payamvha/North_RAG huggingface dataset:
ایران بودند، برنامه پروازی خود را به امضا رسانده، از برج کنترل اجازهٔ پرواز گرفتند. سرهنگ فریدون ایزدستا، از طراحان عملیات، با حضور در یکی از این تانکرها (که نقش پست فرماندهی پرنده را داشت)، شخصاً بر عملیات نظارت می‌کرد. تانکرها بعد از بلند شدن از دمشق، اوج گرفته به سمت شمال‌شرق سوریه پرواز کردند. هنوز پانزده هزار پا را رد نکرده بودند که رمز از سوی تانکر ۷۰۷ مستقر روی دریاچه ارومیه مخابره شد؛ بنابراین ضمن قطع فرستنده و گم شدن از منظر ایستگاه‌های زمینی سوریه، ارتفاع خود را کاهش دادند و با رسیدن به منطقه‌ای
ارتفاع خود را کاهش دادند و با رسیدن به منطقه‌ای در نزدیکی مالکیه وارد منطقه ایستایی اول شدند. تانکرهای ۷۴۷، یکی دو دور بیشتر نزده بودند که فانتوم‌ها از راه رسیدند و برای دریافت سوخت به ترتیب به لوله بوم چسبیدند. سوخت‌گیری در مسیری از شمال به جنوب در منتهی‌الیه مرز شرقی سوریه و در ارتفاع بسیار پایین ۳۰۰ تا ۷۰۰ پا انجام گرفت، جمبوتانکرها تا نزدیک نقطه ایستایی دوم یعنی «تنف» فانتوم‌ها را همراهی کردند. در این نقطه هر هشت بمب‌افکن فانتوم اف چهار، وارد خاک عراق شدند. همزمان در پایگاه هوایی دوم شکاری تبریز
عراق شدند. همزمان در پایگاه هوایی دوم شکاری تبریز بریفینگ یک دسته سه فروندی اف-۵ برای حمله به پالایشگاه کرکوک در حال انجام بود. آنها بعد از انجام مقدمات، بلافاصله به پرواز درآمده، در ارتفاع زیر صد پا و در سکوت مطلق رادیویی خود را به پالایشگاه بزرگ کرکوک رساندند. لیدری دسته بر عهده ستوان‌یکم مصطفی اردستانی بود. هواپیماهای اف-۵ با نزدیک شدن به هدف، ارتفاع خود را به نزدیک ۲۰۰ پا رسانده و به روش اسکیپ بمب‌هایشان را بر روی پالایشگاه کرکوک رها کردند. سپس با گردشی ۱۸۰ درجه‌ای به سمت مرز ایران ادامه دادند. از
۱۸۰ درجه‌ای به سمت مرز ایران ادامه دادند. از پالایشگاه دود غلیظی به هوا برخاسته بود و پدافند دشمن که هنوز نتوانسته بود خود را جمع و جور کند، بی هدف به هر سو تیراندازی می‌کرد. اف-۵ها در مسیر بازگشت بودند که افسر کنترل شکاری رادار اطلاع داد شکاری‌های عراقی در تعقیب آنها هستند؛ بنابراین هواپیماهای ایرانی بر سرعت خود افزودند و تحت حمایت شکاری‌های خودی وارد مرز ایران شدند و به سلامت در پایگاه به زمین نشستند. به این ترتیب، با درگیر شدن دشمن در مرزهای شرقی خود، هواپیماهای ایرانی در آن سوی مرزها توانستند با امنیت
ایرانی در آن سوی مرزها توانستند با امنیت نسبی بیشتری مأموریت خود را انجام دهند. دقایقی بعد پس از ورود هشت فانتوم ایرانی به خاک غربی عراق، آنها به دو دستهٔ ۳ فروندی و یک دسته ۲ فروندی تقسیم شده و به سمت هر سه پایگاه‌های اچ-۳ جهت بمباران ادامه مسیر دادند. پرسنل پایگاه‌ها که با توجه به دور بودنشان از مرزهای خاوری هیچ‌گاه تصور نمی‌کردند هدف هیچ نوع حمله‌ای قرار گیرند، در ابتدا به تصور این که هواپیماها خودی هستند شروع به تکان دادن دست‌هایشان کردند. دسته‌های فانتوم بر فراز پایگاه‌های سه‌گانه الولید، ارتفاعشان را
بر فراز پایگاه‌های سه‌گانه الولید، ارتفاعشان را جهت بمباران کمی افزایش دادند و عملیات انهدام تجهیزات را با موفقیت انجام دادند. سپس جهت انجام مرحله سوم سوخت‌گیری به داخل خاک سوریه بازگشتند. در این میان، هدایت تنها هواپیمای آسیب‌دیدهٔ عملیات (ناشی ازبرخورد ترکش بمب به بال) آن هم در شرایطی که باید کیلومترها مسیر را طی می‌کرد، کاری بسیار دشوار بود و سرگرد محمود خضرایی که مصمم به حفظ هواپیما خود بود با هدایت تانکر شماره یک به فرماندهی سرهنگ فریدون ایزدستا و خلبانی سروان کامران امیر اعتمادی، به سلامت در پایگاه
