payamvha/North_RAG huggingface dataset:
است، از حضور او در خانه‌هایشان خودداری کردند. او همچنین از سازمان رفاه اجتماعی حقوق می‌گرفت. همین موضوع پای مأموران این سازمان را به خانوادهٔ آن‌ها باز کرد. مالکوم حضور مأموران در جمع خودشان را این‌گونه توصیف می‌کند: «اما کمک ماهانه جواز حضور آن‌ها بود. رفتارشان با ما مانند رفتار با برده‌ها بود. گویی ما دارایی شخصی آن‌ها بودیم. با تمام تلاشی که مادرم می‌کرد، موفق نمی‌شد تا آن‌ها را از دخالت در زندگیمان بازدارد. خشم او هنگامی به اوج می‌رسید که می‌دید آن‌ها با اصرار یکی از ما را به گوشه‌ای خارج از اتاق، در
با اصرار یکی از ما را به گوشه‌ای خارج از اتاق، در حیاط یا جای دیگر می‌برند و به نوبت هربار یکی از ما را با طرح پرسش‌ها و بیان کلمات فریبنده در مقابل هم و رویاروی مادرم قرار می‌دهند». در سال ۱۹۳۴، خانوادهٔ لیتل که همیشه از قبول اعانه و صدقه سرباز زده بود، مجبور به قبول آن شدند. در این ایام مالکوم و برادرانش نیز از طریق کارهای خرد مانند شکار و فروش خرگوش سعی می‌کردند تا به مادرشان کمک کنند. مالکوم که روحیه‌ای آتشین و حسی جستجوگر داشت، کم‌کم به خارج از خانه کشیده شد. همین امر حس طغیان و خشونت را بیش‌تر در او
شد. همین امر حس طغیان و خشونت را بیش‌تر در او زنده کرد و به دزدی‌های کوچک از مغازه‌ها دست زد. مأموران رفاه اجتماعی از این موضوع آگاه شدند و از همین طریق فشار بیش‌تری بر لوییز وارد کردند. آن‌ها ولگردی‌ها و دزدی مالکوم را دلیلی بر ضعف سرپرستی لوییز عنوان کردند. مالکوم این فشار را با انگیزهٔ فروپاشی خانوادهٔ خود می‌دانست. «دقیقاً به یاد ندارم که چگونه و از چه زمانی آن‌ها به فکر افتادند که مادرم را دیوانه معرفی کنند، اما خوب به یاد دارم وقتی که آن‌ها شنیدند مادرم از قبول یک تعارف، مقداری گوشت خوک و شاید هم یک
از قبول یک تعارف، مقداری گوشت خوک و شاید هم یک خوک درسته، از دهقانی که در همسایگی ما بود خودداری کرده است، او را به خاطر طرد این صدقهٔ بزرگ در حضور ما دیوانه خطاب کردند. عقیدهٔ او به عنوان یک ادونتیست و توضیحات او که ما هرگز گوشت نمی‌خوریم، برای آن‌ها اهمیت نداشت». لوییز که در معرض این سختی‌ها، بسیار رنجور و شکننده شده بود، در حدود سال‌های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۷ با مردی آشنا شد که با حضورش او را خوشحال و آرام می‌کرد. اما این مرد از ترس قبول مسئولیت خانوادهٔ نُه نفرهٔ لیتل، بعد از یک سال، لوییز را ترک کرد و هرگز از او
بعد از یک سال، لوییز را ترک کرد و هرگز از او خبری نشد. این امر سقوط روحی لوییز را سرعت بخشید. این دلایل کافی بود تا سازمان رفاه اجتماعی برای تجزیهٔ خانوادهٔ لیتل دست به کار شود. مسئولیت مالکوم و دیگر خواهران و برادرانش به خانواده‌های دیگر سپرده شد؛ و سرانجام دستور دادگاه در مورد لوییز صادر شد و او را به بیمارستان روانی ایالتی در کالامازو منتقل کردند. ۲۶ سال از زندگی او در آن مکان سپری شد تا آن که فرزندانش او را از آن جا بیرون آوردند. مالکوم در مورد عملکرد رفاه اجتماعی می‌گوید: «صادقانه اعتقاد دارم اگر
رفاه اجتماعی می‌گوید: «صادقانه اعتقاد دارم اگر سازمان رفاه اجتماعی تنها یک خانواده را از هم متلاشی کرده باشد، آن خانواده ما بودیم. ما دوست داشتیم با هم و در کنار هم زندگی کنیم، کاشانهٔ ما نباید ویران می‌شد. اما سازمان رفاه، دادگاه و پزشکان به نوبت ما را در زیر ضربات مشت‌های خود گرفته بودند و تنها ما نبودیم که گرفتار چنین مصیبتی بودیم». سرپرستی مالکوم به خانوادهٔ گوهانا داده شد. او در این ایام به دلیل رفتار ناشایست از مدرسه اخراج شد و دادگاه حکم به فرستادن او به مدرسهٔ تهذیب اخلاق داد. این مدرسه زیر نظر
