payamvha/North_RAG huggingface dataset:
مصالح و لوازم ساختمان پل از طرف شرکت سنتاب پس از تأیید رسمی سفارت ایران در استکهلم به کشور سوئد داده شد. بر اساس ماده ۳ این قرارداد، انجام کار بعد از تصویب نقشه‌های تفصیلی و امضاء قرارداد بیست ماه تعیین شد و طبق شش ماه شرکت سنتاب موظف بود، یک‌نفر نماینده با اختیارات تام برای مذاکرات و تصمیمات مربوط به امور ساختمان در محل کار تعیین نمایند؛ در همین بند از قرارداد اداره راه‌آهن جنوب نیز به عنوان نماینده وزارت طرق و شوارع به منظور نظارت بر اجرای عملیات ساختمانی بر طبق نقشه‌های مصوب معرفی شد. یک ماه بعد از
بر طبق نقشه‌های مصوب معرفی شد. یک ماه بعد از تاریخ بیست‌ مرداد ۱۳۱۳، گونتربرگ از طرف شرکت سنتاب به سمت ریاست ساختمان پل اهواز منصوب و به‌عنوان نماینده شرکت ذکرشده به اهواز اعزام شد. مهندس سیف‌الله‌خان مشاور از طرف وزارت طرق و شوارع به نمایندگی انتخاب شد. در اوایل مهرماه ۱۳۱۳ موقعیت خط وسط پل بر روی رود کارون تعیین گردید. در نیمه دوم همان سال به منظور استحکام زمین برای شالوده ریزی پایه‌های پل، از شرکت نفت درخواست وسایل حفاری شد. در ۲۸ مهرماه ۱۳۱۴ اولین پی‌کنی آن آماده گردید و تا بیست‌بهمن‌ماه همان سال پنج
آن آماده گردید و تا بیست‌بهمن‌ماه همان سال پنج پایه از هفت پایه اصلی پل بر اساس طرح (ک. لوبرک استاد فرهنگستان استکهلم) پی‌کنی و بتن ریزی شد. در ماه‌های اردیبهشت و تیر ماه سال ۱۳۱۴ دو پایه باقیمانده آن تکمیل شد. قطعات فلزی پل که در کارخانه «موتلا ورکاستاد»(Motala Verkstad) سوئد ساخته و به هم متصل گردیده بود، از «دوبه» راه‌آهن به‌وسیلهٔ جرثقیل کشتی فلورستان متعلق به کمپانی استریل در روز هجده‌مرداد ۱۳۱۴ اولین قطعه آهن پل فلزی اهواز بالا کشیده شد. در دوازده‌مرداد ۱۳۱۵ بتن ریزی سرتاسری پل به پایان رسید و در
۱۳۱۵ بتن ریزی سرتاسری پل به پایان رسید و در پانزده‌مرداد آسفالت سطح اتومبیل روی پل آغاز شد. ۲۴ مرداد همان سال ضمن شروع سیم کشی برق جهت روشنایی پل از سوی شرکت سنتاب اعلام شد که پل اهواز چهارده‌روز دیگر برای تحویل حاضر خواهد شد. اولین آزمایش پل. آزمایش پل ،چهار ساعت و نیم به درازا کشید و سرانجام در ساعت ده و نیم روز سی‌شهریور ۱۳۱۵ خورشیدی با بیش از هفت ماه تأخیر با ضمانت بیست و چهارماهه و عمر مفید پنجاه ساله به ناحیه راه‌آهن جنوب تحویل داده شد. این پل در تاریخ پانزده آبانماه ۱۳۱۵ با رعایت موارد ذیل افتتاح
پانزده آبانماه ۱۳۱۵ با رعایت موارد ذیل افتتاح گردید: و ارتباط و عبور و مرور اهالی از شهر قدیم اهواز به شهر جدید آغاز شد. اولین بازسازی پل سفید. در تابستان سال ۱۳۸۹ عملیات بازسازی و مرمت این پل در دستور کار قرار گرفت. به گفته مدیرعامل سازمان زیباسازی شهرداری اهواز، عملیات مرمت و بازسازی این پل درحال انجام است و با مساعد شدن شرایط جوی عملیات جوشکاری اتصالات و قطعات فرسوده و همچنین رنگ‌آمیزی پل انجام خواهد شد. همچنین تجهیزات مورد نیاز برای نورپردازی پل سفید، با پشتیبانی مالی بانک ملی، از کشور ایتالیا تهیه
با پشتیبانی مالی بانک ملی، از کشور ایتالیا تهیه شده‌اند و پس از پایان عملیات رنگ‌آمیزی، عملیات نورپردازی پل سفید اهواز آغاز می‌شود تا این پل در ایام نوروز جلوه‌ای خاص داشته باشد. مراحل اجرایی برنامه. شامل عملیات تخریب بتن کف، نصب قطعات فلزی، بتن ریزی و کف سازی، ساخت نرده مناسب، سند بلاست، رنگ‌آمیزی مجدد کل قطعات فلزی پل و نورپردازی با استفاده از فیبر نوری است. هزینه و روش اجرا. این برنامه با اعتبار ۵/۷ میلیارد ریال و در سه فاز اجرایی برنامه‌ریزی شده‌ بود. - فاز اول :شامل سه دهانه وسطی - فاز دوم :شامل دهانه
فاز اول :شامل سه دهانه وسطی - فاز دوم :شامل دهانه بزرگ غربی - فاز سوم :شامل دهانه بزرگ شرقی ثبت در آثار ملی ایران. این اثر در تاریخ ۱۳۷۸/۰۸/۲۶ با شمارهٔ ثبت ۲۴۹۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است. درخواست برای تبدیل پل به پیاده‌راه. با بالا رفتنِ قدمت پل سفید و همچنین ورودِ پرندگان مهاجر در فصل پاییز و زمستان به اهواز که در کنار این پل مستقر می‌شوند، جمعی از فعالان فرهنگی اهواز خواستارِ تعطیلی این پل در روزهای جمعه و تبدیل شدنش به پیاده راه شدند. برای این منظور نیز کمپین‌هایی شکل گرفت. مردم
برای این منظور نیز کمپین‌هایی شکل گرفت. مردم شهر اهوازی پل سفید را یکی از سرمایه‌های نمادین شهر به شمار آورده و یکی از علت‌های این درخواست را، کمبود فضای گردشگری در این شهر دانستند.
