payamvha/North_RAG huggingface dataset:
نباشد. عرض خاص مساوی با افراد یک حقیقت است و ممیز افراد موضوع خود می‌باشد. عرض خاص ممیز ماهیت نیست بلکه افراد ماهیت را از جهت داشتن صفات خارجی که مختص به یک حقیقت هستند، از افراد غیر از این حقیقت که در جنس با یکدیگر مشترک‌اند تمیز می‌دهد و از افراد بیگانه جدا می‌کند. مانند «متمدن» که نسبت به انسان عرضی است، اما اختصاص به افراد انسان دارد و حیوانات نمی‌توانند متمدن باشند. عرض بر نه قسم است :کم، کیف، وضع، این، له، متی، اضافه، فعل و انفعال که دراین بیت آمده‌است فلاسفه قدیم مجموعه جوهر و اعراض نه‌گانه را که
فلاسفه قدیم مجموعه جوهر و اعراض نه‌گانه را که جنس عالی همه موجودات هستی است مقولات عشر نامیده‌اند
فصل، در منطق آن کلی ذاتی است که موجب امتیاز یک نوع از انواع دیگر یا موجب امتیاز یک ماهیت از ماهیات دیگر می‌شود. مانند «ناطق» که فصل انسان است، «سه ضلع داشتن» که فصل مثلث است، «حساس» که فصل حیوان است، «نامی» که فصل موجود زنده است و... فصل بر دو قسم است: فصل قریب و فصل بعید. "فصل قریب" آن است که نوعی را از مشارکاتی که در جنس قریب دارد، جدا سازد زیرا هر یک از اجزای مشترک یعنی اجناس در مرتبهٔ معینی قرار گرفته‌اند و آخرین جزء مشترک که نوع معینی با انواع دیگر در این جزء شریک است، جنس قریب نامیده می‌باشد و آخرین
این جزء شریک است، جنس قریب نامیده می‌باشد و آخرین ممیزی‌که در آخرین مرحله یعنی جنس قریب نوع را از مشارکات ذاتی جدا می‌سازد، فصل قریب است. (فصل اخیر آن نوع) "فصل بعید" آن کلی است که نوع را در جنس بعید از انواع دیگر که در آن جنس با آن نوع شریک هستند، جدا می‌سازد. زیرا نوع به حسب هر یک از اجناس با یک دسته از انواع در قسمتی از اجزاء ذات مشارکت دارد و در هر مرتبه از مراتب اجناس متوسط و عالی که اجزاء ذات هستند، محتاج به فصل است تا در آن مرتبه از مشارکات جنس امتیاز پیدا کند.
ماهیت در اصطلاح منطق سنتی آن، کلی ذاتی است که در جواب «این چیست؟» یا «ما هو؟» می‌آید. ماهیت از کلیات خمس نیست، ولی از مفاهیم اصلی آن است و ذات و عرض در ارتباط با آن معین می‌شوند. ماهیت و وجود دو موضوع علم فلسفه می‌باشند. به حد و اندازه‌ای که وجود به خود می‌گیرد یا آن موجود را به آن نام می‌شناسند ماهیت آن موجود می‌گویند. مثلاً انسان، ماهیت وجودی این حیوان ناطق است. ماهیت عارض بر وجود و شاخص تشخیص تمایز میان موجودات است. منشاء تفاوت‌ها، ماهیت است. موجودات در اصل «بودن» و «هستی» با یکدیگر تفاوت ندارند.
در اصل «بودن» و «هستی» با یکدیگر تفاوت ندارند. بنابراین، یکسان نبودن و تفاوت میان آن‌ها منشأ دیگری دارد که می‌توان از آن تحت عنوان «ماهیت» سخن به میان آورد. ماهیت هرچه باشد و هر چیزی که دربارهٔ آن گفته شود، خصلت تفرقه و پراکندگی دارد و با توجه به آن می‌توان گفت: «فلان موجود نوعی، غیر از موجود نوعی دیگر است.» اگر از ماهیت، صرف نظر شود و ادراک آن برای اشخاص میسر نگردد، سخن گفتن از تفاوت میان انواع موجودات امکان‌پذیر نخواهد بود و آنجا که تفاوت میان انواع مطرح نباشد، از تفاوت میان افراد نیز سخن به میان
مطرح نباشد، از تفاوت میان افراد نیز سخن به میان نمی‌آید. اگر تفاوت میان افراد، تحقق نداشته باشد، تفاوت میان احوال و اوقات یک فرد نیز تحقق نمی‌پذیرد. احوال متفاوت یک فرد را در خود همان فرد باید جستجو کرد و تفاوت میان افراد یک نوع نیز در مقایسه با همان نوع معنی پیدا می‌کند و تفاوت میان انواع موجودات نیز به تفاوت ذاتی ماهیات مربوط می‌گردد. به این ترتیب، منشاء همه تفاوت‌ها در عالم، ماهیت بوده و اختلاف ماهیت‌ها نیز ذاتی شناخته می‌شود.
