payamvha/North_RAG huggingface dataset:
و ادواردز حرف دامر را باور کرد. از نظر ادواردز، خانهٔ دامر عادی و مرتب به نظر می‌رسید؛ گرچه او متوجه چندین جعبه هیدروکلریک اسید روی زمین شد که دامر ادعا کرد از آنها برای تمیز کردن آجر استفاده می‌کند. دامر و ادواردز مدتی با هم گفت‌وگو کردند. به گفتهٔ ادواردز، دامر در ابتدا رفتاری ملایم و دوستانه داشت و خوشایند بود؛ اما زمانی که ادواردز سرش را چرخاند تا ماهی‌های او را ببیند، دامر به‌طور ناگهان به مچ چپش دستبند زد و روی او چاقو کشید. طبق گفتهٔ ادواردز، شخصیت دامر به‌طور ناگهانی تغییر کرد و «گویا کاملاً فرد
دامر به‌طور ناگهانی تغییر کرد و «گویا کاملاً فرد دیگری شده بود»، و ادواردز را تهدید کرد که اگر کاری را که می‌گوید انجام ندهد، او را می‌کشد. وقتی ادواردز پرسید: «چه اتفاقی داره می افته؟»، دامر تلاش کرد به دست دیگر ادواردز هم دستبند بزند، اما موفق نشد. رفتار دامر دوباره آرام شد و به ادواردز گفت که کلید دستبند در اتاق خواب است، و او را به اتاق برد. در اتاق دامر، ادواردز متوجه عکس‌های مردهای برهنه روی دیوار شد و دید که فیلم "جن‌گیر ۳" در تلویزیون دامر در حال پخش است. او همچنین دید که بشکه‌ای ۵۷ گالنی در
حال پخش است. او همچنین دید که بشکه‌ای ۵۷ گالنی در گوشه‌ای از اتاق است که بوی عجیبی از آن می‌آید. دامر درحالی که چاقو به دست داشت، به ادواردز گفت که می‌خواهد از او عکس بگیرد. ادواردز در پاسخ گفت که در صورتی اجازهٔ این کار را می‌دهد که دامر دستبند را از دستش باز کند و چاقو را کنار بگذارد؛ اما بعد از این، توجه دامر به سمت تلویزیون معطوف شد. ادواردز دید که دامر در حالی که روی تخت نشسته است، بدنش را به سمت جلو و عقب تکان می‌دهد و چیزهایی زیر لب زمزمه می‌کند. به گفتهٔ ادواردز، شخصیت دامر مدام تغییر می‌کرد؛ رفتار
ادواردز، شخصیت دامر مدام تغییر می‌کرد؛ رفتار او گاهی ملایم و گاهی خشن می‌شد. دامر مدتی بعد، سر خود را روی سینهٔ ادواردز گذاشت، و درحالی که به ضربان قلب او گوش می‌داد، به او گفت که می‌خواهد قلبش را بخورد. ادواردز برای اینکه دامر را آرام کند، مرتب به او می‌گفت که دوست اوست و قصد فرار ندارد. او به این فکر بود که در فرصت مناسب، یا از پنجره به پایین بپرد یا از در ورودی فرار کند. ادواردز از دامر درخواست کرد که بگذارد به دستشویی برود، و همچنین از او خواست که به جای اتاق خواب، در اتاق نشیمن که در آن سیستم تهویهٔ
اتاق خواب، در اتاق نشیمن که در آن سیستم تهویهٔ هوا هست بنشینند و آبجو بنوشند. دامر موافقت کرد و وقتی ادواردز از دستشویی خارج شد، به اتاق نشیمن رفتند. پس از مدتی، ادواردز متوجه شد که دامر دوباره تمرکز خود را از دست داده است و چیزهایی زیر لب زمزمه می‌کند و به گفتهٔ ادواردز، گویا حتی متوجه حضور او در آنجا نبود. او از روی کاناپه بلند شد و فهمید که دامر دیگر دستبند را در دست نگرفته است؛ بنابراین از فرصت استفاده کرد و با مشت به صورت او کوبید، و سپس به سمت در دوید. دامر ادواردز را گرفت و سعی کرد او را برگرداند،
دامر ادواردز را گرفت و سعی کرد او را برگرداند، اما ادواردز موفق به فرار شد. ساعت ۱۱:۳۰ شب ۲۲ ژوئیه، ادواردز به سمت دو افسر پلیس، رابرت راوث و رولف میولر، که در گوشهٔ خیابان ۲۵ شمالی بودند، رفت. افسران پلیس دیدند که به مچ ادواردز یک دستبند وصل است. ادواردز به آنها گفت که یک «مرد عجیب و غریب» به دستش دستبند زده است؛ سپس گفت که قصد شکایت از آن مرد را ندارد، و فقط می‌خواهد دستبند از دستش باز شود. کلیدهای افسران پلیس با دستبندی که به دست ادواردز وصل بود مطابقت نداشت؛ بنابراین ادواردز موافقت کرد که آنها را به
