payamvha/North_RAG huggingface dataset:
کرد و در ابتدا مدتی با مطبوعات فارسی‌زبان همکاری داشت اما در سال‌های نخست دهه ۱۳۸۰ انجمنی سیاسی به نام «انجمن پادشاهی ایران» را پایه‌گذاری کرد. او همچنین یک شبکه تلویزیونی با نام "یور تی‌وی" نیز راه‌اندازی و مدیریت کرد که در برنامه‌های آن علیه نظام جمهوری اسلامی سخن می‌گفت و انتقادهای شدیدی از دین اسلام می‌کرد. به گفته داریوش همایون فعالیت این شبکه مخالفت‌های بسیاری را به دنبال داشت. برنامه‌های ماهواره‌ای او توسط شرکت‌های اروپایی قطع شد و او پس از مهاجرت به لس آنجلس، شبکهٔ تلویزیونی‌اش را از نو با نام "ما
لس آنجلس، شبکهٔ تلویزیونی‌اش را از نو با نام "ما تی‌وی" سازماندهی کرد. او همچنین با تأسیس «گروه تندر» و یک شبکه رادیویی با همین نام، می‌کوشید تا با جوانان داخل ایران ارتباط برقرار کرده و علیه حکومت فعالیت کنند. گروه تندر از سوی رسانه‌های حکومتی و مقامات جمهوری اسلامی ایران به فعالیت تروریستی و چندین عملیات مسلحانه از جمله بمب‌گذاری ۱۳۸۷ شیراز متهم شده‌است. او در سال ۱۳۸۴ و در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ایران، از سوی بخش ضد ترور اسکاتلندیارد انگلیس بازداشت شد که خبر آن در صدر رسانه‌های بریتانیایی جای
شد که خبر آن در صدر رسانه‌های بریتانیایی جای گرفت؛ اما پس از ۴۸ ساعت آزاد شد. آخرین برنامه تلویزیونی فولادوند در سال ۱۳۸۵ پخش شد. بر اساس گزارش سازمان عفو بین‌الملل، فولادوند به همراه دو همراه خویش به نام‌های الکساندر ولی‌زاده (با نام مستعار کورش لُر) با تابعیت دوگانه ایرانی-آمریکایی و همچنین ناظم اشمیت (با نام مستعار سیمرغ) با تابعیت ایرانی-آلمانی از تاریخ ۱۷ ژانویه ۲۰۰۷ (دی‌ماه ۱۳۸۵) در استان حکاری ترکیه و در نزدیکی مرز ایران ناپدید شد. بر اساس این گزارش «این سه نفر توسط مأموران امنیتی جمهوری اسلامی طی
«این سه نفر توسط مأموران امنیتی جمهوری اسلامی طی یک عملیات فریب ربوده شده و در ایران زندانی‌اند» و همچنین خودروی حامل آن‌ها با شیشه‌های شکسته و بدون شماره پیدا شده‌است. همچنین برخی گزارش‌های ضد و نقیض از ربوده‌شدن فرود فولادوند و همراهانش در کردستان عراق حکایت دارند. کیانوش منوچهری، پسر فرود فولادوند به رسانه‌ها گفته بود که بعد از ناپدید شدن پدرش، با او تماس‌هایی گرفته شده و از او خواسته شده بود تا دربارهٔ سرنوشت پدرش سکوت کند. در تاریخ ۱۸ آبان ۱۴۰۰، اکبر خوش‌کوش مأمور سابق وزارت اطلاعات در مصاحبه‌ای با
خوش‌کوش مأمور سابق وزارت اطلاعات در مصاحبه‌ای با سایت خبری "رویداد ۲۴" مدعی شد که: «سازمان اطلاعات و امنیت ترکیه، فرود فولادوند را به حکومت ایران تحویل داد و در ازای آن ایران یک نفر را که ترک‌ها می‌خواستند، به ترکیه تحویل داد.» تا اکنون اطلاعی از سرنوشت فولادوند در دسترس نیست؛ اما اتهام احتمالی او با توجه به قوانین مجازات اسلامی، محاربه و فساد فی‌الارض است که با درنظرگرفتن این موارد با پیامد شکنجه و اعدام روبرو است. آیین ریشه‌ای. «آیین ریشه‌ای شاهنشاهی ایران» سندی است که از سوی انجمن پادشاهی ایران و به‌دست
سندی است که از سوی انجمن پادشاهی ایران و به‌دست فرود فولادوند برای فردای رهایی ایران نگاشته شده‌است. پیش‌نویس این سند که برگرفته از فرمان‌های پادشاهان ایران و همچنین متن "شاهنامه" فردوسی است در ۱۷ بند اصلی، ۴ بند، در پیوست نخست و ۵ بند در پیوست دوم تنظیم شده‌است. آیین ریشه‌ای نخستین بار ۱۸ سال پس از انقلاب ۱۳۵۷ منتشر شد. کتاب‌شناسی. کتاب "از مدینه تا تیسفون" تنها کتابی‌است که از فرود فولادوند منتشر شده است. او در این کتاب به بررسی و گردآوری چگونگی و رویدادهای حمله اعراب به ایران با استناد به آثار مورخان و
حمله اعراب به ایران با استناد به آثار مورخان و پژوهشگران تاریخ اسلام همچون الواقدی، البلاذری، جرجی زیدان، ابن خلدون، طبری، ابن الثیر، ابن قتیبه و… پرداخته‌است.
