payamvha/North_RAG huggingface dataset:
سازمان‌های خیریه، مدارس و کتابخانه‌هایی را نیز در کشور اداره می‌کند. خانوادهٔ حکیم نقش بنیادی در پایه گذاردن مجلس اعلا ایفا کرده‌اند. هرچند در اوایل پایه‌گذاری این سازمان ریاست آن برعهده سید محمود هاشمی بود اما پس از ۳۰ ماه محمدباقر حکیم ریاست آن را برعهده گرفت و پس از ترور او در سال ۱۳۸ی۲ عبدالعزیز حکیم برادرش به ریاست این مجلس رسید. با مرگ وی در سال ۱۳۸۸ ریاست مجلس اعلا به عمار حکیم واگذار شده است. سپس در سال ۲۰۱۸ عمار حکیم از این منصب استعفا داده و همام حمودي جایگزین او در پست ریاست این مجلس قرار گرفت.
آزفِست فستیوال سالیانه‌است که در آن گروه‌های هوی متال به اجرای موسیقی می‌پردازند. پایه‌گذار آن آزی آزبورن و همسرش شارون آزبورن هستند که هر ساله فستیوال را سازماندهی می‌کنند. در این فستیوال گروه‌هایی با سبک‌های آلترنتیو متال، ترش متال، اینداستریال متال، متال‌کور، هاردکور پانک، نیو متال، دث متال، گوتیک متال و بلک متال شرکت می‌کنند. خود آزی آزبورن با گروهش، بلک سبث، چندین بار در این فستیوال شرکت کرده‌است. این فستیوال از سال ۱۹۹۶ میلادی تا به حال بین ۱۲ ژوئیه تا ۳۰ اوت برگزار می‌شود. پیوند به بیرون. وب سایت
تا ۳۰ اوت برگزار می‌شود. پیوند به بیرون. وب سایت آزفست منابع. ویکی‌پدیای انگلیسی
فاطمه آلیا (زادهٔ ۱۳۳۵ در تهران)، نماینده دوره‌های هفتم، هشتم و نهم مجلس شورای اسلامی بود. وی دارای مدرک کارشناسی ارشد علوم سیاسی و کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی می‌باشد. آلیا در دوران دفاع مقدس با حضور داوطلبانه در جبهه به عنوان امدادگر فعالیت کرده‌است. وی از اعضای جبهه پایداری بوده و مسئولیت‌های سیاسی و اجرایی نظیر ۲۰ سال سابقه تدریس و مدیریت در آموزش و پرورش، نمایندگی مردم تهران در مجلس هفتم، هشتم و نهم و همچنین مؤسس و رئیس فراکسیون حمایت از حقوق معلولان، مؤسس و رئیس کمیته حقوق بشر مجلس در کارنامه کاری وی
و رئیس کمیته حقوق بشر مجلس در کارنامه کاری وی دیده می‌شود. فاطمه آلیا جزو اصول‌گرایانی است که از دولت محمود احمدی‌نژاد حمایت می‌کرد. او در دفاع از ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه والیبال گفته‌است: «تربیت فرزند و شوهرداری کار بسیار پراهمیت و مهمتری برای زنان است»
ایرانیان بحرین ، یا عجم بحرین همچنین به نام پارسیان بحرین ، مردمانی از ریشهٔ ایرانی گفته می‌شود که در کشور بحرین زندگی می‌کنند که در قرن نوزدهم و بیستم (۱۸۰۰~۲۰۰۰ میلادی) از استانهای جنوبی ایران، از جمله فارس، بوشهر و هرمزگان، و کهگیلویه(دهدشت) و بلوچستان به این کشور مهاجرت نمودند. با توجه به این که کشور بحرین در بیشتر تاریخ خود پاره‌ای از کشور ایران به‌شمار می‌آمده ایرانیان در این کشور تاریخ طولانی دارند. مردم بومی. مردمان بحرین بومی خود را بحارنة (Baḥārna) نه عرب می‌نامند. به گفته ، بحرانی‌ها ممکن است
نه عرب می‌نامند. به گفته ، بحرانی‌ها ممکن است آخرین «نوادگان کسانی باشند که از جمعیت اصلی مسیحیان (آرامائی‌ها)، یهودیان و پارسیان باستانی (زرتشتیان) که در زمان فتح عرب‌ها در جزیره و استان‌های ساحلی شرقی عربستان سکونت داشتند به اسلام گرویدند» باشند. بحرانی‌ها بر اساس ژن‌هایشان عمدتاً از قومیت‌های بومی عرب شرقی هستند و درصد کمی از ژن‌های ایرانی دارند. برخی از آنها همچنین دارای ژنهای اسپانیایی و پرتغالی هستند. برخی از آنها جابجبایی مکرر بین بحرین و ایران داشتند. برخی از بحرانی‌ها و عجم‌ها احتمالاً با یکدیگر
