاهش می‌یابد. افزایش حلالیت مخلوط‌های سورفکتانت مدرن، به آب اجازه می‌دهد تا قدرت پاک‌کنندگی مضاعفی پیدا کنند و از این مایع ظرفشویی در ماشین ظرفشویی نیز بتوان استفاده کرد. با این حال، اکثر مردم همچنین ظروف را با آب خالص شستشو می‌کنند تا مطمئن شوند که از هر گونه باقی ماندهٔ صابون که می‌تواند طعم غذا را تحت تأثیر قرار دهد خلاص می‌شوند. مایع شستشو می‌تواند باعث التهاب پوست و ایجاد اگزما دست شود، مخصوصاً برای افرادی که دارای «حساسیت پوستی» هستند. به این افراد
که دارای «حساسیت پوستی» هستند. به این افراد معمولاً توصیه می‌شود که در حین استفاده از مایع ظرفشویی از دستکش استفاده کنند. انواع مواد شوینده ظرف. از گذشته تا کنون انواع مختلفی ماده شوینده برای شستن ظرف‌ها ساخته و در مصرف همگان قرار گرفته‌است. مایع، قرص، ژل و پودر از انواع مواد شوینده برای ظرف می‌باشند. هر مایع ظرفشویی ممکن است حاوی آنزیم، مواد سفید کننده، اسانس و روغن اکالیپتوس باشد. برخی از این مواد شوینده برای استفاده با دست و برخی جهت استفاده در ماشین ظرفشویی هستند.
بیتا لهارخانی دینبلی ( – ) مشهور به بیتا فرهی بازیگر اهل ایران بود. او فارغ‌التحصیل رشتهٔ هنر از مدرسهٔ هنر جان پاورس آمریکا در سال ۱۳۵۹ بود. در سال ۱۳۶۸ از طریق ناصر چشم‌آذر به کارگردانی داریوش مهرجویی برای فیلم "هامون" معرفی شد. زندگی. بیتا لهارخانی دینبلی در ۱۳ دی ۱۳۳۶ در تهران زاده شد. او خواهرزادهٔ فرهنگ فرهی بود. بیتا فرهی در سال ۱۳۵۲ با حسن قریشی رئیس انتشارات "کیهان" ازدواج کرد. او در سال ۱۳۵۲ برندهٔ جایزهٔ دختر شایسته شد. بیتا فرهی در سال ۱۳۵۷ برای ادامهٔ تحصیلات به آمریکا رفت و در مدرسهٔ John
ادامهٔ تحصیلات به آمریکا رفت و در مدرسهٔ John Robert Powers School در کالیفرنیا مشغول به تحصیل شد. فرهی در سال ۱۳۶۰ به ایران برگشت. ناصر چشم‌آذر او را برای بازی در نقش مهشید در فیلم "هامون" (۱۳۶۸) به داریوش مهرجویی معرفی کرد و بدین‌شکل نخستین فعالیت بازیگری فرهی در ۳۱ سالگی با بازی در این فیلم رقم خورد. ایفای نقش در "هامون"، دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن را از هشتمین جشنوارهٔ فیلم فجر برای او به ارمغان آورد. فرهی در سال‌های بعد کار خود را با کارگردانانی چون احمدرضا درویش، بهمن فرمان‌آرا، مسعود
چون احمدرضا درویش، بهمن فرمان‌آرا، مسعود کیمیایی و رخشان بنی‌اعتماد ادامه داد و سه بار دیگر برای بازی در "کیمیا" (۱۳۷۳)، "خانه‌ای روی آب" (۱۳۸۰) و "خون‌بازی" (۱۳۸۵) نامزد سیمرغ بلورین جشنوارهٔ فجر شد. او در سال ۱۳۹۶ در برنامهٔ دورهمی به کارگردانی مهران مدیری و همچنین در برنامهٔ خندوانه به کارگردانی رامبد جوان به عنوان مهمان شرکت کرد. زندگی شخصی. بیتا فرهی سال‌های آخر زندگی خود را بین پاریس و تهران گذراند. فرهی یک فرزند دختر به نام مهسا قریشی داشت که در فرانسه زندگی می‌کند. درگذشت. در ۲۲ آبان ۱۴۰۲ اعلام شد
زندگی می‌کند. درگذشت. در ۲۲ آبان ۱۴۰۲ اعلام شد که فرهی در بیمارستان بستری شده است. او در ۴ آذر به علت عارضه قلبی و ریوی در بیمارستان دی تهران در ۶۵ سالگی درگذشت. مراسم تشییع جنازه وی در ۷ آذر در خانه سینما برگزار شد و پیکر وی در قطعه ۷۹ بهشت زهرا دفن شد.
