payamvha/North_RAG huggingface dataset:
۱۹۹۴، در جریان تعطیلاتش در کوبا، لابری به دلیل خوردن گوشت خوک آلوده دچار مسمومیت غذایی شدید شد و هنگام استفراغ، تارهای صوتی‌اش آسیب دید. او به دیدن سه متخصص حنجره رفت و همگی گفتند تنها کاری که می‌تواند بکند، استراحت حداکثری صداست. با این حال، در ۱۲ ژانویهٔ ۱۹۹۵، برخلاف توصیهٔ پزشکان، همراه گروه در تور ژاپن برای تبلیغ آلبوم "بیدار" حاضر شد، در حالی که صدایش هنوز به حالت عادی بازنگشته بود. لابری گفته است که تا دست‌کم سال ۲۰۰۲ احساس نکرد که صدایش به حالت «عادی» برگشته باشد. این دوران برای او بسیار سخت بود و
برگشته باشد. این دوران برای او بسیار سخت بود و حتی به دلیل افسردگی ناشی از مشکل صدا، به ترک گروه فکر کرد، اما هم‌گروهی‌هایش او را به ماندن تشویق کردند. پس از پایان تور World Tourbulence، دریافت که صدایش کاملاً بازگشته است و می‌گوید این بهبودی را مدیون گذر زمان و تمرین بوده است. با این حال، او در مصاحبه‌ای در سال ۲۰۱۹ توضیح داد که این حادثه بر وسعت صدای او تأثیر گذاشته است؛ یعنی قبل از آسیب تارهای صوتی، او می‌توانست نت‌های بالاتری را بخواند، اما بعد از حادثه، محدودهٔ صدایش پایین‌تر آمد و در زدن نت‌های بالا
محدودهٔ صدایش پایین‌تر آمد و در زدن نت‌های بالا باید بسیار محتاط باشد تا دوباره به تارهای صوتی‌اش فشار نیاورد. اتهام لب‌خوانی. در فوریهٔ ۲۰۲۲، شایعاتی مبنی بر لب‌زنی لابری در بخش آمریکای شمالی تور دریم تیتر شکل گرفت؛ این شایعات پس از انتشار ویدئوهای ضبط‌شدهٔ طرفداران در اینترنت شدت گرفت. به‌طور خاص، برخی طرفداران بخش پس از کورس آهنگ «Bridges in the Sky» را به‌عنوان مدرکی برای استفادهٔ لابری از صدای از پیش ضبط‌شده مطرح کردند. لابری در اجرای گروه در هیوستون تگزاس، در ۱۸ مارس ۲۰۲۲، به این حواشی واکنش نشان داد
در ۱۸ مارس ۲۰۲۲، به این حواشی واکنش نشان داد و ضمن رد این اتهامات، گفت که در تمام عمرش هرگز لب‌خوانی نکرده است.
مدرسه علمیه علیا، مدرسه‌ای تاریخی مربوط به سده ۱۰ قمری است و در در شهر تاریخی تون (فردوس امروزی) واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۲۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. این مدرسه که دارای ساختار چهار ایوانی و پلان هشت‌ضلعی است، در دورهٔ صفویه و به دست فردی به نام «میر علی بیک» ساخته شده‌است. مدرسه علمیه علیا تا پیش از زمین‌لرزه ۱۳۴۷ فردوس، مورد استفاده طلاب و مدرسین علوم دینی بوده‌است، ولی امروزه به عنوان آثار تاریخی توسط سازمان میراث فرهنگی نگهداری می‌شود. از مشخصات بارز معماری این
فرهنگی نگهداری می‌شود. از مشخصات بارز معماری این مدرسه، تکرار فرم هشت ضلعی در قسمت‌های مختلف پلان آن است.
جردن رودس (؛ زادهٔ ۴ نوامبر ۱۹۵۶ با نام جردن چارلز رودس) موسیقی‌دان و نوازنده کیبرد آمریکایی است که به‌عنوان عضو گروه پراگرسیو متال دریم تیتر شناخته می‌شود. زندگی شخصی. رودس در سال ۱۹۵۶ در گریت نک، نیویورک به دنیا آمد. مادرش رئیس یک شرکت مدیریت موسیقی در سی کلیف، نیویورک و پدرش صاحب کارخانهٔ تولید لباس در نیویورک بود. معلم کلاس دومش به خاطر نوازندگی پیانو او را شناسایی کرد و بلافاصله به او آموزش‌های حرفه‌ای داده شد. در نه سالگی برای آموزش پیانو کلاسیک وارد بخش پیش‌دانشگاهی مدرسه موسیقی جولیارد شد، جایی که
بخش پیش‌دانشگاهی مدرسه موسیقی جولیارد شد، جایی که اولین مربی تئوری او، جوزف لیونز، همکار آینده‌اش، بود. رودس در سال ۱۹۸۹ با نانسی کورنفیلد در معبدی در گرینویچ، کنتیکت ازدواج کرد.
