payamvha/North_RAG huggingface dataset:
حسین پژمانِ بختیاری (۵ آذر ۱۲۷۹ –۳ آذر ۱۳۵۳) نویسنده، مترجم، ترانه‌سرا و شاعر معاصر اهل ایران بود. زندگی. حسین بختیاری (که بعدها با نام پژمانِ بختیاری شناخته شد) چنین که در مقدمهٔ کویر اندیشه خود به سال تولدش اشاره می‌کند، در ۳ شعبان ۱۳۱۸ مصادف با ولادت حسین ابن علی بوده که مادرش نیز آن را «حسین» نام نهاد که آنروز مصادف است با ۵ آذر ۱۲۷۹ شمسی و بسیاری آن را متولد آبان می‌دانند. در محلهٔ حسن‌آباد تهران به دنیا آمد امّا زادگاه اصلی و دیار پدری وی دشتک در استان چهارمحال بختیاری است. او تنها فرزند علیمرادخان
چهارمحال بختیاری است. او تنها فرزند علیمرادخان میرپنج بختیاری (از مشروطه‌خواهان و خوانین ایل بختیاری) و عالم‌تاج قائم‌مقامی (متخلص به ژاله، شاعر معروف و طرفدار حق رأی زنان و از نوادگان قائم‌مقام فراهانی) بود. پدرش در دورهٔ مظفرالدین‌شاه برای تصدی مناصب نظامی به تهران مهاجرت کرد و صاحب عنوان لشکری میرپنج شد. هنگامی که پژمان یک سال داشت، والدین او از یکدیگر جدا شدند. مادرش بدون طلاق گرفتن از پدر او، خانه را ترک کرد و دیگر اجازه ندادند پسرش را ببیند. پژمان در ۲۷ سالگی مادرش را پیدا کرد و تا پایان عمر مادرش،
۲۷ سالگی مادرش را پیدا کرد و تا پایان عمر مادرش، در کنار او زندگی کرد. پژمان دوران کودکی‌اش را در سرزمین ایل بختیاری گذراند. چنین که خود در کتاب "کویر اندیشه"، که بقلم خود استاد می‌باشد، گفته‌اند: ".. به سه سالگی رسیدم در این مدت پدرم که اندک سوادی داشت، مرا زیر تازیانهٔ تعلیم گرفت.." و در شش سالگی وارد مکتب‌خانه‌ای در شهر دشتک (چهارمحال و بختیاری) شد. ۹ ساله بود که پدرش فوت کرد و تحت قیمومت علی‌قلی‌خان سردار اسعد بختیاری (رئیس ایل بختیاری) و پسر او جعفرقلی‌خان سردار اسعد بختیاری قرار گرفت. پژمان هرگز
سردار اسعد بختیاری قرار گرفت. پژمان هرگز ارثیهٔ پدری خود را دریافت نکرد و برخلاف وصیت پدرش، او را برای تحصیل به اروپا نفرستادند. تحصیلات. پژمان چند سال بعد به تهران برگشت و در مدرسهٔ ابتدایی اشراف مشغول تحصیل شد. پس از آن وارد مدرسهٔ سن‌لویی شد و در آنجا زبان و ادبیات فرانسه را فراگرفت. او در سن‌لویی همکلاس نیما یوشیج، و شاگرد نظام وفا بود. پژمان پس از فارغ‌التحصیلی از سن‌لوئی به مشهد رفت و در آنجا ادبیات کلاسیک فارسی را زیر نظر عبدالجواد ادیب نیشابوری، و زبان و ادبیات عربی را زیر نظر بدیع‌الزمان فروزانفر
و ادبیات عربی را زیر نظر بدیع‌الزمان فروزانفر آموخت.محمدابراهیم باستانی پاریزی در مقدمه‌ای با عنوان "مقدمه، بی مقدمه!" که بر دیوان اشعار او نوشته‌ست آورده که:"... ثانیاً آنکه پژمان بختیاری شاعری کوچک و مرد گمنامی نیست، آدمی که به قول خودش در مجالس نظمی و بزمی کسی چون ایرج میرزا و در حضور ادیب نیشابوری و استاد فروزانفر و مرحوم احمد دهقان-بهمنیار کرمانی بوده.." و چنین ادامه می‌دهد که ".. امثال رهی معیری و گلچین معانی افتخار داشته‌اند که شعرشان در اطلاعات ماهانه در کنار شعر پژمان چاپ می‌شود از تعریف و توصیف
در کنار شعر پژمان چاپ می‌شود از تعریف و توصیف ما مستغنی است."چنین که خود در مقدمهٔ خاشاک گفته است، تخلص وی «سرمست» بوده و بعدها تخلص خود را به «پژمان» مبدل نموده بدون آنکه قبلاً آن را جایی دیده باشد و کسی هم معنای آن را نمی‌دانست. حتی معلم عربی و فارسی مدرسهٔ سن لویی، «پژمان» را با احتمالی ضعیف مشتق از «پژمرده» گرفت. فعالیت‌های ادبی. پژمان در سال ۱۳۰۴ به تهران برگشت و خدمت سربازی را آغاز کرد. چون با زبان فرانسوی آشنا بود، او را پس از دورهٔ آموزشی به واحد جدید ارتباطات بی‌سیم فرستادند که وابسته به وزارت جنگ
