payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کونیامبه‌به فرمانده قبیلهٔ سرخ‌پوست توپینامبا بود که زمانی میان ریو دو ژانیرو و سائو پائولوی کنونی فرمانروایی داشتند. او همچنین فرماندهٔ برگزیدهٔ قبیله‌های متحدی بود که با مستعمره‌های پرتغالی در آمریکای جنوبی می‌جنگیدند. این درگیری‌ها تا ۱۵۶۷ -که به آشتی انجامید- پایدار بود. نوشته‌های کسانی که آن زد و خوردها را از نزدیک دیدهی‌اند سرخ‌پوستان و خود کونیامبه‌به را متهم به آدمی‌خواری می‌کنند. آشتی میان کونیامبه‌به با پرتغالی‌ها با ازخودگذشتگی دو کشیش پرتغالی به نام‌های و - که این دومی را که زبان آن بومیان بود
نام‌های و - که این دومی را که زبان آن بومیان بود را به خوبی می‌دانست- انجام پذیرفت. این دو خود را به کونیامبه‌به رساندند و درخواست آشتی کردند. البته درآینده هنگامی که پرتغالی‌ها فرانسویان درگیر شدند باز هم مردان کونیامبه‌به که فرانسوی‌ها را به پرتغالی‌ها ترجیح می‌دادند به جنگ با ایشان پرداختند. کونیامبه‌به در پایان سدهٔ شانزدهم میلادی به بیماری طاعون مرد. منابع. Wikipedia contributors, "Cunhambebe," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Cunhambebe&amp;oldid=292865871
(accessed May 28, 2009).
مسابقه حمل همسر مسابقه‌ای است که مردان شرکت کننده در مسابقه در حالی که همسران خود را به دوش گرفته‌اند به رقابت بایکدیگر می‌پردازند.پیروز این مسابقه کسی است که در سریعترین زمان و با عبور از موانع در مسیری به طول ۲۵۰ متر زن را حمل کند. مردان می‌توانند هر زن بالای ۱۶ سال را به عنوان همسر نمادین حمل کنند. نوع حمل زن در این مسابقات با توجه به محل برگزاری متفاوت است در برخی موارد زنان بر پشت مرد سوار می‌شوند ولی در نمونه استونیایی این رقابت، زن در حالیکه واژگون شده‌است پاهایش بر روی شانه رقابت دهنده قرار می‌گیرد.
پاهایش بر روی شانه رقابت دهنده قرار می‌گیرد. این رقابت‌ها در چند کشور برگزار می‌شود در فنلاند جایزه برنده مسابقه آبجو است.
مسعود بخشی (زاده ۱۳۵۱ تهران) فیلمساز اهل ایران است. وی فعالیت حرفه‌ای خود را با نگارش نقد فیلم و کارگردانی فیلم های مستند آغاز کرد و سپس مستند طنز انتقادی تهران انار ندارد را در قطع ۳۵ میلی متری ساخت. این فیلم تا کنون در بیش از دویست جشنواره جهانی نمایش داشته و پس از اکران سینمایی در آمریکا، کانادا، لهستان و یونان، به عنوان نخستین فیلم مستند بلند در سه سالن سینما در شهر تهران به نمایش عمومی در آمد و با استقبال مردم و منتقدان روبرو شد. بخشی، با فیلم کوتاه داستانی آرایشگر بغداد به بخش مسابقهٔ یوزپلنگ‌های فردا
آرایشگر بغداد به بخش مسابقهٔ یوزپلنگ‌های فردا جشنواره بین‌المللی فیلم لوکارنو سوئیس راه پیدا کرد. این فیلم در قطع ۳۵ میلیمتری و به زبان عربی ساخته شده است. فیلم «یک خانواده محترم» نخستین فیلم داستانی و دومین فیلم بلند بخشی پس از نمایش موفق در جشنواره کن ۲۰۱۲ امکان نمایش عمومی در ایران نیافت و نسخه بازبینی قاچاق آن منتشر شد. بخشی پس از شش سال در سال ۹۷ توانست در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر با «یلدا» به عنوان نویسنده و کارگردان حضور یابد.یلدا برنده جایزه بزرگ جشنواره ساندنس در سال ۲۰۲۰ و نامزد خرس کریستال
جشنواره ساندنس در سال ۲۰۲۰ و نامزد خرس کریستال از جشنواره برلین و جایزه لویی لومیر از فرانسه ( با عنوان یلدا شبی برای بخشش)در سال ۲۰۲۱ بوده و علاوه بر نمایش در پرده سینماهای چهل کشور جهان جوایز متعددی را کسب کرده است.
والپیپر، پس‌زمینه یا دیواربرگ (به انگلیسی: Wallpaper)، یک تصویر دیجیتالی (عکس، نقاشی و غیره) است که به عنوان پس زمینه تزئینی رابط کاربری گرافیکی روی صفحه نمایش رایانه، تلفن هوشمند یا سایر دستگاه‌های الکترونیکی استفاده می‌شود.
