payamvha/North_RAG huggingface dataset:
از پروتکل‌ها، صورت جلسه‌های دادگاه و نوشته‌های روزنامه‌های تبلیغاتی حکومتی بر گرفته شده‌اند. ترجمهٔ آلمانی متنهای گفتاری صحنه روی پرده دیده می‌شود. پرسش اصلی در نمایش "یک پرونده، دو قتل" که توسط هنرمند تبعیدی، نمایشنامه‌نویس و کارگردان نیلوفر بیضایی نوشته و کارگردانی شده، در مورد قتل والدین پرستو فروهر است. عبدالقادر بلوچ در مورد یک پرونده، دو قتل می‌نویسد: «... نمایشنامه یک پرونده، دو قتل نمایش مستندی بود از گروه تئاتر دریچه. در این نمایشنامهٔ مستند خانم نیلوفر بیضایی پرونده قتل فروهرها را به دست می‌گیرد
بیضایی پرونده قتل فروهرها را به دست می‌گیرد اما با حمل تابوت قتلهای زنجیره‌ای و کشته شدگان جنبش سبز، مرزهای نمایش مستند را وسیعتر می‌کند. نمایشنامه با صدای ناقوس و پا کوفتن سه بازیگر آغاز می‌شود، مرگ همراه با رعب و وحشت و سرکوب نظامی. خانم هرمین عشقی و آقایان فرهنگ کسرایی و منوچهر رادین بازیکنان این نمایشنامه چنان جاندار نقش خود را بازی می‌کنند که آدم احساس می‌کند نسلی را که بعد از انتخابات مشت‌ها را گره کرد و به خیابان ریخت از نزدیک حس و لمس می‌کند. وقتی هرمین بازیگر زیبای گروه دارد همراه فرهنگ و منوچهر،
بازیگر زیبای گروه دارد همراه فرهنگ و منوچهر، دو بازیگر دیگر گروه، عکسهایی از جانباختگان قتل‌های زنجیره‌ای و جنبش اخیر را جلوی سن می‌چیند اشک‌های همیشه آماده من سرازیر می‌شود…» یکی از اثرهای نمایشی نیلوفر بیضایی در سال‌های اخیر به نام چهره به چهره در آستانه فصلی سرد در اکتبر ۲۰۱۱ به صحنه رفت و پس از اجرا در شهرهای آلمان و اروپا در لس آنجلس، تورنتو و اوتاوا نیز اجرا شد. این نمایش در دو تابلوی نمایشی به زندگی و افکار طاهره قره العین و فروغ فرخزاد می‌پردازد. نمایش چهره به چهره در آستانه فصلی سرد به جز آلمان و
چهره به چهره در آستانه فصلی سرد به جز آلمان و اروپا در سال ۲۰۱۲ در تورنتو، اوتاوا و لس آنجلس اجرا شد و فیلم آن در برکلی به نمایش درآمد. فیروزه خطیبی در مورد این نمایش می‌نویسد: "... در نهایت فرم تئاتری ساده با شیوه‌های مینیمالیستی نیلوفر بیضائی، تبحر بهرخ بابائی در جان بخشیدن به کاراکتر طاهره و استفاده از سه زن مختلف برای ایفای نقش فروغ با بازی او و دو بازیگر دیگر نمایش، از نکات قابل توجه «چهره به چهره در آستانه فصلی سرد» است. هرچند عنوان نمایش که از اشعار دو شاعره برگرفته شده تماشاگر را تا پایان درانتظار
دو شاعره برگرفته شده تماشاگر را تا پایان درانتظار رویارویی این دو شخصیت نگاه می‌دارد، اما درحقیقت این یک رویارویی ادبی و مجازی در ذهن نمایشنامه نویس و نهایتاً قوه محرکه‌ای برای خلق اثر بوده‌است…" او همچنین چندین اثر تحقیقی در زمینهٔ تئاتر و نیز تعداد زیادی مقاله در زمینهٔ مسایل سیاسی و اجتماعی و مسایل زنان نوشته‌است. اکثر مقالات سیاسی، اجتماعی و تئاتری او در وبگاه رسمی نیلوفر بیضایی قابل رجوع است. او از مدافعین حقوق زنان و حقوق بشر در ایران است و از حقوق همجنس‌گرایان و اقلیت‌های دینی، به‌خصوص بهاییان حمایت
و اقلیت‌های دینی، به‌خصوص بهاییان حمایت می‌کند. نیلوفر بیضایی عضو اولین دورهٔ هیئت دبیران خانه آزادی بیان است. خانهٔ آزادی بیان نهادی است مستقل، فرهنگی و غیرانتفاعی که آزادی بیانِ اندیشه و تخیّل بی حصر و استثنا را حق همگان می‌داند و علیه سانسور آثار فرهنگی و هنری فعالیت می‌کند. نیلوفر بیضایی هم نمایش‌هایی به زبان فارسی و هم به زبان آلمانی در کارنامهٔ خود دارد اما تمایل او بیشتر متوجه کار به زبان فارسی است. او در بزرگداشت هنرمندان از جمله غلامحسین ساعدی و نادر نادرپور آثاری نوشته‌است. نیلوفر در سال ۲۰۰۵
