payamvha/North_RAG huggingface dataset:
رسید. در نهایت بیشترین میزان حمل سلاح در باجر ۹ تن است. بیشترین سرعت قابل دستراسی ۹۹۰ کیلومتر بر ساعت است و بیشترین برد ان ۶۰۰۰ کیلومتر بدون سلاح و ۲۵۰۰ کیلومتر با ۹ تن سلاح بود. البته نسخه‌های اولیه ۱۸۰۰ کیلومتر با ۹ تن سلاح برد داشتند بمب افکن دارای سه برجک توپ دو لول ۲۳ م م است که یکی در بالای بدنه، یکی در زیر بدنه و یکی در انتهای بدنه است. دو برجک بالا و پایین بدنه دارای توپچی انسانی بودند ولی توپ ۲۳ م م عقب توسط را رادار هدایت با برد ۳ کیلومتر هدایت می‌شد. هواپیما دارای هشدار دهنده راداری اس پی او-۲
هواپیما دارای هشدار دهنده راداری اس پی او-۲ بود و دارای سامانه جنگ الکترونیک اس پی اس -۱ بود ولی از سال ۱۹۶۴ به بعد مجهز به اس پی اس -۵ شد هواپیما دارای شش خدمه بود که شامل دو خلبان، ناوبر و بمب انداز (هر دو یک نفر هستند)، کاربر رادار و جنگ الکترونیک (هر دو یک نفر هستند) و دو توپچی. در دماغه شیشه ای توپلوف ۱۶ ای فردی قرار داشت که بمب انداز و ناوبر بود و در مدلهای که در دماغه رادار داشت وی پشت سر رادار قرار داشت. خلبان و کمک خلبان در قسمت بالا قرار داشتند که روی صندلی پرتاب شونده رو به بالا قرار داشتند،
که روی صندلی پرتاب شونده رو به بالا قرار داشتند، اپراتور رادار و جنگ الکترونیک در پشت سر این دو قرار داشت و سه توپچی از طریق دریچه ای به میانه بدنه و عقب بدنه را داشتند و به توپ‌های دستراسی داشتند. خلبان و کمک خلبان دارای صندلی پرتاب شونده رو به بالا داشتند و افسر رادار و افسر بمب انداز دارای صندلی پرتاب شونده رو به پایین بودند و توپچی‌ها نیز دریچه برای فرار داشتند. نسخه‌ها. در مجموع ۲۹۴ فروند توپولف ۱۶ باجر ای تولید شد که برخی در خدمت مجهز به دو جایگاه در زیر هر بال برای حمل بمب ۲٫۲ تنی یو بی -۲ اف یا بمب
هر بال برای حمل بمب ۲٫۲ تنی یو بی -۲ اف یا بمب ۵ تنی یو بی -۵ شدند که هر دو دارای هدایت رادیویی در خط دید کاربر بودند. هر دوی بمب‌ها در پشت خود دارای روشنایی منور شکلی بودند که بعد از پرتاب به صورت چشمی توسط بمبانداز به طرف هدف هدایت می‌شد. پرتاب این بمب‌ها بدین صورت به این معنی بود که باید هواپیما در یک خط مستقیم برای هدایت بهتر با هدف در یک خط مستقیم قرار می‌گرفت که به معنی آسیب‌پذیری بیشتر در برابر پدافند بود. هر دو بمب، مجموعاً یک دهه در خدمت بودند. نسخه‌ای دیگر با نام توپولف ۱۶ ای باجر ای نیز ساخته شد
دیگر با نام توپولف ۱۶ ای باجر ای نیز ساخته شد که مشابه مدل قبلی بود ولی برای حمل و پرتاب بمب اتمی توسعه یافته بود اگرچه توان حملات متعارف نیز داشت و بین سال‌های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ در مجموع ۳۹۴ فروند از این مدل توسعه یافت. نسخه بعدی توپلوف ۱۶ کا اس باجر بی بود که بر اساس توپولف ۱۶ ای ساخته شده بود ولی برای پرتاب موشک کروز ضد کشتی. این نسخه در زیر دماغه مدل نیروی دریایی توپولفظ ۱۶ کا -۱۰ بود که بین سال‌های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۳ ساخته شد. این نمونه در دماغه دارای رادار بود و توان پرتاب موشک ای اس ۲ را داشت که دارای برد ۱۱۰
توان پرتاب موشک ای اس ۲ را داشت که دارای برد ۱۱۰ کیلومتر در نسخه نخست بود ولی بعدها تعدادی به نسخه کا-۱۰ اس ارتقا یافتند که نسخه دوربردتر با برد بیش از ۳۰۰ کیلومتر را حمل می‌کردند و در اقدام بعدی در اواخر دهه ۱۹۶۰، تعدادی به توپولف ۱۶ کا۱۰–۲۶ ارتقا یافتند و توان حمل موشک فراصوت ضد کشتی ای اس ۶ با سرعت ۳٫۵ ماخ و برد ۷۰۰ کیلومتر را نیز پیدا کرد و همچنین می‌توانست موشک موشک هوابه‌سطح کروز ای اس ۵ را نیز حمل کنند .۲۱۶ فروند از این نمونه برای نیروی دریایی شوروی ساخته شد. توپلوف ۱۶ کی اس ار -۲ نسخه ای دیگر از