دریک شرینیان (به ؛ ؛ متولد در لاگونا بیچ) نوازنده کیبرد ارمنی‌تبار اهل ایالات متحده آمریکا و عضو سابق گروه دریم ثیتر است. آگاه بهاری، نوازنده گیتار الکتریک، با شرینیان در یک پروژه در سال ۲۰۰۷ مشترکاً شرکت داشت.
برج کاشانه بسطام (که با نام برج آرامگاهی نزدیک مسجد جامع به ثبت آثار ملی ایران رسیده است) برجی مربوط به سدهٔ ۸ ه‍.ق است و در بسطام، داخل شهر واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۶۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. برج کاشانه بسطام برج بلند و زیبایی در جنوب شهر بسطام و در شمال شهرستان شاهرود و جنوب خاوری مسجد جامع بسطام جای گرفته است. پیشینه. از تاریخ بنای این برج آگاهی درستی در دست نیست. به عقیده اهالی بسطام این برج آتشکده زردشتیان قبل از اسلام بوده است. برخی از خاورشناسان از جمله آندره
اسلام بوده است. برخی از خاورشناسان از جمله آندره گدار بر این گمان است که این بنا از آثار غازان‌خان مغول است و نام اصلی آن "غازانه" بوده که به مرور زمان و بدون توجه به اصل آن کاشانه نامیده شده است. معماری. از ویژگی های برج می توان به 60 وجهی بودن این اثر تاریخی که کاربرد تقویمی داشته اشاره کرد. ارتفاع 20 متری از بیرون و 24 متری از درون و شکل خارجی آن چند ضلعی منتظم 30 ضلعی است. در قسمت جنوب غربی برج نوشته ی (بسم الله الرحمن الرحیم) روی یک آجر با خط ثلث نظر هر بیننده ای را به خود جلب می کند.نمای برج و قسمت
هر بیننده ای را به خود جلب می کند.نمای برج و قسمت بالایی منار از چندین قسمت آجرکاری با رویه‌های گوناگون تشکیل شده. معماری هوشمندانه ی پلکان‌ منار که به صورت مارپیچی به دور منار، تا بالای آن پیچیده شده و همینطور سوراخ هایی در داخل سازه برای هدایت نور به داخل بنا ، نشان از هنر بالای مردمان این سرزمین دارد. سقف برج به گذشت زمان فرو ریخته بوده که در دوره‌های بعد به بازسازی و مرمت آن اقدام شده است.
نیروگاه سوخت فسیلی در واقع مرکز تبدیل انرژی است که از سوزاندن سوخت‌های فسیلی برای تولید انرژی الکتریکی استفاده می‌کند. این نیروگاه‌ها معمولاً در اندازه‌های بسیار بزرگ و برای استفاده دایمی ساخته می‌شوند. مفهوم کلی. در یک نیروگاه سوخت فسیلی از انرژی شیمیایی ذخیره شده در سوخت‌های فسیلی نظیر زغال سنگ، نفت کوره، گاز طبیعی یا شیست قیری به‌طور مداوم به انرژی گرمایی تبدیل می‌شود. این انرژی گرمایی به وسیله توربین‌ها به انرژی مکانیکی تبدیل شده و در نهایت انرژی مکانیکی توسط ژنراتورهای الکتریکی به انرژی الکتریکی تبدیل
توسط ژنراتورهای الکتریکی به انرژی الکتریکی تبدیل می‌شود که به وسیله شبکه انتقال در یک پهنه جغرافیایی وسیع توزیع می‌شود. تقریباً تمام نیروگاه‌های سوخت فسیلی از بخار به عنوان سیال استفاده می‌کنند، البته صرف نظر از توربین‌های گازی و موتورهای احتراق داخلی که در سطح کوچکی برای تولید انرژی الکتریکی استفاده می‌شوند. به‌طور خلاصه در عمل سوختن تغییرات شیمیایی زیر پدید می‌آید: و به عبارت ساده‌تر معادله در تغییرات شیمیایی در سوخت‌های فسیلی به صورت زیر است: از سوختن تمامی سوخت‌های فسیلی دی‌اکسید کربن تولید می‌شود.
