payamvha/North_RAG huggingface dataset:
زبان ژاپنی، به سامورایی تغییر شکل یافته‌است. بر اساس دیدگاه ویلسون، کلمهٔ سامورایی برای نخستین بار در اثر گزیده‌هایی از اشعار سلطنتی نخستین، اثر کوکین واکاشو (۹۰۵–۹۱۴) در اوایل سدهٔ دهم میلادی آورده شده‌است. تاریخچه. از اوایل قرن هشتم میلادی در ژاپن قانون خدمت نظامی توسط حکومت وقت وضع شد. به سربازان وظیفهٔ آموزش نظامی داده می‌شد و سپس کنترل امنیت مناطق برعهدهٔ این سربازان قرار می‌گرفت. از قرن دهم میلادی خاندان‌های کشاورزی که در مناطق مختلف ژاپن از نظر مالی قدرت داشتند، برای حفظ امنیت قلمروی خویش گروهی از
قدرت داشتند، برای حفظ امنیت قلمروی خویش گروهی از سربازان ماهر به تیراندازی با کمان و اسب‌سواری را تشکیل دادند. این سربازان که در خدمت ارباب خود بودند، سامورایی خوانده می‌شدند. دوره ادو. طبقه اشراف در دوره ادو، امپراتور، درباریان، شوگون و دایمیوها را در بر می‌گرفت. باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن از چهار طبقه سامورایی‌ها، دهقانان، پیشه‌وران و بازرگانان تشکیل می‌شد. سامورایی‌ها بالاتر از سه طبقه دیگر به‌شمار می‌آمدند و همراه خانواده‌هایشان حدود ۱۰ تا ۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات
۹ درصد جمعیت کشور را تشکیل می‌دادند و از امتیازات اجتماعی و مقرری موروثی بهره‌مند بودند. در دوره ادو فقط آنان حق بستن شمشیر داشتند و مقرری خود را بیشتر به صورت کالا، یعنی برنج دریافت می‌کردند. بر اثر توفیق نظام ژاپن شوگون‌سالاری در استقرار قانون و نظم و حفظ آن پس از سال‌ها جنگ داخلی، در کشور اثری از جنگ و نبرد نبود و سامورایی‌ها به کارهای دیگر مانند شغل دیوانی یا معلمی مشغول بودند. سامورایی‌ها در بیشتر قسمت‌ها زمین‌های خود را به کلی از دست داده بودند و در داخل یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. به
یا نزدیک به قلعه ارباب خود زندگی می‌کردند. به سبب اینکه خاندان‌های اربابی مجبور بودند مدتی از سال را در ادو (توکیوی امروزی) همراه با خدمهٔ خود اقامت کنند، فراهم کردن پول برای سامورایی‌ها جهت خرج کردن در ادو مسئله‌ای بسیار مهم بود. آنان مجبور بودند پول نقد را از طریق فروش برنج‌های مقرری خود با کارگزاران برنج به دست بیاورند. شوگون‌سالاری توکوگاوا عمداً یک نظم اجتماعی به نام چهار طبقه جدید (شین نو کوشو) ایجاد کرد که کشور را به ثبات می‌رساند. چهار طبقه جدید مبتنی بر ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی بود که از چین به
مبتنی بر ایده‌های کنفوسیوس‌گرایی بود که از چین به ژاپن گسترش یافت و براساس ثروت یا سرمایه تنظیم نشده بود. با استفاده از این سیستم، باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن متشکل از سامورایی‌ها (士 shi)، دهقانان کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商 shō) بودند. سامورایی‌ها در رأس طبقات چهارگانه جامعه قرار می‌گرفتند زیرا آنها الگوی نظم و اخلاق والا را برای پیروی از دیگران ایجاد می‌کردند. در برخی موارد، یک سامورایی رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می‌توانست داشته باشد. سامورایی‌ها (جنگجویان) در