اَنْجِدان روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اراک در استان مرکزی ایران است. این روستا در قرون وسطی، نسبتاً بزرگ و شکوفا بود و نام آن با احیای فعالیت‌های اسماعیلیۀ نزاریه در دورهٔ پس از الموت گره خورده است. امامان نزاری در نیمهٔ دوم قرن نهم هجری / پانزدهم میلادی در انجدان ظاهر شدند، در حالی که در قالب مشایخ صوفی پنهان شده بودند. پس از آن، امامان به مدت نزدیک به دو قرن، دعوت خود را از انجدان فعالانه دنبال کردند، به‌ویژه در فارس، هند و آسیای مرکزی. این دوره در تاریخ نزاری معمولاً با عنوان دورهٔ احیای انجدان
تاریخ نزاری معمولاً با عنوان دورهٔ احیای انجدان شناخته می‌شود. در نیمهٔ دوم قرن یازدهم هجری / هفدهم میلادی، امامان مقر اقامت و مرکز عملیات خود را به روستای کهک در نزدیکی انجدان منتقل کردند، و انجدان به‌سرعت اهمیت خود را از دست داد. آثار معماری باقی‌مانده در انجدان شامل دو مسجد و سه آرامگاه متعلق به‌شماری از امامان نزاری و بستگان آنان است. جغرافیا. این روستا در منطقه‌ای کوهستانی قرار دارد که کوه چشمه و کوه برف شاه در اطراف آن است و غارهای کوچک و بزرگ فراوانی در نزدیکی آن وجود دارد. ارتفاع انجدان از سطح دریا
در نزدیکی آن وجود دارد. ارتفاع انجدان از سطح دریا دو هزار متر است. این روستا در ۶۴ کیلومتری شمال خمین، ۳۷ کیلومتری شرق اراک و با همین فاصله از غرب محلات قرار گرفته است. انجدان، از روستاهای قدیم اراک و مرکز تجدید حیات فرهنگی و تبلیغی و جایگاه امامان اسماعیلی نزاری پس از سقوط الموت بوده است. نامگذاری. واژه «انجدان» معرب واژه «انگُدان» می‌باشد. در متون تاریخی از «انکوره» و «انغوزه» نیز نام برده شده است. نام این ده برگرفته از نامی گیاه انگدان است. نام انجدان در منابع قدیمی به صورتهای انکوان و انکدان نیز آمده
منابع قدیمی به صورتهای انکوان و انکدان نیز آمده است. چنان‌که از منابع برمی‌آید، استفاده از واژة انجدان پس از اقامت امامان اسماعیلی در این محل رواج یافت. تاریخ. از پیشینهٔ کهن انجدان تا سدهٔ ۸ق/۱۴م آگاهی دقیقی، بجز سنگ قبرهای یافت شده و اطلاعات محلی - در دست نیست. ناحیه‌ای که امروزه انجدان در آن قرار دارد، در سده‌های نخستین اسلامی - احتمالاً - جزو کورهٔ دوراخور قم بوده است، اما در هیچ‌یک از منابعی که از دوراخور نام برده‌اند، به انجدان یا نامی مشابه آن اشاره نشده است. از سدهٔ ۹ق/۱۵م پس از استقرار پایگاه
نشده است. از سدهٔ ۹ق/۱۵م پس از استقرار پایگاه امامان اسماعیلی در انجدان بر اهمیت این محل افزوده شد و پیروان این مذهب از نقاط دور و نزدیک برای دیدار امامان و اعطای نذوراتشان به انجدان می‌آمدند. پس از سقوط قلعهٔ الموت توسط هلاکوخان (۶۵۴ق/۱۲۵۶م) گروهی از اسماعیلیان در آذربایجان ساکن شدند و پایگاه امام نزاری به آذربایجان منتقل شد. پس از تقسیم نزاریان به دو شعبهٔ محمدشاهی و قاسم‌شاهی، قاسم‌شاهیان تصمیم به تغییر محل سکنای امامشان از آذربایجان گرفتند، زیرا پایگاه آنان در آذربایجان که تحت فرمان حاکمان سنی مذهب
آنان در آذربایجان که تحت فرمان حاکمان سنی مذهب قرار داشت، ایمن نبود. در هنگام امامت مستنصربالله دوم (۸۶۸–۸۸۵ق/۱۴۶۴–۱۴۸۰م)، مشهور به شاه قلندر، سی و دومین رهبر نزاری، پایگاه امامان به انجدان انتقال یافت. انجدان بعد از جستجو و بررسی برای اقامت امامان نزاری انتخاب شد، زیرا دارای شرایط ویژه‌ای بود و به دو شهر کاشان و قم که دارالمؤمنین خوانده می‌شد و به‌طور سنتی از مراکز قدرت شیعیان به‌شمار می‌رفت، نزدیک بود. اسماعیلیان در انجدان دوباره نیرو گرفتند و سازمان جدیدی ایجاد کردند فرستادن داعیان نیز برای تبلیغ به