تمامی سوخت‌های فسیلی دی‌اکسید کربن تولید می‌شود. دیگر ترکیبی که از سوختن سوخت‌های فسیلی (به ویژه زغال سنگ) به وجود می‌آید دی‌اکسید گوگرد و اکسید نیتروژن است. هر نیروگاه سوخت فسیلی از تأسیساتی پیچیده و منحصر به فرد ساخته شده. تا سال ۲۰۰۴ هزینه ساخت این چنین نیروگاه‌هایی حدوداً ۱۳۰۰ دلار به ازای هر کیلووات یا به عبارتی ۶۵۰ میلیون دلار به ازای هر ۵۰۰ مگاوات بود. همچنین ممکن است چندین واحد مولدی برای صرفه‌جویی در هزینه مکان و منابع طبیعی در یک محل ساخته شوند. ترابری و تحویل سوخت. برای حمل زغال سنگ از وسایل
ترابری و تحویل سوخت. برای حمل زغال سنگ از وسایل مختلفی مانند کامیون‌ها، قطار، قایق یا کشتی استفاده می‌شد. قطارهای مخصوص حمل زغال سنگ ممکن است تا دو کیلومتر طول داشته باشند و تا ۱۰۰ واگن زغال سنگ به وزن تقریبی ۱۰۰ تن را حمل کنند که در مجموع چیزی در حدود ۱۰۰۰۰ زغال سنگ با هر یک از آن‌ها حمل می‌شود. یک نیروگاه بزرگ در بار کامل هر روز تقریباً به این اندازه زغال سنگ نیاز دارد. برخی نیروگاه‌ها به ویژه در فصل اوج مصرف یعنی در تابستان ممکن است به ۳ تا ۵ قطار سوخت در روز نیاز داشته باشند. نیروگاه‌های گرمایی بزرگ
در روز نیاز داشته باشند. نیروگاه‌های گرمایی بزرگ میلیون‌ها تن زغال سنگ برای فصل زمستان ذخیره می‌کنند. آنلودرهای مدرن از تجهیزات گردانده واگن‌ها برای خالی کردن واگن‌ها استفاده می‌کنند، که مشکلات مربوط به زغال سنگ یخ زده کف واگن‌ها را نخواهد داشت. آنلودر از بازوهایی تشکیل شده که قطار را نگه می‌دارند و به این ترتیب می‌توانند هر واگن را دقیقاً در مقابل قیف زغال نگه دارد. سپس واگن در مقابل دستگاه گردانده‌ای قرار می‌گیرد که با برعکس کردن واگن محتویات آن را خالی می‌کند. گردانده‌ها طوری عمل می‌کنند که نیازی به
می‌کند. گردانده‌ها طوری عمل می‌کنند که نیازی به بازکردن واگن‌ها برای برعکس کردن آن‌ها نیست، بنابراین در لحظه خالی کردن، واگن به واگن‌های دیگر متصل است. خالی کردن یک قطار با این روش در حدود ۳ ساعت طول می‌کشد. روش دیگر برای حمل زغال سنگ استفاده از کشتی‌های مخصوص حمل زغال سنگ (collier) است. این کشتی‌ها ظرفیتی در حدود ۴۰۰۰۰ تن دارند و روزها وقت برای خالی کردن آن‌ها نیاز است. برخی از این کشتی‌ها خود دارای تجهیزات تخلیه‌کننده هستند ولی بقیه از تجهیزات موجود در نیروگاه برای تخلیه سوخت استفاده می‌کنند. برای
در نیروگاه برای تخلیه سوخت استفاده می‌کنند. برای جابجایی زغال سنگ در آب‌های آرام مانند رودخانه‌ها یا دریاچه‌ها از نوعی کرجی استفاده می‌شود. این کرجی‌ها معمولاً دارای سیستم محرک نیستند و باید به وسیله یدک‌کش‌ها به حرکت درآیند. در مراحل اولیه یا موارد اضطراری نیروگاه ممکن است از نفت کوره به جای زغال سنگ استفاده کند. این نفت ممکن است به وسیله خط لوله نفت یا کامیون‌ها و کشتی‌های نفت‌کش به نیروگاه حمل شود. عمل‌آوری سوخت. زغال سنگ را با خرد کردن در دستگاه‌های سنگ‌شکن به قطعه‌های کوچکتر از ۵۰ میلی‌متر (۲ اینچ)
به قطعه‌های کوچکتر از ۵۰ میلی‌متر (۲ اینچ) آماده مصرف می‌کنند. پس از این مرحله زغال سنگ‌های خرد شده به وسیله یک تسمه نقاله به سیلوهای ویژه‌ای که در نیروگاه برای انبار کردن سوخت ایجاد شده‌اند انتقال می‌یابند. تسمه نقاله هر ساعت حدود ۴ تن زغال سنگ را جابه‌جا می‌کنند. در سیلوها تکه‌های کوچک زغال به وسیله آسیاب کاملاً خرد شده و به پودر تبدیل می‌شوند. ظرفیت این آسیاب‌ها ۶۰ تن در ساعت است. پس از پودر شدن، زغال تقریباً آماده استفاده در کوره‌هاست. یک نیروگاه ۵۰۰ مگاواتی دارای ۶ پودر کن با چنین ظرفیتی است. پنج پودر
دارای ۶ پودر کن با چنین ظرفیتی است. پنج پودر کن با چنین ظرفیتی می‌توانند ۲۵۰ تن پودر زغال در هر ساعت تولید کرده و به‌طور کامل کوره‌های نیروگاه را در بار کامل تغذیه کنند. گرم کردن آب و هواگیری. در نیروگاه‌های سوخت فسیلی از آب در دیگ‌های بخار استفاده می‌شود. در این نیروگاه‌ها آب نقش یک سیال را دارد که انرژی را از دیگ بخار به توربین بخار حمل می‌کند. بیشتر آب مورد استفاده در این قسمت از طریق تصفیه و تقطیرآب به دست می‌آید. این کار به دلیل جلوگیری از خورده شدن قطعات و قسمت‌های فلزی تجهیزات مورد استفاده در