نداشت؛ بنابراین ادواردز موافقت کرد که آنها را به آپارتمانی که به گفتهٔ خود، پنج ساعت در آن بوده است، ببرد. دامر به گفتهٔ خود، پس از فرار ادواردز، در اثر مستی از حال رفته بود؛ تا اینکه صدای در را شنید. او بعداً در اعترافاتش گفت که هیچ خاطره‌ای از آن شب تا پیش از سر رسیدن پلیس به یاد ندارد. وقتی افسران پلیس و ادواردز به آپارتمان ۲۱۳ رسیدند، دامر آنها را به داخل دعوت کرد و تأیید کرد که او دستبند را به دست ادواردز زده است. دامر نتوانست کلید دستبند را پیدا کند؛ بنابراین میولر، خود وارد اتاق خواب دامر شد. در
بنابراین میولر، خود وارد اتاق خواب دامر شد. در اتاق، میولر یک چاقوی بزرگ زیر تخت دید. او در یک کشو، تعداد زیادی عکس‌های پولاروید پیدا کرد که بسیاری از آنها، بدن تکه‌تکه شدهٔ انسان را نمایش می‌دادند. میولر با نگاه کردن به عکس‌ها، متوجه شد که آنها در همان آپارتمان گرفته شده‌اند. او به اتاق نشیمن رفت تا عکس‌ها را به راوث نشان دهد، و به او گفت: «اینها واقعی هستند.» افسران پلیس به دستان دامر دستبند زدند و او را روی زمین خواباندند و سپس درخواست نیروی کمکی کردند. میولر شروع به بررسی آپارتمان دامر کرد و زمانی که
میولر شروع به بررسی آپارتمان دامر کرد و زمانی که در یخچال را باز کرد، سر تازه بریده شدهٔ یک مرد را در قفسهٔ پایینی دید. دامر درحالی که روی زمین دراز کشیده بود، سرش را به سمت آنها چرخاند و زیر لب گفت: «برای کاری که انجام دادم باید بمیرم.» پس از بررسی دقیق‌تر آپارتمان توسط اداره تحقیقات جنایی پلیس میلواکی، مجموعاً چهار سر بریده شده در آشپزخانهٔ دامر کشف شد. در مجموع هفت جمجمه (برخی رنگ شده و برخی سفید شده) در اتاق خواب دامر و درون کمد پیدا شد. مأموران در یخچال دامر، دو قلب انسان و بخشی از ماهیچهٔ بازو یافتند
دامر، دو قلب انسان و بخشی از ماهیچهٔ بازو یافتند که درون کیسه‌های پلاستیکی پیچیده شده بودند. در فریزر دامر، یک تنهٔ کامل انسان، کیسه‌ای پر از اعضای بدن و مقداری گوشت چسبیده به یخ در پایین فریزر کشف کردند. مأموران در جای دیگری از آپارتمان ۲۱۳، دو اسکلت کامل، یک جفت دست، دو آلت تناسلی بریده شده، یک پوست سر خشک شده و در بشکهٔ ۵۷ گالنی، سه تنهٔ دیگر که در حال حل شدن در اسید بودند، کشف کردند. در مجموع ۷۴ عکس پولاروید که بسیاری‌شان جسد تکه‌تکه شدهٔ قربانیان را نشان می‌دادند، پیدا شد. رئیس پزشکی قانونی بعداً
نشان می‌دادند، پیدا شد. رئیس پزشکی قانونی بعداً اظهار کرد: «بیشتر شبیه خالی کردن یک موزه بود تا یک صحنهٔ جرم واقعی.» اعتراف. از ساعت ۱:۳۰ تا ۷:۱۵ صبح ۲۳ ژوئیه ۱۹۹۱، دامر توسط کارآگاه پاتریک کندی در مورد قتل‌هایی که مرتکب شده بود و شواهد پیدا شده در آپارتمانش، مورد بازجویی قرار گرفت. در طی شش هفتهٔ بعد، کارآگاه کندی و کارآگاه دنیس مورفی از دامر بازجویی کردند. دامر گفت که می‌خواهد به همه چیز اعتراف کند؛ زیرا به گفتهٔ خودش: «این وحشت را من خلق کردم و تنها کار منطقی این است که برای پایان دادن به آن هر کاری
منطقی این است که برای پایان دادن به آن هر کاری می‌توانم انجام دهم.» دامر اعتراف کرد که از سال ۱۹۸۷، شانزده مرد جوان را در ویسکانسین به قتل رسانده، و یک قربانی دیگر را به نام استیون هیکس، در سال ۱۹۷۸ در اوهایو به قتل رسانده است. کندی دربارهٔ دامر گفت: «شگفت‌انگیزترین چیز دربارهٔ او، این بود که چقدر شبیه من و سایر افراد عادی بود. ما دربارهٔ رویدادهای جاری جهان صحبت می‌کردیم. او همیشه باهوش و خوش‌صحبت، خوشایند و مؤدب بود. او در حین این گفت‌وگوها، تمام احساسات عادی انسانی مانند عشق، ترس، خشم و تنهایی را به
