payamvha/North_RAG huggingface dataset:
که بالابند دهی است از دهستان گلیجان شهسوار که در هزارگزی جنوب باختری شهسوار واقع است. ناحیه‌ایست کوهستانی و جنگلی با آب و هوای معتدل و ۳۹۰ تن سکنه، آب آنجا از چشمه سار تأمین می‌شود. محصول عمده آن چای و لبنیات و شغل مردمش گله داری است و در تابستان به ییلاق لیمرا میروند. این ده از دو محل بالا و پائین تشکیل شده و راهش مالرو است. (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۳). رابینو گوید: لنگا دو قسمت است، یکی جوربند یا بالابند که همان لنگاست و دیگری جیربند یا پایین بند. این منطقهٔ محروم علی‌رغم همهٔ کمبودهای امکاناتی همیشه
منطقهٔ محروم علی‌رغم همهٔ کمبودهای امکاناتی همیشه نخبگان زیادی در عرصه‌های پزشکی قضاوت ونظامی تحویل جامعه میدهد که تعدادی از آن‌ها در عرصهٔ کشوری و حتی جهانی شهره‌اند . منابع. http://www.loghatnaameh.com/dehkhodaworddetail-7b1286c80eae45fbb3611d67a7675f91-fa.html
آل عقیل (در عربی: آل عَقیل ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۰۷ ) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
بنو عکاب (در عربی: بنو عُکاب ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۷۰ ) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
میدان مراد ، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان گنبد کاووس در استان گلستان ایران. جمعیت. این روستا در دهستان باغلی ماراما قرار داشته و براساس سرشماری سال ۱۳۸۵جمعیت آن ۱۲۸نفر (۲۷خانوار) بوده است.
گود میان دِه به گویش محلی ( گَودِه مِیُنگُ دِه ) مکان گسترده أی است و در پایهٔ رشتهٔ کوه ناخ واقع شده‌است. این منطقه در بخش کوخرد شهرستان بستک در غرب استان هرمزگان در جنوب ایران واقع است و یکی از نقاط دیدنی استان هرمزگان به‌شمار می‌آید. «گَود» به جایی گفته می‌شود که آن را عمیق کنده باشند. محدودهٔ گَودِ میان دِه. از شمال: رشتهٔ کوه ناخ، از جنوب جاده ارتباطی شهرستان بستک به شهرستان بندر لنگه، و مجموعهٔ دوگنبدان کوخرد، از طرف مغرب «کشتارگاه صنعتی مرغ طلایی کوخرد»، و از سمت مشرق به دهکدهٔ (دهنو کوخرد) منتهی
و از سمت مشرق به دهکدهٔ (دهنو کوخرد) منتهی می‌شود. وجه تسمیت. «گود» بمعنای عمیق (ژرف)، و «میان دِه» یعنی میان (دُو دِه) واقع شده‌است؛ و چون این «گود» میان دُو دِه: کوخرد و دهِ هرنگ واقع شده‌است آن را گَودِ میان دِه نامیده شده‌است. اهمیت تاریخی این مکان. در ایام حکمرانی خان بزرگ بستک محمد تقی خان ، حادثهٔ قتل کدخدای کوخرد رخ می‌دهد، و از آنجائیکه دهستان کوخرد از قلمرو حکمرانی محمد تقی خان به‌شمار می‌آمد، خان بستک تصمیم می‌گیرد که خود شخصاً و از نزدیک پیگیری این ماجرا شود، لذا فرمان می‌دهد که خیمه و خورگاه
این ماجرا شود، لذا فرمان می‌دهد که خیمه و خورگاه در منطقهٔ «گَودِ مِیان دِه» که جایی سرسبز و بسیار عالی ودل انگیز بود برپا کنند. بعد اتمام تمام وسایل آرامش و مأکل و مشرب وبرگذاری خیمه‌های خانی و همچنین تهیه و اتمام وسائل و اقدامات امنیتی، به خان بستک گزارش داده می‌شود که مکان برای استقبال (خان برگ) مهیا است. اما قبل از اینکه خان از بستک به سوی محل خیمه و خورگاه حرکت کند، خان بیمار می‌شود، و به علت دوری راه و سرمای زیاد، اطباء از رفتن خان به آن مکان جلوگیری می‌کنند. آن زمان مسافرت و حمل ونقل توسط چهارپایان،
آن زمان مسافرت و حمل ونقل توسط چهارپایان، اسب، و قاطر، و الاغ بود، و از بستک تا کوخرد در حدود نیم روز راه بود، و از آنجائیکه موسم زمستان و سرمای زیاد بود، به خان اجازه مسافرت در این سرمای جانسوز داده نشد از جانب طبیب خاص خان. اما امروزه از بستک تا کوخرد با ماشین بیش از ۲۰ دقیقه نیست، و جاده هم آسفالت است. بعد از کشته شدن کدخدای کوخرد محمد علیشاه تهمت قتل عمد به محمود عبدالعزیز کدخدای پیشین می‌زنند، و ایشان به جرم کشتن «محمد علی شاه» بازداشت می‌کنند. کدخدا «محمد علیشاه» در بین سال‌های (۱۳۳۰–۱۳۳۱) هـ.ق. در