ساخته شد. توپلوف ۱۶ کی اس ار -۲ نسخه ای دیگر از توپلوف۱۶ است که گاهی به آن لقب توپولف ۱۶-کا-۱۶ نیز می‌دهند. این نمونه به دلیل توان حمل موشک کروز کی اس ار-۲ (ای اس ۵ کلت) به این نام خوانده شد. این موشک با برد ۲۰۰ کیلومتر در نقش هوابه‌سطح و دارای قابلیت پرتاب تسلیحات متعارف و اتمی بود. شوروی ۲۰۵ فروند از این نمونه را تولید کرد ولی بعدها تعداد زیادی به نسخه توپولف ۱۶کی اس ار-۲ ای ارتقا یافتند که باجر جی نامیده شدند که دارای سامانه‌های جنگ الکترونیک مؤثرتری بود. تمامی انواع کی اس ار دارای یک رادار روبین ۱ کا
تمامی انواع کی اس ار دارای یک رادار روبین ۱ کا در زیر بدنه بودند. در اواخر دهه ۱۹۶۰ این نسخه به موشک ای اس ۶ با سرعت ۳٫۵ ماخ و برد ۷۰۰ کیلومتر تجهیز شد و به آن نام توپولف ۱۶ کی اس ار -۲–۵ داده شد. در مجموع ۲۵۰ فروند از انواع توپولف ۱۶ کا و کا ار و کا اس ار به این مدل ارتقا یافتند. نسخه توپولف ۱۶ ای باجر ای نسخه ضد زیردریایی برای پرتاب اژدر یا بمب‌های زیر آبی بود. این نسخه برای نیروی دریایی توسعه یافت و در واقع زمانی ساخته شد که دیگر فلسفه بمب‌افکن اژدرافکن دیگر منسوخ شده بود و البته توپولف ۱۶ تی نیز آخرین
دیگر منسوخ شده بود و البته توپولف ۱۶ تی نیز آخرین بمب‌افکن این چنین در ارتش شوروی بود .۷۶ فروند از این نسخه تا سال ۱۹۵۸ ساخته شد که توان حمل بمب تا ۹ تن مانند نسخه بمب‌افکن را داشتند یا می‌توانست تا ده اژدر یا ۱۲ بمب زیرآبی را حمل کنند. در دهه ۱۹۶۰ با ورود هواپیماهای ضد زیر دریایی جدید نقشش تغییر کرد و نقش گشت دریایی به آن داده شد. ۲۲ فروند از آن‌ها بعدها توان سوخت‌گیری هوایی یافتند. توپلوف ۱۶ زد نسخه سوخت رسان توپلوف ۱۶ است. در واقع برد کم توپلوف ۱۶ باعث تجهیز آنها به لوله سوختگیری هوایی شدند و از این رو
آنها به لوله سوختگیری هوایی شدند و از این رو تعدادی از آنها برای ایفای نقش تانکر تغییر پیدا کردند. برای این کار هواپیما مجهز به یک شلنگ داخلی در سر بال سمت راست شدند که جمع شونده بود و یک مخزن سوخت را در درون دهلیز بمب خود حمل می‌کرد. اولین فروند این نمونه در سال ۱۹۵۷ ساخته شد. در مجموع ۱۱۴ فروند توپلوف ۱۶ زد ساخته شد که برخی نو ساز و برخی نسخه تغییر یافته توپلوف۱۶ باجر ای بودند. در مجموع ۵۷۱ فروند توپلوف ۱۶ نیز مجهز به لوله سوختگیری هوایی شدند نسخه دیگر سوخت رسان توپلوف ۱۶ نسخه «ان» بود. توپلوف ۱۶ ان نسخه
رسان توپلوف ۱۶ نسخه «ان» بود. توپلوف ۱۶ ان نسخه ای برای سوخت رسانیبه توپلوف۲۲ بلایندر بود که همانند نسخه زد دارای یک مخزن سوخت در دهلیز سوخت در درون بدنه بود ولی تفاوت ان این بود که لوله سوخت رسانی ای هوایی ان در زیر بدنه قرار داشت. دست کم ۲۰ فروند نسخه توپلوف ۱۶ ای به این مدل تغییر یافتند یکی از نسخه‌های ویژه باجر توپلوف ۱۶ اس بود. این نسخه دارای یک محفظه برای حمل ۱۵ نفر در زیر بدنه بود که برای عملیات امداد و نجات در برد زیاد از ساحل برای کشتی‌های غرق شده به کار می‌رفت. در درون محفظه به غیر از ۱۵ نفر قایق
کار می‌رفت. در درون محفظه به غیر از ۱۵ نفر قایق نجات نیز بود. بمب افکن به محل مورد نظر می‌رسید، محفظه را رها می‌کرد، محفظه با سه چتر فرود می‌آمد و در نهایت روی اب قرار می‌گرفت و محفظه روی اب شناور می‌ماند و خدمه با یک قایق از محفظه بیرون می‌آمدند. توپلوف ۱۶ ار باجر ایی /اف/کا و ال: توپلوف ۱۶ چندین نمونه شناسایی داشت اولین نسخه در سال ۱۹۵۷ ساخته شد که توپلوف ۱۶ ار باجر ایی بود. این نسخه دارای دوربین تصویر برداری ارتفاع بالا در زیر بدنه بود و از سامانه جمع‌آوری اس ار اس -۱ علائم الکترونیک برای جمع‌آوری علائم
اس ار اس -۱ علائم الکترونیک برای جمع‌آوری علائم راداری دشمن بهره می‌برد. این نمونه دارای سامانه جنگ الکترونیکی اس پی اس -۱ بود و دارای یک رادار ار پی بی-۴ و ۶ در زیر بدنه بود. ۷۵ فروند از این نمونه تولید شد توپلوف ۱۶ ار باجر اف نسخه بعدی است که دارای سامانه علائم الکترونیکی اس پی اس -۴ بود. در اواخر دهه ۱۹۷۰ برخی از انواع ار به نسخه ار ام ارتقا یافتند که با برداشتن دماغه شیشه ای مجهز به یک رادار روبین ۱ کا شدند و دارای برد ۲۰۰ کیلومتر بودند. این نمونه سامانه جمع‌آوری علائم الکترونیک اس پی اس -۴ استفاده