عادی انسانی مانند عشق، ترس، خشم و تنهایی را به نمایش می‌گذاشت؛ اما زمانی که به جنایات او بازمی‌گشتیم، شخصیتی دیگر پدیدار می‌شد. او در حالی که بی‌احساس نشسته بود، اعمال وحشتناکش را شرح می‌داد و به حالتی یکنواخت و خلسه‌مانند می‌افتاد، و چشمانش سرد و بی‌روح می‌شد. آن زمان بود که سرمای شر را احساس می‌کردم.» بیشتر قربانیان دامر پیش از قتل بیهوش شده بودند، اگرچه برخی از آنها در نتیجهٔ تزریق اسید یا آب جوش به مغزشان جان باختند. از آنجایی که او به گفتهٔ خود هیچ خاطره‌ای از کشتن دومین قربانی خود، استیون تومی نداشت،
از کشتن دومین قربانی خود، استیون تومی نداشت، مطمئن نبود که در هنگام مرگ بیهوش بوده است یا نه. تقریباً در تمام قتل‌هایی که دامر در ساختمان آکسفورد مرتکب شده بود، پیش از تکه‌تکه کردن جسد، معمولاً آن را در حالت‌هایی قرار می‌داد که قفسهٔ سینه برآمده و برجسته شود و بعد از آن عکس می‌گرفت. دامر اعتراف کرد که با جسد بسیاری از قربانیان خود رابطهٔ جنسی برقرار کرده است؛ همچنین در حین تکه‌تکه کردن جسد در وان حمام، با احشاء آنها اعمال جنسی انجام داده است. او در اعترافاتش گفت که قلب، کبد، ماهیچهٔ دوسر بازو و بخش‌هایی از
گفت که قلب، کبد، ماهیچهٔ دوسر بازو و بخش‌هایی از ران سه قربانی را که در ساختمان آکسفورد کشته بود، خورده است و گوشت و اندام‌های قربانیان دیگر را نیز برای مصرف در آینده، نگه داشته بوده است. دامر در رابطه با دلیل خوردن گوشت قربانیانش اظهار کرد: «فکر می‌کنم، به شکلی عجیب، باعث می‌شد احساس کنم که آنها بخشی از من هستند.» وقتی از دامر پرسیدند که چرا جمجمه‌ها و اسکلت کامل دو قربانی را نگه داشته است، دامر گفت که در حال ساختن یک محراب از جمجمه‌های قربانیان بوده و قصد داشته است آنها را روی میز سیاهی که در اتاق نشیمنش
داشته است آنها را روی میز سیاهی که در اتاق نشیمنش قرار داشت، قرار دهد. دامر می‌خواست در دو طرف میز، اسکلت‌های میلر و لیسی را که به‌طور کامل نگه داشته بود، بگذارد. همچنین او قصد داشت گوشت چهار سر بریده شده‌ای را که در آشپزخانه‌اش گذاشته بود، بکند و آنها را نیز در محراب قرار دهد. دامر در این فکر بود که انتهای هر طرف میز، عود و بالای میز چراغ‌های آبی بگذارد. قرار بود محراب در مقابل پنجره‌ای پوشیده شده با یک پردهٔ سیاه و مات قرار گیرد، و دامر در مقابل آن روی یک صندلی چرمی سیاه بنشیند. وقتی در مصاحبه‌ای در ۱۸
صندلی چرمی سیاه بنشیند. وقتی در مصاحبه‌ای در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۱ از دامر پرسیده شد که این محراب را قصد داشته است به چه کسی تقدیم کند، دامر پاسخ داد: «خودم… آنجا جایی بود که می‌توانستم احساس کنم در خانه هستم.» دامر محرابش را «مکانی برای مراقبه» توصیف کرد که احساس می‌کرد می‌تواند در آنجا از منبعی خارجی قدرت بگیرد. دامر اظهار کرد: «اگر این [دستگیری او] شش ماه بعد اتفاق می‌افتاد، این چیزی بود که پیدا می‌کردند». کیفرخواست. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۱، دامر به چهار فقره قتل درجه اول متهم شد. در ۲۲ اوت، او به یازده قتل دیگر در
اول متهم شد. در ۲۲ اوت، او به یازده قتل دیگر در ویسکانسین متهم شد. در ۱۴ سپتامبر، محققان در اوهایو، صدها قطعهٔ استخوان در جنگلِ پشت خانه‌ای که دامر اعتراف کرده بود نخستین قربانی خود را در آن کشته است، کشف کردند. دو دندان آسیای بزرگ و یک مهره، با سوابق اشعه ایکس استیون هیکس تطابق یافتند. سه روز بعد، دامر توسط مقامات اوهایو به قتل هیکس متهم شد. دامر به اقدام به قتل ادواردز و قتل تومی متهم نشد. دلیل اینکه به قتل تومی متهم نشد، این بود که دادستان ناحیه‌ای میلواکی فقط در مواردی اتهامات را مطرح می‌کرد که بتوان