شدن قطعات و قسمت‌های فلزی تجهیزات مورد استفاده در نیروگاه در دما و فشار بالا نجام می‌شود. تجهیزات نرم‌کننده آب (کاهنده سختی آب) و تبادل یونی آب را آنقدر خالص می‌کنند که آب به یک عایق الکتریکی تبدیل می‌شود. هدایت الکتریکی آب در این مرحله چیزی در حدود ۳/. تا ۱ میکروزیمنس به ازای هر سانتی‌متر مربع است. برای جبران کردن آب از دست رفته در در نیروگاه به عنوان نمونه در یک نیروگاه ۵۰۰ مگاواتی باید هر دقیقه ۲۰ گالن (۲/۱ لیتر در ثانیه) آب به چرخه نیروگاه وارد شود. آب خارج شده از توربین‌ها پس از مقطر شدن در داخل
آب خارج شده از توربین‌ها پس از مقطر شدن در داخل کندانسور (تقطیرکننده) دوباره وارد چرخه می‌شود. میزان تولید آب مقطر در بار کامل یک نیروگاه ۵۰۰ مگاواتی ۶۰۰۰ گالن در هر دقیقه (۳۸/۰ متر مکعب در ثانیه) است. سپس آب از میان حدود شش یا هفت پیش‌گرم‌کننده عبور می‌کند. در هر یک از این مراحل آب به وسیله بخار خارج شده از توربین گرم می‌شود و مقداری حرارت می‌گیرد. سپس آب مقطر به اضافه آب جبرانی به دگازور (هواگیر) وارد می‌شوند. دگازور هوای حل شده در آب را در فشار و دمای زیاد از آب جدا می‌کند که موجب کاهش خاصیت خورندگی آب
از آب جدا می‌کند که موجب کاهش خاصیت خورندگی آب می‌شود. در این مرحله ممکن است به آب هیدروزین نیز اضافه کنند. هیدروزین ماده‌ای شیمیایی است که اکسیژن باقی‌مانده آب را جدا می‌کند. همچنین در این مرحله pH آب نیز کنترل می‌شود تا از اسیدی بودن آب و در نتیجه خوردگی جلوگیری شود. عملکرد بویلر. بویلر یک کوره مستطیلی شکل به ابعاد حدود ۱۵ در ۴۰ متر است. بدنه بویلر از شبکه‌های تنیده شده لوله‌ای ایجاد شده. این لوله‌ها محل عبور آب را ایجاد می‌کنند. جنس لوله‌ها از فولاد فشرده و به قطر ۶۰ میلی‌متر هستند. بویلر در واقع محل
و به قطر ۶۰ میلی‌متر هستند. بویلر در واقع محل سوختن سوخت و تبدیل انرژی شیمیایی به انرژی گرمایی است. زغال‌سنگ پودر شده به وسیله فشار باد از چهار طرف به داخل بویلر وارد می‌شود و به سرعت می‌سوزد و یک کره آتشین در مرکز بویلر ایجاد می‌کند. تشعشع گرمایی که از کره آتشین متصاعد می‌شود به بدنه بویلر رسیده و آبی که داخل لوله‌ها جریان دارد را به شدت گرم می‌کند. میزان گردش آب در لوله‌ها حداکثر سه یا چهار بار است که این گردش معمولاً به وسیله فشار یک پمپ صورت می‌گیرد. درحالی که آب در لوله‌ها در حال گردش است حرارت را جذب
که آب در لوله‌ها در حال گردش است حرارت را جذب می‌کند و در دما ۳۷۰ درجه و فشار ۱/۲۲ پاسگال به بخار تبدیل می‌شود و در بالای کوره از آب جدا می‌شود. در این مرحله بخار وارد سوپرهیتر شده و دمای آن تا ۵۴۰ درجه افزایش می‌یابد و به بخار خشک تبدیل می‌شود. در برخی از نقاط مانند آلمان بیشتر از زغال‌سنگ قهوه‌ای در نیروگاه استفاده می‌شود. زغال‌سنگ قهوه‌ای دارای طول عمر کمتری نسبت به زغال‌سنگ‌های عادی (سیاه) است. این نوع زغال‌سنگ از چگالی انرژی کمتری نیز نسبت به زغال‌سنگ‌های معمولی برخوردار است و به همین دلیل نیازمند
معمولی برخوردار است و به همین دلیل نیازمند کوره بزرگتر برای تولید انرژی مشابه زغال‌سنگ‌های معمولی است. نیروگاه‌هایی که از گاز برای گرم کردن آب استفاده می‌کنند از بویلرهای خاصی با نام HRSG استفاده می‌کنند. در این روش گرمای خارج شده از توربین‌های گازی برای گرم کردن آب و چرخاندن یک توربین بخار مورد استفاده قرار می‌گیرد. مزایا و معایب. مقدار انرژی که با حرارت سوخت‌های فسیلی ایجاد می‌شود نسبت به روشی که با انرژی ابی الکتریسیته تولید می‌شود بیشتر است. هزینهٔ نصب و تهیهٔ ان نسبت به انرژی خورشیدی و ابی کمتر است.