برخی از بحرانی‌ها و عجم‌ها احتمالاً با یکدیگر اختلاط داشته‌اند و این امر به بسیاری از بحرینی‌ها این ادعا را می‌دهد که دارای ریشه‌های ایرانی هستند. علاوه بر این، بخش قابل توجهی از بحرانی‌ها و همچنین بسیاری از اماراتی‌ها می‌توانند بخشی از اجداد خود را به ریشه‌های ایرانی، اغلب از طریق مادربزرگ‌هایی در دو یا سه نسل پیش در دوران قبل از نفت، نسبت دهند. این ارتباط ممکن است آن‌ها را به عنوان یک گروه قومی مختلط یا میانی متمایز مطرح کند. برخی از خانواده‌ها که از سادات هستند نیز به نظر می‌رسد که تعلق ژنتیکی به گروه
هستند نیز به نظر می‌رسد که تعلق ژنتیکی به گروه J2 نشان می‌دهند، از جمله خانواده‌های آل‌علوی،"" آل‌موسوی،"" آل‌قصاب"" و غیره."" علاوه بر این، برخی از اینها مهاجرت‌های مکرری بین بحرین و خوزستان داشته‌اند (یا ادعا میکنند)، به ویژه خانواده القارونی که مجبور به مهاجرت مجدد شدند پس از آنکه کمپین آزار و اذیت فارس‌ها علیه اعراب محمره شدت گرفت. برخی از اعضای این خانواده به صورت فعال سیاسی در صفوف جنبش ملی عرب حضور داشتند که برای بازگرداندن حکومت عربی فعالیت می‌کرد. برخی نمونه‌ها نشان می‌دهند که آن‌ها به گروه هاپلو
برخی نمونه‌ها نشان می‌دهند که آن‌ها به گروه هاپلو J2 (قفقازی، غرب آناتولی، غرب ایرانی) تعلق دارند."" سایر بحرانی‌ها در واقع به آن‌ها به عنوان "محمری‌ها" ( منظورشان خرمشهری ها یا خرمشهری شدن) اشاره می‌کنند که به مهاجرت آن‌ها بازمی‌گردد. آنها با عربی خوزستانی گفتگو می‌کنند و از فارسی یا خوزستانی متوجه می‌شوند. با وجود غیرقابل قبول بودن از نظر اجتماعی (در میان بحرانی‌ها)، برخی از بحرانی های خوزستان بار دیگر با ایرانیان شیعه آمیخته شدند. ژنتیک. بر اساس ژن‌هایشان، اکثر بحرینی‌ها غیر عرب هستند. بر اساس یک مطالعه
اکثر بحرینی‌ها غیر عرب هستند. بر اساس یک مطالعه در مورد "دی‌ان‌ای کروموزوم Y" از طریق خط پدری که در سال ۲۰۲۰ انجام شده است، پیش‌بینی هاپلوتیپ‌ها نشان می‌دهد که هاپلوتیپ J2 (J-M172) رایج‌ترین در جمعیت بحرینی است و ۲۷.۶٪ نمونه را شامل می‌شود (اکثریت در استان پایتخت و استان شمالی جای بحرانیان و عجم‌ها). این هاپلوتیپ‌ گفته میشود ریشه در قفقاز، آناتول، یا غرب ایران دارد. دومین اکثریت گروه در ایران مرتبط به مردم نیاهندواروپایی هندواوروپایی و اقوام ایرانی. پس از آن: هاپلوتیپ‌های دیگر (G, , , R1b, Q, , , , H و C)
هاپلوتیپ‌های دیگر (G, , , R1b, Q, , , , H و C) با فرکانس‌های کمتری ظاهر می‌شوند. ژن های ایرانیان بحرین به ایران برمیگردد (حتی اگر فارسی نه بلد باشند)، هاپلوتایپ‌‌ها , J2, R1a, R1b, G و Q که در جمعیت بحرینی شیوع دارند، با جمعیت ایرانی‌های بحرین مرتبط هستند و می‌تواند نشان‌دهندهٔ ارتباط تاریخی و نژادی بحرین با ایرانیان باشد. ترکیب قومی ایرانی‌تباران. مردم ایرانی تبار همیشه سابقه طولانی در این جزیره داشته‌اند که قدمت آن قبل از اسلام است. ایرانیان بحرین در این جزیره ساکن بودند و به مرور زمان زیاد شدند و با
جزیره ساکن بودند و به مرور زمان زیاد شدند و با جوامع دیگر در ارتباط بودند. آنها فرزندان مهاجرانی هستند که در قرن نوزدهم و بیستم (۱۸۰۰~۲۰۰۰ میلادی) از استانهای جنوبی ایران، از جمله فارس، بوشهر و هرمزگان، و کهگیلویه(دهدشت)، و بلوچستان به این جزیره مهاجرت نمودند. تعداد آن‌ها (فارسی زبانان فقط) در سال ۱۳۸۸ شمسی (۲۰۰۹ میلادی)، حدود صد هزار نفر تخمین زده می‌شد. ملیت بحرینی دارند و برخی از آنها دارای گذرنامهٔ ایرانی (از زمان شاه) نیز می‌باشند. مردمان ایرانی‌تبار در بحرین از اقوام مختلفی تشکیل شده‌اند، از جمله:
در بحرین از اقوام مختلفی تشکیل شده‌اند، از جمله: زبان‌ها. ایرانیان بحرین زبان فارسی و اچومی/لارستانی را گرامی می‌دارند و اصرار دارند به فارسی سخن بگویند، بنابراین این زبان‌ها را نسل به نسل آموخته‌اند. بسیاری از آنان در مکان‌های خصوصی و عمومی به فارسی سخن می‌گویند، فرزندانشان بیشتر با عربی (بحرینی) سخن می‌گویند. عجم‌ها به قومیت فارسی خود افتخار می‌کنند و بسیاری از آن‌ها اصرار دارند که به زبان فارسی صحبت کنند، حتی اگر با زبان عربی مخلوط شود. زبان‌های ایرانی که در بحرین صحبت می‌شوند بیشتر شفاهی هستند و نه
که در بحرین صحبت می‌شوند بیشتر شفاهی هستند و نه نوشتاری. وقتی آن‌ها این زبان‌ها را می‌نویسند، معمولاً به جای نوشتن «ث» از «س» استفاده می‌کنند (چون به نظر آن‌ها صدای «ث» فارسی در مقایسه با حروف عربی این‌گونه است) و برای صدای «گ» یا «ق» از «ق» استفاده می‌کنند چون در لهجه محلی عربی «ق» این‌گونه (گ) تلفظ می‌شود. زبان‌های فارسی بوشهری/بحرینی و لارستانی ها تفاوت‌های اندکی با فارسی معیار و فارسی تهرانی دارند، که از جمله نتیجه آمیختگی با عربی، ترکی، فرانسوی و زبانهای دیگر است. با این حال اصطلاحات این دو زبانها
دیگر است. با این حال اصطلاحات این دو زبانها قدیمیترند و اصیل ترند از فارسی تهرانی، همچنین، این دو زبان‌ها تأثیراتی بر زبان عربی بحرینی (لهجه رایج در بحرین و لهجه اهل سنت) و زبان عربی بحرانی (لهجه بحرانی‌ها - مردم بومی/شیعیان) داشته‌اند و این تأثیرات به نسل‌های بعدی منتقل شده‌اند. زبان پارسی لارستانی با تهدید انقراض روبرو است. زبان فارسی بوشهری/بحرینی (عجمی). فارسی بحرینی (عجمی) که خیلی نزدیک است به گویش بوشهری جنوبی، یه شاخه از شاخه‌های فارسی نو، ریشه در بوشهر دارد، دربحرین دارای ریشه‌ای متفاوت از شاخه‌های
دارد، دربحرین دارای ریشه‌ای متفاوت از شاخه‌های گویش‌های فارسی که در ایران صحبت می‌شوند است. این گویش واژگان آن به‌طور زیادی از زبان لارستانی/ (خودمونی)، لُری و انگلیسی استبرگرفته شده است. این گویش هم نزدیک به گویش فارسی کویتی است. این رایج ترین زبان فارسی در بحرین است. با بررسی‌های زبان‌شناسی مشخص شده است که گویش فارسی بحرینی یا بوشهری بحرینی (معروف به عجمی در بحرین)، علی‌رغم تأثیر زبان عربی، هنوز حاوی تعداد زیادی از واژگان اصیل پارسی است. به عنوان مثال، کلماتی مانند «خوراک» به جای «غذا» (کلمه عربی)،
کلماتی مانند «خوراک» به جای «غذا» (کلمه عربی)، «لاغ/لاخ» به جای «جوراب» (همچنین، استفاده عربی محلی از «دو لاغ» به جای «جوراب»)، «ناشتا» به جای «صبحانه» (از «صبح» در عربی)، «سی تو» (سیت) به جای «برای تو» (برات) - فارسی معیار، یا «واسه تو» (واست) - تهرانی، «سه تو» (سیت/سهت) به جای «به تو» (بهت)، «سی مو» (سیم) به جای «برای من» (برام) یا «واسه من» (واسم)، «واز» (vaz) به جای «باز» (baz)، «چالو» به جای «روشن»، «مو» به جای «من»، «پیسه» به جای «پول»، «تایم» (انگلیسی) به جای «وقت»، «کیلاس» به جای «لیوان»، «شو» به
به جای «وقت»، «کیلاس» به جای «لیوان»، «شو» به جای «شب»، «گُت» به جای «بزرگ» و «آو» به جای «آب»، «نو» به جای «جدید» - تهرانی (عربی)، «نه خشه/نه خشن» به جای «خوب نیست»، «حرف زدن» به جای «سخن گفتن» (معیار) یا «صحبت کردن»، «سی کردن» به جای «تماشا کردن» (معیار) و «نگاه کردن» در این گویش به کار می‌روند. این نشان می‌دهد که ریشه‌های عمیق‌تر اندو-ایرانی (پارسی) در بحرین حفظ شده‌اند. زبان لاری/لارستانی. زبان لارستانی، یا لاری (در بحرین به نام خودمونی): این زبان به جاماندهٔ فارسی میانه (پارسی پهلوی) است و دستور زبان