فقط در مواردی اتهامات را مطرح می‌کرد که بتوان قتل را فراتر از یک شک معقول اثبات کرد و دامر هیچ خاطره‌ای از ارتکاب این قتل نداشت؛ همچنین هیچ مدرک فیزیکی مبنی بر این جنایت وجود نداشت. دادگاه. محاکمهٔ دامر در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۲ آغاز شد. او در میلواکی برای ۱۵ فقره قتل درجه یک در حضور قاضی لارنس گرام محاکمه شد. دامر در ۱۳ ژانویه، اتهامات وارده به خود را پذیرفت و از حقوق خود برای داشتن یک محاکمه برای اثبات گناهکار بودنش، چشم‌پوشی کرد. دامر هر روز تحت نظارت شدید و با تدابیر امنیتی گسترده به دادگاه آورده می‌شد. برای
تدابیر امنیتی گسترده به دادگاه آورده می‌شد. برای محافظت از دامر در برابر تماشاگران، در دادگاه از یک دیوار شیشه‌ای ضد گلوله و همچنین یک سگ برای کشف مواد منفجره استفاده می‌شد. دادگاه دامر با هزینهٔ ۱۲۰۰۰۰ دلار آمریکا، به گران‌ترین دادگاه تاریخ میلواکی تبدیل شد. این دادگاه به صورت زنده از تلویزیون ایالات متحده پخش می‌شد. برای اینکه تماشاگران حساس بتوانند در صورت ترسناک بودن توضیحات در دادگاه، صدا را قطع کنند، پخش با چند ثانیه تأخیر صورت می‌گرفت تا در بخش‌هایی که شامل جزئیات خشن اعترافات دامر بودند، یک نقطهٔ
که شامل جزئیات خشن اعترافات دامر بودند، یک نقطهٔ قرمز در گوشهٔ صفحه نمایش داده شود. در محاکمهٔ دامر، وکلای دادگستری در مورد اینکه او از یک اختلال روانی یا شخصیتی رنج می‌برد، بحث کردند. به عقیدهٔ دادستان، هیچ‌یک از این اختلال‌ها، باعث نمی‌شد دامر توانایی درک جرم بودن اعمال خود را نداشته باشد و همچنین توانایی مقاومت در برابر امیالش را از او سلب نمی‌کرد. تیم دفاعی دامر اظهار کرد که دامر از بیماری روانی رنج می‌برد و توسط امیالی هدایت می‌شد که قادر به کنترل کردنشان نبود. کارشناسان تیم دفاعی استدلال کردند که
نبود. کارشناسان تیم دفاعی استدلال کردند که دامر به‌دلیل ابتلا به نکروفیلیا (تمایل به برقراری رابطهٔ جنسی با اجساد) مجنون است. فرد برلین، کارشناس تیم دفاعی، اظهار کرد که دامر در زمان ارتکاب جنایاتش به‌دلیل ابتلا به چند پارافیلیا، از جمله نکروفیلیا، نمی‌توانست کنترلی روی رفتار خود داشته باشد. جودیث بکر، پروفسور روان‌پزشکی و روان‌شناسی، دومین شاهد کارشناس تیم دفاعی بود. بکر دامر را مبتلا به نکروفیلیا تشخیص داد؛ گرچه او در ادامه گفت که دامر به او اطلاع داده است که «۷۵ درصد مواقع»، شرکای جنسی بیهوش را به اجساد
که «۷۵ درصد مواقع»، شرکای جنسی بیهوش را به اجساد ترجیح می‌داده است. کارل والستروم، روان‌پزشک جنایی که آخرین کارشناس تیم دفاعی بود، دامر را مبتلا به نکروفیلیا، اختلال شخصیت مرزی، اختلال شخصیت اسکیزوتایپال، اعتیاد به الکل و روان‌پریشی تشخیص داد. در ۸ فوریه، فرد فاسدل به نمایندگی از دادستان شهادت داد. فاسدل باور داشت که دامر در زمان ارتکاب قتل، بیماری روانی داشته، اما از منظر قانونی مجنون نبوده است. او دامر را فردی حسابگر، زیرک و حیله‌گر توصیف کرد که می‌توانست درست را از نادرست تشخیص دهد و اظهار کرد که دامر
درست را از نادرست تشخیص دهد و اظهار کرد که دامر توانایی کنترل بر اعمالش را داشته است، اما به گفتهٔ خود، شهوتش بر اخلاقیاتش چیره شده بود. اگرچه فاسدل دامر را مبتلا به چند پارافیلیا از جمله نکروفیلیا تشخیص داد، نتیجه‌گیری او این بود که دامر سادیست نیست. روان‌پزشک جنایی، پارک دیتس، دومین و آخرین شاهد از طرف دادستانی بود. دیتس معتقد بود که دامر در زمان ارتکاب جنایاتش، هیچ‌گونه نقص یا بیماری روانی نداشته است، و اظهار داشت که دامر تمام تلاش خود را می‌کرد تا با قربانی‌هایش تنها باشد و شاهدی نداشته باشد. دیتس