ارتباطات بی‌سیم فرستادند که وابسته به وزارت جنگ ایران بود و بعدها در وزارت پست و تلگراف و تلفن ادغام شد. پژمان مدتی بعد در همین واحد استخدام شد و تا زمان بازنشستگی‌اش در سال ۱۳۳۷، در همین اداره مشغول کار بود. طی سال‌های ۱۳۰۵–۱۳۰۴، پژمان سردبیر روزنامهٔ "فکر آزاد" بود که توسط احمد بهمنیار در تهران منتشر می‌شد. پژمان در سال ۱۳۲۷ کتابی دربارهٔ تاریخچه و روند شکل‌گیری خدمات پست، تلگراف و تلفن در ایران نوشت. او همچنین نخستین شمارهٔ "مجلهٔ پست ایران" را با همکاری نصرالله فلسفی منتشر کرد. پس از مرگ رهی معیری در
نصرالله فلسفی منتشر کرد. پس از مرگ رهی معیری در سال ۱۳۴۷، پژمان به عنوان مدیر ادبی برنامهٔ گلهای رادیو ایران، جایگزین رهی معیری شد. مهارت پژمان در سرودن اشعار متناسب با موسیقی در برنامهٔ گلها، خیلی زود باعث شهرت او شد. او همچنین عضو شورای شعر و ترانهٔ رادیو ایران بود و در ثبت و ضبط و احیای ترانه‌ها و موسیقی محلی بختیاری در رادیو ایران، نقشی کلیدی داشت. پیشینهٔ روستایی و ایلیاتی هرگز از تخیل پژمان خارج نشد و در اشعار او انعکاس زیادی داشت. حسین‌پژمان راجع به فرزندانش چنین که خود، در شعر «جهانگیران»، گوید:
فرزندانش چنین که خود، در شعر «جهانگیران»، گوید: «.. سر پیری فلک مرا دختر و پسری داد..)) اشاره به دو فرزند، یکی دختر و یکی پسر، کرده و در پی‌نوشت آن نیز به قلم خود نام فرزندانش را آورده است؛ به نام‌های فریبا و فریبرز: "سر پیری فلک پیر مرا دختری داده و شیرین پسری سالها جستم ازین رشته ولی بود سر رشته به‌دست دگری" همکاری پژمان با رادیو ایران تا سال ۱۳۵۲ ادامه داشت و او را با بسیاری از خوانندگان و آهنگسازان برجستهٔ آن زمان از جمله علی تجویدی، پرویز یاحقی، محمود محمودی خوانساری، جواد معروفی و عبدالوهاب شهیدی
محمودی خوانساری، جواد معروفی و عبدالوهاب شهیدی آشنا کرد. پژمان در ایجاد انجمن ادبی گوهر نقش مهمی داشت و اشعار و مقالات او در مجلات ادبی مختلف مانند یغما، گوهر، ارمغان، سخن، وحید، آموزش و پرورش و نوبهار منتشر می‌شد. فعالیت‌های ادبی. ترجمه برخی از آثار شاتوبریان همچون «وفای زن»، «آتالا» و «رنه». از آثار منتشر شده پژمان در زمان حیات او می‌توان به آثار زیر اشاره کرد: او همچنین تصحیح کتبی نظیر: لسان‌الغیب دیوان حافظ، دیوان جامی، ترانه‌های خیام، خمسه نظامی، دیوان ژاله قائم مقامی (مادرش) را برعهده داشته است.
ژاله قائم مقامی (مادرش) را برعهده داشته است. ترانه‌سرا. یکی از زیباترین شعرهای این شاعر که توسط آواز خوانان مطرح ایرانی خوانده شده است آتش دل می‌باشد. تصنیف "آتش دل" (آتشی در سینه دارم) اولین بار با صدای قمرالملوک وزیری و آهنگ سازی مرتضی نی‌داوود در مایهٔ دشتی خوانده شد. این تصنیف بعدها توسط خوانندگان دیگری همچون صدیق تعریف و همایون شجریان و سالار عقیلی و مهدیه محمدخانی و گروه پالت بازخوانی شد. متن کامل شعر: نمونه اشعار. نمونهٔ دیگر: در بحبوحهٔ جنگ جهانی دوم و اشغال ایران در سال ۱۳۲۰: مرگ. پژمان در ۳ آذر
و اشغال ایران در سال ۱۳۲۰: مرگ. پژمان در ۳ آذر ۱۳۵۳ بر اثر بیماری سرطان درگذشت و در بهشت زهرا "قطعه۸، ردیف۹۲، شماره۱۰" به خاک سپرده شد. یکی از شعرهای مشهور او بر سنگ مزارش حک شده است: «"تا رهروی عدم شد جسم شکستهٔ ما/آسایشی عجب یافت اندام خستهٔ ما"». نامگذاری‌ها. در ۲۸ آبان ۱۳۹۹، خیابان فاطمی در محدودهٔ خیابان کلاهدوز به نام پژمان بختیاری تغییر نام یافت. در شهرکرد نیز خیابانی به یاد وی نامگذاری شده است. منابع. زندگی و اشعار پژمان بختیاری. رضا بهرامی دشتکی. سامان دانش. تهران ۱۳۹۴ &lt;/small&gt;