جمع‌آوری علائم الکترونیک اس پی اس -۴ استفاده می‌کرد. نسخه ای با نام توپلوف ۱۶ ار ار نیز ساخته شد که برای جمع‌آوری اطلاعات هسته ای و جمع‌آوری علائم انفجار بمب اتم بعد از انفجار تغییر یافتند. همچنین تعدادی از نسخه ار بعدها به نسخه ار ام۱ ارتقا یافتند. این مدل دارای رادار قدرتمند «ین ار» با برد ۴۸۰ کیلومتر بود تا بتوان کشتی دشمن را در برد بلند کشف کند و از سامانه جمع‌آوری امواج راداری اس ار اس ۱ام و اس ار اس ۴ بهره می‌برد. نسخه بعدی ار ام۲ بود که دارای یک مخزن سوخت در مخزن بمب درونی برای افزایش برد و یک رادار
سوخت در مخزن بمب درونی برای افزایش برد و یک رادار روبین در دماغه بود. از این رو ار ام ۲ به غیر از انجام عملیات عکس بردار و جمع‌آوری علائم الکترونیک توان ضد کشتی نیز پیدا کرد و می‌توانست در زیر بال خود موشک ضد کشتی ای اس ۲ را نیز حمل کند نسخه دیگر با نام توپلوف ۱۶ ارسی توسعه یافت که دارای یک رادار در زیر بدنه بود. وظیفه این مدل به دست آوردن موقعیت کشتی دشمن و دادن موقعیت ان به زیر دریای‌ها یا ناوهای جنگی در منطقه برای شلیک موشک ضد کشتی دوربرد بدون اینکه خود با رادارشان هدف را کشف کنند بود. همچنین توپلوف ۱۶
با رادارشان هدف را کشف کنند بود. همچنین توپلوف ۱۶ به صورت گسترده‌ای برای جنگ الکترونیک به کار رفت. نسخه ویژه جنگ الکترونیک توپلوف۱۶ اس پی اس باجر کا نامیده می‌شد. این نمونه به تجهیزات جنگ الکترونیک اس پی اس ۱ و ۲ تجهیز شده بود همچنین نسخه با نام توپلوف ۱۶ دی نیز وجود داشت که نسخه ویژه و پر توان تر جنگ الکترونیک بود و فاقد توپ بود و به جای ان سامانه جنگ الکترونیک Buket را حمل می‌کرد که دارای چهار آنتن روی خود بود. نسخه دیگری از انواع جنگ الکترونیک توپلوف 16 Yolka نام داشت که در واقع دارای تجهیزاتی همچون
16 Yolka نام داشت که در واقع دارای تجهیزاتی همچون گیرنده هشدار دهنده راداری ای اس او ۱۶ بود. این نسخه به صورت غیرفعال وظیفه دریافت امواج راداری دشمن و تجزیه و تحلیل آنها را داشت توپلوف ۱۶ برای چند دهه به عنوان بمب افکن اتمی راهبردی در شوروی در خدمت بود اگرچه ورود به خدمت توپلوف ۹۵ و ۲۲ ام تا حدی از نقش ان کاسته شد ولی به دلیل داشتن مدل‌های بسیار و استفاده در نقش‌های گوناگون بسیار محبوب بود. از جمله نسخه دریایی آن که برای مدتها در اقیانوس آرام ویا در اب‌های شمال اروپا دست به رهگیری و زیر نظر داشتن ناوگان
شمال اروپا دست به رهگیری و زیر نظر داشتن ناوگان ناتو می‌زد. همچنین به دلیل داشتن توان حمل موشک کروز همواره در نیروی دریایی نقش ضد کشتی بسیار بزرگی را بازی می‌کرد ولی در نهایت از دهه ۱۹۷۰ به بعد با ورود دیگر بمب افکن‌های شوروی نقشش کم رنگ شد؛ ولی تنها مورد استفاده رزمی از این بمب افکن توسط ارتش شوروی به سال ۱۹۸۴ بر می‌گردد که دستکم ۱۰۰ بار دست به بمب باران مواضع مجاهدین از جمله نیروی‌های احمد شاه مسعود در دره پنج شیر با بمب‌های ۲۵۰ و ۵۰۰ کیلوگرمی زد. در سال ۱۹۸۶ دوباره باجر به افغانستان برگشت در ان زمان
۱۹۸۶ دوباره باجر به افغانستان برگشت در ان زمان مجاهدین در کوه‌ها در دل غارها در منطقه تورابورا دست به مخفی شدن زده بودند. شوروی برای نبودی این غارها متصل به بمب‌های ۹ تنی شد و با پرتاب ده‌ها عدد از آنها باعث خراب شدن دهانه قارها و زنده به گور شدن بسیاری از مجاهدین شد. کاربران. ولی باجر به دیگر کشورها نیز صادر شد. باجر توسط مصرف اندونزی و عراق هم به خدمت گرفت شدند. اندونزی ۲۶ فروند توپلوف ۱۶ کا اس را دریافت کرد که به صورت محدود از آنها در درگیری با نیروی‌های هلندی در سال ۱۹۶۱ استفاده کرد. باجرها تا میانه