می‌توانست داشته باشد. سامورایی‌ها (جنگجویان) در طبقه‌بندی نجیب‌زادگی در ژاپن در رتبه پنجم در سلسله مراتب طبقه‌بندی دولت توکوگاوا بودند. سامورایی‌ها حدود ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می‌دادند و به عنوان سرباز در استخدام ارباب در یک رابطه فئودالی ارباب و جنگجو فعالیت می‌کردند. طبقات دیگر از داشتن شمشیرهای بلند یا کاتانا منع شدند و حمل یک درازشمشیر و واکیزاشی (شمشیر کوتاه) نماد طبقه سامورایی شد. با این حال، خدمات آنها تقاضای محدودی داشت زیرا دوره ادو عمدتاً از تهدیدهای خارجی و درگیری‌های داخلی بری بود. در عوض،
خارجی و درگیری‌های داخلی بری بود. در عوض، سامورایی‌ها مهارت‌های جنگی خود را بیشتر به عنوان یک نوع هنر حفظ کردند تا جهت جنگیدن. به سامورایی‌ها کمک هزینه‌ای از جانب اربابشان پرداخت می‌شد. علاوه بر این، سامورایی‌ها نمی‌توانستند زمین داشته باشند، که به آنها مستقل از وظیفه درآمد می‌داد. سامورایی‌ها به‌طور کلی در اطراف قلعه ژاپنی متعلق به دایمیویی که به او خدمت می‌کردند، زندگی می‌کردند. طبقه‌بندی‌های اجتماعی در درون طبقه سامورایی‌ها نیز وجود داشت: سامورایی‌های سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و
سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و می‌توانستند معتمدترین موقعیت‌های خود را داشته باشند، و برخی از آنها به سطحی از ثروت دست یافتند که به آنها اجازه می‌داد تا چندین ملازم سامورایی در خدمت خود داشته باشند. سامورایی‌های سطح میانی مواضع نظامی و دیوان‌سالاری را در اختیار داشتند و در صورت لزوم با دایمیوی خود ارتباط نیز برقرار می‌کردند. به سامورایی‌های سطح پایین به اندازه یک دستمزد کافی برای امرار معاش پرداخت می‌گردید و به عنوان نگهبان، پیام‌رسان و دفتریار کار می‌کردند. موقعیت‌های درون طبقه سامورایی
کار می‌کردند. موقعیت‌های درون طبقه سامورایی عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی‌توانستند بالاتر از چند مرحله اجتماعی فراتر از تولد خود قرار بگیرند. سامورایی‌های سطح پایین، مشتاق پیشرفت و با درک جدیدی از هدف ملی در برابر تجاوز قدرت‌های غربی در اواسط قرن نوزدهم در دوره باکوماتسو، در جنبش علیه رژیم توکوگاوا شرکت کردند که منجر به اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ شد. دوره میجی. در دورهٔ امپراتور مِیجی در اواسط قرن نوزدهم و هم‌زمان با آغاز عصر تجدد در ژاپن، جایگاه رسمی سامورایی‌ها تضعیف شد. در سوگندنامه امپراتور میجی
سامورایی‌ها تضعیف شد. در سوگندنامه امپراتور میجی در ماده چهارم در مورد لغو رسوم ناپسند گذشته و در ماده دوم در مورد ایجاد وحدت و از بین رفتن طبقات اجتماعی سخن رفته بود. اقداماتی که در مورد اجرای چنین موادی به مورد اجرا درآمد عبارت بودند از: تصویب چنین قوانینی اعتبار سامورایی‌ها و تأمین معاش آنان را خدشه‌دار کرد. طبقه سامورایی وقتی فئودالیسم رسماً در سال ۱۸۷۱ منسوخ شد، موقعیت ممتاز خود را از دست داد. در سال ۱۸۷۳ یاماگاتا آریتومو، وزیر جنگ ژاپن، قانون انقلابی خدمت وظیفهٔ عمومی را وضع نمود که نابودی قطعی
خدمت وظیفهٔ عمومی را وضع نمود که نابودی قطعی سپاهی‌گری سامورایی به شیوهٔ سنتی و باستانی را سبب شد. سامورایی‌های سابق ناراضی چندین بار در دهه ۱۸۷۰ در شورش قیام کردند، اما این شورش‌ها به سرعت توسط ارتش ملی تازه تأسیس سرکوب شد. فلسفه. سامورایی‌ها نسبت به دوستان و اربابان خود سوگند وفاداری ادا می‌کردند. آنان همچنین از نظام ویژه‌ای به نام بوشیدو یا «طریقت جنگجو/رزمنده» پیروی می‌کردند. این نظام دارای انضباط شخصی، مهارت، شجاعت، اطاعت، احترام و ایثار بود. بسیاری از سامورایی‌ها نیز از تعالیم ذن بودیسم استفاده