سَرای، سرای باتو، سرای کهنه یا سرای المقروص پایتخت‌های اردوی زرین مغول و از بزرگ‌ترین شهرهای سده‌های میانه بودند. سرای (برگرفته از فارسی به معنی "عمارت" یا "دربار") نام دو شهر در نزدیکی ولگای جنوبی بود که به‌طور متوالی مرکز حکومتی اردوی زرین (دولتی مغولی که در قرون سیزدهم و چهاردهم میلادی بر سرزمین‌هایی در ترکستان و روسیه کنونی سلطه داشت) بودند. در مورد مطابقت بین مکان‌های باستانی و ارجاعات مختلف موجود در منابع تاریخی به سرای از قبیل سرای باتو، سرای برکه، سرای جدید، اختلاف نظرهای قابل توجهی بین پژوهشگران
سرای جدید، اختلاف نظرهای قابل توجهی بین پژوهشگران وجود دارد. آنندراج می‌نویسد: سرای نام شهری است از ترکستان و آن را سرای باتوخان گفتندی زیرا که باتوخان بن جوجی خان بانی آن بوده و ازآن جا تا دربند سه چهار مرحله‌است. جهانگشای جوینی (ج ۱ ص ۲۲۲) دربارهٔ سرای می‌نویسد: باتو در مخیم خویش که در حدود ایتیل داشت مقام فرمود و شهری بنا نهاد که آن را سرای می‌خوانند. عبید زاکانی نیز در بیتی نوشته‌است: سرای قدیم. سرای قدیم توسط حاکم مغول باتو خان (۱۲۲۷–۱۲۵۵م) تأسیس شد، همان‌طور که هر دو ارجاع گاه به گاه به «سرای باتو» و
که هر دو ارجاع گاه به گاه به «سرای باتو» و بیانیه صریح فرانسیسکن ویلیام روبروک، که در سال ۱۲۵۳ یا ۱۲۵۴م از باتو در راه خود به دربار مونگکه خان بزرگ در قراقوروم بازدید کرد. به گفته ویلیام، «سرای، شهر جدیدی است که باتو در اتیلیا می‌سازد». عطا ملک جوینی، مورخ ایرانی، این محل را هم «اردوگاه» و هم «شهر» توصیف می‌کند. این شهر در ۱۲۰ کیلومتری شمال شهر آستراخان و در کنار رود آق‌تپه از شعبه‌های پایین رود ولگا جای‌داشت. باتو خان فرمانروای مغول این شهر را به جای شهر پیشین ساقسین در حدود ۱۲۴۰ میلادی پایه‌ریزی کرد. به
ساقسین در حدود ۱۲۴۰ میلادی پایه‌ریزی کرد. به عنوان مقر اصلی باتو، برکه، و جانشینان آنها، سرای عملاً پایتخت یک دولت بزرگ بود، اگرچه خان و دربارش گهگاه در مکان‌های دیگر نیز اقامت داشتند. حاکمان مختلف روس به سرای می‌آمدند تا با خان بیعت کنند و حق امتیاز او (یارلیک) را دریافت کنند. در سال ۱۲۶۱م، این شهر مقر اسقف نشین کلیسای روسیه (Krutitsy) و در سال ۱۳۱۵ نیز به یک اسقف کاتولیک تبدیل شد. به گفته وزیر ایلخانی رشید الدین فضل‌الله، این مکان حداقل گاهی به عنوان محل دفن خان‌ها نیز عمل می‌کرده‌است: هنگامی که برکه در
دفن خان‌ها نیز عمل می‌کرده‌است: هنگامی که برکه در سال ۱۲۶۶م درگذشت، در «سرای باتو» به خاک سپرده شد. احتمالاً برکه توسعه شهر را ادامه داده و اسکان مسلمانان و جذب آنان را به خود جلب کرده‌است. اگرچه شک وجود دارد که شهر کاملاً جداگانه‌ای به نام «سرای برکه» وجود داشته باشد (دو شهر سرای باتو و سرای برکه، تنها توسط معین الدین نطنزی، نویسنده ایرانی قرن پانزدهم م، ذکر شده‌است) با این حال مطمئناً نمی‌توان آن را با «سرای جدید» که بیش از شش دهه پس از مرگ برکه تأسیس شد، یکی دانست. اولین سکه‌های ضرب شده در سرای مربوط به
یکی دانست. اولین سکه‌های ضرب شده در سرای مربوط به برکه از سال ۱۲۶۴/۱۲۶۵م است. در زمان منگوتیمور، سکه‌های نقره (درهم) دوباره با عبارت «سرای» در سال ۱۲۷۲/۱۲۷۳م ضرب شد. سکه‌هایی با استاندارد و رواج بیشتر در دوره توقتا خان، به ویژه پس از سال ۱۳۱۰م دنبال شد. سرای نو. گفته می‌شود که سرای نو (سرای الجدید) توسط اوز بیگ خان در نیمه اول قرن چهاردهم میلادی تأسیس یا به‌طور رسمی ساخته شد. اولین اشاره صریح به شهری با این نام، اطلاعیه مرگ اوز بیگ است. مورخ تیموری ابن عربشاه می‌گوید «از ساخت سرای و ویرانی آن شصت و سه سال