و تهیهٔ ان نسبت به انرژی خورشیدی و ابی کمتر است. استخراج" سوخت های فسیلی شده است این قیمت سوخت را نیز تحت تاثیراتی قرار خواهد داد
غار آوازه خان (Sönghellir) واقع در ایسلند، این غار از جنس مواد آتشفشانی (لاو) است و نام خود را از انعکاس صدای کسانی گرفته که در آن آواز می‌خوانند. این غار در غرب ایسلند در شبه جزیره Snaefellsnes واقع شده است
غار آلتامیرا غاری در ۳۰ کیلومتری غرب شهر سانتاندر، در شمال کشور اسپانیا که در دیوارها و سقف آن تصاویر حیوانات نقاشی شده و از آثار هنری عصر حجر می‌باشد. هنگامی که سنیور مارسلینور دوسوتواولا در املاک خود در ناحیهٔ آلتامیرا در شمال اسپانیا گردش می‌کرد غاری را در آن جا مشاهده کرد. از هزاران سال پیش سنگهایی افتاده و در غار را بسته و رسوبات غاری درز آنها را محکم کرده و گویی بدر آن مهر زده بود. در نتیجهٔ دینامیتهایی که برای خراب کردن ساختمانی در آن نواحی بکار بردند ناگهان سنگهای دهانه پس رفت و غار نمایان گردید. سه
ناگهان سنگهای دهانه پس رفت و غار نمایان گردید. سه سال بعد هنگامی که سوتواولا برای تماشا به درون غار رفت نظرش متوجه علامات عجیبی شد که بر دیوارهای غار نقش شده بود، یکروز دختر کوچک این سنیور نیز همراه او به غار رفت و چون مانند پدرش ناچار نبود سرش را خم کند تا به سقف غار نخورد، چشمانش را متوجه سقف ساخت و در آن جا نقش یک گاو وحشی نظرش را جلب کرد و چون دقت کرد دید بسیار خوب رسم و رنگ آمیزی شده است. پس از آن سقف دیوارهای غار را مورد دقت قرار دادند و نقاشیهای فراوان دیگر در آن یافتند. در سال ۱۸۸۰ م. سوتواولا
فراوان دیگر در آن یافتند. در سال ۱۸۸۰ م. سوتواولا گزارشی از مشاهدات خود را انتشار داد و باستان شناسان گزارش او را با شکی که از مختصات ایشان است استقبال کردند؛ یکی از دانشمندان قدم رنجه فرموده از غار دیدن کرد و نتیجه این شد که گفتند این نقوش تقلبی است و این نظر مدت سی سال به همین حال باقی بود. پس از آن تصاویر دیگری در غارهای دیگر کشف شد که در نتیجهٔ مجاور بودن با افزارهای خارایی غیر صیقلی و استخوان و عاج صیقلی شده همه پذیرفتند که مربوط به دوره‌های ما قبل تاریخ است و در این موقع بود که دریافتند نظر سوتواولا
است و در این موقع بود که دریافتند نظر سوتواولا درست بوده است، ولی در این هنگام دیگر آن شخص زنده نبود. آنگاه زمین شناسان به آلتامیرا آمدند و به اجماع اظهار عقیده کردند که رسوباتی که بر روی بعضی از نقشهاست مربوط به عهد حجر قدیم می‌باشد. آنچه امروز مورد قبول ا ست آن است که نقاشیهای آلتامیرا و قسمت اعظم آثار هنری که از دوران ماقبل تاریخ برجای مانده مربوط به دورهٔ ماگدالنی است یعنی در حدود ۱۶۰۰۰ سال قبل از میلاد تاریخ آن است. همین طرز نقاشیهایی که از حیث تاریخ جدیدتر است در غارهای متعددی در فرانسه اکتشاف شده و
است در غارهای متعددی در فرانسه اکتشاف شده و همهٔ آنها بازماندهٔ عصر حجر قدیم است. آثار نقاشی بر دیوار غارها به عنوان آثار مردمان پیش از تاریخ به آسانی پذیرفته نشد. همهٔ مؤلفین از این اکتشاف مارسلینو سانز دو سوتولا که نخست با عدم قبول عامه روبرو شد یاد کرده‌اند. وی در سال ۱۸۷۹ در غار مشهور آلتامیرا مشغول حفریات بود. دخترک ۸ ساله‌اش کمتر از پدر مجذوب دستاوردهای رسی و سنگی برآمده از دل خاک بود و برای همین در حین تماشای دیواره و سقف غار متوجه اشکال جانوران شد. دوسوتولا بر این اعتقاد بود که این تصاویر متعلق به