فارسی میانه (پارسی پهلوی) است و دستور زبان خاص خود را دارد، این زبان اصلی «مردم لارستانی» است و چندتا گویشهای متفاوت دارد: بستکی، خنجی، گله داری، گراشی، جناحی، بیرمی، میناوی (مینابی). این زبان مربوط به دوره ساسانیان و پیش از آن می‌باشد. در گویش‌های لارستانی، به جای هچکس می‌گویند «هیسکه» مثلاً (بستکی)، عبارات «زگرت بُدِسِّم»، «چَکَت بُدیم»، «زرت بُدِسَم»، و «زرت بُدیم» به معنی «شیک شدم» یا «تر و تمیز شدم» هستند. این عبارات در مناطق مختلفی از جنوب ایران مانند لارستان، بستک و لامرد به کار می‌روند. در فارسی
لارستان، بستک و لامرد به کار می‌روند. در فارسی بحرینی و عربی بحرینی نیز به ترتیب «زگرت شدم» و «صرت زگرت» استفاده می‌شود که برخلاف فارسی مدرن از کلمات خارجی مثل «شیک» (ترکی) استفاده نمی‌کنند. این تفاوت‌های زبانی نشان‌دهنده تنوع گویشی در مناطق مختلف جنوب ایران است و نشان می‌دهد که چگونه تأثیرات تاریخی و جغرافیایی به غنای فرهنگی و زبانی این منطقه افزوده است. بیرمی. در حالی که اکثر فارس‌ها از حرف فاعلی «شین» (یعنی: ـش) در انتهای فعل استفاده می‌کنند تا آن را به فعل امری تبدیل کنند، بیرمی‌ها «ش» را در ابتدای فعل
امری تبدیل کنند، بیرمی‌ها «ش» را در ابتدای فعل امری قرار می‌دهند. به عنوان مثال: «بکشش» به معنای آن را بکشید است و بیرمی‌ها می‌گویند «آش بکش». همچنین، «بزنش» یعنی او را بزن، و بیرمی‌ها می‌گویند «آش بزن» میناوی. زیرشاخهٔ گویش بَشکَردی است و حدفاصلی است میان گویش‌های لارستانی و بلوچی و بشکردی در جنوب شرقی ایران. زبان لری. این زبان مرتبط به قوم لر است، چندتا گویش متفاوت دارد. زبان‌های لری خود به دو گروه لر بزرگ و لر کوچک تقسیم می‌شوند. زبان لری همانند زبان فارسی نواده‌ای از زبان فارسی میانه (پارسی پهلوی) است.
نواده‌ای از زبان فارسی میانه (پارسی پهلوی) است. زبان بلوچی. زبان مردم بلوچ، زبان بلوچی در پارهای موارد به فارسی میانه (پارسی پهلوی) قرابت پیدا می‌کند، و درجایی نیز به زبان زبان پارتی (پهلوی اشکانی). زبان ترکی. زبان ترکی: در مورد کسانی که از اقوام آذربایجانی و قشقایی هستند به زبان ترکی با لهجه‌های آن صحبت می‌کنند. این زبان هم تأثیر بر زبان عربی بحرینی و بحرانی داشت. عربی عجمی. برای مدت طولانی، ایرانیانی که به بحرین، کویت، امارات متحده عربی و شرق عربستان مهاجرت کرده بودند، به شیوه‌ای خاص حروف را تلفظ
مهاجرت کرده بودند، به شیوه‌ای خاص حروف را تلفظ می‌کردند. (حروفی که در عربی به شکل متفاوت از فارسی تلفظ می‌شوند را در اینجا قرار دهید: ق در برابر گ، ح در برابر هـ، ظ در برابر ز ، ص در برابر س، ث (th) در برابر س (s)) و اغلب در اشاره به مذکر و مؤنث اشتباه می‌کنند، مثلاً "تعالی" (مؤنث) به جای "تعال" (مذکر) - معنای "بيا" را دارد. این گویش که به "عربی عجمی" معروف شد، در میان نسل‌های قدیمی ایرانیانی که به این مناطق مهاجرت کرده بودند بسیار رایج بود. برای مدتی این گویش منبعی برای طنز و تمسخر بود، اما ایرانیان این
گویش منبعی برای طنز و تمسخر بود، اما ایرانیان این کشورها با آن کنار آمدند و پس از یادگیری عربی صحیح، از آن برای اهداف سرگرمی استفاده کردند. به عنوان مثال، بازیگر (بازیگر خودمونی اماراتی که اصالتا ریشه در دژگان دارد)، در یک سریال تلویزیونی (عربي: مسلسل الدعله) به این گویش صحبت می‌کرد در حالی که آن را با فارسی مخلوط می‌کرد که در میان پارسیان جنوب خلیج فارس بسیار رایج است. او همچنین یک صحنه کامل دارد که در آن زبان عربی یاد می‌گیرد و آهنگ لارستانی/آچومی/خودمونی/بستکی «قلیون مه تشن قوری مه چایی یار نازنین جای
