payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و مقام کاهن اعظم وجود داشت، یا احتمالاً شورشی بود که ماهیت آن پس از سرکوب شدن در زمان از دست رفت. آنتیوخوس احکامی صادر کرد که بسیاری از اعمال سنتی یهودیان را ممنوع می کرد و مبارزاتی را برای آزار و اذیت یهودیان مؤمن آغاز کرد. خوک‌ها برای یهودیان به شدت ناپاک بودند، اما دیودوروس نوشت، آنتیوخوس "خوک بزرگی را در تصویر موسی و در مذبح خدا که در صحن بیرونی بود قربانی کرد و خون قربانی را بر آنها پاشید. او نیز دستور داد که کتابهایی که به آنها تعلیم داده می‌شد، از اقوام دیگر متنفر شوند. چراغی را خاموش کن (که آنها را
دیگر متنفر شوند. چراغی را خاموش کن (که آنها را جاودانه می نامند) که پیوسته در معبد می سوزد و سرانجام کاهن اعظم و سایر یهودیان را مجبور کرد که گوشت خوک بخورند.» (دیودوروس 34:1(4)). چنین اقداماتی باعث شورش علیه حکومت او، شورش مکابیان شد.[13] بنابراین، محققان یهودیت معبد دوم، گاهی از سلطنت آنتیوخوس به عنوان «بحران آنتیوخن» برای یهودیان یاد می کنند.[14] این احکام انحراف از رویه معمولی سلوکیان بود که تلاشی برای سرکوب ادیان محلی در امپراتوری خود نداشتند.[15] کتب مکابیان. شورش های محلی علیه امپراتوری سلوکی عادی
مکابیان. شورش های محلی علیه امپراتوری سلوکی عادی بود، اما اکثر آنها موفقیت آمیز نبودند. با این حال، شورشی که آنتیوخوس چهارم در یهودیه به راه انداخته بود، به طور غیرمعمولی به خوبی شرح داده شد و حفظ شد. طبق کتاب دوم مکابیان، زمانی که آنتیوخوس در مصر لشکرکشی می کرد، شایعه کشته شدن او منتشر شد. در یهودیه، یاسون، کاهن اعظم برکنار شده، نیرویی متشکل از 1000 سرباز را جمع آوری کرد و به شهر اورشلیم حمله غافلگیرانه انجام داد.[16] منلائوس، کاهن اعظم منصوب شده توسط آنتیوخوس، در جریان شورش مجبور به فرار از اورشلیم شد.
در جریان شورش مجبور به فرار از اورشلیم شد. آنتیوخوس در سال 168 قبل از میلاد از مصر بازگشت که از شکست خود خشمگین شده بود. او به اورشلیم حمله کرد و منلائوس را بازگرداند، سپس بسیاری از یهودیان را اعدام کرد.[17] هنگامی که این اتفاقات به پادشاه گزارش شد، او فکر کرد که یهودیه در حال شورش است. او که مانند حیوانی وحشی خشمگین بود، از مصر به راه افتاد و اورشلیم را بطور سهمگینی تسخیر کرد. او به سربازان خود دستور داد که کسانی را که می بینند، بی رحمانه بکشند و کسانی را که به خانه هایشان پناه آورده اند، بکشند. قتل عام
که به خانه هایشان پناه آورده اند، بکشند. قتل عام کوچک و بزرگ، کشتار زنان و کودکان، سلاخی باکره ها و نوزادان صورت گرفت. در عرض سه روز، هشتاد هزار نفر از بین رفتند، چهل هزار نفر با مرگ خشونت آمیز مواجه شدند و همین تعداد به بردگی فروخته شدند. — مکابیان 2 5:11-14[18] پس از بازگرداندن منلائوس، آنتیوخوس چهارم احکامی صادر کرد که هدف آن کمک به مشتاقانه ترین جناح یهودیان طرفدار یونان (که معمولاً «هلنیزان» نامیده می شد) علیه سنت گرایان بود. او آیین‌ها و سنت‌های مذهبی یهودیان را غیرقانونی اعلام کرد و معبد اورشلیم به
یهودیان را غیرقانونی اعلام کرد و معبد اورشلیم به فرقه یونانی-یهودی ترکیبی که شامل پرستش زئوس بود، تغییر یافت. شهر اورشلیم برای بار دوم در ناآرامی غارت شد. آنتیوخوس یک ارگ نظامی یونانی به نام آکرا در اورشلیم تأسیس کرد تا به عنوان دژی برای یهودیان هلنیزه شده و یک پادگان نظامی یونانی باشد. این از 168-167 قبل از میلاد اتفاق افتاد.[19] به طور سنتی، همانطور که در کتاب اول و دوم مکابیان بیان شده است، شورش مکابیان به عنوان یک مقاومت ملی در برابر ظلم سیاسی و فرهنگی خارجی ترسیم شده است. با این حال، در دوران مدرن،
خارجی ترسیم شده است. با این حال، در دوران مدرن، محققان استدلال کرده اند که آنتیوخوس چهارم بیشتر در جنگ داخلی بین یهودیان سنت گرا در کشور و یهودیان هلنیزه شده در اورشلیم مداخله می کرد.[20][21] این شورش همچنین به نوشتن کتاب دانیال منجر شد، جایی که یک شرور به نام "پادشاه شمال" به طور کلی اشاره ای به آنتیوخوس چهارم در نظر گرفته می شود. تصویر آنتیوخوس که در آنجا به شهر مقدس اورشلیم حمله می‌کند، اما در نهایت به پایان او می‌رسد، بر تصویرهای بعدی مسیحی از دجال تأثیر می‌گذارد.[22] سالهای پایانی. واپسین سال‌های
تأثیر می‌گذارد.[22] سالهای پایانی. واپسین سال‌های زندگی او در جنگ با اشکانیان گذشت. به نظر میرسد که او در برابر اشکانیان به پیروزی هایی رسیده‌باشد ولی با مرگ او بر اثر بیماری در ۱۶۴ پیش‌از میلاد مسئله سلوکیان شرق نیمه تمام ماند. مهرداد اول پارتی از مشکلات غربی آنتیوخوس استفاده کرد و از شرق حمله کرد و شهر هرات را در سال 167 قبل از میلاد تصرف کرد و مسیر تجارت مستقیم به هند را مختل کرد و عملاً جهان یونان را به دو نیم کرد.[نیازمند منبع]. آنتیوخوس خطر بالقوه در شرق را تشخیص داد، اما تمایلی به کنار گذاشتن کنترل
شرق را تشخیص داد، اما تمایلی به کنار گذاشتن کنترل یهودیه نداشت. او فرماندهی به نام لیسیاس را برای مقابله با مکابیان فرستاد (نبرد بیت زکریا)، در حالی که خود شاه ارتش اصلی سلوکیان را علیه اشکانیان رهبری می کرد. آنتیوخوس در لشکرکشی شرقی خود به موفقیت اولیه دست یافت. مبارزات او از طریق اکباتان انجام شد و او به پرسپولیس حمله کرد که توسط مردم رانده شد.[25] در بازگشت به وطن، در سال 164 قبل از میلاد در اصفهان درگذشت.[26] توضیحات مذهبی مختلفی در مورد مرگ آنتیوخوس چهارم وجود دارد. ظاهراً او کمی قبل از مرگش به معبد
وجود دارد. ظاهراً او کمی قبل از مرگش به معبد خدای بین‌النهرینی نانایا در ایران حمله کرد و احتمالاً مرگ او را به بی تقوایی و مجازات نانایا نسبت داده اند.[27] منابع یهودی اعتبار مرگ آنتیوخوس را به بی تقوای قبلی او در معبد اورشلیم می دانند. بر اساس 2 مکابیان، او در اثر بیماری الهی درگذشت: اما خداوند بینا، خدای اسرائیل، ضربه ای غیر قابل درمان و نامرئی به او زد. به محض اینکه حرفش را قطع کرد، دردی در روده اش گرفت که هیچ تسکینی برایش وجود نداشت، و شکنجه های تند درونی - و این بسیار عادلانه بود، زیرا او روده های
درونی - و این بسیار عادلانه بود، زیرا او روده های دیگران را با آسیب های فراوان و عجیب شکنجه کرده بود. با این حال او به هیچ وجه جلوی گستاخی خود را نگرفت، بلکه بیش از پیش مملو از تکبر بود و در خشم خود علیه یهودیان آتش می دمید و دستور می داد که با سرعت بیشتری پیشروی کنند. و چنین شد که او از ارابه خود در حالی که با عجله در حال حرکت بود به بیرون افتاد و سقوط آنقدر سخت بود که تمام اعضای بدنش را شکنجه کرد. از این رو، کسی که اندکی پیش از آن با تکبر فوق بشری خود گمان می کرد که می تواند بر امواج دریا فرمان دهد و
گمان می کرد که می تواند بر امواج دریا فرمان دهد و تصور می کرد که می تواند کوه های بلند را با ترازو وزن کند، به زمین فرود آمد و در خاکی حمل شد و قدرت خدا را بر همه آشکار ساخت. و به این ترتیب بدن آن مرد بی خدا از کرم ها غوطه ور شد و در حالی که هنوز در اندوه و درد به سر می برد، گوشتش پوسیده شد و به دلیل بوی تعفن، کل ارتش از زوال او احساس انزجار کردند. — مکابیان دوم 9:5-9 (NRSV)[28] بر اساس آثار خاخامهای بعدی، طومار آنتیوخوس (Megillat Antiochus)، هنگامی که آنتیوخوس شنید که ارتش او در یهودیه شکست خورده است،
شنید که ارتش او در یهودیه شکست خورده است، سوار کشتی شد و به شهرهای ساحلی گریخت. هر جا که می‌آمد، مردم قیام می‌کردند و او را «فراری» می‌خواندند، پس او خود را در دریا غرق کرد.[29] این داستان مربوط به قرن دوم است، با این حال، بسیار دورتر از پولیبیوس یا مکابیان دوم از این رویداد است. میراث. سنت یهود. آنتیوخوس چهارم در سنت‌های یهودی مرتبط با حنوکا، از جمله کتاب‌های مکابیان و «طومار آنتیوخوس» به‌عنوان یک شرور و آزاردهنده بزرگ به یاد می‌آید.[30] منابع خاخامی از او به عنوان הרשע harasha ("شریر") یاد می کنند. دایره
به عنوان הרשע harasha ("شریر") یاد می کنند. دایره المعارف یهودی به این نتیجه رسید که «از آنجایی که منابع یهودی و بتها در توصیف از او اتفاق نظر دارند، تصویر آنها آشکارا درست است» و این تصویر را به عنوان یکی از فرمانروای ظالم و خودپسند خلاصه می کند که سعی می کرد فرهنگ یونانی را بر همه مردم قلمرو خود تحمیل کند، «ماهیت واقعی آن را می توان قدردانی کرد». با این حال، اینکه آیا سیاست آنتیوخوس معطوف به نابودی یهودیت به عنوان یک فرهنگ و یک دین بود یا خیر، به این دلیل که آزار و شکنجه او محدود به یهودیه و سامره بود
که آزار و شکنجه او محدود به یهودیه و سامره بود (یهودیان در دیاسپورا معاف بودند)، و اینکه آنتیوخوس به سختی یک هلنیزه کننده با انگیزه ایدئولوژیک بود، قابل بحث است. اریش اس. گرون پیشنهاد می‌کند که در عوض، او بیشتر تحت تأثیر عمل‌گرایی مانند نیاز به جمع‌آوری درآمد از یهودیه بود.[32] القاب الهی. آنتیوخوس اولین پادشاه سلوکی بود که از القاب الهی بر روی سکه ها استفاده کرد، شاید با الهام از پادشاهان هلنیستی باختری که قبلاً این کار را انجام داده بودند، یا بر اساس آیین فرمانروایی که پدرش آنتیوخوس بزرگ در امپراتوری
فرمانروایی که پدرش آنتیوخوس بزرگ در امپراتوری سلوکی تدوین کرده بود. این القاب شامل Θεὸς Ἐπιφανής «خدای آشکار» و پس از شکست مصر، Νικηφόρος «آورنده پیروزی» بود.[33] تاریخ نگاری. در حالی که بسیاری از منابع باستانی - از جمله منابع غیر یهودی - با آنتیوخوس چهارم خصومت دارند، برخی از مورخان معاصر نیز نسبت به آنها بدبین هستند. پولیبیوس مورخ، دوست دمتریوس اول بود که علاقه چندانی به عمویش نداشت و به طور کلی کمی نخبه‌گرا بود، بنابراین با داستان‌هایی مانند آنتیوخوس چهارم که با مردم عادی در میخانه‌ها خوش‌گذرانی می‌کرد،
که با مردم عادی در میخانه‌ها خوش‌گذرانی می‌کرد، ممکن است شهرت او را در دوران باستان به گونه‌ای تضعیف کرده باشد که ارزش‌های امروزی غیرقابل اعتراض باشد. مورخ دوو گرا در دفاع از آنتیوخوس چهارم می نویسد که او «سیاستمداری با استعداد و کارآمد» بود و «پرتره منفی او که توسط پولیبیوس ترسیم شد تحت تأثیر ملاحظات سیاسی دوستانش بود... و نباید به آن اعتماد کرد».[34]
آنا لویسا یونسون (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۹۷۷، گوتنبرگ سوئد) خواننده و ترانه‌سرای سوئدی است. منابع. http://en.wikipedia.org/wiki/Ana_Johnsson
آن برونته (زادهٔ ۱۷ ژانویه ۱۸۲۰ – درگذشته ۲۸ مه ۱۸۴۹) شاعر و نویسنده انگلیسی بود. او یکی از سه خواهر مشهور برونته بود. یکی از معروفترین کتاب‌های وی "مستأجر عمارت وایلدفل" نام دارد. زندگی. آن برونته در ۱۷ ژانویه ۱۸۲۰ در تورنتن، یورکشر غربی شمال انگلستان به دنیا آمد. پدر او کشیشی ایرلندی بود و مادرش یک سال پس از تولد او از دنیا رفت. او به همراه خواهرانش، شارلوت و امیلی دوران کودکی بسیار سختی را گذراندند. آن بر خلاف شارلوت و امیلی به مدرسه نرفت و در خانه درس خواند ولی مدتی در سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۷ در آموزشگاهی
ولی مدتی در سال‌های ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۷ در آموزشگاهی تحصیل کرد. مدتی نیز به عنوان معلم سرخانه به تدریس پرداخت. در سال ۱۸۴۷ اندک زمانی پس از انتشار کتاب "جین ایر" نوشته شارلوت و همزمان با منتشر شدن "بلندی‌های بادگیر" اثر امیلی اولین رمان آن برونته به نام "اگنس گری" انتشار یافت. یک سال بعد و در سال ۱۸۴۸ دومین رمانش با نام "مستأجر عمارت وایلدفل" منتشر شد. آن برونته در ۲۸ مه ۱۸۴۹ بر اثر ابتلا به بیماری سل درگذشت.
فرانک جیمز لمپارد (زادۀ ۲۰ ژوئن سال ۱۹۷۸) بازیکن پیشین و مربی کنونی فوتبال اهل انگلستان است. او به عنوان یکی از برترین هافبک‌های فوتبال و همچنین گلزنترین هافبک تاریخ فوتبال شناخته میشود.. لمپارد در دوران بازی، یک هافبک خلاق و هافبک باکس تو باکس (هافبک کامل) بود. او دوران حرفه‌ای بازی خود را در سال ۱۹۹۵ و با تیم وستهام آغاز کرد؛ باشگاهی که پدرش، فرانک ریچارد جورج لمپارد نیز در آن بازی کرده‌بود؛ او تا سال ۲۰۰۱ برای وستهام به میدان رفت و پس از آن با انتقالی ۱۱ میلیون پوندی، راهی چلسی شد. در سیزده سال حضور در
میلیون پوندی، راهی چلسی شد. در سیزده سال حضور در این تیم، لمپارد خود را به عنوان یک هافبک گلزن تمام عیار مطرح کرد و با ۲۱۱ گل زده در تمام رقابت‌ها، تبدیل به بهترین گلزن تاریخ چلسی شد. او هم‌چنین عناوین قهرمانی مختلفی از جمله سه عنوان قهرمانی لیگ برتر فوتبال انگلستان، یک عنوان قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا، چهار قهرمانی جام حذفی، یک عنوان قهرمانی لیگ اروپا و دو قهرمانی جام اتحادیه باشگاه‌های انگلستان را با این تیم کسب کرد. در سال ۲۰۰۵، او عنوان بازیکن سال انجمن نویسندگان فوتبال انگلستان را کسب کرد؛ او هم‌چنین
نویسندگان فوتبال انگلستان را کسب کرد؛ او هم‌چنین ردۀ دوم برترین بازیکن جهان در توپ طلای ۲۰۰۵ و ردۀ دوم بازیکن سال فوتبال جهان در سال ۲۰۰۵ را در مراسم فیفا کسب کرد. لمپارد سرانجام در سال ۲۰۱۴ از چلسی جدا شد و راهی منچستر سیتی شد؛ پس از یک فصل بازی در این تیم، او راهی تیم نیویورک سیتی در لیگ ام ال اس شد و نهایتا در سال ۲۰۱۷، از فوتبال حرفه‌ای اعلام بازنشستگی کرد. لمپارد یکی از ۹ بازیکن و تنها هافبکی است که ۱۵۰ گل یا بیشتر در لیگ برتر فوتبال انگلستان به ثمر رسانده‌است. او با ۱۰۲ پاس گل، در ردۀ چهارم برترین
رسانده‌است. او با ۱۰۲ پاس گل، در ردۀ چهارم برترین پاسور‌های تاریخ لیگ برتر فوتبال انگلستان قرار دارد. او رکورد‌ها و افتخارات دیگری را نیز در چلسی و لیگ برتر فوتبال انگلستان در اختیار دارد؛ او جایزۀ افتخاری اتحادیۀ فوتبال نویسان و جایزۀ بازیکن سال اتحادیۀ هواداران حرفه‌ای فوتبال را کسب کرده‌است. او در طول دوران حرفه‌ای بازی خود، سه بار در تیم سال پی‌اف‌ای قرار گرفته‌است؛ هم‌چنین سه بار عنوان آقای پاس گلی لیگ برتر فوتبال انگلستان را کسب کرده‌است؛ او هم‌چنین از سوی فدراسیون جهانی بازیکنان که شامل ۶۵۰۰۰ بازیکن
سوی فدراسیون جهانی بازیکنان که شامل ۶۵۰۰۰ بازیکن فوتبال از سراسر جهان است، به عنوان یکی از سه هافبک برتر سال ۲۰۰۵ انتخاب شده‌است؛ لمپارد هم‌چنین در تیم دهۀ چلسی که توسط هواداران این تیم برگزیده شدند نیز انتخاب شد. در ردۀ ملی، او ۱۰۶ بار برای تیم ملی فوتبال انگلستان به میدان رفته‌است؛ او نخستین بازی خود برای تیم ملی انگلستان را در سال ۱۹۹۹ انجام داد. او در سه جام جهانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ و هم‌چنین یورو ۲۰۰۴، که به عنوان یکی از اعضای تیم منتخب رقابت‌ها انتخاب شد، تیم ملی کشورش را همراهی کرده‌است. او ۲۹ گل ملی
تیم ملی کشورش را همراهی کرده‌است. او ۲۹ گل ملی برای انگلستان به ثمر رسانده‌است و دو بار در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵، به عنوان برترین بازیکن سال فوتبال ملی انگلستان انتخاب شده‌است. او با زدن ۹ گل از روی نقطۀ پنالتی، پرکارترین پنالتی‌زن تیم ملی فوتبال انگلستان به شمار می‌رود. پس از بازنشستگی از بازی‌های ملی، او نشان امپراتوری بریتانیا را به پاس خدماتش به فوتبال دریافت کرد. پس از بازنشستگی، او در حد فاصل سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷، در یک برنامۀ تلویزیونی حضور یافت؛ او هم‌چنین تعدادی کتاب برای کودکان نوشت. او دوران
او هم‌چنین تعدادی کتاب برای کودکان نوشت. او دوران مربیگری خود را در سال ۲۰۱۸ و با تیم دربی کانتی در چمپیونشیپ انگلستان آغاز کرد و موفق شد این تیم را به فینال پلی‌آف صعود به لیگ برتر انگلیس برساند؛ اما با شکست مقابل استون ویلا، از صعود به لیگ برتر بازماند. او در تابستان سال ۲۰۱۹ جانشین مائوریتسیو ساری به عنوان سرمربی تیم چلسی شد. فرانک توانست در اولین فصلش موفق ظاهر شده و با وجود محرومیت از نقل و انتقالات، سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را بگیرد. در فصل دوم، تیم جوان او در تابستان خریدهای زیادی داشت اما کارساز
جوان او در تابستان خریدهای زیادی داشت اما کارساز نشد و پس از یک دوره نتایج ضعیف، در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۱ با بی صبری مدیران چلسی اخراج شد. افتخارات. بازیکن. وستهام چلسی
زبان ویتنامی () یک زبان آستروآسیایی و زبان ملی و رسمی ویتنام است. این زبان به صورت بومی توسط بیش از ۷۰ میلیون نفر صحبت می‌شود که چندین برابر مجموع سایر اعضای خانواده آستروآسیایی است. ویتنامی زبان مادری مردم ویتنامی (کین) و همچنین زبان دوم یا زبان اول برای سایر گروه‌های قومی در ویتنام است. در نتیجه مهاجرت، ویتنامی‌زبانان در سایر مناطق آسیای جنوب شرقی، آسیای شرقی، آمریکای شمالی، اروپا و استرالیا نیز یافت می‌شوند. ویتنامی مانند بسیاری از زبان‌های دیگر در آسیای جنوب شرقی و شرق آسیا یک زبان تحلیلی با نواخت واجی
جنوب شرقی و شرق آسیا یک زبان تحلیلی با نواخت واجی است. این زبان دارای ترتیب نهاد-فعل-مفعول در جمله است. ویتنامی همچنین از رابط‌های شماری و توصیف‌کننده‌ها استفاده می‌کند. واژگان آن تأثیر قابل توجهی از چینی و فرانسوی پذیرفته‌اند. ویتنامی در گذشته با استفاده از خط چو نوم نوشته می‌شد، یک خط واژه‌نگاشت با استفاده از حروف چینی برای نشان دادن واژگان چینی-ویتنامی و برخی از واژگان بومی ویتنامی، همراه با بسیاری از نویسه‌های بومی اختراع‌شده برای نشان دادن واژگان دیگر. حکومت استعماری فرانسه بر ویتنام منجر به پذیرش
حکومت استعماری فرانسه بر ویتنام منجر به پذیرش رسمی الفبای ویتنامی () شد که بر اساس خط لاتین است. این خط از دونگاره‌ها و حرکت‌گذاری برای مشخص کردن نواخت‌ها و برخی واج‌ها استفاده می‌کند. گاهی از نگوین دو به عنوان بزرگ‌ترین ادیب ادبیات ویتنامی یاد می‌شود تاریخ. به نظر می‌رسد که در گذشته‌های دور، زبان ویتنامی ویژگی‌هایی مشترک با سایر زبان‌های خانواده آستروآسیایی داشته‌است مثل داشتن ریخت‌شناسی صرفی و خوشه‌های بی‌صدا غنی که به مرور زمان این ویژگی‌ها در این زبان از بین رفته‌اند. با این حال زبان ویتنامی به دلیل
از بین رفته‌اند. با این حال زبان ویتنامی به دلیل موقعیت جغرافیایی‌اش در جنوب شرق آسیا بسیار تأثیر پذیرفته و خصوصیاتی کسب کرده‌است مثل صرف (ریخت‌شناسی) جداگانه و نواخت متفاوت واجی. ویتنامی در ابتدا تحت تأثیر زبان چینی قرار گرفت که در سده دوم پ.م. زبان غالب گردیده بود. پس از آنکه در سده دهم ویتنام استقلال یافت، طبقه فرمانروایان چینی ادبی را به عنوان ابزار ارتباطی دولت، کسب دانش و ادبیات برگزیدند. با غلبه زبان چینی، واژگان چینی به صورت بنیادین وارد شدند و بر روی دستور زبان تأثیر گذاشتند. بیشتر واژه‌نامه‌های
روی دستور زبان تأثیر گذاشتند. بیشتر واژه‌نامه‌های ویتنامی در تمام زمینه‌ها حاوی واژگان چینی-ویتنامی هستند. با اشغال ویتنام توسط فرانسه در سده نوزدهم، زبان فرانسوی در آموزش و دولت به تدریج جایگزین زبان چینی گردید. زبان ویتنامی بسیاری از وام‌واژه‌ها را از زبان فرانسوی دریافت کرد مثل đầm (از مادام فرانسوی)، ga (به معنی ایستگاه قطار)، sơ mi (از شومیز فرانسوی)، búp bê (به معنی عروسک). به علاوه بسیاری از واژگان چینی-ویتنامی به گونه‌ای مبدل شدند که با ایده‌های غربی که از راه زبان فرانسوی آمده بود سازگار شوند.
غربی که از راه زبان فرانسوی آمده بود سازگار شوند. زبان ویتنامی را به شش دوره تقسیم می‌کند: دسته‌بندی. تحقیقات اولیه زبان‌شناسی در حدود ۱۵۰ سال پیش ویتنامی را به عنوان متعلق به شاخه ویتی از گروه مون-خمر از خانواده زبان‌های آستروآسیایی دسته‌بندی کرد که همچنین شامل زبان خمر رایج در کامبوج و همچنین زبان‌های مختلف کوچکتر و/یا منطقه‌ای موندا و خاسی که در شرق هند و زبان‌های فراوانی در لائوس، جنوب چین و بخش‌هایی از تایلند می‌شوند. بعدها مشخص شد که مونگ بیشتر از سایر زبان‌های مون-خمر با ویتنامی مرتبط است و یک
سایر زبان‌های مون-خمر با ویتنامی مرتبط است و یک زیرگروه ویت-مونگ ایجاد شد که شامل چندین زبان دیگر نیز می‌شد. پراکندگی. ویتنامی به عنوان زبان ملی و میانجی ویتنام عمل می‌کند. این زبان همچنین توسط مردم جینگ در نزدیکی دونگ‌شینگ در جنوب استان گوانگشی چین صحبت می‌شود. شمار زیادی از ویتنامی‌زبانان نیز در کشورهای همسایه کامبوج و لائوس ساکن هستند. در ایالات متحده، ویتنامی ششمین زبان پرگویشور با بیش از ۱٫۵ میلیون گویشور است که در تعداد انگشت شماری از ایالت‌ها متمرکز هستند. این زبان سومین زبان پرگویشور در تگزاس و
هستند. این زبان سومین زبان پرگویشور در تگزاس و واشینگتن، چهارمین در جورجیا، لوئیزیانا و ویرجینیا و پنجمین در آرکانزاس و کالیفرنیا است. ویتنامی پس از عربی، ماندارین و انگلیسی، چهارمین زبان پرگویشور در استرالیا است. در فرانسه، این زبان پرگویشورترین زبان آسیایی و هشتمین زبان مهاجران در کشور است. وضعیت رسمی. ویتنامی تنها زبان رسمی و ملی ویتنام است. این زبان اول اکثریت جمعیت ویتنام و همچنین زبان اول یا دوم برای گروه‌های اقلیت قومی این کشور است. در جمهوری چک، ویتنامی به عنوان یکی از ۱۴ زبان اقلیت، بر اساس جوامعی
به عنوان یکی از ۱۴ زبان اقلیت، بر اساس جوامعی که به‌طور سنتی یا طولانی‌مدت در این کشور اقامت داشته‌اند، به رسمیت شناخته شده‌است. این وضعیت به جامعه ویتنامی در کشور نماینده‌ای در شورای دولتی ملیت‌ها، یک نهاد مشورتی دولت چک برای مسائل مربوط به سیاست در قبال اقلیت‌های ملی اعطا می‌کند. این همچنین به جامعه حق استفاده از زبان ویتنامی در ادارات دولتی و دادگاه‌ها در هر نقطه از کشور را می‌دهد. به عنوان زبان خارجی. ویتنامی به‌طور فزاینده‌ای در مدارس و مؤسسات خارج از ویتنام تدریس می‌شود. در کشورهای دارای جوامع
از ویتنام تدریس می‌شود. در کشورهای دارای جوامع ویتنامی‌زبان قوی مانند ایالات متحده، فرانسه، استرالیا، کانادا، آلمان و جمهوری چک، آموزش زبان ویتنامی تا حد زیادی به عنوان یک نقش فرهنگی برای پیوند دادن فرزندان مهاجران ویتنامی به فرهنگ اجدادی آن‌ها عمل می‌کند. در همین حال، در کشورهای نزدیک به ویتنام مانند کامبوج، لائوس و تایلند، پررنگ شدن ویتنامی در آموزش زبان‌های خارجی عمدتاً به دلیل بهبود اخیر اقتصاد ویتنام است. از دهه ۱۹۸۰، مدارس زبان ویتنامی () برای جوانان در بسیاری از جوامع ویتنامی‌زبان در سراسر جهان، به
در بسیاری از جوامع ویتنامی‌زبان در سراسر جهان، به ویژه در ایالات متحده ایجاد شده‌است. به‌طور مشابه، از اواخر دهه ۱۹۸۰، جامعه ویتنامی آلمان از حمایت دولت‌های شهری برای وارد کردن زبان ویتنامی به برنامه درسی دبیرستان با هدف آموزش و یادآوری زبان مادری دانش‌آموزان ویتنامی‌تبار آلمان استفاده کرده‌است. افزون بر این، تعدادی از آلمانی‌ها نیز به دلیل افزایش سرمایه‌گذاری‌های اقتصادی و تجارت به ویتنامی تحصیل می‌کنند. روابط تجاری و دیپلماتیک تاریخی و قوی فرانسه با ویتنام و علاقه روزافزون جمعیت ویتنامی‌تبار فرانسه به
و علاقه روزافزون جمعیت ویتنامی‌تبار فرانسه به فرهنگ اجدادی آن‌ها نیز منجر به افزایش تعداد مؤسسات در فرانسه از جمله دانشگاه‌ها و ارائه دوره‌های رسمی زبان شده‌است. واج‌شناسی. واکه‌ها. ویتنامی دارای تعداد زیادی واکه است. در زیر جدول واکه‌های ویتنامی از هانوی جمع‌آوری شده‌است: همخوان‌ها. همخوان‌هایی که در ویتنامی وجود دارد در زیر با املای ویتنامی همراه با تلفظ در سمت چپ فهرست شده‌است. نواخت. هر هجای ویتنامی با یکی از شش نواخت ذاتی تلفظ می‌شود، که بر روی واکه اصلی یا گروهی از واکه‌ها متمرکز است. نواخت به
اصلی یا گروهی از واکه‌ها متمرکز است. نواخت به استفاده از زیر و بم در زبان برای تشخیص معنای واژه یا دستور، یعنی برای تشخیص یا تصریف کلمات گفته می‌شود. نواخت‌ها در موارد زیر متفاوت هستند: زبان فارسی زبانی نواخت‌بر نیست اما در آن ویژگی نواخت‌بری به گونه‌ای محدود به‌کار می‌رود. یک نمونه مشهود از خاصیت نواخت‌بری واژگان در فارسی واژهٔ «گویا» است که بسته به نحوه ادای آن می‌توان معنی‌های «روان و سلیس» یا «انگار» را برداشت کرد. زبان چینی و برخی دیگر از زبان‌های شرق و جنوب شرق آسیا از مشهورترین زبان‌های نواخت‌بر
و جنوب شرق آسیا از مشهورترین زبان‌های نواخت‌بر هستند. دستور. ویتنامی، مانند چینی و بسیاری از زبان‌های آسیای جنوب شرقی، یک زبان تحلیلی است. ویتنامی از صرف، حالت، جنسیت، شمار یا زمان استفاده نمی‌کند. همچنین مانند سایر زبان‌های منطقه، نحو ویتنامی با ترتیب ناهد-فعل-مفعول مطابقت دارد، از توصیف‌کننده استفاده می‌کند و دارای یک سامانه رابط شماری برای اسم است. ویتنامی همچنین ضمیر انداز است و اجازه ساخت زنجیره فعلی را می‌دهد. واژگان. آستروآسیایی. بسیاری از پژوهش‌های اولیه، زبان ویتنامی را با تای، چینی-تبتی یا
اولیه، زبان ویتنامی را با تای، چینی-تبتی یا آستروآسیایی مرتبط دانسته‌اند. ریشه‌های آستروآسیایی تا به امروز قابل‌قبول‌ترین هستند و برخی از قدیمی‌ترین واژه‌ها در ویتنامی منشأ آستروآسیایی دارند. تماس با چین باستان. اگرچه ریشه‌های ویتنامی به‌عنوان آستروآسیایی، ویتی و ویت-مونگ طبقه‌بندی می‌شوند، تماس زبانی با چینی به شدت بر زبان ویتنامی تأثیر گذاشته و باعث شد که زبان ویتنامی از ویت-مونگ در سده ۱۰ یا ۱۱ به ویتنامی انشعاب پیدا کند. به عنوان مثال، واژه ویتنامی "quản lý" به معنای مدیریت یا مدیریت کردن احتمالاً از
lý" به معنای مدیریت یا مدیریت کردن احتمالاً از همان واژه چینی "guǎnlǐ" () گرفته شده‌است که در کره‌ای و ژاپنی نیز یافت می‌شوند. افزون بر انگلیسی و فرانسوی که سهمی در زبان ویتنامی داشته‌اند، وام واژه‌های ژاپنی به ویتنامی نیز پدیده ای است که اخیراً مورد مطالعه قرار گرفته‌است. زبان‌شناسان امروزی توصیف می‌کنند که ویتنامی‌های نوین بسیاری از ویژگی‌های آوایی و صرفی نیاآستروآسیایی را که ویتنامی‌های اولیه داشتند، از دست داده‌اند. نفوذ چین بر ویتنامی‌ها مربوط به دوره‌های مختلف ویتنام تحت حاکمیت چین و همچنین پس از
مختلف ویتنام تحت حاکمیت چین و همچنین پس از استقلال بود. از نظر زبان‌شناسان ویتنامی دارای دو لایه واژگان چینی است، یکی از دوره تحت حاکمیت واقعی چین و لایه دوم پس از آن. این واژگان با هم به عنوان واژگان چینی-ویتنامی گروه‌بندی می‌شوند. دوران استعمار فرانسه. علاوه بر این، حضور فرانسه در ویتنام از سال ۱۷۷۷ تا توافقنامه ژنو در سال ۱۹۵۴ منجر به نفوذ قابل توجهی فرانسوی در منطقه هندوچین (لائوس، کامبوج و ویتنام) شد. "«Cà phê»" در ویتنامی از "café" فرانسوی (قهوه) گرفته شده‌است. "«Phô mai»" (پنیر) نیز از واژه فرانسوی
شده‌است. "«Phô mai»" (پنیر) نیز از واژه فرانسوی "fromage" گرفته شده‌است. نت موسیقی به ویتنامی به عنوان "«nốt»" یا "«nốt nhạc»" از "note" فرانسوی به عاریت گرفته شد. اصطلاح ویتنامی برای فرمان خودرو "«vô lăng»" است که مشتق جزئی از "volant directionnel" فرانسوی است. کراوات (به فرانسوی "cravate") به ویتنامی "«cà vạt» ترجمه" می‌شود. افزون بر این، تلفظ‌های ویتنامی نوین نام‌های فرانسوی مستقیماً از تلفظ اصلی فرانسوی گرفته شده‌است ("«Pa-ri»" برای پاریس، "«Mác-xây»" برای مارسی، "«Boóc-đô»" برای بوردو و غیره)، در حالی
مارسی، "«Boóc-đô»" برای بوردو و غیره)، در حالی که تلفظ‌های دیگر اسامی خارجی (به استثنای چینی) عموماً از تلفظ انگلیسی گرفته شده‌اند. انگلیسی. برخی از واژگان انگلیسی به عنوان وام‌واژه در ویتنامی گنجانده شده‌است، مانند «تلویزیون» ("TV") که به عنوان «tivi» یا فقط TV استفاده می‌شود ولی هنوز به‌طور رسمی "truyền hình" نامیده می‌شود. برخی از وام‌گیری‌های دیگر گرته‌برداری‌هایی هستند که به ویتنامی ترجمه شده‌اند، برای مثال، «نرم‌افزار» به «"phần mềm"» (به معنای واقعی «بخش نرم») ترجمه می‌شود. واژگانی مانند «پپتید»
«بخش نرم») ترجمه می‌شود. واژگانی مانند «پپتید» ("peptide") ممکن است به عنوان "peptit" دیده شوند. نوشتار. پس از پایان دادن به یک هزاره حکومت چین در سال ۹۳۸، دولت ویتنام زبان چینی ادبی را برای اهداف رسمی در ویتنام پذیرفت. تا اواخر سده نوزدهم (به جز دو میان‌دوره کوتاه)، تمام نوشته‌های رسمی، از جمله تجاری، دولتی و ادبیات رسمی، به زبان چینی ادبی و با حروف چینی نوشته می‌شد. پس از آن و با استعمار فرانسه خط رسمی ویتنامی به خط لاتین تغییر پیدا کرد. اگرچه سامانه نوشتاری در حال حاضر بیشتر با الفبای لاتین ویتنامی است،
در حال حاضر بیشتر با الفبای لاتین ویتنامی است، خط چینی ویتنامی هنوز در فعالیت‌هایی مانند خوشنویسی ویتنامی وجود دارد. ۲۹ حرف الفبای ویتنامی عبارتند از: گویش‌ها. زبان ویتنامی دارای چندین گونه منطقه‌ای با قابلیت درک متقابل است: منابع. Wikipedia contributors, "Vietnamese language," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Vietnamese_language&amp;oldid=262152848 (accessed January 6, 2009).
بنیاد ایران‌شناسی (نام انگلیسی: Iranology Foundation) مؤسسه‌ای علمی و پژوهشی است که در سال ۱۳۷۶ توسط محمد خاتمی رئیس‌جمهور وقت، زیر نظر نهاد ریاست جمهوری ایران تأسیس شد. مرکز اصلی بنیاد در شهرک والفجر تهران واقع شده است؛ و در هفده استان ایران (آذربایجان شرقی، آذربایجان غربی، اردبیل، ایلام، بوشهر، چهارمحال و بختیاری، سیستان و بلوچستان، قزوین، کهگیلویه و بویراحمد، لرستان، مرکزی، یزد و کرمان، کرمانشاه، سمنان، همدان، کردستان،زنجان) نیز شعبه دارد. به تازگی اولین نمایندگی بنیاد ایران‌شناسی در غیر از مرکز استان،