payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فردی بود که توانست با فراخوان نویسندگان کودک و نوجوان از هر طیف، سن و سلیقه، دوران درخشان این هفته‌نامه را خلق کند که تربیت بسیاری از نویسندگان پرتوان و خلق بسیاری آثار فاخر حوزهٔ کودک و نوجوان، یادگار آن دوران بوده‌ است. داستان‌های دنباله‌دار برای کودکان و داستان‌های مصور و جدولِ کودکان از قسمت‌های جالب این مجلّه بود. ضمیمهٔ شاپرک که مخصوص خردسالان است نیز همراه "کیهان بچّه‌ها" و در صفحات میانیِ آن چاپ می‌شود. همکاران. هنرمندان، نویسندگان، شاعران و تصویرگران بسیاری با کیهان بچّه‌ها همکاری داشته و دارند:
بسیاری با کیهان بچّه‌ها همکاری داشته و دارند: عباس یمینی شریف، جعفر بدیعی، امیرحسین فردی، حمید عاملی، محمدحسین صلواتیان، علی دانشور، حمید ریاضی، رسول فلاح‌پور، مریم فردی، وحید نیکخواه آزاد، داریوش نوروزی، سوسن طاقدیس، ناصر کشاورز، شکوه قاسم‌نیا، هوشنگ مرادی کرمانی، محمدرضا شمس، عبدالرحمن دیه‌جی، جعفر ابراهیمی(شاهد)، مصطفی رحماندوست، طیبه صالحی، افسانه شعبان‌نژاد، مرتضی امین‌الرعایا، محمدرضا سرشار، مجید راستی، محمدعلی بنی‌اسدی، بیژن شهرامی، بهمن پگاه‌راد، فریبا کلهر، کاظم اخوان، سیدسعید هاشمی، امیرفرشاد
فریبا کلهر، کاظم اخوان، سیدسعید هاشمی، امیرفرشاد ابراهیمی، محسن مؤمنی‌ شریف، علیرضا متولی، ناصر نادری، مجید ملامحمدی، کاظم مزینانی، محمدرضا بایرامی، بیوک ملکی(سحر)، طاهره ایبد، محمدرضا کاتب، فروزنده خداجو، احمد غلامی، حسین فتاحی، خسرو باباخانی، نقی سلیمانی، فریدون عموزاده خلیلی، آرتین صابری، حمید هنرجو، غلامرضا بکتاش، مژگان مشتاق، اعظم کاوه، محمد مهدوی شجاعی، آناهیتا آروان، حمید محمدی، محمدرضا میرکیانی، مجید عمیق، متین پدرامی، داود غفارزادگان، احمد دهقان، حبیب لزگی، داوود امیریان، شهرام شفیعی، محمد
حبیب لزگی، داوود امیریان، شهرام شفیعی، محمد عزیزی(نسیم)، محمدرضا اصلانی، ابراهیم زاهدی مطلق، محمد ناصری، عبدالمجید نجفی، اسداللّٰه شعبانی، محمدرضا یوسفی، احمد نصیرپور، فریبا نباتی و... الهام‌بخشی. مجلّهٔ کیهان بچّه‌ها به‌ عنوان قدیمی‌ترین نشریهٔ ویژهٔ کودکان و نوجوانان ایران، الهام‌بخش نشریات دیگری نیز بوده است؛ از جمله: «کودک مسلمان بلوچ، شاهد کودکان، سروش کودکان، ملیکا، پوپک، سلام بچّه‌ها، باران، سنجاقک، نهال و امید انقلاب، دوست کودک، دوست نوجوان، باغ (افغانستان) و...»
ای‌وی‌جی نام یک سری از محصولات ضد ویروس برای پلاتفرم ویندوز و لینوکس می‌باشد. تاریخچه. ای‌وی‌جی توسط شرکت AVG Technologies که یک شرکت خصوصی در کشور جمهوری چک می‌باشد تولید می‌گردد. این شرکت در سال ۱۹۹۱ توسط Jan Gritzbach تأسیس گردیده است. در اوایل سپتامبر ۲۰۰۵ بخش زیادی از این شرکت توسط اینتل خریداری گردید. این شرکت در اواخر تابستان ۹۳ تحریم خود علیه ایران را برداشت و هم‌اکنون کاربران ایرانی قادر به دانلود از وب سایت رسمی این شرکت هستند. ضد ویروس AVG تقریباً ۹۷٫۵٪ ویروس‌های شناخته شده را شناسایی و حذف
۹۷٫۵٪ ویروس‌های شناخته شده را شناسایی و حذف می‌کند (آمارAV-Comparatives). همچنین در این اواخر add-onهایی مانند web tuneup منتشر کرده‌است که قابلیت‌هایی مانند اسکن وب (از ویروس) و بستن تِرَک‌ها و پاک کردن history مرورگر دارد. شما می‌توانید این add-on را از سایت AVG بر روی کروم نصب کنید. ای‌وی‌جی در سال ۲۰۱۶ توسط کمپانی آوست خریداری شد.