هواپیمای شناساگریز یا هواپیمای پنهان‌کار هواگردی است که برای جلوگیری از کشف و ردگیری از فناوری‌های پیشرفته‌ای بهره می‌گیرد تا بازتاب راداری، فروسرخ (حرارتی)، نور مرئی، دامنه بسامد رادیویی و امواج صوتی خود را کم کند. این فناوری‌ها زیرمجموعه فناوری شناساگریزی هستند. اف-۱۱۷ نایت‌هاوک اولین هواپیمای عملیاتی بود که سازندگان، آن را براساس فناوری پنهان‌کار طراحی کردند. از هواپیماهای شناساگریز می‌توان به بی-۲ اسپیریت، اف-۲۲ رپتور، اف-۳۵ لایتنینگ۲، چنگدو جی-۲۰ و سوخو-۵۷ اشاره کرد. گاهی از واژه رادارگریز به‌جای
سوخو-۵۷ اشاره کرد. گاهی از واژه رادارگریز به‌جای شناساگریز استفاده می‌شود؛ باید توجه داشت که رادارگریزی (کاهش انتشار و بازتاب امواج راداری) یکی از ویژگی‌های هواگرد پنهان‌کار است، اما برای کاهش احتمال کشف هواپیما، کاهش بازتاب حرارتی، صوتی و بصری هم لازم است. تاکنون هیچ هواگردی برای رادار کاملاً نامرئی نشده‌است، ولی تشخیص یا ردگیری مؤثر هواپیماهای شناساگریز برای رادارهای معمولی دشوارتر است و احتمال اینکه هواپیما با موفقیت در رادار آشکار شود و/یا با تسلیحات هدایت‌شونده راداری به‌طور موفق هدف قرار بگیرد، کمتر
راداری به‌طور موفق هدف قرار بگیرد، کمتر شده‌است. شناساگریزی آمیخته‌ای از ویژگی‌های غیرفعال پنهان‌کاری بصری و تابشگرهای فعال مانند رادارها با-احتمال-رهگیری-کم، رادیوها و هدف‌یاب‌های لیزری است. اینها معمولاً باید با کنش‌های فعالی مانند طراحی دقیق همه مانورهای مأموریت برای به‌حداقل رساندن سطح مقطع راداری هواپیما ترکیب شوند؛ زیرا اقدامات رایج مانند چرخش‌های سخت یا گشودن محفظه بمب می‌تواند امکان کشف راداری هواپیمای پنهان‌کار را بیش از دو برابر کند. این کار با استفاده از یک مجموعه طراحی پیچیده برای کاهش توانایی
از یک مجموعه طراحی پیچیده برای کاهش توانایی حسگرهای دشمن برای شناسایی، ردیابی یا حمله به هواپیمای شناساگریز انجام می‌شود. این طراحی همچنین گرما، صدا و دیگر انتشارهای هواگرد را که می‌تواند مکان آن را آشکار کند، در نظر می‌گیرد. حسگرهایی برای کاهش تأثیر فناوری‌های پنهان‌کاری کنونی ساخته یا پیشنهاد شده‌اند مانند سامانه‌های جستجو و ردیابی فروسرخ برای تشخیص انتشار گرما (حتی کاهش‌یافته)، رادارهای با طول موج بلند برای مقابله با «بدنه مخفی‌کار و مواد جاذب رادار که متمرکز بر رادار با طول موج کوتاه‌تر هستند» و
که متمرکز بر رادار با طول موج کوتاه‌تر هستند» و راه‌اندازی راداری با تابش‌های متعدد برای مقابله با بدنه مخفی‌کار. البته این رادارها در مقایسه با رادارهای رایج در برابر هواگردهای نظامی معمولی مشکلاتی دارند. نمونه‌های اولیه جنگنده شناساگریز در ایالات متحده (۱۹۷۷)، روسیه (۲۰۰۰) و چین (۲۰۱۱) به پرواز درآمده‌اند. تا سال ۲۰۲۰، تنها هواگردهای پنهان‌کار در خدمت؛ نورثروپ گرومن بی-۲ اسپیریت (۱۹۹۷)، لاکهید مارتین ف-۲۲ رپتور (۲۰۰۵)، لاکهید مارتین اف-۳۵ لایتنینگ ۲ (۲۰۱۵)؛ چنگدو جی-۲۰ (۲۰۱۷) و سوخو-۵۷ (۲۰۲۰) هستند. بعضی
چنگدو جی-۲۰ (۲۰۱۷) و سوخو-۵۷ (۲۰۲۰) هستند. بعضی کشورهای دیگر طرح‌های خود را توسعه می‌دهند. همچنین هواگردهای مختلفی با قابلیت شناسایی کمتر (ناخواسته یا به‌عنوان ویژگی ثانویه) وجود دارند. تاریخچه. جنگ‌های جهانی. در طول جنگ جهانی اول، آلمانی‌ها برای افزایش استتار هواپیمای نظامی؛ سلون (سلولز استات)، یک ماده پوششی شفاف را آزمایش کردند. هواپیمای تک‌باله جنگنده فوکر ای.۳، هواپیمای دوباله شناسایی آلباتروس سی۱ و نمونه اولیه بمب‌افکن سنگین Linke-Hofmann R.I، مجموعاً ۳ فروند، با سلون پوشانده شدند. اما ثابت شد که این
