payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و معرفی فرهنگ ایران به جامعه کانادا می‌پردازند. انجمن فرهنگی ایرانیان کلگری از جمله این انجمن‌های فرهنگی هستند. با اینحال در سال‌های اخیر و به خاطر سیاست‌های مهاجرپذیری استان ساسکاچوان جمعیت ایرانیان در این استان افزایش چشمگیری داشته‌است. در سال ۲۰۱۷ جمعیت ایرانیان شهر سسکتون به ۲۵۰۰ نفر (دانشجو و مقیم) رسید. با اینحال داده‌های دولت کانادا نشان می‌دهد هنوز هم بیشتر ایرانیان تازه‌وارد به کانادا استان‌های انتاریو و بریتیش کلمبیا را برای زندگی انتخاب می‌کنند. رسانه‌ها. در کانادا به‌ویژه در شهرهای تورنتو و
رسانه‌ها. در کانادا به‌ویژه در شهرهای تورنتو و ونکوور تعداد زیادی نشریه، تلویزیون و رادیوی پارسی‌زبان فعالیت دارند؛ که با توجه به جامعه در حال رشد ایرانیان روز به روز بر شمار آن‌ها افزوده می‌شود. عمده نشریات به صورت هفته‌نامه منتشر می‌شوند و تلویزیون‌های فارسی چند ساعت برنامه در هفته پخش می‌کنند. بیشتر فعالیت این رسانه‌ها در راستای آگهی‌های مشاغل و مسائل جامعه ایرانیان مهاجر است. ایرانی-کانادایی‌های سرشناس. شمار ایرانیان موفق در کانادا بسیار زیاد است و با توجه به جامعه در حال رشد کانادایی-ایرانی‌ها و جا
توجه به جامعه در حال رشد کانادایی-ایرانی‌ها و جا افتادن نسبی آنها رو افزایش نیز هست. اسامی برخی از کانادایی-ایرانی‌های سرشناس به این ترتیب است:
الن وی. اوپنهایم متولد سال ۱۹۳۷ در نیویورک، استاد کرسی مهندسی در دانشکده مهندسی برق و علوم کامپیوتر اِم‌آی‌تی است. وی همچنین یکی از محققین اصلی آزمایشگاه تحقیقات الکترونیک ام‌آی‌تی به شمار می رود. پژوهش‌های او در زمینه اصلی پردازش سیگنال و برنامه‌های کاربردی آن می‌باشد . وی نویسنده کتاب‌های درسی ای است که به‌طور گسترده استفاده می‌شوند؛ از قبیل: "پردازش سیگنال گسسته" و "سیگنال‌ها و سیستم‌ها". او در کلاس حقه‌های جادویی برای سرگرمی اجرا می‌کند.علایق تحقیقاتی او در حوزه‌های عمومی پردازش سیگنال و کاربردهای آن
او در حوزه‌های عمومی پردازش سیگنال و کاربردهای آن هستند. او یکی از مولفین کتاب‌های درسی مورد استفاده گسترده در زمینه پردازش سیگنال گسسته و سیگنال‌ها و سیستم‌ها است. او در سال ۱۹۳۷ در شهر نیویورک به دنیا آمد. کتاب‌ها. کتاب تجزیه و تحلیل سیگنال‌ها اوپنهایم. این کتاب به کمک پروفسور حمید نواب نوشته شده‌است Dr. Oppenheim is author or co-author of many books، including: پیوند به بیرون. پایگاه رسمی انجمن دانشجویان دانشگاه آزاد مشهد
شبنم مددزاده (متولد ۱۳۶۷) نایب دبیر شورای تهران دفتر تحکیم وحدت و عضو انجمن اسلامی دانشگاه تربیت معلم کرج بود که از تاریخ یکم اسفند ماه ۱۳۸۷، توسط نیروهای امنیتی به دلایل نامعلومی بازداشت گردید و به زندان اوین انتقال داده شد. در خردادماه ۱۳۸۹ پس از یکسال و چهار ماه که از بازداشتش در زندان اوین می‌گذشت، توسط قاضی مقیسه در دادگاه شعبه ۲۸ انقلاب به اتهام ارتباط و همکاری با سازمان مجاهدین خلق به ۵ سال حبس همراه با تبعید به زندان رجایی‌شهر کرج محکوم شد. انتقال این زندانی سیاسی به بند معتادان به مواد مخدر موسوم
زندانی سیاسی به بند معتادان به مواد مخدر موسوم به بند متادون توسط دستگاه‌های اطلاعاتی جمهوری اسلامی پس از گذشت ۷ ماه از بازداشتش، باعث اعتراض شدید کانون‌های مدافع حقوق بشر و پوشش وسیع رسانه‌ای در بین رسانه‌های غیرحکومتی شد. این زندانی سیاسی پس از تحمل ۵ سال حبس و بدون حتی ۱ روز مرخصی در بهمن سال ۱۳۹۲ از زندان آزاد شد. سخنرانی در کنفرانس فراخوانی از عدالت. شبنم مددزاده سال ۱۳۹۵ در نشست سازمان مجاهدین خلق در پاریس سخنرانی کرد.