دوسوتولا بر این اعتقاد بود که این تصاویر متعلق به هزاران سال پیش است، اما بسیاری از دانشمندان این عمل را به گاوچران‌های همان حوالی نسبت دادند که برای سرگرمی و تفریح به ترسیم این اشکال پرداخته‌اند. اما با کشف تصاویری مشابه در غارهای حاشیه اقیانوس اطلس از سال ۱۸۸۳ تا ۱۹۰۱ نظر محافل علمی دگرگون گشت. با به‌کارگیری روش‌های پیشرفته قدمت این نقاشی‌ها به اثبات رسید. آثار هنری مربوط به غارها در اروپا (آنچه امروزه لفظ هنر به خود گرفته‌اند) مربوط به ادوار مختلف پارینه سنگی یا پالئولیتیک هستند، یعنی حدود ۴۰ تا ۱۰ هزار
سنگی یا پالئولیتیک هستند، یعنی حدود ۴۰ تا ۱۰ هزار قبل از میلاد هستند آثار هنری غارها (آنچه امروزه آن را هنر می‌نامیم) مربوط به ادوار مختلف پارینه سنگی یا پالئولیتیک هستند۰&gt;
مجسمه عظیم گوماتارایا (Gomateswara) یک مجسمه یکپارچه به ارتفاع ۱۷ متر در تپه ویندیاگیری در شهر شروانابلاگولا در ایالت کرناتکه است. این مجسمه که از یک بلوک گرانیت حکاکی شده‌است، بلندترین مجسمه یکپارچه در هند است. مجسمه گوماتارایا به شخصیت جین باهوبالی تقدیم شده‌است و نماد دستورهای جین (دین) صلح، عدم خشونت، قربانی کردن امور دنیوی و ساده زیستی است. این مجسمه در حدود سال ۹۸۳ پس از میلاد در زمان سلسله دودمان گانگا غربی ساخته شد و یکی از بزرگ‌ترین مجسمه‌های مستقل در جهان است. این مجسمه بلندترین مجسمه جین تا سال
در جهان است. این مجسمه بلندترین مجسمه جین تا سال ۲۰۱۶ در نظر گرفته می‌شد. ساخت مجسمه به دستور وزیر خاندان گانگا و فرمانده چاوندارایا انجام شد. مناطق همسایه دارای معابد جین معروف به «باسادی» و چندین تصویر از تیرتامکارا هستند. تپه ویندیاگیری یکی از دو تپه در شروانابلاگولا است. دیگری چاندراگیری است که محل چندین مرکز باستانی جین است که بسیار قدیمی‌تر از مجسمه گوماتشوارا است. در سال ۲۰۰۷، این مجسمه به عنوان اولین عجایب جهان در هند در نظرسنجی تایمز هند انتخاب شد. ۴۹ درصد از کل آرا به نفع آن بود.
کلیسای پیتر مقدس یا کلیسای پترس حواری یا کلیسای سن پیر واقع در شهر واتیکان در رم از بزرگ‌ترین کلیساهای جهان است که مربوط به دورهٔ رنسانس پسین می‌شود. این کلیسا که به‌طور کلی توسط دوناتو برامانته، میکل‌آنژ، کارلو مادرنو و جان لورنتسو برنینی طراحی شده معروف‌ترین اثر معماری رنسانس است. زیربنای این کلیسا نزدیک به ۲۰۰ هزار متر مربع است و حجاری‌ها و مجسمه‌های سقف آن اثر میکل‌آنژ می‌باشد. ساخت این کلیسا ۱۲۰ سال طول کشید. نکته جالب اینکه نقشه هوایی ساختمان‌های کلیسای سن پیرو به شکل یک کلید طراحی شده که نماد کلید
سن پیرو به شکل یک کلید طراحی شده که نماد کلید بهشت محسوب می‌شود و مجسمه‌های حواریون مسیح نیز به شکل نیم‌دایره‌ای در اطراف در ورودی این کلیسا نصب شده‌است. بر اساس عقیدهٔ رایج در کاتولیک این کلیسا محل دفن پیتر مقدس، یکی از حواریون مسیح و اولین پاپ است. شواهد تاریخی و عقیدهٔ رایج حاکی از این هستند که مقبرهٔ پیتر مقدس مستقیماً زیر محراب کلیسا قرار دارد. به همین دلیل، تعداد زیادی از پاپ‌ها، از صدر مسیحیت تا کنون، مانند پاپ ژان پل دوم که چند سال پیش فوت کرد، در زیرزمین این کلیسا دفن شده‌اند. از زمان کنستانتین
زیرزمین این کلیسا دفن شده‌اند. از زمان کنستانتین بزرگ، امپراتور روم، کلیسایی در این مکان قرار داشته‌است. ساخت باسیلیکای حاضر، که جایگزین باسیلیکای قدیمی قرن چهارم میلادی شده‌است، از تاریخ ۱۸ آوریل ۱۵۰۶ آغاز شد و در ۱۸ نوامبر ۱۶۲۶ به پایان رسید. هر ساله بین ۱۵٬۰۰۰ تا بیش از ۸۰٬۰۰۰ نفر برای شرکت در مراسم‌های مختلف، در میدان سن پیترز یا داخل باسیلیکا جمع می‌شوند. از نظر معماری، این کلیسا بزرگترین بنای دوران خود محسوب می‌شود. باسیلیکای سن پیترز یکی از چهار باسیلیکای رم است که عنوان باسیلیکای اعظم را دارا