نادر نادرپور آثاری نوشته‌است. نیلوفر در سال ۲۰۰۵ جایزهٔ آکادمی ایرانی هنر، ادبیات و رسانه در بوداپست، در رشتهٔ هنرهای نمایشی به عنوان بهترین کارگردان به او تعلق گرفت و در همان سال یکی از متون نمایشی‌اش «"دختران خورشید"» توسط گروه تئاتر سوئیسی "مارالام" به کارگردانی پتر براشلر به روی صحنه رفت. نیلوفر بیضایی نمایش در حضور باد را که بهرام بیضایی در دهه چهل نوشته‌است، در سال ۲۰۱۵ کارگردانی کرد. این نمایش با استقبال فراوانی مواجه شد و از سوی منتقدین به هم به‌لحاظ بازی‌های خوب بازیگران و هم به دلیل پرداخت نمایشی
بازی‌های خوب بازیگران و هم به دلیل پرداخت نمایشی و کارگردانی قوی مورد تحسین قرار گرفت. دیدار رزاقی در مورد این نمایش می‌نویسد: "نیلوفر بیضایی در این کار به خوبی ثابت می‌کند که با عناصر تیاتری آشناست،انتخاب رنگ خاکستری لباس‌ها و چارچوب مکعبی فضائ خاکستری، خنثی و همچنین بادسان، شکلی از ترکیبی کدر را به نمایش می‌گذاشت. همه چیز در تزلزل بود و گویا پوچ و خالی راه عبثی را طی می‌نمود که تکرار، جز تفکیک ناپذیر آن بود، گویی که همه چیز بر باد استوار است و هر آن فرو خواهد ریخت هیچ چیز حقیقی نبود، چهره‌ها در بزکی
خواهد ریخت هیچ چیز حقیقی نبود، چهره‌ها در بزکی دروغین، واقعیت خود را پنهان می‌ساخت و در خارج از این چارچوب غیر حقیقی معنا نمی‌یافت. بازی درخشان بازیگران از دیگر نقاط قوت این کار نمایشی به حساب می‌آمد، کارگردانی صرفاً در میزانسن‌های خطی بی دلیل خلاصه نمی‌گشت و با هر قدم به دنبال معنایی به موازات متن پیش می‌رفت آن هم متنی که بعد از گذشت سال‌ها هنوز هم تازه بود و از بن مایه‌های فکری اسطوره‌ای درخشان در کار نمایش چون بهرام بیضایی سر چشمه می‌گرفت. کارگردان با تسلط کامل نه تنها چیزی از ارزشهای متن نمی‌کاست بلکه
کامل نه تنها چیزی از ارزشهای متن نمی‌کاست بلکه اکثر لحظات با قدرت تمام با آن پیش می‌رفت و حتی در لحظاتی درخشان به خوبی می‌توانست پیشی بگیرد وِ ما حصل کار چیزی بود که به دل تماشاگر می‌نشست، با ریتم آن همراه می‌شد و بعد از مدت‌ها تیاتری را می‌دید که در معنا ناب و به مفهوم مطلقِ کلمه تئاتر بود…" نمایش در این مکان و در این زمان نام دارد که در اکتبر ۲۰۱۷ با سه اجرای موفق و با حضور نویسندهٔ متن خانم مهشید امیرشاهی در دو اجرای اول در فرانکفورت به صحنه رفت و اجراهای آن تا اواسط سال ۲۰۱۸ ادامه یافت. جواد طالعی در
آن تا اواسط سال ۲۰۱۸ ادامه یافت. جواد طالعی در مورد این نمایش می‌نویسد: "... «در این مکان و در این زمان» را می‌توان یکی از معدود تجربه‌های آمیزش موفق ادبیات داستانی و هنر نمایش ارزیابی کرد. نیلوفر بیضائی به عنوان تنظیم‌کننده و کارگردان در تنظیم متن‌ها و ایجاد پل ارتباطی نمایشی میان آن‌ها موفق بود. بازی‌های نرم ژاله شعاری، هرمین عشقی و مرتضی مجتهدی بر کشش و جذابیت کار می‌افزودند، اما اغلب این متن بود که بر اجرا غلبه داشت. این البته چیزی بود که پیشاپیش هم می‌شد انتظارش را داشت، زیرا هم زیرساخت قصه‌های آمیخته