ماشاالله شمس‌الواعظین (نام دیگر: محمود شمس) (زادهٔ ۲۸ خرداد ۱۳۳۶، کربلا) مشاور مرکز مطالعات راهبردی غرب آسیا در تهران و از روزنامه‌نگاران اصلاح‌طلب است. او چندین بار زندانی شده و چند جایزهٔ بین‌المللی نیز دریافت کرده است. او کارشناس ارشد علوم سیاسی از دانشگاه لبنان است و به زبان‌های عربی و ایتالیایی نیز تسلط دارد. بازداشت. او پس از اعتراضات عاشورا در ۸ دی ۱۳۸۸ توسط مأموران امنیتی در منزلش بازداشت شد. وی همچنین به دلیل مطرح‌کردن مطالبی در مراسم دریافت جایزه قهرمان آزادی مطبوعات سال ۲۰۱۴ در کیپ‌تاون آفریقای
قهرمان آزادی مطبوعات سال ۲۰۱۴ در کیپ‌تاون آفریقای جنوبی و نوشته‌های فیسبوک در سال ۱۳۹۳ به دادگاه احضار شد. به موجب حکم شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب به ۱۴ ماه حبس محکوم شد ولی بعد از اعتراض و تشکیل یک جلسه دادگاه، هیچ حکمی بعد از دادگاه صادر نشد. وی در بهمن ماه ۱۳۹۷ نیز به دادسرای اوین احضار شده بود. آثار. در زمینه آموزش و ادبیات کودکان و نوجوانان:
ناصرآباد از روستاهای دهستان لواسان کوچک در شهرستان شمیرانات استان تهران ایران است و در فاصله ۱۶ کیلومتری از شمال شهر لواسان مرکز بخش لواسانات واقع شده‌است. ۳ هکتار گندمکاری آبی و ۵ هکتار دیم و ۱۰ هکتار باغ و قلمستان دارد، از رودخانه مشروب می‌شود، محصولش گندم و جو و سیب‌زمینی و لوبیا و لبنیات و میوه‌اش سیب و گردو و گیلاس است. شغل اهالی زراعت و گله‌داری است. گویش بومی شمیران. دانشنامه ایرانیکا درباب زبان منطقه قصران آورده است که باید به دو بخش باید تقسیم شود . زبان بومیان شمال و شمال شرق منطقه بخش درونی قصران
زبان بومیان شمال و شمال شرق منطقه بخش درونی قصران نزدیکی بسیار زیادی به زبان مازندرانی دارد. گویش منطقه جنوبی از اوشان در مرکز تا جیرود و تجریش در جنوب شمیران گونه ای فارسی-مازندرانی است و ویژگی های زبان‌های حاشیه دریای خزر را دارددر سال های دور آن دسته از بومیان تهران که در محدوده ونک و شمیران سکونت داشتند بدلیل مجاورت با استان مازندران لهجه مازندرانی داشتند . والنتین ژوکوفسکی خاورشناس و زبان شناس روس اواخر قرن ۱۹ میلادی در سفری که به ایران داشت در حوالی شمیران با گویش تجریشی آشنا شده و در آثارش به این
شمیران با گویش تجریشی آشنا شده و در آثارش به این گویش اشاره می‌کند؛ گویشی که شباهت بسیاری با گویش مازندرانی دارد .تا امروز در محدوده‌هایی از جمله سرآسیاب دولاب، شاه عبدالعظیم و... هنوز هم افرادی با لهجه شمرانی صحبت کنند؛ لهجه‌ای که ملایم شده گویش مازنی است. جمعیت. این روستا در دهستان لواسان کوچک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۱۶۶ نفر (۵۲ خانوار) بوده‌است. پیشینه. انیس‌الدوله، سوگلی ناصرالدین‌شاه که خود اهل امامه لواسان بود در ناصرآباد پلی بنا کرد. اعتمادالسلطنه در روزنامه
در ناصرآباد پلی بنا کرد. اعتمادالسلطنه در روزنامه خاطرات از این آبادی چنین یاد کرده‌است: «ناصرآباد قریه بزرگی است. حمام و مسجدی دارد. اشجار میوه و سایر اشجار زیاد دارد. خوب واقع شده. طرف مغرب دره است. خانهٔ سید عبد الکریم که حالا سید عبد الکریم خان است و برادر انیس الدوله است اینجاست. مادر انیس‌الدوله به پدر سید عبد الکریم شوهر کرده… و این برادر از شوهر ثانی به عمل‌آمده».