می‌گوید «از ساخت سرای و ویرانی آن شصت و سه سال گذشته‌است». دلایل جابجایی پایتخت نیز مشخص نیست، اگرچه گاهی تصور می‌شود که دلیل آن تغییر در سطح دریای خزر و گستردگی آبراهه‌های دلتای ولگا بوده‌است. سرای و دیگر شهرهای عمده اردوی زرین (مانند گلستان) در امتداد پایین ولگا از بازرگانی سود می‌بردند و درجه قابل توجهی از رونق فرهنگی را به نمایش می‌گذاشتند. در حالی که منشأ سکه‌هایی که صرفاً عبارت «سرای» دارند نامشخص است، سکه‌هایی با برچسب «سرای نو» از سال ۱۳۴۲م ضرب شد. اسطرلاب در حفاری در این مکان کشف شد، و شهر محل
اسطرلاب در حفاری در این مکان کشف شد، و شهر محل زندگی شاعران بسیاری بود که اکثر آنها تنها با نام شناخته شده‌اند. اینها عبارتند از حسام کاتب (حدود ۱۳۷۵م) و سیف سرای که در سال ۱۳۹۶م درگذشت. این رونق با شروع بی‌ثباتی سیاسی و نظامی مزمن در کنار رقابت برای تاج و تخت اردوی زرین پس از سال ۱۳۶۱م به سرعت در معرض تهدید قرار گرفت. سرای به عنوان پایتخت سنتی و یک شهر غنی و معتبر هدف اکثر مدعیان تاج و تخت قرار گرفت. به عنوان مثال، بگلربیگ مامای، در چهار یا پنج بار جداگانه بین سال‌های ۱۳۶۲م تا ۱۳۷۵/۱۳۷۶م، سرای را گرفت و
بین سال‌های ۱۳۶۲م تا ۱۳۷۵/۱۳۷۶م، سرای را گرفت و هر بار آن را به رقیبان واگذار کرد. تیمورلنگ با مداخله در درگیری‌های داخلی در اردوطلایی، سرای را در زمستان ۱۳۹۵–۱۳۹۶م غارت کرده، به آتش کشید و با خاک یکسان نمود. این شهر تا سال ۱۴۰۲م تا حدودی رونق یافته بود و در سال ۱۴۲۰ دوباره در آن سکه ضرب شد، اگرچه اردو زرین به‌طور کامل تثبیت نشد. اندکی پس از عبور مسافر روسی آفاناسی نیکیتین در سال ۱۴۶۹م، سرای توسط ushkuyniks، دزدان دریایی رودخانه ای از ویاتکا، در سال ۱۴۷۱م غارت شد. سردار روس واسیلی ایوانوویچ نوزدرواتی
غارت شد. سردار روس واسیلی ایوانوویچ نوزدرواتی زونیگورودسکی و خان کریمه نور دولت «سرای باتو» را در سال ۱۴۸۰م در یک ضد حمله به دستور ایوان سوم حاکم روسیه در تلافی پیشروی خان احمد علیه مسکو غارت کردند. به نظر می‌رسد ضربه تعیین‌کننده غارت و سوزاندن سرای توسط منلی گرای خان کریمه در ژوئن ۱۵۰۲م بوده‌است. بعداً قوای ایوان چهارم حاکم روس‌ها آنچه از سرای باقی مانده بود را در هنگام فتح خانات آستاراخان در سال ۱۵۵۶م ویران کردند. سپس روس‌ها سلطه خود را بر منطقه جنوب ولگا گسترش داده، و شهرهای جدید آستاراخان را در سال
گسترش داده، و شهرهای جدید آستاراخان را در سال ۱۵۵۸م و تزاریتسین (ولگوگراد فعلی) را در سال ۱۵۸۹م تأسیس کردند. سرای کوچک. سرای جوق شهری در پایین رود اورال بود. گاهی در روایت‌های تاریخی و مدرن، آن را با سایر سرای‌ها یکی می‌کنند و زمانی مکانی احتمالی برای پایتخت اردوی طلایی در نظر گرفته می‌شد. این شهر به عنوان شهر اصلی اردوی نوقای، یکی از جانشینان اردوی طلایی بود. اگرچه در سال ۱۵۸۰م توسط قزاق‌های اورال غارت شد، اما بعداً توسط برخی از خان‌های قزاق به عنوان مقر اصلی مورد استفاده قرار گرفت. منابع. Wikipedia
مقر اصلی مورد استفاده قرار گرفت. منابع. Wikipedia contributors, "Sarai (city)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sarai_(city)&amp;oldid=240264497 (accessed December ۲۴، ۲۰۰۸).