از سامورایی‌ها نیز از تعالیم ذن بودیسم استفاده می‌کردند. بوشیدو. بوشیدو (به ژاپنی: 武士道 Bushido) یا «راه سلحشور» به معیارهای اخلاقی و ارزش‌های طبقهٔ سامورایی اشاره دارد. با مفهوم جوانمردی در شوالیه‌گری اروپا کاملاً مشابه است. چندین نوع بوشیدو وجود دارد که به‌طور قابل توجهی در طول تاریخ ژاپن تکامل یافته‌اند. اشکال معاصر بوشیدو هنوز در سازمان اجتماعی و اقتصادی ژاپن مورد استفاده قرار می‌گیرد. بوشیدو بهتر است به عنوان اصطلاحی کلی برای همه رمزها، اعمال، فلسفه‌ها و اصول در فرهنگ سامورایی استفاده شود. بوشیدو
و اصول در فرهنگ سامورایی استفاده شود. بوشیدو تلفیقی از اصول و مبانی سه دین شینتو، بودیسم و کنفوسیانیسم است. به‌طورکلی می‌شود گفت که این آیین: وام گرفته‌است. فضیلت‌ها. اصول بوشیدو در طی تاریخ به صورت مکتوب نبوده و سینه به سینه و نسل به نسل منتقل شده‌است. برخی از محققان آیین بوشیدو را در ۷ صفت خلاصه کرده‌اند: همچنین: یکی از مهم‌ترین اصول بوشیدو و رعایت ویژگی آبرومندی است. به این ترتیب که یک جنگاور و دلاور همیشه باید بکوشد که شرافتمندانه زندگی کند و در مبارزات برای پیروزی مردانه بجنگد و در شکست نیز آماده
برای پیروزی مردانه بجنگد و در شکست نیز آماده خودکشی باشد. حتی این نوع اقدام در تاریخ معاصر ژاپن نیز مشاهده می‌شود. پس از دوره ادو مربیان و متفکران مسیحی مانند نیتوبه اینازو (۱ سپتامبر ۱۸۶۲–۱۵ اکتبر ۱۹۳۳) تأثیر بسیاری بر ادبیات و تفکر بر جای گذاشتند و باعث ایجاد شکاف در بوشیدو و وارد شدن افکار غیر ژاپنی در این آیین شدند. هاگاکوره. هاگاکوره (پوشیده با برگ‌ها) اثر یاماموتو تسونه‌تومو یک سامورایی و ملازم خاندان نابه‌شیما، از مدون‌ترین کتاب‌های نوشته شده دربارهٔ اصول و ظرافت‌های بوشیدو است و طی سیصد سال اخیر به
اصول و ظرافت‌های بوشیدو است و طی سیصد سال اخیر به نوعی آیین‌نامهٔ سلحشوران ژاپن محسوب شده به‌طوری‌که به نوعی راه و رسم سامورایی‌ها را در دوران‌های جنگ و صلح مشخص ساخته‌است. در اینجا به چند مورد آن اشاره می‌شود: خودکشی جوانمردانه سامورایی‌ها. یکی از اصول سامورایی‌ها، اعتقاد به خودکشی جوانمردانه است که، در ژاپن به «هاراکیری» یا «سپّوکو» معروف است. خودکشی جوانمردانه، ریشه در اعتقادات عمیق سامورایی‌ها دارد، که آنها به مرگ باعزت و شرافت از آن یاد می‌کنند. به‌صورتی که در هنگام شکست و در خطر افتادن جانشان، ترجیح
که در هنگام شکست و در خطر افتادن جانشان، ترجیح می‌دهند که با خودکشی زیر بار ذلتِ دستگیری، زندانی‌شدن و اسارت نروند. به همین دلیل یک سامورایی واقعی همیشه دو قطعه شمشیر به همراه خود دارد: یکی بلند برای جنگیدن و کشتن، و دیگری کوتاه (خنجر) برای خودکشی به هنگام شکست و ننگ. خودکشی مردانه به هنگام شکست و ذلت اصطلاحاً هاراکیری نامیده می‌شود. در هاراکیری شخص آداب نیایش به جا آورده و به حالت تمرکز نشسته و با خونسردی شکم خود را با خنجری به نام «تانتو» از چپ به راست می‌درد. هاراکیری آن چنان در فرهنگ و سنت ژاپنی
می‌درد. هاراکیری آن چنان در فرهنگ و سنت ژاپنی اثرگذار بوده، که در طی تاریخ بارها افراد عام و خاص اقدام به این عمل نموده‌اند.