باسیلیکای رم است که عنوان باسیلیکای اعظم را دارا می‌باشند. برخلاف تصور رایج، این کلیسا یک کلیسای جامع نیست؛ چرا که محل اقامت پاپ نیست. محل اقامت پاپ (به عنوان اسقف رم) در بازیلیکای سنت جان لاتران قرار دارد. تاریخچه. قبر پیتر در آغاز به وسیلهٔ یک سنگ قرمز، به نشانهٔ اسمش که در زبان یونانی به معنی سنگ یا صخره می‌باشد، نشانه‌گذاری شده بود و چند سال بعد یک آرامگاه روی آن ساخته شد. پس از بیش از ۳۰۰ سال، باسیلیکای قدیمی سن پیترز در این مکان ساخته شد. باسیلیکای قدیمی سن پیترز. باسیلیکای قدیمی سن پیترز بین سال‌های
سن پیترز. باسیلیکای قدیمی سن پیترز بین سال‌های ۳۱۹ و ۳۳۰ میلادی به دستور کنستانتین بزرگ ساخته شد. این بنا که به فرم باسیلیکا ساخته شده بود، یک سالن پهن و دو بازو در اطراف داشت که به بنا شکل صلیب می‌داد. طول بنا بیش از ۱۰۳٫۶ متر بوده‌است. معماری. پلان‌های متوالی. پاپ ژولیوس دوم در سال ۱۵۰۵ م. تصمیم گرفت که بازیلیکای قدیمی را تخریب کند و آن را با بنایی جدید و ماندگار جایگزین سازد. در رقابتی که موضوع آن طراحی عظیم‌ترین بنای عالم مسیحیت بود، طراحی دوناتو برامانته برگزیده شد و در سال ۱۵۰۶ ساخت و ساز بنا آغاز
برگزیده شد و در سال ۱۵۰۶ ساخت و ساز بنا آغاز گردید. این پلان به فرم یک صلیب یونانی عظیم بود و یک گنبد، الهام گرفته از گنبد پانتئون داشت. با این تفاوت که این گنبد به چهار ستون بزرگ تکیه داشت؛ در حالیکه گنبد معبد پانتئون به وسیلهٔ یک دیوار نگه‌داری می‌شد. بالای گنبد برامانت یک فانوس، به همراه گنبدی کوچک قرار می‌گرفت که از لحاظ فرم بسیار شبیه به فانوس کلیسای جامع فلورانس بود. برامانت در نظر داشت که گنبد مرکزی را با چهار گنبد کوتاه‌تر روی محورهای مورب احاطه کند. سالن، جای مخصوص کشیش و بازوهای مساوی کلیسا هر
سالن، جای مخصوص کشیش و بازوهای مساوی کلیسا هر کدام جزء دو راهرو بودند که به یک برآمدگی نیم‌دایره‌ای که محراب کلیسا بود ختم می‌شدند. در هر گوشهٔ ساختمان برجی قرار می‌گرفت به‌طوری‌که طرح کلی ساختمان مربع بود؛ به همراه محراب‌های کلیسا که در نقاط اصلی برجسته بودند. با مرگ پاپ جولیوس در ۱۵۱۳، جولیانو دا سانگالو، جووانی جوکوندو و رافائل جایگزین برامانت شدند. یک سال پس از مرگ برامانته در سال ۱۵۱۴، سانگالو و جوکوندو نیز مردند. تفاوت اصلی در پلان رافائل سالنی است با پنج راهرو که ردیفی از نمازخانه‌هایی به صورت
با پنج راهرو که ردیفی از نمازخانه‌هایی به صورت برآمده، در هر طرف، خارج از راهروها قرار دارد. پس از مرگ رافائل در سال ۱۵۲۰، جانشین او، بالداساره پروتزی، تغییراتی که رافائل برای بخش داخلیِ سه برآمدگیِ اصلیِ کلیسا ارائه داده بود را حفظ کرد. با این وجود دوباره به پلان صلیب یونانی و دیگر ویژگی‌های پلان برامانت رجوع کرد. ساخت این پلان به دلیل مشکلات مختلف کلیسا و ایالت پیش نرفت و با مرگ پروتزی در ۱۵۳۶، پلان او تحقق نیافته باقی ماند. پس از پروتزی، آنتونیو دا سانگالو یانگر پلانی را ارائه کرد که ویژگی‌های پلان
یانگر پلانی را ارائه کرد که ویژگی‌های پلان برامانت، رافائل و پروتزی را با هم ترکیب می‌کرد. طرح او برای گنبد، هم در ساختار و هم در تزئین، دارای جزئیات بیشتر و بسیار ماهرانه‌تر از طرح برامانت بود و دارای شیارهایی بر سطح خارجی گنبد بود. همانند برامانت، سانگالو نیز پیشنهاد داد که یک فانوس روی گنبد قرار بگیرد. سانگالو فانوس را بزرگتر و بسیار ماهرانه‌تر طراحی کرد. فعالیت عملیِ اصلیِ سانگالو، تقویت ستون‌های برامانت بود که در حال ترک برداشتن بود. در تاریخ ۱ ژانویه ۱۵۴۷، در دوران حکمرانی پاپ پاول سوم، میکل آنژ، که