انتظارش را داشت، زیرا هم زیرساخت قصه‌های آمیخته به طنز و مطایبه و هم استخوان بندی نگارشی قصه‌های مهشید امیرشاهی چنان قوی و زیبا است که در هر حال بر فراز بازی‌ها و تنظیم نمایشی خوب می‌نشیند." این نمایش در ماه فوریه ۲۰۱۸ از سوی تماشاگران فستیوال تئاتر ایرانی هایدلبرگ به عنوان بهترین نمایش انتخاب شد. جامعه فرهنگی زنان ایرانی شهر ونکوور در تاریخهای ۲ و ۳ مارس سال ۲۰۱۸ مراسمی برای تجلیل از نیلوفر بیضایی برای یک عمر فعالیت هنری او برگزار کرد و به همین مناسبت نمایش «بانو در آینه» که نامش از اولین نمایشنامهٔ او
«بانو در آینه» که نامش از اولین نمایشنامهٔ او «بانو در شهر آینه» برگرفته شده شامل قطعاتی از چندین نمایشنامهٔ او ست توسط یک گروه تئاتر ایرانی اجرا شد. او در سال ۲۰۱۸ همچنین نمایش گمشدگان را دربارهٔ کشته شدگان قتل‌عامهای سیاسی و عقیدتی دههٔ شصت به صحنه برد که بازتاب گسترده‌ای داشت. نمایش اگر که عشق گناه است کار دیگری از اوست که نخستین بار در سال ۲۰۱۹ با سه اجرا در تئاتر گالوس فرانکفورت و سپس در فستیوال تئاتر ایرانی کلن به صحنه رفت. در این نمایش شاعران زن ایرانی، افغانی و تاجیک از قرنهای مختلف با یکدیگر روبرو
افغانی و تاجیک از قرنهای مختلف با یکدیگر روبرو می‌شوند و با زبان شعر از رنجها و آرزوها و دورانی که در آن می‌زیستند یا می‌زیند با یکدیگر سحن می‌گویند. دیالوگهای این نمایش تماماً به‌صورت آواز اجرا می‌شوند. نیلوفر بیضایی در سال ۲۰۲۱ نمایش بازی در بازی را با نگاهی به رمان "عقل آبی" از شهرنوش پارسی پور نوشت و کارگردانی کرد. احمد خلفانی در نقدی بر این نمایش می‌نویسد: " یکی از مهارت‌های درخشان نیلوفر بیضایی در کارگردانی "بازی در بازی"، ایدهٔ ارائه چنین نقشی است که هم بیننده را با وجه فراموش شده خودش آشنا می‌کند و
هم بیننده را با وجه فراموش شده خودش آشنا می‌کند و هم او را می‌خنداند. سه زوج که سه شکل زندگی انسان‌های متفاوت هستند، می‌توانند هم‌زمان سه لایه زندگی یک انسان را نیز تداعی کنند: آن چیزی که واقعا هست، آن چیزی که ارائه می‌دهد، و آن آخری که معمولا در عمیق‌ترین لایه‌های هستی‌اش پنهان می‌ماند." او در سال ۲۰۲۲ نمایش از سنگهای بی نشان تا مهسا دختر ایران را بر اساس روایتهای بازماندگان کشتارهای زندانیان سیاسی دهه شصت از کتاب «آواز از نگاه دریچه تاریک» بتالیف مهدی اصلانی، کاربران توییتر و ن. رهایی تنظیم و کارگردانی
کاربران توییتر و ن. رهایی تنظیم و کارگردانی کرد. این نمایش در دو اپیزود اجرا شد. اپیزود اول که روایتهای بازماندگان کشتارهای دهه شصت است، در تاریخ سوم سپتامبر همان سال در مراسم یادبود زندانیان سیاسی اعدام شدهٔ دههٔ شصت در شهر ماینز اجرا شد. حدود سه هفته بعد از این اجرا جنبش انقلابی زن، زندگی، آزادی در ایران آغاز شد و او تحت تأثیر این جنبش انقلابی، اپیزود دومی را به این نمایش اضافه کرد که بازتاب دهندهٔ جنبش انقلابی مردم ایران پس از قتل مهسا (ژینا) امینی است. این نمایش در نوامبر ۲۰۲۲ در فستیوال تئاتر کلن، در
این نمایش در نوامبر ۲۰۲۲ در فستیوال تئاتر کلن، در فوریه ۲۰۲۳ در فرانکفورت و در آوریل ۲۰۲۳ در اسلو اجرا شد. نمایش همه‌ی آنهایی که می‌شناسیم (نویسنده: روشنک مرادی) کار دیگری از نیلوفر بیضایی است که در سال ۲۰۲۳ در فرانکفورت و کلن به صحنه رفت و موضوع آن جنبش "زن، زندگی، آزادی" و دلهره‌های یک مادر است که دو نفر از سه دخترش در روزهای اوج جنبش از خانه بیرون رفته‌اند اما به خانه بازنگشته‌اند. وی همچنین در سال ۲۰۲۴ دو قطعه کوتاه نمایشی را در چارچوب فستیوال تئاتر کلن به صحنه برد که به روایت‌های کوثر افتخاری و شبنم
به صحنه برد که به روایت‌های کوثر افتخاری و شبنم فرشادجو از جنبش "زن، زندگی، آزادی" می‌پردازند.