۳ فروند، با سلون پوشانده شدند. اما ثابت شد که این روش ناکارامد است و حتی نتیجه معکوس داشت، زیرا بازتاب نور خورشید از پوشش باعث می‌شد، هواپیما حتی بیشتر دیده شود. همچنین مشخص شد که مواد به‌سرعت در اثر نور خورشید و تغییرات دمایی حین پرواز تجزیه می‌شوند، بنابراین تلاش برای ساخت هواپیمای شفاف ادامه پیدا نکرد. در سال ۱۹۱۶، انگلیسی‌ها یک کشتی هوایی کوچک کلاس SS را برای شناسایی هوایی شبانه بر فراز خطوط آلمان در جبهه غربی تغییر دادند. این هواگرد با موتور خاموش و کیسه هوای سیاه، از روی زمین اصلاً دیده نمی‌شد، اما
هوای سیاه، از روی زمین اصلاً دیده نمی‌شد، اما از چندین پرواز شبانه، اطلاعات مفید کمی به‌دست آمد و این طرح کنار گذاشته شد. حدود سی سال بعد، جنگنده-بمب‌افکن بال‌دیس هورتن هو ۲۲۹ که در سال‌های آخر جنگ جهانی دوم در آلمان نازی توسعه یافت، به دلیل نداشتن سطوح عمودی (ویژگی مهم در هواگردهای شناساگریز و ویژگی ذاتی همه هواپیماهای بال‌دیس)، برخی ویژگی‌های پنهان‌کاری را نشان داد. آزمایشی که شرکت نورثروپ گرامن در سال ۲۰۰۸ انجام داد، ثابت کرد که شکل هواگرد، هو ۲۲۹ را عملاً برای سیگنال‌های اولیه HF باند بالا، ۲۰ تا ۳۰
برای سیگنال‌های اولیه HF باند بالا، ۲۰ تا ۳۰ مگاهرتز رادار هشدار زودهنگام زنجیره‌ای بریتانیا، نامرئی می‌کند، به‌شرطی که هواپیما با سرعت بالا (تقریباً ۸۹۰ کیلومتر بر ساعت) در ارتفاع بسیار کم(۱۵ تا ۳۰ متر) حرکت کند. بااین وجود، هو ۲۲۹ هرگز قرار نبود یک هواگرد پنهان‌کار باشد. نیمه دوم سده بیستم. طرح هواگردهای شناساگریز نوین، اولین بار زمانی ممکن شد که دنیس اورهولسر، ریاضیدانی که در دهه ۱۹۷۰ برای شرکت لاکهید کار می‌کرد، یک مدل ریاضی ایجاد شده توسط پتر اوفیمتسف، دانشمند شوروی را برای توسعه برنامه‌ای رایانه‌ای
دانشمند شوروی را برای توسعه برنامه‌ای رایانه‌ای به نام اکو-۱ به‌کار گرفت. اکو امکان پیش‌بینی امضای راداری یک هواپیمای ساخته شده با پنل‌های مسطح به نام وجه‌ها(facets) را فراهم کرد. در سال ۱۹۷۵، مهندسان لاکهید اسکانک ورکس دریافتند که هواپیمای ساخته شده با سطوح وجهی می‌تواند دارای امضای راداری بسیار کم باشد؛ زیرا سطوح، تقریباً تمام انرژی رادار را برمی‌گردانند. لاکهید یک هواپیمای اثبات‌کننده مفهومی به نام لاکهید هو بلو با نام مستعار «الماس بی‌امید» ساخت که اشاره‌ای به الماس امید معروف و شکل طراحی و بی‌ثباتی
به الماس امید معروف و شکل طراحی و بی‌ثباتی عمدی آن است. از آنجا که رایانه‌های پیشرفته می‌توانستند به کنترل پرواز هواگردهای طراحی شده برای شناساگریزی و از نظر آیرودینامیکی ناپایدار، مانند هو بلو، کمک کنند، برای اولین بار طراحان متوجه شدند که می‌توان هواپیمایی ساخت که عملاً برای رادار نامرئی باشد. اولین کاربرد جنگی از هواگرد طراحی شده برای شناساگریزی در دسامبر ۱۹۸۹ در جریان تهاجم آمریکا به پاناما رخ داد. در ۲۰ دسامبر ۱۹۸۹، دو فروند اف-۱۱۷ نیروی هوایی ایالات متحده یک پادگان نیروی دفاعی پاناما را در ریو هاتو،
یک پادگان نیروی دفاعی پاناما را در ریو هاتو، پاناما بمباران کردند. در سال ۱۹۹۱، هواپیماهای اف-۱۱۷ در مرحله آغازین جنگ اول خلیج فارس وظیفه حمله به قوی‌ترین اهداف در عراق را داشتند و تنها جت‌هایی بودند که اجازه داشتند در داخل محدوده شهر بغداد فعالیت کنند. در بمباران یوگسلاوی توسط ناتو در سال ۱۹۹۹، ایالات متحده از دو هواپیمای شناساگریز استفاده کرد. اف-۱۱۷ و بمب‌افکن راهبردی بی-۲ اسپیریت که به تازگی معرفی شده بود. اف-۱۱۷ نقش معمول خود را برای ضربه زدن به اهداف مهم انجام داد و عملکرد خوبی داشت، اگرچه یک اف-۱۱۷
مهم انجام داد و عملکرد خوبی داشت، اگرچه یک اف-۱۱۷ توسط یک تیپ موشکی صرب با موشک سام-۳ سرنگون شد. سده بیست‌ویکم. آمریکا، بریتانیا، اسرائیل و روسیه تنها کشورهایی هستند که از هواپیماهای شناساگریز در میدان نبرد استفاده کرده‌اند. این هواگردها از جمله در جنگ در افغانستان، جنگ عراق، مداخله نظامی در لیبی و تهاجم روسیه به اوکراین و جنگ ایران و اسرائیل به‌کار رفته‌اند. بی-۲ اسپیریت در مداخله نظامی سال ۲۰۱۱ در لیبی، ۴۰ بمب را بر روی یک فرودگاه لیبی با دفاع هوایی متمرکز برای پشتیبانی از منطقه پرواز ممنوع رها کرد.