فاطمه ملقب به انیس‌الدوله همسر مورد علاقه و سوگلی حرم‌سرای ناصرالدین‌شاه قاجار، پادشاه ایران بود که تنها یک دختر به نام همدم السلطنه قاجار از شاه داشت که در نوجوانی به عقد شاهزاده عبدالحسین میرزا فرمانفرما در آمد . مقام انیس‌الدوله بر سایر همسران ناصرالدین شاه برتری داشت و عملاً می‌توان او را ملکهٔ ایران دانست. او از سوی شاه «نشان حمایل آفتاب» و «تمثال همایونی» دریافت کرده بود و مقام رئیس اندرونی را داشت و وظایفی اداری همچون پذیرا شدن زنان بزرگ را برعهده داشت. کودکی و خانواده. فاطمه، دختر نورمحمد نامی، در
کودکی و خانواده. فاطمه، دختر نورمحمد نامی، در کودکی یتیم شد و مادرش نیز مجدداً ازدواج نمود. فاطمه به ناچار در امامه نزد عمو و عمه خود زندگی سختی را به چوپانی می‌گذراند. عمویش صفر و عمه‌اش نسا نام داشتند. او دو برادر دیگر هم به نام‌های حبیب‌الله و محمدحسن داشت که بعدها به حکومت قم و درجه امیرتومانی رسیدند و به القاب «معظم‌السلطنه» و «معظم‌الدوله» مفتخر شدند. رابطه با شاه. آشنایی ناصرالدین‌شاه و انیس‌الدوله در یکی از سفرهای شکار شاه اتفاق افتاد. در سفری که شاه برای شکار به حوالی روستای امامه در منطقه ورجین
برای شکار به حوالی روستای امامه در منطقه ورجین (رودبار قصران) رفته بود، دختر چوپانی را می‌بیند و پس از اندکی مصاحبت، او را خوش‌صحبت و شیرین‌زبان می‌یابد و با خود به تهران می‌آورد. با مرگ جیران (سوگلی قبلی شاه) خانه و اثاث او به انیس‌الدوله سپرده می‌شود و او به تدریج مقام و نفوذ لازم را پیدا می‌کند. انیس‌الدوله از ناصرالدین‌شاه صاحب تنها یک فرزند دختر به نام همدم السلطنه قاجار شد . او نسبت به شاه وفاداری حیرت‌انگیزی داشت. او پس از ترور ناصرالدین‌شاه تا زمان مرگ عزادار بوده و زمانی که اتابک حقوق وی را به
مرگ عزادار بوده و زمانی که اتابک حقوق وی را به صورت یک بسته اسکناس برای وی فرستاد، با مشاهده تصویر ناصرالدین‌شاه بر اسکناس‌ها، غش کرد و پس از چند ساعت فوت نمود. وظایف اداری. مقام انیس‌الدوله بر سایر همسران ناصرالدین‌شاه برتری داشت و عملاً می‌توان او را ملکه ایران دانست. او از سوی شاه "نشان حمایل آفتاب" و "تمثال همایونی" دریافت کرده بود و برخلاف دیگر زنان شاه، چنان قدرتی داشته است که می‌توانسته با شاه مستقیماً دعوا و حتی قهر کند. اعتمادالسلطنه در کتاب روزنامه وقایع بارها چنین مناسباتی را گزارش نموده است. او
وقایع بارها چنین مناسباتی را گزارش نموده است. او دربارهٔ مقام انیس‌الدوله نوشته است: سفر فرنگ. او نخستین ملکه ایران است که تا اروپا مسافرت کرد. او با شاه تا مسکو همراه بود ولی حضور دختران اشراف‌زاده روسی و مراسم غربی در جریان خوش‌آمدگویی از آن‌ها باعث برخورد فرهنگی شد و ناصرالدین‌شاه انیس‌الدوله را به تهران برگرداند. ماجرا چنین بود که به محض اینکه شهردار مسکو از ورود انیس‌الدوله اطلاع یافت، تا دروازه شهر رفت و تلاش کرد تا دسته گلی تقدیمش کند، برای گریز از چنین دردسرهایی، مشیرالدوله به شاه توصیه کرد تا
از چنین دردسرهایی، مشیرالدوله به شاه توصیه کرد تا انیس‌الدوله را به تهران بازگرداند. در نخستین سفر ناصرالدین شاه به اروپا، شاه که فهمید انیس الدوله قصد دارد در اروپا حجاب بردارد، او و ندیمه‌ها را از نیمه راه به تهران بازگرداند. شاه در طول سفر مدام نگران عصبانیت انیس‌الدوله از بازگشت اجباری‌اش به کشور بوده و در تلگرافی از لندن، احوال خواجگان و منشی و اقوام وی را نیز جویا شده است: ولی کار به همین‌جا ختم نشد. انیس‌الدوله در مسکو سوگند یاد کرد تا انتقام کارشکنی مشیرالدوله را بگیرد. او موفق شد روحانیون و