توران مهرزاد با نام اصلی فاطمه بزرگمهری راد ( – ) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون، دوبلور و گوینده رادیو اهل ایران بود. زندگی‌نامه. توران مهرزاد با نام تولد فاطمه بزرگمهری راد، در ۱ مهر ۱۳۰۹ در تهران زاده شد. او خواهر ایران بزرگمهری راد، دوبلور است. توران مهرزاد فعالیت هنری خود را از سال ۱۳۲۳ در عرصه تئاتر زیرنظر عبدالحسین نوشین آغاز کرد و از بازیگران اصلی گروه نوشین در تئاتر فردوسی و تئاتر سعدی بوده‌است. وی بازی در نمایش‌های رادیویی را از سال ۱۳۳۵، فعالیت در دوبله را از سال ۱۳۳۸، بازی در سینما را از سال
در دوبله را از سال ۱۳۳۸، بازی در سینما را از سال ۱۳۴۷ با فیلم "تنگه اژدها" به کارگردانی سیامک یاسمی، و بازی در تلویزیون را از سال ۱۳۵۲ آغاز کرد. توران مهرزاد نخستین گویندهٔ زنی بود که در رادیو دعای صبحگاهی خوانده است. نکوداشت. در شامگاه ۲۸ آبان ۱۴۰۲ آیین نکوداشت توران مهرزاد با عنوان «بانوی مهر» به پاس هشت دهه فعالیت هنری این چهره پیشکسوت و از سلسله شب‌های فرهیزش به همت موسسه فرهنگی و هنری فرهیزش برگزار شد. توران مهرزاد به علت کهولت سن دقایقی کوتاه صحبت کرد و خطاب به حاضران گفت که من عاشق شما هستم. همچنین
و خطاب به حاضران گفت که من عاشق شما هستم. همچنین در این آیین ایرج راد بازیگر و کارگردان، بهزاد فراهانی بازیگر و نمایشنامه‌نویس، اسماعیل خلج کارگردان و نمایشنامه‌نویس، فریدون اسماعیلی گوینده و بازیگر رادیو، امیرحامد موسوی مدیرعامل موسسه فرهنگی و هنری فرهیزش درباره چند دهه فعالیت و نقش‌آفرینی توران مهرزاد سخنرانی کردند. در بخش دیگری از این آیین نکوداشت نمایش رادیویی با بازی میکائیل شهرستانی و شهین نجف‌زاده به قلم گووان مهر اسماعیل‌پور اجرا شد. همچنین برشی از مستند بانوی مهر به روایت غزاله عربگل به نمایش در
مستند بانوی مهر به روایت غزاله عربگل به نمایش در آمد. درگذشت. توران مهرزاد در روزهای پایانی عمر، دچار افت اکسیژن و تنگی نفس شد. او بعد از دو روز بستری شدن در بیمارستان پاستورنو، تهران شامگاه سه‌شنبه ۲۸ آذر ۱۴۰۲ در سن ۹۳ سالگی به علت نرسیدن اکسیژن وکهولت سن درگذشت.