قربانی‌هایش تنها باشد و شاهدی نداشته باشد. دیتس توضیح داد که شواهد فراوانی وجود دارد که دامر برای هر قتل از پیش آماده می‌شده است؛ بنابراین جنایات او تکانشی نبوده‌اند. گرچه دیتس قبول داشت که ابتلا به یک پارافیلیا چیزی نیست که انتخاب شخص باشد، او باور داشت که این انتخاب شخص است که تسلیم چنین امیالی شود یا نه. دیتس معتقد بود که عادت دامر به مست شدن پیش از ارتکاب هر یک از قتل‌هایش، مدرکی مهم مبنی بر این است که دامر زمانی که مست نیست، بر روی رفتار و اعمال خود کنترل دارد. او معتقد بود که اگر دامر میلی غیرقابل
کنترل دارد. او معتقد بود که اگر دامر میلی غیرقابل کنترل برای کشتن داشت، مجبور نبود برای غلبه بر خودمهارگری خود الکل بنوشد؛ از دیدگاه او، دامر در حالت عادی ترجیح می‌داد دست به قتل نزند، بنابراین پیش از قتل الکل می‌نوشید. به گفتهٔ دیتس، دامر به شدت با شخصیت‌های شرور فیلم‌های "جن‌گیر ۳" و "بازگشت جدای" همذات‌پنداری می‌کرد، به‌ویژه با میزان قدرتی که این شخصیت‌ها داشتند. او تأثیر این فیلم‌ها را بر روان دامر با اهمیت می‌دانست و به گفتهٔ او، دامر پیش از جست‌وجوی قربانی، گهگاه صحنه‌هایی از این فیلم‌ها را تماشا
قربانی، گهگاه صحنه‌هایی از این فیلم‌ها را تماشا می‌کرد. دیتس، دامر را مبتلا به اختلال سوءمصرف مواد، پارافیلیا و اختلال شخصیت اسکیزوتایپال تشخیص داد. از دیدگاه دیتس نیز، دامر سادیست نبود. جورج پالرمو، روان‌پزشک جنایی و ساموئل فریدمن، روان‌شناس بالینی، مستقل از تیم دادستانی و تیم دفاعی دربارهٔ دامر شهادت دادند. از دیدگاه پالرمو، انگیزهٔ دامر از قتل، از خشم سرکوب شده در درونش نشأت گرفته بود. به گفتهٔ پالرمو: «او آن مردان را کشت، زیرا می‌خواست منشأ گرایش همجنس‌گرایانهٔ خود به آنها را بکشد. با کشتن آنها، او
خود به آنها را بکشد. با کشتن آنها، او آنچه را که درون خود از آن متنفر بود، می‌کشت.» پالرمو به گفتهٔ خود، به دامر علاقه‌مند شده بود، اما او را فردی بسیار حیله‌گر توصیف کرد. او دامر را مبتلا به یک اختلال شخصیتی مختلط شدید، دارای ویژگی‌های اختلال شخصیت ضد اجتماعی، اختلال وسواسی-جبری، سادیسم، فتیشیسم، اختلال شخصیت مرزی و نکروفیلیا تشخیص داد؛ اما معتقد بود که دامر از نظر قانونی دارای عقل سلیم است. فریدمن باور داشت که میل و اشتیاق دامر برای داشتن همدم، او را به سوی قتل سوق داده است و معتقد بود که دامر روان‌پریش
قتل سوق داده است و معتقد بود که دامر روان‌پریش نیست. او دامر را «دوست‌داشتنی، خوشایند، مؤدب، شوخ‌طبع، خوش‌قیافه و دارای رفتاری جذاب» توصیف کرد، و در ادامه گفت: «او جوانی باهوش بوده و هنوز هم هست.» فریدمن، دامر را مبتلا به یک اختلال شخصیتی نابرشمرده، دارای ویژگی‌های اختلال شخصیت مرزی، اختلال شخصیت وسواسی جبری و سادیسم تشخیص داد. بحث پایانی. محاکمه دو هفته به طول انجامید. در ۱۴ فوریه، وکیل دامر و دادستان، سخنان پایانی خود را به هیئت منصفه ارائه کردند. به هر یک از آن دو اجازه داده شد دو ساعت صحبت کند. جرالد
یک از آن دو اجازه داده شد دو ساعت صحبت کند. جرالد بویل، وکیل مدافع دامر، ابتدا صحبت کرد. بویل در طول سخنانش، بارها به سخنان متخصصان سلامت روان که در دادگاه شهادت داده بودند — که اکثرشان موافق بودند که دامر بیماری روانی دارد — اشاره کرد، و اظهار کرد که قتل‌های دامر نتیجهٔ بیماری است که ابتلا به آن انتخاب دامر نبوده است. بویل، دامر را فردی به‌شدت بیمار و بسیار تنها به تصویر کشید که دیگر نمی‌توانست کنترلی روی اعمال خود داشته باشد. پس از سخنان پایانی ۷۵ دقیقه‌ای جرالد بویل، مایکل مک‌کَن شروع به صحبت کرد. او