قولنجی (قولونجو)، روستایی است از توابع بخش انزل و در شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران واقع شده‌است. این روستا مرکز دهستان انزل جنوبی می‌باشد. اهالی این روستا ترک آذربایجانی هستند و بیشتر آنها مذهب سنی حنفی یا کره سنی دارند. مذهب برخی دیگر از اهالی روستا نیز شیعه است. جمعیت. بر اساس سرشماری مرکز ملی آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا ۵٬۱۹۲ نفر شامل ۱٬۵۶۶ خانوار بوده‌است. محل درآمد مردم این دهستان (قولنجی) بیشتر از راه کشاورزی، رانندگی و کارهای ساختمانی و ماشین‌های سنگین است. در سال‌های ۱۹۱۸ و
ساختمانی و ماشین‌های سنگین است. در سال‌های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ قولنجی مقر سربازان سپاه عثمانی بوده‌است. از مشاهیر قولنجی می‌توان به نام‌هایی همچون حاج قیلینج خان، محمد علی بوزقورت (۱۹۴۸–۱۸۸۶) مشهور به «غازی بوزقورت» (Gazi Bozkurt) که مزارش در استان حکاری در ترکیه است و دده کاتیب (۱۳۰۴–۱۳۸۷) عالم و شاعر مشهور آذربایجان اشاره کرد که از شعرای بزرگ تاریخ آذربایجان به‌شمار می‌روند. در قولنجی زیارتگاهی وجود دارد که آن را مزار یکی از اصحاب پیامبر اسلام به‌نام «عبدالله بن حسان خزرجی انصاری مدنی» معروف به «ابوالقاسم»
بن حسان خزرجی انصاری مدنی» معروف به «ابوالقاسم» می‌دانند. مردم به او «شاه ابوالقاسم» می‌گویند. گردو، گیلاس، بادام، انگور و سیب مهم‌ترین محصولات روستای بزرگ قولنجی هستند.
قطعهٔ ۳۳ بهشت زهرا مدفن بسیاری از کشته‌شدگان انقلاب ایران و مبارزان سیاسی است که در مسائل سیاسی کشته‌ شده اند. این قطعه در شرق بهشت زهرا، پشت ساختمان غسالخانه قدیمی و در جنوب قطعهٔ هنرمندان (قطعه ۸۸) قرار گرفته‌است. قطعه ۳۳ در گذشته حصاری سیمانی داشت و بعضی از قبرهایش سنگ قبر نیز ندارند. در سال ۱۳۸۴ گفته شد که سازمان بهشت زهرا قصد دارد این قطعه را بازسازی کند اما مخالفان معتقد بودند این کار تخریب بخشی از تاریخ و هویت ایران است. این نگرانی‌ها پس از انجام بازسازی توسط شهرداری برطرف شد. در این قطعه بیش از ۶۵۰
توسط شهرداری برطرف شد. در این قطعه بیش از ۶۵۰ قبر وجود دارد که ۱۲۰ قبر متعلق به مبارزان سیاسی است که توسط حکومت پهلوی اعدام شدند یا در درگیری‌های مسلحانه کشته شدند. در غرب این قطعه نیز قربانیان بی‌نام و نشان اعدام‌های سال ۱۳۶۰ در قطعه ۴۱ بهشت زهرا دفن شده‌اند. در اوایل انقلاب افرادی از روی ناآگاهی یا کینه‌توزی به قبرهای این قطعه حمله می‌کردند و سنگ قبرها را می‌شکستند. فهرست مدفونان سرشناس. نام‌های بعضی از دفن شدگان سرشناس بدین شرح می‌باشد:
شریف آباد، روستایی است از توابع بخش انزل و در شهرستان ارومیه استان آذربایجان غربی ایران. عمده فعالیت مردم این روستا دامداری سنتی و کشاورزی دیمی است. جمعیت. این روستا در دهستان انزل جنوبی قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۳۱ نفر (۲۷ خانوار) بوده‌است.
ستاره‌ساز فیلمی است از کارگردان ایتالیایی، جوزپه تورناتوره با بازی سرجو کاستلیتو و آهنگسازی انیو موریکونه. این فیلم نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم بین‌المللی در سال ۱۹۹۶ شد. فیلم دربارهٔ شخص دجالی است که خود را استعدادیاب کمپانی فیلمسازی یونیورسال معرفی می‌کند و با گرفتن ۱۵۰۰ لیر از هر یک از فریب خوردگان سادهٔ روستایی سیسیل از آنان تست بازیگری می‌گیرد. در واقع فیلم حکایت جامعهٔ بیماری است که به کسی احتیاج دارد که به آنها وعده‌های واهی و دلگرمی بیهوده بدهد و مردم او را منجی خود بدانند. تعدادی از
بدهد و مردم او را منجی خود بدانند. تعدادی از دیالوگ‌های به یادماندنی این فیلم عبارتند از: «ما آخرین پادشاه را با رودهٔ آخرین پاپ دار زدیم.» و «من عاشق فیلم‌های عاشقانه‌ام که در آن مردم همدیگر را می‌بوسند و پس از آن خوشحالند.»