ایجاد کردند فرستادن داعیان نیز برای تبلیغ به نقاط مختلف آغاز گردید. در این دوره امامان نزاری انجدان دیدگاه‌های خود را تحت پوشش فرقه‌های صوفیه بیان می‌کردند. احیای انجدان، نوزایی دوباره اندیشه و فعالیت‌های تبلیغی اسماعیلیان بود. در دورهٔ حکومت صفویه در ایران سیاست مذهبی برپایهٔ مرشد و مرید قرار داشت و رهبری مذهبی غیر از پادشاه صفوی مورد پذیرش نبود، بنا بر این، نزاریان به سبب شناخته شدن شخصیت حقیقی امامان نزاری و فعالیت آشکارشان تحت فشار و آزار قرار گرفتند. در ۹۸۱ق/ ۱۵۷۳م امیرخان موسی لو حاکم همدان به دستور
۹۸۱ق/ ۱۵۷۳م امیرخان موسی لو حاکم همدان به دستور شاه طهماسب به کاشان و انجدان هجوم برد و اسماعیلیان را قتل‌عام، و مرادمیرزا رهبر آنان را دستگیر کرد (قاضی احمد، ۱/۵۸۲–۵۸۴). صادق کیا (ص ۳۶–۳۷) به نقل از تاریخ الفی به اقامت گروهی از نقطویان در نواحی کاشان و انجدان اشاره می‌کند که همزمان با سرکوب اسماعیلیان در دورهٔ شاه طهماسب بود. نقطویان انجدان نیز سرکوب شدند. احتمالاً بین این دو فرقه همکاری وجود داشت و گروهی از نقطویان در انجدان، یا نواحی اطراف آن زندگی می‌کردند. در دورهٔ شاه عباس (۹۹۸–۱۰۳۸ق/۱۵۹۰–۱۶۲۹م)،
در دورهٔ شاه عباس (۹۹۸–۱۰۳۸ق/۱۵۹۰–۱۶۲۹م)، اسماعیلیان نزاری بار دیگر طریق تقیه پیش گرفتند و روابط حسنه‌ای بین امامان نزاری انجدان و شاه عباس برقرار گردید و خلیل‌الله سی و نهمین امام نزاری با یکی از خواهران شاه عباس ازدواج کرد و در فرمانی امامان انجدان از پرداخت مالیات معاف شدند. در زمان امامت شاه نزار، چهلمین امام نزاری پایگاه امامان به روستای کهک محلات در ۳۵ کیلومتری انجدان انتقال یافت. در دورهٔ اشرف افغان (ه م) انجدان محل برخورد سپاهیان اشرف و عثمانی‌ها بود و بعد از شکست سپاهیان عثمانی، به دستور اشرف
بود و بعد از شکست سپاهیان عثمانی، به دستور اشرف انجدان ویران شد و قلعهٔ نورآباد که در هنگام اقامت امامان نزاری در انجدان ارگ آنان بود، با خاک یکسان گردید و گروه کثیری از ساکنانش کشته، یا اسیر شدند. در دوره‌های بعد انجدان اعتبار گذشته را نداشت، چنان‌که به قولی در دورهٔ قاجار تنها به عنوان شکارگاهی مناسب مورد توجه بود. انجدان و نواحی اطراف آن در مدت اقامت امامان نزاری در سده‌های ۹–۱۱ق/۱۵–۱۷م از مراکز اندیشة غیر وابسته به حکومت مرکزی بود و نخستین رساله‌های اسماعیلیان نزاری پس از سقوط الموت در انجدان نگاشته
نزاری پس از سقوط الموت در انجدان نگاشته شد. ملاصدرا حکیم برجستة دورة صفوی مدتی از زندگیش را در انزوا در کهک قم که در نزدیکی انجدان قرار داشت، گذراند و به نوشته ابراهیم دهگان با امام نزاری در ارتباط بود (همان‌جا). انجدان خاستگاه نویسندگان و ادیبان برجستة پس از سدة ۹ق/۱۵م در ایران‌بود که از آن‌جمله‌اند: ملا داعی انجدانی‌و برادرش ملک طیفور، شاه طاهر دکنی و میرزا ابوتراب بیک فرقتی (واله، ۴۷۹ آذر، ۲۳۹–۲۴۰ فخرالزمانی، ۴۱۳ به بعد دفتری، (۴۳۷ امامان اسماعیلیه در دورة اقامتشان در انجدان آثار و بناهایی ایجاد کردند
اقامتشان در انجدان آثار و بناهایی ایجاد کردند که امروزه اکثر آن‌ها ویران شده است، از جمله قلعة نورآباد، قلعة امیرخان، قلعة وزیر و کاروانسرای شاه عباسی. در انجدان سه مقبره (بقعه‌های شاه قلندر، شاه قریب و چهل دختران) وجود دارد که مزار شماری از امامان نزاری و خانواده‌هایشان بوده است. انجدان نسبت به جمعیت اندکش دارای مساجد و حسینیه‌های بسیاری است که طبق نوشتة دهگان به ۱۷ یا ۱۸ باب می‌رسد و این نشان از اهمیت مذهبی و فرهنگی انجدان در گذشته دارد از جمله مسجد سرچشمه که مشهور به مسجد شاه خلیل‌الله بود و مسجد جامع