تی‌کی‌اینتر (Tkinter) یک کتابخانهٔ واسط کاربر گرافیکی برای زبان برنامه‌نویسی پایتون است. این کتابخانه همراه با پکیج نصب پایتون به شکل استاندارد موجود است. این کتابخانه از سیستم عامل های لینوکس، مک‌اواس و ویندوز پشتیبانی میکند. این کتابخانه میتواند انواع مختلفی از دکمه ها، تصاویر، متن ها، انتری باکس ها را به شکل سفارش سازی شده ارائه دهد. مشکلات. تکینتر یا تی‌کی‌اینتر به تنهایی نمیتواند تصاویر دلخواه را به صفحه نمایش اضافه کند. این کار به کمک کتابخانه Pillow که در پایتون به شکل PIL تعریف شده است، انجام
که در پایتون به شکل PIL تعریف شده است، انجام میگردد. در ماژول PIL نیز گاهی متد و توابعی با نام Photoimage یا ImageTK دیده میشود که همگی مخصوص ماژول tkinter هستند. با استفاده از دستور photoimage، تصاویر به فرمت مناسب و پشتیبانی شده توسط tkinter تبدیل میشوند. سپس با استفاده از یک متغیر این تصاویر به عنوان Label یا Button نمایش دادا می‌شوند. در Button با کلیلک کردن بر تصویر می‌توان دستور های مختلفی ایجاد کرد اما اگر به عنوان یک Label نمایش داده شود تنها برای تماشا در صفحه نمایش وجود خواهد داشت. اگر یک متغیر
تماشا در صفحه نمایش وجود خواهد داشت. اگر یک متغیر به عنوان پنجره نمایش ذخیره شود تصاویر تنها در آن پنجره نمایش داده خواهند شد. اما اگر در tkinter چندین پنجره وجود داشته باشد. هنگام بارگزاری تصاویر با خطای (Pyimage n doesn't exist) مواجه خواهیم شد. پس از بررسی های متعدد دانسته شد که Tkinter میتواند تصاویر را فقط در یک پنجره نمایش دهد مگر اینکه ترمینال به طور موقت بسته و در فایل دیگر که پنجره متفاوت دارد ، باز شود. مثال‌ها. برنامه «Hello World!» که با استفاده از این کتابخانه ساخته شده from tkinter import *
از این کتابخانه ساخته شده from tkinter import * root = Tk() label = Label(root, text="Hello, world!") label.pack() root.mainloop() برنامه‌ای که یک پنجره را با دکمه خروج نشان می‌دهد import tkinter as tk class Application(tk.Frame): def __init__(self, master=None): super(Application, self).__init__(master) self.grid() self.createWidgets() def createWidgets(self): self.quitButton = tk.Button(self, text='Quit', command=self.quit) self.quitButton.grid() app = Application() app.master.title('Sample application')
app.master.title('Sample application') app.mainloop()
بوهوسلاو مارتینو (Bohuslav Martinů) آهنگساز چک در ۸ دسامبر ۱۸۹۰ در پولیچکا به دنیا آمد و در ۲۸ اوت ۱۹۵۹ در لستل سوئیس درگذشت. وی در طول دوران حیات هنری خویش ۶ سمفونی، ۱۵ اپرا و ۱۴ باله تصنیف کرد. بوهوسلاو مارتینو موسیقی را از ۶ سالگی و با آموختن ساز ویولن آغاز کرد و بعدها به ارکستر فیلارمونیک پراگ پیوست. وی در سال ۱۹۲۳ به پاریس رفت و زیر نظر آلبر روسل آهنگساز فرانسوی آموزشهایش را تکمیل کرد. پس از تهاجم آلمان به فرانسه، بوهوسلاو مارتینو به آمریکا گریخت و در دانشگاه پرینستون به تدریس پرداخت.
