payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گلوستون" می‌نامیدند. بااین‌حال، این دوران در دهه ۱۹۵۰ پایان یافت و روند جدیدی از توسعه اقتصادی و اجتماعی در شهر آغاز شد. امروزه، اقتصاد گلوستون به‌شدت بر پایه گردشگری، مراقبت‌های بهداشتی، حمل‌ونقل دریایی و خدمات مالی بنا شده است. یکی از مهم‌ترین مؤسسات اقتصادی در شهر، دانشگاه علوم پزشکی تگزاس است که ۸۴ جریب (۳۴ هکتار) مساحت دارد و بیش از ۲,۵۰۰ دانشجو در آن مشغول به تحصیل هستند. گلوستون دارای شش منطقه تاریخی است که شامل یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های ساختمان‌های قرن نوزدهم در ایالات متحده می‌شود. بیش از ۶۰
قرن نوزدهم در ایالات متحده می‌شود. بیش از ۶۰ ساختمان این شهر در فهرست ملی اماکن تاریخی آمریکا ثبت شده و تحت نظارت سازمان پارک‌های ملی وزارت کشور ایالات متحده قرار دارند. تاریخ. اکتشاف و توسعه در قرن نوزدهم. ساکنان بومی جزیره گلوستون این جزیره را "Auia" می‌نامیدند. در نوامبر ۱۵۲۸، کابزا دِ واکا و خدمه‌اش پس از غرق شدن کشتی‌شان در مکانی که او "Isla de Malhado" نامید، فرود آمدند. هنوز مشخص نیست که این مکان جزیره گلوستون بوده یا جزیره سن لوئیس. در ۱۷۸۵، هنگام نقشه‌برداری از سواحل خلیج مکزیک، خوزه دِ اویا،
نقشه‌برداری از سواحل خلیج مکزیک، خوزه دِ اویا، کاوشگر اسپانیایی، ویژگی‌های آبی اطراف این جزیره را "Bd. de Galvestown" و "Bahia de Galvestowm" نام‌گذاری کرد. او تحت فرمان برناردو دِ گالوِز کار می‌کرد. در نقشه‌های اولیه‌اش، انتهای غربی جزیره را "Isla de San Luis" و انتهای شرقی را "Pt. de Culebras" نامید. با این حال، او خود جزیره را در نقشه‌های ۱۷۹۹ نام‌گذاری نکرد. پنج سال بعد، الکساندر فون هومبولت از این نام‌ها در نقشه‌های خود استفاده کرد. استفان اف. آستین نیز نام "San Luis Island" را ادامه داد اما نام
نیز نام "San Luis Island" را ادامه داد اما نام "Galveston" را برای دهکده کوچکی که در انتهای شرقی جزیره قرار داشت، معرفی کرد. شواهدی از نام جزیره گلوستون در نقشه دیوید اچ. بور در سال ۱۸۳۳ دیده می‌شود. استقرار اولیه و تأسیس شهر. نخستین سکونتگاه‌های دائمی اروپایی در ۱۸۱۶ توسط دزد دریایی فرانسوی لوئیس-میشل آوری ساخته شد. هدف او حمایت از شورش مکزیک علیه اسپانیا بود. در سال ۱۸۱۷، آوری از یک حمله ناموفق علیه اسپانیا بازگشت و دریافت که جزیره تحت تصرف دزد دریایی ژان لافیت قرار گرفته است. لافیت گلوستون را به عنوان
لافیت قرار گرفته است. لافیت گلوستون را به عنوان "پادشاهی دزدان دریایی" نام‌گذاری کرد و خود را "رئیس دولت" خواند. بااین‌حال، در ۱۸۲۱، نیروی دریایی ایالات متحده او را مجبور به ترک جزیره کرد. در ۱۸۲۵، کنگره مکزیک بندر گلوستون را تأسیس کرد و در ۱۸۳۰، یک اداره گمرک در آن بنا شد. در سال ۱۸۳۶، هنگام انقلاب تگزاس، رئیس‌جمهور موقت دیوید برنت پایتخت جمهوری تگزاس را به گلوستون منتقل کرد. در همان سال، میشل برانامور منارد، تاجر فرانسوی-کانادایی، با همراهی چند سرمایه‌گذار، ۴۶۰۵ جریب زمین را به قیمت ۵۰,۰۰۰ دلار خریداری
۴۶۰۵ جریب زمین را به قیمت ۵۰,۰۰۰ دلار خریداری کرد تا شهری جدید بنا کند. با ورود مهاجران آنگلوساکسون به شهر، برخی از آن‌ها آفریقایی-آمریکایی‌های برده‌شده را همراه خود آوردند یا در آنجا خریداری کردند. بردگان عمدتاً در خانه‌ها یا در کارهای مرتبط با بندر، از جمله بر روی کشتی‌های رودخانه‌ای کار می‌کردند. در ۱۸۳۹، گلوستون منشور شهری خود را تصویب کرد و توسط کنگره جمهوری تگزاس به عنوان یک شهر قانونی به رسمیت شناخته شد. این شهر در آن زمان یک بندر مهم ورودی مهاجران بود و در دهه ۱۸۴۰، با ورود گسترده آلمانی‌ها و