«محمد علیشاه» در بین سال‌های (۱۳۳۰–۱۳۳۱) هـ.ق. در روستای کوردان از توابع بخش کوخرد در روزی بعد از نماز مغرب بواسطهٔ گلوه‌ای مجهول به قتل می‌رسد، بعد از کشته شدن «کدخدا محمد علیشاه» محمود عبدالعزیز (کدخدای سابق) بازداشت می‌کنند، در ابتدا امر مدت هفت روز کدخدای پیشین «محمود عبدالعزیز» در جایی به نام (اداره) در جنوب غربی کوخرد زندانی می‌کنند، سپس وی را با غل و زنجیر به بستک به نزد محمد تقی خان می‌برند. در آنجا خان بستک حکم اعدام وی را صادر می‌کند، و دو روز بعد چریک‌های خان محمود عبدالعزیز کدخدای پیشین کوخرد
چریک‌های خان محمود عبدالعزیز کدخدای پیشین کوخرد را تیرباران می‌کنند.
بنو عکام (در عربی: بنو العُکام ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۳۸ ) نفر (۲۳ خانوار) می‌باشد.
عک (در عربی: عَک ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۰۷ ) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
غامق (در عربی: غامَق ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۱۹ ) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
ساعده (در عربی: ساعَدة ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۰۱ ) نفر (۱۳ خانوار) می‌باشد.
عمیش (در عربی: عَمیش ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن ( 80 ) نفر (9 خانوار) می‌باشد.
عکاظ (در عربی: عَکاظ ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۶۰ ) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
عکار (در عربی: عَکار ) نام روستایی است در دهستان عَمّار از توابع استان اِب در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۲۰ ) نفر (۱۷ خانوار) می‌باشد.
عریف (در عربی: العَریف ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۰۷ ) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
بنی قدمی (در عربی: بنی القَدمی ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۴۰ ) نفر (۳ خانوار) می‌باشد.
ردمانی (در عربی: رَدمانی ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۵۰ ) نفر (۶ خانوار) می‌باشد.
بنی زواد (در عربی: بَنی الزَواد ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۷۰ ) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
صرابی (در عربی: الصُرَابی ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۶۶ ) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
جبل نمر (در عربی: جبل نَمِر ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۸۰ ) نفر (۸ خانوار) می‌باشد.
بنی غشیم (در عربی: بَنی غُشیم ) نام روستایی است در دهستان بَنُو العَوّام از توابع استان حَجّه در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۰۱ ) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
عیاشین (در عربی: العَیاشین ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۰۱ ) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
عیبان (در عربی: عَیبان ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۳۸ ) نفر (۱۶ خانوار) می‌باشد.
عیان (در عربی: عَیان ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۰۷ ) نفر (۷ خانوار) می‌باشد.
عیارزه (در عربی: العیارزة ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۱۱۹ ) نفر (۹ خانوار) می‌باشد.
بیت عیده (در عربی: بیت عَیدة ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۰۱ ) نفر (۱۱ خانوار) می‌باشد.
عیانه (در عربی: العَیانة ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۶۶ ) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
این فهرست بر پایهٔ اطلاعات منتشر شده توسط سازمان بین‌المللی تولیدکنندگان وسایل نقلیهٔ موتوری (OICA) تنظیم شده‌است.