آتشکدهٔ اسپاخو یا معبد اسپاخو آتشکده‌ای از دوره ساسانیان است که در روستایی به همین نام در شهرستان سملقان از استان خراسان شمالی قرار دارد. گفته می‌شود این آتشکده کهن‌ترین سازه پابرجای خراسان شمالی است. معبد سنگی اسپاخو که گاه کلیسا و گاه آتشکده نامیده می‌شود در کیلومتر ۱۱۵ محور بجنورد به جنگل گلستان و در ۶۵ کیلومتری غرب شهر آشخانه، شهرستان سملقان، روی تپه‌ای در قسمت جنوبی روستای اسپاخو واقع شده‌است. این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۷۹ به‌عنوان اثر ملی ایران به ثبت رسید. وجه تسمیه. واژه هسپ و اسپ نام کهن و
به ثبت رسید. وجه تسمیه. واژه هسپ و اسپ نام کهن و پهلوی است که در طی زمان تبدیل به اسب گردیده‌است و اسپ علاوه بر اخو به معنای پرورش اسب نیز می‌باشد و طبق شواهد احتمالی این منطقه محل پرورش اسب بوده که نام روستای اسپاخو نیز اطلاقی از آن است. معماری. این بنا سقفی گنبدی دارد و با لاشه‌سنگ و ملات ساروج ساخته شده است که از مصالح ویژهٔ معماری ساسانی است. با توجه به این شواهد، باستان‌شناسان این آتشکده را مربوط به روزگار ساسانیان می‌دانند. معماری این بنا نمادی از معماری خراسان در روزگار ساسانی است که از ترکیب گنبد و
خراسان در روزگار ساسانی است که از ترکیب گنبد و ایوان الگو گرفته‌است، ترکیبی که سابقه کهنی در معماری بناهای دوران تاریخی و اسلامی دارد. البته در نظریه‌ای دیگر معماری این بنا الگو گرفته از پای فیل، مشهور به پافیلی، است که از پابرجاترین نوع معماری محسوب می‌شود. این بنا پلانی مستطیل شکل دارد و سقف آن با طاق و گنبد پوشیده شده‌است. ورودی اصلی بنا در ضلع شرقی به شکل ایوانی بلند با قوس گهواره‌ای است که گنبدخانه در غرب آن قرار دارد. در دیوارهای شمالی و جنوبی بنا نیز ورودی‌هایی با طاق کلیدی تعبیه شده‌است که از
نیز ورودی‌هایی با طاق کلیدی تعبیه شده‌است که از ویژگی‌های معماری ساسانی است. مردم محلی معبد اسپاخو را کلیسا می‌خوانند اما تا کنون هیچ‌گونه شاهدی دال بر حضور مسیحیان در این گستره پیدا نشده‌است. از سوی دیگر، شکل دایره‌ای مهراب، وجود آتشدان و سوراخ میان سقف گنبد برای خروج دود، نشان می‌دهد که این جایگاه آتشکده است. در نزدیکی این بنا و روستای اسپاخو بر روی تپه‌ای، قبرستانی وجود دارد که از نظر وضع دفن و مقبره سازی با طرز تدفین مسلمانان تفاوت اساسی دارد و مردگان به صورت خانوادگی دفن گردیده‌اند. بنا به گفته
به صورت خانوادگی دفن گردیده‌اند. بنا به گفته کارشناسان این شواهد حاکی از آن است که اقوام خاصی از زرتشتیان در این منطقه زندگی می‌کردند.