او به مدرسهٔ تهذیب اخلاق داد. این مدرسه زیر نظر خانم سورلین اداره می‌شد. او و شوهرش اعتقاد زیادی به هوش مالکوم داشتند و از او به‌طور گسترده حمایت می‌کردند. اما بعدها او این حمایت آن‌ها را نیز نوعی از تبعیض و نابرابری نژادی قلمداد کرد. «اکنون می‌فهمم که آقا و خانم سورلین بی اعتنا به حضور من از هر چیزی حرف می‌زدند. درست مثل اینکه در حضور یک پرندهٔ دست‌آموز صحبت می‌کردند. از هر چیز، دربارهٔ خود من، دربارهٔ سیاهان، گویی من اصلاً وجود ندارم یا حرف‌هایشان را نمی‌فهمم. هر روز ده‌ها بار کلمهٔ کاکاسیاه را بر زبان
هر روز ده‌ها بار کلمهٔ کاکاسیاه را بر زبان می‌آوردند. فکر می‌کنم منظورشان اهانت نبود یا شاید هم این را به حساب همدردی و محبت می‌گذاشتند». تحت حمایت خانم سورلین، مالکوم روانهٔ دبیرستان میسون شد. ضمن تحصیل به کار در رستوران مشغول شد. عملکرد خوبی در مدرسه داشت و در کلاس هفتم، نیمهٔ دوم سال به عنوان ارشد کلاس انتخاب شد. او در این ایام چهارده سال داشت که با الا خواهر بزرگ خانواده که اولین فرزند ارل لیتل از اولین ازدواجش بود، ملاقات کرد. الا در بوستون زندگی می‌کرد. مالکوم در تابستان ۱۹۴۰ برای دیدار با الا و
مالکوم در تابستان ۱۹۴۰ برای دیدار با الا و تماشای بوستون به این شهر رفت. در این سفر، نخستین بار از محیط کوچک و نسبتاً روستایی محل زندگی‌اش، قدم فراتر نهاد و زندگی سیاه‌پوستان در شهر بوستون را دید. آن دنیای پر زرق و برق، کلوپ‌های شبانه، سالن‌های رقص و دسته‌های نوازندگان او را تحت تأثیر قرار داد. بعد از برگشت به میسون تغییراتی زیادی کرد. «برای اولین بار از معاشرت با سفیدها ناراحت می‌شدم. بی‌وقفه فکرم در اطراف بوستون و مشاهدات و برداشتم از آنجا دور می‌زد». روزی معلم انگلیسی، آقای استروسکی، از وی خواست تا بعد
معلم انگلیسی، آقای استروسکی، از وی خواست تا بعد از اتمام درس، کلاس را ترک نکند تا در مورد آینده با او صحبت بکند. " «مالکوم تو باید خط زندگی‌ات را مشخص کنی هیچ وقت به آن فکر کرده‌ای؟» حقیقت آن بود که تا آن روز هرگز به این مسئله نیندیشیده بودم؛ ولی بدون تأمل پاسخ دادم: «آره، به این موضوع فکر کرده‌ام و دلم می‌خواهد که حقوق بخوانم.» آن روز در لانسینک قاضی یا پزشک سیاه نبود تا الگویی برای آرزوی من باشد. اما می‌دانستم که یک قاضی، دیگر ناچار به شستن ظرف نیست. خطوطی از تعجب بر چهره‌اش نقش بست. درحالی‌که روی
خطوطی از تعجب بر چهره‌اش نقش بست. درحالی‌که روی صندلی‌اش لم داده و دست‌ها را در پشت سرهم قفل کرده بود، با تبسم گفت: «مالکوم، ما باید واقع‌بین باشیم، سوء تفاهم نشود، ما همه تو را دوست داریم. تو این را می‌دانی. اما باید این حقیقت را بدانی که تو یک سیاه‌پوستی. حقوق‌دان بودن! هدف مناسبی برای یک کاکا سیاه نیست. به کاری فکر کن که برای آن ساخته شده‌ای. دست‌های تو برای کار و برای ساختن ساخته شده است. کارگاه نجاری تو می‌تواند مورد تحسین همه قرار بگیرد. چرا نجاری هدف تو نیست؟ مردم تو را به عنوان یک انسان دوست دارند،
تو نیست؟ مردم تو را به عنوان یک انسان دوست دارند، کار که اهمیتی ندارد»". این گفتگو افکار مالکوم را دستخوش آشفتگی کرد و حس خشم را در وجودش بیدار ساخت. به دلیل تغییر رفتار وی، خانم سورلین او را از مدرسه اخراج کرد و سرپرستی وی به خانوادهٔ لیونز سپرده شد. او به خواهرش الا نامه فرستاد و ابراز علاقه کرد که می‌خواهد در بوستون زندگی کند. الا مقدمات حضور او را فراهم کرد. به این ترتیب رهسپار بوستون شد. زندان. مالکوم ایکس، درس و مدرسه را رها کرد. او سرانجام هنگامی که برای فروختن یک ساعت دزدی به جواهر فروشی رفت، به
برای فروختن یک ساعت دزدی به جواهر فروشی رفت، به دام پلیس گرفتار شد و به ده سال حبس محکوم شد. وی در زندان چنان چهره ضد دینی پیدا کرده بود که زندانیان به او لقب شیطان را داده بودند. او با برنامه‌ریزی برای اوقات فراغت خود در زندان، به مطالعات مذهبی پرداخت. او به تدریج با سیاهپوستان مسلمانی آشنا شد که هم بندش بودند؛ افرادی از گروه «ملت مسلمان». آنان از اسلام گفتند. گروه امت الاسلام. هفت سال از دوران محکومیت مالکوم گذشت. اما این بار مالکوم ایکس درنگ نکرد و بلافاصله پس از آزادی، به عضویت گروه «ملت مسلمان» درآمد.