بود و در دهه ۱۸۴۰، با ورود گسترده آلمانی‌ها و یهودیان بازرگان، جمعیت آن افزایش یافت. گروه‌های مختلفی از جمله مکزیکی‌تبارها، مخالف برده‌داری بودند، از اتحادیه آمریکا در طول جنگ داخلی حمایت می‌کردند و پس از جنگ به حزب جمهوری‌خواه پیوستند. دستاوردهای مهم گلوستون در قرن نوزدهم. در طول توسعه، گلوستون در چندین زمینه پیشگام شد و اولین‌های زیادی را در تگزاس به ثبت رساند: جنگ داخلی آمریکا و تغییرات پس از آن. در طول جنگ داخلی آمریکا، در ژانویه ۱۸۶۳، نیروهای کنفدراسیون تحت فرماندهی ژنرال جان بی. مگ‌رودر به نیروهای
تحت فرماندهی ژنرال جان بی. مگ‌رودر به نیروهای اتحادیه حمله کردند و آن‌ها را از گلوستون بیرون راندند. در ۱۹ ژوئن ۱۸۶۵، ژنرال گوردون گرنجر اعلام کرد که بر اساس اعلامیه آزادی بردگان، اکنون بردگان آزاد هستند. این روز اکنون به عنوان "جونتینث" (Juneteenth) جشن گرفته می‌شود. پس از جنگ، شهر قوانینی برای بهبود خیابان‌ها و استانداردهای ساخت‌وساز وضع کرد. همچنین، یک منطقه "محدوده آتش‌سوزی" تعیین شد که در آن ساختمان‌های جدید نباید از چوب ساخته شوند. در ۱۸۶۷، گلوستون دچار اپیدمی تب زرد شد که باعث مرگ ۱۸۰۰ نفر شد. این
اپیدمی تب زرد شد که باعث مرگ ۱۸۰۰ نفر شد. این نوع اپیدمی‌ها در شهرهای بندری قرن نوزدهم، از جمله وبا نیز شایع بودند. اوج توسعه گلوستون در قرن نوزدهم. در دوران بازسازی پس از جنگ داخلی، گلوستون همچنان به رشد خود ادامه داد و شاهد "اولین‌های" بیشتری در ایالت تگزاس بود: در ۱۸۷۰، جمعیت سیاه‌پوستان شهر ۳۰۰۰ نفر بود که شامل بردگان آزادشده و افراد رنگین‌پوستی بود که قبل از جنگ تحصیل کرده بودند. سیاه‌پوستان تقریباً ۲۵٪ از جمعیت ۱۳,۸۱۸ نفری شهر را تشکیل می‌دادند. رهبرانی مانند جورج تی. روبی و نوریس رایت کونی، که حزب
مانند جورج تی. روبی و نوریس رایت کونی، که حزب جمهوری‌خواه تگزاس را هدایت می‌کردند، نقش کلیدی در بهبود حقوق مدنی و فرصت‌های آموزشی و شغلی برای سیاه‌پوستان در گلوستون و تگزاس ایفا کردند. گلوستون، مرکز اقتصادی تگزاس. در اواخر قرن نوزدهم، جمعیت گلوستون به ۳۷,۰۰۰ نفر رسید. موقعیت آن در خلیج گلوستون در امتداد خلیج مکزیک باعث شد که به مرکز تجاری تگزاس تبدیل شود. این شهر به یکی از بزرگ‌ترین بنادر صادرات پنبه در آمریکا تبدیل شد و با نیواورلئان رقابت می‌کرد. در دهه ۱۸۹۰، دولت آمریکا دفاعیاتی مانند قلعه کراکت و
دهه ۱۸۹۰، دولت آمریکا دفاعیاتی مانند قلعه کراکت و سیستم‌های توپخانه‌ای ساحلی را در گلوستون و در امتداد آبراه‌های بولیوار ساخت. در فوریه ۱۸۹۷، اولین کشتی جنگی نیروی دریایی ایالات متحده، USS Texas، به گلوستون وارد شد و در جشن‌های آن، افسران کشتی یک سرویس نقره‌ای ۵۰۰۰ دلاری را به عنوان هدیه از شهروندان تگزاس دریافت کردند. گلوستون در اواخر قرن نوزدهم به عنوان "وال استریت جنوب" شناخته می‌شد و در میان بزرگ‌ترین مراکز تجاری ایالات متحده قرار داشت. طوفان ۱۹۰۰ و بازسازی گلوستون. در ۸ سپتامبر ۱۹۰۰، گلوستون با یک
بازسازی گلوستون. در ۸ سپتامبر ۱۹۰۰، گلوستون با یک طوفان ویرانگر روبرو شد که مرگبارترین بلای طبیعی در تاریخ ایالات متحده محسوب می‌شود. این طوفان شهر را کاملاً تخریب کرد و بین ۶,۰۰۰ تا ۸,۰۰۰ نفر جان خود را از دست دادند. پس از این فاجعه، یک دیوار دریایی به طول ۱۶ کیلومتر و ارتفاع ۵.۲ متر ساخته شد تا شهر را از سیلاب‌ها و امواج طوفانی آینده محافظت کند. تیمی از مهندسان، از جمله هنری مارتین رابرت، طرحی را برای افزایش ارتفاع بخش‌های زیادی از شهر در پشت این دیوار دریایی ارائه دادند تا اطمینان مردم نسبت به آینده شهر