برای پشتیبانی از منطقه پرواز ممنوع رها کرد. اف-۲۲ اولین نبرد خود را بر فراز سوریه در سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از عملیات عزم راسخ در سوریه علیه داعش انجام داد. در ماه مه ۲۰۱۸، آمیکام نورکین فرمانده وقت نیروی هوایی اسرائیل بیان کرد که جنگنده‌های اف-۳۵ نیروی هوایی اسرائیل اولین حضور اف-۳۵ را در نبرد، بر فراز سوریه انجام دادند. در سالهای ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ چند هواپیمای سوخو-۵۷ در سوریه مشاهده شدند. تصور این است که جنگنده‌ها در سوریه مستقر هستند و احتمالاً در جنگ به موشک‌های کروز مسلح شده‌اند. جمهوری خلق چین آزمایش
موشک‌های کروز مسلح شده‌اند. جمهوری خلق چین آزمایش پرواز جنگنده جی-۲۰ خود را در سال ۲۰۱۱ آغاز کرد و اولین بار در نمایشگاه هوایی چین ۲۰۱۶ نمایش داده شد. این هواپیما در مارس ۲۰۱۷ وارد خدمت نیروی هوایی ارتش آزادیبخش خلق شد. دیگر جنگنده شناساگریز چین، اف‌سی-۳۱ نیز در حال آزمایش پرواز است. طراحی عمومی. طراحی یک هواپیمای شناساگریز به‌طور کلی با هدف کاهش تشخیص راداری و حرارتی است. اولویت اصلی طراح، ایجاد ویژگی‌های زیر برای موفقیت عملیاتی هواپیما است؛ محدودیت‌ها. ناپایداری طراحی. اولین هواگردهای شناساگریز با تمرکز
طراحی. اولین هواگردهای شناساگریز با تمرکز بر کمینه سطح مقطع راداری به‌جای کارایی آیرودینامیکی طراحی شدند. هواگردهای بسیار رادارگریز مانند اف-۱۱۷ از نظر آیرودینامیکی ناپایدار بودند و برای حفظ پایداری پرواز به تصحیح مداوم پرواز از طریق سامانهٔ پرواز با سیم نیاز داشتند. طراحی بی-۲ اسپیریت که براساس طرح توسعهٔ هواپیمای بال‌دیس توسط جک نورتروپ در سال ۱۹۴۰ انجام شد، امکان ساخت یک هواپیمای پایدار را با مهار مناسب انحراف حتی بدون سطوح عمودی مانند سکان، فراهم کرد. محدودیت‌های آیرودینامیکی. هواپیماهای شناساگریز
محدودیت‌های آیرودینامیکی. هواپیماهای شناساگریز اولیه (مانند اف-۱۱۷ و بی-۲) پس‌سوز نداشتند، زیرا اگزوز داغ باعث افزایش ردپای فروسرخ آنها می‌شد و پرواز با سرعت مافوق صوت باعث ایجاد انفجار واضح صوتی و همچنین گرمایش سطح بدنه می‌شد که ردپای فروسرخ را نیز افزایش می‌داد. در نتیجه، کارایی آنها در مانورهای یک نبرد داگ‌فایت هرگز با یک جنگندهٔ پیشرفتهٔ فعلی برابری نمی‌کند. البته این نکته برای این دو هواپیما به‌عنوان دو بمب‌افکن مهم نبود. پیشرفت طراحی، امکان ساخت پنهانکارهایی مانند اف-۲۲ را با عملکرد آیرودینامیکی
مانند اف-۲۲ را با عملکرد آیرودینامیکی مناسب فراهم کرده‌است. هواپیماهای شناساگریز جدیدتر، مانند اف-۲۲، اف-۳۵ و سوخو-۵۷، به‌دلیل پیشرفت در فناوری‌های دیگر مانند سامانه‌های کنترل پرواز، موتورها، ساخت بدنه هواپیما و مواد، ویژگی‌های عملکردی دارند که مشابه ویژگی‌های جنگنده‌های پیشرو فعلی یا فراتر از آنها است. آسیب‌پذیری هنگام پرواز. تاکنون محموله شناساگریز(بمب و موشک کروز با سطح مقطع راداری کمتر) ساخته و عملیاتی نشده‌است و جایگاه‌های نصب مهمات هم، امضای راداری چشمگیری ایجاد می‌کنند. پس هواپیماهای پنهانکار همه
چشمگیری ایجاد می‌کنند. پس هواپیماهای پنهانکار همه تسلیحات را در داخل خود حمل می‌کنند. آنها با شروع استفاده از تسلیحات خود ممکن است شناسایی شوند؛ به‌محض باز شدن درهای محفظه تسلیحات، امضای راداری چند برابر خواهد شد و حتی رادارهای قدیمی‌تر نیز می‌توانند مکان هواپیما را بیابند. شناسایی هواپیما با بسته‌شدن درهای محفظه، دوباره دشوار می‌شود، اما یک سامانه دفاعی واکنش سریع، فرصت کوتاهی برای درگیری با هواپیما دارد. این مشکل با پیشبرد عملیات به شیوه‌ای که خطر و پیامدهای کشف موقت را بکاهد، جبران می‌شود. ارتفاع