پس از آزادی، به عضویت گروه «ملت مسلمان» درآمد. او سیر مطالعاتی و تحقیقاتی خویش را ادامه داد و تا جایی پیش رفت که به عنوان سخنگوی این جمعیت برگزیده شد. تبلیغات مذهبی و اعتقادی او در آمریکا، باعث شد تعداد زیادی از سیاهپوستان با اسلام آشنا شوند و در مدت کوتاهی به عضویت گروه «ملت مسلمان» درآیند. مالکوم ایکس در یکی از سخنرانی‌هایش دربارهٔ او این‌طور گفت: «این مرد کوچک، شریف و دوست‌داشتنی. الایجا محمد محترم که در این ساعت به برادران و خواهران ما در شیکاگو آموزش می‌دهد. او پیامبر الله است و همین باعث می‌شود
می‌دهد. او پیامبر الله است و همین باعث می‌شود قدرتمندترین مرد سیاه‌پوست در آمریکا باشد…» مالکوم بعد از جدایی از «ملت مسلمان» گفت که من باایمان‌ترین بندهٔ الایجا محمد بودم، و امروز می‌دانم که من بیشتر و استوارتر از آن‌که خودش به خودش ایمان داشت، بهش ایمان داشتم. اما او بعداً تغییر عقیده داد و از «ملت مسلمان» جدا شد و گفت که اسلامی که من الآن باور دارم، همان اسلامی است که در مکه آموزش داده شد: این‌که خدایی جز الله نیست و محمد بن عبدالله که هزار و چهارصد سال پیش در شهر مقدس مکه زندگی می‌کرد، آخرین پیامبر الله
در شهر مقدس مکه زندگی می‌کرد، آخرین پیامبر الله است. مالکوم به سیاهان می‌گفت: «زیستن در آمریکا، شما را آمریکایی نمی‌کند. شما باید یاد بگیرید از میوه‌های آمریکایی‌ها لذت ببرید. اما شما از این میوه‌ها لذت نبرده‌اید. شما تنها از خارها و سختی‌ها لذت برده‌اید برای اینکه شما باید سخت‌تر کار می‌کردید تا به میوه‌ها دست یابید». بِتی، پرستار سیاهپوستی بود که در یکی از بیمارستان‌های آمریکا مالکوم را شناخت و پیشنهاد زندگی مشترک با او را پذیرفت. مالکوم ایکس به چند کشور آسیایی و آفریقایی سفر کرد. بعدها بین مالکوم ایکس و
و آفریقایی سفر کرد. بعدها بین مالکوم ایکس و الایجا محمد اختلافات بسیاری پدید آمد و مالکوم از جریان «امت اسلام» خارج شد و خود جریانی را تحت عنوان جماعت اهل سنت پایه‌گذاری کرد. ترور جان اف کندی و روزه سکوت و جدایی مالکوم از جریان امت اسلام. فعالیت‌های مالکوم ایکس در سازماندهی و جذب اعضای جدید برای «امت اسلام» خیلی زود مجموع اعضای این جنبش را از ۴۰۰ نفر در سال ۱۹۵۰ به بیش از ۳۰ هزار نفر در سال ۱۹۶۰ رساند. اما هم‌زمان نشانه‌هایی از اختلاف میان مالکوم و الیجا محمد بروز کرد. مالکوم ضمن استقبال از تلاش‌های فعالان
بروز کرد. مالکوم ضمن استقبال از تلاش‌های فعالان جنبش مدنی سیاهپوستان آمریکا، می‌گفت که سیاهان باید برای بازپس گرفتن حق خود «از هر راه ممکن» اقدام کنند. او همواره در سخنرانی‌های آتشین خود از «سفید پوستان» به عنوان «دشمن» یاد می‌کرد و مخاطبان هیجان زده خود را در برابر آنچه «ظلم ۴۰۰ ساله سفید پوستان بر سیاهپوستان» می‌نامید، به «بیداری و تکاپو» دعوت می‌کرد. اختلاف‌ها میان مالکوم ایکس و الیجا محمد پس از مرگ جان اف کندی، رئیس‌جمهوری وقت آمریکا در سال ۱۹۶۳ به اوج خود رسید. اظهار نظر جنجالی مالکوم در مورد مرگ کندی
رسید. اظهار نظر جنجالی مالکوم در مورد مرگ کندی که به نوعی آن را «تقاص پس دادن» ارزیابی کرده بود، با واکنش تند الایجا محمد روبرو شد و رهبر «امت اسلام» به مالکوم دستور داد که برای ۹۰ روز سکوت اختیار کند و حق اظهار نظر در هیچ موردی را ندارد. در برابر مالکوم شروع به افشاگری دربارهٔ «روابط خارج از ازدواج» الایجا محمد کرد و از رابطه جنسی رهبر «امت اسلام» با دختران نوجوانی خبر داد که حتی از الایجا محمد بچه دار شده بودند. با شهادت پسر الایجا محمد و زنانی که مورد سوء استفاده جنسی الایجا قرار گرفته بودند، خود او نیز