ارائه دادند تا اطمینان مردم نسبت به آینده شهر حفظ شود. برنامه بازسازی و افول تدریجی. پس از طوفان، گلوستون مدل جدیدی از حکومت شهری را تحت عنوان "طرح گلوستون" اجرا کرد که به بهبود و تسریع روند بازسازی کمک کرد. بااین‌حال، علی‌رغم تلاش‌های زیاد برای جذب سرمایه‌گذاری، گلوستون هرگز نتوانست اهمیت ملی و رونق اقتصادی پیشین خود را بازپس گیرد. رشد و توسعه کانال کشتی‌رانی هیوستون رقیب جدی‌ای برای بندر گلوستون شد و باعث شد که بسیاری از فرصت‌های تجاری به سمت بندر هیوستون سرازیر شود. علاوه بر این، دیوار دریایی خود به یک
سرازیر شود. علاوه بر این، دیوار دریایی خود به یک مشکل اساسی تبدیل شد، زیرا باعث فرسایش تدریجی سواحل و ناپدید شدن بخش بزرگی از ساحل و مناطق تفریحی شد. در عرض ۲۰ سال پس از ساخت دیوار دریایی، شهر بیش از ۹۰ متر از شن‌های ساحلی خود را از دست داد. زمانی که مردم مسابقات اتومبیل‌رانی را روی ساحل وسیع گلوستون تماشا می‌کردند، اکنون تنها یک نوار باریک از شن در هنگام جزر و نمایی از امواج کوبنده به صخره‌ها در هنگام مد باقی مانده بود. مهاجرت و تغییرات جمعیتی. برای جبران خسارات اقتصادی، گلوستون سیاست مهاجرتی فعالی را
خسارات اقتصادی، گلوستون سیاست مهاجرتی فعالی را اجرا کرد. به لطف تلاش‌های خاخام هنری کوهن و کنیسه B'nai Israel، برنامه‌ای به نام "جنبش مهاجرت گلوستون" اجرا شد که بین ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۴ حدود ۱۰,۰۰۰ مهاجر یهودی اروپای شرقی را از شهرهای شلوغ شمال شرق ایالات متحده به گلوستون هدایت کرد. علاوه بر یهودیان، گروه‌های مهاجر دیگری از جمله یونانی‌ها، ایتالیایی‌ها و یهودیان روسی نیز در این دوره به شهر آمدند. این مهاجرت‌ها ترکیب قومی گلوستون و بسیاری از نقاط دیگر تگزاس و غرب ایالات متحده را تغییر دادند. طوفان ۱۹۱۵ و سقوط
ایالات متحده را تغییر دادند. طوفان ۱۹۱۵ و سقوط گلوستون. در اوت ۱۹۱۵، درست زمانی که گلوستون در حال بازیابی از فاجعه ۱۹۰۰ بود، طوفان دیگری جزیره را درنوردید. این طوفان که از اقیانوس اطلس مرکزی شکل گرفته و از کارائیب عبور کرده بود، خسارات سنگینی در خلیج مکزیک به جا گذاشت و سپس در خلیج سنت لارنس محو شد. دیوار دریایی جدید مانع از نابودی کامل جزیره شد، اما همچنان بیش از ۴۰۰ نفر کشته شدند و خسارات مالی به ۳۰ میلیون دلار رسید که معادل ۹۰۳ میلیون دلار در سال ۲۰۲۳ است. در کمتر از یک نسل، گلوستون از بزرگ‌ترین و
است. در کمتر از یک نسل، گلوستون از بزرگ‌ترین و مهم‌ترین شهر تگزاس به یک شهر فراموش‌شده تبدیل شد. این شهر که دو بار متوالی با نابودی مواجه شده بود، در میان ویرانی‌ها، ساکنان سرسخت خود را حفظ کرد. گالوستونی‌ها، که اغلب به‌دلیل سرسختی و بی‌تفاوتی نسبت به افراد خارجی شناخته می‌شدند، به مرور خود را از دیگر شهرهای تگزاس جدا کردند و جامعه‌ای مستقل و متفاوت ساختند. گلوستون به عنوان "شهر گناه". با از بین رفتن قدرت اقتصادی گلوستون در بخش بندری، شهر به دنبال راه‌های جایگزین برای رشد اقتصادی بود. در ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، این
جایگزین برای رشد اقتصادی بود. در ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، این شهر به مرکز اصلی گردشگری و تفریحات شبانه در خلیج مکزیک تبدیل شد. سام ماسیو و روزاریو ماسیو، دو برادر تاجر و تأثیرگذار، از ممنوعیت مشروبات الکلی و قمار در سایر نقاط آمریکا استفاده کردند و گلوستون را به پاتوق ثروتمندان از هیوستون و سایر شهرها تبدیل کردند. باشگاه‌های شبانه مانند Balinese Room، کازینوها، و فحشا که از جنگ داخلی آمریکا در شهر وجود داشت، باعث شد که گلوستون به عنوان "شهر گناه خلیج" شناخته شود. بسیاری از ساکنان شهر، از جمله مقامات محلی، این