که مشهور به مسجد شاه خلیل‌الله بود و مسجد جامع که توسط شاه خلیل‌الله تعمیر شد و تاریخ بنای آن را به سده‌های نخستین اسلام نسبت می‌دهند (دهگان، ۲۸–۲۹، ۳۱، ۱۰۶–۱۱۰ ایوانف، ۵۶–۵۳ دفتری، ۴۶۰–۴۵۹ قطب، ۱۴۵). بنا به اقوال گوناگون این روستا در حمله مغولها به ایران به شدت آسیب دید و مردم برای فرار از گزند مغولها در زیر روستا نقب حفر نموده و در زیر زمین مشغول به زندگی شدند. لازم است ذکر شود که قدمت این روستا بیش از هزار سال تخمین زده می‌شود. سنگ قبری نیز در یکی از قبرستان‌های این روستا بدست آمده که متعلق به نوه سلمان
این روستا بدست آمده که متعلق به نوه سلمان فارسی می‌باشد. در این سنگ اشاره به انجدان اصفهان شده با توجه به اینکه شهر اراک قدمتی دویست ساله دارد و در گذشته این منطقه زیر نظر اصفهان اداره می‌شده و در منطقه روستای دیگری به این نام وجود ندارد این احتمال وجود دارد که سلمان فارسی زاده این روستا بوده و از اهالی این روستا به‌شمار آید. این سنگ قبر هم‌اکنون در موزه حمام چهار فصل اراک نگاه داری می‌شود. با در نظر گرفتن این واقعیت، احتمالاً قدمت این روستا به قبل از اسلام نیز می‌رسد. مردم. این روستا در۳۵ کیلومتری از اراک
نیز می‌رسد. مردم. این روستا در۳۵ کیلومتری از اراک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۴۶ نفر (۱۵۴خانوار) بوده است. پیوند به بیرون. نقشه هوایی و وضعیت آب و هوایی انجدان
لایزنگان، روستایی در دهستان رستاق بخش رستاق شهرستان داراب در استان فارس ایران است. این روستا، مرکز دهستان رستاق است. این روستا در فاصله ۷۵ کیلومتری شهر داراب و ۳۵ کیلومتری رستاق (مرکز بخش) قرار دارد. زبان و گویش. مردم لای زنگان به گویش لازینگانی سخن می گویند،زبان مردم این روستا را لری می دانند.به گفتهی آقای سلامی »گویش لایزنگانی گویشی لری است که بیش از دویست سال است از سرزمین مادری خود - کهگیلویه و بویر احمد - دور افتاده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با
نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۹۹۹ نفر (۶۳۹ خانوار) بوده است.
نیل پستمن (زاده ۸ مارس ۱۹۳۱ – درگذشت ۵ اکتبر ۲۰۰۳)، منتقد اجتماعی، نویسنده، نظریه‌پرداز ارتباطات و استاد دانشگاه نیویورک بود. وی بیشتر به دلیل انتقاد از ارتباطات جمعی، به‌ویژه تلویزیون، باتوجه به تأثیرات آن بر ذهن در حال رشد کودکان شناخته شده است. زندگی‌نامه. پستمن در مارس ۱۹۳۱ متولد شد. وی حدود چهل سال استاد علوم و فنون دانشگاه نیویورک بود. او یکی از منتقدان و صاحب‌نظران پرآوازه در عرصه رسانه و تکنولوژی می‌باشد. از پستمن حدود ۲۰ کتاب و بیش از ۲۰۰ مقاله به چاپ رسیده است. مشهورترین (و بحث برانگیزترین) اثر وی
رسیده است. مشهورترین (و بحث برانگیزترین) اثر وی سرگرم کردن خود تا سرحد مرگ (۱۹۸۵) بود، با موضوعی علیه تلویزیون و اینکه چگونه همه چیز را به سرگرمی‌های پیش پا افتاده تبدیل می‌کند(از جمله آموزش و اخبار). وی در پنجاه و یک سالگی، کتابی به نام نابودی کودکی (۱۹۸۲) را منتشر کرد و در آن شرح داد که تلویزیون با از میان برداشتن مرز بین آگاهی کودکان و بزرگسالان، از یک سو خصلت کودکانه کودکان را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر از بلوغ فکری و فرهنگی بزرگسالان می‌کاهد. پستمن در کتاب معروف زندگی در عیش و مردن در خوشی (۱۹۸۶) که به