تاریخ‌نامهٔ هرات قدیمی‌ترین تاریخ محلی بر جای مانده از هرات که توسط سیف بن محمد بن یعقوب هروی معروف به سیفی هروی تاریخ‌نگار سدهٔ هفتم هجری قمری نوشته شده‌است. سیفی از طرف غیاث‌الدین کرت فرمان یافت کتابی در تاریخ هرات از زمان چنگیز و قتل و غارت هرات تا عصر خویش بنویسد. تاریخ تألیف تاریخ‌نامه هرات معلوم نیست؛ احتمالاً تألیف کتاب در حدود ۷۲۱ هجری قمری، مقارن بازگشت غیاث‌الدین از سفر حج، پایان یافته‌است ؛ با این فرض و با توجه به آنکه سیفی این کتاب را در مدت دو سال و نیم فراهم آورده و به گزارش حوادث ۷۲۱ هجری
سال و نیم فراهم آورده و به گزارش حوادث ۷۲۱ هجری قمری خاتمه داده‌است؛ احتمالاً در حدود ۷۱۸ هجری قمری تألیف آن را آغاز کرده‌است. نسخهٔ اصلی این کتاب در کتابخانهٔ ملی هند در کلکته قرار دارد. نسخهٔ حاضر با تصحیح غلامرضا طباطبایی مجد و مقدمهٔ دکتر زبیر صدیقی در قطع وزیری با جلد گالینگور در ۸۲۸ صفحه برای نخستین بار در سال ۱۳۸۳ هجری شمسی از سوی انتشارات اساطیر تهران منتشر شده‌است. شیوهٔ نگارش. تاریخ‌نامهٔ هرات به این سبب که دربارهٔ حوادث زمان مؤلف و مستند به اطلاعات شخصی یا گزارش راویان و شاهدان عینی است و نیز به
شخصی یا گزارش راویان و شاهدان عینی است و نیز به جهت برخی تفاصیل منحصر به فرد، سند گرانبهایی از تاریخ هرات در سدهٔ هفتم و اوایل سدهٔ هشتم هجری و دوران فرمانروایی آل کرت است. افزون بر این هروی دربارهٔ وقایع پیش از دورهٔ خود از منابعی استفاده کرده که اکنون در دست نیستند. ویژگی دیگر این کتاب این است که نویسندهٔ آن هنگام تألیف کتاب و نقل قضایا از مورخان پیش از خودش تقلید کورکورانه ننموده، هر مطلبی را پیش خود رسیدگی و بررسی می‌نمود. اگر مطمئن می‌شد که نویسنده راستگو و درست‌کردار بوده، از او اقتباس و روایت می‌کرد
و درست‌کردار بوده، از او اقتباس و روایت می‌کرد و الا به تصحیح اشتباهات آنان اقدام می‌نمود. از دیگر ویژگی‌های این کتاب، عنایت ویژه به افتخارات باستانی است. وی هرگز حرمت و عظمت آن دوران پرافتخار را فراموش نکرده‌است. این کتاب از جنبهٔ ادبی نیز شایان توجه است.
&lt;/ref&gt; مسیه ۸۴ (یا "M84" یا "NGC 4374") کهکشان در صورت فلیکی دوشیزه است.
اریک امرسون اشمیت (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۵۵) تاجر و مهندس نرم‌افزار آمریکایی است که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۱ به عنوان مدیر عامل گوگل و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ رئیس اجرایی شرکت بوده است. او همچنین رئیس اجرایی آلفابت بین سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ و و مشاور فنی این شرکت از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ بوده است. شاخص میلیاردرهای بلومبرگ، دارایی خالص او را در آوریل ۲۰۲۲ برابر با ۲۵٫۱ میلیارد دلار تخمین زد. مشاغل. در اوایل کار حرفه ایی خود، اشمیت یک سری پست‌ها را در برخی شرکت‌های فناوری اطلاعات مانند آزمایشگاه‌های بل و زیراکس بر عهده داشت.
مانند آزمایشگاه‌های بل و زیراکس بر عهده داشت. سفر به کره شمالی. او در روز دوشنبه ۱۸ دی ۱۳۹۱ به همراه بیل ریچاردسون فرماندار سابق ایالت نیومکزیکو وارد پیونگ یانگ شد. سفر وی خصوصی و با هدف کمک به آزادی یک آمریکایی کره‌ای‌تبار صورت می‌گیرد که یک سال است در کره شمالی زندانی است. کاخ سفید از این سفر که بعد از آزمایش موشکی اخیر کره شمالی صورت می‌گیرد انتقاد کرده است.
توفند گوستاو () سومین توفند بزرگ ثبت شده و دومین توفند بزرگ سال ۲۰۰۸ اقیانوس اطلس است. در ۲۵ اوت ۲۰۰۸ و در ۲۵۰ مایلی جنوب هائیتی تشکیل شد، و خساراتی را به مناطق جنوب لوئیزیانا و نیواورلئان ببار آورد.