کلیات خَمس ()، کلیات پنجگانه یا ایساغوجی از مباحث منطق صوری است؛ و در دو بخش ذات و ماهیت، عرض و رسم، مورد مطالعه قرار می‌گیرد. کلیات خَمس در تعریف، نقش اساسی دارند. برای آشنایی با کلیّاتِ پنجگانه نخست باید به موضوع مفهوم و مصداق بپردازیم. واژهٔ مفهوم اسم مفعول و به معنای آن‌چه‌که فهمیده‌شده، دَریابیده است. مفهوم یعنی آنچه که انسان در رویارویی با یک پدیده یا گفته درمی‌یابد. نتیجهٔ چنین دریافتی این است که در ذهن انسان، برابر با آن پدیده یا گفته، چیزی نقش می‌بندد. آن چیزی را که در رویارویی با یک پدیده یا گفته
آن چیزی را که در رویارویی با یک پدیده یا گفته در ذهن انسان نقش می‌بندد، که می‌تواند یک تصور ،تعریف یا هر چیز دیگری باشد، مفهوم می‌گوییم. برای نمونه، انسان از عدالت، زیبایی، خورشید، خدا، آزادی چیزی می‌فهمد. دربرابرِ هرکدام ازاین نام‌ها، فهمی دارد. مفهوم اساسِ اندیشیدن است. در فرایند اندیشیدن، ما مفاهیم ذهنی خود را به‌کار می‌گیریم تا به مفهومی تازه‌تر برسیم. گاه در برابر یک مفهوم، پدیده‌ای در دنیای خارج هست، که آن مفهوم به آن پدیده اشاره می‌کند. برای نمونه هنگامی که می‌گوییم خورشید، در سامانه خورشیدی در
هنگامی که می‌گوییم خورشید، در سامانه خورشیدی در دنیای خارج، پدیده‌ای را به این نام می‌شناسیم. در برابر مفهوم خورشید، پدیده‌ای را در دنیای خارج به نام خورشید با ویژگی‌هایی داریم که به آن اشاره می‌کنیم. به آن پدیده، مصداق می‌گوییم. مصداق آن پدیده‌ای در دنیای خارج است که برابر با یک مفهوم در ذهن می‌دانیم. مثلاً، مصداق مفهوم میز که به یک میز در دنیای خارج اشاره دارد. برای تمام مفاهیم در دنیای خارج مصداقی وجود ندارد. مثلاً آزادی در دنیای خارج، مصداق عینی ندارد. چنین مفاهیمی، معنای ذهنی یا تعاریف ذهنی دارند. ما
چنین مفاهیمی، معنای ذهنی یا تعاریف ذهنی دارند. ما در دنیای خارج پدیده‌ای را به‌نام آزادی نمی‌شناسیم. بلکه کارهایی را به این مفهوم نسبت می‌دهیم و آنها را بیانگر مفهوم آزادی می‌دانیم. حال‌که دانستیم مفهوم چیست، به سراغ دسته‌بندی دیگری از واژهٔ مفهوم می‌رویم. در دانشِ منطق، مفهوم را کلی و جزئی دانسته‌اند. مفهوم کلی مفهومی است که در دنیای خارج برای آن بیش از یک مصداق وجود دارد; مانند: مفاهیم انسان، اقیانوس یا کتاب که بیش‌از یک مصداق را دربرمی‌گیرند. مفهوم جزئی مفهومی است که در دنیای خارج برای آن تنها یک مصداق
مفهومی است که در دنیای خارج برای آن تنها یک مصداق وجود دارد; مانند: کاخ سفید، کعبه، عیسی مسیح یا واژه‌هایی که با صفات اشاره می‌آیند مثلاً آن کتابِ روی میز که به کتاب خاصی اشاره دارد. مفاهیم کلی از جهت رابطه‌ای که با مصادیق خود دارند، به پنج گونه تقسیم می‌شوند. این پنج گونه که به «کلیات خمس» یا «کلیات پنجگانه» معروف شده‌اند، عبارتند از: 1. نوع ؛ مفهومی کلّی است که بیانگر تمام ذات یا حقیقت مصادیق است. برای مثال وقتی گفته می‌شود «این چیز طلا است» یا «آن حیوان اسب است» طلا تمام حقیقت شیء نخست و اسب تمام چیستی
اسب است» طلا تمام حقیقت شیء نخست و اسب تمام چیستی شیء دوم را بیان می‌کند، بنابراین هر کدام از دو مفهوم کلّی طلا و اسب «نوع» است. 2. جنس ؛ مفهومی کلّی است که بیانگر بخشی از حقیقت شیء و اعم از آن است؛ مانند مفهوم کلّی حیوان نسبت به انسان و شتر. 3. فصل ؛ کلّی ذاتی است که یک نوع را از سایر انواع داخل در یک جنس متمایز می‌کند، مانند ناطق که در جنس حیوان موجب تمییز انسان از سایر انواع حیوان است. 4. عرض عام ؛ مفهومی کلی است که خارج از حقیقت شیء و در عین حال مختص به افراد آن نیست، مانند «راه‌رونده» نسبت به انسان.