معروف زندگی در عیش و مردن در خوشی (۱۹۸۶) که به بیش از ده زبان ترجمه شده است به بررسی وتحلیل و نقادی گسترده تلویزیون در بستر فناوری جدید می‌پردازد. وی جوایز معتبر بسیاری دریافت داشته‌است. از جمله جایزه Christian Lindback، به‌خاطر کیفیت عالی در تدریس و آموزش و نیز جایزه جورج اورول (۱۹۸۷)، به دلیل بیان و قلم شفاف و روشن. نیل پستمن در ۷۲ سالگی و در سال ۲۰۰۳ میلادی به دلیل ابتلا به سرطان ریه درگذشت. نظریه‌ها. پستمن از دیدگاهی به شدت تحت‌تاثیر مارشال مک‌لوهان، نظریه‌پرداز و متفکر کانادایی و همچنین اقتصاددان
نظریه‌پرداز و متفکر کانادایی و همچنین اقتصاددان سیاسی، هارولد اینیس بود. بخشی از مهم‌ترین تفکرات او به شرح زیر است: دین، فناوری و تلویزیون. این محقق برجسته امریکایی معتقد است که فناوری تأثیرات شگرف بر ذهن و زندگی بشر می‌گذارد؛ تأثیراتی که لزوماً همواره مثبت نیست. او با دقت، این تأثیرات را تحلیل و بررسی کرده و بر همین اساس به نقد جایگاه تلویزیون به ویژه در آمریکا و نقش منفی آن در ذهن و عمل مردم می‌پردازد. تلویزیون. او بر آن است که تلویزیون هر چیزی را در چهارچوب استراتژی سرگرمی و تفریح ارائه می‌کند و هنگامی
استراتژی سرگرمی و تفریح ارائه می‌کند و هنگامی خطرناک می‌شود که بکوشد امور مهمی چون دین و هنر و سیاست و تاریخ و علم و نظایر آنها را در قالبی تصویر محور و به شکلی سرگرم‌کننده عرضه کند. پستمن منتقد جدی ارائه دین در تلویزیون یا به تعبیر خودش «دین تلویزیونی» است. وی در نهایت به این نتیجه می‌رسد که تلویزیون بنا به ماهیت خود تصوری این جهانی از امور ارائه می‌دهد و نمی‌تواند شرایط لازم برای ایجاد حالات معنوی و تجربیات دینی را فراهم آورد. کتاب‌ها. نیل پستمن در این کتاب این نظر را مطرح می‌کند که تلویزیون با برداشتن
این نظر را مطرح می‌کند که تلویزیون با برداشتن مرز بین آگاهی کودکان و بزرگسالان، از یک سو خصلت کودکانه کودکان را کاهش می‌دهد و از سوی دیگر، از بلوغ فکری و فرهنگی بزرگسالان می‌کاهد. به گمان او تلویزیون، دنیای کودکان و بزرگسالان را به هم می‌پیوندد و اطلاعات و تصاویری در اختیار کودکان قرار می‌دهد که روزگاری تنها در اختیار بزرگسالان بود. پستمن در کتاب نابودی کودکی، معتقد است که دوران کودکی اساساً یک برساخت اجتماعی است. منشأ آن به رسانه مکتوب و توسعه سوادآموزی باز می‌گردد که تفکیک گروه‌ها به کودکان و بزرگسالان
می‌گردد که تفکیک گروه‌ها به کودکان و بزرگسالان را امکان‌پذیر می‌کرد. با این وجود تلویزیون به واسطه تصویرگری و دسترسی غیر تفکیک شده به آن، شکاف بین دوران کودکی و بزرگسالی را تا حد زیادی از بین برده است. این بر خلاف رسانه‌های مبتنی بر کلمه است که مخاطبان را با توجه به عواملی مانند سن یا سطح رشد، تفکیک می کنند. در کتاب معروف زندگی در عیش، مردن در خوشی (۱۹۸۶) که به بیش از ده زبان ترجمه شده‌است به بررسی و تحلیل و نقادی گسترده تلویزیون در بستر فناوری جدید می‌پردازد. چگونگی تسلیم فرهنگ به تکنولوژی را بیان می‌کند
برونشیت یا نایژه‌آماس به التهاب نایژه‌ها در شش گفته می‌شود. این عارضه در اثر تورم نای یا نایژک‌ها بروز می‌کند و به علت عفونت توسط باکتری‌ها و ویروس‌ها یا در اثر تحریکاتی مانند هوای آلوده و سیگار کشیدن و همچنین مواجهات شغلی سیستم تنفس با فلز کادمیوم (به شکل مزمن) ایجاد می‌شود. برونشیت حاد یا مزمن، نما و تظاهراتی متفاوت دارد. هنگامی که نایژه‌ها ملتهب می‌شوند، معمولاً انسداد نسبی راه تنفسی، سرفه و ترشح خلط رخ می‌دهد. در برونشیت حاد معمولاً سرفه‌ها به مدت سه هفته به طول می‌انجامد. در بیش از ۹۰ درصد موارد علت