شهرام آذر (زادهٔ ۲ مرداد ۱۳۳۶ در آبادان) مشهور به سَندی، خواننده،نوازنده، ترانه سرا، آهنگساز، تنظیم‌کننده و نوازندهٔ کیبورد است. در سال‌های قبل از انقلاب ایران با خوانندگانی همچون بتی، شاهرخ شاهید و نوش آفرین همکاری‌هایی داشت. پس از انقلاب هم با ابی (در تنظیم چندین آهنگ و اجرا در کنسرت‌هایش) به‌طور جدّی همکاری داشته‌است. ابی در یک اظهارنظر ویدئویی اختصاصی، با اشاره به دوران همکاری هنری خود و سندی گفت: «شهرام کَمَر ارکستر بود؛ شهرام یک دونه بود و باقی ارکستر رو هم با خودش یدک می‌کشید. البته با لبخند» وی در
رو هم با خودش یدک می‌کشید. البته با لبخند» وی در فصل اول برنامهٔ استعدادیابی استیج (پخش شده از شبکهٔ تلویزیونی من و تو) به عنوان یکی از چهار داور و تهیه کنندهٔ اصلی (Music Producer) حضور داشت. وی در فصل دوم برنامهٔ استیج نیز در همین کسوت با این برنامه، همکاری خود را ادامه داد. زندگی. او در سال ۱۳۳۶ در آبادان متولد شد. در سال‌های جنگ ایران و عراق در اندیمشک اقامت داشته و در سال ۱۹۸۴ میلادی به آلمان مهاجرت کرد. وی در آنجا کار موسیقی خود را ادامه داد و گروه سندی را در سال ۱۹۸۷ راه‌اندازی کرد و چند سال بعد به
را در سال ۱۹۸۷ راه‌اندازی کرد و چند سال بعد به آمریکا مهاجرت کرد. شهرام آذر ازدواج کرده و چهار فرزند دارد. پسرش خشایار یکی از اعضای گروه هفت نفره سندی است. سبک موسیقی گروه سندی، تلفیقی از سبک پاپ در زمینهٔ شعرِ ترانه و تکنو و بندری در آهنگ‌ها است. گروه سندی یکی از اولین گروه‌هایی بود که مسایل و مشکلات اجتماعی جوانان ایران (مانند ازدواج، اعتیاد و مهاجرت به خارج) را موضوع بسیاری از آهنگ‌های خود قرار داد. علاوه بر این، سندی از پیشگامان سبک رپ در ایران است. آهنگ‌های «برو بابا»، «پری» و چندین آهنگ دیگر سندی از
«برو بابا»، «پری» و چندین آهنگ دیگر سندی از اولین ترانه‌های فارسی اجرا شده در سبک رپ هستند. او خوانندگی را در اولین تجربه خود یعنی ششم ابتدایی شروع کرد که در جشنی که همه اولیاء دانش آموزان حاضر بودند، وی برای خواندن شعر انتخاب شده بود و به دلیل نامعلوم جلو حضار شروع به گریه کرد و همه او را تشویق کردند. در دوران دبیرستان شروع به کار با ابزار موسیقی کرد و در این راه بسیار موفق بود. وی دو بار در مسابقات کشوری شرکت کرد. بعد از انقلاب سال ۱۳۵۷ -که همه کلاب‌ها بسته شد- شهرام آذر دوباره به مسجدسلیمان برگشت و کمی
شد- شهرام آذر دوباره به مسجدسلیمان برگشت و کمی بعد از جنگ خلیج فارس به تهران بازگشت و در سال ۱۹۸۴ میلادی به آلمان رفت. سپس در یک شرکت موسیقی به نام اروندا (آرواندا) شروع بکار کرد. گروه سندی. شهرام آذر به همراه بهزاد پیشرو، رضا سمیری و احمد عبداللهی در سال ۱۹۸۷ در فرانکفورت آلمان گروه سندی را تشکیل دادند و این گروه چندین آلبوم موسیقی منتشر نمود. اعضای گروه سندی. خوانندگی، موزیک، تنظیم آهنگ‌ها، تهیه‌کنندگی، نوشتن شعر و ترانه از جمله کارهایی است که شهرام آذر در گروه سندی انجام می‌دهد. وی همچنین به عنوان یکی