بسیاری از ساکنان شهر، از جمله مقامات محلی، این فعالیت‌های غیرقانونی را پذیرفته و حتی حمایت کردند، تا جایی که گلوستون به "ایالت آزاد گلوستون" معروف شد. جنگ جهانی دوم و تغییرات دهه ۱۹۴۰. در دهه ۱۹۴۰، تغییرات بزرگی در گلوستون رخ داد. سرکوب جرم و افول اقتصادی (دهه ۱۹۵۰). پس از جنگ، گلوستون با سرکوب شدید قمار و فساد مواجه شد. در ۱۹۵۷، دادستان کل تگزاس ویل ویلسون و تگزاس رنجرز (Texas Rangers) موج گسترده‌ای از حملات به مراکز قمار و فحشا را آغاز کردند. با سقوط صنعت قمار و تفریحات شبانه، گردشگری و کل اقتصاد شهر نیز
قمار و تفریحات شبانه، گردشگری و کل اقتصاد شهر نیز دچار فروپاشی شد. شهر هرگز نتوانست به جایگاه اقتصادی گذشته خود بازگردد. در ۱۹۶۱، طوفان کارلا گلوستون را درنوردید و باعث مرگ ۸ نفر و زخمی شدن بیش از ۲۰۰ نفر شد. احیای گلوستون در اواخر قرن بیستم و اوایل قرن بیست‌ویکم. در دهه ۱۹۶۰، با افزایش سرمایه‌گذاری در حفظ بناهای تاریخی، تلاش‌های جدیدی برای بازسازی شهر آغاز شد. در دهه ۲۰۰۰، قیمت املاک در گلوستون افزایش یافت و این شهر بار دیگر به مقصدی برای ثروتمندان و گردشگران تبدیل شد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۸، طوفان آیک با
تبدیل شد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۸، طوفان آیک با سرعت ۱۷۵ کیلومتر در ساعت به جزیره گلوستون برخورد کرد و خسارات زیادی به بار آورد. بااین‌حال، شهر به لطف سرمایه‌گذاری‌های جدید در گردشگری، حمل‌ونقل دریایی، و آموزش عالی بازسازی شد. گلوستون امروزه شهری است که تاریخ پرفرازونشیب خود را حفظ کرده و همچنان یکی از مهم‌ترین مراکز گردشگری و اقتصادی تگزاس محسوب می‌شود. پس از جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ جهانی دوم، سرمایه‌گذاری‌های نظامی در گلوستون به‌شدت کاهش یافت. علاوه بر این، با اجرای قوانین سختگیرانه‌تر علیه قمار و
بر این، با اجرای قوانین سختگیرانه‌تر علیه قمار و توسعه لاس وگاس به عنوان مرکز اصلی قمار و سرگرمی در آمریکا، فشار شدیدی بر صنعت قمار در گلوستون وارد شد. در نهایت، در ۱۹۵۷، دادستان کل تگزاس، ویل ویلسون، به همراه نیروهای تگزاس رنجرز (Texas Rangers) موج گسترده‌ای از حملات را علیه مراکز قمار و فحشا آغاز کرد. با فروپاشی این صنایع غیرقانونی، صنعت گردشگری گلوستون نیز سقوط کرد و اقتصاد شهر با بحران جدی مواجه شد. این تغییرات نه‌تنها اقتصاد، بلکه فرهنگ شهر را نیز برای همیشه دگرگون کرد. فاجعه انفجار بندر تگزاس سیتی
همیشه دگرگون کرد. فاجعه انفجار بندر تگزاس سیتی (۱۹۴۷). در ۱۹۴۷، انفجار یک کشتی حامل ۲,۲۰۰ تن نیترات آمونیوم در بندر تگزاس سیتی، که در نزدیکی گلوستون قرار داشت، باعث خسارات گسترده‌ای به ساختمان‌های شهر شد. این حادثه به عنوان "فاجعه تگزاس سیتی" شناخته می‌شود. رکود اقتصادی و تلاش برای احیای شهر. در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اقتصاد گلوستون دچار رکود طولانی‌مدت شد. بسیاری از کسب‌وکارها از جزیره خارج شدند، اما صنایع مراقبت‌های بهداشتی، بیمه و مالی همچنان به عنوان بخش‌های مهم اقتصادی باقی ماندند. تا ۱۹۵۹، شهر هیوستون
مهم اقتصادی باقی ماندند. تا ۱۹۵۹، شهر هیوستون از نظر جمعیت و رشد اقتصادی، گلوستون را به‌طور کامل پشت سر گذاشته بود. در ۱۹۵۷، بنیاد تاریخی گلوستون (Galveston Historical Foundation) با هدف حفظ ساختمان‌های تاریخی شهر تأسیس شد. انتشار کتاب "گلوستونی که بود" در ۱۹۶۶ به این جنبش حفاظت از تاریخ کمک زیادی کرد. سرمایه‌گذاران، به‌ویژه جورج پی. میچل، تاجر معروف اهل هیوستون، سرمایه‌های زیادی را برای بازسازی منطقه تاریخی استرند و سایر بخش‌های شهر اختصاص دادند. طوفان کارلا (۱۹۶۱). در سپتامبر ۱۹۶۱، طوفان کارلا به گلوستون