حسن پورشیرازی (زادهٔ ۱۰ اسفند ۱۳۳۶) بازیگر و کارگردان سینما و تلویزیون اهل ایران است. وی فارغ‌التحصیل رشتهٔ بازیگری و کارگردانی بوده و دارای مدرک لیسانس تئاتر است. وی برای بازی در فیلم "پیرپسر" (۱۴۰۰) برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد در جشنواره بین‌المللی ترانسیلوانیا شد. فعالیت هنری. پورشیرازی فعالیت سینمایی‌اش را با "صف" (۱۳۶۳، علی‌اصغر عسگریان) به‌عنوان بازیگر و با "بازی بزرگان" (۱۳۶۹، کامبوزیا پرتوی) به‌عنوان برنامه‌ریز و دستیار کارگردان آغاز کرد. در سال ۱۳۸۸ در ششمین جشنوارهٔ فیلم دوبی، پورشیرازی
سال ۱۳۸۸ در ششمین جشنوارهٔ فیلم دوبی، پورشیرازی به‌خاطر بازی در "کشتزارهای سپید" به کارگردانی محمد رسول‌اف بهترین بازیگر شناخته شد و جایزهٔ ویژهٔ هیئت داوران را از آن خود کرد. وی سابقهٔ برنامه‌ریز و دستیاری کارگردان را در کارنامهٔ خود دارد. مهناز افضلی (بازیگر) همسر پورشیرازی است.
بیژن امکانیان (زادهٔ ۲۷ مرداد ۱۳۳۲ در آبادان) تهیه‌کننده و بازیگر ایرانی است.
فردوس کاویانی کوثرخیزی ( – ) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ایران بود. کاویانی دانش‌آموخته سال ۱۳۵۰ رشته بازیگری و کارگردانی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود. وی بازیگری را از سال ۱۳۴۰ در تئاتر آغاز کرد و نخستین حضور خود در سینما را با فیلم "تجاوز" در سال ۱۳۴۹ تجربه کرد. از دیگر نقش‌آفرینی‌های وی بازی در مجموعه‌های تلویزیونی "پشت کوه‌های بلند"، "تفنگ سرپر" و "همسران" بود. او برای بازی در فیلم‌های "در مسیر تندباد" (۱۳۶۷) و "جنگجوی پیروز" (۱۳۷۷) نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.
نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. در ۲۶ تیر ۱۳۹۸ مراسم نکوداشت فردوس کاویانی در حالی در خانه سینمای ایران برگزار شد که او به دلیل کسالت در مراسم حضور نداشت. زندگی و حرفه. فردوس کاویانی کوثرخیزی در ۴ مهر ۱۳۲۰ در کرمان زاده شد. او پیرو دین زرتشت بود. کاویانی از کودکی به بازیگری علاقه داشت و پس از پایان دورهٔ ابتدایی، به تهران رفت و برای چند سال در فروشگاه پارچه کار کرد. او پس از دریافت دیپلم، در بورسیه‌ای شرکت کرد و به آلمان رفت. کاویانی در رشته شیمی در برلین آموزش دید. اما آن را نیمه‌کاره
رشته شیمی در برلین آموزش دید. اما آن را نیمه‌کاره رها کرد و در سال ۱۳۴۰ به ایران بازگشت. کاویانی دانش‌آموختهٔ رشتهٔ بازیگری و کارگردانی از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران بود و در سال ۱۳۵۰ از این دانشکده فارغ‌التحصیل شد. او با مهین کاویانی ازدواج کرد و دو فرزند داشت. فردوس کاویانی در طول دوران کاری خود در نمایش‌هایی همچون "بالماسکه دزدان"، "سلطان مار"، "سهراب و اسب و سنجاقک"، "آهسته با گل سرخ"، "مرگ تصادفی یک آنارشیست" (کارگردان) و "شهر قصه" بازی کرده و یکی از آخرین تجربه‌های حضور او روی صحنه، به نمایش