در گروه سندی انجام می‌دهد. وی همچنین به عنوان یکی از بهترین نوازندگان کیبورد تاریخ ایران محسوب می‌شود. او پسر شهرام آذر است و از سن پنج سالگی ارگ زدن را شروع کرد. در سن ۱۸ سالگی و بعد از فارغ‌التحصیلی از دبیرستان، در سال ۲۰۰۲ به صورت رسمی به گروه سندی وارد شد. او کارهای آهنگ‌سازی و خوانندگی چندین کار را به عهده داشته‌است. موزیک را در سن ۶ سالگی در زادگاه خود شهر آبادان آغاز کرد استاد او برادر بزرگش (گرشاسب پیشرو) بود، بهزاد در ادامه استادان بزرگی همچون برادران راهرو احمدی (علی، محمد رضا و حسین) داشت و در
راهرو احمدی (علی، محمد رضا و حسین) داشت و در کلاس درس آن‌ها آموزش درامز را سپری کرد ایشان در دوران تحصیل خود در مسابقه هنری آبادان که در سراسر ایران برگزار می‌شد چندین بار رتبه اول را به‌دست آورد و صاحب نشان طلا ایران در این رشته شد بهزاد پیشرو در همان نوجوانی یعنی در سن ۱۴ سالگی پای به دنیای حرفه‌ای موسیقی گذاشت … و اولین تجربه حرفه‌ای خود را با خانم بتی آغاز کرد و همچنین در ادامه کارش با هنرمندانی همچون شهرام شب‌پره و ابی همکاری داشت بهزاد بعد از انقلاب سال‌ها در تایلند با کمپانی‌های بین‌المللی و معروف
سال‌ها در تایلند با کمپانی‌های بین‌المللی و معروف (Oriental Artist و EMI) همکاری می‌کرد و بعد از ورود به اروپا در کشور دانمارک زندگی جدیدی را آغاز کرد بهزاد پیشرو بنیان‌گذار گروه گروه سندی می‌باشد و با دوست دوران جوانی خود شهرام آذر و منوچهر پنیری سندی را به حرکت درآوردند … و چیزی نگذشت که این گروه یکی از معروف‌ترین گروه‌های خارج از ایران شد بهزاد پیشرو برای تحصیل در این رشته وارد آکادمی درامز در کشور دانمارک شد و در رشته درام و موزیک تراپی تحصیلات خود را به پایان رساند و او را یکی از معروف‌ترین و بهترین
به پایان رساند و او را یکی از معروف‌ترین و بهترین درامر ایرانی در خاورمیانه می‌شناسند او در کنار درامز یک تهیه‌کننده توانا در موزیک می‌باشد. ایشان در حال حاضر مشغول فعالیت هنری در اروپا و آمریکا است. دیگر عضو گروه سندی متولد شهر آبادان که در زمان جنگ ایران و عراق مجبور به ترک آنجا و مهاجرت به کشور سوئد کرد و در حدود ۱۳ سال در این کشور اقامت داشت. سامی در حالی که تنها ۱۰ سالش بود شروع به نواختن ساز پرکاشن کرد و در سن ۲۲ سالگی موزیک را در مدرسه گوتنبرگ سوئد شروع کرد. او را برای مطالعه بیشتر به لس آنجلس
شروع کرد. او را برای مطالعه بیشتر به لس آنجلس آوردند و استادانش از سرتاسر دنیا از جمله آفریقا، کوبا و اروپا بودند. دوستان صمیمی سامی از دهه ۹۰ با سندی شروع بکار کردند و تاکنون او یکی از اعضای موفق گروه سندی بوده‌است.