(۱۹۶۱). در سپتامبر ۱۹۶۱، طوفان کارلا به گلوستون برخورد کرد. این طوفان، یک گردباد قدرتمند F4 ایجاد کرد که باعث مرگ ۸ نفر و زخمی شدن ۲۰۰ نفر شد. توسعه آموزش عالی در دهه ۱۹۶۰. با ورود دهه ۱۹۶۰، گلوستون شاهد گسترش آموزش عالی شد. بازسازی و رونق در دهه ۲۰۰۰. در اوایل دهه ۲۰۰۰، گلوستون شاهد افزایش قیمت املاک و پروژه‌های بازسازی گران‌قیمت بود. افزایش تقاضا برای خانه‌های دوم توسط افراد ثروتمند باعث شد که مسکن مقرون‌به‌صرفه برای طبقه متوسط کمیاب شود. طوفان آیک (۲۰۰۸) و بازسازی پس از آن. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۸، طوفان آیک
و بازسازی پس از آن. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۰۸، طوفان آیک با سرعت ۱۷۵ کیلومتر در ساعت به گلوستون برخورد کرد. این طوفان، یک طوفان دسته ۲ بود و خسارات گسترده‌ای به ساختمان‌های واقع در امتداد دیوار دریایی وارد کرد. سرمایه‌گذاری مجدد و توسعه شهری. پس از طوفان آیک، گلوستون دوباره سرمایه‌گذاری‌هایی در بخش گردشگری و حمل‌ونقل دریایی انجام داد و تمرکز خود را بر آموزش عالی و مراقبت‌های بهداشتی افزایش داد. از جمله پروژه‌های مهم این دوره می‌توان به موارد زیر اشاره کرد: گلوستون امروز. گلوستون امروزی شهری است که تاریخ
گلوستون امروز. گلوستون امروزی شهری است که تاریخ پرفرازونشیب خود را حفظ کرده و با تمرکز بر گردشگری، آموزش و حمل‌ونقل دریایی، همچنان یکی از مهم‌ترین شهرهای ساحلی تگزاس محسوب می‌شود. جغرافیا. موقعیت جغرافیایی و زمین‌شناسی گلوستون. شهر گلوستون در جزیره گلوستون قرار دارد، که یک جزیره سد در سواحل خلیج تگزاس و در نزدیکی ساحل اصلی است. این جزیره عمدتاً از ذرات ماسه‌ای تشکیل شده است، همراه با مقادیر کمتری از رسوبات گلی ریزتر و ذرات درشت‌تر شنی و سنگریزه‌ای. به دلیل این ترکیب، جزیره از نظر زمین‌شناسی ناپایدار بوده و
ترکیب، جزیره از نظر زمین‌شناسی ناپایدار بوده و تحت تأثیر آب و هوا و فرسایش، مرزهای آن قابل تغییر و جابه‌جایی است. گلوستون حدود ۷۲ کیلومتر (۴۵ مایل) جنوب‌شرقی مرکز شهر هیوستون واقع شده است. جزیره به‌طور کلی در راستای شمال‌شرق - جنوب‌غرب امتداد دارد و در شرق و جنوب به خلیج مکزیک، در غرب به خلیج غربی (West Bay) و در شمال به خلیج گلوستون منتهی می‌شود. دسترسی به جزیره و ارتباطات دریایی. مهم‌ترین راه دسترسی زمینی به جزیره، بزرگراه بین‌ایالتی ۴۵ (I-45) است که از طریق پل ارتباطی West Bay در شمال‌شرقی جزیره، آن را
پل ارتباطی West Bay در شمال‌شرقی جزیره، آن را به سرزمین اصلی متصل می‌کند. از نظر دسترسی دریایی، یک کانال آب عمیق، بندر گلوستون را به خلیج مکزیک و آبراه بین‌ساحلی خلیج (Gulf Intracoastal Waterway) متصل می‌کند. مساحت و تقسیمات شهری. طبق اداره سرشماری ایالات متحده، شهر گلوستون ۲۱۱.۳۱ مایل مربع (۵۴۷.۲۹ کیلومتر مربع) مساحت دارد، که از این میزان: جزیره گلوستون حدود ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) جنوب‌شرقی هیوستون قرار دارد. مناطق مختلف گلوستون. بخش غربی جزیره به نام "West End" شناخته می‌شود که تقریباً شامل منطقه‌ای در غرب
شناخته می‌شود که تقریباً شامل منطقه‌ای در غرب انتهای دیوار دریایی است. مناطق شرقی گلوستون، که در شرق دیوار دریایی قرار دارند، شامل محله‌های زیر می‌شوند: حمل و نقل در West End و چالش‌های آن. از سال ۲۰۰۹، بسیاری از ساکنان بخش غربی جزیره از کارت‌های گلف (golf carts) برای رفت‌وآمد روزانه بین خانه‌های مسکونی، باشگاه گلف جزیره گلوستون (Galveston Island Country Club) و فروشگاه‌ها استفاده می‌کردند. در همان سال، رئیس پلیس گلوستون، چارلز وایلی پیشنهاد کرد که استفاده از کارت‌های گلف خارج از زمین‌های گلف ممنوع شود،