مایلی رِی سایرس (به ؛ زاده‌شده به نام دِستِنی هُپ سایرِس در ۲۳ نوامبر ۱۹۹۲) خواننده، ترانه‌نویس و بازیگر آمریکایی است. او به «هزارچهرهٔ پاپ» ملقب است و بابت تنوع در موسیقی و بازآفرینی پی‌درپی سبک هنریش مورد توجه قرار گرفته‌است. از سایرس به‌عنوان «ملکهٔ نوجوان» دههٔ ۲۰۰۰ یاد کرده‌اند و یکی از نمونه‌های معدود ستارهٔ خردسال دانسته می‌شود که در بزرگسالی نیز فعالیت موفقی داشته‌اند. افتخاراتش شامل دو جایزهٔ گرمی، یک جایزه بریت، سه جایزهٔ موسیقی ویدئوی ام‌تی‌وی، پنج جایزهٔ موسیقی "بیلبورد" و هشت رکورد جهانی گینس
جایزهٔ موسیقی "بیلبورد" و هشت رکورد جهانی گینس می‌شود. او رتبهٔ نهم بزرگ‌ترین هنرمند زن تاریخ در "بیلبورد" ۲۰۰ را گرفت و در رتبه‌بندی‌هایی مانند "تایم" ۱۰۰ در ۲۰۰۸ و ۲۰۱۴ و ۳۰ شخص زیر ۳۰ سال "فوربز" در ۲۰۱۴ و ۲۰۲۱ و نیز «بزرگ‌ترین هنرمندان تمام ادوار» مجلهٔ "بیلبورد" در ۲۰۱۹ حضور داشته‌است. مایلی سایرس پس از بازی در نقش مایلی استوارت در سریالی به نام "هانا مونتانا" از تولیدات شبکه دیزنی به شهرت جهانی رسید و تبدیل به یک الگوی جوان شد. زندگی مایلی پس از آغاز "هانا مونتانا" در مارس ۲۰۰۶ بسیار تحت تأثیر قرار
"هانا مونتانا" در مارس ۲۰۰۶ بسیار تحت تأثیر قرار گرفت. به دنبال موفقیت‌های این برنامه تلویزیونی، در اکتبر ۲۰۰۶ یک سی‌دی شامل ۸ آهنگ که توسط مایلی سروده شد و مربوط به ترانه‌های این سریال بود، به بازار عرضه شد که با موفقیت در فروش، در فهرست بیلبورد ۲۰۰ آمریکا جای گرفت. در دسامبر ۲۰۰۷، سایرس رتبهٔ هفدهم در رده‌بندی مربوط به ۲۰ تازه کارِ پردرآمد در هالیوود زیر ۲۵ سال را با درآمد سالیانه بالغ بر ۳٫۵ میلیون دلار آمریکا به خود اختصاص داد. سایرس در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۷ با انتشار آلبوم "" حرفهٔ موسیقی را به‌طور مستقل آغاز
انتشار آلبوم "" حرفهٔ موسیقی را به‌طور مستقل آغاز کرد که شامل تک‌آهنگی با نام "دوباره می‌بینمت" بود که اولین ترانهٔ وی در ۱۰ ترانهٔ برتر به حساب می‌آید. این ترانه به مایلی کمک کرد تا از رادیو دیزنی به ۴۰ ترانهٔ برتر رادیوی اصلی راه یابد. دومین آلبوم او با عنوان «بریک اوت» در ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۸ منتشر شد. هر دوی این آلبوم‌ها با استقبال گرمی از طرف بیلبورد ۲۰۰ مواجه شده و در صدر این فهرست قرار گرفتند. مایلی در سال ۲۰۱۳ آلبومی به نام بنگرز را به همراه دو تک‌آهنگِ "نمی‌تونیم بایستیم" و "توپ مخرب" منتشر کرد که به
"نمی‌تونیم بایستیم" و "توپ مخرب" منتشر کرد که به ترتیب موفق به کسب رتبه‌های ۲ و ۱ چارت ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد شدند و موزیک ویدیوهای این ترانه‌ها تعداد بازدید در ۲۴ ساعت را شکستند. در همین سال ام‌تی‌وی مایلی را به عنوان هنرمند سال انتخاب کرد و او را با لقب «ملکه جدیدِ پاپ» معرفی کرد. مایلی تنها خواننده زنی است که پیش از سن ۲۱ سالگی، ۵ آلبوم شماره ۱ در چارت بیلبورد ۲۰۰ داشته‌است. این پنج آلبوم شامل آلبوم‌های "بنگرز"، "قطع رابطه"، و آلبوم‌های متن "هانا مونتانا" است. همچنین تک‌آهنگ‌هایی از او مانند «دوباره
است. همچنین تک‌آهنگ‌هایی از او مانند «دوباره می‌بینمت»، «۷ چیز»، «پارتی در آمریکا»، «ما نمی‌تونیم متوقف شیم»، «مالیبو» و «توپ مخرب» در فهرست ده آهنگ برتر آمریکا بوده‌اند. مایلی در سال ۲۰۰۸ در انیمیشن "تیزپا" صداپیشگی کرد و ترانه‌ای با عنوان «فکر می‌کردم تو را گم کردم» را به همراه جان تراولتا برای متن آن خواند که باعث نامزد شدن او در گلدن گلوب شده و توانست لقب جوان‌ترین نامزد گلدن گلوب را در ۱۵ سالگی از آن خود کند. او در فیلم دیگری که مربوط به هانا مونتانا می‌شد، به نام "هانا مونتانا: فیلم"، شرکت کرد که این