۱۵۴۷، در دوران حکمرانی پاپ پاول سوم، میکل آنژ، که در آن زمان بیش ار هفتاد سال سن داشت، به عنوان ناظر پروژهٔ ساخت و ساز کلیسای سنت پیترز، جانشین سانگالو شد. او به عنوان طراح اصلی بخش عمدهٔ ساختمانی که ما امروزه مشاهده می‌کنیم، در نظر گرفته می‌شود. میکل آنژ این مسئولیت را با رضایت نپذیرفت؛ بلکه پاپ پاول او را به این کار مجبور کرده بود. میکل آنژ می‌نویسد: «من این مسئولیت را فقط به خاطر عشق به خدا و به افتخار آن حواری پذیرفتم.» میکل آنژ اصرار داشت که به او اختیار کامل داده شود تا به هر روشی که خود مناسب
اختیار کامل داده شود تا به هر روشی که خود مناسب می‌پنداشت، به هدف اصلی دست پیدا کند. پلان میکل آنژ. زمانی که میکل آنژ مسئولیت ساختمان را بر عهده گرفت، چهار ستون عظیم، از پس باقیمانده‌های سالن باسیلیکای قدیمی برخاسته بود. او همچنین تعدادی از طرح‌ها و نقشه‌های معماران و مهندسان نامی قرن شانزدهم را در دست داشت. در همهٔ این طرح‌ها چند ویژگی مشترک وجود داشت. همهٔ آن‌ها گنبدی را که با گنبدی که برونلسکی یک قرن پیش از این برای کلیسای جامع فلورانس ساخته بود برابری کند، می‌طلبیدند. در سال ۱۶۰۷ پاپ توسعهٔ کلیسا را به
می‌طلبیدند. در سال ۱۶۰۷ پاپ توسعهٔ کلیسا را به کارلو مادرنو واگذار نمود. او سه بلوک را به صحن کلیسا افزود و نقشه را از تقارن محوری تبدیل نمود. سپس با ساخت یک نمای کشیده با سنتوری بر فراز ورودی که مورد انتقاد فراوان هم قرار گرفت چشم از جهان فروبست. سرانجام تکمیل کار بر عهدهٔ جووانی برنینی (۱۶۲۳) گذارده شد و یکی از شاهکارهای معماری شهری باروک پدید آمد. وی با برپایی یک سایه بان بزرگ «خیمه مقدس» در زیر گنبد که دارای چهار ستون مارپیچ مرمرین بود تندیس چهار فرشته را بر بر فراز آن‌ها نهاد. «سردیس قدیس پطرس» بخش
را بر بر فراز آن‌ها نهاد. «سردیس قدیس پطرس» بخش زیادی از زندگی پربار برنینی را به خود اختصاص داد، این نماد تجسمی از آمیزش پیکرتراشی با معماری همراه با نقاشی و نورپردازی است و نمایانگر پیروزی مسیحیت بر جهان می‌باشد. طراحی میدان شکوهمند روبروی کلیسای سن پیرو به گونه‌ای ظریف و مؤثر از پهنای نمای ساختمان (مادرنو) می‌کاهد و کلیسا با دو یال ذوزنقه‌ای همگرا به میدان بیضی شکل که با دو ردیف دوتایی ستون به شیوهٔ توسکان ساخته شده، ستون بزرگی (اوبلیسک) را که از مصر آورده شده در مرکز و فواره‌های ساخت مادرنو را در دو
شده در مرکز و فواره‌های ساخت مادرنو را در دو کانون خود قرار داد. بدین سان برنینی ساختمان دورهٔ رنسانس که به صورت منفرد و مستقل ایستاده بود را به طرح گسترده در پیوند با محیط پیرامونی و معماری پویای باروک تبدیل می‌سازد.
انقلاب بزرگ عربی به رهبری شریف حسین بن علی و همزمان با انقلاب مصر و به کمک نظامیان صورت گرفت، در نتیجه حجاز و فلسطین از دست عثمانیها خارج شدند.
چیچن ایتزا ( , ،(اثری باستانی از تمدن مایا است که در کشور مکزیک واقع شده‌است. کلمه چیچن ایتزا به معنی «در کنار دهانه چاه ایتزا» است که خود «ایتزا» احتمالاً در زبان مایاها به معنی جادو یا جادویی بوده‌است. این اثر جزو میراث جهانی یونسکو به‌شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۷ میلادی، این اثر به‌همراه ۶ اثر دیگر در یک رای‌گیری جهانی به‌عنوان یکی از عجایب هفتگانه جدید معرفی شدند. بسیاری از باستان‌شناسان معتقدند چیچن ایتزا در حدود هزار سال پیش پایتخت یکی از پادشاهان مایاها به نام «تاپیلتزین چه کوئتزالکوتل» بوده‌است. کاربرد