افراد آن نیست، مانند «راه‌رونده» نسبت به انسان. 5. عرض خاص ؛ مفهومی کلی است که خارج از حقیقت شیء و در عین حال مختّص به آن است؛ مانند «خندان» نسبت به انسان. با توجه به تعاریفی که بیان شد، می‌توان این کلیات پنج گانه را در دو دسته کلی‌تر قرار داد. یک دسته کلیاتی که بیانگر ویژگی‌ ذاتی و اصلی مصادیق خودشان هستند و دسته دیگر کلیاتی که اینطور نیستند. دسته اوّل را «ذاتی» نامیده‌اند و شامل «نوع»، «جنس» و «فصل» می‌شود؛ دسته دوم را نیز «عَرَضی» نامیده‌اند و شامل «عرض عام» و «عرض خاص» می‌شود. برای تشخیص اینکه یک مفهوم
و «عرض خاص» می‌شود. برای تشخیص اینکه یک مفهوم کلی بیانگر ویژگی ذاتی مصادیق خودش می‌باشد یا خیر، راه‌کارهایی وجود دارد. مثلاً اگر بر سر تعریف صندلی توافق داشته باشیم که بخش نشیمنگاهِ صندلی، یکی از مفاهیم اصلی آن است و اگر یک صندلی، بخش نشیمنگاه نداشته باشد، دیگر صندلی نیست، نشیمنگاه برای صندلی یک مفهوم کلی ذاتی می‌شود. چرا که نشیمنگاه هم یک مفهوم کلی است و هم بخش جداناپذیر یک صندلی را دربرمی‌گیرد و اگر صندلی‌ای نشیمنگاه نداشته باشد، دیگر صندلی نیست. در مقابل مفهومی مثل شاعری ویژگی است که برای انسان به‌کار
مفهومی مثل شاعری ویژگی است که برای انسان به‌کار می‌رود اما اگر انسانی این ویژگی را نداشت، هنوز انسان است. ویژگی شاعری، نشان‌دهندهٔ چیستی اصلی انسان نیست. اگر انسانی شاعر نبود، هنوز انسان است. به این ویژگی که جزو ذات یا چیستی اصلی یک پدیده نیست، مفهوم کلی عَرَضی می‌گویند. به منظور بهتر درک‌کردنِ مفاهیم کلّی ذاتی، مثالی روشن‌تر بیان می‌شود. مفهومِ کلی ذاتی جاندار را در نظر بگیرید. جاندار مفهوم کلی ذاتی است که بر مجموعه‌ای از موجودات گفته می‌شود. در این موجودات ویژگی‌های مشترکی یافت می‌شود مانند خوابیدن،
ویژگی‌های مشترکی یافت می‌شود مانند خوابیدن، خوردن، جُنبیدن و غیره که برخی از آنها چنین ویژگی‌هایی دارند. به این ویژگی‌های ذاتی مشترک میان برخی جانداران، جنس می‌گوییم. حال از میان این جانداران که چند ویژگی مشترک باهم دارند، تفاوت‌هایی می‌یابیم: مثلاً می‌بینیم انسان ناطق است اما اسب، گاو، یا گوسفند چنین ویژگی ندارد. به این مفهومِ کلی ذاتی که گونه‌های مختلف یک جنس را از هم متمایز می‌کند، فصل می‌گویند. مفهوم ناطق بودن سبب متمایز شدن این جاندارانی شد که یک سری ویژگی‌های مشترک با هم داشتند. حال به ویژگی ذاتی‌ای
مشترک با هم داشتند. حال به ویژگی ذاتی‌ای که بیانگر گونه‌های مختلف یک جنس است، نوع می‌گویند. مثلاً مفهوم انسان نوع است. انسان نوعی از جنس جاندار است که فصل آن ناطق بودن است.