پارک ونسن : پارکی است به سبک انگلیسی که در شرق پاریس واقع است. نام پارک از نام دهکده‌ای به همین نام که در کنار این پارک قرار گرفته است به وام گرفته شده است. گرچه پارک ونسن به علت اینکه منطقه‌ای خالی از سکنه است همانند پارک بولونی به عنوان بخشی از نواحی پاریس در نظر گرفته نمی‌شود اما از نظر اداری جزو منطقه ۱۲ پاریس است. این پارک داری مساحتی در حدود ۹٫۹۴۷ کیلومتر مربع است که ۳ برابر سنترال پارک نیویورک و ۴ برابر هاید پارک لندن وسعت دارد. تاریخچه. این منطقه در ابتدا به عنوان شکارگاه سلطنتی شاهان فرانسه مورد
ابتدا به عنوان شکارگاه سلطنتی شاهان فرانسه مورد استفاده قرار گرفت اما پس از انقلاب کبیر فرانسه به عنوان مکان تمرین نظامی مورد استفاده قرار گرفت. این پارک در سال ۱۸۶۰ و در زمان ناپلئون سوم به صورت پارک عمومی درآمد. این پارک در سال ۱۹۲۹ به منطقه ۱۲ پاریس الحاق شد. خصوصیات. در بخش انتهایی این پارک قلعه ونسن قرار دارد که به عنوان کاخ دوم شاهان فرانسه در قرن ۱۴ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این قلعه هم‌اکنون به عنوان موزه مورد بازدید عموم قرار می‌گیرد. در بخش جنوب غربی این پارک نیز عمارت ردوت دوگرای قرار دارد، که
غربی این پارک نیز عمارت ردوت دوگرای قرار دارد، که از ساخته‌های نظامی عصر لویی فیلیپ پادشاه فرانسه در قرن نوزدهم است. در غرب این پارک نیز باغ‌وحشی به وسعت ۱۴٫۵ هکتار قرار دارد. منابع. مشارکت‌کنندگان دانشنامه ویکی‌پدیا بخش انگلیسی
ضد فوتبال اصطلاحی‌ست که برای توصیف سبک بسیار دفاعی یا بسیار خشن فوتبال به‌کار می‌رود. کاربرد. در سال ۲۰۰۱ گری آرمسترانگ و ریچارد جولیانوتی در کتاب خود با نام "ترس و خشونت در دنیای فوتبال" تاکتیک تیم آرژانتینی استودیانتس در جام بین‌قاره‌ای ۱۹۶۸ مقابل منچستر یونایتد را ضد فوتبال نامیدند و از کاربرد این واژه در یک روزنامه آرژانتینی در سال ۱۹۶۸ خبر دادند. یوهان کرایف در سال ۲۰۰۲ روش بازی برزیل در جام جهانی ۲۰۰۲ را ضد فوتبال نامید. در سال ۲۰۰۳ بنیتز مربی والنسیا، تیم ایتالیایی اینتر میلان را در بازی یک‌چهارم
تیم ایتالیایی اینتر میلان را در بازی یک‌چهارم نهایی جام باشگاه‌های اروپا مقابل آن‌ها متهم به ضد فوتبال کرد. در سال ۲۰۰۶ فابرگاس هافبک اسپانیایی آرسنال روش بازی بسیار دفاعی و همراه با وقت‌کشی تیم‌های انگلیسی را ضد فوتبال نامید. در سال ۲۰۰۷ روزنامه انگلیسی دیلی تلگراف روش بازی چلسی در دوران مربیگری مورینیو را ضد فوتبال نامید. در همین سال مسی مهاجم آرژانتینی بارسلونا روش بازی گلاسکو رنجرز را در مقابل آن‌ها ضد فوتبال توصیف کرد. سه سال پیش ریکارد مربی هلندی بارسلونا از همین واژه در مورد دیگر تیم اسکاتلندی،
بارسلونا از همین واژه در مورد دیگر تیم اسکاتلندی، سلتیک استفاده کرده بود. در سال ۲۰۲۱ سون هیونگ مین ستاره و کاپیتان تیم ملی کره جنوبی، در مصاحبه ایی اعلام کرد که هیچ علاقه ایی به تیم ایران ندارد و روش بازی تیم های عراق و ایران را ضد فوتبال نامید.