به طول می‌انجامد. در بیش از ۹۰ درصد موارد علت بیماری بیماری ویروسی است؛ هرچند در موارد کمی هم این بیماری به دلیل آلودگی شدید هوا و وجود گرد و غبار بروز می‌کند. درمان این بیماری عموماً شامل استراحت، استامینوفن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌شود. نای (تراکه‌آ) به دو شاخه راست و چپ تقسیم می‌شود که این شاخه‌ها نایژه (برونش) نامیده می‌شود. نایژه راست ۲/۵ سانتی‌متر طول دارد و وارد شش راست می‌شود. نایژه چپ ۵ سانتی‌متر طول دارد و وارد شش چپ می‌شود. نایژه‌ها در داخل شش‌ها به شاخه‌های کوچکتری به نام نایژک
در داخل شش‌ها به شاخه‌های کوچکتری به نام نایژک (برونشیول) تقسیم می‌شوند. شش راست از ۳ لخته (لوب) و شش چپ از ۲ لخته تشکیل شده‌است. نایژک‌ها در شش‌ها به حفره‌های هوایی کوچکی به نام آلوئول ختم می‌شوند. برونشیت حاد یکی از شایع‌ترین بیماری‌های جهان است. حدود ۵ درصد بزرگسالان و ۶ درصد کودکان حداقل یکبار در سال دچار این بیماری می‌شوند. در سال ۲۰۱۳ نزدیک به سه میلیون نفر در جهان بر اثر این بیماری جان خود را از دست دادند. برونشیت حاد. برونشیت حاد شروعی ناگهانی دارد و برای مدت کوتاهی باقی می‌ماند. معمولاً عواملی
و برای مدت کوتاهی باقی می‌ماند. معمولاً عواملی مانند ویروسها، باکتریها، قارچها، مواد شیمیایی (مانند استنشاق آمونیاک) و سایر علل می‌توانند باعث برونشیت حاد شوند. بسیاری اوقات برونشیت تنها نیست بلکه با التهاب سایر بخش‌های برونشیت مانند عفونت ریوی (پنومونی)، التهاب نایژک‌ها (برونشیولیت) و دیگر موارد همراه است از این‌رو علائم و درمانی مشابه پنومونی دارد. در مواردی که عامل بیماری‌زا ویروس باشد (مانند ویروس سرماخوردگی) درمان آنتی‌بیوتیکی کارایی ندارد و فقط علائم بیماری مانند سرفه، تب و خس‌خس سینه را می‌توان با
بیماری مانند سرفه، تب و خس‌خس سینه را می‌توان با داروهایی مانند آنتی هیستامین، گشادکننده برونش و استامینوفن درمان نمود. برونشیت حاد ویروسی حتی بدون درمان هم دوره‌ای کوتاهتر از یک هفته دارد. تشخیص. برونشیت حاد را معمولاً می‌توان از روی علائم آن شناسایی نمود. درمان. عدم استعمال دخانیات، به ویژه سیگار، و همچنین شستشوی مداوم دست‌ها از راهکارهای پیشگیری این بیماری هستند. درمان این بیماری عموماً شامل استراحت، استامینوفن و داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی می‌شود. داروهای سرفه معمولاً برای کودکان زیر ۶ سال توصیه
داروهای سرفه معمولاً برای کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی‌شوند. برونشیت مزمن. برونشیت مزمن که اغلب ناشی از استعمال سیگار، آلودگی هوا و علل شغلی است همراه با از دست رفتن قابلیت ارتجاعی حبابچه‌های هوایی شش (آمفیزم) جزو بیماری‌های مزمن انسدادی ریه (COPD) طبقه‌بندی می‌شود. COPD دارای سه زیر مجموعه است: آمفیزم، برونشیت مزمن و بیماری مجاری هوایی کوچک (SAD). مواد اعتیاد آوری مانند سیگار، تریاک، حشیش، شیشه، هروئین و… که به صورت تدخینی یا کشیدنی مصرف می‌شوند حاوی گازهای سمی و خطرناکی همچون مونواکسید کربن بوده و مصرف
سمی و خطرناکی همچون مونواکسید کربن بوده و مصرف طولانی مدت آن‌ها باعث تخریب بافت ریه و افزایش احتمال ابتلا به برونشیت می‌شود.
گرین هورنت (به انگلیسی The Green Hornet) عنوان مجموعه ای از کتب مصور (کمیک بوک) و برنامه ای رادیویی بود. شخصیت. زنبور سبز (شخصیت) کاتو (زنبور سبز) مجموعه تلویزیونی. براساس زنبور سبز، یک مجموعه تلویزیونی تحت عنوان گرین هورنت با بازی ون ویلیامز و بروس لی ساخته و پخش شد که بسیار موفق بود. فیلم‌های سینمایی. چند فیلم سینمایی نیز براساس داستان زنبور سبز ساخته شده‌است.