محمّد یعقوبی (Mohammad Yaghoubi) نمایش‌نامه‌نویس و کارگردان نمایش ایرانی است. زندگی. محمّد یعقوبی در رشته حقوق تحصیل کرده و همزمان در کلاس‌های تئاتر فوق‌برنامهٔ دانشگاه شرکت نموده و نخستین نمایش‌نامهٔ خود را به نام بازگشت در سال ۱۳۶۸ نوشت ولی هیچگاه این نمایش‌نامه را به روی صحنه نبرد و منتشر نکرد. در سال ۱۳۷۱ در کلاس‌های تئاتر حمید سمندریان و مهین اسکویی شرکت نمود. نخستین نمایش‌نامهٔ وی که در تئاتر ایران به روی صحنه رفت زمستان شصت‌وشش نام داشت که به کارگردانی خود او در جشنواره تئاتر سال ۱۳۷۶ در تهران اجرا
خود او در جشنواره تئاتر سال ۱۳۷۶ در تهران اجرا شد و با کسب جایزهٔ بهترین کارگردانی و نمایش‌نامه‌نویسی برای "زمستان ۶۶" به عنوان نمایش‌نامه‌نویس و کارگردانی جوان مطرح شد. او یکی از بنیان‌گذاران گروه تئاتر امروز بود و پس از جدایی از این گروه همراه با آیدا کیخایی و امیر اسمی در سال ۱۳۸۱ خورشیدی گروه تئاتر این‌روزها را تشکیل داد. محمد یعقوبی از سال ۱۳۹۴ خورشیدی در کانادا زندگی می‌کند و در کانادا مؤسسهٔ NOWADAYS THEATRE را در سال ۲۰۱۶ همراه آیدا کیخایی تأسیس نمود. در سال ۱۳۸۲ نخستین جلسه رسمی محمّد یعقوبی در
در سال ۱۳۸۲ نخستین جلسه رسمی محمّد یعقوبی در زادگاهش به همت محمد امین کارگردان جوان لنگرودی با جلسه‌ای به عنوان دیالوگ با محمّد یعقوبی در آمفی تئاتر لنگرود با حضور تئاتریهای گیلان برگزار شد. در این جلسه یعقوبی شاعر مورد علاقه جوانی‌اش را بدون اطلاع قبلی و با هماهنگی محمد امین دیدار کرد، این شاعر زنده یاد ابراهیم شکیبایی لنگرودی متخلص به عاصی بود که یک جلد مجموعه شعر خود را برای یعقوبی امضا و تقدیم کرد. در بیشتر نمایش‌نامه‌های محمد یعقوبی جغرافیای شمال و لنگرود و شخصیت‌های مطرح آن دیده می‌شود. طبق نوشتهٔ
و شخصیت‌های مطرح آن دیده می‌شود. طبق نوشتهٔ خبرگزاری فارس، او ممنوع‌الفعالیت است. نمایش‌نامه‌نویسی و کارگردانی. "زمستان ۶۶"، "یک دقیقه سکوت"، "خشک‌سالی و دروغ"، "تنها راه ممکن" و "نوشتن در تاریکی" از برجسته‌ترین کارهای محمد یعقوبی است. او در حال حاضر عضو پیوستهٔ کانون نمایش‌نامه‌نویسان خانهٔ تئاتر ایران و کانون کارگردانان خانهٔ تئاتر ایران است.
انرژی مکانیکی مجموع انرژی پتانسیل و انرژی جنبشی است و مجموع مقادیر انرژی ثابت است و آن انرژی نه خود به خود به وجود می‌آید و نه خود به خود از بین می‌رود. در علوم فیزیکی، انرژی مکانیکی حاصل جمع انرژی پتانسیل و انرژی جنبشی است. اصل بقای انرژی مکانیکی بیان می کند که اگر یک سیستم ایزوله فقط تحت تأثیر نیروهای محافظه کار باشد، انرژی مکانیکی ثابت است. مفهوم انرژی مکانیکی. در فیزیک، انرژی مکانیکی (Mechanical Energy) انرژی مرتبط با حرکت و موقعیت یک جسم است که معمولاً در برخی از میدان‌ها (مثلاً میدان گرانشی) است.
در برخی از میدان‌ها (مثلاً میدان گرانشی) است. انرژی مکانیکی (و همچنین انرژی حرارتی) را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد، گذرا و ذخیره شده، انرژی گذرا انرژی ره شده در یکی از دو شکل وجود دارد: جنبشی یا پتانسیل. formula_1 انرژی مکانیکی یک کمیت نرده‌ای یا اسکالر است و هنگامی پایستگی انرژی مکانیکی برقرار می‌شود که از نیروهای اتلافی مانند نیروی مقاومت هوا و اصطکاک صرف نظر کنیم. انرژی مکانیکی به یکی از انواع متمایز انرژی نسبت به دیگر انواع انرژی مثل انرژی الکترومغناطیسی، هسته‌ای ،اتمی یا شیمیایی است؛ که همیشه با مکان