به نام "هانا مونتانا: فیلم"، شرکت کرد که این فیلم در ۱۰ آوریل سال ۲۰۰۹ اکران شد و در دو روز اول اکرانش توانست رتبهٔ یک فیلم‌های پرفروش سینمای آمریکا را به دست آورد. همچنین او تک‌آهنگ «صعود» را برای موسیقی متن این فیلم منتشر کرد. او در برنامه تلویزیونی "شنبه شب زنده" حضور داشت و نیز در مجموعه‌های داستانی "آینه سیاه" هنرنمایی کرد که نقدهای مثبتی نیز دریافت کرد. مجله "تایم"، سال ۲۰۱۳ را به اسم سال مایلی سایرس نام‌گذاری کرد. در همان سال مجله "ماکسیم"، مایلی را جذابترین زن سال دانست. مجلهٔ "فوربز" او را در لیست
زن سال دانست. مجلهٔ "فوربز" او را در لیست ۱۰۰ هنرمندی که درآمدی بیش از ۲۵ میلیون دلار آمریکا را دارند به عنوان نفر سی و پنجم انتخاب کرد و در سال ۲۰۱۴ نیز مایلی را هفدهمین سلبریتی قدرتمند دنیا معرفی کرد. سال‌های آغازین زندگی. سایرس در شهر نشویل واقع در ایالت تنسی زاده شد. مادرش لتیشیا تیش، پدرش خواننده و نوازندهٔ سبک کانتری با نام بیلی ری سایرس و پدربزرگش ران سایرس بود. او دو برادر ناتنی با نام‌های کریستوفر کُدی و تریِس سایرس دارد، که دومی خواننده و نوازنده گیتار یک گروه موسیقی راک با نام ایستگاه مترو در
گیتار یک گروه موسیقی راک با نام ایستگاه مترو در ایالت کالیفرنیا است. مایلی همچنین یک خواهر ناتنی بزرگ‌تر از خود با نام بِرَندی (دی‌جی، بلاگر و بازیگر)، یک برادر کوچک‌تر با نام برِیزِن (خواننده و مدل) و یک خواهر کوچک‌تر از خود با نام نوآ (خواننده، ترانه‌نویس و صداپیشه) دارد. برندی و تریس فرزندان تیش، از ازدواج اولش می‌باشند که بعد از ازدواج دومش، بیلی سرپرستی آن‌ها را قبول کرد و نام خانوادگی آن‌ها را به سایرس تغییر داد. مادربزرگ مایلی نام او را دستنی هُپ (در انگلیسی به معنای امیدوار به سرنوشت) گذاشت چرا که
انگلیسی به معنای امیدوار به سرنوشت) گذاشت چرا که اعتقاد داشت مایلی به دنیا امید خواهد داد و کارهای بزرگی را در آینده انجام می‌دهد اما پدر و مادر مایلی نام مستعار او را «مایلی» گذاشتند که به دلیل چهرهٔ همیشه خندان او برایش انتخاب شد. در سال ۲۰۰۸ او قانوناً اسمش را به مایلی رِی سایرس تغییر داد. سایرس در مدرسهٔ متوسطهٔ "Heritage" تحصیل می‌کرد و در آنجا چیرلیدر بود. بعد از رفتن خانواده سایرس به لس آنجلس او به مدرسه‌ای واقع در منطقهٔ "Options For Youth" رفت. او همچنین یک معلم خصوصی هم داشت که در طی برنامهٔ
او همچنین یک معلم خصوصی هم داشت که در طی برنامهٔ تلویزیونی هانا مونتانا در درس‌هایش به او کمک می‌کرد. مایلی با دین مسیحیت کاتولیک بزرگ شد. وی هم در هنگام تولد و همچنین در سال ۲۰۰۵ در کلیسای Southern Baptist غسل تعمید داده شد. مایلی با رفتن به کلیسا و دعاهای مسیحیت بزرگ شده و تا سن نوجوانی حلقه پاکی به دست می‌کرد. حرفه. ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵: آغاز حرفه. خانوادهٔ سایرس هنگامی که او ۸ سال داشت برای مدت کوتاهی در شهر تورنتو واقع در استان انتاریوی کانادا زندگی می‌کردند تا پدرش بتواند به فیلم‌برداری سریالش به نام «داک»
تا پدرش بتواند به فیلم‌برداری سریالش به نام «داک» ادامه دهد. علاقهٔ مایلی بازیگری از وقتی شروع شد که پدرش او را به نمایشی به نام «ماما میا» در سینمای رویال الکساندرا برد. مایلی بعد از اتمام نمایش دست پدرش را گرفته و به او گفته: «بابا، این کاریه که میخوام انجام بدم. من میخوام بازیگر بشم.» سپس او شروع به رفتن کلاس‌های تمرین آواز و بازیگری در آرمسترانگ تورنتو کرد. او برای اولین بار در سریال داک، نقش دختری به نام «کایلی» را ایفا کرد. در سال ۲۰۰۳، در فیلم «ماهی بزرگ» به کارگردانی «تیم برتون» در نقش «روثی» جوان
بزرگ» به کارگردانی «تیم برتون» در نقش «روثی» جوان ظاهر شد. سایرس در سن ۱۱ سالگی اطلاعاتی در مورد سریال «هانا مونتانا» در شبکهٔ دیزنی به‌دست آورد و یک ویدئو برای شرکت در تست بازیگری و ایفای نقش بهترین دوست نقش اصلی این سریال فرستاد؛ ولی از او خواستند تا برای نقش اصلی سریال یعنی «کلو استوارت» تست بدهد. بعد از فرستادن یک ویدئوی دیگر و رفتن به هالیوود او را بخاطر جوان بودن برای ایفای این نقش قبول نکردند اما بخاطر توانایی‌های او در بازیگری و خوانندگی به او گفتند که بعداً با او تماس می‌گیرند و در سال بعد، یعنی