جایزه فمینا (به فرانسوی : The Prix Femina) جایزه ادبی فرانسه که در سال ۱۹۰۴ به وسیلهٔ ۲۲ نویسنده مجله La Vie heureuse که بعداً به Femina تغییر نام داد پایه‌گذاری شد. تصمیم‌گیری این جایزه توسط داوران زن است ولی برندگان جایزه لزوماً زن نیستند. این جایزه سه دسته‌بندی دارد: Prix Femina، Prix Femina Essai، Prix Femina Étranger (رمان‌های غیر فرانسوی). منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Prix_Femina
جایزه تئوفراست رنودو یا جایزه رنودو (به فرانسوی prix Théophraste-Renaudot or prix Renaudot)، جایزه ادبی فرانسوی است که در سال ۱۹۲۶ بوسیله ۱۰ نفر منتقد هنری پایه‌گذاری شد که منتظر نتایج جایزه گنکور بودند. منابع. ویکی‌پدیای فرانسوی
آلبر روسل (به فرانسوی: Albert Charles Paul Marie Roussel) آهنگساز فرانسوی در ۵ آوریل ۱۸۶۹ به دنیا آمد و در ۲۳ اوت ۱۹۳۷ در گذشت. او یکی از چهره‌های درخشان در میان آهنگسازان میان دو جنگ جهانی شمرده می‌شود. آثار نخستین او بیشتر زیر تأثیر امپرسیونیستهایی چون کلود دبوسی و موریس راول بود اما آثار دوره بعدی وی بیشتر به سبک نئوکلاسیک گرایش دارند. زندگی. روسل در آغاز جوانی بیشتر از موسیقی به دریانوردی علاقه داشت و پیش از آنکه به‌طور کامل به موسیقی روی آورد چند سالی را در نیروی دریایی فرانسه خدمت کرد. در سال ۱۸۸۴ پس
در نیروی دریایی فرانسه خدمت کرد. در سال ۱۸۸۴ پس از کناره‌گیری از نیروی دریایی به صورت جدی مشغول آموختن موسیقی نزد اژن ژیگو گردید و سپس وارد مدرسه اسکولا کانتروم گردید تا به فراگیری موسیقی نزد استادانی چون ونسان دندی بپردازد. وی هم‌زمان با فراگیری موسیقی به آموزش نیز می‌پرداخت از جمله شاگردان او اریک ساتی و ادگار وارز بودند. با آغاز نخستین جنگ جهانی او به عنوان راننده آمبولانس در جبهه خاوری فعالیت می‌کرد. پس از جنگ، روسل منزلی در منطقه نورماندی خرید و در آنجا تمام وقت خود را به آهنگسازی می‌پرداخت. وی در سال
تمام وقت خود را به آهنگسازی می‌پرداخت. وی در سال ۱۹۳۷ همان سالی که هموتنانش گابریل فوره و موریس راول از دنیا رفتند در شهر رواَیان در خاور فرانسه بر اساس حمله قلبی در گذشت.
جایزهٔ میگل دو سروانتس جایزه‌ای است در حوزه ادبیات اسپانیایی که هر ساله توسط وزارت فرهنگ اسپانیا به نویسندگان برگزیده اعطا می‌شود. این جایزه را به یاد میگل سروانتس نام نهاده‌اند و ارزش مالی آن ۹۰٬۰۰۰ یورو است، ولی سال۲۰۱۴ به «النا پونیاتوسکا» نویسنده و روزنامه‌نگار مکزیکی ۱۲۵۰۰۰ یورو اهدا شد. تاریخچه. جایزهٔ ادبی سروانتس در سال ۱۹۷۶ بنیاد گذاشته شد. این جایزه برای مجموعه آثار یک نویسنده هر سال در مادرید پایتخت اسپانیا اهدا می‌شود. این جایزه که از جمله معتبرترین جوایز ادبی دنیاست، هر سال در سالگرد درگذشت
جوایز ادبی دنیاست، هر سال در سالگرد درگذشت «میگل دو سروانتس»؛ نویسندهٔ مشهور قرن هفدهم کتاب «دن کیخوته» در ماه آوریل توسط وزارت فرهنگ اسپانیا اهدا می‌شود. مراسم اهدای جایزه سروانتس در دانشگاه مرکزی شهر آلکالا دهنارس، محل تولد میگوئل دوسروانتس برگزار می‌شود. اعتبار. جایزهٔ ادبی سروانتس که به نوبل ادبیات اسپانیا نیز شهرت دارد، با اهدای جوایز چشمگیر با ارزش مالی زیاد جای معتبری به دست آورده است. جایزهٔ «سروانتس» در ادبیات اسپانیایی‌زبان به لحاظ ارزش فرهنگی و حتی مادی با جایزهٔ نوبل ادبیات برابری می‌کند. این
حتی مادی با جایزهٔ نوبل ادبیات برابری می‌کند. این جایزه به همراه جایزه نقدی ۱۹۳٫۰۰۰ دلاری اهدا می‌شود. این جایزه یک جایزهٔ بین‌المللی است و تنها شرط شرکت در رقابت نویسندگان، نوشتن به زبان اسپانیایی یا ترجمهٔ اسپانیایی کتاب است. به همین دلیل در طول دوران اهدای این جایزه، تقریباً همهٔ برندگان آن، به جز اسپانیایی‌ها از آمریکای جنوبی بوده‌اند. چون ملاک اصلی جایزهٔ سروانتس زبان مبنا برای رقابت است، به این دلیل می‌توان گفت به جایزهٔ من بوکر شباهت دارد. برندگان. از برندگان پیشین این جایزه می‌توان به خورخه لوئیس
جایزه گئورگ بوشنر (Georg Büchner Prize) مهم‌ترین جایزه ادبی کشور آلمان که به یادبود گئورگ بوشنر بنیانگذاری شد و از سال ۱۹۲۳ به هنرمندی که ساکن ایالت هسن بوده‌اند اعطا می‌شود این جایزه از سال ۱۹۳۳ تا سال ۱۹۴۴ در زمان آلمان نازی اعطا نشد. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Georg_Büchner_Prize