تَبَر ابزاری است از آهن با دسته چوبی یا آهنی که در بعضی مواقع دارای روکش پلاستیک است و با آن چوب را می‌شکافند و خرد می‌کنند. از نوعی تبر به نام تبر یخ نیز برای صعود از آبشارهای یخی یا یخچال‌های طبیعی استفاده می‌شود. تبر نمونه‌ای از ماشین ساده است. تبرهای دستی برای نخستین بار حدود ۱٫۵ میلیون سال پیش مورد استفاده قرار گرفتند. در دوره پارینه‌سنگی نخستین برای ساختن تبر سنگ را طوری تراش می‌دادند که نوکِ آن تیز و سطح آن پهن شود. در دوره نوسنگی تبر دسته دار ساخته شد. غارنشینان دوره نوسنگی که آثارشان در تنگ پِدْبان
غارنشینان دوره نوسنگی که آثارشان در تنگ پِدْبان در کوه‌های بختیاری دیده شده، از تبر سنگی استفاده می‌کرده‌اند. انسان هزاران سال است که از تبر برای شکل‌دادن، شکافتن و بریدن چوب، به عنوان سلاح و به عنوان نماد تشریفاتی یا هرالدیک استفاده می‌کند. تبر اشکال و کاربردهای تخصصی زیادی دارد، اما عموماً از یک سر تبر با دسته تشکیل شده است که به آن هافت یا غلاف نیز می‌گویند. اکثر تبرهای مدرن دارای سرهای فولادی و دسته‌های چوبی هستند که معمولاً در ایالات متحده از چوب هیکری و در اروپا و آسیا از چوب زبان‌گنجشک هستند، اگرچه
و در اروپا و آسیا از چوب زبان‌گنجشک هستند، اگرچه دستگیره‌های پلاستیکی یا فایبرگلاس نیز رایج هستند. تبرها به‌عنوان سلاح‌های آسان برای ساخت، اغلب در نبرد مورد استفاده قرار می‌گیرند و یکی از قدیمی‌ترین سلاح‌های بشر است. تبرهای آغازین سری سنگی و دسته‌ای چوبی داشتند ولی پس از آن تبرهایی از جنس مس، برنج و آهن نیز ساخته‌شد که دوام و استحکام بیشتری دارا بودند. به‌کارگیری آهن و فولاد در ساخت تبرها امکان ایجاد تیغه‌هایی نازک‌تر و تیزتر را فراهم آورد. نوع کوچکتر تبر، تبرزین نام دارد که به عنوان زین‌افزار به پهلوی اسب
نام دارد که به عنوان زین‌افزار به پهلوی اسب بسته می‌شده است. در زبان فارسی واژه ناچَخ، (هم‌ریشه با ناشکه سانسکریت) به معنای نابودکننده، به‌کار رفته که به معنای نوعی تبر است. به نوشته گزنفون (ح ۴۲۸ یا ۴۲۷- ح ۳۵۴ ق م) و استرابون (ح ۶۳ ق م - بعد از ۲۰ میلادی) تبر و تبرزین از جنگ‌افزارهای هخامنشیان بوده است. سکاهای ایرانی‌تبار از گونه‌ای تبر به نام ساگاریس استفاده می‌کردند.
عهامه (در عربی: عُهامه ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۶۶ ) نفر (۵ خانوار) می‌باشد.
آل عیسی (در عربی: آل عیسی ) نام روستایی است در دهستان ذُوعَید از توابع استان مَحویت در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت آن (۲۳۸ ) نفر (۱۹ خانوار) می‌باشد.
چورس، روستایی است از توابع شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. واژه‌شناسی چورس یک کلمه ارمنی به معنای چهار است و گفته می‌شود این نامگذاری به خاطر آن است که در زمان حکومت ارامنه در منطقه، چورس چهارمین شهر بزرگ ارامنه بوده و همچنین گفته می‌شود این نام گذاری به خاطر وجود چهار قلعه در اطراف آن است. روستای تاریخی و زیبای «چورس» با قدمتی هشت هزار ساله از توابع شهرستان چایپاره در آذربایجان غربی است. باستان شناسان ایرانی و اتریشی در کاوش‌های تپه «آناقیزلی» این روستا به آثار مربوط به سکونت انسان در دوره
این روستا به آثار مربوط به سکونت انسان در دوره نوسنگی دست یافته‌اند. علاوه بر آثار تاریخی، طبیعت زیبای روستای چورس نیز قابل توجه است، قرار گرفتن آن در دامنه کوه موسوم به 'سفرداغی'، باعث به وجود آمدن چشم‌انداز و طبیعت زیبا شده‌است. آثار دیدنی متعددی در این روستا قابل توجه است از جمله مسجد 'مرتضی قلی خان' معروف به 'قیرمیزی مسجد'، 'بوزخانا ' یا یخچال، چشمه 'ایشیق بولاغی'، تپه 'آنا قیزلی' و 'سفرداغی' از مکانهای گردشگری این روستای هشت هزار ساله بشمار می‌روند. آثار ثبت شده تاریخی: امروزه در روستای چورس شش اثر