هلندی در سال ۱۹۶۱ استفاده کرد. باجرها تا میانه دهه ۱۹۷۰ در خدمت بودند مصر دیگر مشتری باجر بود. مصر ۳۰ فروند باجر از انواع کی اس، تی و کی اس ار -۲ را در خدمت داشت و حتی آنها را مجهز به موشک کروز ای اس ۵ کلت کرد. در جریان جنگ سال ۱۹۷۳ دست ۲۵ موشک کلت به طرف مواضع اسرائیل شلیک کرد که ۲۰ موشک به اهداف خود برخورد کردند مصر نسخه ضد رادار این موشک را در خدمت داشت چندین بار با موفقیت رادارهای اسرائیلی را با این موشک هدف قرار داد اگرچه ۵موشک از ۲۵ موشک نیز توسط اسرائیل سرنگون شد که دو فروند آنها قربانی اف۴ فانتوم
سرنگون شد که دو فروند آنها قربانی اف۴ فانتوم شد و همچنین چندین بار در بمب باران شبانه مواضع اسرائیلها را در سینا بمب باران کردند. مصر بعد از سال ۱۹۷۷ از چین برای سرپا نگهداشتن باجرهای خود کمک گرفت و تا سال ۲۰۰۰ آنها را در خدمت داشت عراق ۸ فروند توپلوف ۱۶ تحویل گرفت. در جریان جنگ سال ۱۹۶۷ باجرهای عراقی چندین بار خاک اسرائیل را بمب باران کردند اگرچه در همین جنگ اسرائیل با یک حمله غافلگیرانه تعدادی از باجرهای مصری را روی زمین نابود کرد. همچنین عراق از باجر در بمب باران مواضع نیروی‌های ایرانی و شهرهای ایران طی
باران مواضع نیروی‌های ایرانی و شهرهای ایران طی جنگ ایران و عراق بهره برد. عراق دارای نسخه چینی این بمب افکن یعنی اچ-۶ نیز بود و آنها را مجهز به موشک ضد کشتی کرم ابریشم کرد و برای نابودی نفتکشهای ایرانی استفاده کرد چین نیز باجر را با نام اچ۶ تولید کرد. در مجموع ۱۵۰۹ فروند از این بمب افکن ساخته شد که در سال ۱۹۹۲ از خدمت ارتش روسیه خارج شد. ارتش شوروی در اواج حضور این بمب افکن در دهه ۱۹۷۰، ۱۱۰۰ فروند از این بمب افکن را در خدمت داشت.
در رمزنگاری کلید رمز قطعه معلومات یا پارامتری است که در الگوریتم رمز استفاده می‌شود تا اطلاعات اصلی را به اطلاعات رمز شده یا اطلاعات رمز شده را به اطلاعات اصلی تبدیل نماید. نیاز به کلید رمز. در زمان طراحی سامانه‌های رمزگذاری، فرض بر این گذاشته می‌شود که جزئیات الگوریتم رمزگذاری برای نفوذگر مشخص است. بر اساس این تلقی که به آن اصل کرکهوفس گفته می‌شود، "«تنها مخفی بودن کلید رمز است که امنیت را تأمین می‌کند»". کلود شانون همین نکته را در قالبی دیگر گفته که به آن قاعدهٔ شانون می‌گویند: "«دشمن با سامانه آشنا
آن قاعدهٔ شانون می‌گویند: "«دشمن با سامانه آشنا است»". تاریخچهٔ رمزنگاری نیز نشان می‌دهد که تلاش برای مخفی نگاه داشتن الگوریتم‌های رمزنگاری با کاربرد گسترده، با دشواری زیادی همراه است (امنیت از طریق پنهانکاری را ببینید). در مقابل، مخفی نگاه داشتن کلید رمز آسان تر است چون کلید رمز قطعهٔ کوچکی از اطلاعات است که در صورت لو رفتن به سادگی قابل تغییر است (بر خلاف الگوریتم رمزنگاری که تغییر آن آسان نیست). مخفی نگاه داشتن کلید رمز یکی از مسایل مهم در رمزنگاری است که مبحث مدیریت کلید رمز به آن می‌پردازد. هر گاه
که مبحث مدیریت کلید رمز به آن می‌پردازد. هر گاه نفوذگر به کلید رمز دست یابد، می‌تواند پیام رمزنگاری شده را رمزگشایی کند. الگوریتم‌های رمزنگاری از نظر استفاده از کلید رمز به دو دسته کلی تقسیم می‌شوند. الگوریتم‌های دارای کلید متقارن، از یک کلید هم برای رمزگذاری و هم برای رمزگشایی استفاده می‌کنند. نسل جدیدتر الگوریتم‌ها که در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی ایجاد شدند، الگوریتم‌های دارای کلید نامتقارن هستند که از یک جفت کلید (یکی برای رمزگذاری و یکی برای رمزگشایی) استفاده می‌کنند. یکی از این کلیدها (کلید عمومی) در اختیار
می‌کنند. یکی از این کلیدها (کلید عمومی) در اختیار همه قرار می‌گیرد تا بتوانند پیامشان را رمزگذاری کنند و به گیرنده بفرستند. کلید دیگر (کلید خصوصی) تنها در اختیار گیرنده قرار دارد و با استفاده از آن می‌توان پیام را رمزگشایی کرد.