هسته‌ای ،اتمی یا شیمیایی است؛ که همیشه با مکان حرکت یا حرکت ماده یا جسم مادی سر و کار دارد. اصل پایستگی انرژی. در یک سامانهٔ منزوی مقدار کل انرژی سامانه پایسته است و در واقع نه انرژی خلق و نه انرژی نابود می‌شود و تنها از شکلی به شکل دیگر منتقل می‌شود؛ تا به امروز نیز هیچ نمونهٔ خاصی از آن گزارش نشده‌است. پیامد دیگر این قانون این است که ماشین حرکت دائمی تنها هنگامی کار می‌کند که هیچ انرژی‌ای به پیرامون خود ندهد. اگر انرژی‌ای که دستگاه به پیرامون خود می‌دهد بیشتر از انرژی‌ای باشد که می‌گیرد و جرم دستگاه هم
بیشتر از انرژی‌ای باشد که می‌گیرد و جرم دستگاه هم ثابت بماند، چنین دستگاهی نمی‌تواند برای همیشه کار کند. انرژی جنبشی. یکی دیگر از عواملی که در انرژی مکانیکی تأثیرگذار است، انرژی جنبشی است. هر جسمی که حرکت می‌کند انرژی دارد و انرژی وابسته به حرکت یک جسم را انرژی جنبشی آن می‌نامیم؛ ضمن اینکه انرژی جنبشی وابسته به جابه جایی نیست بلکه وابسته به سرعت یک جسم دارای حرکت است. هر چه جسم سریع تر باشد انرژی جنبشی آن بزرگتر و انرژی جنبشی اجسام ساکن برابر صفر است. انرژی جنبشی یک جسم با جرم جسم و مجذور سرعت رابطه مستقیم
جنبشی یک جسم با جرم جسم و مجذور سرعت رابطه مستقیم دارد. رابطه انرژی جنبشی: formula_2 در این رابطه "m" مقدار جرم جسم (بر حسب یکای SI "کیلوگرم") است و مجذور "v" سرعت یک جسم را نشان می‌دهد (بر حسب یکای فرعی"متر بر ثانیه"). انرژی پتانسیل. به انرژی ذخیره شده در یک جسم و موقعیت آن نسبت به یک جسم دیگر را انرژی پتانسیل می‌گویند. هنگامی که شما در بالای یک پله ایستاده‌اید، انرژی پتانسیل بیشتری نسبت به زمانی که در سطح پایین‌تری هستید، دارید، زیرا زمین می‌تواند از طریق نیروی گرانشی شما را به سمت پایین بکشد و روند کاری
نیروی گرانشی شما را به سمت پایین بکشد و روند کاری انرژی پتانسیل را برقرار کند. هنگامی که شما دو آهنربا را جداگانه از هم نگه دارید، انرژی پتانسیل بیشتری نسبت به زمانی که آن‌ها در کنار هم هستند، دارید. همچنین اگر آن‌ها را در مجاورت هم قرار بدهید، آنها به سمت یکدیگر حرکت می‌کنند که در این حرکت هم انرژی پتانسیلی بین این دو آهنربا وجود خواهد داشت. رابطه انرژی پتانسیل گرانشی: formula_3 در این رابطه "m" مقدار جرم جسم (بر حسب یکای SI"کیلوگرم") است."g" نیروی گرانش نسبت به سطح زمین (بر حسب نیوتون بر کیلوگرم) و "h"
نسبت به سطح زمین (بر حسب نیوتون بر کیلوگرم) و "h" ارتفاع یک جسم نسبت به سطح مورد نظر ما است. (بر حسب یکای SI "متر") منابع. http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbase/pegrav.html https://www.chem.wisc.edu/deptfiles/genchem/netorial/modules/thermodynamics/energy/energy2.htm http://www.accessscience.com/content/conservation-of-energy/157600 https://www.brightstorm.com/science/physics/energy-and-momentum/mechanical-energy/ https://www.britannica.com/science/mechanical-energy
https://physics.info/energy-kinetic/ http://daneshnameh.roshd.ir/mavara/mavara-index.php?page=انرژی+مکانیکی&amp;SSOReturnPage=Check&amp;Rand=0 ویکی‌پدیای انگلیسی فیزیک پایه دهم (فیزیک۱)
سینِماتیک از واژهٔ یونانی κινεῖν یا kinein به معنای «جنبیدن» یا «حرکت کردن» شاخه‌ای از دانش مکانیک کلاسیک است که حرکت اجسام و سامانه‌ها (گروهی از اجسام) را بدون در نظر گرفتن نیروهای عامل حرکت بررسی می‌کند. سینماتیک را نباید با شاخهٔ دیگر مکانیک کلاسیک، دینامیک تحلیلی (مطالعهٔ رابطهٔ میان حرکت اجسام و عوامل آن)، که گاهی به عنوان زیرشاخه‌ای از سینتیک (مطالعهٔ رابطهٔ میان نیروهای خارجی و حرکت) و استاتیک (مطالعهٔ ارتباط‌های یک سامانه در تعادل) شناخته می‌شود اشتباه گرفت. سینماتیک همچنین متفاوت از دینامیک است که