آثار ثبت شده تاریخی: امروزه در روستای چورس شش اثر ثبتی وجود دارد که در داخل و اطراف روستا پراکنده شده‌اند. این آثار شامل بنای مسجد قرمز چورس (دوره صفویه)، بنای یخچال (دوره صفویه)، تپه و قلعه ملا جنید (قرون میانی اسلامی)، بنای حمام قدیمی (قاجاری) تپه بزرگ (اورارتو) و تپه آناقیزلی (دوره مفرغ قدیم و اورارتو) می‌باشند. در منابع تاریخی به وجود چند حمام، کاروانسرا، مسجد و دیگر بناهای عام‌المنفعه در روستا اشاره شده است که امروزه اثری از آنها وجود ندارد. موقعیت جغرافیایی. این روستا در ۶ کیلومتری جنوب شرقی شهر قره
این روستا در ۶ کیلومتری جنوب شرقی شهر قره ضیاالدین، در دامنه کوه صفرداغی وقره تپه و در ۴۶ کیلومتری شهر خوی قرار دارد. در جنوب آن روستای دل کندی، درسمت غرب و شمال غرب روستای قنات میرزاجلیل و خانقاه چورس، در جنوب غربی روستای چیرکندی، در شمال آن شهر قره‌ضیاءالدین و در سمت مشرق آن روستاهای بیگ درویش و اله وردی کندی قرار دارد. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۰۸۱ نفر (۶۶۰ خانوار) بوده‌است. وجه تسمیه چورس. چورس در لغت‌نامه دهخدا.
بوده‌است. وجه تسمیه چورس. چورس در لغت‌نامه دهخدا. لغت‌نامه دهخدا دربارهٔ چورس این چنین می‌نویسد: چورس، نام قریه‌ای از قراء ماکو در مغرب نخجوان واقع در آذربایجان غربی که در زمان شاه عباس صفوی سلمان خان سورباشی دنبلی در آنجا حکومت داشت. تاریخچه. بر اساس کاوش‌های به عمل آماده توسط گروهی از باستان شناسان ایرانی و اتریشی و آلمانی به مورخه پاییز سال ۹۵شمشی در تپه اناقیزلی چورس آثاری به قدمت هشت هزار سال یافته شده است؛ که به علت رسیدن فصل سرما کاوش تعطیل گردید. همچنین برای کاوش و مطالعه بیشتر در تاریخ این منطقه،
برای کاوش و مطالعه بیشتر در تاریخ این منطقه، طرح دوازده سال کاوشگری از طرف اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری صادر گردیده است. مناطق گردشگری چورس. قیرمیزی مسجید. مسجد مرتضی قلی خان دنبلی معروف به قیرمیزی مسجید (به ترکی آذربایجانی:Qırmızı Məscid)در ضلع شمال شرقی روستا واقع شده است. بر اساس کتیبه‌ای که امروزهاز بین رفته و فقط محل آن باقی‌مانده است می‌توان تاریخ این بنا را دوران صفویه ذکر کرد. پلان این مسجد به فرم مربع است و شبستان مسجد چهار ستون سنگی تراش با سر ستون نقش ساده دارد و سقف مسجد به صورت طاق و گنبدی
ستون نقش ساده دارد و سقف مسجد به صورت طاق و گنبدی است. مسجد بنایی به طول و عرض ۱۹ * ۹۱ متر و با زیر بنایی به مساحت تقریبی ۳۶۰ متر مربع دارای چهار ستون سنگی در داخل مسجد که طاقها و گنبدهای مسجد بر روی این ستون‌ها استوار است تماماً سنگی و به صورت هشت بعدی و در بالای ستون‌ها چهار بعدی و بزرگتر است ارتفاع هر ستون ۲ متر و محیط ستون‌ها در پایین ۶۰/۲ و در بالای ستون ۳۳/۳ متر است ارتفاع سقف ازکف مسجد در محل قوس هر ستون و دیوار ۴ متر و در وسط گنبدها حدود ۶ متر است کنده کاری مختصری نیز که به ستون‌ها شکل یک گل را
کنده کاری مختصری نیز که به ستون‌ها شکل یک گل را می‌دهد دیده می‌شود طاق مقرنس مسجد از آجر پخته ساخته شده و دیوارهای ضخیم آن از درون مسجد از سنگ به «قیرمیزی مسجید» ناشی از همین قرمز رنگ بودن تمام آجرها است. خاچ قوشون. خاچ به معنی صلیب و قوشون نیز در معنی سپاه است. گفته می‌شود در این محل جنگ شدیدی میان مسلمانان و ارامنه درگرفته است. بوزخانا. در قدیم از بوزخانا (یخچال یا سردابی) به عنوان محلی خنک در نگه‌داری یخ استفاده می‌شده است. این اثر در ضلع شرقی چورس، غرب قلعه کوچک و شمال شرقی «قئرمیزی مسجد» واقع است.