آتشکده آذرجو یکی از آتشکده‌های شهر داراب و در ۱۰ کیلومتری غرب شهر دارابگرد است. آتشکدهٔ آذرجو به شیوهٔ چهارتاقی با گنبدی گرد است که سقف اصلی آن ویران شده است. «مقدسی» یکی از رخدادنگاران، آذرجو را شهری از آتش معنا کرده است. در برابر این آتشکده، کوه بلندی به نام «حفر سیاه» و چشمه‌ای طبیعی و بزرگ به نام «اغلان‌قز» قرار دارد. آتشکده آذر جو در فاصله یک کیلومتری از روستای کرسیا واقع شده است و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۶۰۲ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. نام‌گذاری. وجه تسمیه آن به نام آذرجوی
رسیده است. نام‌گذاری. وجه تسمیه آن به نام آذرجوی به‌دلیل وجود آتش (که به آن آذر می‌گویند) در این بنا و رود (جوی) روان پرآب در کنار این سازه تاریخی، است. اکنون از رود کناری این آتشکده و استخری که در نزدیکی این بنا وجود داشته اثری بر جای نمانده است. پیشینه تاریخی. بر پایه روایت مروج‌الذهب مسعودی این آتشکده به دستور اشو زرتشت بنا شده است. زرتشت به یستاف شاه دستور داد تا آتش مقدس جمشید را بیابد و یستاف شاه آن را در خوارزم یافت و به دارابگرد آورد و در آنجا آتشکده‌ای بنا نمود و آتش مقدس را در آن نگه‌داری و سپس
بنا نمود و آتش مقدس را در آن نگه‌داری و سپس شهر خرم دارابگرد را بنا نمود. از سال ۳۳۲ هجری قمری نام آن به آتشکده آذرجو تغییر کرد. در تاریخ ایران شاهی با نام یستاف/یستاسف وجود ندارد. اگرچه مسعودی در مروج الذهب و معادن الجواهر، الجزء الثانی، ص ۱۹۶ از یستاسف شاه به عنوان بنیانگذار آتشکده آذرجو نام برده که به فرمان زرتشت آتش را به دارابگرد در فارس برد، اما در یک صفحه قبل از آن (ص ۱۹۵) از عبارت «بهمن بن اسفندیار بن یستاسف» استفاده کرده و معلوم است که منظور او «گشتاسپ» بوده است. ویژگی‌های معماری. این اثر که یک
بوده است. ویژگی‌های معماری. این اثر که یک چهارتاقی به جامانده از روزگار ساسانی است همانند همهٔ چهارتاقی‌های روزگار ساسانی دارای پلانی مربعی است. این سازهٔ تاریخی خاموش از لاشه‌سنگ با ملاط گچ دست‌کوب ساخته‌شده است. بدنه داخل اثر، گچ‌اندود بوده که پهنای لایه‌های گچی آن ۵ سانتیمتر است. گفتنی است چهارتاقی‌ها سازه‌هایی بوده‌اند که بیشتر کاربری مذهبی داشته‌اند. آتشکده، سازهٔ زادبومی ایرانی است که اگر به آن توجه شود ارزش آن نمودار خواهد شد. هرگاه به ارزشمندی آتشکده‌ها پی برده شود، می‌توان امیدوار بود که آتشکده‌ها
پی برده شود، می‌توان امیدوار بود که آتشکده‌ها هم مانند ساختمان‌های دیگر بازسازی شوند و این بخش از معماری ایرانی برای آیندگان به یادگار بماند. در کنار ان دو حلقه چاه سنگی در دل کوه تراشیده‌اند که از آن‌ها به عنوان مخزن اب برای دو آسیاب که در زیر ان قرار دارد استقاده می‌شده است. مصالح به کار رفته در این سازه از سنگ و گچ بوده و نمای آن با آجرهایی مربع‌شکل تزیین شده است. این چهارطاقی در سده گذشته دارای گنبد بوده که امروزه به درون آن فرو ریخته است. سقف گنبدی‌شکل آتشکده آجری بوده و با بلندایی نزدیک ۱۲ متر بر
آتشکده آجری بوده و با بلندایی نزدیک ۱۲ متر بر بالای سکوی مربع شکلی از سنگ و گچ برپا شده بوده است. سقف گنبدی بنا از نظر معماری حایز اهمیت بوده و جزو نخستین گنبدهای ایرانی به‌شمار می‌رفته است. نوشته‌ها و گفتاوردها دربارهٔ آتشکده آذرجو. واژهٔ «دار» به معنی پرورنده است و داراب یعنی پرورندهٔ آب. داراب به‌دلیل فراوانی چشمه‌های آب گوارا و رودخانه‌های بسیار به این نام خوانده‌شده است. این ایالت را دارابجرد که در اصل دارابگرد است نیز می‌گویند و در شاهنامه فردوسی نیز این‌گونه آمده است. این شهر را داراب کیانی پسر بهمن