شهرزاد سپانلو (زاده ۱۲ تیر ۱۳۵۱ در تهران) خواننده در سبک موسیقی جاز و پاپ ایرانی است. او ساکن لس آنجلس، کالیفرنیا است. سرگذشت. شهرزاد سپانلو فرزند محمدعلی سپانلو و پرتو نوری‌علاء است. شهرزاد در اوایل جنگ ایران و عراق، در ۱۰ سالگی، به همراه مادر و برادرش «سندباد» مدتی را در اروپا زندگی و سرانجام به آمریکا مهاجرت کرد. شهرزاد سپانلو فعالیت رسمی خوانندگی‌اش را در سال‌های میانی دههٔ ۱۹۹۰ با گروه سیلوئت آغاز کرد ولی شهرت او شاید از زمانی آغاز شد که «قصه ما» نخستین آلبوم مستقل او منتشر شد. کاری متفاوت در میان
آلبوم مستقل او منتشر شد. کاری متفاوت در میان آلبوم‌های پرتعداد خوانندگان ایرانی مقیم لس آنجلس. گروه سیلوئت توسط شهبال شب‌پره از سه خوانندهٔ زن به نام‌های شهرزاد سپانلو، شراره و مهرانا تشکیل شده بود و آلبوم «آب، آتش و خاک» را در سال ۱۹۹۷ توسط کمپانی ام‌زی‌ام به بازار عرضه کرد. شهرزاد سپانلو حدود سه سال با این گروه همکاری کرد و در کنار خوانندگی به تحصیلات دانشگاهی خود ادامه می‌داد. ترانهٔ «خورشید خانوم» از معروف‌ترین آهنگ این گروه از آلبوم «آب، آتش و خاک» با آهنگسازی فرزین فرهادی و ترانه‌سرایی هما میرافشار
آهنگسازی فرزین فرهادی و ترانه‌سرایی هما میرافشار بود. بعد از جدایی وی از این گروه، شهرزاد به دانشگاه یوسی‌ال‌ای آمریکا رفت و رشته جامعه‌شناسی را دنبال کرد. در همان دوران در سال ۱۹۹۹ با امیر فصیحی ازدواج کرد. این زوج صاحب دو فرزند دختر هستند به نامهای لیلی و آیلار. لیلی در سال ۲۰۰۴ و آیلار در سال ۲۰۰۸ به دنیا آمدند. فعالیت‌های هنری. نخستین و تنها آلبوم شهرزاد سپانلو با گروه سیلوئت آب آتش و خاک نام داشت. پس از جدایی از این گروه شهرزاد تاکنون پنج آلبوم به نام‌های قصه ما و هزارو یک شب و تو و «یک روز» و «وقفهٔ
قصه ما و هزارو یک شب و تو و «یک روز» و «وقفهٔ کوتاه» را به بازار ارائه داده‌است. آلبوم «قصه ما»، نخستین آلبوم تکی شهرزاد، دارای نُه آهنگ بود. شهرزاد در این آلبوم با ترانه سرایانی مانند پاکسیما زکی پور، زویا زاکاریان و همچنین پرتو نوری علا، مادرش و محمدعلی سپانلو، پدرش همکاری کرد. بیشتر آهنگسازی‌های این آلبوم توسط فرزین فرهادی صورت گرفته‌است. در این آلبوم شهرزاد یکی از آهنگ‌های گوگوش به نام «خلوت» را با اجرایی تازه ارائه کرد. از میان ترانه‌های این آلبوم، «میرداماد» شهرت بیشتری پیدا کرد. ترانه‌ای که شعرش را
شهرت بیشتری پیدا کرد. ترانه‌ای که شعرش را محمدعلی سپانلو، شاعر معاصر و پدر شهرزاد سروده بود و موسیقی آن نیز ساخته فرزین فرهادی بود؛ نوازنده و آهنگساز نسل تازه‌ای از خوانندگان ایرانی در لوس‌آنجلس که کوشیده‌اند ترانه‌های متفاوت‌تری را از جامعه هنری ایرانی در این شهر نمایندگی کنند. در اواسط سال ۲۰۰۵ (میلادی) شهرزاد سپانلو با ابی بر روی صحنه رفت. شهرزاد در آن کنسرت خوانندهٔ مهمان بود و با ابی دو آهنگ اجرا کرد ابی در مورد شهرزاد گفته‌است: «اگر بخواهم با یک خوانندهٔ زن همکاری کنم آن کس کسی نیست جز شهرزاد
خوانندهٔ زن همکاری کنم آن کس کسی نیست جز شهرزاد سپانلو». در اویل سال ۲۰۰۶ شهرزاد دو کنسرت در دو مکان مختلف برگزار کرد و ابی بار دیگر در کنسرت اول شهرزاد او را همراهی می‌کرد. مدتی بعد شهرزاد آهنگ‌های تازه خود از آلبوم جدیدش را در وبسایت خود و یک وبسایت دیگر قرار داد و همین‌طور آلبوم سوم شهرزاد آلبوم «تو» به بازار موسیقی عرضه شد در سال ۲۰۰۹. این آلبوم به سه زبان مختلف خوانده شده که عبارتند از:(پارسی و فرانسوی و انگلیسی). سپس در سال ۲۰۱۰ آلبوم چهارم او «یک روز» به بازار موسیقی ارائه شد که دربرگیرنده ۹ ترانه
به بازار موسیقی ارائه شد که دربرگیرنده ۹ ترانه است. این آلبوم در ژوئن سال ۲۰۱۰ عرضه شد. شهرزاد در این آلبوم با خوانندهٔ مطرح فرامرز اصلانی آهنگ «ما» را دو صدایی اجرا کردن آهنگ «از من تا من» در اوایل سال ۲۰۰۶ به صورت تک ترانه پخش شد در این آلبوم قرار گرفت. بیشتر ترانه‌های این آلبوم از ترانه سرایان داخل ایران مانند یغما گلرویی و همکارش کامبیز میرزائی، ترانه‌سرا و آهنگساز مقیم کانادا است. آخرین کار شهرزاد، ترانه «یک ستاره ندارم» است که نتیجه همکاری او با گروه «دنگ شو» است. آخرین آلبوم شهرزاد «وقفهٔ کوتاه» که
«دنگ شو» است. آخرین آلبوم شهرزاد «وقفهٔ کوتاه» که پنجمین آلبوم این خواننده می‌باشد در ماه جون ۲۰۱۴ به بازار موسیقی عرضه شد. نخستین کنسرت‌های اروپایی شهرزاد سپانلو در ژوئن ۲۰۱۳ ابتدا در آمستردام و سپس در آخن برگزار شد. در ژانویه ۲۰۱۸ آهنگ شیاد را با همکاری هاتف پیشداد، آرش تارانتیست، بردیا تقی پور، آرش سبحانی، شهرزاد سپانلو، فرجام سعیدی، صفورا صفوی، ملودی صفوی و شاهین نجفی را به خاطر تظاهرات ۹۶ و به یاد فریدون فروغی اجرا کرد.