داوود مقامی (۱٢ خرداد ۱٣۱٧ تهران − ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ تهران) یکی از شناخته‌شده‌ترین خوانندگان سبک کوچه بازاری و موسیقی فولکلور تهرانی پیش از انقلاب ۵۷ ایران بود. او ورزشکار بود و در رشتهٔ پرورش اندام فعالیت داشت. زندگی و فعالیت حرفه‌ای. داوود مقامی در خیابان ری کوچه آبشار به دنیا آمد. وی به‌همراه خوانندگانی هم‌چون سوسن و نعمت‌الله آغاسی از هنرمندان شاخص سبک کوچه بازاری به‌شمار می‌آمدند. او خوانندگی را از جنوب تهران آغاز کرد و نزد شاپور نیاکان آموزش موسیقی دید. مرگ. داوود مقامی در جوانی و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ خورشیدی
داوود مقامی در جوانی و در ۲۲ اسفند ۱۳۵۰ خورشیدی در سی و سه سالگی به دلیل سرطان مغز درگذشت. آرامگاه او در نمازخانهٔ شهر ری واقع در عبدالعظیم حسنی قرار دارد. بخشی از گورستان در بازسازی‌های سال ۱۳۷۰ خورشیدی به مصلی تبدیل شد. از وی سه فرزند به جای ماند که پسر بزرگ او بهمن، در یک سانحهٔ رانندگی در سال ۱۳۵۴ خورشیدی درگذشت. وی مدتی در کشتارگاه تهران به کار مشغول بود. در مراسم تشییع جنازه وی عده پرشماری از اهالی تهران شرکت جستند. مجموع ترانه‌هایی که داوود مقامی خوانده ۴۳ ترانه می‌باشد.
پای‌ابرنجَن یا پای‌اورنجَن یا پای‌آورنجَن یا پای‌برنجین یا پای زیب (به عربی: خلخال)، که در زبان گفتاری بدان پابند گفته می‌شود، زنجیری است از طلا یا نقره یا دیگر فلزات آذینی که بر مچ پا بسته می‌شود و گاه دارای آویزهایی برای ایجاد صداست. پابند می‌تواند از فلز نباشد. مانند پابندهای بافت. در اصل هر دستبندی میتواند پابد هم باشد و پابند اغلب بلندتر است. در مراسم و آیین‌ها. در برخی ادیان که کشتن جانداران گناهی بزرگ است؛ به همین دلیل، برخی پیروان با بستن خلخال به پا و ایجاد صدا در سطح زمین به‌هنگام راه‌رفتن، حشرات
و ایجاد صدا در سطح زمین به‌هنگام راه‌رفتن، حشرات سرِ راه خود را فراری می‌دهند تا زیر پا له نشوند. در ادبیات. فرخی سیستانی: نظامی گنجه‌ای ("خسرو و شیرین"): مولوی ("مثنوی"):
کوتوله یا نوم یا گنوم () نژادی گسترده از موجودات ناطق و هوشمند هستند که بیشتر با سنگ، سکونتگاه‌های زیرزمینی و آهنگری و صنعت ارتباط دارند. گنوم‌ها برای اولین بار توسط کیمیاگر سوئیسی پاراسلسوس در قرن شانزدهم معرفی شدند و بعدها بوسیلهٔ نویسندگان اخیر جزوی از ادبیات فانتزی مدرن به تصویب رسید. چهره گنوم‌ها در طی زمان در اساطیر و ادبیات فولکلور اسکاندیناوی مخدوش شده‌است، چنان‌که به راحتی قابل تفکیک از سوارت‌آلفهایم، الف‌های تاریک و حتی ترول‌ها نیستند. نژاد گنوم‌ها خود شامل انواع مختلفی هستند و شایع‌ترین آن‌ها
خود شامل انواع مختلفی هستند و شایع‌ترین آن‌ها گنوم جنگلی نام دارد که به ندرت با انسان‌ها در تماس هستند. نژاد شناخته شده دیگری با نام گنوم باغ خوانده می‌شود که در باغ‌های قدیمی زندگی می‌کنند و از گفتن داستان‌های غم‌انگیز لذت می‌برند. آن‌ها به طور متوسط دارای قدی معادل ۱۵ سانتی‌متر هستند، اما در برخی از افسانه‌ها قدشان ۳۰ سانتی‌متر برآورد شده‌است. جنس مذکر معمولاً کلاهی قرمز رنگ به سر داشت، شلوار آبی قهوه‌ای رنگ و کفشی چوبی از جنس درخت توس به پا داشت. کمربندی متشکل از جعبه‌ابزار مورد نیاز همانند چاقو و چکش
متشکل از جعبه‌ابزار مورد نیاز همانند چاقو و چکش به دورکمرشان متصل بود. مردها ۳۰۰ گرم و خانم‌ها حدود ۲۵۰ تا ۲۷۵ گرم وزن داشتند.