استفاده جنسی الایجا قرار گرفته بودند، خود او نیز در ۱۹۶۳ این وقایع را تأیید کرد و سعی در توجیه اعمال خود با ارجاع به رفتارهای مشابه در مبلغین مسیحی برآمد. مالکوم ایکس پس از شدت گرفتن اختلافات از امت اسلام جدا شد و خود جریانی مستقل تحت عنوان جماعت اهل سنت راه انداخت. مالکوم تلاش کرد تا محمد علی، بوکسور مشهور که خودش الهام بخش او برای پیوستن به امت اسلام بود و روابط نزدیکی با او داشت را متقاعد کند که همراه خودش به مسلمانان سنی بپیوندد. محمد علی اما نپذیرفت و دوستی خود با مالکوم ایکس را پایان داد. محمد علی
و دوستی خود با مالکوم ایکس را پایان داد. محمد علی بعدها از این کارش به عنوان یکی از بزرگ‌ترین اشتباهاتش یاد کرد و گفت: «پشت کردن به مالکوم ایکس یکی از بزرگ‌ترین اشتباهاتم در عمرم بود که به شدت ازش پشیمانم. آرزو دارم می‌توانستم به مالکوم بگویم که متاسفم و او دربارهٔ خیلی چیزها حق داشت. اما قبل از اینکه فرصت این کار را داشته باشم او کشته شد… اگر مالکوم نبود من احتمالاً هرگز مسلمان نمی‌شدم. اگر می‌توانستم به عقب برگردم و آن اتفاقات دوباره تکرار می‌شدند، من هرگز هرگز به او پشت نمی‌کردم.» زیارت مکه. در آوریل
هرگز به او پشت نمی‌کردم.» زیارت مکه. در آوریل ۱۹۶۴، با کمک مالی خواهر ناتنی خود الا لیتل کالینز به جده پرواز کرد. در جده تابعیت ایالات متحده و عدم توانایی در صحبت به زبان عربی باعث زیر سؤال رفتن وضعیت وی به عنوان یک مسلمان شد. وی که یک نسخه از کتاب عبدالرحمن حسن عزام (پیام ابدی) را همراه ویزای عربستان دریافت کرده بود با نویسنده تماس گرفت و پسر عزام ترتیب ترخیص وی را داد و اتاق هتل خود را به او قرض داد. صبح روز بعد مالکوم ایکس فهمید که شاهزاده فیصل او را به عنوان میهمان دولتی تعیین کرده است. چند روز بعد، پس
میهمان دولتی تعیین کرده است. چند روز بعد، پس از اتمام مناسک حج، با وی دیدار داشت. بعدها مالکوم گفت که دیدن مسلمانان «از هر رنگی، از بور چشم آبی گرفته تا آفریقایی‌های پوست سیاه»، در حال طواف با شرایط برابر او را بر آن داشت تا اسلام را دین غلبه بر مشکلات نژادی بداند. ترور. نشریه «» که متعلق به «امت اسلام» بود در شماره دهم آوریل سال ۱۹۶۴ خود کارتونی منتشر کرد که در آن سر قطع شده مالکوم مثل یک توپ در برخورد چند باره با زمین و بلند شدن به هوا نشان داده می‌شد و جملاتی از دهانش بیرون می‌آمد. انتشار این کارتون
و جملاتی از دهانش بیرون می‌آمد. انتشار این کارتون تنها پس از گذشت چند روز از سخنان تند الیجا محمد صورت می‌گرفت که به لوئیس فراخان (رهبر کنونی امت اسلام) گفته بود: «متظاهرانی چون مالکوم باید سرشان از بدنشان جدا شود». این سخن الیجا محمد از طریق چهره‌های سرشناس «امت اسلام» در روزهای بعد تکرار شد. بسیاری معتقد بودند که «تهدید جانی» مالکوم ایکس در میان این سخنان مشهود است. برای آنهایی که اخبار مسلمانان آمریکا را دنبال می‌کردند تقریباً هویدا بود که میانه شکراب شده مالکوم و الیجا محمد بستر حادثه‌ای خونین است. در
مالکوم و الیجا محمد بستر حادثه‌ای خونین است. در ماه‌های پس از آن پلیس فدرال آمریکا، اف‌بی‌آی، دست کم دو بار تهدید جانی مالکوم ایکس را به ثبت رساند. در ۱۴ فوریه ۱۹۶۵ بمبی در منزل محل اقامت مالکوم، بتی و چهار دخترشان منفجر شد که به هیچ‌یک از آنان آسیبی وارد نیاورد. تنها ۷ روز بعد، در ۲۱ فوریه ۱۹۶۵ هنگامی که او در یکی از سالن‌های اجتماعات منهتن نیویورک سخنرانی می‌کرد سه مرد مسلح، او را از فاصلهٔ کم هدف ۱۵ گلوله قرار دادند و مالکوم در سن ۳۹ سالگی بلافاصله کشته شد. هر سه ضارب از اعضای «امت اسلام» شناسایی شدند.