پیامدهای کشف موقت را بکاهد، جبران می‌شود. ارتفاع عملیاتی بی-۲ زمان کافی را برای اتجام عملیات بدون درگیری با تسلیحات دفاعی فراهم می‌کند. هواپیماهای اف-۲۲ و اف-۳۵ می‌توانند محفظه خود را باز کنند، مهمات را رها کنند و در کمتر از یک ثانیه به حالت پنهانکار بازگردند. هواپیماهایی مانند اف-۲۲ و اف-۳۵ می‌توانند سلاح و سوخت اضافی را در جایگاه‌های زیر بال خود حمل کنند. در این حالت، هواپیماها پنهانکار نخواهند بود، زیرا جایگاه‌ها و تسلیحات در رادارها آشکار می‌شوند. بنابراین این حالت انتخابی بین «پنهانکاری با برد و
بنابراین این حالت انتخابی بین «پنهانکاری با برد و محموله کم» یا «برد و محموله بیشتر بدون شناساگریزی» خواهد بود. کاهش بار. هواگرد شناساگریز، باید تمام سوخت و تسلیحات را در حجم کمتر و درون خودش حمل کند. درنتیجه به‌جای یک هواگرد تهاجمی عادی، حضور چند هواگرد اضافی برای درگیری با اهداف لازم است. بااین وجود، این نقص با کاهش تعداد هواگردهای پشتیبانی که برای پوشش هوایی، سرکوب پدافند هوایی و جنگال لازم هستند، جبران می‌شود، و هواگردهای شناساگریز چند نقش را بازی می‌کنند. پوسته حساس. هواپیماهای پنهانکار اغلب
می‌کنند. پوسته حساس. هواپیماهای پنهانکار اغلب پوسته‌هایی دارند که با مواد جاذب رادار ساخته شده‌اند. برخی از آنها دارای ذرات کربن سیاه هستند و برخی گوی‌های ریز آهنی دارند. مواد دیگری هم به‌عنوان جاذب رادار به‌کار رفته‌اند که بعضی محرمانه هستند، به‌ویژه موادی که در هواگردهای خاص استفاده شده‌اند. هزینه‌های عملیات. ساخت و توسعهٔ هواپیماهای پنهان‌کار معمولاً گران‌تر است. به‌عنوان مثال هزینهٔ ساخت و پشتیبانی بی-۲ اسپیریت چندین برابر بمب‌افکن‌های سنگین معمولی است. پروژهٔ بی-۲ تقریباً ۴۵ میلیارد دلار برای نیروی
پروژهٔ بی-۲ تقریباً ۴۵ میلیارد دلار برای نیروی هوایی ایالات متحده هزینه داشت. امکان بی‌اثر شدن. امواج بازتابیده. رادار غیرفعال (چندپایه)، رادار دوپایه و به‌ویژه سامانه‌های راداری چندپایه، برخی از هواگردهای پنهانکار را بهتر از رادارهای تک‌پایه رایج شناسایی می‌کنند، زیرا فناوری شناساگریز نسل اول(مانند اف-۱۱۷) انرژی را از خط دید فرستنده دور(بازتاب) می‌کند و به‌طور چشمگیری سطح مقطع راداری را در جهات دیگر می‌افزاید که رادارهای غیرفعال بر آن نظارت می‌کنند. چنین سامانه‌ای معمولاً از سیگنال‌های با بسامد پایین
سامانه‌ای معمولاً از سیگنال‌های با بسامد پایین تلویزیونی و رادیویی FM استفاده می‌کند (که در این بسامدها پنهانکار ماندن هواگرد دشوارتر است). پژوهشگران دانشگاه ایلینوی اربانا-شمپین با پشتیبانی دارپا، نشان داده‌اند که می‌توان با استفاده از رادار غیرفعال چندپایه، یک تصویر رادار دهانه ترکیبی از هدف ساخت که جزئیات احتمالی کافی برای به‌راه انداختن تشخیص خودکار هدف را داشته باشد. در دسامبر ۲۰۰۷، محققان گروه ساب جزئیات یک سامانهٔ راداری را منتشر کردند که از مجموعه بزرگی از فرستنده‌ها و گیرنده‌های ارزان و اضافی
بزرگی از فرستنده‌ها و گیرنده‌های ارزان و اضافی استفاده می‌کرد تا بتواند هدف را هنگامی که مستقیماً از بین گیرنده/فرستنده می‌گذرد، شناسایی و مشخص کند. در ابتدا، این سامانه برای شناسایی موشک‌های کروز شناساگریز طراحی شد. فروسرخ (گرما). برخی تحلیل‌گران ادعا می‌کنند که می‌توان سامانه‌های جستجو و ردیابی فروسرخ را علیه هواپیماهای شناساگریز به‌کار گرفت. این سامانه‌ها هواگردها را با جستجوی رد فروسرخ ردیابی می‌کنند. رد فروسرخ حاصل از گرمای تولیدشده از موتور و گرم شدن بدنه پس از اصطکاک با هوا در سرعت‌های بالا است؛