اُستان جَبَل لُبنان یکی از استان‌های کشور لبنان است. جغرافیا. مرکز این استان شهر بعبدا است. ساختار جمعیتی. بیشتر جمعیت این استان را پیروان مسیحیت تشکیل می‌دهند. اقلیت بزرگی از مسلمانان و دروزها نیز در این استان ساکنند.
فریبا خاتمی (زادهٔ ۱۳۲۲ در تهران) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون ایرانی است. زندگی. فریبا خاتمی در سال ۱۳۲۲ در تهران زاده شد، او پس از اتمام تحصیلات متوسطه در ۱۹ سالگی با بازی در فیلم‌های تبلیغاتی فعالیت هنری خود را آغاز نمود. وی نخستین بار در سال ۱۳۴۲ با فیلم "دوستت دارم" مقابل دوربین قرار گرفت.
برمن یکی از شهرهای آلمان و مرکز ایالت برمن است. برمن دارای یکی از زیباترین مجموعه‌های شهرسازی است. بازار شهرداری با ساختمان‌های سبک باروک و دورهٔ رنسانس، ادای دین به تاریخ پُرباری است که آغاز آن به سال ۸۸۸ و تصویب قانون تجارت شهری بازمی‌گردد. برمن، دومین شهر پرجمعیت در شمال آلمان و دهمین در کل آلمان است. شهر برمن و بندر برمرهافن به عنوان شهرهای ایالت برمن هستند. تاریخچه. در سال ۱۵۰ میلادی، بطلمیوس جغرافیدان، شهرک و گروه کوچکی از خانه‌ها را با نام فابیانوم را توصیف کرد که امروزه آن را با نام برمن می‌شناسیم.
توصیف کرد که امروزه آن را با نام برمن می‌شناسیم. در سال ۷۸۷میلادی برمن، دارای اولین اسقف خود شد. در سال۱۰۳۲، دیوار اولیهٔ شهر بنا نهاده شد و تجارت با هلند، نروژ و انگلستان رو به رونق نهاد و سبب شد که این شهر اهمیت بیشتری پیدا کند. نماد. نماد شهر برمن، الاغ و سگ و گربه و خروسی هستند که بر یک دیگر سوار هستند. این نماد به یکی از داستان‌هایی برمی‌گردد که برادران گریم، آن‌ها را جمع‌آوری کرده‌اند. نام این داستان موسیقی‌دانان شهر برمن است. بر اساس این داستان، خر که از کار کردن زیاد و خستگی، کار خود را رها می‌کند،
از کار کردن زیاد و خستگی، کار خود را رها می‌کند، در میانهٔ راه به این حیوانات برمی‌خورَد و آن‌ها یکی‌یکی با او همراه می‌شوند و به شهر برمن می‌رسند و در آنجا یک گروه موسیقی تشکیل می‌دهند. جمعیت. این شهر در سال ۲۰۱۵ میلادی ۵۵۷٬۴۶۴ نفر جمعیت داشته است که از این تعداد ۸۹٬۷۱۳ نفر (۱۶٪) تابعیت خارجی داشته‌اند. علاوه بر این، در سال ۲۰۱۷ میلادی ۳۲٪ از جمعیت شهر نژاد غیر آلمانی داشته‌اند. تعداد اقلیت‌های در برمن از نظر ملیت تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۵: اقتصاد برمن. برمن، توسعهٔ خود را وام‌دار تجارت دریایی، به ویژه تجارت
توسعهٔ خود را وام‌دار تجارت دریایی، به ویژه تجارت قهوه، است. کارخانهٔ قهوهٔ یاکوب (جاکوب) در این شهر واقع است. امروزه در شهر برمن و ۶۰ کیلومتر دورتر از آن بندر برمن تشکیل شده، از هر سه نفر یک نفر در بندر مشغول به کار است. بزرگ‌ترین شرکت برمن دایملر کرایسلر است. شرکت راین متال و اطلس الکترونیک، که قطعات الکترونیکی برای مصارف نظامی و شهری می‌سازند در این شهر واقع شده است. همچنین وجود شرکت دفاعی هوا و فضای اروپا (ای آ دی اس) و شرکت (اوها ب) که مونتاژ نهایی هواپیمای ایرباس را انجام می‌دهند، به اقتصاد این شهر