گرفت. سینماتیک همچنین متفاوت از دینامیک است که در فیزیک مدرن برای توصیف تکامل-زمانی یک سامانه به کار می‌رود. واژهٔ "سینماتیک" گرچه نسبت به گذشته کم‌کاربردتر گشته اما همچنان جزئی فیزیکی است. واژهٔ سینماتیک هم‌چنین در زیست‌مکانیک و نقل مکان حیوانی کاربرد دارد. پایه‌ای‌ترین کاربرد سینماتیک در حرکت انتقالی یا دورانی ذرّات است. با معرفی اجسام صلب، که مجموعه‌ای از ذراتی با فاصلهٔ نسبی نامتغیرند، سینماتیک به درجه‌ای بالاتر از دشواری مفهومی برده می‌شود. اجسام صلب می‌توانند حرکت‌های انتقالی یا دورانی یا هر دو را
می‌توانند حرکت‌های انتقالی یا دورانی یا هر دو را تجربه کنند. یک "سامانه" از اجسام صلب که می‌توانند به کمک اتصالات مکانیکی به هم متصل شوند مفهوم پیچیده‌تری است. سینماتیک را می‌توان به این منظور به کار برد تا گستره‌ای از حرکات یک سازوکار را به‌دست‌آورد یا این‌که به‌طور معکوس در راستای طراحی یک مکانیزم که گستره‌ای از حرکات دلخواه را دارد استفاده شود. حرکت یک لنگ و نوسان یک پیستون در یک موتور از سامانه‌های سینماتیکی ساده‌اند. لنگ، نمونه‌ای از حلقهٔ سینماتیکی باز و پیستون نمونه‌ای از یک مکانیزم چهارمیله‌ای بسته
و پیستون نمونه‌ای از یک مکانیزم چهارمیله‌ای بسته است. حرکت خطی. سینماتیک خطی یا انتقالی، توصیف حرکت فضایی یک نقطه در طی یک خط است که به مسیر حرکت نیز شناخته می‌شود. چنین مسیری یا مستقیم است (راست‌خط) یا خمیده (خمیده‌خط). سینماتیک ذرات. جنبش‌شناسی ذرات، دانش مطالعهٔ سینماتیک یک ذرهٔ منفرد است. نتایج حاصله در جنبش‌شناسی ذرات به منظور مطالعهٔ سینماتیک مجموعهٔ ذرات، دینامیک و بسیاری شاخه‌های دیگر مکانیک استفاده می‌شود. مکان و چارچوب‌های مرجع. موقعیت یک ذره در فضا، اساسی‌ترین مفهوم در سینماتیک است. برای تعیین
فضا، اساسی‌ترین مفهوم در سینماتیک است. برای تعیین موقعیت یک ذره، سه فاکتور باید تعیین شود: نقطهٔ مرجع (مبدأ)، فاصله از نقطهٔ مرجع و جهت خط مستقیمی که در فضا، نقطهٔ مرجع و ذره را به هم متصل می‌کند. نبود هر یک از این سه مورد، بیان موقعیت را ناقص می‌کند. به‌طور مثال، برجی با فاصلهٔ ۵۰ متر به سوی جنوب منزل خود را در نظر گیرید. نقطهٔ مرجع، منزل و فاصله، ۵۰ متر و جهت، جنوب است. اگر شخصی ادعا کند که برج، ۵۰ متر و به سوی جنوب است سؤال طبیعی این است که «از کجا؟». اگر فردی بیان کند که برج نسبت به منزل شما در جهت
اگر فردی بیان کند که برج نسبت به منزل شما در جهت جنوب است این بار، سؤال «با چه فاصله‌ای؟» مطرح می‌شود. اگر گفته شود که برج نسبت به خانهٔ شما، ۵۰ متر فاصله دارد، سؤال این است که «در چه جهتی؟». بنابراین، تمام این سه پارامتر برای بیان موقعیت یک ذره در فضا حیاتی‌اند. معمولاً موقعیت را به کمک کمیت‌های ریاضی که هر سه ویژگی را داشته باشند بیان می‌شود. رایج‌ترین‌ها، بردارها و اعداد مختلط است. معمولاً تنها از بردارها استفاده می‌شود. برای اندازه‌گیری فواصل و جهات، معمولاً از دستگاه‌های مختصات سه‌بعدی استفاده می‌شود
از دستگاه‌های مختصات سه‌بعدی استفاده می‌شود و نقطهٔ مبدأ دستگاه را نقطهٔ مرجع در نظر می‌گیرند. یک دستگاه مختصات سه‌بعدی (با مبدأ متلاقی در نقطهٔ مرجع) که برای اندازه‌گیری زمان در آن تمهیداتی در نظر گرفته شده را چارچوب مرجع یا چارچوب گویند. از دیدگاه فیزیک، تمام مشاهدات بدون بیان چارچوب مرجع بدوند ارزش‌اند. بردارهای مکان. بردار مکان یک ذره، برداری است که از مبدأ چارچوب مرجع به ذره کشیده شده است. چینن برداری، هم فاصلهٔ نقطه را از مبدأ و هم جهت آن را نسبت به مبدأ بیان می‌کند. در دستگاه سه‌بعدی، موقعیت یک ذرهٔ
بیان می‌کند. در دستگاه سه‌بعدی، موقعیت یک ذرهٔ A به صورت زیر بیان می‌شود: که "xA"، "yA"، و "zA" مختصه‌های کارتزین نقطه‌اند. اندازهٔ یک بردار مکان فاصلهٔ میان نقطهٔ A و مبدأ را بیان می‌کند؛formula_2 کسینوس‌های هادی یک بردار مکان، مقیاسی کمی از جهات را فراهم می‌آورند. با در نظر گرفتن چارچوب‌های مرجع متفاوت، توجه به این‌که بردار مکان یک ذره، یکتا نیست اساسی به نظر می‌رسد. سکون و حرکت. پس از این‌که ایدهٔ یک ذره به خوبی بیان شد، مفهوم سکون و حرکت به‌طور طبیعی به ذهن خطور می‌کند. اگر بردار مکان یک ذره (نسبت به