قلعه کوچک و شمال شرقی «قئرمیزی مسجد» واقع است. فضای داخلی این بنا به شکل مربع به ابعاد ۱۰*۶/۵ متر است و دو نیم ستون در هر طرف، طاق را در بنا نگهداری می‌کنند. مصالح به کار رفته در این بنا سنگ‌های تراش خورده مالون و سنگ‌های کوچک و بزرگ آهکی با ملات آهک با دانه بندی درشت است. از سنگ معماری و مصالح به کار رفته در آن می‌توان گفت احتمالاً این بنا در دوره صفویه ساخته شده است. بویوک قالا و چیچیک قالا (قلعه بزرگ وکوچک). قلعه‌ای بنا بر اقوال قدیمی آب از بالای قلعهٔ بزرگ توسط لوله‌های سفالی به بالای قلعهٔ کوچک و اصلی
توسط لوله‌های سفالی به بالای قلعهٔ کوچک و اصلی می‌رسیده است. نقش زیبای صلیب. سنگی است که نقش صلیبی روی آن حکاکی شده است. ایشیق بولاغی. چشمه طبیعی که قسمتی از آب شرب روستاییان نیز از آن تأمین می‌شود. «بولاق» در ترکی آذربایجانی به معنی چشمه و ایشیق به معنی روشنایی است. باغ زیبای مامال. این باغ دارای تعدادی درخت انجیر خودرو و وحشی است. مکان‌های دیدنی از بین رفته. باغ مرحوم حاجی سلیمان. کودکان و جوانان آن زمان مزه و طعم آلوچه‌ها و چغاله بادام‌های او را فراموش نکرده‌اند و هنوز شعرهای چاقاله دزدی از باغ ایشان را
و هنوز شعرهای چاقاله دزدی از باغ ایشان را به یاد دارند. این باغ اکنون به زمین بدون درخت تبدیل شده است. باغ صفر (سئوَر ویا سَوَر) گورونمز. این باغ در مسیر جاده قدیمی چورس - خوی و در پشت تپه‌ای قرار داشت که کوه «صفرداغی (سئور داغی یا سَوَر داغی)» از پشت آن ناپیدا بود.
قنات میرزاجلیل، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۴۷ نفر (۱۹۳ خانوار) بوده است.
مَرقَشه، (همچنین مَرقِشه) روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ٢٩٢ نفر (٧۴ خانوار) بوده است. در قدیم. فرهنگ جغرافیایی ایران ج ۴: مرقشه دهی است از دهستان چایپاره بخش قره ضیاءالدین شهرستان خوی، در ۲ هزار گزی جنوب غربی قره ضیاءالدین و یک‌هزار گزی غرب راه قره ضیاءالدین به خوی با ۱۱۷ تن سکنه. آب آن از رودخانه آق‌چای، محصولش غلات و حبوبات، شغل مردمش زراعت و
آق‌چای، محصولش غلات و حبوبات، شغل مردمش زراعت و گله‌داری و صنایع دستی آن جاجیم‌بافی است.
آخورلو، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۶۶ نفر (۱۷ خانوار) بوده‌ است.
ایدلوی سفلی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران . جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۷نفر (۵ خانوار) بوده است.
ایدلوی علیا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره استان آذربایجان غربی ایران . جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹ نفر (۱۱ خانوار) بوده‌است.
بالاکهریز، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۸ نفر (۲۵ خانوار) بوده است.
چیر کندی، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶ نفر (۳۶ خانوار) بوده است.