هزاره ۱ میلادی بازه زمانی میان ۱ ژانویه سال ۱ میلادی و ۳۱ دسامبر سال ۱۰۰۰ میلادی است. آغاز این هزاره با قدرت‌یابی امپراتوری روم و سپس افول آن همراه بود. در این هزاره اسلام و مسیحیت گسترش یافتند. اسلام در سده ۴ و مسیحیت در سده ۷ به قدرت رسیدند. رشد جمعیت در این دوران به حداقل رسید. در خوشبینانه‌ترین برآورد شمار انسانها از ۱۷۰ میلیون به ۳۰۰ میلیون افزایش یافت و برآوردی دیگر کاهش تعداد آدمیان را از ۴۰۰ میلیون در ابتدای هزاره به ۲۵۰ میلیون در پایان گمانه می‌زند.
آن اُکلی (زاده ۱۹۴۴) جامعه‌شناس برجسته بریتانیایی، نویسنده، استاد دانشگاه و فمینیست است. او مؤسس و مدیر "مؤسسه آموزش دانشگاه لندن" می‌باشد و از سال ۲۰۰۵ از کار دانشگاهی تمام‌وقت بازنشسته شده‌است تا بیشتر به نوشتن و رمان‌های جدید خود بپردازد. زندگی‌نامه. مادر "آن"، کاتلین نی‌میلر، مددکار اجتماعی بود و پدرش، پروفسور ریچارد تیتماس، تحلیل‌گر امور اجتماعی و از شالوده‌گذاران نظام رفاه اجتماعی بود. "آن" دکترای خود را از دانشگاه لندن گرفت. ان اوکلی از سال ۱۹۹۱ استاد جامعه‌شناسی و سیاست‌گذاری اجتماعی در دانشگاه لندن
جامعه‌شناسی و سیاست‌گذاری اجتماعی در دانشگاه لندن بوده و "مؤسسه آموزش دانشگاه لندن" را تأسیس و اداره کرده‌است او با رابین اکلی ازدواج کرد و سه فرزند دارد. کتاب‌های ان اکلی موضوع‌های گوناگونی از خانه‌داری و بارداری گرفته تا خاطره‌نویسی شخصی دربرمی‌گیرند. برخی از مهم‌ترین کتابهای وی عبارتند از "«جنس، جنسیت و جامعه»"، "«زنان تحت سلطه»"، "«به شیوهٔ زنانه پذیرفتنش»". کتابهای او بیشتر دربارهٔ مسایل زنان و موقعیت آنها در جامعهٔ مدرن و نقش‌های سنتی زنان است. کتابهای وی دربارهٔ خانه‌داری که در ۱۹۷۴ منتشر شد برای
وی دربارهٔ خانه‌داری که در ۱۹۷۴ منتشر شد برای نخستین بار به خانه‌داری به عنوان مسئله‌ای جدی پرداخت و آن را «کار» شمارد. اکلی با همکاری جولیت میچل* چند جلد مجموعه مقالات مهم در زمینه فمینیسم ویراستاری و منتشر کرده‌اند. اکلی همچنین نوشته‌های مهمی دربارهٔ تعارض‌های روش تحقیق علوم انسانی دارد. آن اکلی در زمینه ادبیات داستانی رمان‌های پرفروشی نوشته‌است که از آن میان می‌توان به کتاب "اتاق مردان" اشاره کرد که در تلویزیون بی‌بی‌سی تبدیل به مجموعه تلویزیونی شد.
در محاسبات، منظور از صفات (Attributes) مشخصه‌ها و تعین‌هایی است که به تعریف خواص اشیاء و المان‌ها می‌پردازد. مثال‌ها. صفات اشیاء در هریک از موارد زیر کاربردهای اساسی و فراوانی پیدا می‌کند: