payamvha/North_RAG huggingface dataset:
می‌کند. این کتاب در زمانی منتشر شد که رویکرد کمونیست‌ها نسبت به آلمان در حال تغییر بود. پس از یک دوره سرزنش و مقصر دانستن آلمان‌ها، استالین اعلام کرد که هیتلر می‌رود اما مردم آلمان باقی می‌مانند. موریس توریز (Maurice Thorez) از او دعوت کرد تا در هفته‌نامه "نامه‌های فرانسوی" (Les Lettres françaises) بنویسد. مورن سپس از مارتین هایدگر فیلسوف، که مفهوم "عصر سیاره‌ای" (ère planétaire) را از او گرفته بود، درخواست کرد تا متنی برای مجله "فواره" (Fontaine) به سردبیری مکس-پل فوکه (Max-Pol Fouchet) بنویسد. این متن در
مکس-پل فوکه (Max-Pol Fouchet) بنویسد. این متن در شماره ۵۴ تابستان ۱۹۴۶ با عنوان "سرود 'مانند یک روز جشن'" (L'hymne « Tel qu'en un jour de fête » که بر اساس شعری از هولدرلین (Hölderlin) و با ترجمه ژوزف رووان (Joseph Rovan) بود، منتشر شد. در سال‌های ۱۹۴۸ و ۱۹۴۹، او در بخش هنر و نمایش نشریه دو هفته‌نامه "میهن‌پرست مقاومت" (Patriote Résistant) که توسط "فدراسیون ملی تبعیدی‌ها و زندانیان مقاومت و میهن‌پرستان" (Fédération nationale des déportés et internés résistants et patriotes) منتشر می‌شد، مقالاتی نوشت و سپس
et patriotes) منتشر می‌شد، مقالاتی نوشت و سپس به همراه روبر آنتلم (Robert Antelme) و به دنبال اختلاف نظر با حزب کمونیست فرانسه، از آن جدا شد. او که از سال ۱۹۴۱ عضو حزب کمونیست بود، از سال ۱۹۴۹ از آن فاصله گرفت و در سال ۱۹۵۱ به دلیل نوشتن مقاله‌ای در روزنامه "فرانسه ابزرور" (France Observateur) از حزب اخراج شد. او بعدها در این باره گفت: "مثل غم و اندوه یک کودک بود، بسیار بزرگ و در عین حال بسیار کوتاه." با حمایت موریس مرلو-پونتی، ولادیمیر ژانکلویچ و پیر ژرژ، او در سال ۱۹۵۰ به مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه
او در سال ۱۹۵۰ به مرکز ملی پژوهش‌های علمی فرانسه پیوست و به عضویت "مرکز مطالعات جامعه‌شناسی" (Centre d'études sociologiques) به سرپرستی ژرژ فریدمن درآمد. او در سال ۱۹۵۶ به همراه دیگران مجله "آرگومان‌ها" (Arguments) را تأسیس کرد. در سال ۱۹۵۵، او یکی از چهار رهبر "کمیته علیه جنگ الجزایر" (Comité contre la guerre d'Algérie) بود. او از مصالی الحاج که برای استقلال الجزایر فعالیت می‌کرد، دفاع کرد، اما برخلاف ژان-پل سارتر، آندره برتون، گی دوبور و همچنین دوستانش مارگریت دوراس و دیونیس ماسکولو، "اعلامیه حق سرپیچی
دوراس و دیونیس ماسکولو، "اعلامیه حق سرپیچی از جنگ الجزایر" (Déclaration sur le droit à l'insoumission dans la guerre d'Algérie) که به "مانیفست ۱۲۱" (Manifeste des 121) معروف است و در سپتامبر ۱۹۶۰ در روزنامه "حقیقت-آزادی" (Vérité-Liberté) منتشر شد را امضا نکرد. از آنجایی که او معتقد بود که اولویت با جلوگیری از استقرار دیکتاتوری در فرانسه و الجزایر است، به همراه کلود لفور (Claude Lefort)، موریس مرلو-پونتی و رولان بارت اعلامیه‌ای مبنی بر ضرورت مذاکرات منتشر کردند. در سال ۱۹۶۵، او در یک مطالعه میان‌رشته‌ای در
در سال ۱۹۶۵، او در یک مطالعه میان‌رشته‌ای در چارچوب یک پژوهش گسترده از سوی "هیئت کل تحقیقات علمی و فنی" (Délégation générale à la recherche scientifique et technique - DGRST) که شامل رشته‌های مختلفی می‌شد، در یک کمون در ناحیۀ برتاین شرکت کرد. نتایج این پژوهش با عنوان "دگرگونی پلوزوه" (La Métamorphose de Plodémet) در سال ۱۹۶۷ منتشر شد. این مطالعه در روستای پلوزوه (Plozévet) در منطقه فینیستر (Finistère) انجام شد و مورن حدود یک سال در آنجا اقامت داشت. این یکی از اولین تلاش‌ها برای انجام انسان‌شناسی در فرانسۀ
از اولین تلاش‌ها برای انجام انسان‌شناسی در فرانسۀ معاصر بود. او خیلی زود به پدیده‌های فرهنگی علاقه‌مند شد، پدیده‌هایی که در آن زمان هنوز در حال ظهور بودند و مورد توجه روشنفکران قرار نمی‌گرفتند: "روح زمانه" (L'Esprit du temps) (۱۹۶۰)، "شایعه اورلئان" (La Rumeur d'Orléans) (۱۹۶۹). در دهه ۱۹۶۰، او حدود دو سال را در آمریکای لاتین گذراند و در "دانشکده علوم اجتماعی آمریکای لاتین" (Faculté latino-américaine des sciences sociales) در سانتیاگو شیلی (Santiago du Chili) تدریس کرد. در سال ۱۹۶۹، او به مؤسسه مطالعات
تدریس کرد. در سال ۱۹۶۹، او به مؤسسه مطالعات زیست‌شناسی سالک در سن دیگو دعوت شد. او در آنجا با ژاک مونو (Jacques Monod)، نویسنده کتاب "تصادف و ضرورت" (Le Hasard et la Nécessité) ملاقات کرد و مبانی اندیشه پیچیده و آنچه که بعدها به "روش" (Méthode) او تبدیل شد را بنا نهاد. زندگی خانوادگی. ادگار مورن در ۱۲ مه ۱۹۴۵، در منطقه ۱۸ پاریس، با ایرن "ویولت" چاپلوبو (Irène « Violette » Chapellaubeau) ازدواج کرد. ویولت در ۴ اوت ۱۹۱۷ در اوت‌فور (Hautefort) در دوردونی به دنیا آمد و در ۲ دسامبر ۲۰۰۳ در پاریس درگذشت. پدرش
دنیا آمد و در ۲ دسامبر ۲۰۰۳ در پاریس درگذشت. پدرش مأمور ابلاغ اسناد رسمی (huissier) و مادرش معلم مدرسه ابتدایی (institutrice) بود. آن دو در سال ۱۹۴۰ در تولوز، جایی که در کلاس فلسفه ولادیمیر ژانکلویچ (Vladimir Jankélévitch) شرکت می‌کردند، با هم آشنا شدند. در آن زمان ایرن چاپلوبو در فعالیت‌های مقاومت نیز مشارکت داشت. حاصل ازدواج آن‌ها دو فرزند بود: ایرن ناهوم-لئوتو (Irène Nahoum-Léothaud)، متولد ۱۹۴۷، جامعه‌شناس؛ و ورونیک ناهوم-گراپ (Véronique Nahoum-Grappe)، متولد ۱۹۴۸، انسان‌شناس. این زوج در ۱۰ آوریل ۱۹۷۰
متولد ۱۹۴۸، انسان‌شناس. این زوج در ۱۰ آوریل ۱۹۷۰ از یکدیگر جدا شدند. ایرن چاپلوبو بعدها با پیر ناویل ازدواج کرد. مورن در سال ۱۹۷۰ با یوهان هارل (Johanne Harrelle)، که از سال ۱۹۶۴ با هم زندگی می‌کردند، ازدواج کرد. این ازدواج در نهایت به جدایی انجامید، اما آن‌ها تا زمان مرگ هارل در سال ۱۹۹۴ دوستی خود را حفظ کردند. او در سال ۱۹۸۲ با ادویژ لان‌گراس (Edwige Lannegrace) ازدواج کرد که در سال ۲۰۰۸ درگذشت. از سال ۲۰۱۲ او با صباح ابوالسلام (Sabah Abouessalam)، جامعه‌شناس مراکشی الاصل که تابعیت فرانسوی گرفته است،
مراکشی الاصل که تابعیت فرانسوی گرفته است، ازدواج کرده است. صباح در ۱۳ آوریل ۱۹۵۹ در مراکش به دنیا آمد. آنها با هم کتاب "مرد در برابر زن ضعیف است" (L'homme est faible devant la femme) را که توسط انتشارات رنسانس (Presses de la Renaissance) در سال ۲۰۱۳ منتشر شد، نوشته‌اند. آنها همچنین در سال ۲۰۲۰ کتاب "مسیر را عوض کنیم - درس‌های ویروس کرونا" (Changeons de voie - Les leçons du coronavirus) را که توسط انتشارات دنوئل (Denoël) منتشر شد، به طور مشترک تألیف کردند. در سال ۲۰۱۳، صباح ابوالسلام با همکاری مورن تلاش کرد
سال ۲۰۱۳، صباح ابوالسلام با همکاری مورن تلاش کرد تا یک مزرعه ارگانیک متعلق به خانواده‌اش در نزدیکی مراکش را با الهام از بوم‌شناسی کشاورزی پیر رابی (Pierre Rabhi) احیا کند. مسیر حرفه‌ای. ادگار مورن، در کنار فعالیت‌های اجتماعی و سیاسی خود، مسیر حرفه‌ای طولانی و درخشانی را نیز در عرصه‌ی علم و دانش پیموده است. او که به عنوان یکی از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم و بیست و یکم شناخته می‌شود، با آثار و اندیشه‌های خود تأثیر عمیقی بر حوزه‌های مختلف علمی، از جمله جامعه‌شناسی، فلسفه، علوم ارتباطات و آموزش و پرورش گذاشته
فلسفه، علوم ارتباطات و آموزش و پرورش گذاشته است. فعالیت در مرکز مطالعات ارتباطات جمعی. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۸۹، ادگار مورن ریاست "مرکز مطالعات ارتباطات جمعی" (CECMAS) را بر عهده داشت. این مرکز که در سال ۱۹۶۰ توسط ژرژ فریدمن (Georges Friedmann) تأسیس شده بود، به مطالعه‌ی نقش رسانه‌های جمعی در جامعه و فرهنگ می‌پرداخت. مورن در دوران ریاست خود بر این مرکز، تحقیقات و مطالعات مهمی در زمینه‌های مختلف ارتباطات جمعی، از جمله تأثیر تلویزیون بر جامعه، نقش رسانه‌ها در شکل‌گیری افکار عمومی و رابطه‌ی میان رسانه‌ها و
در شکل‌گیری افکار عمومی و رابطه‌ی میان رسانه‌ها و دموکراسی انجام داد. تحصیلات و مسیر آکادمیک. مورن در سال ۲۰۰۹ در گفتگویی با مجله‌ی CNRS، با اشاره به اینکه "در ابتدا یک فرد خودآموخته" بوده است، درباره‌ی مسیر تحصیلی خود گفت: "من دارای لیسانس تاریخ و جغرافیا و همچنین لیسانس حقوق هستم. در دوره‌های مختلفی در رشته‌های فلسفه، اقتصاد و علوم سیاسی شرکت کردم، اما در هیچ یک از این رشته‌ها مدرک رسمی دریافت نکردم. با این حال، من یک مسیر حرفه‌ای موفق در CNRS داشتم و بدون نوشتن پایان‌نامه‌ی دکترا، به عنوان "استاد
و بدون نوشتن پایان‌نامه‌ی دکترا، به عنوان "استاد تحقیقات" انتخاب شدم." [^25] این سخنان نشان‌دهنده‌ی آن است که مورن با وجود نداشتن مدارک رسمی در برخی رشته‌ها، با تلاش و پشتکار خود توانست به جایگاه علمی مهمی دست یابد. تأسیس مجلات علمی. ادگار مورن در طول فعالیت علمی خود، به تأسیس چندین مجله‌ی علمی نیز همت گمارد که هر یک در حوزه‌ی خود از اهمیت و اعتبار بالایی برخوردارند. از جمله این مجلات می‌توان به "آرگومان‌ها" (Arguments) (۱۹۵۶-۱۹۶۲)، "مجله‌ی فرانسوی جامعه‌شناسی" (Revue française de sociologie) (۱۹۶۰) و
(Revue française de sociologie) (۱۹۶۰) و "ارتباطات" (Communications) اشاره کرد. این مجلات به منظور ترویج و گسترش اندیشه‌های نو و همچنین ایجاد فضایی برای گفتگو و تبادل نظر میان متفکران و پژوهشگران تأسیس شدند و نقش مهمی در پیشرفت علوم انسانی و اجتماعی در فرانسه و دیگر کشورها داشته‌اند. به رسمیت شناخته شدن و میراث فکری. ادگار مورن در سال ۱۹۹۳ به عنوان "مدیر تحقیقات بازنشسته" در CNRS منصوب شد و از آن زمان تاکنون به عنوان یکی از مهم‌ترین چهره‌های علمی و فکری فرانسه و جهان شناخته می‌شود. او دکترای افتخاری از
فرانسه و جهان شناخته می‌شود. او دکترای افتخاری از دانشگاه‌های متعددی در سراسر جهان دریافت کرده است و آثار او به زبان‌های مختلف ترجمه شده و در کشورهای مختلف مورد مطالعه و تحلیل قرار گرفته است. او در سال ۱۹۹۷ "انجمن اندیشه پیچیده" (APC) را تأسیس کرد و به عنوان رئیس آن، به ترویج و گسترش "روش شناسی پیچیدگی" در حوزه‌های مختلف علمی و اجتماعی پرداخت. اندیشه‌های مورن تأثیر عمیقی بر تفکر معاصر در سراسر جهان، به ویژه در کشورهای مدیترانه‌ای و آمریکای لاتین و همچنین در چین، کره و ژاپن داشته است. او به عنوان یکی از
در چین، کره و ژاپن داشته است. او به عنوان یکی از پیشگامان "گفتگوی بین تمدن‌ها" و "تفاهم متقابل" شناخته می‌شود و آثار او به عنوان منابعی مهم برای درک چالش‌های جهان معاصر و یافتن راه‌حل‌هایی برای آنها مورد استفاده قرار می‌گیرد. مورن به همراه میشل روکار و استفان هسل، از جمله اعضای بنیانگذار "کالج بین‌المللی اخلاق، سیاست و علم" بود که با هدف گرد هم آوردن دانشمندان، روشنفکران و سیاستمداران از سراسر جهان برای مقابله با چالش‌های عصر حاضر ایجاد شد. او در حال حاضر "رئیس افتخاری" این کالج است. "مرکز مطالعات ارتباطات
افتخاری" این کالج است. "مرکز مطالعات ارتباطات جمعی" (CECMAS) که مورن سال‌ها در آن فعالیت کرده بود، در سال ۲۰۰۸ به "مرکز ادگار مورن" تغییر نام داد که نشان‌دهنده‌ی احترام و قدردانی جامعه‌ی علمی فرانسه از او است. در سال ۲۰۱۵، مستندی با عنوان "ادگار مورن، تاریخچه‌ی یک نگاه" (Edgar Morin, chronique d'un regard) به کارگردانی الیویه بولر و سلین گیورد درباره‌ی زندگی و اندیشه‌های او ساخته شد. در ۷ آوریل ۲۰۱۵، نام ادگار مورن بر "دبیرستان تیزهوشان دوئه" (Lycée d'excellence de Douai) گذاشته شد که نشان‌دهنده‌ی اهمیت و
de Douai) گذاشته شد که نشان‌دهنده‌ی اهمیت و جایگاه او در نظام آموزشی فرانسه است. پیش‌رفت فلسفی. کارهای معرفت‌شناختی او انقلابی‌اند، زیرا کوشیده تا مثلث ارتباطِ ایدئولوژی – سیاست – علم را از طریق آنچه «پیچیدگی» می‌نامد، بازاندیشی کند. منظور از «پیچیده» معنی مخالف ساده نیست، بل‌که مقصود یک «روش» است که به «راز و رمز» جهان با دانستن این که «امر ساده همواره فقط چیزی است که توسط شخصی ساده شده»، اعتنا می‌کند. رد این تلاش عظیم را در شاه‌کار شش جلدی‌اش به نام «روش» ("La Méthode") می‌توان گرفت. این اثر نه تنها یک
("La Méthode") می‌توان گرفت. این اثر نه تنها یک طرح علمی که یک پیام پیچیده از دل قرن بیستم است. آثار. سینما. ادگار مورن، علاوه بر جامعه‌شناسی و فلسفه، علاقه‌ی ویژه‌ای به سینما نیز داشته و در این حوزه نیز آثار مهمی از خود به جای گذاشته است. علاقه‌ی او به سینما از دوران نوجوانی و در اوایل دهه‌ی ۱۹۳۰ شکل گرفت. در آن دوران، او مجذوب فیلم‌های آلمانی‌زبان، به ویژه آثار گئورگ ویلهلم پابست (Georg Wilhelm Pabst) اتریشی، فیلم‌های سینمای شوروی (مانند فیلم‌های "راه زندگی" و "ملوانان کرونشتات") و همچنین فیلم‌های
زندگی" و "ملوانان کرونشتات") و همچنین فیلم‌های رئالیسم شاعرانه‌ی فرانسه مانند "آزادی از آن ماست" و "۱۴ ژوئیه" اثر رنه کلر (René Clair) شد. این فیلم‌ها با فضای سیاسی و اجتماعی آن دوران و همچنین با نگاه انسانی و انتقادی مورن به جهان همخوانی داشتند. در سال ۱۹۵۰، هنگامی که به CNRS پیوست، هنوز تحت تأثیر تحقیقات خود برای کتاب "انسان و مرگ" بود که اهمیت "تخیل" و "اسطوره" را برای او آشکار کرده بود. او در این دوران، مطالعه‌ی سینما را به طور جدی آغاز کرد و در "مجله‌ی بین‌المللی فیلم‌شناسی" (Revue internationale de
بین‌المللی فیلم‌شناسی" (Revue internationale de filmologie) مشارکت کرد. در سال ۱۹۵۶، کتاب "سینما یا انسان خیالی" (Le Cinéma ou l'Homme imaginaire) را منتشر کرد که در آن به تحلیل مکانیسم نمایش فیلم و طرح مفهوم "فرافکنی-همانندسازی" (projection-identification) پرداخت. به اعتقاد او، تماشاگران سینما تنها تماشاچیان منفعل تصاویر نیستند، بلکه به طور فعال در فرآیند تماشای فیلم شرکت می‌کنند. آنها همزمان با فرافکنی احساسات، افکار و تجربیات خود در تصویر سینمایی، با شخصیت‌های روی پرده نیز همانندسازی می‌کنند و به این
روی پرده نیز همانندسازی می‌کنند و به این ترتیب، با جهان فیلم و شخصیت‌های آن ارتباطی عمیق برقرار می‌کنند. به گفته‌ی مورن، تماشاگران در واقع سایه‌ها و تصاویر موهومی از شخصیت‌های واقعی را می‌بینند که از طریق فرافکنی، قدرت‌هایی جادویی به خود می‌گیرند، مانند ارواح یا اشباح در اساطیر باستان. این کتاب که توسط برخی به عنوان "سند مؤسس تاریخ فرهنگی سینما" در نظر گرفته می‌شود، به تأخیر علوم انسانی در درک سینما نیز اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که علوم انسانی در آن زمان هنوز به طور جدی به مطالعه‌ی سینما به عنوان یک
هنوز به طور جدی به مطالعه‌ی سینما به عنوان یک پدیده‌ی فرهنگی و اجتماعی نپرداخته بودند. یک سال بعد، در کتاب "ستاره‌ها" (Les Stars)، او به تحلیل پدیده‌ی "ستاره سازی" و "پرستش ستاره‌ها" توسط مردم پرداخت. او با نگاهی جامعه‌شناختی و روانکاوانه به این پدیده، انواع ستاره‌های سینمایی را از ستاره‌های سینمای صامت که بزرگنمایی و غیرقابل دسترس بودند تا ستاره‌های مدرن که انسانی‌تر شده و حتی ضعف‌های خود را نیز به نمایش می‌گذارند، مورد بررسی قرار داد و به ریشه‌های روانی و اجتماعی این پدیده پرداخت. ادگار مورن مطالعه‌ی
و اجتماعی این پدیده پرداخت. ادگار مورن مطالعه‌ی سینما را در مقالات متعددی، از جمله در مجله‌ی "ناف" (La Nef)، ادامه داد و به بررسی موضوعات مختلفی مانند رابطه‌ی سینما با واقعیت، نقش سینما در شکل‌گیری هویت و تأثیر سینما بر جامعه پرداخت. فیلم "رویدادنامه‌ی یک تابستان". در سال ۱۹۶۰، ادگار مورن به همراه ژان روش (Jean Rouch)، مردم‌شناس و فیلمساز فرانسوی، فیلم "رویدادنامه‌ی یک تابستان" (Chronique d'un été) را ساختند که از آثار پیشگام و تأثیرگذار در حوزه‌ی "سینمای مستند" (cinéma-vérité) محسوب می‌شود. در این فیلم که
(cinéma-vérité) محسوب می‌شود. در این فیلم که با استفاده از تکنیک‌های سینمای مستند و با هدف نشان دادن زندگی واقعی مردم ساخته شده است، دو فیلمساز با دنبال کردن زندگی افراد مختلف، عمدتاً جوانان، دانشجویان و کارگران در پاریس در تابستان ۱۹۶۰، به پرسش از "شادی" و "معنای زندگی" می‌پردازند. در میان این جوانان، مارسلین لوریدان-ایونز (Marceline Loridan-Ivens)، رجیس دبری (Régis Debray) و ماریلو پارولینی (Marilù Parolini) که در آن زمان ناشناخته بودند، نیز حضور داشتند. (در سال ۱۹۹۱، رادیو فرهنگ فرانسه برنامه‌ای ۲۵
(در سال ۱۹۹۱، رادیو فرهنگ فرانسه برنامه‌ای ۲۵ قسمتی با عنوان "رویدادنامه‌ی یک تابستان، ۳۰ سال بعد" با حضور ژان روش و ادگار مورن پخش کرد که به بررسی پرسش‌های مطرح شده در فیلم و همچنین تأثیر "سینمای مستند" می‌پرداخت.) همکاری در فیلم "ساعت حقیقت". ادگار مورن سپس برای نوشتن فیلمنامه‌ی "ساعت حقیقت" (L'Heure de la vérité) برای کارگردان هانری کالف (Henri Calef) دعوت شد. این فیلم داستان یک نازی سابق و رئیس اردوگاه کار اجباری را روایت می‌کند که با هویت جعلی یک زندانی که او را به قتل رسانده است، به اسرائیل پناهنده
که او را به قتل رسانده است، به اسرائیل پناهنده شده است. این فیلم با بازی کارلهاینتس بوم (Karlheinz Böhm)، دانیل ژلن (Daniel Gélin) و کورین مارشان (Corinne Marchand) در اسرائیل فیلمبرداری شد، اما همکاری مورن با هانری کالف به خوبی پیش نرفت و به دلیل اختلاف نظر با کارگردان، مورن نام خود را از فیلمنامه حذف کرد و با نام مستعار "برسی" (Beressi)، که نام خانوادگی مادرش بود، در عنوان‌بندی فیلم ظاهر شد. این تجربه نشان می‌دهد که مورن در عین همکاری با دیگران، همواره به اصول و عقاید خود پایبند بود و در صورت نیاز، حتی
اصول و عقاید خود پایبند بود و در صورت نیاز، حتی حاضر به کناره‌گیری از یک پروژه می‌شد. فیلم "ادگار مورن، رویدادنامه‌ی یک نگاه". ادگار مورن در فیلم "ادگار مورن، رویدادنامه‌ی یک نگاه" (Edgar Morin, chronique d'un regard) ساخته‌ی سلین گیورد و الیویه بولر که در آوریل ۲۰۱۵ با استقبال خوبی از سوی منتقدان مواجه شد، به نقش مؤسس سینما در مسیر فکری خود می‌پردازد. این فیلم که به نوعی خود زندگی‌نامه نیز محسوب می‌شود، مورن را در پاریس و برلین، در کنفرانس‌ها و موزه‌های مختلف مانند "موزه‌ی فیلم برلین" (Filmmuseum Berlin)
مانند "موزه‌ی فیلم برلین" (Filmmuseum Berlin) و "موزه‌ی کِ برنلی" (musée du quai Branly) دنبال می‌کند و با استفاده از تصاویر آرشیوی و مصاحبه‌های مورن با افراد مختلف، به بررسی زندگی، آثار و اندیشه‌های او می‌پردازد. بخش‌های منتشر نشده از فیلم "رویدادنامه‌ی یک تابستان" به درک بهتر چگونگی شکل‌گیری این پروژه و همچنین کتاب سورین گراف (Séverine Graff) که به بررسی تبارشناسی و پذیرش پیچیده‌ی این فیلم می‌پردازد، کمک می‌کند. پارادایم گمشده. در سپتامبر ۱۹۷۲، ادگار مورن به همراه ژاک مونو (Jacques Monod)، زیست‌شناس
مورن به همراه ژاک مونو (Jacques Monod)، زیست‌شناس فرانسوی برنده جایزه نوبل، و ماسیمو پیاتلی-پالمارینی (Massimo Piatelli-Palmarini)، دانشمند علوم شناختی ایتالیایی، کنفرانس بین‌المللی "وحدت انسان" را در "مرکز بین‌المللی مطالعات زیست‌انسان‌شناسی و انسان‌شناسی بنیادی" (CIEBAF) که بعدها به "مرکز رویامون برای علم انسان" (Centre Royaumont pour une science de l'homme) تغییر نام داد، برگزار کردند. هدف این کنفرانس، گردهم آوردن متخصصان رشته‌های مختلف علمی، از زیست‌شناسی و انسان‌شناسی گرفته تا جامعه‌شناسی، ریاضیات و
و انسان‌شناسی گرفته تا جامعه‌شناسی، ریاضیات و سایبرنتیک، بود تا با ایجاد پلی میان این حوزه‌های به ظاهر متفاوت، به درکی جامع‌تر و یکپارچه‌تر از "انسان" دست یابند. در این کنفرانس، شرکت‌کنندگان به بحث و گفتگو درباره‌ی دیدگاه‌ها، مخالفت‌ها و گزینه‌های بنیادی رشته‌های تخصصی خود و همچنین شناخت‌شناسی‌های آنها پرداختند و سعی کردند تا با "پیوند" دادن این حوزه‌های مختلف، به درکی عمیق‌تر از "وحدت انسان" دست یابند. سخنرانی ادگار مورن با عنوان "پارادایم گمشده: طبیعت انسانی" که بعدها با افزودن مطالب جدید و غنی‌تر شدن
که بعدها با افزودن مطالب جدید و غنی‌تر شدن محتوا، به کتابی مستقل تبدیل شد، یکی از مهم‌ترین سخنرانی‌های این کنفرانس بود. این کتاب که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد، به یکی از آثار کلیدی مورن در حوزه‌ی انسان‌شناسی تبدیل شد و تأثیر عمیقی بر مطالعات بعدی در این زمینه گذاشت. مورن در این کتاب با بیانی شیوا و استدلالی منسجم، به بررسی رابطه‌ی میان "طبیعت" و "فرهنگ" در شکل‌گیری "انسان" می‌پردازد. او با رد دیدگاه‌های دوگانه‌انگار که "طبیعت" و "فرهنگ" را دو مقوله‌ی کاملاً جدا از هم می‌دانند، معتقد است که این دو در هم تنیده و
از هم می‌دانند، معتقد است که این دو در هم تنیده و به طور جدا ناپذیری با یکدیگر مرتبط هستند. به گفته‌ی او، "طبیعت" و "فرهنگ" در یک "حلقه‌ی بازگشتی دائمی" بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند و هر یک در شکل‌گیری دیگری نقش دارد. به عبارت دیگر، انسان نه تنها محصول "طبیعت" (ژنتیک و وراثت) است و نه تنها محصول "فرهنگ" (محیط و آموزش)، بلکه حاصل تعامل پیچیده‌ی این دو است. مقالات ارائه شده در کنفرانس "وحدت انسان" بعدها در سه جلد با عناوین زیر منتشر شد: اندیشه پیچیده. مفهوم "اندیشه پیچیده" که اولین بار توسط ادگار مورن در کتاب
پیچیده" که اولین بار توسط ادگار مورن در کتاب "علم با وجدان" (Science avec conscience) در سال ۱۹۸۲ مطرح شد، بیانگر نوعی نگرش و روش شناسی در تفکر است که بر خلاف رویکردهای ساده‌ساز و تقلیل‌گرا، به "پیچیدگی" ذاتی پدیده‌ها توجه دارد. این نوع تفکر بر "درهم‌تنیدگی" و "وابستگی متقابل" حوزه‌های مختلف دانش تأکید می‌کند و "میان‌رشته‌ای" بودن را نه تنها مفید، بلکه ضروری می‌داند. اصطلاح "پیچیدگی" (complexité) در اینجا به معنای ریشه‌شناختی آن، یعنی "complexus" به کار رفته است که به معنای "چیزی که با هم بافته شده است" در
است که به معنای "چیزی که با هم بافته شده است" در یک شبکه‌ی درهم‌تنیده و پیچیده (plexus) است. به عبارت دیگر، "پیچیدگی" به معنای وجود اجزای متعدد و متفاوت است که به طور پیچیده‌ای با یکدیگر در ارتباط هستند و بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند. این اجزا در عین حال که از هم متمایز هستند، اما به طور جدا ناپذیری با یکدیگر مرتبط هستند و تشکیل یک "کل" را می‌دهند که ویژگی‌های آن تنها با بررسی تعامل اجزا قابل درک است. ادگار مورن اذعان می‌کند که این واژه را در تعریف پیچیدگی در آثار دبلیو راس اشبی (W. Ross Ashby)، دانشمند
در آثار دبلیو راس اشبی (W. Ross Ashby)، دانشمند پیشگام در حوزه‌ی سایبرنتیک و نظریه سیستم‌ها، یافته است. اشبی در آثار خود به بررسی "سیستم‌های پیچیده" پرداخته و مفهوم "پیچیدگی" را به عنوان یکی از ویژگی‌های اصلی این سیستم‌ها معرفی کرده است. مورن با الهام از آثار اشبی و دیگر متفکران این حوزه، مفهوم "اندیشه پیچیده" را به عنوان رویکردی برای درک و تحلیل پدیده‌های پیچیده در حوزه‌های مختلف علمی و اجتماعی مطرح کرد. "اندیشه پیچیده" در مقابل "اندیشه ساده" قرار دارد که به دنبال تقلیل پدیده‌های پیچیده به عناصر ساده و
به دنبال تقلیل پدیده‌های پیچیده به عناصر ساده و قابل درک است. در حالی که "اندیشه ساده" به دنبال یافتن پاسخ‌های قطعی و یقینی برای پرسش‌ها است، "اندیشه پیچیده" ابهام، عدم قطعیت و تناقض را به عنوان بخشی از واقعیت می‌پذیرد و به دنبال درک "کل" و "روابط متقابل" میان اجزای آن است. به عبارت دیگر، "اندیشه پیچیده" به جای جستجوی "حقیقت مطلق"، به دنبال "درک نسبی" و "گفتگوی میان دیدگاه‌های مختلف" است. روش: اثر سترگ ادگار مورن. "روش" (La Méthode) نه تنها شاهکار ادگار مورن، بلکه یکی از مهم‌ترین آثار فکری قرن بیستم به
مورن، بلکه یکی از مهم‌ترین آثار فکری قرن بیستم به شمار می‌رود. این کتاب شش جلدی که به نوعی "دانشنامه‌ی چرخه‌ای برای اندیشه‌ی پیچیده" محسوب می‌شود، رویکردی نوین و انقلابی به موضوع "روش" و "روش‌شناسی" ارائه می‌دهد. مورن در این اثر به جای ارائه ی یک روش خطی و سلسله مراتبی که در آن مفاهیم به صورت مرحله به مرحله و از ساده به پیچیده بیان می‌شوند، روشی چرخه‌ای و بازگشتی را معرفی می‌کند که در آن مفاهیم و ایده‌ها به طور پیوسته با یکدیگر در ارتباط هستند و بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند. این رویکرد چرخه‌ای که
بر یکدیگر تأثیر می‌گذارند. این رویکرد چرخه‌ای که بازتاب‌دهنده‌ی ماهیت "پیچیده" ی جهان و دانش است، به خواننده این امکان را می‌دهد که مطالعه‌ی کتاب را از هر جلدی که می‌خواهد آغاز کند و با پیشروی در مطالعه، به درک عمیق‌تری از کل و اجزای آن دست یابد. در ادامه به معرفی هر یک از شش جلد این کتاب می‌پردازیم: جلد اول: ماهیت طبیعت (La Nature de la nature) در این جلد، مورن به واکاوی مفاهیم بنیادی در علوم طبیعی مانند نظم و بی‌نظمی، سیستم، اطلاعات و غیره می‌پردازد. او با نگاهی "پیچیده" به این مفاهیم و با در نظر گرفتن
با نگاهی "پیچیده" به این مفاهیم و با در نظر گرفتن روابط و تعاملات پیچیده‌ی میان آنها، از رویکردهای ساده‌ساز و تقلیل‌گرای رایج در علوم طبیعی فراتر می‌رود و به دنبال ارائه ی تصویری جامع‌تر و واقع‌بینانه‌تر از جهان طبیعی است. جلد دوم: زندگی زندگی (La Vie de la vie) این جلد به بررسی پدیده‌ی "زندگی" از منظر زیست‌شناسی و با توجه به "پیچیدگی" و "تنوع" بی‌نظیر موجودات زنده اختصاص دارد. مورن در این جلد با بیان اینکه "زندگی" چیزی بیش از مجموعه‌ی واکنش‌های شیمیایی و بیولوژیکی است، به ابعاد مختلف زندگی، از جمله
و بیولوژیکی است، به ابعاد مختلف زندگی، از جمله خودسازماندهی، تکامل و رابطه‌ی موجودات زنده با محیط پیرامون خود می‌پردازد. او با تأکید بر ویژگی‌های خاص "سیستم‌های زنده" مانند خودمختاری، خود بازتولیدی و سازگاری با محیط، به دنبال ارائه ی تعریفی جامع و دقیق از "زندگی" است. جلد سوم: شناخت شناخت (La Connaissance de la connaissance) در این جلد، مورن به بررسی "شناخت" از منظر انسان‌شناسی می‌پردازد و با طرح مفهوم "شناخت‌شناسی پیچیده"، از رویکردهای سنتی و ساده‌ساز در شناخت‌شناسی فراتر می‌رود. او با تأکید بر نقش عوامل
فراتر می‌رود. او با تأکید بر نقش عوامل مختلف مانند فرهنگ، تاریخ، زبان و احساسات در فرآیند شناخت، به بررسی ابعاد مختلف شناخت انسانی می‌پردازد و نشان می‌دهد که شناخت انسانی نه یک فرآیند منفعل و آینه‌وار، بلکه یک فرآیند فعال، گزینشی و تفسیری است که همواره تحت تأثیر عوامل متعدد و پیچیده قرار دارد. جلد چهارم: ایده‌ها (Les Idées) مورن درباره‌ی این جلد می‌گوید که "می‌توانست جلد اول هم باشد". در واقع، این جلد به عنوان مقدمه‌ای بر "شناخت شناخت" و همچنین "اندیشه‌ی پیچیده" عمل می‌کند و به خواننده کمک می‌کند تا با
پیچیده" عمل می‌کند و به خواننده کمک می‌کند تا با مفاهیم و اصول بنیادی این دو حوزه آشنا شود. در این جلد، مورن به بررسی "ایده‌ها" از منظر جمعی و اجتماعی (سازماندهی ایده‌ها) و همچنین در سطح "زندگی ایده‌ها" که او آن را "نوئولوژی" (noologie) می‌نامد، می‌پردازد. او به ویژه در فصل آخر این جلد به مفاهیم فلسفی زبان، منطق و پارادایم می‌پردازد و روش چرخه‌ای و پیچیده‌ی خود را بر آنها اعمال می‌کند. ژان-لویی لو موان (Jean-Louis Le Moigne)، متفکر و نظریه‌پرداز فرانسوی در حوزه‌ی سیستم‌ها، در یادداشتی در مورد این کتاب،
در حوزه‌ی سیستم‌ها، در یادداشتی در مورد این کتاب، [^36] بر اهمیت فصل آخر جلد ۴ که به "پارادایم‌شناسی" (Paradigmatologie) اختصاص دارد، تأکید می‌کند و می‌نویسد: "شاید برخی بگویند که "پارادایم‌شناسی" واژه‌ی جدید و ناآشنایی است، اما به نظر من این مفهوم بسیار پربار و مفید است و به ما این امکان را می‌دهد که غنای جهان قابل اندیشه را بدون آنکه ابتدا با ساده‌سازی آن را فقیر کنیم، درک کنیم". به گفته‌ی مورن، "پارادایم‌شناسی" به مثابه "چارچوبی فکری" است که گفتمان‌های مختلف را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد و آنها را محدود
را تحت تأثیر خود قرار می‌دهد و آنها را محدود می‌کند. جلد پنجم: انسانیت انسانیت، هویت انسانی (L'Humanité de l'humanité, L'Identité humaine) این جلد به بررسی "سه‌گانه‌ی انسانی": فرد - جامعه - گونه می‌پردازد و با نگاهی "پیچیده" به رابطه‌ی میان این سه مقوله، به دنبال درک عمیق‌تر از "انسانیت" و "هویت انسانی" است. مورن در این جلد به مباحثی مهم مانند "فردیت"، "جامعه"، "تاریخ"، "فرهنگ"، "زبان" و "اخلاق" می‌پردازد و با توجه به "پیچیدگی" و "درهم‌تنیدگی" این مفاهیم، به دنبال یافتن راه‌هایی برای درک بهتر و جامع‌تر از
دنبال یافتن راه‌هایی برای درک بهتر و جامع‌تر از "انسان" است. جلد ششم: اخلاق (Éthique) در این جلد، مورن به بررسی ابهامات و تناقضات اخلاقی در جهان معاصر می‌پردازد و با طرح مفهوم "اخلاق تفاهم"، رویکردی جدید برای مقابله با چالش‌های اخلاقی ارائه می‌کند. او با تأکید بر "گفتگو" و "تفاهم متقابل" به عنوان اصول بنیادی "اخلاق تفاهم"، سعی در فراتر رفتن از رویکردهای سنتی در اخلاق دارد. مورن در این جلد با توجه به پیچیدگی و تغییر پذیری مواجهه‌های اخلاقی، از دنبال کردن قواعد و مقررات ثابت و کلیشه‌ای برحذر می‌کند و در عوض،