جان هویر آپدایک (زاده ۱۸ مارس ۱۹۳۲ – درگذشته ۲۷ ژانویه ۲۰۰۹) نویسنده رمان و داستان کوتاه، شاعر، منتقد ادبی و هنری آمریکایی بود. از ۱۹۵۵ همکاری‌اش را با مجله نیویورکر آغاز کرد و به سرعت در عرصه نثر و نظم و نقد صاحب‌نام شد. او بیش از همه به خاطر رمان‌های چهارگانه "خرگوش‌ها" از جمله "فرار کن، خرگوش"، "خرگوش برگرد"، "خرگوش ثروتمند است" و "خرگوش در آرامش" به شهرت رسید. زندگی و تحصیلات. آپدایک در ردینگ پنسیلوانیا به دنیا آمد. او تنها فرزند لیندا گریس (نام اصلی او هویر) و وسلی راسل آپدایک بود و در خانهٔ کودکی خود
هویر) و وسلی راسل آپدایک بود و در خانهٔ کودکی خود در شهری کوچک در آن نزدیکی به نام شیلینگتن بزرگ شد. خانوادهٔ او بعدها به شهر مهجوری به نام پلوویل نقل مکان کردند. تلاش‌های مادرش برای نویسنده شدن و چاپ آثارش، جان آپدایک جوان را بسیار تحت تأثیر قرار داد. سال‌های زندگی در شهرستان برکس در پنسیلوانیا، بر محیطی که او در "چهارگانهٔ خرگوش" و بسیاری رمان‌ها و داستان‌های کوتاه خود خلق کرده، تأثیرگذار بوده‌است. آپدایک از دبیرستان شیلینگتن فارغ‌التحصیل شد و با بورسیه وارد کالج هاروارد شد. در همان‌جا نیز سال اول را
وارد کالج هاروارد شد. در همان‌جا نیز سال اول را هم‌اتاق کریستوفر لش، تاریخدان بنام آمریکایی بود. در این زمان آپدایک به واسطهٔ استعدادش در نویسندگی و دریافت جایزهٔ هنر و نویسندگی دانش‌آموزی، مشهور شده بود و در بین دوستان و همکلاسیان خود به عنوان نویسندهٔ مستعد نشریهٔ هاروارد لمپون شناخته شده بود و در آن زمان سردبیر این نشریه نیز بود. حرفه. آپدایک بیش از ۶۰ رمان، مجموعه داستان‌های کوتاه، شعر و نقد ادبی منتشر کرد. چهارگانه خرگوش. آپدایک نگارش مجموعه رمان‌های خرگوش (رَبیت) را با نوشتن رمان "خرگوش، بدو" در سال
(رَبیت) را با نوشتن رمان "خرگوش، بدو" در سال ۱۹۶۰ آغاز کرد. نخستین رمان از چهارگانه خرگوش، جایگاه او را به عنوان یک رمان‌نویس برجسته تثبیت کرد. این سری از رمان‌ها دربارهٔ شخصیتی به نام "هری «ربیت» انگسترام" است که داستان زندگی او در این مجموعه پیگیری می‌شود. قهرمان اصلی این رمان‌ها در قالب یک بسکتبالیست دبیرستانی، فروشنده، خانه‌دار، و شوهر خیانتکار به‌عنوان نمادی از طبقه متوسط جامعه آمریکا، ظاهر می‌شود. برخی از آثار. "جشن نوانخانه"(۱۹۵۹)، "سانتور"(۱۹۶۳)، "زوج‌ها"(۱۹۶۸)، "جادوگران ایست‌ویک"(۱۹۸۴)،"نسخهٔ
"زوج‌ها"(۱۹۶۸)، "جادوگران ایست‌ویک"(۱۹۸۴)،"نسخهٔ راجر"(۱۹۸۶) و "اس" (۱۹۸۸) از جمله رمان‌های اویند. او در سال ۲۰۰۰ در زمینهٔ نقد ادبی کتابی با عنوان "مادهٔ بیشتر: مقاله و نقد" منتشر کرد. مضامین. آپدایک در رمان‌هایش به تنش‌ها و سرخوردگی‌های طبقهٔ متوسط جامعه معاصر آمریکا و اثرات این شرایط بر عشق و ازدواج می‌پردازد.