که بعداً با او تماس می‌گیرند و در سال بعد، یعنی در سن ۱۲ سالگی او موفق به پذیرفتن نقش اصلی داستان که به «مایلی استوارت» تغییر یافت شد؛ که البته در طول آن سال، او به همراه «تیلور لاتنر» برای ایفای نقش در فیلم "ماجراهای پسر کوسه‌ای و دختر گدازه‌ای در بعد سوم" تست داد که موفق به کسب این نقش هم شد، اما به جای آن در «هانا مونتانا» بازی کرد. تیش سایرس، مادر مایلی با «میچل گوسِت» در مورد دخترش صحبت کرد و گوست که در پرورش نوجوانان با استعداد تخصص دارد پیشنهاد شرکت در تست ایفای نقش در سریال هانا مونتانا را داد؛ و
در تست ایفای نقش در سریال هانا مونتانا را داد؛ و در مورد خوانندگی او نیز، به توصیهٔ «دالی پارتون»، مادرخواندهٔ مایلی عمل کرد و دخترش را به جیسون موری معرفی کرد؛ و همین‌طور از برنامه‌ریز فعالیت‌های بیلی ری سایرس خواست تا مدیریت مسائل مالی دخترش را به عهده بگیرد؛ و برای تحصیل وی نیز، دخترش را در مدرسه‌ای خصوصی ثبت نام کرد تا بتواند هم‌زمان با فیلم‌برداری سریالش، تحصیلش را نیز ادامه دهد. ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷: هانا مونتانا و هانا مونتانا ۲: ملاقات با مایلی سایرس. محبوبیت روزافزون سریال هانا مونتانا، محبوبیت سایرس را
روزافزون سریال هانا مونتانا، محبوبیت سایرس را به همراه داشت و او را به یک "تین آیدل" تبدیل کرد. پخش این سریال از ۲۶ مارس ۲۰۰۶ آغاز شد و به یکی از بهترین سریال‌ها تبدیل شد و همین‌طور بیشترین بازدیدکنندگان سریال‌های دیزنی را به خود اختصاص داد و مایلی به جوان‌ترین شخصی تبدیل شد که تا به حال با کمپانی دیزنی قرارداد انجام فعالیت در زمینه‌های "تلویزیون، فیلم سینمایی و دنباله‌های این فعالیت‌ها و هم در زمینهٔ موسیقی داشته‌است. سال ۲۰۰۷ مایلی با کمپانی هالیوود رکوردز برای آلبومی مستقل قراردادی امضا کرد. او یک آلبوم
برای آلبومی مستقل قراردادی امضا کرد. او یک آلبوم با دو سی‌دی منتشر کرد، سی‌دی اول موسیقی متن هانا مونتانا بود و سی‌دی دوم آلبوم خودش یعنی به نام مایلی. این آلبوم دومین آلبوم شماره دو آن در جدول Hot 200 شد؛ و از زمان انتشارش بیش از ۳ میلیون دلار فروش داشته‌است. ترانهٔ «دوباره می‌بینمت» See you again که ترانهٔ اصلی این آلبوم بود، یک‌موفقیت بزرگ برای او به حساب می‌آمد و بیش از ۲ میلیون دلار در آمریکا به فروش رفته‌است. مایلی در اواخر سال ۲۰۰۷ تور خودش را به نام بهترین دو جهان، به عنوان مایلی و هانا شروع کرد که
بهترین دو جهان، به عنوان مایلی و هانا شروع کرد که در اوایل سال ۲۰۰۸ به پایان رسید. این تور بسیار موفق بود به طوری که با تورهای د بیتلز و الویس مقایسه شد. ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹: آلبوم بریک اوت و اولین فیلم سینمایی. در ماه ژوئن سال ۲۰۰۸ مایلی دومین آلبوم استودیویی خودش رو به نام بریک اوت منتشر کرد. این سومین آلبوم مایلی در جدول Hot 200 بود. در همان سال، مایلی برای انیمیشن Bolt صداگذاری انجام داد و یک تک‌آهنگ با همراهی جان تراولتا به اسم «فکر کردم گمت کردم» منتشر کرد که باعث نامزدی او در مراسم جوایز گلدن گلوب شد. وی
که باعث نامزدی او در مراسم جوایز گلدن گلوب شد. وی جوان‌ترین فرد در لیست نامزدهای این جوایز بود. در ماه مارس مایلی تک‌آهنگ The Climb «صعود» را به عنوان تک‌آهنگ آلبوم متن فیلم جدیدش Hannah Montana the movie منتشر کرد که یکی از به یادماندنی‌ترین و محبوب‌ترین ترانه‌های مایلی شد. این چهارمین موفقیت مایلی در جدول 200 Hot شد و او جوان‌ترین فرد با ۱۶ سن بود که چهار آلبوم در این جدول داشت. سایرس اولین لاین فشن خودش رو با برند Walmart به همراهی مکس آزریا شروع کرد و یک آلبوم کوتاه و تبلیغاتی به اسم The Time of our