«قلیون مه تشن قوری مه چایی یار نازنین جای تو خالی» را می خواند. در امارات هم رایج بود. عربی بحرینی. عجم بحرین علاوه بر زبان انگلیسی، زبان عربی رسمی را در مدارس دولتی نیز می آموزد، عمدتاً (اما نه لزوما) کسانی که به مدارس خصوصی می روند، انگلیسی خوبی دارند. با این حال، عربی رسمی در فعالیت‌های زندگی روزمره استفاده نمی‌شود، صحبت کردن در جمع یا خصوصی با دوستان، خانواده و همکاران معمولاً به گویش محلی (بحريني) انجام می‌شود. اکثر نوادگان ایرانیان/عجم بحرین در بحرین به این گویش صحبت می‌کنند، یا خلط می‌کنند. واژگان
به این گویش صحبت می‌کنند، یا خلط می‌کنند. واژگان آن به‌طور زیادی از زبان لارستانی ، فارسی، ترکی و انگلیسی. زبان انگلیسی. بسیاری از نوادگان ایرانیان بحرین در بحرین از این زبان برای کار، مطالعه یا کار (داخل یا خارج کشور) استفاده می‌کنند. زبانی ضروری برای به دست آوردن جایگاه بالایی در جامعه مدرن بحرین. عجم بحرین همیشه به دلیل دوزبانه بودن به داشتن تلفظ خوب انگلیسی معروف بوده‌اند، زیرا زبان عربی شامل حروفی است که مانند حروف انگلیسی صدا می‌دهند، مانند (ث/th) که در زبان عربی وجود دارد ولی در زبان‌های ایرانی نیست
زبان عربی وجود دارد ولی در زبان‌های ایرانی نیست و فارسی شامل حروفی مانند (P/پ) است که در زبان‌های ایرانی وجود دارد ولی در زبان عربی نیست. این موضوع همچنین باعث شده است که آن‌ها در شرکت‌هایی مانند "باپکو" (شرکت نفت بحرین) توسط همکاران بحرانی (بحرانیان) و عرب/اعراب مورد آزار و اذیت قرار گیرند. فرهنگ. فرهنگ ایرانیان بحرین در بحرین با غذاها و موسیقی ایرانی پیوند عمیقی دارد. در بسیاری از مراسم و عروسی‌ها، دستمال‌بازی و موسیقی ایرانی از جنوب و شمال ایران و همچنین موسیقی جنوب خلیج فارس مانند گروه‌های «سلطانیز» و
موسیقی جنوب خلیج فارس مانند گروه‌های «سلطانیز» و «میامی» رایج است. موسیقی. گروه «سلطانیز» (گروه آواز خودمونی) یک گروه موسیقی از ایرانیان بحرین بود که ترانه‌هایی «بندری» به زبان‌های فارسی، و فولکلور لارستانی (با گویش بستکی) - مانند «اسمش نادانم»، و عربی بحرینی منتشر کرده است. این گروه در بحرین به نام «فرقة سلطانیز» شناخته می‌شود. نخستین آلبوم این گروه در سال ۱۹۸۹ میلادی و آخرین آلبوم در سال ۲۰۰۳ میلادی منتشر شد. خواننده اصلی گروه «احمد سلطان» بود و از محبوب‌ترین ترانه‌های این گروه می‌توان به «ناز اَکن ناز
ترانه‌های این گروه می‌توان به «ناز اَکن ناز اَکن» اشاره کرد. سلطانیز در دهه نود به دلیل آمیختن سازهای عربی با آواز ایرانی، برای ترانه‌های معروفی «چایی چایی»، «رفتم بباغ» و «به خدا خود بدا» شناخته شده بود. این گروه در تلویزیون بحرین و جشنواره‌های موسیقی روی صحنه رفته و بر نوازندگان و خوانندگان جدید بندری/جنوبی ایران تأثیر گذاشته است. مثلا، «نازکن» در ۲۵ ژوئن ۱۹۹۰ منتشر شد و کوروس - ناز نکن - که بعداً منتشر شد، از ترانه «سلطانیز» الهام گرفته است. به همین واسطه از «سلطانیز» به عنوان یکی از اثرگذارترین بندهای
از «سلطانیز» به عنوان یکی از اثرگذارترین بندهای موسیقی جنوبی ایران یاد می‌شود. گروه «میامی» نیز یک گروه کویتی بود که برخی از اعضای آن به فارسی می‌خواندند، اما همه آنها ایرانی نبودند. دیگر گروه‌های آواز ایرانی ببحرینی عبارتند از: این آهنگ‌ها، به‌عنوان نشانه‌ای از هویت آچومی‌های بحرین، باقی مانده‌اند. آن‌ها هر از گاهی به این آهنگ‌ها گوش می‌دهند تا "یادآور ریشه‌هایشان" باشد. به همین دلیل، بسیاری از ایرانیان امروز (مردم از ساکن ایران و خارج از کشور)، تلاش‌های این گروه‌ها (به ویژه «سلطانیز») را به رسمیت