الیزابت هلن بلک‌برن زیست‌شناس استرالیایی‌تبار آمریکایی، پژوهشگر، استاد دانشگاه و برندهٔ نوبل پزشکی سال ۲۰۰۹ است. الیزابت بلک‌برن در سال ۱۹۴۸ در تاسمانی به دنیا آمد. علاقه اش به حیوانات او را به سمت رشته زیست‌شناسی سوق داد. پس از این که کارشناسی و کارشناسی ارشدش را از دانشگاه ملبورن دریافت کرد برای تحصیل در دکترا به دانشگاه کمبریج رفت و در پروژه تحقیقاتی خود بر روی توالی‌های DNA باکتریوفاژها مطالعه کرد. او برای ادامه تحقیقات خود یک دوره فوق‌دکتری را در دانشگاه ییل گذراند و سپس به عضویت هیئت علمی دانشگاه
ییل گذراند و سپس به عضویت هیئت علمی دانشگاه کالیفرنیا در برکلی درآمد. او از ۱۹۹۰ میلادی، تا امروز نیز استاد پزشکی و فیزیولوژی در دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو است. مطالعات او بر روی ساختار کروموزوم ادامه یافت و او به ساختاری در انتهای کروموزوم به نام تلومر دست یافت. الیزابت متوجه شد که در تلومرها توالی‌های DNA کم‌اهمیت و تکرار شونده ای وجود دارند که هر بار در تقسیم سلولی بخشی از آنها برای حمایت از توای‌های اصلی و کد کنندهٔ DNA می‌شکند. هر چه سن ما بیشتر می‌شود این توالی‌های تلومر کمتر می‌شوند و به این
می‌شود این توالی‌های تلومر کمتر می‌شوند و به این ترتیب احتمال تخریب DNA ما بالاتر می‌رود. از دست رفتن این اطلاعات در DNA باعث می‌شود که سلولهای ما دیگر به خوبی سابق کار نکنند یا بمیرند، که نتیجه این اتفاقات به بیماریهایی نظیر سرطان، از بین رفتن فعالیت اندامها و الزایمر منتهی می‌شود. الیزابت بلک برن و دانشجویانش آنزیم تلومراز را کشف کردند که به حفظ طول کروموزوم در تلومر کمک می‌کند و به این ترتیب نامزد جایزه نوبل پزشکی در سال ۲۰۰۹ شدند. آنها دریافتند که حفاظت از طول تلومرها تأثیر مستقیمی بر طول عمر موجودات
از طول تلومرها تأثیر مستقیمی بر طول عمر موجودات دارد. جایزه نوبل پزشکی. یکصدمین جایزهٔ نوبل پزشکی، به الیزابت بلک‌برن، جک ژوستاک و کارول گریدر، به خاطر پژوهش‌هایشان در زمینهٔ کشف مکانیزم حفاظت تلومر از کروموزوم‌های خطی، اهدا شد. در رسانه‌ها. نشریهٔ تایم، الیزابت بلکبرن از دانشگاه کالیفرنیا، سانفرانسیسکو را یکی از ۱۰۰ شخصیت اثرگذار جهان می‌داند.
جک ویلیام ژوستاک زیست‌شناس انگلیسی‌تبار آمریکایی، پژوهشگر، استاد دانشگاه و برندهٔ جایزه نوبل فیزیولوژی و پزشکی سال ۲۰۰۹ است. جک ژوستاک، دکترایش را سال ۱۹۷۷، از دانشگاه کرنل گرفت و از ۱۹۷۹، در دانشکده پزشکی هاروارد عضو هیئت‌علمی شد. او هم‌اکنون، استاد ژنتیک بیمارستان عمومی ماساچوست است. زندگی و تحصیل. او کارشناسی زیست‌شناسی سلولی را در ۱۹ سالگی از دانشگاه مک‌گیل کانادا و دکترای بیوشیمی را از دانشگاه کرنل آمریکا اخذ کرد. جایزه نوبل پزشکی. یکصدمین جایزهٔ نوبل پزشکی، به جک ژوستاک، الیزابت بلک‌برن و کارول گریدر،
به جک ژوستاک، الیزابت بلک‌برن و کارول گریدر، به خاطر پژوهش‌هایشان در زمینهٔ کشف مکانیزم حفاظت تلومر از کروموزوم‌های خطی، اهدا خواهد شد.
کارولین ویدنی "کارول" گریدر زیست‌شناس آمریکایی، پژوهشگر، استاد دانشگاه و برندهٔ نوبل پزشکی سال ۲۰۰۹ است. کارول گریدر، دکترایش را سال ۱۹۸۷ زیرنظر دکتر الیزابت بلک‌برن، در دانشگاه کالیفرنیا در برکلی گرفت و یک دوره فوق‌دکتری در آزمایشگاه کلداسپرینگ، گذراند و اکنون نیز استاد گروه زیست‌شناسی مولکولی و ژنتیکی دانشکده پزشکی دانشگاه جانز هاپکینز است. جایزه نوبل پزشکی. یکصدمین جایزهٔ نوبل پزشکی، به کارول گریدر، جک ژوستاک و الیزابت بلک‌برن، به خاطر پژوهش‌هایشان در زمینهٔ کشف مکانیزم حفاظت تلومر از کروموزوم‌های خطی،
کشف مکانیزم حفاظت تلومر از کروموزوم‌های خطی، اهدا خواهد شد.