ایرباس را انجام می‌دهند، به اقتصاد این شهر کمک کرده است. برمن همچنین نقشی مهم را در صنایع غذایی ایفا می‌کند. در کنار کارخانهٔ آبجوی بکس، کارخانه‌های کلوگز و کرافت هستند. مراکز آموزشی. دانشگاه برمن و دانشگاه یاکوب و همچنین مدرسهٔ عالی برمن از مهم‌ترین مراکز آموزشی این شهر به‌شمار می‌روند. ورزش. مهم‌ترین زمینهٔ فعالیت ورزشی در این شهر، فوتبال می‌باشد. تیم باشگاه ورزشی وردر برمن در این شهر بوده و طرفداران زیادی را به خود اختصاص می‌دهد. قایقرانی از دیگر فعالیت‌های ورزشی در این شهر محسوب می‌شود. وجود رودخانهٔ
ورزشی در این شهر محسوب می‌شود. وجود رودخانهٔ وزا در این شهر سبب شده است که علاقه‌مندان به این ورزش بتوانند به رشته ورزشی خود بپردازند. ترابری. فرودگاه برمن در ۳ کیلومتری جنوب این شهر واقع شده است، همچنین برمن به راه‌آهن سراسری آلمان متصل است و ایستگاه مرکزی برمن به‌عنوان ایستگاه راه‌آهن اصلی شهر در سال ۱۸۴۷ تأسیس شده است، ترابری عمومی نیز توسط سیستم تراموا برمن، اس-بان برمن و اتوبوسرانی انجام می‌شود.
آزادوار (آزادوَر)، روستایی است از توابع بخش هلالی، شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. این روستا زادگاه فرهیختگان بزرگی از جمله عطاملک جوینی، تاریخ‌نگار و ادیب معروف قرن هفتم هجری است. در گذشته تاریخی آزادور شهر و مرکز ولایت جوین (شهرستان‌های جوین و جغتای کنونی) بوده‌است. آرامگاه حسن غزنوی، شاعر پارسی گوی قرن ششم در آزادوار قرار دارد. نام گذاری. آزادوار به معنای «خوی و خصلت آزادان» و «همچون آزادمردان» ذکر شده‌است. پیشینه. آزادوار از شهرهای تاریخی بوده و مرکز ولایت جوین، که در کتب تاریخی از آن یاد
و مرکز ولایت جوین، که در کتب تاریخی از آن یاد شده‌است. بلاذری و یعقوبی از ولایت جوین نام برده و می‌نویسند : شمس‌الدین مقدسی در کتابش احسن التقاسیم فی معرفة الاقالیم از آزادوار نام برده می‌نویسد: اصطخری و ابن‌حوقل از آزادوار به عنوان یکی از شهرهای نیشابور چون بوزجان ،زوزَن، ترشیز و سوزوار یاد می‌کنند. در کتاب حدودالعالم آزادوار «شهرکی» توصیف شده و ذکر شده: ابوعبدالله حاکم نیشابوری در مورد فتح آزادوار توسط اعراب می‌نویسد: گردیزی پس از فتح آزادوار توسط اعراب نوشته‌است: یاقوت حموی که خود این آزادوار را
اعراب نوشته‌است: یاقوت حموی که خود این آزادوار را دیده‌است می‌نویسد: حمدالله مستوفی از آزادوار به عنوان «دیه آزادوار» یاد کرده‌است. لسترنج از دو راه ارتباطی بسطام (در ایالت قومس) و نیشابور سخن می‌گوید می‌نویسد : بنا به نظر گابریل هانوتو پس از یورش مغول آزادوار همچنان موقعیت ارتباطی خود را داشته‌است ولی تا مدت‌ها آبادانی پیشین را بازنیافت. (گابریل، ۲۹۵) آزادوار در دوره صفوی آباد بوده، زیرا نام آن در کنار حاکم‌نشینهای دیگری چون ابیورد، نسا، اسفراین و تربت آمده و مبلغ مالیات پرداختی آن به بیگلربیگی مشهد
آمده و مبلغ مالیات پرداختی آن به بیگلربیگی مشهد پرداخت می‌شده‌است. این مبلغ ۱۳۹ تومان و ۵۳۰‘۳ دینار بوده‌است. (باستانی پاریزی، ۱۹۳) بنا به نوشته محمدحسن اعتمادالسلطنه آزادوار در دوره قاجار آبادی و اهمیت خود را از دست داده‌است. او می‌نویسد سفال‌های باقی‌مانده از قرن چهارم تا دوره صفویه در آزادوار قابل بررسی است و مشاهده است. جمعیت. آزادوار براساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۷۲۰ نفر (۳۸۸ خانوار) بوده‌است. در سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آزادوار ۱۴۴۲ نفر بوده‌است.