این گروه‌ها (به ویژه «سلطانیز») را به رسمیت می‌شناسند و همچنان با بازخوانی و تنظیم دوباره (ریمیکس) آثار آن‌ها، قدردانی خود را نشان می‌دهند. هنر موسیقی جنوب ایران با آثار هنرمندانی همچون «سندی» و «بویز» و «عرفان طهماسبی» و «اروین بستکی»، ادامه دارد و نشان‌دهنده تداوم تأثیر موسیقی بندری است که با گروه‌هایی مانند «سلطانیز» آغاز شده بود، بر علاوه از خوانندهای بحرینی مانند حسین اسیری. ساز «هبان» که در خلیج جنوبی هست، دقیقاً همان ساز «نی انبان/همبان» است که توسط ایرانیان اقوام مهاجر از ایران به کویت و بحرین وارد
اقوام مهاجر از ایران به کویت و بحرین وارد شده است. خوراک و تفریحات. این بخش به دنیای پرطعم و رنگ غذای جوامع «لارستانی » «لری» و «فارسی» و «ترکی» در بحرین، کویت و امارات متحده عربی می‌پردازد. بر خلاف تصور رایج، این لذیذی‌های آشپزی، اصالتی عربی ندارند، بلکه میراثی گرانبها هستند که نسل به نسل در میان خانواده‌های لارستانی که قرن هاست این کشورها را خانه خود می‌دانند، منتقل شده است. محبوب‌ترین غذاهای «خودمونی» در بحرین می‌توان به اینا را اشاره کرد، مانند: غذاهای سنتی ایرانی مشترک دیگری که در بحرین هستند، شامل از
ایرانی مشترک دیگری که در بحرین هستند، شامل از جمله: چیزهای دیگر: خانواده‌های معروف. برخی از معروفترین خانواده‌های ایرانیان بحرین عبارتند از: البستکی/بستکی که ریشه در بستک دارند (لارستانی )، خنجی از خنج (لارستانی )، زینل، خوری، گله‌داری از گله‌دار (لارستانی بیخی)، اسیری از اسیر، مال الله (لارستانی )، کوهیجی از کوهیج، بوشهری (لُر) از بوشهر، شکیب، بهزاد، الشيرازي/شیرازی از شیراز، ثقفی، گراشی از گراش، کانو، کازرونی از کازرون، دشتی از دشتی، ابل، بوچیری، جمشیر یا جمشید، جانگیر، شریف یا شریفی، دیلمی از دیلم،
یا جمشید، جانگیر، شریف یا شریفی، دیلمی از دیلم، بلجیک، دیری از دیر، دیوانی، عجمی، جواهری، اسفندیاری، رویان، رستم/رستمی (رخی عوض کردن به نام الفردان)، عجیمی، اخترزاده، راستی، ترک، ادیبی، فردوسی، آغا، فخرو، فالامرزی از فرامرزان، کریمی، اکبری (لارستانی )، جعفری، فخراوی از بردستان، میرزا، تقوی، تورانی از توران (؟)، خوشابی، غلوم، حاجی، امیری، منصوری، شربتی، قناطی، رحیمی، ملک، انصاری، کاکولی، کوخردی از کوخرد (لارستانی )، البلوشی از بلوچستان (بلوچ)، جناحی از جناح (لارستانی )، عسکری و أشكناني از اشکنان (ترک یا
(لارستانی )، عسکری و أشكناني از اشکنان (ترک یا خودمونی‌های اشکنان؟). اکثر خانواده‌هایی «لارستانی » با پیشینه سنی که قبلاً به آنها اشاره شد بر اساس تاریخ و موقعیت‌های مکانی، ایرانی هستند، اما بیشتر آنها ترجیح می‌دهند خود را عرب معرفی کنند تا از نژادپرستی یا جنجال جلوگیری کنند. در نهایت، این مسئله به میزان قوی بودن فرهنگ ایرانی آنها و محیطی که آنها را احاطه کرده بستگی دارد. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا برخی از اعضای یک خانواده ممکن است دربارهٔ منشأ دقیق خود، ایرانی یا عرب، بحث و جدل کنند. همچنین
دقیق خود، ایرانی یا عرب، بحث و جدل کنند. همچنین معروف است که بسیاری از آنها به نام خانوادگی خود «ال» (عربی: ال) اضافه کرده‌اند تا آن را بیشتر عربی جلوه دهند. بسیاری از افراد در واقع این اقدامات را به‌عنوان «تسلیم شدن» یا رها کردن ریشه‌ها و فرهنگ خود می‌بینند، در حالی که دیگران این اقدام را به منظور جلوگیری از مشکلات نژادپرستی توضیح می‌دهند. این تغییرات امروزه در ظاهر رسمی آنها قابل مشاهده است زیرا لباس‌های سنتی خود را تغییر داده‌اند و تنها به زبان عربی مسلط صحبت می‌کنند. ازدواج و تعاملات اجتماعی. در گذشته