سروان کامران امیر اعتمادی، به سلامت در پایگاه متروکه فرودگاه پالمیرا در شرق سوریه فرود آمد. این هواپیما چندی بعد پس از تعمیرات، توسط سروان محمود اسکندری و ستوان‌یکم محمد جوانمردی در یک عملیات متهورانه و بی‌نظیر (از وسط خاک عراق) به ایران بازگردانده شد. جمبو تانکر شماره یک بعد از هدایت فانتوم خضرایی مجبور شد مجدداً در فرودگاه دمشق فرود آید تا با رایزنی و هماهنگی‌های سرهنگ ایزدستا زمینه انتقال سرگرد محمود خضرایی و کابین عقب او ستوان‌یکم اصغر باقری (با هلیکوپتر) از پالمیرا به دمشق و سپس بازگشت به ایران به
از پالمیرا به دمشق و سپس بازگشت به ایران به همراه تانکر فرماندهی، فراهم شود. تانکر شماره دو بعد از بازگشت هفت فانتوم دیگر وظیفه سوخت‌رسانی به آنها را به تنهایی بر عهده گرفت و در همان مسیر رفت این‌بار از جنوب به شمال آنها را تا سه کنج مرز سوریه، ترکیه و عراق همراهی کرد سپس در آن نقطه از هم جدا شدند تانکر ۷۴۷ از مسیر مشخص و بین‌المللی، و شکاری‌ها از شکاف کوه‌ها به سمت ایران بازگشتند. فانتوم‌ها آخرین مرحله سوخت‌گیری را بر فراز دریاچه ارومیه انجام دادند و به سلامت در پایگاه سوم شکاری همدان فرود آمدند. مسیر طی
در پایگاه سوم شکاری همدان فرود آمدند. مسیر طی شده توسط فانتوم‌های ایرانی برای اجرای موفقیت‌آمیز این عملیات، نزدیک به ۴۰۰۰ کیلومتر بود که با چهار ساعت و پنجاه دقیقه پرواز و چهار مرحله سوخت‌گیری ممکن شد. این عملیات با توجه به تجهیزات بکار رفته در آن، از لحاظ فنی یکی از پیچیده‌ترین و غیرممکن‌ترین عملیات‌های هوایی جهان به شمار می‌رود. عراقی‌ها در اظهاراتی ضد و نقیض و متفاوت ابتدا عملیات را بی‌اهمیت جلوه دادند و بعدها ادعا کردند که از سوی اسرائیل صورت گرفته‌است. تلفات. در این حملات ایران آسیبی ندید ولی خسارات و
تلفات. در این حملات ایران آسیبی ندید ولی خسارات و تلفات ارتش عراق به صورت تقریبی عبارت بودند از: نابودی کامل ۴۸ فروند انواع هواگرد (شامل: میگ۲۱، میگ ۲۳، سوخو ۲۰، سوخو ۲۲، توپولف ۱۶، توپولف ۲۲ و میراژ اف۱ و بالگرد). ضمناً بیست فروند هواپیمای دیگر به گونهٔ غیرقابل تعمیری خسارت دیدند که دو فروند از این یازده فروند بمب افکن توپولف-۱۶ بود. در این بین دو خلبان عراقی و چهارده پرسنل دیگر عراقی، سه فرد مصری و یک افسر آلمان شرقی کشته شدند و نوزده عراقی، چهار مصری و دو اردنی به‌شدت زخمی شدند. خلبانان عملیات. نام
و دو اردنی به‌شدت زخمی شدند. خلبانان عملیات. نام خلبانان به ترتیب شماره پرواز کابین جلو / کابین عقب: شماره ۱: سرگرد فرج‌الله براتپور (لیدر) / ستوان۱ قهرمان جوانمرد شماره ۲: سرهنگ۲ قاسم گلچین / ستوان۱ محمدرضا آذرفر شماره ۳: سرگرد ناصر کاظمی / ستوان۱ ابراهیم پوردان شماره ۴: سروان غلام‌عباس رضایی خسروی / ستوان۱ محمدعلی اکبرپور سرابی شماره ۵: سروان محمود اسکندری (ساب‌لیدر) / ستوان۱ کاوه کوهپایه عراقی شماره ۶: سرگرد محمود خضرایی / ستوان۱ اصغر باقری شماره ۷: سرگرد منوچهر طوسی / سروان محمدحسین نیکوکار شماره ۸:
منوچهر طوسی / سروان محمدحسین نیکوکار شماره ۸: سروان منوچهر روادگر / ستوان۱ احمد سلیمانی رزرو اول: سروان محمد عتیقه‌چی / ستوان۱ علی کدخدایی رزرو دوم: سروان ابراهیم فخار / ستوان۱ علی گنجی سرهنگ لوتر یادگاری / سروان کامران امیر اعتمادی / سروان صابر عبدالرزاق -سرگرد پرویز ورزندی پیوند به بیرون. لایوهای مکرر سرتیپ خلبان فریدون ایزدستا در پیج اینستاگرام سرهنگ خلبان علیرضا حمزه ای در سالهای ۱۳۹۹ و ۱۴۰۰
یزدنو، روستایی از توابع بخش هویزه شهرستان دشت آزادگان در استان خوزستان ایران است. این روستا مرکز دهستان بنی‌صالح بخش هویزه است و در غرب استان خوزستان ایران در نزدیکی مرز عراق واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان بنی‌صالح قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵۶ نفر ۱۱۵خانوار) بوده‌است. پیشینه. این روستا در زمان حکومت پهلوی بنیاد شده‌است و در تاریخ ۶ دی ۱۳۶۶ به مرکزیت دهستان بنی‌صالح در آمد. یزد نو در زمان جنگ ایران و عراق مدتی در تصرف عراقیان بود و در روز ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۱
در تصرف عراقیان بود و در روز ۲۰ اردیبهشت ۱۳۶۱ ژندارمری ناحیه خوزستان پاسگاه‌های ژندارمری یزد نو، کیاندشت، ساسان، اشکان، برزگر، خاتمی و شهابی را که در غرب جفیر و حاشیه شرقی هورالعظیم پس از ۱۹ ماه اشغال توسط نیروهای عراقی دوباره آزاد کردند و نیروهای ژندارمری مجهز به تفنگ ۱۰۶ و خمپاره‌های ۶۰، ۸۱، ۸۲، و ۱۲۰ میلیمتری را در آن‌ها مستقر کردند. سازمان هلال احمر ایران در سال ۲۰۰۳ میلادی، اردوگاهی برای اسکان پناهندگان عراقی در یزد نو بنیاد کرد. زمینی به وسعت یک هکتار در این روستا به احداث اماکن همگانی اختصاص یافته
در این روستا به احداث اماکن همگانی اختصاص یافته که ۲۰۰۰ متر آن برای احداث نخلستان، ۱۳۰۰ متر برای فضای سبز و بقیه برای احداث مسجد و کتابخانه و.. در نظر گرفته شده‌است.
طَلائیه منطقه‌ای مرزی و بیابانی خشک در غرب استان خوزستان است، که در محدوده شهرستان هویزه قرار گرفته‌ است. این منطقه پیشتر هور با پوشش گیاهی نیزار بود و با ساخت سد کرخه و نیز در پی پیامدهای جنگ، کاملاً خشک شده‌است. بخش‌هایی از طلائیه در هنگام طغیان هورالهویزه به زیر آب می‌رود و باتلاقی می‌شود. میدان نفتی مجنون؛ یکی از بزرگترین میدان‌های نفتی عراق، در سال ۱۹۷۵ در نزدیکی خط مرزی کشف شد. بخشی از مخزن این میدان نفتی در جنوب‌شرقی هور در خاک ایران قرار دارد. جنگ. پیش از آغاز جنگ ایران و عراق در تاریخ ۲۷ شهریور
پیش از آغاز جنگ ایران و عراق در تاریخ ۲۷ شهریور ۱۳۵۹ بر پایهٔ گزارش گروهان ژاندارمری هوزگان، نیروهای عراقی روبروی پاسگاه طلائیه قدیم با ۱۰۰ عراده تانک و روبروی پاسگاه طلائیه جدید با سنگرسازی و انتقال نیروها، برای حمله آماده می‌شدند. طلائیه از روزهای آغازین جنگ تا عقب‌نشینی عراق در عملیات بیت‌المقدس در دست نیروهای عراقی بود. مرز. خطوط مرزی یا دال طلائیه دو خط مستقیم با زاویهٔ ۹۰ درجه هستند. برپایهٔ عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر خط مستقیم افقی (از پیچ کوشک تا طلائیه) از میل مرزی ۱۲ به سمت غرب تا میل مرزی ۱۴–آ و خط
از میل مرزی ۱۲ به سمت غرب تا میل مرزی ۱۴–آ و خط مستقیم عمودی از میل مرزی ۱۴–آ به سمت شمال تا میل مرزی ۱۴–ب ادامه‌دارد. جادهٔ قدیم هویزه نشوه از این مرز می‌گذشت. دژ بارلِو. عراق در راستای مرز کوشک طلائیه سیم‌خاردار کشیده و زمین را مین‌گذاری کرده‌بود و کانال آبی به عرض ۴ و عمق ۴ متر ساخته‌بود، که درون آن هم سیم‌خاردار و مین‌گذاری ‌شده‌بود. در پشت این کانال خاکریزها یا دژهایی ‌سه‌گوش در دو ردیف ساخته‌شده بود. حملات شیمیایی. عراق بارها این منطقه را بمباران شیمیایی کرده‌است. از این جمله حملات: در پدافند عراق