یک آلبوم کوتاه و تبلیغاتی به اسم The Time of our lives، زمان زندگی ما، منتشر کرد که ترانهٔ اصلی آن، تک‌آهنگ Party in the usa بود. این آهنگ تا به امروز از موفق‌ترین کارهای سایرس می‌باشد به طوری که هرسال روز جشن استقلال آمریکا در چهارم ماه ژوئیه، مردم این آهنگ را گوش می‌کنند و این آهنگ به جدول ده آهنگ برتر برمیگردد. اولین تور جهانی مایلی به اسم Wonder World Tour در این سال شروع شد که یک موفقیت دیگر برای او بود. در ۷ دسامبر ۲۰۰۹، مایلی برای ملکه الیزابت دوم و خانواده سلطنتی بریتانیا اجرا کرد! که جنجال و
و خانواده سلطنتی بریتانیا اجرا کرد! که جنجال و موفقیت زیادی برای او به بار آورد. ۲۰۲۰–اکنون: "قلب‌های پلاستیکی". در ۱۴ اوت ۲۰۲۰، سایرس تک‌آهنگ «آسمان نیمه‌شب» را منتشر کرد و اعلام کرد که انتشار ئی‌پی‌های "او اینجاست" "او همه‌چیز است" را لغو کرده‌است. «آسمان نیمه‌شب» با کسب شماره ۱۴ در جدول ۱۰۰ تک‌آهنگ داغ "بیلبورد" ایالات متحده، به بالاترین جایگاه بالای او پس از تک‌آهنگ «مالیبو» در سال ۲۰۱۷ تبدیل شد. در بریتانیا، این تک‌آهنگ به شماره پنج جدول تک‌آهنگ‌های بریتانیا رسید. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰، سایرس از طریق حساب
رسید. در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰، سایرس از طریق حساب اینستاگرام خود اعلام کرد که هفتمین آلبوم استودیویی او، "قلب‌های پلاستیکی" در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰ منتشر می‌شود. این آلبوم همراه با نقدهای مثبتی از سوی منتقدان منتشر شد و عملکرد خوبی داشت. "قلب‌های پلاستیکی" با ۶۰٬۰۰۰ واحد در جایگاه دوم "بیلبورد" ۲۰۰ حضور یافت و به دوازدهمین ورودی برتر او در جدول تبدیل شد. در ۱۹ نوامبر ۲۰۲۰، سایرس دومین تک‌آهنگ از "قلب‌های پلاستیکی" به نام «زندانی» با حضور دوآ لیپا را منتشر کرد. بشردوستی. مایلی در تولد ۱۶ سالگی اش، با جمع کردن پول در
مایلی در تولد ۱۶ سالگی اش، با جمع کردن پول در دیزنی‌لند، به مؤسسهٔ خیریهٔ جوانان آمریکا کمک کرد. مایلی سال ۲۰۱۱ به هائیتی رفت و به کمک پزشکان، به بیش از ۳۰۰ کودک و بزرگ‌سال که ناشنوا بودند، سمعک هدیه کرد. مایلی سالانه در لیست خَیِرترین افراد هالیوود قرار می‌گیرد. مایلی سال ۲۰۱۴ با برند آرایشی MAC همکاری کرد و دو لاین رژ لب و برق لب با رنگ‌های صورتی و قرمز ارائه کردند تا درآمد حاصل از آن، برای مؤسسه‌ای که به دنبال درمان بیماری ایدز می‌باشد صرف شود. وی مؤسسهٔ خیریهٔ خود را در سال ۲۰۱۵ به اسم Happy Hippie
خیریهٔ خود را در سال ۲۰۱۵ به اسم Happy Hippie Foundation تأسیس کرد. مایلی همیشه می‌گوید پدر و مادرم طوری مرا تربیت کرده‌اند که هرگز کارهای خیر و کمک به دیگران از زندگیم حذف نشود. در جریانات آتش‌سوزی استرالیا، مایلی ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ میلیون دلار کمک کرده و دو هلیکوپتر با ۶۰ هزار لیتر آب در اختیار گذاشت. همچنین مایلی مبلغ ۱۰٬۰۰۰٬۰۰۰ میلیون دلار برای مبارزه با ویروس کرونا اهدا کرده‌است. مایلی تا به حال به مهاجران سوری، زلزله‌زدگان هائیتی، گرسنگان آفریقا، قربانیان زلزله و سونامی ژاپن، طوفان‌زدگان تنسی، کودکان گرسنه در
و سونامی ژاپن، طوفان‌زدگان تنسی، کودکان گرسنه در مدارس، جوانان کارتن‌خواب و بی‌خانمان، قربانیان آتش‌سوزی مالیبو و استرالیا کمک کرده‌است. مایلی سالانه به‌طور مداوم به بیمارستان‌های کودکان در ایالت‌های مختلف سر می‌زند و کمک می‌کند. او برای کودکان آهنگ‌های محبوب هانا مونتانا را می‌خواند و برایشان هدیه می‌برد. درآمد. سایرس در سال ۲۰۰۸، ۲۵ میلیون دلار درآمد داشت. او در مجله فوربز از لیست ۱۰۰ سلبریتی رتبهٔ ۳۵ را از آن خود کرده‌است. به گفتهٔ مجله پرید او ثروتمندترین سلبریتی نوجوان است و در آخر سال ۲۰۰۸ کل فرانشیز