هر کروماتید یا فامینک (به انگلیسی: Chromatid) یکی از دو نسخهٔ همسان دی‌ان‌ای است که یک کروموزوم مضاعف‌شده را به هنگام تقسیم (میتوز یا میوز) تشکیل می‌دهد. دو کروماتید هر کروموزوم را نسبت به همدیگر کروماتیدهای خواهری می‌نامند. کروماتیدهای خواهری در محلی به نام سانترومر به یک‌دیگر پیوند خورده اند و هنگامی که از یکدیگر جدا می‌شوند(در طی مرحله انافاز میتوز و مرحله انافاز2 از فرایند میوز) هر رشته با نام کروموزوم خواهری شناخته می‌شود. به بیان دیگر یک کروماتید «یک رشته از دو کپی مشابه یک کروموزوم» است. نسخه‌های کپی
از دو کپی مشابه یک کروموزوم» است. نسخه‌های کپی شده ممکن است به دلیل وجود جهش دارای تفاوت‌هایی جزئی نیز باشند. به بیان ساده یک کروماتید یک کروموزوم کپی شده‌است که با یک کروموزوم یکسان در محل سانترومر جفت شده‌است. باید توجه داشته باشیم که این مفهوم نباید با مفهوم پلوئیدی که به معنای نسخه‌های کروموزوم‌های همتا است، اشتباه شود.البته کروماتین ها با سانترومر متصل شده و ۴کروماتید خواهری می سازند دیاد. یک پیوند دو ظرفیتی یک جفت از کروماتیدهای خواهر است. این حالت در مرحله پیش فاز از میوز اتفاق می افتد. پس از
در مرحله پیش فاز از میوز اتفاق می افتد. پس از همانندسازی دو کروماتید خواهر کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و به نظر می رسد که داری سانترومر به پیوسته اند بر خلاف حالت میتوز که این‌طور به نظر می رسد که هر کروماتید دارای سانترومر مجزائی می‌باشد.
مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب نخستین مؤسسه جغرافیایی و نقشه نگاری در ایران و منطقه خاورمیانه است که در سال ۱۳۱۵ خورشیدی توسط ابوالقاسم سحاب و با همیاری فرزندش، عباس سحاب بنیان نهاده شد. تلاش مداوم و پیگیر استاد عباس سحاب موجب شد که فن نقشه نگاری در ایران رونق گیرد. حاصل این تلاش بیش از ۱۷۰۰ اثر جغرافیائی از قبیل نقشه، اطلس، کتاب، کره جغرافیائی و دیگر وسایل آموزشی برای مدارس و دانش آموزان بود. از سوی دیگر بخش عمده‌ای از این آثار شامل نقشه‌های گردشگری (توریستی) بود که به زبان‌های فارسی، انگلیسی، فرانسه،
بود که به زبان‌های فارسی، انگلیسی، فرانسه، آلمانی، عربی و حتی ژاپنی چاپ و منتشر شد. با تأسیس مؤسسه جغرافیایی و کارتوگرافی سحاب و چاپ و انتشار اطلس‌ها و نقشه‌های ایران و جهان و ورود این نقشه‌ها به مدارس و مراکز آموزشی کشور، تحولی شگرف در تدریس، تحقیق و آموزش جغرافیا پدید آمد. یکی دیگر از فعالیت‌های استاد سحاب پس از سال ۱۳۴۰ مبارزه با جعل کنندگان اسامی ساختگی برای خلیج فارس بود. وی با تشکیل نخستین نمایشگاه اسناد تاریخی و نقشه‌های جغرافیائی خلیج فارس در محل کافه شهرداری تهران در سال ۱۳۴۴ و تألیف و انتشار اطلس
شهرداری تهران در سال ۱۳۴۴ و تألیف و انتشار اطلس نقشه‌های جغرافیائی و اسناد تاریخی خلیج فارس در ۳ مجلد در سال‌های ۱۳۴۹ و ۱۳۶۱ و ۱۳۶۴ مبارزه اساسی و علمی خود را در این زمینه آغاز کرد. اقدامات بعدی استاد در زمینه اثبات اصالت نام خلیج فارس با همکاری فرزندش محمدرضا سحاب که اکنون مدیر مؤسسه جغرافیائی و کارتوگرافی سحاب می‌باشد، ادامه یافت. محمدرضا سحاب نیز دو جلد اطلس به نام خلیج فارس در نقشه‌های کهن در ۱۲۰ صفحه به متن فارسی و انگلیسی در سال ۲۰۰۴ و خلیج فارس: اطلس نقشه‌های تاریخی و کهن به متن انگلیسی در ۶۰۰ صفحه
نقشه‌های تاریخی و کهن به متن انگلیسی در ۶۰۰ صفحه (۲ محلد) در سال ۲۰۰۵ با همکاری چند تن از دانشگاهیان تألیف و چاپ و منتشر کرد. شرکت در همایش‌های داخل و خارج کشور و ارائه بیش از ۲۰ مقاله همراه با اسناد در زمینه اسناد و مدارک جغرافیائی خلیج فارس از جمله اقدامات سال‌های اخیر محمدرضا سحاب می‌باشد.