بدنه پس از اصطکاک با هوا در سرعت‌های بالا است؛ درحالی که هوای اطراف سردتر است. این جستجوگرها غیرفعال اند و به‌صورت الکترونیکی مختل نمی‌شوند. آنها برخلاف رادارهای رایج در هواگردها (حالت فعال) برای شناسایی هواگرد دشمن، امواج رادیویی منتشر نمی‌کنند، درنتیجه مکان هواگرد کاربر سامانه را آشکار نمی‌کنند. با این حال، برد تشخیص آنها خیلی زیاد نیست، زیرا امواج فروسرخ به‌دلیل انرژی نسبتا کم، به‌سرعت توسط جو جذب می‌شوند و در فاصله‌های زیاد به‌خوبی منتشر نمی‌شوند. رادار فرااُفق. رادار فرا-افق یک طرح مفهومی است که برد
فرااُفق. رادار فرا-افق یک طرح مفهومی است که برد موثر رادار را نسبت به رادار معمولی افزایش می‌دهد. شبکه رادار عملیاتی جیندالی استرالیا می‌تواند بر ویژگی‌های شناساگریزی غلبه کند. گفته می‌شود که فرکانس HF استفاده‌شده و روش پرتاب رادار از یونوسفر بر ویژگی‌های پنهانکاری اف-۱۱۷ اِی غلبه می‌کند. به‌عبارت دیگر، هواپیماهای شناساگریز برای تقابل با رادارهای فرکانس پایین از بالا برخلاف رادارهای فرکانس بسیار بالاتر از جلو بهینه نشده‌اند.
کوه‌های سفید که ترجمه غیر دقیق Ered Nimrais (کوه‌های شاخ سفید) از زبان سینداری است رشته کوهی خیالی در سرزمین میانی جان رونالد روئل تالکین است. این کوه‌ها به سبب یخچال‌های طبیعی آن چنین نامیده شده‌اند. این رشته کوه اکثراً در شرق-غرب واقع است ولی قسمتی شمالی هم دارد که توسط گذرگاه روهان از کوه‌های مه‌آلود (Hithaeglir) جدا شده‌است. حتی در زمستان در مناطق جنوبی گاندور و روهان کوه‌های سفید پوشیده از برف است که اشاره به بلندی خیلی زیاد آن دارد. این رشته کوه هیچ گذرگاهی ندارد و راه‌های مردگان از زیر آن میگذرد ولی
ندارد و راه‌های مردگان از زیر آن میگذرد ولی فقط دلیرترین‌ها یا بی‌پروایان از آن می‌گذرند. کوه‌های سفید مرز شمالی گاندور و جنوبی روهان به جز شرقی‌ترین استان‌های آن‌ها را شکل می‌دهد. استان انورین گندر در شمال این کوه‌ها است. قله‌های مورد توجه آن ایرنساگا(irensaga)«اره آهنین» و شاخ خشن (starkhorn) هستند. در بین این دو دوییموربرگ ورودی راه‌های مردگان قرار دارد. در انتهای شرقی شهر میناس تیریس (minas tirith) از داخل کوه تراشیده شده‌است. سیگنال‌های اخطار گندر در هفت قله این کوه‌ها گذاشته شده‌اند: امون دین (amon
هفت قله این کوه‌ها گذاشته شده‌اند: امون دین (amon din)، ایلنلاچ(eilenach)، ناردل(nardol)، ارلاس (erelas)، مین-ریمن (min-rimmon)، کلنهاد (calenhad)و هالیفیرین (halifirien). چندین رودخانه جاری هستند. میان آن‌ها ادرن (انشعابی از ایزن) و اسنوبرن و مرینگ استریم (انشعاب‌هایی از انتواش) در قسمت جنوبی ارویی (انشعابی از اندویین) و رینگلو و انشعاب ان سیریل که همگی با هم با مورسوند در ادهلوند نزدیک دول امروس و لفنوی و انفالاس و پنج رودخانه لبنین وارد خلیج بلفاست می‌شوند. در دوره دوم کوه‌های سفید محل سکونت مردمی مرتبط
ارتش خلق چین ارتش ملی جمهوری خلق چین است که در ۱ اوت ۱۹۲۷ همزمان با قیام نانجینگ با نام «ارتش سرخ کارگران و دهقانان چینی» تشکیل شد و در سال ۱۹۴۹ با فتح سرزمین اصلی چین به حکومت جمهوری چین بر این سرزمین پایان داد. ارتش آزادی‌بخش خلق چین از لحاظ تجهیزات بعد از ارتش ایالات متحده آمریکا و نیروهای مسلح روسیه سومین ارتش نیرومند در جهان است و از لحاظ تعداد پرسنل و نیروهای نظامی در جایگاه نخست قرار دارد. ارتش آزادی‌بخش خلق از چهار بخش؛ نیروی زمینی، نیروی هوایی، نیروی دریایی و سپاه پشتیبان توپخانه، تشکیل می‌شود.