صحبت می‌کنند. ازدواج و تعاملات اجتماعی. در گذشته ازدواج عجم‌ها با عرب‌ها نادر بود. در دهه‌های شصت و هفتاد قرن گذشته و با گسترش جریان چپ‌گرا، ازدواج‌ها بین عجم‌ها و عرب‌های (سنی) و بحارنه (شیعه) افزایش یافت. پس از انقلاب اسلامی در ایران و افزایش تعصب مذهبی، ازدواج‌ها بین عجم‌های شیعه (عجم) و بحارنه افزایش یافت و ازدواج‌ بین عجم سنی مذهب (هوله) و عرب‌های سنی کاهش یافت. با این حال، بسیاری از خانواده ها هنوز هم در یک گروه قومی ازدواج می کنند. شرکت‌های بزرگ متعلق به ایرانیان بحرین. عجم/فارس‌های بحرین یا جوامعی
به ایرانیان بحرین. عجم/فارس‌های بحرین یا جوامعی که از ایران نشأت گرفته‌اند، جامعه بزرگی تشکیل داده‌اند که در زمینه تجارت فعالیت می‌کردند، به‌ویژه تجارت مروارید، فرش، مواد غذایی و تجارت گوسفند و دام. طبقه فقیر آن‌ها نیز به مشاغل ساده‌ای مانند ساخت و ساز، حمل و نقل دریایی و زمینی، و نظافت خیابان‌ها مشغول بودند. ساکنان خلیج فارس از عرب‌ها به این افراد «عجم» می‌گفتند. در بحرین، خانواده‌های ایرانی تعدادی از بزرگ‌ترین و معتبرترین شرکت‌ها را مدیریت می‌کنند. برخی از این شرکت‌ها عبارتند از: این شرکت‌ها و گروه‌ها،
از این شرکت‌ها عبارتند از: این شرکت‌ها و گروه‌ها، با ارائه خدمات و محصولات متنوع، نقش مهمی در توسعه اقتصادی و اجتماعی بحرین ایفا می‌کنند و نشان‌دهنده تأثیر قابل توجه خانواده‌های ایرانی در این کشور هستند. مشکلات. ایرانیان بحرین یا بحرینی‌های ایرانی گروهی از ایرانی‌تباران با پیشینه‌ای طولانی در بحرین هستند. این افراد از دوران‌های قدیم تا کنون در بحرین سکونت داشته‌اند و بسیاری از آنها نوادگان پارسیان ساسانی هستند. اما ارتباطات فرهنگی و زبانی میان این گروه و سایر ایرانیان همیشه بدون چالش نبوده است. در حالی که
ایرانیان همیشه بدون چالش نبوده است. در حالی که یک دلیل ساده می‌تواند به عنوان ریشه این پدیده در نظر گرفته شود، در عصر حاضر، عوامل متعددی وجود دارد که باعث می‌شود ایرانیان بحرین هویت ایرانی خود را انکار کنند: تاریخچه. بحرین نو پس از انقلاب. انقلاب ایران در سال ۱۹۷۹ تغییرات سیاسی و ایدئولوژیکی قابل توجهی در منطقه ایجاد کرد. پویایی داخلی بحرین تحت تأثیر قرار گرفت و منجر به افزایش تنش بین دولت سنی و اکثریت شیعه، از جمله ایرانیان بحرینی، شد. این رویدادها تأثیر منفی انقلاب اسلامی بر ایرانیان بحرین و بحرین را
منفی انقلاب اسلامی بر ایرانیان بحرین و بحرین را به‌طور کلی نشان می‌دهد: شرایط کنونی. همه موارد ذکر شده به ایرانیان بحرینی (اعم از شیعه، سنی، غیر مذهبی یا هر مذهب دیگری) کمک نمی‌کند که به ریشه خود افتخار کنند. با وجود این چالش‌ها، بخشی از ایرانیان بحرینی بحرین با ریشه‌های ایرانی خود ارتباط برقرار می‌کنند. این ارتباط از طریق حفظ برخی سنت‌ها و آداب و رسوم ایرانی، آشنایی با عناصر فرهنگی ایران و تسلط به زبان فارسی (در اقلیت) حفظ می‌شود. حتی در مواردی که تسلط به زبان فارسی وجود ندارد، آگاهی از هویت ایرانی همچنان
فارسی وجود ندارد، آگاهی از هویت ایرانی همچنان در میان نسل‌های مختلف ایرانیان بحرین باقی مانده است. ایرانیان بحرینی بحرین با مجموعه‌ای پیچیده از چالش‌ها برای حفظ میراث فرهنگی خود روبرو هستند. در حالی که تعطیلی مدرسه ایرانی (که از بسیاری جهات یک واکنش قابل درک است) و سیاست‌های همگون‌سازی اجباری موانع قابل توجهی ایجاد کرده است، ایرانیان بحرینی به بحرین وفادار هستند، در آنجا دارای اموال هستند و در آنجا زاد و ولد کرده‌اند. اما انعطاف‌پذیری "و عزم جامعه برای حفظ ریشه‌هایشان مشهود است". با این حال، دخالت‌های