جرالد بویل، مایکل مک‌کَن شروع به صحبت کرد. او دامر را مردی عاقل توصیف کرد که بر اعمال خود کنترل کامل داشت. از دیدگاه مک‌کن، دامر فردی حسابگر و فریبکار بود که برای کنترل قربانیانش، آنها را به قتل می‌رساند و بدن آنها را نگه می‌داشت تا از آنها برای مدتی طولانی‌تر لذت جنسی ببرد. به گفتهٔ مک‌کن، دامر با اعتراف به جنایاتش اما ادعای دیوانه بودن، به دنبال فرار از مسئولیت جرائم خود بود. محکومیت. در ۱۵ فوریه، رأی دادگاه اعلام شد: دامر در زمان انجام هیچ‌یک از ۱۵ قتلی که برای آنها محاکمه شده بود، از اختلال روانی رنج
که برای آنها محاکمه شده بود، از اختلال روانی رنج نمی‌برد و دارای عقل سلیم بود؛ اگرچه در تمامی موارد، دو نفر از اعضای هیئت منصفه با این رأی مخالف بودند. صدور حکم رسمی تا ۱۷ فوریه به تعویق افتاد. در آن روز، وکیل دامر اعلام کرد که موکلش مایل است صحبت کند. دامر سپس رو به قاضی، بیانیه‌ای که نوشته بود را خواند. دامر در این بیانیه تأکید کرد که پس از دستگیری، هرگز خواهان آزادی نبوده است و آرزوی مرگ خود را دارد. او همچنین اظهار کرد که انگیزهٔ هیچ‌یک از قتل‌هایش نفرت نبوده است؛ و می‌داند که هر چیزی که بگوید و انجام
نبوده است؛ و می‌داند که هر چیزی که بگوید و انجام دهد، نمی‌تواند «آسیب وحشتناکی» را که به خانواده‌های قربانیانش و شهر میلواکی وارد کرده بود، جبران کند. او در ادامه گفت که پزشکانش معتقدند که اعمال او ناشی از اختلالات روانی‌اش بوده و آگاهی از این موضوع، به او مقداری آرامش بخشیده است. دامر در ادامه گفت که اگرچه می‌داند جامعه هرگز او را نخواهد بخشید، امیدوار است خداوند او را ببخشد. او بیانیهٔ خود را با این جملات خاتمه داد: «می‌دانم دوران زندان من وحشتناک خواهد بود، اما به خاطر کارهایی که انجام داده‌ام مستحق هر
اما به خاطر کارهایی که انجام داده‌ام مستحق هر چیزی هستم. سپاس‌گزارم جناب قاضی. من برای رأی شما آماده هستم، که می‌دانم اشد مجازات خواهد بود و درخواست تخفیف ندارم.» دامر سپس به صندلی خود بازگشت تا حکم رسمی صادر شود. دامر برای دو قتل اول، به حبس ابد به علاوهٔ ده سال محکوم شد. او برای هر یک از سیزده قتل دیگر، محکوم به حبس ابد به علاوهٔ هفتاد سال شد. مجازات اعدام گزینه‌ای نبود که قاضی بتواند در نظر بگیرد، زیرا مجازات اعدام در ویسکانسین در سال ۱۸۵۳ لغو شده بود. پدر و مادرخواندهٔ دامر پس از شنیدن حکم، درخواست
پدر و مادرخواندهٔ دامر پس از شنیدن حکم، درخواست کردند که پیش از انتقال دامر به مؤسسه اصلاحی کلمبیا در پورتیج، اجازهٔ ده دقیقه دیدار خصوصی با او داشته باشند. آنها پیش از رفتن دامر، او را به آغوش کشیدند و از او خداحافظی کردند. دامر سه ماه پس از محکومیت در میلواکی، به اوهایو مسترد شد تا برای قتل نخستین قربانی خود، استیون هیکس، محاکمه شود. در یک جلسه دادگاه که فقط ۴۵ دقیقه به طول انجامید، دامر اتهامات وارده را پذیرفت و در ۱ مه ۱۹۹۲ به شانزدهمین حبس ابد خود محکوم شد. حبس. پس از صدور حکم، دامر به مؤسسهٔ اصلاحی
شد. حبس. پس از صدور حکم، دامر به مؤسسهٔ اصلاحی کلمبیا منتقل شد. به دلیل نگرانی که در مورد آسیب رسیدن به دامر در صورت ارتباط با سایر زندانیان وجود داشت، او در نخستین سال حبس خود، در زندان انفرادی قرار گرفت. دامر نامه‌های بسیاری از سراسر جهان دریافت می‌کرد و همچنین تعدادی از این افراد، برای او پول می‌فرستادند. بنا به درخواست دامر، پس از یک سال حبس انفرادی، او را به واحدی با امنیت کمتر منتقل کردند. دامر مدت کوتاهی پس از اعترافات طولانی خود در سال ۱۹۹۱، از کارآگاه مورفی درخواست کرد که برایش کتاب مقدس بیاورد.