ذهن خطور می‌کند. اگر بردار مکان یک ذره (نسبت به یک چارچوب مرجع) نسبت به زمان تغییر کند، گفته می‌شود که ذره نسبت به چارچوب مرجع درنظرگرفته‌شده در حرکت است. با این وجود اگر بردار مکان یک ذره (نسبت به یک چارچوب مرجع) نسبت به زمان تغییر نکند، ذره نسبت به چارچوب اختیار شده در سکون است. توجه به نسبی‌بودن حرکت به چارچوب مرجع اساسی است. ممکن است که ذره‌ای نسبت به یک چارچوب مرجع مشخص در سکون و نسبت به دیگری در حرکت باشد. پس سکون و حرکت واژگانی مطلق نیستند بلکه به چارچوب مرجع بستگی دارند. مثال بدیهی این بحث، سکون یک
مرجع بستگی دارند. مثال بدیهی این بحث، سکون یک مسافر نسبت به وسیلهٔ متحرک و حرکت آن نسبت به جاده است. مسیر. مسیر یک ذره، مکان‌هندسی نقاطی است میان نقاط آغاز و انتهای آن که به چارچوب مرجع بستگی دارد. ممکن است که مسیر یک ذره در یک چارچوب، خطی و در دیگری، منحنی‌الخط باشد. جابه‌جایی. تغییر مکان، برداری است که تفاوت مکانی دو ذره را نشان می‌دهد. به عبارتی، بیان‌کنندهٔ تغییر موقعیت یک ذره است در طی یک بازهٔ زمانی. اگر ذرهٔ "A" دارای بردار مکان r"A" = ("xA","yA","zA") و ذرهٔ "B" دارای بردار مکان rB = (xB,yB,zB)
و ذرهٔ "B" دارای بردار مکان rB = (xB,yB,zB) باشد، بردار جابه‌جایی rAB مربوط به B از A به صورت زیر بیان می‌شود: به‌طور هندسی، بردار جابه‌جایی، کوتاه‌ترین مسیر میان دو ذرهٔ A و B است. جابه‌جایی متفاوت از بردار مکان است، به نحوی که مستقل از چارچوب مرجع است: موقعیت یک ذره بستگی به چارچوب مرجع دارد اما کوتاه‌ترین مسیر میان یک جفت ذره، با درنظرگرفتن چارچوب‌های متفاوت بدون تغییر می‌ماند. مسافت. مسافت را در فیزیک می‌توان چنین بیان کرد: مسافت واقعی پیموده‌شده توسط ذره‌ای که روی مسیری از "A" تا "B" در حرکت بوده،
ذره‌ای که روی مسیری از "A" تا "B" در حرکت بوده، کمیت اسکالر "Δs" است که با در نظر گرفتن مسیر واقعی حساب می‌شود. این مفهوم در برابر تغییر مکان قرار می‌گیرد که صرفاً به نقاط شروع و پایان بستگی دارد و ماهیتی برداری دارد. برای مثال، یک ماشین مسابقه که حلقهٔ بستهٔ ۱۰ کیلومتری را طی می‌کند، گرچه مسافتی معادل ۱۰ کیلومتر را می‌پیماید اما چون نقاط شروع و پایان آن برهم منطبق‌اند، جابه‌جایی آن را صفر در نظر می‌گیریم. اگر موقعیت یک ذره به صورت تابعی از زمان () معلوم باشد، مسافت s که از زمان "t"1 تا "t"2 پیموده می‌شود
مسافت s که از زمان "t"1 تا "t"2 پیموده می‌شود عبارت است از: این رابطه بر این حقیقت استوار است که در طی یک بازهٔ زمانی جزئی، اندازهٔ بردار جابه‌جایی با مسافت طی‌شده در آن بازهٔ زمانی برابر است. یک ایدهٔ مشابه هندسی این است که طول قوس‌های جزئی بر رابط مستقیم ابتدا و انتهای طول قوس منطبق است. سرعت و تندی. سرعت متوسط به صورت زیر تعریف می‌گردد: که Δr تغییر در مکان و Δ"t" بازهٔ زمانی است که تغییر مکان در آن رخ می‌دهد. جهت v مشابه جهت Δr است چرا که Δ"t"&gt;0. سرعت، مقیاسی از آهنگ تغییر مکان نسبت به زمان است؛ به
مقیاسی از آهنگ تغییر مکان نسبت به زمان است؛ به عبارتی، به چه میزان، مسافت یک ذره در هر لحظه از زمان تغییر می‌کند. سرعت یک بردار است. سرعت لحظه‌ای (سرعت در یک لحظه از زمان)، حد سرعت متوسط است هنگامی که بازهٔ زمانی Δ"t" محدودتر و محدودتر می‌شود. Δ"r" و Δ"t" هر دو به صفر میل می‌کنند اما v به مقدار غیرصفر v میل می‌کند. به بیان ریاضی: که "dr یک جابه‌جایی کوچک ناچیز و "dt" یک بازهٔ زمانی کوچک ناچیز است. همان‌طور که در تعریف دیفرانسیلی مشهود است، سرعت، آهنگ تغییر مکان است. ضمناً چون "dr بر مسیر حرکت واقعی مماس