غلامعباس توسلی ( در رشتخوار –) جامعه‌شناس ایرانی از استادان دانشگاه تهران، از بنیانگذاران علم جامعه‌شناسی در ایران و عضو پیوسته فرهنگستان علوم بود. وی از چهره‌های نامدار جریان ملی-مذهبی و عضو نهضت آزادی ایران بود. غلامعباس توسلی پیش از انقلاب ۱۳۵۷ از نیروهای ملی‌مذهبی و عضو نهضت آزادی بود و پس از انقلاب برای مدتی مشاور رادیو و تلویزیون و سپس به ریاست دانشگاه اصفهان برگزیده شد. وی همچنین کارنامه حضور در شورای عالی انقلاب فرهنگی را در دوران کاری خود دارد. توسلی از بنیانگذاران و نخستین رئیس انجمن جامعه‌شناسی
از بنیانگذاران و نخستین رئیس انجمن جامعه‌شناسی ایران بود و در سال ۱۳۶۴ به عنوان مدیر گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران برگزیده شد. یک سال بعد، وی به سمت ریاست دانشکده منصوب شد. غلامعباس توسلی در سال ۱۳۸۶ از دانشگاه تهران بازنشسته شد. اوایل زندگی. غلامعباس توسلی در ۱ خرداد ۱۳۱۴ در رشتخوار و در خانواده‌ای از طبقه متوسط زاده شد. وی از سن شش سالگی وارد مکتب‌خانه شد و آموختن قرآن و زبان فارسی را تا فراگیری آثار سعدی، حافظ، و زبان عربی را در حد نصاب، جامع المقدمات و صمدیه ادامه داد. پدرش ملااحمد توسلی را در یازده
و صمدیه ادامه داد. پدرش ملااحمد توسلی را در یازده سالگی از دست داد. پس از مرگ پدر، وارد مدارس جدید گردید و مستقیماً در کلاس چهارم ابتدایی دبستان طغرایی رشتخوار پذیرفته شد. سپس تحصیلات خود را در دبیرستان قطب‌الدین حیدر در تربت ح یدریه ادامه داد. حرفه. تحصیلات. غلامعباس توسلی با گذراندن امتحان ورودی وارد دانشسرای عالی تهران شد. او همزمان در سه رشته زبان فرانسوی، ادبیات و فلسفه پذیرفته شد. اما چون در کنکور زبان و ادبیات فرانسه، یکم شده بود بالاجبار در آن رشته مشغول تحصیل شد. اما هم‌زمان با ورود غلامعباس توسلی
تحصیل شد. اما هم‌زمان با ورود غلامعباس توسلی به این رشته، جایگاه زبان فرانسه متزلزل شد و او نیز مطالعه زبان انگلیسی را در کنار فرانسه آغاز کرد. در دوره کارشناسی دانشسرای عالی نیز رتبه نخست را بدست آورد و علاوه بر دریافت مدال فرهنگ با پایه دبیری به استخدام همان نهاد درآمد. از هم دوره‌ها و دوستان این دوره توسلی، محمدعلی رجایی، باقر پرهام و داور شیخاوندی را می‌توان نام برد. علی شریعتی و حسن حبیبی نیز با او هم دوره بودند. غلامعباس توسلی با استفاده از امتیاز شاگردان رتبه اول و پس از یکسال تدریس در دانشسرای عالی
رتبه اول و پس از یکسال تدریس در دانشسرای عالی تهران به اروپا فرستاده شد و تحصیلات خود را در دانشگاه پاریس ادامه داد. وی در آنجا تصمیم به فراگیری جامعه‌شناسی گرفت. در آن زمان در فرانسه جامعه‌شناسی به تازگی از فلسفه جدا شده بود و اساتید به نامی در دانشگاه‌های آنجا مشغول آموزش بودند. عنوان پایان‌نامه اصلی او «جامعه سنتی ایران از دید اروپائیان: مقایسه دیدگاه انگلیسی‌ها و فرانسویان» و رساله فرعی «صنایع دستی ایران و جنبه‌های روان‌شناسی اجتماعی آن» بود. رساله اصلی با کمک مالی مرکز تحقیقات علمی فرانسه پیش از دفاع،
با کمک مالی مرکز تحقیقات علمی فرانسه پیش از دفاع، به چاپ رسید. استادی دانشگاه. توسلی در تابستان ۱۳۴۵ به ایران بازگشت و تدریس خود را با سمت استادیاری از سر گرفت. وی علاوه بر تدریس در دانشسرا از همان آغاز ورود، در بخش مطالعات شهری مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران نیز به پژوهش پرداخت. او در مطالعات اقتصادی و جامعه‌شناختی و طرح‌های جامع شهری از جمله طرح جامع تهران که از سوی سازمان برنامه به آن مؤسسه واگذار شده بود، طرح جامع شیراز که با همکاری دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران انجام می‌پذیرفت، و
هنرهای زیبای دانشگاه تهران انجام می‌پذیرفت، و همچنین طرح‌های جامع اراک و همدان و چند شهر دیگر شرکت داشت و به صورت مستقل آن‌ها را سرپرستی و تدوین می‌کردد. غلامعباس توسلی در آن دوره همچنین سرپرستی طرح ارزشیابی سواد همراه با حرفه را که در اصفهان و دزفول به‌طور آزمایشی از سوی یونسکو و سازمان برنامه، برای ارزیابی و بازسازی در مؤسسه اجرای می‌شد به عهده داشت. نتیجه این پژوهش‌ها و مطالعات علاوه بر گزارش‌های علمی، پیشنهادهایی عملی برای چگونگی توسعه و رشد شهرها در آینده بود. غلامعباس توسلی سپس به درخواست دانشگاه ملی
بود. غلامعباس توسلی سپس به درخواست دانشگاه ملی ایران، رشته جامعه‌شناسی را در دانشکدۀ ادبیات آن دانشگاه پایه‌گذاری و برنامه‌ریزی کرد و به تدریس برخی دروس در آنجا پرداخت. او در سال ۱۳۵۰ از دانشسرای عالی به دانشگاه تهران منتقل شد و یک سال بعد به دانشیاری ارتقا یافت. وی یک سال پس از آن به سمت مدیر گروه جامعه‌شناسی برگزیده شد. در سال ۱۳۶۴ دوباره به عنوان مدیر گروه جامعه‌شناسی دانشگاه تهران برگزیده شد و یک سال بعد نیز به سمت ریاست دانشکده منصوب شد. او همچنین در ایجاد دوره دکترای در دانشگاه‌های تهران، تربیت مدرس
دوره دکترای در دانشگاه‌های تهران، تربیت مدرس و دانشگاه آزاد اسلامی نقش بسزایی داشته‌است. توسلی پس از انقلاب به مدت کوتاهی به عنوان مشاور در رادیو و تلویزیون فعالیت داشت و سپس به ریاست دانشگاه اصفهان منصوب شد. وی در دوره انقلاب فرهنگی ایران تا زمان بازگشایی دانشگاه‌ها سرپرستی بخش برنامه‌ریزی علوم انسانی را در ستاد انقلاب فرهنگی بر عهده داشت و برنامه‌های این رشته‌ها را نهایی کرده و به تصویب ستاد رساند. او در مصاحبه‌ای با نشریه لوح در فروردین ۱۳۷۸ گفت که ستاد انقلاب فرهنگی نقش تعدیل‌کننده داشت و عمدهٔ
ستاد انقلاب فرهنگی نقش تعدیل‌کننده داشت و عمدهٔ اخراج‌ها و تبعیدهای اساتیدی که با جریان حاکم هماهنگ نبودند توسط دانشجویان و گروه‌های انقلابی داخل دانشگاه صورت می‌گرفت. توسلی بر این باور است که حتی پس از انحلال ستاد انقلاب فرهنگی هم، شورای عالی انقلاب فرهنگی هرگز نتوانست قدرت اجرایی خاصی در مدیریت دانشگاه‌ها پیدا کند. نویسندگی. غلامعباس توسلی بیست جلد کتاب نوشت که برخی از آن‌ها مانند نظریه‌های جامعه‌شناسی، جامعه‌شناسی کار و شغل، جامعه‌شناسی دین و … به چاپ‌های زیادی رسیده‌اند. او همچنین نزدیک به ۶۰ مقاله
زیادی رسیده‌اند. او همچنین نزدیک به ۶۰ مقاله علمی ـ پژوهشی در مجلات معتبر داخلی و بین‌المللی منتشر کرد. غلامعباس توسلی همچنین عضو پیوسته فرهنگستان علوم ایران بود. کنش سیاسی. از جمله فعالیت‌های سیاسی و فرهنگی غلامعباس توسلی در دوره ده ساله (سال‌های ۴۵ تا ۵۶ در ایران) شرکت در جلسات سیاسی، مذهبی و همکاری با علی شریعتی در حسینیه ارشاد، ایراد سخنرانی‌های بسیار در دانشگاه‌ها (از جمله دانشکده فنی دانشگاه تهران، دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه علم و صنعت ایران، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده کشاورزی کرج، دانشکده ادبیات
فردوسی مشهد، دانشکده کشاورزی کرج، دانشکده ادبیات و دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران) همچنین حسینیه ارشاد، مسجد قبا، کانون توحید و… بوده‌است. درگذشت. غلامعباس توسلی در ۲۵ مهر ۱۳۹۹ به‌دلیل کهولت سن و ایست قلبی در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
سرپیر، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان اردل در استان چهارمحال و بختیاری است که در مجاورت شهر دشتک قرار دارد. مردم این روستا لر هستند و به زبان لری با گویش بختیاری سخن می گویند. پیشینه تاریخی. نام سرپیر به معنای "مجاور پیر" است و به جهت استقرار این روستا در کنار امامزاده حلیمه خاتون مشهور شده‌است. بردگوری سرپیر ۱ تا ۵ که در زبان محلی به بردسیلا معروف است از بی نظیرترین آثار سنگی در استان چهارمحال و بختیاری است. دربارهٔ روستا. این روستا در مجاورت تنگ قیصری و در بن‌بست کامل جاده‌ای میان کوه‌های سر به فلک
و در بن‌بست کامل جاده‌ای میان کوه‌های سر به فلک کشیده قرار دارد. از شهرکرد که به طرف اردل می‌رویم، در شهر دشتک از کنار چنار کهنسال به سمت راست از جاده اصلی خارج می‌شویم و پس از گذر از کنار بردگوری سرپیر ۱ تا ۵ که در گردنه سرپیر واقع است، به "روستای سرپیر" می‌رسیم. آثار باستانی. از آثار تاریخی این روستا، سنگی است که دارای هفت سوراخ که به همدیگر راه دارند به نام بردگوری سرپیر ۱ تا ۵(بردسیلا) و در گردنه ورودی روستا قرار دارد. برخی بر این باورند که این سنگ را گذشتگان برای نشان گذاشتن بر روی اشیاء قیمتی خود، که
برای نشان گذاشتن بر روی اشیاء قیمتی خود، که در زیر این سنگ پنهان شده بود، قرار داده‌اند، چرا که در سال‌های اخیر در زیر این سنگ، گنج‌هایی یافت شده‌است. همچنین در شمال روستا، در سینه کشی کوه گوردخمه‌ای از گذشتگان وجود دارد، که به بردگوری مشهور می‌باشد. بر طبق مطالعات تاریخی در سال‌های دور عشایری که برای قشلاق و ییلاق مجبور به ترک محل اسکان خود می‌شدند، به ناچار برای پیرزنان و پیرمردانی که قادر به همراهی سایر اعضا نبودند، در دل کوه مکانی را می‌ساختند و اغذیه کافی برای آن‌ها قرار می‌دادند و اگر شانسی برای زنده
برای آن‌ها قرار می‌دادند و اگر شانسی برای زنده بودن آن‌ها وجود نداشت، همان مکان محل دفن آن‌ها می‌شد. برخی نیز بر این عقیده‌اند که قبرستان‌های دوره‌های پیشین را در دل کوه قرار می‌دادند و چون برد به زبان محلی به معنی سنگ می‌باشد به این مکان «بردگوری» یعنی گورهایی از سنگ، می‌گفتند. در کل آثار باستانی و تاریخی سرپیر به شرح ذیل می‌باشد: جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۷ نفر (۴۰خانوار) بوده‌است. البته قابل ذکر می‌باشد افزون بر چند هزار سرپیری در شهرکرد، اصفهان و تهران ساکن می‌باشند. اماکن تفریحی. در
اصفهان و تهران ساکن می‌باشند. اماکن تفریحی. در روستای سرپیر وفور چشمه‌ها در فصل بهار، بسیار چشم‌نواز است. چشم‌گیرترین این چشمه‌ها عبارتند از:
کف‌سازی به مجموعه عملیاتی گفته می‌شود که پس از اتمام عملیات سفت کاری در ساختمان انجام می‌شود تا ساختمان را به حالت قابل سکونت در آورد. برای این کار معمولاً ابتدا یک لایه ملات نرم ریخته می‌شود تا سطح را به صورت هموار درآورد. به همراه این کار پیش بینی‌های مربوط به تاسیسات مکانیکی و برقی ضروری است. پس از آن بسته به مورد خاکریزی، پوکه‌ریزی یا ملات ریزی انجام می‌شود و نهایتا لایه انتهایی، نهایی را تشکیل می‌دهد که می‌تواند آسفالت، موزائیک، سرامیک، بتن سیمانی و... باشد. در عملیات مربوط را به نقاطی که در معرض عوامل
در عملیات مربوط را به نقاطی که در معرض عوامل محیطی (برف و باران و سرما و گرما) قرار دارند، بسته به مورد بعد از ملات اولیه و قبل از ملات ثانویه عایقکاری رطوبتی یا عایقکاری حرارتی یا هردو انجام می‌گیرد. ایجادکننده پوشش سخت از سنگدانه‌های مقاوم تشکیل شده که در مقابل سایش و فرسایش بعلت ویژگی‌های فیزیکی، مقاومت بالایی از خود نشان می دهند. این ماده که معمولاً از ژل میکروسیلیس یا میکروسیلیکا می‌باشد پس از استفاده روی بتن تازه و انجام کارهای ماله کشی سطحی سخت و بدون خلل و فرج ایجاد می‌کند که در مقابل خوردگی و سایش
خلل و فرج ایجاد می‌کند که در مقابل خوردگی و سایش مقاوم است. سخت‌کننده بافر یک مخلوط خشک پودری و آماده مصرف جهت ایجاد بتن ضد سایش می‌باشد. این ترکیب ایجادکننده پوشش سخت از سنگدانه‌های مقاوم تشکیل شده که در مقابل سایش و فرسایش بعلت ویژگی‌های فیزیکی، مقاومت بالایی از خود نشان می دهند.