دریایی و سپاه پشتیبان توپخانه، تشکیل می‌شود. هرچند در قوانین چین خدمت سربازی اجباری است اما این قانون با توجه به تعداد زیاد داوطلبان فعالیت در ارتش هیچگاه اجرا نشده‌است. جنگ‌ها. در سال ۱۹۵۹ میلادی، ارتش آزادی‌بخش خلق با نهضت مقاومت تبت، وارد «جنگی نابرابر» شد و در ۱۰ مارس ۱۹۵۹ مقاومت لهاسا را در هم شکست و تبت را به اشغال نظامی جمهوری خلق چین درآورد. توان نظامی. ارتش آزادی‌بخش خلق، در سال ۲۰۱۰ میلادی، ۱٬۳۲۰ فروند جنگنده، ۹ زیردریایی هسته‌ای، ۱ناوهواپیمابر ۲۹ ناوشکن و۵۰ناوچه ۲۴۰ کلاهک هسته‌ای داشته‌است.
۲۹ ناوشکن و۵۰ناوچه ۲۴۰ کلاهک هسته‌ای داشته‌است. همچنین ارتش چین سرمایه گذاری‌های کلانی در بخش گسترش جنگ افزارهای نوین همانند توپ‌های لیزری داشته است همانند سایت لیزری بوهو در استان سین‌کیانگ. بودجه و پرسنل. این ارتش با در اختیار داشتن ۲ میلیون و ۳۳۳ هزار نیروی حرفه‌ای بزرگ‌ترین ارتش دنیا از نظر تعداد پرسنل است. مجموع بودجه نظامی ارتش چین در سال ۲۰۱۳ میلادی، ۱۱۹ میلیارد دلار بود که این رقم برابرست با حدود ۱٫۴۶٪ از تولید ناخالص داخلی آن کشور. ارتش چین برای دانشجویان این امکان را به وجود آورده‌است که پس از
دانشجویان این امکان را به وجود آورده‌است که پس از گذراندن دوره نظامی مخصوص، به تحصیلات خود ادامه بدهند. افرادی که قصد ورود به نیروی هوایی چین را دارند باید به زبان‌های روسی و انگلیسی مسلط باشند.
چنگدو یکی از شهرهای جمهوری خلق چین و مرکز استان سیچوآن است. این شهر در جنوب غربی چین جای دارد و یکی از مهم‌ترین مرکزهای اقتصادی، ترابری و ارتباطی این کشور است. جمعیت چنگدو برابر با ۲۰.۹۳۷.۷۵۷ نفر است (برآورد سال ۲۰۲۰). فرهنگ و فولکلور. مردم چنگدو (و به‌طور کلی سیچوآن) گرایش به خوردن غذاهای تند و پرادویه دارند. بر خلاف جمعیت کمتر چنگدو نسبت به شانگهای (کمتر از نصف)، تعداد قهوه‌خانه‌ها و بارهای آن بیشتر از شانگهای است. اقتصاد. چنگدو میزبان صنایع و بازارهای مهم و کلیدی در چین است. استان سیچوآن و شهر چنگدو از
و کلیدی در چین است. استان سیچوآن و شهر چنگدو از دیرباز پایتخت طب سنتی چینی بوده‌اند. این شهر همچنین به عنوان بنیانگذار صنایع الکترونیک و فناوری اطلاعات ملی در کشور شناخته می‌شود. شرکت‌های چندملیتی زیادی مانند اینتل، آی‌بی‌ام، نوکیا، آلکاتل، موتورولا، ساپ و مایکروسافت در این شهر مشغول به فعالیت هستند.