شد. هر سه ضارب از اعضای «امت اسلام» شناسایی شدند. پلیس هر سه نفر را دستگیر و تحویل دادگاه داد. نورمن ۳ایکس باتلر که نام اسلامی محمد عبدالعزیز را برای خود برگزیده بود، در سال ۱۹۸۵ با موافقت دادگاه مورد عفو قرار گرفت و از زندان آزاد شد. او پس از آزادی به ریاست مسجد «امت اسلام» در محله هارلم نیویورک منصوب شد. توماس ۱۵ ایکس جانسون، در خلال سال‌های زندان از «امت اسلام» جدا شد و خود را یک مسلمان سنی اعلام کرد، نام خلیل اسلام را برای خود برگزید و در سال ۱۹۸۷ از زندان آزاد شد. او در سال ۲۰۰۹ درگذشت. توماس هیگن،
زندان آزاد شد. او در سال ۲۰۰۹ درگذشت. توماس هیگن، نخستین کسی که به سوی مالکوم ایکس شلیک کرد، بعدها نام مجاهد حلیم را برای خود برگزید. پس از گذشت ۴۵ سال از دوران محکومیت آقای هیگن، دادگاه در سال ۲۰۱۰ با درخواست عفو او موافقت کرد. توماس هیگن دیگر خود را عضو «امت اسلام» نمی‌داند و بارها به خاطر شلیک به سوی مالکوم ایکس اظهار ندامت کرده است.
شاهزاده‌نشین سیلند ریزکشوری کوچک و به رسمیت شناخته نشده می‌باشد که در فاصلهٔ ۱۰ کیلومتری از ساحل سافک، انگلستان، بر روی یکی از سکوهای دفاعی انگلستان در دریای شمال بنا نهاده شده‌است. از سکوهای دفاعی در زمان جنگ دوم جهانی استفاده می‌شده‌است. در سال ۱۹۶۷ این تأسیسات توسط ، گویندهٔ پیشین رادیو، سرگرد ارتش و جمعی از دوستانش و خانوادهٔ او اشغال شد. او ادعا داشت که این تأسیسات یک دولت مستقل می‌باشد. بسیاری از مفسران به‌طور کلی سیلند را جزء ریزکشورها و بهترین نمونهٔ آن طبقه‌بندی می‌کنند. سیلند به عنوان یک دولت
آن طبقه‌بندی می‌کنند. سیلند به عنوان یک دولت مستقل توسط هیچ‌کدام از اعضای سازمان ملل پذیرفته نشده‌است و منتقدان در ایالات متحدهٔ آمریکا و آلمان اصرار دارند که این تأسیسات همیشه تحت فرماندهی دولت انگلستان بوده‌است. تاریخچه. در سال ۱۹۴۳، در جریان جنگ جهانی دوم، این سکو توسط بریتانیا مانند سکوهای دفاعی دیگر برای دفاع در برابر هواپیماهای مین‌ریز آلمان ساخته‌شد. این سکو شامل یک بنای فوقانی با دو برج توخالی می‌باشد که توسط یک عرشه بیکدیگر متصل شده‌اند. این سازه درون آب‌های بین‌المللی و در فاصلهٔ شش مایلی ساحل
درون آب‌های بین‌المللی و در فاصلهٔ شش مایلی ساحل سافولک انگلستان واقع شده‌است. این استحکامات توسط ۱۵۰ تا ۳۰۰ نفر از اعضای ناوگان انگلستان در جریان جنگ جهانی دوم اشغال شد. اشغال توسط روی بیتس و کارکنان سیلند. در سپتامبر سال ۱۹۶۷ میلادی، این برج (با مساحت قابل سکونتی در حدود ۵۵۰ متر مربع) توسط سرگرد پدی روی بیتس اشغال شد. در سال ۱۹۶۸ میلادی، نیروی دریایی انگلستان به منظور تعمیر راهنماهای شناور آبی وارد منطقه‌ای شد که بیتس ادعا می‌کرد قلمروی آبی او می‌باشد. مایکل بیتس، پسر پدی روی بیتس با آتش گشودن از روی برج
بیتس، پسر پدی روی بیتس با آتش گشودن از روی برج بر روی کارگران کوشش کرد آن‌ها را بترساند. از آنجائیکه بیتس هنوز شهروند انگلستان بود به منظور پاسخگویی در مورد این حادثه به دادگاه در انگلستان خوانده شد. دادگاه انگلستان اعلام کرد از آنجائیکه این استحکامات سه مایل خارج از آب‌های انگلستان می‌باشد قابل طرح در این دادگاه نمی‌باشد. در سال ۱۹۷۵ میلادی، بیتس اساسنامه، پرچم، سرود ملی، گذرنامه و واحد پول سیلند را معرفی کرد. بدست‌گیری کنترل با استفاده از زور. در سال ۱۹۷۸ میلادی، هنگامیکه بیتس در سیلند حضور نداشت،