آمده است. این شهر را داراب کیانی پسر بهمن بساخت و گرد به معنی شهر باشد و جرد معرب آن است. برپایهٔ مستندات تاریخی ساختار شهر دارابگرد از آن روزگار هخامنشیان است و این شهر را داراب بزرگ که در تاریخ ادبیات ایران از وی به نام داریوش بزرگ یاد می‌شود ساخته و پرداخته است. مشهور است که داراب بزرگ دوازده سال سلطنت کرد و شهر دارابگرد (داراب) از بناهای اوست. در شاهنامه دربارهٔ دارابگرد چنین آمده است: دارابگرد به گونه‌ای گرد ساخته شده ودیوار بزرگی به بلندای شش‌متر گرداگرد شهر را فراگرفته است. برای ساختن این دیوار از
شهر را فراگرفته است. برای ساختن این دیوار از مخلوط سنگ با خاک و گل رس سود جسته شده است. خاک دیوار بسیار چسبنده است به همین شوند فرسایش و ریزش آن به کندی صورت می‌گیرد. ابن بلخی دربارهٔ دیوار دارابگرد می‌نویسد: «شهری مدور چنان‌که به پرگار کرده‌اند و حصاری محکم دارد.» در پیرامون شهر دارابگرد خندق بزرگی کنده‌اند که برای پاسداری بهتر از شهر و پیشگیری از یورش دشمن بوده است. ژرفای این خندق نزدیک به ده متر و پهنای آن ۶۵ متر است. برپایهٔ نوشته‌های یکی از رخدادنگاران به‌نام استخری، درون خندق، گیاهان و خارهایی
به‌نام استخری، درون خندق، گیاهان و خارهایی می‌روییدند که چنان‌چه افرادی وارد آن می‌شدند با پیچیدن به دور پاهایشان امکان شنا و گذر از خندق را از آن‌ها می‌گرفته است. ابن‌حوقل نیز می‌نویسد: «دارابجرد خندقی دارد که به سبب زهاب‌ها و چشمه‌های بسیار، آب‌های فراوان در آن گرد می‌آید و در آن گیاهانی است که چون ستور یا انسانی به آن داخل شود بر او می‌پیچد و او را از حرکت بازمی‌دارد چنان‌که جز به کوشش و رنج فراوان نمی‌توانند رها گردند.» در این خندق همچنین ماهیانی بوده‌اند که استخری در توصیف آن‌ها می‌نویسد: «در خندق
که استخری در توصیف آن‌ها می‌نویسد: «در خندق دارابگرد ماهی‌ای خیزد سرخوش و هیچ استخوان ندارد.» میرزا حسن فسایی و فرصت‌الدوله شیرازی که نزدیک به ۱۰۰ سال پیش از خندق دارابگرد دیدن کرده‌اند، نوشته‌اند که خندق هنوز پرآب است. تا بیست سال پیش نیز این خندق دارای آب بوده و جایگاه زیست فصلی گونه‌های گوناگونی از پرندگان همچون مرغابی و لک لک. هم‌اکنون آب خندق خشک شده است و تنها در سال‌هایی که بارش باران بسیار است، اندکی آب در آن می‌آید. دارابگرد هم‌اکنون خالی از سکنه است و مردمان در جایی به نام داراب در نزدیکی همین
است و مردمان در جایی به نام داراب در نزدیکی همین شهر تاریخی زندگی می‌کنند. آسیب‌ها و ویرانی بنا. از آنجا که این آتشکده مسیر و جاده‌ای مناسب ندارد بازدیدکننده چندانی هم نداشته و ناشناخته باقی مانده است. بنای آتشکده که روزگاری محلی برای آیین‌های مذهبی مردم فارس و مکان زندگی بوده درحال حاضر به نیمه‌ویرانه‌ای متروک تبدیل شده است. با اینکه مجموعه چهارطاقی آذرجو یکی از برجسته‌ترین چهارطاقی‌های ساسانی در فارس است، این بنا به‌دلیل آسیب‌های جدی تقریباً درحال تبدیل به تلی از خاک است و ساختار کلی این بنای تاریخی
به تلی از خاک است و ساختار کلی این بنای تاریخی تقریباً از بین رفته. به‌دلیل بی‌توجهی‌ها این اثر ملی سال‌هاست به حال خود رها شده و متروک مانده است. آوار دیوارهای این آتشکده را تا نیمه فرا گرفته است و گنبد آن ریخته است و اگر چاره‌ای برای بازسازی و مرمت آن اندیشیده نشود بنا به زودی کلا فرو خواهد ریخت.
"بنگ بنگ" ترانه ای است که برای اولین بار توسط شر در سال ۱۹۶۶ خوانده شد. این آهنگ توسط سانی بونو برای شر نوشته و آهنگسازی شد. پس از اجرای اولیه، آهنگ توسط شر در قالب آلبوم «The Sonny Side Of Cher» انتشار یافت. این آهنگ به رتبه دو در چارت ۱۰۰ آهنگ برتر هفته در ایالات متحده آمریکا رسید. اجراهای دیگر. در سال ۱۹۶۷ نانسی سیناترا دختر فرانک سیناترا، اجرایی با تنظیم خود از این آهنگ ارائه کرد. در سال ۲۰۰۳ کوئنتین تارانتینو از اجرای نانسی سیناترا در تیتراژ ابتدایی فیلم بیل را بکش استفاده کرد و باعث مطرح شدن دوبارهٔ
بیل را بکش استفاده کرد و باعث مطرح شدن دوبارهٔ این آهنگ شد، به طوری که نسخهٔ سیناترا امروزه در میان مردم بیشتر از نسخهٔ اصلی محبوب شده‌است. در سال ۲۰۱۷ نیز دوباره این آهنگ خوانده شد آن هم توسط خواننده بریتانیایی دوآ لیپا. پیوند به بیرون. اجراهای دیگر این آهنگ