دیوان کیفری بین‌المللی (ICC) ، نخستین دادگاه دائمی بین‌المللی برای رسیدگی به جرایم نسل‌کشی، جنایات علیه بشریت، جنایت جنگی و جنایت تجاوز است که مقر آن در لاهه، هلند قرار دارد. این دادگاه به جرایمی رسیدگی می‌کند که پس از این تاریخ توسط اتباع یا در قلمرو یکی از کشورهای عضو انجام شده باشد یا اینکه با تصویب شورای امنیت سازمان ملل متحد به این دیوان احاله شده باشد. این دادگاه تاکنون به ۵ موضوع نسل‌کشی اوگاندا، نسل‌کشی کنگو، نسل‌کشی آفریقای مرکزی، جنگ دارفور در سودان، و نسل‌کشی کنیا رسیدگی و علیه ۱۴ نفر اعلام جرم
و نسل‌کشی کنیا رسیدگی و علیه ۱۴ نفر اعلام جرم کرده که از بین آن‌ها ۷ نفر فراری، ۲ نفر مرده (یا تصور می‌شود که مرده باشند)، ۴ نفر در بازداشت و یک نفر به‌طور داوطلبانه در دادگاه حاضر شده‌اند. ساختار. دیوان بین‌المللی کیفری از ۴ رکن تشکیل یافته است: اعضا. اساسنامه رم در یک کنفرانس بین‌المللی از نمایندگان تام‌الاختیار کشورها در ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۸ که به موجب تصمیم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در رم برگزار شده بود، با ۱۲۰ رأی موافق، ۷ رأی مخالف (چین، عراق، اسرائیل، لیبی، قطر، آمریکا و یمن) و ۲۱ رای ممتنع به تصویب رسید
قطر، آمریکا و یمن) و ۲۱ رای ممتنع به تصویب رسید و در ۱ ژوئیه ۲۰۰۲ با تصویب آن توسط ۶۰ کشور موجودیت پیدا کرد. تا فوریه ۲۰۱۳ تعداد کشورهای عضو این نهاد به ۱۲۲ کشور رسیده است. تقریباً تمام کشورهای اروپایی و آمریکای جنوبی، حدود نیمی از کشورهای آفریقایی به همراه استرالیا، نیوزیلند و کانادا عضو دیوان هستند. اما از کشورهای آسیایی تنها ژاپن، کره‌جنوبی، مغولستان، افغانستان، تاجیکستان، اردن، کامبوج و تیمور شرقی به این دادگاه پیوسته‌اند. ۴۰ کشور هم اساسنامه رم را امضا کرده‌اند اما هنوز به تصویب مجالس قانون‌گذاری خود
کرده‌اند اما هنوز به تصویب مجالس قانون‌گذاری خود نرسانده‌اند. اسرائیل، سودان و آمریکا از امضای پیمان دادگاه بین‌المللی خودداری کرده‌اند. ایران در ۳۱ دسامبر ۲۰۰۲ اساسنامه را امضا کرده، اما هنوز تصویب آن را در دستور کار مجلس قرار نداده است. تا مارس ۲۰۱۶ تعداد کشورهای عضو این نهاد به ۱۲۴ کشور رسیده است. ۳۱ کشور دیگر هم اساسنامه رم را امضا کرده‌اند اما هنوز به تصویب مجالس قانون‌گذاری خود نرسانده‌اند. کشورهای مهمی چون آمریکا، روسیه و چین (۳ عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد) و هند (دومین کشور پرجمعیت جهان)
سازمان ملل متحد) و هند (دومین کشور پرجمعیت جهان) از منتقدان این دادگاه بوده و به آن نپیوسته‌اند. مفاد. بر اساس ماده ۵ اساسنامه رم، دیوان بین‌المللی کیفری به ۴ گروه از جرایم اشخاص حقیقی رسیدگی می‌کند که «جدی‌ترین جرایم از نظر جامعه بین‌المللی در تمامیت آن» نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت، جنایت جنگی و جنایت تجاوز توصیف شده‌اند. اساسنامه رم، تمام این جرایم به جز جنایت تجاوز یا جنایت علیه صلح را تعریف کرده، اما در خصوص تجاوز سرزمینی به توافق نرسیده است. به همین جهت مقرر شده که دیوان از رسیدگی به موضوعات مربوط به
مقرر شده که دیوان از رسیدگی به موضوعات مربوط به این جرم تا هنگامی که کشورهای عضو در ارائه تعریفی از آن و شرایط تعقیب مرتکبین آن به توافق برسند خودداری کند. کشورهای پذیرنده میثاق، وظیفه دارند که در صورت ایراد اتهام علیه شهروندان خود یا متهمانی که وارد حوزه حاکمیت آن‌ها می‌شوند آنان را دستگیر و برای پیگرد به دادگاه تحویل دهند یا در محاکم داخلی به جرایم آنان رسیدگی کنند. دادگاه حق صدور حکم در مورد اتباع کشورهایی که عضو دادگاه نیستند یا جرمی در آن‌ها اتفاق می‌افتد را ندارد. مگر اینکه این موارد توسط شورای امنیت