مورفی درخواست کرد که برایش کتاب مقدس بیاورد. دامر به گفتهٔ خود، به تدریج خود را وقف مسیحیت کرد و تبدیل به یک مسیحی دوباره متولد شد. او همچنین به اصرار پدرش، کتاب‌هایی دربارهٔ آفرینش‌گرایی مطالعه کرد. در مه ۱۹۹۴، دامر توسط روی رتکلیف، کشیش کلیسای مسیح، که در ۲۰ آوریل با او ملاقات کرده بود، غسل تعمید داده شد. رتکلیف پس از غسل تعمید دامر، هر هفته به دیدار او می‌آمد. آنها مرتباً با هم دربارهٔ مرگ صحبت می‌کردند. رتکلیف بعداً فاش کرد که دامر در ماه‌های پیش از به قتل رسیدنش، این سؤال را مطرح کرده بود که آیا با
قتل رسیدنش، این سؤال را مطرح کرده بود که آیا با ادامه دادن به زندگی، در مقابل خدا مرتکب گناه می‌شود یا نه. دامر در سال ۱۹۹۴ در مصاحبه‌ای با استون فیلیپس در "دیتلاین ان‌بی‌سی"، با اشاره به جنایات خود اظهار کرد: «اگر شخصی باور نداشته باشد خدایی وجود دارد که باید در برابر او پاسخگو باشد، پس چه فایده‌ای دارد که تلاش کند رفتار خود را اصلاح کند تا آن را در محدودهٔ قابل پذیرش نگه دارد؟ به هر حال این طرز فکر من بود.» در ۳ ژوئیه ۱۹۹۴، یکی از زندانیان به نام اوسوالدو دوروتی، درحالی که دامر پس از پایان مراسم هفتگی
دوروتی، درحالی که دامر پس از پایان مراسم هفتگی کلیسا، در عبادتگاه زندان نشسته بود، تلاش کرد گلوی دامر را با تیغی که در یک مسواک جاسازی کرده بود، ببرد. دامر دچار جراحات سطحی شد و آسیب جدی ندید. به گفتهٔ خانوادهٔ دامر، او مدت‌ها آمادهٔ مرگ بود و هر اتفاقی را که ممکن بود در زندان برایش رخ دهد، پذیرفته بود. علاوه بر پدر و مادرخواندهٔ دامر، مادرش، جویس، نیز شروع به برقراری ارتباط با او به‌طور منظم کرد. دامر پیش از دستگیری، آخرین بار با او در کریسمس ۱۹۸۳ ملاقات کرده بود. جویس به گفتهٔ خود، هر زمان که در تماس‌های
بود. جویس به گفتهٔ خود، هر زمان که در تماس‌های هفتگی‌اش با دامر، نسبت به سلامت جسمی او ابراز نگرانی می‌کرد، دامر این‌گونه پاسخ می‌داد: «مهم نیست، مامان. اهمیتی نمی‌دهم که اتفاقی برایم بیفتد.» مرگ. در صبح ۲۸ نوامبر ۱۹۹۴، دامر سلول خود را ترک کرد تا سالن ورزشی زندان را تمیز کند. دو زندانی دیگر، به نام‌های جسی اندرسون و کریستوفر اسکارور، او را همراهی کردند. این سه نفر تقریباً ۲۰ دقیقه بدون نظارت در باشگاه بودند. حدود ساعت ۸:۱۰ صبح، دامر در کف حمام باشگاه، درحالی که دچار جراحاتی شدید در ناحیهٔ سر شده بود، پیدا
که دچار جراحاتی شدید در ناحیهٔ سر شده بود، پیدا شد؛ او با یک میلهٔ فلزی ۲۰ اینچی (۵۱ سانتی‌متری)، به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود. همچنین سر او بارها به دیوار کوبیده شده بود. در آن زمان، دامر هنوز زنده بود و سریعاً به بیمارستانی نزدیک منتقل شد، اما یک ساعت بعد اعلام شد که او مرده است. اندرسون نیز با همان میله مورد ضرب و شتم قرار گرفته بود. او دو روز بعد بر اثر جراحات درگذشت. اسکارور که به دلیل قتلی که در سال ۱۹۹۰ مرتکب شده بود، محکوم به حبس ابد شده بود، به مقامات گفت که ابتدا در حالی که دامر در حال
به مقامات گفت که ابتدا در حالی که دامر در حال تمیز کردن رختکن کارکنان بود، با میله‌ای فلزی به او حمله کرد؛ سپس به سراغ اندرسون که در حال تمیز کردن اتاق رختکن زندانیان بود، رفت. به گفتهٔ اسکارور، دامر هنگامی که اسکارور در حال ضرب و شتم او بود، هیچ سر و صدایی نکرد. اسکارور، که مبتلا به اسکیزوفرنی بود، بلافاصله پس از حمله به آنها، به سلول خود بازگشت و به نگهبان زندان گفت: «خدا به من گفت این کار را بکنم. جسی اندرسون و جفری دامر مرده‌اند.» او به گفتهٔ خود، این حملات را از پیش برنامه‌ریزی نکرده بود؛ گرچه بعداً