آتشکده آذرخش یا مسجد سنگی یکی از آتشکده‌های خاموش ایران است. این آتشکده در پنج کیلومتری جنوب‌شرقی شهر داراب، در دامنهٔ کوه، ساخته‌شده، سازه‌ای شگفت‌انگیز با نمای چلیپا (صلیبی‌شکل) که امروزه به نام مسجد سنگی، خوانده می‌شود. مساحت این آتشکده ۴۲۰ مترمربع است که یکپارچه از کوه تراشیده شده و در فاصلهٔ چهارکیلومتری خاوری داراب و در روستای خیرآباد که مردم این روستا آنرا قصر دختر نیز می نامند واقع شده است. مشخصات معماری. بخشی از سقف این سازه باز است و در زیر آن حوض کم‌عمقی است. در بیرون این سازه، اتاق کوچکی در کوه
کم‌عمقی است. در بیرون این سازه، اتاق کوچکی در کوه ساخته شده که گویا جایگاه نگهبان آتشکده بوده‌است. شهرستان داراب که نام قدیم آن دارابگرد بوده‌است در فاصله ۲۷۵ کیلومتری شرقی شیراز است. مشخصات تاریخی. برخی از پژوهشگران بر این باورند که آتشکدهٔ آذرخش در آغاز یکی از نیایشگاه‌های مهرپرستان آریایی بوده که در روزگار ساسانیان به آتشکده دگرگون شده‌است. تحولات در گذر زمان. در زمان محمدحسن مبارز به سال ۶۵۲ قمری، محرابی به این آتشگاه افزوده شده و از آن پس، این سازه مسجد شده‌است. در نزدیکی آتشکدهٔ آذرخش، آسیابی در دل
شده‌است. در نزدیکی آتشکدهٔ آذرخش، آسیابی در دل کوه ساخته شده‌است که از نظر معماری در نوع خود یگانه‌است. این آسیاب دارای دو تنوره بزرگ سنگی در بالای کوه‌است که از راه آنها آب وارد آسیاب می‌شده‌است. منابع. امرداد
نادر میرزا آراسته (۱۲۶۵ تبریز – ۱۳۵۳) شاهزاده قاجار و دیپلمات و دولتمرد دوران قاجار و پهلوی بود. در روسیه تحصیل کرد و پس از پایان تحصیلات در دانشكده‏ حقوق دانشگاه سن پطرزبورگ در سال ۱۲۸۷ به عنوان مترجم زبان روسى به استخدام وزارت امور خارجه درآمد. سپس در سال ۱۲۹۷ نایب کنسول ایران در حاج طرخان روسیه شد و سال بعد، پس از بازگشت به ایران، رئیس بلدیه (شهردار) رشت و شد و روزنامه‌ای به نام "بلدیه" نیز در این شهر منتشر کرد تا اینکه رشت به تصرف جنگلی‌ها درآمد و او به تهران رفت و پس از كودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹ به ریاست
تهران رفت و پس از كودتاى سوم اسفند ۱۲۹۹ به ریاست اداره‏ عثمانى و شوروى در وزارت امورخاجه رسید. پس از سقوط دولت سیدضیاءالدین طباطبایی، نادر میرزا به عنوان مستشار به سفارت ایران در لندن فرستاده شد. وزیرمختاری ایران در شیلى سمت بعدی‌اش بود تا اینکه در سال ۱۳۰۹ به ایران برگشت و حاکم خوزستان شد. دو سال بعد که رضاشاه از خوزستان بازدید می‌كرد از آراسته تقدیر به عمل آورد. آراسته از محبت شاه استفاده و از هواى گرم خوزستان شكوه کرد، شاه دستور داد او را به جای سردسیرى بفرستند و آراسته در سال ۱۳۱۲ به وزیرمختارى ایران
بفرستند و آراسته در سال ۱۳۱۲ به وزیرمختارى ایران در لهستان منصوب شد. وزیر مختار ایران در آرژانتین (از سال ۱۳۱۴) و وزیرمختار ایران در آلمان (از سال ۱۳۱۶) سمت‌های بعدی آراسته بود. در شهریور ۱۳۲۰ که ایران اشغال و مجبور به قطع رابطه با آلمان شد، آراسته به ایران بازگشت و استاندار گیلان شد. سهام‌‏السلطان بیات که نخست‌وزیر شد، او را در پنجم آذر ۱۳۲۳ به عنوان وزیر پست و تلگراف و تلفن به مجلس معرفی کرد. آراسته در كابینه‏‌هاى كوتاه مدت حكیم‌‏الملک و صدرالاشراف که پس از بیات سر کار آمدند، وزیر راه بود، سپس استاندار
از بیات سر کار آمدند، وزیر راه بود، سپس استاندار اصفهان شد. در سال ۱۳۲۷ بار دیگر وزیر پست و تلگراف شد (در کابینه عبدالحسین هژیر) و در دولت بعدی که محمد ساعد تشكیل داد، ابتدا وزیر پست و تلگراف و بعد وزیر راه بود. دوران وزارت راه آراسته کوتاه بود و در اردیبهشت ۱۳۲۸ با سمت سفارت ایران به مسكو رفت و نزدیک به پنج سال در این مأموریت باقى ماند. او برخی آثار ادبی روسی، از جمله نمایشنامه کمدی "بازرس" اثر گوگول را به فارسی ترجمه کرده است. مدفن وي امامزاده عبدالله شهرري مي باشد.