۱۹۷۸ میلادی، هنگامیکه بیتس در سیلند حضور نداشت، نخست‌وزیر سیلند، پروفسور الکساندر جی اشنباخ و تعدادی از اهالی آلمان به زور کنترل سیلند را بدست گرفتند و پسر بیتس، مایکل را اسیر کردند. بیتس پس از آن با استفاده از کمک ارتشی داوطلب و با استفاده از حملهٔ بالگرد توانست دوباره کنترل سیلند را بدست گیرد. او سپس مهاجمان را به عنوان اسیر جنگی نگه داشت. بیشتر اسیران بعد از اتمام ماجرا به کشورشان فرستاده شدند؛ ولی اشنباخ، وکیل آلمانی که گذرنامه سیلند را داشت به خیانت علیه سیلند متهم و مجبور به پرداخت ۳۵۰۰۰ دلار آمریکا
سیلند متهم و مجبور به پرداخت ۳۵۰۰۰ دلار آمریکا شد. دولت‌های هلند و آلمان به دولت انگلستان برای آزاد کردن او شکایت کردند ولی دولت بریتانیا با توجه به تصمیم دادگاه در سال ۱۹۶۸ میلادی، از پذیرفتن هرگونه مسئولیتی خودداری کرد. سپس دولت آلمان سفیر خود در انگلستان را به سیلند فرستاد تا دربارهٔ آزادی اشنباخ مذاکره کند. بعد از چند هفته مذاکره بیتس از مواضع خود کوتاه آمد و متعاقباً اعلام کرد که بازدید دیپلمات آلمانی دلیلی برای به رسمیت شناخته شدن سیلند توسط دولت آلمان شد. دههٔ ۹۰. در دههٔ نود، کشتی ماریتیم در دفاع
شد. دههٔ ۹۰. در دههٔ نود، کشتی ماریتیم در دفاع از ادعایشان مبنی بر گسترش آب‌های قلمروی سیلند تا ۱۲ مایل دریایی بر روی آن آتش کرد.در نتیجهٔ صدور شمار زیادی گذرنامه غیرقانونی سیلند (در حدود ۱۵۰٬۰۰۰ عدد)، در سال ۱۹۹۷ میلادی، خانوادهٔ بیتس تمامی گذرنامه‌های صادرشده حتی آن‌هایی که توسط خودشان در سی سال اخیر صادر شده بود را باطل اعلام کردند.
حمیدرضا پگاه (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۵۰) بازیگر سینما و تلویزیون اهل ایران است. وی فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۳۷۲ با بازی در مجموعه "ضلع ششم" به کارگردانی مسعود فروتن آغاز کرد. او در تلویزیون با مجموعه‌های "تفنگ سرپر" در نقش غیبیش، و "آوای باران" در نقش طاها مورد توجه قرار گرفت." زندگی. حمیدرضا پگاه؛ ۱۱ دی ۱۳۵۰ در تهران متولد شد.
فرهنگسرای خانواده، با نام‌های سابق فرهنگسرای دانشجو و شفق یکی از بزرگ‌ترین فرهنگسراهای تهران است که در پارک شفق در محله یوسف‌آباد تهران با طراحی کامران دیبا و به عنوان اولین فرهنگسرای ایران ساخته شده است. ساختمانهای داخلی فرهنگسرا، طی سال‌های ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ توسط شهرداری تهران احداث شد. ابنیه داخل پارک محل استقرار واحدهای اداری و اجرائیات راهنمایی و رانندگی بوده تا اینکه شهرداری منطقه ۶ به منظور استفاده بهینه از این فضا، تصمیم به تغییر کاربری این مجموعه به عنوان فرهنگ‌سرا گرفت. به منظور عملی ساختن این تصمیم
فرهنگ‌سرا گرفت. به منظور عملی ساختن این تصمیم بازسازی ساختمان موجود از اردیبهشت ماه ۱۳۷۲ آغاز و پس از تکمیل عملیات آن، که ۱۸ ماه به طول انجامید، سر انجام در تاریخ ۱۹ مهرماه ۱۳۷۳ مقارن با سالروز ولادت حضرت زینب کبری (س) با عنوان فرهنگ سرای شفق توسط جمعی از مسئولین وقت گشایش یافت. این فرهنگ سرا در پی هویتی شدن فرهنگ سراهای تهران در سال ۱۳۸۰ با هویت دانشجو به «فرهنگ سرای دانشجو» تغییر نام داد و تا تیر ماه ۱۳۸۸ با این نام به فعالیت خود ادامه داد. از این تاریخ و در پی محلی شدن دوباره فرهنگ سراها این مجموعه به
و در پی محلی شدن دوباره فرهنگ سراها این مجموعه به «فرهنگ سرای شفق» تغییر نام داد و از سال ۱۳۹۸ این مرکز به نام فرهنگسرای خانواده تاکنون به ارائه خدمات برای شهروندان می پردازد. این فرهنگسرا دارای یک تالار نمایش مجهز با ظرفیت ۲۰۸ نفر، سرای کتاب، نگارخانه شفق، سرای کودک، سرای آبی، کارگاه چهره، کارگاه سفال، کارگاه معرق و تعدادی کلاس آموزشی است.