مشیرالدوله را بگیرد. او موفق شد روحانیون و درباریان را علیه مشیرالدوله بشوراند. با بازگشت شاه به کشور، مقصود انیس‌الدوله برآمد. تغییر مُد آرایش و لباس. اندرونی در دوره ناصرالدین‌شاه مرکز مد ایران شمرده می‌شد و به گزارش دوستعلی‌خان معیرالممالک، زنان شهری پیوسته چشم به آنجا داشتند تا آنچه از پوشش و آرایش تازه در آن به وجود می‌آید، مورد تقلید قرار دهند. انیس‌الدوله در طول سال‌های متمادی در مقام رئیس اندرونی تأثیر بسزایی روی سلیقه و آرایش زنان ایرانی داشت. او توانست آرایش‌های زمخت و سنگینی را که پیش از او باب
آرایش‌های زمخت و سنگینی را که پیش از او باب بود، با آرایش ملایم و مد روز اروپا جایگزین کند. او همچنین در تغییر پوشش زنان نقش مهمی داشت. قهرمان میرزا عین‌السلطنه در کتاب خاطرات خود در این رابطه می‌نویسد: نیکوکاری‌ها. انیس‌الدوله به کارهای خیر علاقه داشت:
آدم‌خواری یا کانیبالیسم عادت یا رسم خوردن گوشت انسان توسط انسانی دیگر است. باستان‌شناسان نشانه‌هایی از این عادت یا رسم را در جامعه‌های ابتدایی یافته‌اند. انگیزه‌ها. بررسی‌های مردم‌شناسان نشان می‌دهد که آدم‌خواری انگیزه‌های گوناگون داشته‌است که مهم‌ترین آن‌ها عبارت است از: خوردن گوشت انسان به عنوان یک ماده غذایی. بعضی از قبیله‌های سیاه‌پوست گینه، در آفریقا، گوشت انسان می‌خوردند و برای تهیه آن به قبیله‌های دیگر حمله می‌کردند و اسیر می‌گرفتند. اسیران را، مانند گاو و گوسفند، می‌چراندند تا پروار شوند. اسکیمو‌ها
گاو و گوسفند، می‌چراندند تا پروار شوند. اسکیمو‌ها نیز هنگام دست نیافتن به هیچ گونه ماده غذایی گوشت انسان می‌خوردند. خوردن گوشت انسان برای نشان دادن مِهر یا کینه. بعضی از قوم‌های آدم‌خوار برای بزرگداشت خویشان و بزرگان قوم و قبیله خود، و دست یافتن به روح و نیرو و صفت‌های خوب آنها، گوشت آن‌ها را، پس از مرگ، می‌خوردند. ماساژت‌ها، که در حدود ۴۰۰ سال پیش از میلاد، در کناره شمال شرقی دریای خزر می‌زیستند، برای بزرگداشت خویشاوندان سالمند خود، آن‌ها را قربانی می‌کردند و گوشتشان را می‌خوردند. بعضی از قوم‌های آدمخوار
و گوشتشان را می‌خوردند. بعضی از قوم‌های آدمخوار نیز برای نشان دادن خشم و نفرت و کینه خود گوشت دشمنان خود را می‌خوردند. خوردن گوشت انسان برای نزدیک شدن به خدایان و الهه‌گان و بستن پیوند دوستی با آن‌ها. مردم شهر حران یکی از شهرهای کهن بین‌النهرین، در دوره پیش از اسلام، هر سال کودکی را به خدای نگهبان بت‌هایشان پیشکش و قربانی می‌کردند. گوشت قربانی را با آرد سفید، زعفران، روغن زیتون و سنبل به صورت قرص‌هایی به اندازه انجیر درمی‌آوردند و می‌پختند و به نیایشگران می‌خوراندند. مردم قبیله‌ای در هند بیماران و سالمندان
مردم قبیله‌ای در هند بیماران و سالمندان قبیله را به نشانه علاقه به الهه مقدس کالی، همسر کینه‌ورز شیوا، یکی از خدایان هندوها، و خرسند و آرام کردن او می‌کشتند و گوشت آن‌ها را می‌خوردند. بومیان استرالیای مرکزی. خوردن گوشت انسان در بین بومیان استرالیای مرکزی رسم بود که مادران گوشت کودکان مرده خود را می‌خوردند تا نیرویی را که به هنگام زادن به آن‌ها داده بودند بازپس گیرند. مردم گل باستان (نیاکان فرانسویان) خوردن گوشت قسمت‌هایی از بدن انسان را برای درمان بعضی از بیماری‌ها سودمند می‌دانستند. در سال‌های پایانی سده
سودمند می‌دانستند. در سال‌های پایانی سده پانزدهم میلادی، کریستف کلمب در جزیره‌های آنتیل، میان آمریکای جنوبی و آمریکای شمالی، به قومی به نام کارائیب برخورد که میانشان خوردن گوشت انسان رسم بود. کلمب آن‌ها را کانیبال نامید. این نام در بسیاری از زبان‌های اروپایی به معنی آدمخوار به کار رفته‌است. اروپائیان عادت یا رسم هم‌نوع‌خواری را کانیبالیسم (cannibalism) نامیده‌اند. امروزه، به سبب نزدیکی قوم‌ها و قبیله‌ها به یکدیگر و افزایش دانش و بینش آن‌ها و پیشرفت تمدن و فرهنگ، آدمخواری تقریباً از بین رفته است. آدم‌خواری