گائو شینگجیان (پینیین:Gao Xingjian) (زاده ۴ ژانویه ۱۹۴۰) داستان‌نویس و نقاش متولد کشور چین و داری ملیت فرانسوی برنده جایزه نوبل ادبیات سال ۲۰۰۰ است. همچنین برای ترجمه (به ویژه برگردان آثار ساموئل بکت و اوژن یونسکو)، فیلم‌نامه‌نویسی و کارگردانی نمایش نیز شناخته شده‌است. او در سال ۱۹۹۸ ملیت فرانسوی را اختیار کرد.
دکترین نظامی چگونگی شرکت نیروهای نظامی در لشکرکشی‌ها، عملیات‌های عمده، نبردها و درگیری‌ها را به طور مختصر بیان می‌کند. در واقع این دکترین راهنمای اعمال نظامی است و شامل قواعد سریع و تغییرناپذیر نمی‌شود. دکترین، یک چارچوب مرجع عمومی برای کل نیروی نظامی است که به استاندارد شدن عملیات‌ها و تسهیل آمادگی نیروها کمک می‌کند. دکترین، تئوری، تاریخ، تجربه و تمرین را به هم پیوند می‌دهد. هدف آن گسترش ابتکار و تفکر خلاقانه است. دکترین برای نظام در حکم بدنه‌ای مقتدر از عباراتی است که روش هدایت نیروهای نظامی را مشخص
از عباراتی است که روش هدایت نیروهای نظامی را مشخص می‌سازد و ادبیات خاصی برای طراحان و رهبران نظامی به دست می‌دهد. تعریف دکترین نظامی. تعریفی که ناتو از اصطلاح «دکترین نظامی» ارائه می‌دهد و توسط چندین کشور عضو نیز اقتباس شده است این طور بیان می‌کند: «اصول اساسی که نیروهای نظامی با استفاده از آن‌ها اعمال خود را در جهت اهداف خود هدایت می‌کنند را دکترین نظامی گویند. این دکترین نافذ است اما در عمل نیاز به تفسیر دارد.» ارتش کانادا دکترین نظامی را به این شکل تعریف می‌کند: در بررسی ستادی که در دانشگاه هوایی نیروی
می‌کند: در بررسی ستادی که در دانشگاه هوایی نیروی هوایی ایالات متحده در سال ۱۹۴۸ (۱۳۲۶) انجام شده، دکترین نظامی به این شکل تعریف گردیده است: «آن دسته از مفاهیم، اصول، سیاست‌ها، تاکتیک‌ها، تکنیک‌ها، تمرین‌ها و فرایندهایی که لازمهٔ پیشرفت امور سازماندهی، تمرین، مجهزسازی و به‌کارگیری یگان‌های تاکتیکی و خدماتی است را دکترین نظامی گویند.» گری شفیلد از دپارتمان مطالعات دفاعی کالج کینگ لندن و دانشکده فرماندهی و ستاد انگلستان تعریف جی اف سی فولر از دکترین نظامی را به عنوان «هدف اصلی یک ارتش» توصیف می‌کند. در
را به عنوان «هدف اصلی یک ارتش» توصیف می‌کند. در واژه‌نامه اصطلاحات سادهٔ نظامی حکومت شوروی، در برابر مدخل دکترین نظامی این تعریف آورده شده است: «سیستم نظریات علمی مورد قبول رسمی یک کشور در مورد ماهیت جنگ‌های مدرن و کاربرد نیروهای نظامی در آن‌ها... دکترین نظامی دو جنبه دارد: جنبه سیاسی-اجتماعی و جنبه فنی-نظامی.» جنبهٔ سیاسی-اجتماعی «شامل تمام پرسش‌هایی که در مورد روش‌شناسی، اقتصاد، پایه‌های اجتماعی و اهداف سیاسی جنگ مطرح می‌شوند» است و جنبهٔ فنی-نظامی باید با اهداف سیاسی سازگار باشد. این جنبه شامل «خلق
با اهداف سیاسی سازگار باشد. این جنبه شامل «خلق ساختار نظامی، تجهیز فنی نیروهای مسلح، تمرین‌های آن‌ها و مشخصات شیوه‌ها و ابزارهای هدایت عملیات‌ها و جنگ به طور کلی» است. رشد دکترین. بریتانیا. آیین‌نامه‌های خدمات رزمی در سال‌های ۱۹۰۹، ۱۹۱۷، ۱۹۲۳، ۱۹۳۰ و ۱۹۳۵ توسط وزارت جنگ چاپ شدند. امپراتوری آلمان و پروس. دکترین نظامی پروسی در ۱۷ ژوئن ۱۸۷۰ (۲۷ خرداد ۱۲۴۹) به عنوان دستورالعمل خدمات رزمی و تمرین یگان‌های بزرگتر منتشر شد. این دکترین در سال ۱۸۸۷ بازبینی و به‌روز شد و در سال ۱۸۹۳ به عنوان دستور خدمات رزمی ارتش