مکان است. ضمناً چون "dr بر مسیر حرکت واقعی مماس است پس سرعت نیز چینن خاصیتی دارد و از آن‌جا که بردار مکان به چارچوب مرجع وابسته است، سرعت نیز به چارچوب مرجع بستگی دارد. تندی یک جسم، اندازهٔ |v| سرعت آن است. در بیان اسکالر داریم: مسافتی که توسط یک ذره پیموده می‌شود، هرگز نسبت به زمان کاهش نمی‌یابد. پس "ds"/"dt" نامنفی است و به‌طور ضمنی به‌دست می‌آید که تندی نیز کمیتی نامنفی است. V=at+v0 X=1/2(v-v0)t∆ x2-x1=1/2at²+v0t x2-x1=-1/2at²+vt V²-v0²=2a∆x شتاب. شتاب متوسط (شتاب در یک بازهٔ زمانی) به صورت زیر تعریف
متوسط (شتاب در یک بازهٔ زمانی) به صورت زیر تعریف می‌گردد: که Δv تغییر در سرعت و Δ"t" بازهٔ زمانی است که تغییر سرعت در آن رخ می‌دهد. شتاب، کمیتی برداری است که آهنگ تغییر سرعت را نسبت به زمان توصیف می‌کند. شتاب لحظه‌ای (شتاب در یک لحظه از زمان) حد شتاب متوسط است هنگامی که Δ"t" محدودتر و محدودتر می‌شود. در چنین حدگیری، a → a. که "d"v یک تغییر کوچک ناچیز در سرعت و "dt" یک تغییر کوچک ناچیز در بازهٔ زمانی است. انواع حرکت بر اساس سرعت و شتاب. اگر شتاب یک ذره صفر باشد، آن‌گاه سرعت در طی زمان ثابت است و حرکت
صفر باشد، آن‌گاه سرعت در طی زمان ثابت است و حرکت "یکنواخت" نامیده می‌شود. در غیر این صورت حرکت "غیریکنواخت" است. اگر شتاب، مخالف صفر اما ثابت باشد، حرکت را "حرکت با شتاب ثابت" گویند. در آن سو، اگر شتاب متغیر باشد، حرکت را "حرکت با شتاب متغیر" گوییم. در حرکت با شتاب متغیر، آهنگ تغییر شتاب را «jerk» گویند. روابط انتگرالی. روابط بالا به کمک انتگرال‌های ریاضی زیر نیز بیان می‌شوند: سینماتیک حرکت شتاب‌ثابت. بسیاری از حالت‌های فیزیکی را می‌توانیم به کمک فرایندهای با شتاب ثابت بیان کنیم مانند حرکت پرتابی. با
با شتاب ثابت بیان کنیم مانند حرکت پرتابی. با انتگرال‌گیری از شتاب a نسبت به "t"، تغییرات در سرعت به دست می‌آید. اگر شتاب هم از لحاظ اندازه و هم جهت ثابت باشد، ذره در "حرکت شتاب‌دار یکنواخت" است. در این صورت، روابط انتگرالی به فرم زیر ساده می‌شوند: روابط دیگری نیز میان جابه‌جایی، سرعت و شتاب و زمان حاصل می‌شوند. چون ، پس با درنظرگرفتن مفهوم میانگین، این رابطه بیان می‌کند اگر شتاب ثابت باشد آن‌گاه سرعت متوسط ضربدر زمان، جابه‌جایی را نشان می‌دهد. می‌توان رابطه‌ای مستقل از زمان را برای حرکت یک‌بعدی به دست
مستقل از زمان را برای حرکت یک‌بعدی به دست آورد. چون ، پس: که. نشان‌دهندهٔ ضرب داخلی است. با تقسیم هردو طرف بر "t" و انجام ضرب داخلی داریم: اگر حرکت، راست‌خط باشد، آن‌گاه (r - r0) با "a" موازی است و خواهیم داشت: این رابطه را هنگامی به کار می‌بریم که زمان به‌طور صریح معلوم نباشد. سرعت نسبی. برای توصیف حرکت جسم "A" نسبت به جسم "B"، هنگامی که می‌دانیم هر دو جسم چگونه نسبت به یک ذرهٰ O در حرکت‌اند، قادریم که از جبر برداری استفاده کنیم. مبدأیی را برای این مرجع برمی‌گزینیم و مکان اجسام "A" و"B" و "O" را با rAو
برمی‌گزینیم و مکان اجسام "A" و"B" و "O" را با rAو rB، و rO نشان می‌دهیم. مکان "A" نسبت به جسم مبدأ "O" عبارت است از: در نتیجه، موقعیت "A" نسبت به "B" از این قرار است: رابطهٔ بالا بیان می‌کند که حرکت A نسبت به B برابر حرکت A نسبت به O منهای حرکت B نسبت به O است که با جابه‌جایی جملات، به راحتی درک می‌گردد: یا به‌طور توصیفی: حرکت "A" نسبت به مرجع برابر حرکت "B" نسبت به مرجع به‌علاوهٔ حرکت "A" نسبت به "B" است. این مفاهیم با یک مرتبه مشتق‌گیری زمانی این مفاهیم به سرعت و با دو مرتبه مشتق‌گیری زمانی به شتاب گستره