آدمخواری تقریباً از بین رفته است. آدم‌خواری در گروه داعش. داعش با استناد به فتوای یکی از علمای خود به نام ابن قدامه در کتاب المغنی اقدام به کشتن یکی از زندانیان و خوردن گوشت او کردند. ابن قدامه متوفی در سال ۶۲۰ هجری قمری فتوا داده بود «خوردن گوشت انسان‌های محارب و مرتد جایز است، زیرا این افراد حرمت ندارند و کشتن آنها و خوردن گوشت آنان جایز است.» همچنین، قرطبی صاحب تفسیر قرطبی در کتاب الجامع لأحکام القرآن، آورده‌است که محمد بن ادریس شافعی کشتن و خوردن حربی را مجاز شمرده‌است. آدم‌خواری در دوران صفویان. تاریخ
مجاز شمرده‌است. آدم‌خواری در دوران صفویان. تاریخ نگاران به دسته‌ای از خادمان شاهان صفوی اشاره می‌کنند که مجرمان و کسانی که به مذهب تشیع نمی‌گرویدند را زنده زنده می‌خوردند. همچنین ایشان روش‌های دیگری برای مجازات بکار می‌بردند همچون انداختن مجرمان جلوی سگانی که آدم‌خوار بودند. همچنین ذکر شده که بسیاری از این مجازات و شکنجه‌ها ریشه در رسوم قبایل چادرنشین ترک آسیای میانه‌ای داشت، که از حامیان شاه اسماعیل صفوی بودند و او را در به قدرت رسیدن یاری کردند. از جمله این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده‌خواری
این رسوم که این حامیان وارد نمودند، زنده‌خواری دشمنان و استفاده از جمجمه دشمنان به عنوان جام بود. در دوران حکومت صفویان دسته‌ای جلاد خام‌خوار وجود داشته‌است که به فرمان شاه، مقصرین را زنده‌زنده می‌خوردند. گاهی شاهان صفوی آنان را احضار کرده و دستور می‌دادند تا مجرمان را در جلوی چشمانش بدرند. این دسته از آدم خواران که در دربار شاه عباس نگهداری می‌شدند چیک (چگیین) نام داشتند. گفته می‌شود که لشکر چهل نفری آدم خواران شاه عباس همه جا او را همراهی می‌کردند و قربانیان را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ
را می‌خوردند. کریم نجفی برزگر، استاد تاریخ صفوی، عنوان می‌کند که بسیاری از این اعمال تحت عنوان گسترش شیعه توجیه می‌شد. آدم‌خواری در دوران قحطی. یافته‌های جدید نشان می‌دهد نخستین بریتانیایی‌هایی که در آمریکای شمالی اقامت گزیدند، در یکی از زمستان‌های سخت اوایل قرن هفدهم میلادی (سال ۱۶۰۹ میلادی)، یعنی ۴۱۵ سال پیش، ناچار به آدم‌خواری شده بودند. مورخان آن سال را به عنوان دوره قحطی می‌شناسند. در قحطی در کشور اکراین در دهه ۱۹۳۰، بسیاری از افراد از طریق آدم‌خواری از جریان قحطی نجات یافتند این اقدام در زمان قحطی در
جریان قحطی نجات یافتند این اقدام در زمان قحطی در جنگ داخلی چین نیز تکرار شد. همچنین برخی اطلاعات فاش شده از کره شمالی نشان می‌دهد که آدم‌خواری در بین پناهجویان از قحطی (بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ میلادی)، در آن کشور رخ داده‌است. رخدادِ پروازِ شمارهٔ ۵۷۱ نیروی هواییِ اروگوئه. در سال ۱۹۷۲ پس از حادثه "سقوطِ پرواز شماره ۵۷۱ نیروی هوایی اروگوئه"، که حامل بازیکنان یک تیم راگبیِ شهرِ مونته ویدئو از اروگوئه بود، نجات‌یافتگان تا هفتاد روز پیدا نشدند و نیروهای جستجو از یافتن آن‌ها قطع امید کرده بودند. آن‌ها از راهِ
از یافتن آن‌ها قطع امید کرده بودند. آن‌ها از راهِ خوردنِ گوشتِ اجسادِ بازماندگانِ حادثه، توانستند گرسنگیِ خود را بر طرف کنند. از ۴۵ سرنشینِ این هواپیما، ۱۶ نفر در نهایت نجات یافتند. یکی از نجات‌یافتگان از این حادثه کتابی در این باره به نامِ منتشر کرد همچنین فیلمی به نام "زنده" (۱۹۹۳) نیز بر مبنای این ماجرا ساخته‌شد. قاتلین آدم‌خوار. آلفرد پاکر در سال ۱۸۷۴ به جرم آدم‌خواری به ۴۰ سال حبس محکوم شد. او که جوینده طلاهای زیر خاکی بود، در مأموریتی ویژه به همراه پنج تن دیگر به کوه‌های کلرادو فرستاده شد. دو ماه بعد