از کارت‌های گلف خارج از زمین‌های گلف ممنوع شود، اما ساکنان منطقه West End به شدت با این پیشنهاد مخالفت کرده و علیه هرگونه ممنوعیت در استفاده از کارت‌های گلف کمپین راه‌اندازی کردند. فرسایش سریع و آینده West End. در سال ۲۰۱۱، دانشگاه رایس مطالعه‌ای تحت عنوان "اطلس استراتژی‌های پایدار برای جزیره گلوستون" منتشر کرد که نشان می‌داد بخش غربی جزیره گلوستون به‌سرعت در حال فرسایش است. در این گزارش، توصیه شد که ساخت‌وساز در West End کاهش یابد و در صورت وقوع یک طوفان دیگر، از بازسازی این منطقه خودداری شود. مناطق
دیگر، از بازسازی این منطقه خودداری شود. مناطق تاریخی گلوستون. گلوستون دارای شش منطقه تاریخی است که بیش از ۶۰ سازه با اهمیت معماری در فهرست ملی اماکن تاریخی ایالات متحده ثبت شده‌اند. منطقه تاریخی The Strand. منطقه تاریخی ملی استرند (The Strand National Historic Landmark District) یکی از مهم‌ترین بخش‌های تاریخی گلوستون است. این منطقه شامل ساختمان‌هایی از دوران ویکتوریایی است که امروزه به رستوران‌ها، فروشگاه‌های عتیقه، نمایشگاه‌های تاریخی، موزه‌ها و گالری‌های هنری تبدیل شده‌اند. استرند به‌عنوان مرکز گردشگری
هنری تبدیل شده‌اند. استرند به‌عنوان مرکز گردشگری جزیره شناخته می‌شود و میزبان دو جشنواره فصلی پرطرفدار است. همچنین، این منطقه به مرکز خرید و سرگرمی گلوستون معروف است. امروزه، نام "استرند" معمولاً به منطقه تجاری پنج بلوکی بین خیابان‌های ۲۰ و ۲۵ در مرکز شهر گلوستون، نزدیک اسکله بندر اشاره دارد. گلوستون، شهر گل‌های "اولئاندر". از اوایل قرن بیستم، گلوستون به عنوان "شهر اولئاندر" (Oleander City) شناخته شده است. اولئاندر (Nerium oleander) یک درختچه همیشه‌سبز نیمه‌گرمسیری است که به دلیل مقاومت بالا در برابر خشکی،
است که به دلیل مقاومت بالا در برابر خشکی، گرما، پاشش نمک و خاک‌های شنی، در جزیره گلوستون به‌خوبی رشد می‌کند. معماری گلوستون. گلوستون دارای یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های معماری قرن نوزدهم در ایالات متحده است. تلاش‌های چندین دهه‌ای برای حفظ و احیای معماری تاریخی باعث شده که این شهر به سطح ملی شناخته شود. معماری مدرن گلوستون. علاوه بر ساختمان‌های تاریخی، گلوستون دارای سازه‌های مدرن مهمی نیز است، از جمله: گلوستون: ترکیب سنت و مدرنیته. گلوستون امروز، ترکیبی از معماری تاریخی و توسعه مدرن است. با بازسازی بناهای
معماری تاریخی و توسعه مدرن است. با بازسازی بناهای تاریخی، ایجاد مراکز تفریحی مدرن، و سرمایه‌گذاری در آموزش عالی و گردشگری، این شهر توانسته هویتی منحصربه‌فرد حفظ کند که هم گذشته را زنده نگه می‌دارد و هم به سوی آینده‌ای پویا گام برمی‌دارد. اقلیم گلوستون. گلوستون دارای اقلیم نیمه‌گرمسیری مرطوب (Cfa در سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن) است و در منطقه سختی گیاهی 10a وزارت کشاورزی ایالات متحده (USDA) قرار دارد. بادهای غالب از سمت جنوب و جنوب‌شرقی، رطوبت را از خلیج مکزیک به این منطقه می‌آورند. خطر طوفان‌های گرمسیری و
به این منطقه می‌آورند. خطر طوفان‌های گرمسیری و موانع حفاظتی. گلوستون به دلیل موقعیت ساحلی خود، همواره در معرض خطر طوفان‌های گرمسیری در تابستان و پاییز قرار دارد. گلوستون با اقلیم گرمسیری مرطوب، زمستان‌های معتدل، بارندگی سالانه بالا، و خطر دائمی طوفان‌ها، یکی از مناطق منحصر به فرد از نظر آب‌وهوایی در ایالت تگزاس محسوب می‌شود. اقتصاد. بندر گلوستون. بندر گلوستون که به "اسکله‌های گلوستون" (Galveston Wharves) نیز معروف است، در سال ۱۸۲۵ به‌عنوان یک مرکز تجاری آغاز به کار کرد. امروزه این بندر دارای ۸۵۰ هکتار (۳.۴