نامه به رومیان، ششمین کتاب در عهد جدید و طولانی‌ترین کتاب از سیزده نامه‌های پائولین است. دانشمندان کتاب مقدس موافقند که توسط پولس رسول برای توضیح نجات از طریق عیسی مسیح ارائه شده است. معرفی نامهٔ پولُس رسول به رومیان. پولُس برآن بود که از کلیسای شهر روم دیدار کند، ولی پیش از آن می‌بایست به معرفی خود و اعتقاداتش می‌پرداخت. نگارش این نامه راه را برای سفر پولُس به روم هموار می‌کرد. قصد پولُس آن بود که مدتی در خدمت مسیحیان آن شهر باشد و سپس با کمک و پشتیبانی آنان رهسپار اسپانیا شود. او در این نامه به تشریح درک
رهسپار اسپانیا شود. او در این نامه به تشریح درک خود از ایمان مسیحی و چگونگی کاربرد این ایمان در زندگی عملی و روزمره می‌پردازد. این کتاب پیام پولُس را به جامع‌ترین شکل عرضه می‌دارد. موضوع اصلی این نامه، نقشه نجات خدا و چگونگی پارسا شمرده شدن انسان‌ها است، خواه یهودیان و خواه اقوام غیریهود (۱:۱۷). برای تشریح این موضوع، پولُس به بحث درباره نکات مهمی نظیر گناه، فیض، ایمان، تقدّس، امنیت مومنان، و رابطه یهودیان و غیریهودیان در نقشه نجات خدا می‌پردازد. این نامه، نظام‌مندترین اثر پولُس است؛ زیرا بیشتر به رساله‌ای
اثر پولُس است؛ زیرا بیشتر به رساله‌ای الهیاتی و دقیق شباهت دارد تا نامه. در آن، پولُس بیش از سایر نامه‌های خود از کتاب عهد عتیق نقل قول کرده‌است (بخصوص در فصل‌های ۹ تا ۱۱). همچنین در این نامه‌است که پولُس دیدگاه مسیحی را دربارهٔ وضعیت کنونی قوم اسرائیل و رستگاری آنان تشریح می‌کند. تقسیم‌بندی کلّی. ۱ - مقدمه (۱:۱-۱۵) ۲ - طرح موضوع رساله (۱:۱۶ و ۱۷) ۳ - نیاز تمامی بشر به نجات (۱:۱۸ تا ۳:۲۰) ۴ - طریق خدا برای نجات بشر (۳:۲۱ تا ۴:۲۵) ۵ - زندگی و حیات تازه در مسیح (۵:۱ تا ۸:۳۹) ۶ - قوم اسرائیل در نقشه خدا (۹:۱
(۵:۱ تا ۸:۳۹) ۶ - قوم اسرائیل در نقشه خدا (۹:۱ تا ۱۱:۳۶) ۷ - مَنِش و رفتار مسیحی (۱۲:۱ تا ۱۵:۱۳) ۸ - بخش پایانی و سلام‌های شخصی (۱۵:۱۴ تا ۱۶:۲۷)
دانشگاه ادینبرو یک دانشگاه تحقیقاتی دولتی در ادینبرو واقع در اسکاتلند بریتانیا است که در سال ۱۵۸۳ میلادی بنیان‌نهاده شده‌است. این دانشگاه به عنوان یکی از معتبرترین دانشگاه‌های جهان شناخته شده است. این دانشگاه مقام ششم و هفتم را در رتبه‌بندی QS و تایمز هایر ادجوکیشن در اروپا دارد. همچنین مقام یازدهم دنیا را در رتبه‌بندی سال ۲۰۱۲ QS دارد. این دانشگاه نقش مهمی در شهرت شهر ادینبرو در عصر روشنگری به عنوان یک مرکز پیشرو داشته‌است. از جمله دانش آموختگان این دانشگاه می‌توان به اشخاص سرشناسی مانند چارلز داروین
می‌توان به اشخاص سرشناسی مانند چارلز داروین زیست‌شناس، جیمز کلرک ماکسول فیزیکدان، دیوید هیوم فیلسوف، توماس بیز ریاضیدان، گوردون براون نخست‌وزیر سابق بریتانیا، الکساندر گراهام بل مخترع و ژولیوس نایرره اولین رئیس‌جمهور تانزانیا اشاره کرد. همچنین ۱۵ برنده جایزه نوبل و ۱ برنده جایزه آبل از این دانشگاه بوده‌اند. دانشگاه ادینبرو همچنین پیوندهایی با خانواده سلطنتی بریتانیا مانند شاهزاده فیلیپ دوک ادینبرا و پرنسس ان دارد. منابع. تاریخ دانشگاه ادینبرو (به انگلیسی)، بازدید: ژانویه ۲۰۰۹.