تن دیگر به کوه‌های کلرادو فرستاده شد. دو ماه بعد پس از اینکه آلفرد تنها از این سفر بازگشت از وی پرسیده شد چرا تنهاست؟ او در پاسخ گفت در یک دفاع شخصی مجبور شده آنها را بکشد و برای اینکه بتواند زنده بماند گوشت شرکای خود را خورده‌است. آلبرت فیش آدم‌کش زنجیره‌ای اهل ایالات متحده آمریکا، علاوه بر قتل و اذیت و آزار کودکان، آدم‌خوار نیز بود. فیش در سال ۱۹۲۸ علاقه‌اش به خوردن گوشت انسان را نمایان کرد و در آن سال دختری ۱۲ ساله به نام گرِیس باد را قربانی این عادت عجیبش کرد. فیش در ۱۶ ژانویه سال ۱۹۳۶ اعدام شد. آخرین
کرد. فیش در ۱۶ ژانویه سال ۱۹۳۶ اعدام شد. آخرین جمله‌ای که وی پیش از اعدام به زبان راند این بود: «من سال‌ها پیش در خشکسالی که در چین روی داد، به خوردن گوشت انسان علاقه‌مند شدم. خیلی خوشمزه است. گوشت دختران لذیذتر از پسران کوچولو است.» جفری دامر آدم‌کش زنجیره‌ای و مجرم جنسی اهل آمریکا که میان ژوئن ۱۹۷۸ تا ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۱، هفده پسر و مرد را به نحو فجیعی سلاخی کرد (وی ابتدا با قرص خواب قربانیان را بی‌هوش می‌کرد و آنها را خفه می‌کرد، سپس برای حمل و از بین بردن اجساد مجبور به تکه تکه کردن آنها می‌شد)، علاقه زیادی
مجبور به تکه تکه کردن آنها می‌شد)، علاقه زیادی به جنازه‌خواری و آدمخواری داشت. ایسی ساگاوا آدم‌کش ژاپنی در سال ۱۹۸۱ وقتی که دانشجوی دکترای ادبیات تطبیقی دانشگاه سوربن بود، همکلاسی خود که زنی هلندی به نام رنه هارتفلت بود را در پاریس کشت و خورد. آرتور جان شاوکراس قاتل زنجیره‌ای که به دلیل جنایت‌های خود به «قاتل رودخانه روچستر نیویورک» شهرت یافت، اغلب قربانیان وی زنان خیابانی بوده که پس از آزار و اذیت، آن‌ها را کشته و آدم‌خواری می‌کرد؛ سپس بقیه اجساد را در رودخانه روچستر نیویورک رها می‌کرد. زمانی که از آرتور
روچستر نیویورک رها می‌کرد. زمانی که از آرتور پرسیدند طعم گوشت انسان چه مزه‌ای می‌دهد؟ او گفته بود: «گوشت انسان کمی شیرین است.» آرمن مایوس آلمانی که با کشتن و قطعه قطعه کردن یک مرد، اعضای بدنش را خورده بود، در ادعاهای خود در دادگاه اعلام کرد: «او (مقتول) با پای خودش به منزل من آمد و زمانی که به او در مورد کشتن و خوردن اعضای بدنش پیشنهاد دادم، پذیرفت». ونس وی گوگانگ لی بیمار روانی و شهروند کانادایی، در سال ۲۰۰۸ در اتوبوس گری‌هاند که از ادمونتون به سمت وینیپگ در حرکت بود، جوان بیست و دو ساله کانادایی به نام
در حرکت بود، جوان بیست و دو ساله کانادایی به نام تیم مک‌لین را که به خواب رفته بود، با ضربات پی‌درپی چاقو به قتل رساند و قسمت‌های مختلف گوشت بدن او را خورد. متیو ویلیامز ۳۴ ساله در ولز جنوبی در یک هتل، چشم‌ها و صورت یک زن ۲۲ ساله را زنده‌زنده خورد و این زن بر اثر شدت جراحات جان باخت. آدم‌خواری در اسطوره‌ها، هنر، سینما و ادبیات. در اسطورهٔ یونانی، کرونوس رهبر تیتان (که در عنوان به ساتورن رومی‌سازی شده) از ترس به حقیقت پیوستن پیش‌بینی برانداخته شدن به دست یکی از فرزندانش، هر یک از بچه‌های خود را پس از تولد
از فرزندانش، هر یک از بچه‌های خود را پس از تولد می‌بلعید. یکی از نقاشی‌های پیتر پل روبنس، نقاش آلمانی سبک باروک فلمانی در سدهٔ ۱۷ میلادی و نیز یکی از نقاشی‌های دیواری فرانسیسکو گویا، نقاش اسپانیایی، به نام «ساتورن پسرش را می‌بلعد» که بین سال‌های ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۳ ترسیم شده‌است، برمبنای این اسطوره می‌داند. وندیگو یا ویندیگو موجودی دیومانند و ترسناک و تخیلی در افسانه‌های سرخ‌پوستان آمریکا شمالی به‌ویژه آلگانکوئین‌ها است که در شمال شرق ایالات متحده و شرق کانادا زندگی می‌کنند. داستان‌های مربوط به وندیگو برای نخستین