شد و در سال ۱۸۹۳ به عنوان دستور خدمات رزمی ارتش آلمان توسط کارل کالتنبورن و استاچو به زبان انگلیسی چاپ شد. در سال ۱۹۰۸ نیز بار دیگر با عنوان آیین‌نامه‌های خدمات رزمی (Felddienst Ordnung) انتشار یافت. ایالات متحده آمریکا. وزارت جنگ ایالات متحده در فاصلهٔ بین جنگ‌های ناپلئونی و جنگ جهانی اول، دکترین نظامی را تحت عنوان آیین‌نامه‌های خدمات رزمی تعریف می‌کرد. همچنین بسیاری از افسران کتاب‌های راهنمای نظامی می‌نوشتند که توسط ناشران خصوصی همچون هاردیز تاکتیکس چاپ می‌شدند و مورد استفاده نیروی دولتی و نیروهای جنوب
می‌شدند و مورد استفاده نیروی دولتی و نیروهای جنوب قرار می‌گرفت. تیمسار جرج بی مک‌کِلِلان در سال ۱۸۶۲ (۱۲۴۰) یک کتابچهٔ راهنما، آیین‌نامه و دستورالعمل برای خدمات رزمی سواره‌نظام نوشت. ستاد کل فرماندهی مسئول تنظیم آیین‌نامه‌های خدمات رزمی شد. این آیین‌نامه‌ها در سال ۱۹۰۸ چاپ شدند. سپس در سال ۱۹۱۳ و ۱۹۱۴ بنابر تجربیات قدرت‌های اروپایی در ماه‌های اولیهٔ جنگ مورد بازبینی قرار گرفتند. دکترین نظامی ارتش آمریکا تا سال ۱۹۴۱ تحت عنوان آیین‌نامه‌ها - عملیات‌های خدمات رزمی چاپ می‌شد. سپس این عنوان جای خود را به
خدمات رزمی چاپ می‌شد. سپس این عنوان جای خود را به دستورالعمل خدمات رزمی ۵-۱۰۰ ایالات متحده داد. ارتباط بین دکترین و راهبرد. دکترین، راهبرد نیست. وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا راهبرد را به طور رسمی به این شکل تعریف می‌کند: «راهبرد، نظریه یا مجموعه‌ای از نظریات سنجیده در مورد کاربرد ابزارهای قدرت ملی است که به شکلی هماهنگ و همگرا برای تحقق اهداف ملی و چندملیتی مورد استفاده قرار گیرند.» راهبرد نظامی، منطقی بنیادی برای عملیات‌های نظامی ارائه می‌دهد. سپهبد ویسکونت آلنبروک فرمانده ستاد کل ارتش سلطنتی و رئیس
آلنبروک فرمانده ستاد کل ارتش سلطنتی و رئیس کمیته مشترک ستاد ارتش انگلیسی-آمریکایی در بیشینهٔ زمان جنگ جهانی دوم، هنر راهبرد نظامی را به این شکل توصیف کرده است: «استنتاج رشته‌ای از اهداف نظامی از اهداف سیاسی؛ ارزیابی اهداف مذکور بنابر نیازهای نظامی که ایجاب می‌کنند و همچنین ارزیابی پیش‌شرط‌هایی که دستیابی به هر کدام از آن اهداف مسلتزم آن‌ها است؛ برآورد منابع بالقوه و بالفعل در مقابل نیازها؛ و در نهایت، طراحی الگوی منسجمی از اولویت‌ها و راهکارهای منطقی طبق این فرایند.» حال آن که دکترین می‌کوشد تا چارچوبی
این فرایند.» حال آن که دکترین می‌کوشد تا چارچوبی مفهومی برای یک نیروی نظامی ارائه دهد: دکترین نیز به همین نحو نه جزو عملیات به شمار می‌رود و نه جزو تاکتیک است بلکه در واقع چارچوبی مفهومی است که تمام سه سطح جنگ (راهبرد، عملیات، تاکتیک) را هماهنگ می‌کند. دکترین، آرا و نظرات افسران نظامی حرفه‌ای و تا حدی کمتر ولی با اهمیت زیاد نظرات رهبران غیرنظامی را منعکس می‌کند و مشخص می‌سازد که از نظر ایشان کدام اهداف را می‌توان یا باید از طریق نظامی به دست آورد و کدام یک را از روش‌های غیرنظامی. از جمله عواملی که باید مد
را از روش‌های غیرنظامی. از جمله عواملی که باید مد نظر قرار داد عبارتند از:
لخ والسا (؛ ؛ ، تلفظ صحیح نام‌خانوادگی: «واوِنسا»؛ زاده ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۳) سیاستمدار و فعال حقوق بشر لهستانی است که در سال ۱۹۸۳ برنده جایزه صلح نوبل شده‌است و در خلال سال‌های ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ رئیس‌جمهور این کشور بوده‌است. زندگی. لخ والسا، در سال ۱۹۸۰ به عنوان رهبر جنبش همبستگی، نخستین اتحادیه مستقل کارگری در لهستان کمونیست، توجه بین‌المللی را به خود جلب کرد. والسا در ۱۹۴۳ در پوپوووی لهستان به دنیا آمد. پدرش نجار بود. او در کشتی سازی لنین در گدانسک لهستان در سال۱۹۶۷ مهندس برق شد. والسا یک فعال سیاسی پرتلاش بود و