اناوی، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران . جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۹۱ نفر (۷۴ خانوار) بوده است. مناطق دیدنی. از مناطق دیدنی آن میتوان به تپه مرشد و دره گرو اشاره نمود منابع. ۲.اطلاعات محلی بومی
ایستگاه آزادور، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱٬۰۰۴ نفر (۲۵۲ خانوار) بوده است.
محمدیه، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۱۴ نفر (۶۸ خانوار) بوده است.
حاجی‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۵۹ نفر (۴۶ خانوار) بوده‌است.
پایین جوین، دهستانی از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران است. جمعیت. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت این دهستان (۳٬۰۵۱خانوار) برابر با ۱۲٬۵۳۶نفر بوده است.
حسین‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال 1395 جمعیت آن 1400 نفر (371 خانوار) بوده‌است. موقعیت جغرافیایی روستا: روستای حسین آبادپایین جوین در استان خراسان رضوی شهرستان جغتای بخش هلالی به طول جغرافیای 56 درجه 45 دقیقه وعرض جغرافیای 36 درجه 46 دقیقه واقع شده است .کوه حرده جوین با ارتفاع 1223 متر در 3/5 کيلومتري شمال ، کوه مراد با ارتفاع 1250 متر در 6/5 کيلومتري شمال غرب و کوه کمر سرخ با ارتفاع
در 6/5 کيلومتري شمال غرب و کوه کمر سرخ با ارتفاع 1332 متر در 7 کيلومتري جنوب آبادی واقع است.موقعیت نسبی : این روستا از سمت شمال به کوه میاندشت محدود می شود و از سمت جنوب به امتداد کوه های سرحد منتهی می شود از سمت غرب به روستای خلیل اباد محدود می شود همچنین از طرف شرق به روستای فیض اباد وصل می باشد جمعیت : طبق آخرین آمار سرشماری نفوس و مسکن که در سال 95 صورت گرفت روستای حسین آباد دارای 371 خانوار بوده است و جمعیت روستا حدود 1400 نفر بوده با توجه با آمار جمعیتی دهستان پایین جوین در این بخش 3530 خانوار برابر
دهستان پایین جوین در این بخش 3530 خانوار برابر با 12617 نفر سکونت دارند معرفی جوین از رودخانه های این اطراف میتوان به رودخانه فصلی جوین (کهنه)که از 1/5 کیلومتری شرق روستا می گذرد اشاره کرد از قدمت روستا به دلیل دو سیل بزرگ که باعث تخریب کلی روستا گشته اطلاع چندانی در دست نیست ولی قناتها ی موجود حکایت از بزرگی روستا در پانصد یا ششصد سال پیش دارد چهار قنات مشهور که هنوز هم آثار آن بجای مانده از ان جمله اند ا 1-قنات فتح آباد که سرچشمه آن از کوههای سر حد کهنه بوده تا نزدیکی روستا جهت جنوب به شمال داشته وسپس
بوده تا نزدیکی روستا جهت جنوب به شمال داشته وسپس جهت شرق به غرب به خود میگیرد وزمینهای زراعی ان تا پایین دست امامزاده آزادور کشیده می شده ودر اسناد منابع طبیعی به همین نام به ثبت رسیده است ودر گذشته بعد از تخریب روستا به سبب سیل مالکین این قنات اقدام به ساخت قلعه ای در جنوب غرب روستا میکنند که متاسفانه در جند سال اخیر از بین رفته است ا2 قنات جودی که ان نیز از کوههای کهنه سرچشمه می گرفته .وبعد از طی مسیر در غرب روستا زمین هایی به همین نام یعنی جودی را سیراب می کرده 3 قنات مخروبه ای که اثار ان هنوز هم
سیراب می کرده 3 قنات مخروبه ای که اثار ان هنوز هم پابرجاست وبه تپه های استا یوسف معروف است واز نظر ابدهی محل شک است 4-قنات حسین آباد که آن نیز مانند سایر قنات های دشت جوین از سرحدات کهنه سر چشمه میگرفته وبعد از طی مسیر از وسط روستا می گذشته وزمینهای شمال روستا را زیر کشت می برده با توجه به اینکه تمام چاهها وکاریزهای آن تا روستا سر پوشیده بوده انهم به دلیل قابل شرب واستفاده مردم بوده است این قنات در بعضی از اسناد قدیمی به قنات شاه پریان معروف بوده وابدهی ان تا سال 1360 ادامه داشته که متاسفانه بعد از حفر