حفظ ریشه‌هایشان مشهود است". با این حال، دخالت‌های ادعایی دولت بحرین و ایران که شامل سنی‌سازی اجباری در بحرین و دخالت دولت ایران از طریق شیعیان می‌شود، لایه دیگری از پیچیدگی را به این وضعیت اضافه می‌کند و نگرانی‌هایی را در مورد آینده تنوع فرهنگی بحرین و حقوق جوامع بومی آن ایجاد می‌کند. از می ۲۰۲۴ (میلادی)؛ دولت کشور بحرین در تلاش برای برقراری مجدد روابط دیپلماتیک با ایران است. حمد بن عیسی آل خلیفه، پادشاه بحرین به ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه گفت که پادشاهی بحرین مشتاقانه منتظر از سرگیری روابط دیپلماتیک
بحرین مشتاقانه منتظر از سرگیری روابط دیپلماتیک با ایران در سفر 23 ماه مه به روسیه است. رسانه عربستان سعودی الشرق الاوسط گزارش داد که ملک حمد گفت: «ما با ایران مشکل داشتیم، اما دیگر نه. ما دلیلی برای به تاخیر انداختن عادی سازی روابط با آن نمی بینیم.» روز دوشنبه ۲۴ ژوئن (۴ تیر) 2024 بحرین و ایران توافق کردند در مورد چگونگی از سرگیری روابط سیاسی مذاکره کنند. نامهای نواحی بحرین. نام بسیاری از روستاهای بحرین از زبان فارسی گرفته شده است، تصور می‌شد که این نام‌ها در نتیجه تأثیرات پیوند تاریخی بحرین با فرهنگ
در نتیجه تأثیرات پیوند تاریخی بحرین با فرهنگ ایرانی، به ویژه از طریق امپراتوری هخامنشی، ساسانی، و صفویه بر بحرین و حکومت قبلی پارسیان بوده است. احتمالاً نام‌های نواحی دیگر در بحرین مانند «الدیر» (به معنی صومعه) و «سماهیج» (که در اصل «مشماهیج» بوده است) شاید ریشه‌های نسطوری مسیحی دارند که به دوره مسیحیت در تاریخ بحرین بازمی‌گردند. در واقع، باستان‌شناسان بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ میلادی بقایای یک کلیسای مسیحی را در «سماهیج» کشف کردند که با استفاده از تاریخ‌گذاری رادیوکربن به قرن‌های چهارم تا هشتم میلادی مربوط
رادیوکربن به قرن‌های چهارم تا هشتم میلادی مربوط می‌شود، یعنی پیش از ورود اسلام به بحرین. برخی از نام‌های مکان در بحرین به دوران تیلوس برمی‌گردند، به عنوان مثال، حومه مسکونی «عراد» در محرق، اعتقاد بر این است که از «آرادوس»، نام یونانی باستانی جزیره محرق سرچشمه گرفته است.
قلعه سیب دژی مربوط به دوره قاجار است که در استان سیستان و بلوچستان، شهرستان سیب و سوران، شهر سیب جای گرفته است. این اثر با نام "قلعه سیب" در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۷۵۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. تاریخچه. کلا kala(قلعه) ی سیب اثر تاریخی و گردشگری در استان سیستان و بلوچستان است که حائز اهمیت می‌باشد. قلعهٔ سیب مرکز حکمرانی نواحی دور و نزدیک شهرستان سراوان از قبیل کنت ، سوران، زابلی، پسکوه،و… بوده‌است و در ادوار مختلف از لحاظ سیاسی اهمیت داشته‌است. به‌طوری‌که طبق اسناد موجود، اولین منطقه در
به‌طوری‌که طبق اسناد موجود، اولین منطقه در شرق بلوچستان که نیروهای ناصرالدین شاه در سال ۱۲۵۷ جهت کنترل منطقه به آنجا گسیل شدند، قلعهٔ سب بود. (سپاهی؛ بلوچستان در عصر قاجار) قلعهٔ سیب زیباترین و بلندترین بنای خاکی کشور می‌باشد. گویا شروع بنای قلعه در دورهٔ ایلخانان به وسیلهٔ طایفهٔ هوت بوده‌است.(شواهد محلی و از آثار به جا مانده) قلعه در طول حکم رانی حکام، حداقل سه بار تعمیر شده و بناهایی به آن اضافه شده و اکنون بدین صورت وجود دارد. بنای قلعه بر روی صخره‌ای کم ارتفاع انجام شده که نیاز به پی کنی را برطرف کرده