می‌کنند. داستان‌های مربوط به وندیگو برای نخستین بار در سال ۱۶۳۶ از طریق مبلغان یسوعی که به کبک کانادا رفته‌بودند به گوش مهاجران اروپایی‌تبار آمریکا رسید. در این افسانه‌ها آمده که انسان‌هایی که آدم‌خواری کنند، تبدیل به وندیگو می‌شوند. از افسانه وندیگو در فیلم‌ها و سریال‌های آمریکایی نیز استفاده شده و از آن‌جمله می‌شود به سریال «سوپرنچرال»، سریال «افسون‌شده» و فیلم «رنجر تنها» اشاره کرد. در کتاب‌های مصور مارول نیز گاه با وندیگو روبه‌رو می‌شویم. در روان‌شناسی به حالتی که شخص تمایل درونی به خوردن گوشت انسان
به حالتی که شخص تمایل درونی به خوردن گوشت انسان داشته باشد «روان‌پریشی وندیگو» نیز گفته شده‌است. جاناتان سوییفت در رساله‌ای طنز به نام «پیشنهاد مؤدبانه» که در سال ۱۷۲۹ به‌صورت گمنام به چاپ رسید، پیشنهاد می‌کند که کودکان فقیر را به عنوان غذا به ثروتمندان بفروشند تا مسئلهٔ فقر برای همیشه حل شود. در نمایش‌نامهٔ «ناگهان تابستان گذشته» (۱۹۵۸) اثر تنسی ویلیامز و نیز فیلمی به همین نام که بر پایهٔ این نمایش‌نامه به کارگردانی جوزف ال. منکیه‌ویچ در سال ۱۹۵۹ منتشر شد، به ماجرای قتل عجیب شاعر جوان و همجنس‌گرایی به نام
به ماجرای قتل عجیب شاعر جوان و همجنس‌گرایی به نام سباستین به دست چند نوجوان آدم‌خوار اشاره شده‌است. کیلر کراک (تمساح قاتل) شخصیت خیالی شرور بزرگ در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط دی‌سی کامیکس که عموماً به عنوان دشمن شخصیت ابرقهرمان بتمن محسوب می‌شود، در سال ۱۹۸۳ توسط گری کانوی و جین کولان خلق شد. این شخصیت با نام اصلی وایلن جونز، به علت جهش ژنتیکی تبدیل به انسانِ حیوان‌نما می‌شود و به خاطر طبع وحشی‌اش، آدم‌خوار است. آدواله آکینویه آگباجه نقش شخصیت کیلر کراک را در فیلم «جوخه انتحار» (۲۰۱۶) ایفا
کیلر کراک را در فیلم «جوخه انتحار» (۲۰۱۶) ایفا کرده‌است. در سال ۱۹۹۱ فیلم «سکوت بره‌ها» به کارگردانی جاناتان دمی که بر اساس رمانی به همین نام نوشتهٔ توماس هریس (۱۹۸۸ میلادی) ساخته‌شده‌است، به شخصیت هانیبال لکتر (با بازی آنتونی هاپکینز)، نابغهٔ روان‌پزشکی که آدم‌خوار است می‌پردازد. فیلم «هانیبال» به کارگردانی ریدلی اسکات محصول سال ۲۰۰۱ در ادامه فیلم سکوت بره‌ها می‌باشد. در سال ۲۰۰۷ فیلم موزیکال «» به کارگردانی تیم برتون که اقتباسی از داستان استفان سندهایم و هیو ویلر است، به شخصیت سویینی تاد (با بازی جانی
و هیو ویلر است، به شخصیت سویینی تاد (با بازی جانی دپ)، یک پیرایشگر انگلیسی و یک قاتل زنجیره‌ای دوره ویکتوریا، می‌پردازد که مشتریان خود را با یک تیغ ریش‌تراشی به قتل می‌رساند و با کمک همدست خود، خانم لاوت (با بازی هلنا بونهام کارتر)، با گوشت اجساد پای گوشت درست می‌کند. پروفسور پیگ یک شخصیت ابرشرور خیالی در کتاب‌های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط شرکت دی سی کامیکس است که توسط گرنت موریسون (نویسنده) و اندی کوبرت (طراح) در سال ۲۰۰۷ خلق شده‌است و اغلب دشمن ابرقهرمان بتمن به‌شمار می‌رود. قصهٔ فیلم «ماهی و گربه»
بتمن به‌شمار می‌رود. قصهٔ فیلم «ماهی و گربه» (۱۳۹۲) به کارگردانی و نویسندگی شهرام مکری، براساس یک ماجرای واقعی نوشته شده‌است. در سال ۱۳۷۷ خبری در رسانه‌ها منتشر شد مبنی بر این‌که رستورانی بین‌راهی گوشت چرخ‌کردهٔ انسان را می‌پخته‌است.