ان تا سال 1360 ادامه داشته که متاسفانه بعد از حفر چاههای عمیق اب ان نیز به خشکی گرایید واکنون نیز چاههای عمیق روستا به نام همین قنات ها نامگذاری شده مانند چاه قنات حسین اباد یا چاههای جودی بالا وپایین وچاه فتح اباد علاوه بر قنات ها که وسیله معاش مردم بوده رودخانه های مهروزک و طرف تیان که از شمال روستای فراشیان سرچشمه می گرفته وتا شمال روستای ازادور وجنوب روستای رحمت اباد جاجرم امتداد داشته وزمینهای مسیرش را سیراب می نموده
خلیل‌آباد روستایی از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران است. آثار تاریخی و مشاهیر. مقبره سید حسن غزنوی شاعر پارسی سرای قرن ششم هجری در مجاورت این روستا و در فاصلهٔ کمتر از یک کیلومتر از آن قرار دارد. دیوان اشعار سید حسن غزنوی مشتمل بر قصاید، ترجیعات، رباعیات و غزل می‌باشد که مشتمل بر پنج هزار بیت است سید حسن در فاصله سالهای ۵۴۰ - ۵۵۶ هجری - در این منطقه درگذشت و آرامگاهش بین روستاهای خلیل‌آباد و آزادوار و در مجاورت قبرستان روستای خلیل‌آباد واقع شده است. شیخ عبدالکریم ملقب به آخوند
واقع شده است. شیخ عبدالکریم ملقب به آخوند بزرگ که از علمای اواخر دوره قاجار بوده است و مدتی تصدی امور دیوانی و جمع‌آوری خراج را در بخش‌هایی از قلمرو حکومت سردار مفخم از جمله جوین برعهده داشته است، در فاصله سال‌های ۱۲۷۰ تا ۱۲۹۹ هجری خورشیدی در این روستا می‌زیسته است. مدتی پس از درگذشت سردار، شیخ عبدالکریم نیز در قریه خلیل‌آباد (جغتای) جوین درگذشت و در جوار آرامگاه سید حسن غزنوی مدفون شد. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۵۱ نفر (۸۵ خانوار) بوده‌است.
شفیع‌آباد، روستایی از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران است. این روستا غربی ترین نقطه استان خراسان رضوی از لحاظ مختصات جغرافیایی و مسکونی بودن است. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲۷۴ نفر (۷۹ خانوار) بوده‌است.
عبدل‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۶۹ نفر (۹۱ خانوار) بوده‌است.
فرآشیان ، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۲٬۰۲۰ نفر (۴۷۲ خانوار) بوده است.
فیض‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۸۹۹ نفر (۱۸۷ خانوار) بوده‌است.
قلعه نو، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران.روستای قلعه نو از شرق به روستاهای آزادوار و حاجی آباد و شهرستان جغتای و از غرب به روستای شفیع آباد و صادق آباد و شهرستان جاجرم مشرف میباشد.این روستا غربی ترین منطقه خراسان رضوی و هم جوار با استانهای خراسان شمالی و سمنان می‌باشد . فرهنگ و آداب و رسوم مردم این روستا به دلیل وجود کرمانج‌ها و سالها زندگی در کنار آنها و همجواری آن با خراسان شمالی،کمی نزدیک به آداب و رسوم خراسان شمالی است. به گفته قدیمی های این روستا,شاید یکی از
است. به گفته قدیمی های این روستا,شاید یکی از دلایل انتخاب اسم این روستا وجود قلعه‌ای با چهار برج«معروف به چهاربرجه» باشد، بخش داخلی این برج تخریب شده و فقط بخش هایی از اون باقی مانده است. .نویسنده:دکتر سید محمدرضا قلعه نوی جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت ۱۵۵۶ نفر (۴۲۵ خانوار) بوده‌است.
کلاته گز، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۱۱۰ نفر (۳۰ خانوار) بوده است.
گلشن‌آباد، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۷۷ نفر (۱۲۳ خانوار) بوده‌است.
محمدآباد گفت، روستایی است از توابع بخش هلالی و در شهرستان جغتای استان خراسان رضوی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان پایین جوین قرار داشته و بر اساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۲٬۷۱۹ نفر (۷۴۰ خانوار) بوده است.