به کار کرد. امروزه این بندر دارای ۸۵۰ هکتار (۳.۴ کیلومتر مربع) تأسیسات بندری است و در آبراه بین‌ساحلی خلیج مکزیک (Gulf Intracoastal Waterway) در شمال جزیره گلوستون واقع شده است، با برخی تأسیسات در جزیره پلیکان (Pelican Island). امکانات بندر. این بندر توانایی جابجایی انواع مختلف محموله‌های تجاری را دارد، از جمله: پایانه کشتی‌های تفریحی. بندر گلوستون یکی از مهم‌ترین پایانه‌های کشتی‌های تفریحی در خلیج مکزیک است و کشتی‌های متعددی از این بندر به مقاصد کارائیب حرکت می‌کنند. امور مالی در گلوستون. گلوستون میزبان
می‌کنند. امور مالی در گلوستون. گلوستون میزبان برخی از بزرگ‌ترین شرکت‌های مالی و بیمه‌ای ایالات متحده است. گردشگری در گلوستون. در اواخر دهه ۱۸۰۰، گلوستون به عنوان "زمین بازی جنوب" (Playground of the South) شناخته می‌شد. امروزه، همچنان یکی از مقاصد برتر گردشگری در خلیج مکزیک است و در سال ۲۰۰۷، گردشگری ۸۰۸ میلیون دلار درآمد و ۵.۴ میلیون بازدیدکننده برای شهر به همراه داشت. گلوستون: قطب سفرهای دریایی در خلیج مکزیک. گلوستون به‌عنوان بندر شماره یک کشتی‌های تفریحی در خلیج مکزیک و چهارمین بندر برتر کشتی‌های تفریحی
در خلیج مکزیک و چهارمین بندر برتر کشتی‌های تفریحی در کل ایالات متحده رتبه‌بندی شده است. این شهر با تاریخ غنی، معماری منحصر به فرد، صنعت گردشگری پویا و بندر تجاری بزرگ خود، یکی از مهم‌ترین شهرهای ساحلی در جنوب ایالات متحده محسوب می‌شود.
پیروز دوانی (۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ – ۳ شهریور ۱۳۷۷) نویسنده، روزنامه‌نگار، پژوهشگر، مترجم، تحلیل‌گر و فعال سیاسی مارکسیست ایرانی، و بنیان‌گذار، دبیر و سخنگوی اتحاد برای دموکراسی در ایران بود. پیروز دوانی در تاریخ ۳ شهریور ۱۳۷۷ از منزل خود به قصد رفتن به خانهٔ خواهرش خارج شد و دیگر بازنگشت. او چند ماه پیش، از زندان آزاد شده و به انتشار جزوه‌ای افشاگرانه مشغول بود. زندگی و فعالیت سیاسی. پیروز دوانی روز ۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ در شهر تهران در خانواده‌ای با اصالت دوانی به دنیا آمد. خانوادهٔ وی خانواده‌ای سیاسی بود و وی از سن
آمد. خانوادهٔ وی خانواده‌ای سیاسی بود و وی از سن نوجوانی به مسائل سیاسی و اجتماعی گرایش پیدا کرده‌بود. وی از سن ۱۶ سالگی و در جریان انقلاب بهمن ۱۳۵۷، به مارکسیسم-لنینیسم گرایش پیدا کرد. پیروز دوانی نخستین بار پس از انقلاب و در شهریور ۱۳۶۱ به جرم هواداری و فعالیت در ارتباط با سازمان جوانان حزب توده ایران دستگیر و ۷ ماه را در زندان به سر برد. پس از آزادی در سال ۱۳۶۲، با وجود قرار گرفتن تحت نظارت پلیس و سازمان‌های امنیتی، فعالیت‌های گسترده‌ای را در رابطه با حمایت از کارگران و خانواده‌های زندانیان و مقتولان
حمایت از کارگران و خانواده‌های زندانیان و مقتولان سیاسی انجام می‌داد. وی در این رابطه «کانون حمایت از زندانیان سیاسی (داخل کشور)» را تشکیل داد و به اطلاع‌رسانی و افشاِگری در رابطه با کشتار زندانیان سیاسی پرداخت. پیروز دوانی در روز ۱۲ اسفند ۱۳۶۹، برای بار دوم دستگیر شد. وی این بار به مدت ۶ ماه را در سلول‌های انفرادی در زندان اوین گذراند. ۷ ماه پس از بازداشت در یک دادگاه غیرعلنی محاکمه شد و به ۳ سال زندان و ۵۰ ضربه شلاق محکوم شد. دوانی سه سال حبس خود را در زندان اوین گذراند. وی در این مدت با زندانیانی همچون