حملات را از پیش برنامه‌ریزی نکرده بود؛ گرچه بعداً به بازرسان فاش کرد که میلهٔ آهنی ۲۰ اینچی را که از آن برای کشتن دامر و اندرسون استفاده کرده بود، مدت کوتاهی پیش از قتل آنها، در لباسش پنهان کرده بود. جویس، مادر دامر، پس از پی بردن به مرگ پسرش، با عصبانیت به رسانه‌ها پاسخ داد: «الان همه خوشحال هستند؟ حالا که او کشته شده است، آیا این برای همه کافی است؟» واکنش خانواده‌های قربانیان دامر با هم متفاوت بود: برخی این خبر را جشن گرفتند، در حالی که برخی دیگر غمگین شدند. کاترین لیسی، مادر الیور لیسی، گفت: «درد ما
شدند. کاترین لیسی، مادر الیور لیسی، گفت: «درد ما اکنون بدتر شده است، زیرا او دیگر مانند ما رنج نمی‌کشد.» دادستان ناحیه، هشدار داد که اسکارور نباید در دیدگاه مردم به قهرمانی عامی تبدیل شود، چرا که «مرگ دامر، همچنان قتل است.» در ۱۵ مه ۱۹۹۵، اسکارور برای قتل دامر و اندرسون، به دو حبس ابد دیگر محکوم شد. دامر در وصیت‌نامهٔ خود گفته بود که مایل است جسدش سوزانده شود. در سپتامبر ۱۹۹۵، جسد دامر سوزانده شد و خاکستر او میان والدینش تقسیم شد. پدر و مادر دامر، بر سر اینکه از مغز دامر برای تحقیقات پزشکی استفاده شود یا
از مغز دامر برای تحقیقات پزشکی استفاده شود یا نه، اختلاف داشتند؛ بنابراین مغز او در ابتدا نگه داشته شد، اما بعداً در دسامبر ۱۹۹۵ سوزانده شد. عواقب. در ۵ اوت ۱۹۹۱، زمانی که ماهیت و مقیاس جنایات دامر به تازگی آشکار شده بود، بیش از ۴۰۰ نفر در مراسم شمع‌افروزی برای التیام جامعهٔ میلواکی شرکت کردند. رهبران جامعه و اعضای خانوادهٔ تعدادی از قربانیان دامر در این مراسم حضور داشتند. برگزارکنندگان این مراسم، هدف آن را قادر ساختن مردم میلواکی به اشتراک گذاری احساس درد و خشم خود در مورد آنچه رخ داده است، اعلام کردند.
و خشم خود در مورد آنچه رخ داده است، اعلام کردند. دامر جنایات خود را در زمان تشدید تنش نژادی در میلواکی انجام داده بود. والتر فارل، استاد اجتماع‌پژوهی دانشگاه ویسکانسین-میلواکی، بعداً اظهار داشت که روابط نژادی در این شهر در زمان دستگیری دامر «نزدیک به یک دهه در وضعیت نامناسبی قرار داشته است». فارل در مصاحبه‌ای که در اوت ۱۹۹۱ با "کریستیان ساینس مانیتور" داشت، اظهار کرد که اخبار قتل‌ها، و همچنین رفتار و اقدامات جان بالسرزک و جوزف گبریش، افسران پلیس میلواکی، در رابطه با کانرک سینتاسومفون، قربانی ۱۴ سالهٔ
در رابطه با کانرک سینتاسومفون، قربانی ۱۴ سالهٔ لائوسی دامر، تنش‌های نژادی را در شهر تشدید و برجسته کرده است. جامعهٔ همجنس‌گرایان میلواکی در زمان قتل‌های دامر عموماً ماهیت زیرزمینی داشت و بسیاری از مردان همجنس‌گرا از نام مستعار استفاده می‌کردند. پس از آشکاری جنایات دامر، بسیاری از اعضای جامعهٔ همجنس‌گرایان شهر، نسبت به دیگران دچار ترس و بی‌اعتمادی شده بودند؛ اما این وضعیت کوتاه مدت بود. با پیشرفت دههٔ ۱۹۹۰، استفاده از نام مستعار در میان اعضای جامعهٔ همجنس‌گرایان میلواکی کمتر شد. ساختمان آکسفورد، مکانی که
میلواکی کمتر شد. ساختمان آکسفورد، مکانی که دامر در آن دوازده تن از قربانیان خود را کشته بود، در نوامبر ۱۹۹۲ تخریب شد. دارایی‌های دامر به خانواده‌های یازده نفر از قربانیان او که برای جبران خسارت شکایت کرده بودند، تعلق گرفت. در سال ۱۹۹۶، توماس جیکوبسن، وکیلی که وکالت هشت خانواده را به عهده داشت، خبر داد که دارایی‌های دامر قرار است به مزایده گذاشته شود. اگرچه بستگان قربانیان اعلام کردند که انگیزهٔ آنها مالی نبوده است، این اعلامیه باعث برانگیختن جنجال شد. یک گروه مدنی در تلاش برای جمع‌آوری بودجه برای خرید و