فرهنگسرای اندیشه یکی از فرهنگسراهای شهر تهران است که در منطقه هفت تهران، در داخل بوستان اندیشه واقع شده‌است. این فرهنگسرا در سال ۱۳۷۲ افتتاح شد. دیگر امکانات این فرهنگسرا شامل سالن سینما چند منظوره با سیستم صوتی دالبی با ۴۰۷صندلی، ۱۷۰۰ متر کتابخانه عمومی، دارالقرآن، رستوران و… از جمله امکانات موجود در ساختمان فرهنگسرا است. بخش‌های فرهنگسرا. سالن آمفی تئاتر در طبقه اول ساختمان جدید فرهنگ سرای اندیشه واقع و دارای۴۰۷صندلی است که ۹۴ عدد از این صندلی‌ها در بالکن قرار دارد. این سالن مجهز به آخرین امکانات و
بالکن قرار دارد. این سالن مجهز به آخرین امکانات و تجهیزات سالنی از جمله ترجمه همزمان، امکان ارائه مقالات و توضیحات پشت میز تریبون و استفاده از میکروفن‌های بی‌سیم در تمام نقاط سالن می‌باشد. همچنین سالن مجهز به ۴ دوربین تلویزیونی برای تصویربردار از مراسم با سیستم کنترل و هدایت از راه دور توسط اپراتور می‌باشد. از امکانات دیگر این سالن می‌توان به پخش فیلم‌های ۳۵ میلی‌متری به همراه صدای دالبی سراندو استفاده از پرژکتور اسلاید و ویدنوپرژکتور اشاره کرد. سالن آمفی تئاتر فرهنگ سرای اندیشه با بهره‌گیری از بهترین و
تئاتر فرهنگ سرای اندیشه با بهره‌گیری از بهترین و حرفه ای‌ترین امکانات صوتی و تصویری و با دارابودن صحنه‌ای مناسب امکان ایده‌آلی را برای برگزاری همایش‌ها، نمایش فیلم، کنسرت موسیقی ،تئاتر و امکان استفاده ویژه در این تالار را فراهم کرده‌است. فیلم‌هایی همچون کیمیا، و دره شاپرک‌ها در این سالن اکران شده‌است، همچنین این مجموعه میزبان اکران و نقد فیلم‌هایی غیرایرانی همچون حسابدار، سکوت، به سو زندگی بهتر و دکتر استرنج بوده‌است. نگارخانه اندیشه به دلیل برخورداری از فضای مناسب همواره مورد توجه هنرمندان و هنردوستان در
مناسب همواره مورد توجه هنرمندان و هنردوستان در زمینه‌های نقاشی، طراحی، خوش نویسی، عکاسی ،کاریکاتور ،هنرهای تزیینی و صنایع دستی بوده‌است. این مرکز زیر نظر فرهنگسرای اندیشه به فعالیت می‌پردازد و در بوستان اندیشه قرار دارد. این کتابخانه شامل، بخش مخزن با ۴۷۷۰۹ جلد کتاب و جستجوی اطلاعات برای اعضاء به صورت دستی و با رایانه می‌باشد. کلیه کتاب‌های کتابخانه در تمام رده‌های موضوعی موجود می‌باشد. بخش مرجع، با ۴۶۰۰ جلد کتاب به صورت مجزا در کلیه رده‌های موضوعی وجود دارد و همچنین دارای CDهای متنوع علمی، پژوهشی، ادبی،
و همچنین دارای CDهای متنوع علمی، پژوهشی، ادبی، آموزشی و … و نمایه می‌باشد. تعداد لوح‌های فشرده موجود ۴۰۰ عدد می‌باشد. بخش نشریات، شامل ۱۵ عنوان روزنامه و ۱۶۰مجله خریداری و اهدا شده، می‌باشد و بخش کودک شامل ۳۶۰۰ جلد کتاب می‌باشد. این سالن با ظرفیت ۲۰۰ نفر در طبقه همکف فرهنگ سرای اندیشه واقع شده و با توجه به نوع صندلی‌های ساکن امکان هر نوع چینشی برای استفاده‌های متفاوت از جمله برگزاری کنفرانس در سالن وجود دارد. امکان استفاده از میکروفن بی‌سیم در تمام نقاط سالن، نورپردازی و سیستم صوتی و تصویری، جایگاه مناسب
نورپردازی و سیستم صوتی و تصویری، جایگاه مناسب برای اجرای برنامه‌های فرهنگی و هنری، فضای مناسب برای پذیرایی بین جلسات از امکانات دیگر این سالن به حساب می‌آید. برنامه‌های برگزیده. سوگواره شعر آیینی بر آستان اشک از چهار سال پیش تا امروز هر ساله هم‌زمان با فرا رسیدن ماه محرم و صفر و ایام عزاداری امام حسین، با دبیری محمود حبیبی کسبی و باحضور برجسته‌ترین شاعران آیینی در فرهنگ سرای اندیشه برگزار می‌شود. این برنامه با هدف پاسداشت مبانی دینی و ملی ادبیات آیینی شروع به کار کرده و بیانگر عالی‌ترین و والاترین جلوه‌های