را ندارد. مگر اینکه این موارد توسط شورای امنیت سازمان ملل به آن ارجاع شده باشد. این دیوان در ۴ مورد می‌تواند وارد عمل شود: انتقادات. بسیاری از کشورها خواستار افزودن تروریسم و قاچاق مواد مخدر به این فهرست بودند. اما توافقی بر سر تعریف تروریسم حاصل نشد و در مورد قاچاق مواد مخدر نیز تصور می‌شد که ممکن است عمده منابع محدود این دادگاه، به رسیدگی به آن اختصاص یابد. هند نیز اصرار داشت که کاربرد جنگ‌افزار هسته‌ای و سایر جنگ‌افزار کشتارجمعی به عنوان جنایت جنگی در صلاحیت دیوان باشد که این تلاش ناموفق ماند. هند پس از
دیوان باشد که این تلاش ناموفق ماند. هند پس از آن از این موضوع ابراز نگرانی کرد که «اساسنامه رم به روشنی این مفهوم را بیان می‌دارد که کاربرد سلاح‌های کشتارجمعی یک جنایت جنگی به‌شمار نمی‌رود» که این یک هشدار غیرعادی به جامعه بین‌المللی بود. برخی هم از این موضوع انتقاد کرده‌اند که اساسنامه رم جرایم را بیش از اندازه گسترده و مبهم تعریف کرده است. برای نمونه دولت چین گفته است که تعریف جنایت جنگی در این اساسنامه فراتر از تعریف آن در حقوق بین‌الملل عرفی است. حمایت آمریکا از اسرائیل برای جلوگیری از محاکمه مقامات
آمریکا از اسرائیل برای جلوگیری از محاکمه مقامات نظامی اسراییلی، منجر به تضعیف دیوان شده است. اسرائیل. در سال ۲۰۲۴ روزنامه گاردین بر اساس منابع ناشناس گزارش داد که اسرائیل یک "جنگ" نه‌ساله علیه دیوان کیفری بین‌المللی را انجام داده است. این منابع ادعا کردند که سازمان‌های اطلاعاتی اسرائیل برای «نظارت، هک، فشار، بدنام کردن و احتمالاً تهدید کارکنان ارشد دیوان کیفری بین‌المللی به‌منظور متوقف کردن تحقیقات این دیوان» استفاده شده‌اند. به ویژه ادعا شده است که یوسی کوهن مدیر وقت موساد فاتو بنسودا دادستان دیوان کیفری
مدیر وقت موساد فاتو بنسودا دادستان دیوان کیفری بین‌المللی و خانواده او را تهدید کرده است تا او را از باز کردن تحقیقات جنایات جنگی علیه اسرائیل پیشمان کند. گفته می‌شود این منابع با افشاگری‌هایی که بنسودا در مورد این عملیات به دیوان کیفری بین‌المللی انجام داده است آشنا هستند. در نوامبر ۲۰۲۴ پس از آنکه دیوان کیفری بین‌المللی حکم بازداشتی برای بنیامین نتانیاهو نخست‌وزیر اسرائیل و یوآو گالانت وزیر دفاع پیشین به‌اتهام جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت در جریان جنگ اسرائیل و حماس صادر کرد، نتانیاهو این دادگاه را به
و حماس صادر کرد، نتانیاهو این دادگاه را به یهودستیزی متهم کرد، در حالی که گالانت ادعا کرد این دادگاه «سابقه‌ای خطرناک علیه حق دفاع از خود و جنگ اخلاقی ایجاد کرده و تروریسم قاتل را تشویق می‌کند.» در همان ماه نوامبر اسرائیل به این احکام دیوان کیفری بین‌المللی علیه نتانیاهو و گالانت اعتراض کرد. صلاحیت‌ها. صلاحیت تکمیلی. برخلاف دادگاه‌های ویژه رسیدگی به جنایات جنگ بوسنی شامل نسل‌کشی بوسنی و کشتار سربرنیتسا و نسل‌کشی رواندا که از صلاحیت هم‌زمان با دادگاه‌های ملی برخوردار بودند. در مورد دیوان بین‌المللی کیفری
برخوردار بودند. در مورد دیوان بین‌المللی کیفری اصل صلاحیت تکمیلی مورد پذیرش قرار گرفته است. به این معنی که مسئولیت اصلی در تعقیب و رسیدگی به جنایات موضوع صلاحیت دیوان با دادگاه‌های ملی است و در صورت عدم تمایل یا توانایی دادگاه‌های ملی یا نبود دستگاه قضایی مستقل و کارآمد، دیوان بین‌المللی کیفری اعمال صلاحیت خواهد کرد. به این ترتیب این دیوان مکمل محاکم ملی است اما جایگزین یا جانشین آنان نیست. صلاحیت شخصی. دیوان تنها برای رسیدگی به جرایم اشخاص حقیقی بالای ۱۸ سال صلاحیت دارد و سمت رسمی افراد متهم تأثیری در