دیوار جانبی در ساختمان مشخصا به دیوارهایی گفته می‌شود که در پیرامون ساختمان یا اطراف یک بازشو قرار می‌گیرند. دیوارهای جانبی از دو نظر دارای اهمیت هستند: ۱- از دیدگاه جداکنندگی محیط داخل و خارج ساختمان. یعنی محافظت ساختمان از نظر امنیتی و همچنین عوامل محیطی (گرما و سرما و باران و برف و ...) ۲- بار وارده ناشی از دیوارهای جانبی با توجه به ضخامت زیاد آن‌ها و قرار گرفتن آن‌ها روی تیرهای جانبی ساختمان که به صورت مستقیم بر روی تیر اعمال می‌شود. از دیدگاه اول دیوارهای جانبی علاوه بر مقاوم بودن در برابر ضربه و
جانبی علاوه بر مقاوم بودن در برابر ضربه و واژگونی، باید توسط عایقکاری حرارتی، در برابر عوامل محیطی از ساختمان محافظت نمایند. در دیدگاه دوم در تحلیل سازه ساختمان به منظور طراحی آن، لازم است بار ناشی از دیوار جانبی به صورت مستقیم بر تیرهای جانبی ساختمان اثر داده شود. عدم منظور نمودن این بار با توجه به بزرگ بودن آن خطای قابل توجهی است.
قربانی تقدیم اموال مادی یا جان حیوانات یا انسان‌ها به یک الوهیت به عنوان عمل کفاره یا پرستش است. قربانی کردن یک آیین مذهبی است که در آن یک شیء به الوهیت ارائه می‌شود تا رابطه صحیح یک انسان با نظام مقدس برقرار، حفظ یا احیا شود. این یک پدیده پیچیده‌است که در اولین شکل‌های شناخته شده عبادت و در همه نقاط جهان یافت شده‌است. ادوارد بارنت تایلور نخستین مردم‌شناسی است که به‌طور علمی به تحقیق در زمینه قربانی پرداخته و معتقد است که قربانی، هدیه‌ای به موجودات ماوراء طبیعی بوده، تا علاقه آن‌ها به قربانی کنندگان جلب شود
بوده، تا علاقه آن‌ها به قربانی کنندگان جلب شود یا دشمنی آن‌ها را کاهش دهد. در خصوص تاریخچه قربانی در دوران باستان گفته می‌شود که بشر همواره به دنبال ایجاد پیوندی میان خود، خداوند و مقدسات دینی بوده و قربانی کردن یکی از روش‌هایی است که این پیوند را به وجود می‌آورد. در یونان باستان، قربانی نماد کفاره، تزکیه، آرامش خاطر و استمداد از رحمت خدایان بوده و در مصر باستان نیز قربانی به عنوان عملی آیینی رواج داشته‌است. تعریف. دانشنامه دین، قربانی را عملی مذهبی می‌داند که در آن چیزهایی از تملّـک شخص خارج شده، به خدا
که در آن چیزهایی از تملّـک شخص خارج شده، به خدا یا یک نیروی فوق طبیعی اختصاص می‌یابد و تقدیم آنها می‌شود. قربانی کردن، ادای دینی است برای خدایان، تا شکرانه‌ای باشد به سبب آنچه از او دریافت کرده‌اند و گاه نیز برای پوزش و فرونشاندن خشم خدایان به سبب گناهانی که یک قوم مرتکب شده‌اند تا ریخته شدن خون موجودی دیگر، سبب صیانت قربانی کنندگان شود و در پایان نیز با خوردن گوشت قربانی، جشنی ترتیب دهند به پاس پذیرش قربانی از سوی خدایان و قبول توبه. بررسی متون و آثار برجای مانده از ادیان مختلف و دوران کهن حکایت از آن
مانده از ادیان مختلف و دوران کهن حکایت از آن دارد که مراسم قربانی با اهداف مختلفی همچون فروکاستن از خشم خدایان، طلب باران، باروری زمین، کسب موفقیت در جنگ یا رفع بیماری‌های واگیر و کشنده صورت می‌گرفته‌است. عنصر قربانی شده بسته به جامعه‌های ابتدایی آن زمان، محدود به موجودات خاص نبود؛ از موجودی مظلوم و بیگناه برای برانگیختن حس ترحم خدایان، حیواناتی چون بز و گاو یا موجودی عزیز و ارزشمند از جنس انسان؛ مثل قربانی کردن خود پادشاه یا فرزند ذکور نخستین او، تا قربانی کردن خود خدایان (ایزدان فروتر) برای خدایی بزرگتر
کردن خود خدایان (ایزدان فروتر) برای خدایی بزرگتر را شامل می‌شده که از اهمیت و ارزش والای قربانی در نزد اقوام و آیین‌های کهن حکایت دارد. لفظ قربانی که در عربی از «قرب» به معنای نزدیکی گرفته شده‌است، بدین معناست که در همهٔ قربانی‌ها، نزدیکی جستن به خدا یا خدایان یا قوای فوق طبیعی در نظر بوده‌است. واژه انگلیسی "sacrifice" که معادل قربانی شمرده می‌شود، افزود: در زبان لاتین نیز "سکریفیچیوم" (sacrificium) معادل قربانی است که از دو واژه سَکِر "sacer" به معنای جدا و متمایز کردن و فاچِرِ "facere" به معنای انجام
و متمایز کردن و فاچِرِ "facere" به معنای انجام دادن است و ریشه لاتینی کلمه مزبور نشان می‌دهد که چیزی یا شیئی به خاطر اهمیت و ارزشی که دارد از اشیای پیرامون خود جدا می‌شود تا به منظور به دست آوردن خواسته مهم‌تری، پیشکش شود. ایران. آیین‌های کهن ایرانی. در آئین کهن دیویسنا تا پیش از ظهور مزدیسنا (و مبارزهٔ زرتشت با آئین آنها) رسم کرپان دست کم توسط سه گروه پیروی و پاسداری می‌شد: اوسیج‌ها، بندوان و کاویان. طریقه برگزاری و چگونگی آن بجز ردی که در تاریخ کنعان و سامیان باستان در دست است، مابقی با غلبهٔ هر دین جدید
باستان در دست است، مابقی با غلبهٔ هر دین جدید از بین رفته. اما می‌دانیم اهداف آن مهرپرستانه و تقریباً مشابه امروز، یعنی جذب نیروهای خیر و دفع نیروی شر بوده‌است. قربانی کردن گاو در آیین مهرپرستی به مثابهٔ یکی از مهمترین مراسم‌ها اجرا می‌شده‌است تا با ریخته شدن خون گاو، زمین به حیات دوباره برسد و با خوردن گوشت آن، پیروان این آیین به جاودانگی و نامیرایی رسند. در تمدن عیلام قربانی به عنوان یکی از اساسی‌ترین سنت‌های آئینی برای جلب رضایت خدایان محسوب می‌شد. در جشن مادر بزرگ که در شروع فصل پاییز برگزار می‌شد که
مادر بزرگ که در شروع فصل پاییز برگزار می‌شد که در دوره‌های کهن آغاز سال نو در عیلام نیز بود. در بیشهٔ مقدس ایزدبانو، گوسفندهای بالغ و پرواری در آیینی به نام «گوشوم» قربانی می‌شدند. این جشن روز قربانی نامیده می‌شد. در جشن دیگری به نام «سیموت» نیز گاو نر قربانی می‌کردند. مهرپرستی. ازجمله سنت‌های آیینی مهرپرستی اجرای مراسم قربانی است؛ قربانی که برای انسان همراه با برکت و دفع بلا بود. بلاگردان این آیین می‌توانست انسان، حیوان و گیاهی باشد که با آداب خاصی برگزار می‌شد و اجرای این مراسم برای مؤمنان معتقد ضروری
می‌شد و اجرای این مراسم برای مؤمنان معتقد ضروری بود. آنان باور داشتند که آیین باید دقیق انجام شود تا خشم و غضب خدایان و خشک‌سالی آنان را تهدید نکند. سنت قربانی به شیوه‌های مختلفی در ایران انجام می‌گردید. هم‌اکنون نیز برای هر جشن و شادمانی، تولد و ازدواج، اجرای مراسم دینی، دیدار شخصیتی بزرگ حیوانی قربانی می‌شود و این‌ها بازماندهٔ تفکر اسطوره‌ای رسیدن به شادی و برکت و دفع نیروهای شیطانی است که در بعضی مواقع با ساز و دهل همراه می‌گردد. قربانی کردن در مهرپرستی مرتبط با آیین آسمانی همراه هست و در دوره های ۲۱۶۰
مرتبط با آیین آسمانی همراه هست و در دوره های ۲۱۶۰ ساله نوع قربانی بر اساس چینش صورت فلکی ها تغییر میکند. در عصر جدید که از سال ۱۳۹۲ شروع شده ، مهرپرستان ۲ عدد ماهی را به عنوان قربانی پیشکش آسمان میکنند که یکی از دو ماهی در آتش مقدس سوزانده میشود و دیگر ماهی به نیازمند اهدا میشود که به این مراسم قربانی دو ماهی میگویند . زرتشت. پس از ظهور زرتشت به دلایلی مانند مقابله با نمادهای مهرپرستی، ترویج یگانه‌پرستی، لزوم یکجانشینی و توسعهٔ تمدن، با قربانی کردن گاو به شدت مقابله می‌شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه
مقابله می‌شود و حراست و حمایت از گاو مورد توجه خاص زرتشت قرار می‌گیرد. زرتشت در گاتاها از کیان و کرپان و اوسیج‌ها که دسته ای از امرا و پیشوایان دیویسنان بودند بدگویی می‌کند که به حیوانات ظلم و بیداد روا می‌دارند و به جای آنکه آنان را بپرورانند و به زراعت وادار سازند، آنان را به ناله درمی‌آورند حتّی زرتشت در گاتها به کسانی که حیوانات را با فریاد شادمانه قربانی می‌کنند، نفرین می‌فرستد. گاتاها به هیچ روی از آیین‌های دین و مراسم پرستش و آداب قربانی و اعیاد گفتگو نیست. زرتشت اعمال قربانی و باده‌نوشی‌های دینی و
نیست. زرتشت اعمال قربانی و باده‌نوشی‌های دینی و بکار بردن هوم را با سختی و قاطعیت مردود دانسته‌است. پلوتارک مورخ یونانی نوشته‌است زرتشت ایرانیان را در عبادت اهورامزدا فقط به فدیه معنوی که نیایش و سپاسگزاری باشد موعظه نمود. در آیین مختلط دوران پایانی سلسله هخامنشیان، جنبه زرتشتی به وضوح بر جنبه چندخدایی پیشین آن چیرگی یافته و دیگر از قربانی‌کردن، که پیروان زرتشت از آن نفرت داشتند، یادی نمی‌شود. در شاهنامه فردوسی نیز آمده‌است ایرانیان باستان تا پیش از ضحاک به گیاهخواری و پرهیز از کشتن حیوانات می‌پرداخته‌اند.
گیاهخواری و پرهیز از کشتن حیوانات می‌پرداخته‌اند. هخامنشی. در دورهٔ هخامنشی نیز مناسک قربانی برای خدایان ایرانی و عیلامی تحت عنوان کوشوکوم برگزار می‌گردید که در کتیبه‌های باستانی باروی تخت جمشید به آن اشاره شده‌است. هخامنشیان به دلیل نزدیکی فرهنگی ای که با عیلام داشتند، گوسفندانی را برای پیشکشی در مراسم قربانی کوشوکوم (Kušukum) که در تخت جمشید و حوالی آن انجام می‌شد، اختصاص می‌دادند. هاید ماری کخ در مقاله "خداشناسی و پرستش در عیلام و ایران هخامنشی" احتمال می‌دهد که ریشه این مراسم قربانی را باید در مراسم
می‌دهد که ریشه این مراسم قربانی را باید در مراسم «گوشوم» (Gušum) جستجو کرد که به «بانوی شهر بلندمرتبه» پیشکش شده بود. هویت بانوی شهر بلندمرتبه مشخص نیست. شاید این مراسم برای یک خدا- مادر قدیمی برگزار می‌شده و بعداً به پینیکیر و کری‌ریشا منتقل شده‌است. هدایای مراسم گوشوم در دوره عیلام میانی به کری‌ریشا تقدیم می‌شده‌است و در جریان آن تعدادی قوچ جوان پروار قربانی می‌شد. گوشت قربانی‌ها کباب شده و هرکس قطعه‌ای از آن دریافت می‌کرد (کخ). هنوز هویت واقعی مراسم کوشوکوم در دوره هخامنشی مشخص نیست؛ اما با توجه به
کوشوکوم در دوره هخامنشی مشخص نیست؛ اما با توجه به انطباق روایت قربانی‌هایی که به درگاه آناهیتا انجام می‌شده در اوستا، پیشینه عیلامی مراسم قربانی کوشوکوم که به درگاه خدابانوی مادر تقدیم می‌شده‌است. گزنفون نیز در کوروش‌نامه بارها از قربانی‌های کوروش نام برده‌است، «در نخستین روزی که کوروش، شاهنشاهی خود را آغاز کرد و به کاخ شاهی قدم گذاشت و در حین ورود به درگاه قصر، برای (هستیا) خدای اجاق خانوادگی و اهورامزدا، پروردگار عالم و دیگر خدایان که مغ‌ها اسم برده بودند قربانی کرد، در هنگام پادشاهی، کوروش هر روز سحرگاه
قربانی کرد، در هنگام پادشاهی، کوروش هر روز سحرگاه عبادت و قربانی به جای می‌آورد». گزنفون در نوشته‌هایش اشاره کرده‌است که «رسم قربانی کردن در دستگاه پادشاه ایران معمول بوده و پارسیان از شهریاران خود مجدانه پیوری می‌نمودند و می‌پنداشتند که هر چه در کار عبادت کوشاتر باشند، نیک‌بختی ایشان بیشتر خواهد شد. کوروش همه مال و ثروت خود را صرف خیرات و قربانی می‌کرد و همچنین پس از پیروزی‌هایش در صدد قربانی برمی‌آمد». دوره اشکانی. امپراتوری اشکانی از فرهنگ‌ها، مذاهب و باورهای گوناگونی، به ویژه از آیین‌های ایرانی و