کوه قلاقیران از کوه‌های استان ایلام در غرب ایران است. در دامنهٔ این کوه جنگلی درختان کهنسال بلوط وجود دارد. این کوه در ۳ کیلومتری شهر ایلام قرار دارد و تفرجگاه ششدار نیز در نزدیکی آن است. در اطراف این کوه یک محوطه باستانی مربوط به دوران ساسانی وجود دارد. در زبان کردی ایلامی واژه «قلا» به معنی قلعه است و به‌طور کلی در مناطقی که در اسم آنها این واژه به کار رفته‌است به یک قلعه باستانی در آن محل اشاره دارد. این محوطه باستانی در ۶ کیلومتری شهر ایلام و ۷۰۰ متری بخش شمال پادگان نظامی ششدار قرار دارد و در تاریخ ۹
شمال پادگان نظامی ششدار قرار دارد و در تاریخ ۹ اردیبهشت ۱۳۸۲ با شمارهٔ ثبت ۸۴۳۵ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. به لحاظ مردم‌شناسی نیز این کوه در ایلام از اهمیت فراوانی برخوردار بوده و به نوعی در ادبیات شفاهی نماد شهر ایلام به‌شمار می‌آید. در بسیاری از نمادها و لوگوهای شهر ایلام مانند آرم شبکه استانی، سازمان تاکسیرانی و … از این کوه استفاده شده‌است. چند صحنه از فیلم فیلم دالاهو با بازی بهروز وثوقی در پای این کوه گرفته شده‌‌است.
جبلین (در عربی: الجبلین ). روستایی از توابع شهرستان دِبّاء البیعه در شبه‌جزیره و استان مسندم در کشور پادشاهی عمان است. این روستا در کرانهٔ دریای عمان واقع شده‌است. روستا در روی تپه ی ودرپایهٔ زنجیره کوه حجر در منطقه رؤوس الجبال مسندم قراردارد. جمعیت. جمعیت آن ۲۰۶ نفر (۳۰ خانوار) است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. پیشهٔ مردم روستا ماهی‌گیری وتجارت است.
تیبات نام روستایی از توابع شهرستان دِبّاء البیعه در شبه‌جزیره و استان مسندم در کشور پادشاهی عمان است. این روستا در کرانهٔ دریای عمان واقع شده‌است. جمعیت. جمعیت آن ۱۱۵ نفر (۲۵ خانوار) است که از اهل سنت و مالکی مذهب هستند. شغل عمدهٔ مردم روستا کشاورزی و ماهی گیری است. بعضی از مردم نیز دام خانه‌ای نیز دارند.
سانسور () سرکوب گفتار، ارتباطات عمومی یا سایر اطلاعات است. این امر ممکن است بر این پایه انجام شود که چنین موادی ناشایسته، پرگزند، حساس یا «ناخوشایند» در نظر گرفته شود. سانسور می‌تواند توسط دولت‌ها، موسسات خصوصی و سایر نهادهای کنترل‌کننده انجام شود. دولت‌ها و سازمان‌های خصوصی ممکن است درگیر سانسور شوند. گروه‌ها یا نهادهای دیگر ممکن است پیشنهاد و درخواست سانسور کنند. هنگامی که فردی مانند نویسنده یا خالق دیگری درگیر سانسور آثار یا گفتار خود می‌شود، به آن "خودسانسوری" گفته می‌شود. سانسور عمومی در انواع
"خودسانسوری" گفته می‌شود. سانسور عمومی در انواع رسانه‌های مختلف از جمله گفتار، کتاب، موسیقی، فیلم و هنرهای دیگر، مطبوعات، رادیو، تلویزیون و اینترنت به دلایل ادعایی مختلفی از جمله امنیت ملی، برای کنترل وقاحت، پورنوگرافی و نفرت‌پراکنی، برای محافظت از کودکان یا سایر گروه‌های آسیب‌پذیر، برای ترویج‌دادن یا محدودکردن دیدگاه‌های سیاسی یا مذهبی، و برای جلوگیری از تهمت و افترا انجام می‌شود. بسته به گونه، مکان و مضمون، سانسور مستقیم ممکن است قانونی باشد یا نباشد. بسیاری از کشورها حمایت‌های مستحکمی را در برابر سانسور
از کشورها حمایت‌های مستحکمی را در برابر سانسور به صورت قانونی ارائه می‌کنند، اما هیچ‌یک از این حمایت‌ها مطلق نیستند و اغلب ادعای ضرورت ایجاد تعادل بین حقوق متضاد می‌شود تا مشخص شود چه چیزی می‌تواند و چه چیزی نمی‌تواند سانسور شود. هیچ قانونی علیه خودسانسوری وجود ندارد. تاریخچه. در سال ۳۹۹ پیش از میلاد، فیلسوف یونانی، سقراط، در حالی که از تلاش‌های دولت آتن برای سانسور آموزه‌های فلسفی خود سرپیچی می‌کرد، به اتهامات جانبی مرتبط با فساد جوانان آتنی متهم و به اعدام با نوشیدن سمی به نام شوکران محکوم شد. جزئیات