کفش ملّی، یکی از شرکت‌های تولیدکننده کفش در ایران است که در سال ۱۳۳۶ توسط محمدرحیم متقی ایروانی تأسیس شد. شرکت کفش ملّی پس از انقلاب مصادره و به سازمان صنایع ملی منتقل شد. شرکت قبل از آن جزو بنگاه صنعتی ملّی بود. این شرکت زمانی بیش از ۵۲ کارخانه در صنعت کفش و چرم و بیش از ۴۰۰ فروشگاه زنجیره‌ای کفش ملّی در سطح ایران و بین ۹ تا ۱۱ هزار کارگر داشت. تولیدات این شرکت به اتحاد جماهیر شوروی به‌ویژه ارتش سرخ، مجارستان، لهستان و رومانی صادر می‌شد. بنیان کفش ملّی. رحیم ایروانی در یکی از سال‌های دهه ۱۳۳۰ پس از سفر به
ایروانی در یکی از سال‌های دهه ۱۳۳۰ پس از سفر به کشور چکسلواکی، دو کارشناس و یک دستگاه اتوکلاو با خود به ایران آورد و تولید کفش را تنها با ۳۵ نفر کارگر آغاز کرد. بهای این کفش تولیدی در ایران حدود نصف مشابه وارداتی آن بود. ایروانی بعدها زمینی به وسعت ۷۰۰ متر مربع در منطقهٔ مهرآباد خرید که ۴۰۰ متر مربع بنای ساختمانی داشت. سپس با خرید ماشین دوخت، از پارچه‌های ایرانی استفاده کرد و شرکتی خارجی به نام ولکو نیز حاضر به سرمایه‌گذاری و انتقال فناوری به ایران شد. این کارخانه «کفش ملّی» نام گرفت و در آغاز ۱۵۰ محصول
کارخانه «کفش ملّی» نام گرفت و در آغاز ۱۵۰ محصول مختلف تولید می‌کرد. رحیم ایروانی با خرید زمین‌ها و املاک منطقهٔ مهرآباد کارخانهٔ خود را گسترش داد. علاوه‌بر گسترش ساختمان‌های کارخانهٔ کفش ملّی، او در یکی از زمین‌هایی که خریده بود، مسجدی نیز احداث کرد. تا سال ۱۳۳۷ در ایران کفش‌های چرمی تولید نمی‌شد؛ امّا به دنبال تأسیس کارخانه‌های چرم و دباغی، تولید کفش چرم نیز در کفش ملّی آغاز شد. در این دوران رقبای عمدهٔ کفش ملّی کفش‌هایی بودند که عمدتاً از چکسلواکی وارد می‌شدند. از سال ۱۳۴۷ به بعد، کفش ملّی در کنار تولید
از سال ۱۳۴۷ به بعد، کفش ملّی در کنار تولید کفش، محصولاتی مثل جوراب، توید آستر و بند کفش و محصولات دیگر را نیز آغاز کرد. در همین سال، گسترش کارخانجات کفش ملّی با ساخت و ساز در کیلومتر ۱۸ جاده قدیم کرج پی گرفته شد. ایروانی زمینی به مساحت ۴۰۰ هزار متر مربع خرید و پارک صنعتی کفش ملّی فعالیت خود را رسماً در سال‌های آغازین دهه ۱۳۵۰ آغاز کرد. در این زمین برای ساخت ۴۰۰ واحد خانهٔ سازمانی برای کارگران برنامه‌ریزی شد تا با اسکان کارگران، هزینهٔ رفت و آمد و ترابری را کاهش دهد. در کارخانهٔ کفش ملّی تا سال ۱۳۵۰ انواع
کاهش دهد. در کارخانهٔ کفش ملّی تا سال ۱۳۵۰ انواع مختلفی از کفش مثل کفش ورزشی، کفش برای روزهای بارانی، چکمه، پوتین، دمپایی، کفش کتانی، کفش‌های بچگانه و کفش ایمنی تولید می‌شد. با افزایش تدریجی گنجایش کارخانهٔ مهرآباد، روزانه ۱۲٬۵۰۰ جفت کفش در کارخانهٔ کفش ملّی توسط ۲۵۰۰ کارگر تولید می‌شد. در سال ۱۳۵۷ سرمایهٔ شرکت در مقایسه با سال ۱۳۵۵ به میزان ۷۴۱ میلیون ریال افزایش یافت. ایروانی علاوه‌بر تأسیس فروشگاه‌های زنجیره‌ای کفش ملّی در سراسر کشور و یکسان‌سازی قیمت‌ها، توانست به کشورهای اروپای شرقی و شوروی نیز کفش
توانست به کشورهای اروپای شرقی و شوروی نیز کفش صادر کند. دسما ایران. کفش ملّی برای تأمین نیازهای خود به قالب‌های جدید و تعمیر ماشین‌آلات موجود اقدام به ایجاد یک شرکت قالب‌سازی به نام دسما ایران کرده بود که از بیرون هم سفارش قبول می‌کرد. پس از انقلاب ۵۷. با وقوع انقلاب ۱۳۵۷، شرکت کفش ملّی و بیش از ۵۰ شرکت در ارتباط با آن مصادره شدند. پس از آن کفش ملّی به سازمان صنایع ملی منتقل و چندی بعد به‌دلیل رفع بدهی دولت به سازمان بازنشستگی کشوری واگذار شد. تا به امروز ماشین‌آلات این کارخانه تماماً فروخته شده و محل