اوین گذراند. وی در این مدت با زندانیانی همچون عباس امیرانتظام و محمدعلی عمویی آشنا شد. پیروز دوانی در زمستان سال ۱۳۷۳ از زندان آزاد شد و دوباره به فعالیت‌های خود در ارتباط با حقوق بشر و ایجاد همفکری میان نیروهای مخالف ادامه داد. وی پس از آزادی از زندان «شرکت پژوهشی پیام پیروز» را تأسیس کرد. وی در قالب بولتن این شرکت، جزواتی را به صورت فتوکپی با عنوان «"پیشرو"» منتشر می‌کرد. در این بولتن‌های سیاسی، مقالات افراد گوناگون با دیدگاه‌های متفاوت در مورد تحلیل شرایط ایران، نقض حقوق بشر و وضعیت زندان‌ها و زندانیان
ایران، نقض حقوق بشر و وضعیت زندان‌ها و زندانیان سیاسی چاپ می‌گردید. از متن‌هایی که در این زمان توسط پیروز دوانی در قالب بولتن‌های سیاسی پیام پیروز به چاپ رسید، می‌توان برای نمونه به زجرنامهٔ فرج سرکوهی در زندان و سخنرانی حسینعلی منتظری اشاره کرد. پیروز دوانی به دنبال نزدیک‌تر ساختن جریانات سیاسی و گروه‌های اپوزیسیون داخل کشور بود. وی در این راستا میزگردی را در خرداد ۱۳۷۴، پیرامون علل وجود نابسامانی‌ها در جامعه و چگونگی رفع بحران عمومی در جامعه، با شرکت ابراهیم یزدی، عزت‌الله سحابی و حبیب‌الله پیمان برگزار
یزدی، عزت‌الله سحابی و حبیب‌الله پیمان برگزار کرد و خودش نیز به عنوان یک هوادار جبههٔ چپ و سوسیالیسم در آن شرکت کرد. متن این میزگرد به صورت زیراکس در سطحی گسترده و به‌طور علنی از طریق شرکت پژوهشی پیام پیروز منتشر شد. نشریات خارج از کشور مانند نیمروز و کار نیز به بازتاب این میزگرد پرداختند. در بولتن‌های شرکت پژوهشی پیام پیروز، مطالب همهٔ گروه‌های سیاسی اپوزیسیون، اعم از ملی‌گرا، ملی–مذهبی، چپ و دموکراسی‌خواه منتشر می‌شد. وی می‌کوشید تا همهٔ نیروهای مخالف را حول سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران به
را حول سازمان اتحاد برای دموکراسی در ایران به هم‌نشینی و همراهی دعوت کند و با نیروهای ساکن در نقاط مختلف ایران نیز ارتباط برقرار کند. پیروز دوانی در این زمان چندین بار به صورت کوتاه دستگیر شد و بارها به صورت تلفنی مورد تهدید قرار گرفت و به قتل تهدید شد. کشته شدن در قتل‌های زنجیره‌ای. روز سه شنبه ۳ شهریور ۱۳۷۷ (۲۲ اوت ۱۹۹۸) پیروز دوانی از خانه به قصد رفتن به خانهٔ خواهرش خارج شد و دیگر بازنگشت. نخستین خبر در رابطه با وی به نقل از داریوش فروهر، دبیرکل وقت حزب ملت ایران در رادیوهای خارج از ایران منتشر شد و
ملت ایران در رادیوهای خارج از ایران منتشر شد و گفته شد که وی توسط مأموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران ربوده شده است. از آن زمان تاکنون اثری از پیروز دوانی به دست نیامده و قوه قضاییه هم قتل او را تأیید نکرده است. او در واقع نمونه‌ای از سر به نیست کردن مخالفان در ایران است، اما بر اساس اعترافات متهمان قتل‌های زنجیره‌ای، او در همان روزها به قتل رسیده و جنازه‌اش در کنار خطوط راه‌آهن سوزانده و دفن شده است. امیرفرشاد ابراهیمی در دی ماه ۱۳۸۲ در دانشگاه علوم پزشکی تهران در جریان سخنرانی که در پاسداشت
علوم پزشکی تهران در جریان سخنرانی که در پاسداشت زندانیان اصلاح‌طلب دربند برگزار شده بود، اعلام کرد که پیروز دوانی با حکم محسنی اژه‌ای به قتل رسیده است. او در همان سخنرانی با شرح ماجرای ربایش و قتل پیروز دوانی اظهار می‌دارد که چرا به این مسئله رسیدگی نمی‌شود؟ به دنبال این اظهارات آقای محسنی اژه‌ای در مصاحبه با خبرگزاری ایرنا موضوع را تکذیب کرده و اعلام می‌نماید که این مطلب هم از مطالب کذب امیرفرشاد ابراهیمی است. متعاقب این تکذیب، انجمن اسلامی دانشگاه علوم پزشکی تهران، محسنی اژه‌ای و امیرفرشاد ابراهیمی را به