حمزیان سفلی، روستایی است از توابع شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲۷ نفر (۳۸ خانوار) بوده است.
حمزیان علیا، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۱ نفر (۲۸ خانوار) بوده است.
خانگاه، روستایی است از توابع بخش مرکزی شهرستان چایپاره در استان آذربایجان غربی ایران. جمعیت. این روستا در دهستان چورس قرار داشته و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۳۰ نفر (۲۵۲ خانوار) بوده است.
اتحادیهٔ عرب () یا لیگ عرب، یک سازمان بین‌المللی منطقه‌ای شامل کشورهای عمدتاً عربیِ جنوب غرب آسیا و شمال آفریقا است (۲۲ کشور عربی زبان شامل ۱۰ کشور آفریقایی و ۱۲ کشور آسیایی) که هدفش نزدیک کردن هرچه بیشتر قوم عرب به یکدیگر است. این اتحادیه در ۲۲ مارس ۱۹۴۵ با ۶ عضو مؤسس مصر، عربستان، عراق، سوریه، لبنان و فرااردن (که در ۱۹۴۶ به اردن تغییر نام داد) بنیان نهاده شد و یمن نیز چند روز بعد در ۵ مه ۱۹۴۵ به آن پیوست. این اتحادیه ۲۲ عضو اصلی و ۵ عضو ناظر دارد. عضویت سوریه از ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ تا ۷ مه ۲۰۲۳ که کشورهای عربی
از ۱۶ نوامبر ۲۰۱۱ تا ۷ مه ۲۰۲۳ که کشورهای عربی با بازگشت سوریه به اتحادیه موافقت کردند، به حالت تعلیق درآمده بود. وسعت اتحادیه عرب ۱۳٬۱۳۰٬۶۹۵ کیلومتر مربع است که هشتاد درصد آن یعنی ۱۰٬۵۰۴٬۵۵۶ کیلومتر مربع بیابان و بقیه آن حدود ۲٬۶۲۶٬۱۳۹ کیلومتر مربع نیمه بیابانی و نسبتاً خشک است. سنگ بنای این سازمان به پیشنهاد آنتونی ایدن نخست‌وزیر انگلیس و بعد از جنگ دوم جهانی گذاشته شده است. هدف تشکیل اتحادیه عرب. علت وجودی چنین اتحادیه‌ای مانند اتحادیه کشورهای آمریکایی اشتراک در فرهنگ و مذهب بود؛ زیرا اعراب نه تنها از
اشتراک در فرهنگ و مذهب بود؛ زیرا اعراب نه تنها از نظر زبانی بلکه از نظر مذهب، مسلمان هستند. پس از اخراج نیروهای فرانسوی از سوریه و تشکیل دولت یهودی اسرائیل عامل دیگری نیز بر لزوم همکاری کشورهای عربی افزوده شد. این اتحادیه به دلیل اصرارهای عربستان سعودی در سال ۲۰۱۶ حزب‌الله لبنان را گروهی تروریستی اعلام کرد، وزیر خارجه عراق به این امر اعتراض کرد و افزود این تصمیم به نفع اسرائیل است. زبان‌های رایج. از ۲۲ کشور عربی، ۸ کشور بیش از یک زبان رسمی (علاوه بر عربی) دارند و ۱۹ کشور هم علاوه بر زبان‌های رسمی، زبان‌های
و ۱۹ کشور هم علاوه بر زبان‌های رسمی، زبان‌های مهم و پرگویش دیگری هم دارند. کشورهای عضو. همچنین ۵ کشور به عنوان ناظر غیرعضو در جلسات حضور داشته ولی حق رای ندارند که شامل ارمنستان، هند، برزیل، اریتره و ونزوئلا هستند. در ۲۶ مارس ۱۹۷۹، مصر به دلیل پیمان صلح اسرائیل و مصر از اتحادیه عرب تعلیق و در ۲۳ مه ۱۹۸۹ مجدداً پذیرفته شد. لیبی در ۲۲ فوریه ۲۰۱۱ پس از شروع جنگ داخلی لیبی به حالت تعلیق درآمد. شورای ملی انتقالی دولت موقت لیبی که تا حدی به رسمیت شناخته شده است، نماینده‌ای را برای حضور در نشست اتحادیه عرب در ۱۷