در زبان فارسی، من ضمیر شخصی منفصل برای اول شخص مفرد (متکلم وحده) است. در واقع اصل این کلمه باید در زبان فارسی امروز 'اَز" یا "اَژ" می‌شد، اما به دلایل تاریخی/زبانشناختی این کلمه تبدیل به "من" شده است. این بداعت از زبان پارتی (یا پهلوی اشکانی) آغاز شد و به زبان فارسی میانه (یا پهلوی ساسانی یا به صورت کوتاه: پهلوی) ارث رسید، چرا که فارسی میانه (حدود ۲۰۰م. تا ۷۰۰م) جایگزین پارتی (۲۰۰پ. م تا ۳۰۰م) به عنوان زبان رسمی شد و بسیاری از واژگان و کارکردهای دستوری آن را به ارث برد. در واقع برای ضمیر مفرد «من» در زبان
به ارث برد. در واقع برای ضمیر مفرد «من» در زبان پهلوی دو کلمهٔ an/az و man وجود داشته است. ضمیر اول شخص مفرد an/az تنها وقتی به کار می‌رفته که این ضمیر در جمله از نظر دستوری در حالت فاعلی یا صریح قرار می‌گرفته و در پهلوی متاخر استعمال آن نادر است و به جای آن از ضمیر man استفاده می‌شود، و هرگاه ضمیر نقش غیر صریح (مفعولی، اضافه و غیره) داشته باشد، ضمیر man «من» به کار می‌رفته. این هم از میراث زبان پارتی به پهلوی (یا همان فارسی میانه) است که استفاده از ضمایر غیرفاعلی را به جای استفاده از ضمایر فاعلی رواج داد.
را به جای استفاده از ضمایر فاعلی رواج داد. درواقع ضمیر «من» تا پیش از آن، یعنی در حالت باستانی و آغازین میانهٔ خود به معنای «به من / مرا» بوده است (یعنی در حالت اضافی – مفعولی له قرار داشته است و غیر فاعلی بوده). زبان فارسی باستان manā، زبان اوستایی mana، زبان سنسکریت máma و زبان هندواروپایی -me-، *eme*. (همچون: me زبان انگلیسی، moi زبان فرانسوی، mir زبان آلمانی و me زبان لاتین). ضمیر قدیمی و فاعلی «اَز» (همچون ez در گویش کرمانجی زبان کردی، az در زبان الویری-ویدری، az در زبان تالشی)، در پهلوی az/an، پارتی
az در زبان تالشی)، در پهلوی az/an، پارتی az، فارسی باستان adam، اوستایی azə̅m، سنسکریت ahám و هندواروپایی -eg*. (همچون: I انگلیسی، Je فرانسوی، Ich آلمانی و Ego لاتین). کاربردهای ضمیر من. "من" برای اشاره در حالت‌های فاعلی، مفعولی و اضافی به کار می‌رود: ضمیر ها فعل فاعل است هستند سلام من پارسا هستم و رفیق دارم اسمش کور ممده
شیرجه (به ) ورزش پریدن یا افتادن در آب از روی سکو یا یک تخته پرش و از ورزش‌های آبی است، که معمولاً با انجام حرکات آکروباتیک انجام می‌شود. یک ورزش شناخته شده بین‌المللی که بخشی از بازی‌های المپیک است. علاوه بر این، شیرجه زدن، خارج از ساختارهای رقابتی برای سرگرمی و تفریح انجام می‌شود. تاریخچهٔ شیرجه. مورخان بر این باورند که تاریخ مسابقات شیرجه به یونان باستان بازمی‌گردد، ولی تنها اطلاعاتی که وجود دارد مربوط به نقوش یک مقبره در شهر ناپل در ایتالیای امروزی است که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال می‌رسد. بر روی سقف این مقبره
قدمت آن به ۲۵۰۰ سال می‌رسد. بر روی سقف این مقبره تصویر مردی مشاهده می‌شود که در حال شیرجه‌زدن از روی سکوی مرتفعی است که احتمالاً باید صخره یا پرتگاه باشد. پیشگامان ورزش شیرجه افرادی بودند که با پرش از روی صخره‌ها و پرتگاه‌ها به درون آب‌های دریای آکاپولکو به شهرت رسیدند. سپس در قرن هفدهم، هنگامی که ژیمناست‌های آلمانی و سوئدی برای ایمنی بیش‌تر، حرکات نمایشی خود را در سواحل دریا انجام می‌دادند و افرادی را برای تماشا به ساحل می‌کشاندند، به‌تدریج این رشتهٔ ورزشی کامل‌تر شد. نهایتاً تمرینات ژیمناستیک آنان به یک
کامل‌تر شد. نهایتاً تمرینات ژیمناستیک آنان به یک رشتهٔ ورزشی تبدیل شد که به آن «شیرجهٔ آزاد» گفته می‌شود. واژه‌ای که حتی پس از ورود این رشته به بازی‌های المپیک تابستانی ۱۹۰۴ در آمریکا، به‌صورت شیرجه و شنا در زیر آب هم‌چنان به آن گفته شد. در انگلستان در قرن ۱۷ ابتدا مسابقات شیرجهٔ ساده در برکه‌ها و رودخانه‌ها و بندرها و از روی رودخانه‌ها و پل‌ها و صخره‌ها انجام می‌شد. در سال ۱۸۸۹ مسابقات شیرجهٔ ساده برای اولین بار در اسکاتلند برگزار شد که ارتفاع سکوی شیرجه ۲ متر بود. در سال ۱۸۹۵ جامعهٔ غریق انگلستان اولین