کرده‌است. از این جمله حملات: در پدافند عراق علیه عملیات خیبر از ۶ اسفند ۱۳۶۲ تا ۱۶ فروردین ۱۳۶۳ با گازهایی چون خردل، تابون و فسژن طلائیه بمباران و سمپاشی شد، همچنین نیزارهای منطقه با بمبهای آتش‌زا و فسفری به آتش کشیده‌ و تا پایان جنگ از سوی عراق آب از کانال سوئیب بسوی طلائیه سرازیر شد. آخرین حملات شیمیایی عراق در این منطقه، در تاریخ ۴ تیر ۱۳۶۷ برای ستاندن جزیره مجنون از دست نیروهای ایرانی بود. پس از آتش‌بس. چهار روز پس از پذیرش قطعنامه ۵۹۸ شورای امنیت از سوی ایران، در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۶۷ عراق این منطقه را
سوی ایران، در تاریخ ۳۱ تیر ۱۳۶۷ عراق این منطقه را دوباره اشغال کرد. در نامه‌ای خطاب به شورای امنیت به تاریخ ۸ دی ۱۳۶۷ دکتر علی‌اکبر ولایتی، از ادامهٔ اشغال خاک ایران و استخراج نفت از نفت‌شهر، سمیده و طلائیه شکایت کرد. یادمان طلائیه. با یافت شمار زیادی از پیکرهای جان‌باختگان جنگ در ۸ کیلومتری غرب پاسگاه طلائیهٔ قدیم، حسینیهٔ حضرت ابوالفضل در آنجا برای یادمان و بزرگداشتشان ساخته‌شد. هیئت وزیران این منطقه را در سال ۱۳۸۷ به‌عنوان منطقهٔ نمونهٔ گردشگری تصویب کرد.
کتابخانه بریتانیا از بزرگ‌ترین کتابخانه‌های جهان است که در پایتخت بریتانیا، در شهر لندن، قرار دارد. تاریخچه. تا سال ۱۹۷۳ انگلستان دارای کتابخانه ملی خاصی نبود و وظایف کتابخانه ملی را سازمانهای گوناگونی از قبیل سازمان ملی کتابشناسی، کتابخانه موزه بریتانیا، کتابخانه امانی ملی و غیره انجام می‌دادند. در سال ۱۹۷۳ قانون کتابخانه بریتانیا به تصویب رسید و کتابخانه از ادغام کتابخانه موزه بریتانیا، کتابخانه ملی مرکزی و سازمان ملی کتابشناسی و کتابخانه ملی امانی و کتابخانه ثبت اختراع، کتابخانه مرجع علوم، به وجود آمد.
ثبت اختراع، کتابخانه مرجع علوم، به وجود آمد. کتابخانهٔ بریتانیا توسط یک هیئت اداره می‌شود که در قبال «وزارت هنر و کتابخانه» مسئول است. این هیئت از چهار عضو دائمی و ده عضو نیمه‌وقت تشکیل شده است. اعضای دائمی عبارت هستند از: رئیس، رئیس اجرایی، و دو مدیر کل، شمارِ کارمندان این کتابخانه در سال ۱۹۹۱ بالغ بر ۲۲۵۰ تن بوده است. ساختمان جدید: تاقبل از ساختمان جدید، مدارک و فعالیت‌های کتابخانهٔ ملی در ۱۸ ساختمان در لندن و یک ساختمان در یورکشایر پراکنده بود. بحث بر سر ایجاد ساختمانی واحد در واقع از سال ۱۹۶۲ آغاز شد،
ایجاد ساختمانی واحد در واقع از سال ۱۹۶۲ آغاز شد، ابتدا قرار بود کتابخانه موزه بریتانیا که مجموعه اصلی علوم انسانی و نسخ خطی در آن جای داشت گسترش بیابند. این کتابخانه با دارا بودن ۱۵۰ میلیون نسخه عنوان در رده اول تعداد منابع جهان است.
نوروز آباد، روستای قدیمی از شهرستان سرخس است که در بخش مرکزی شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی و جنوب شهر سرخس و در غرب حاشیه رودخانه تجن واقع شده‌است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۵۰ خانوار و ۲۳۵ نفر است. موقعیت. این روستا در ۳۰ کیلومتری جنوب شهر سرخس و در کنار رودخانه تجن و مرز ایران و ترکمنستان قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۳۷۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک و درتپه ماهورها واقع شده‌است. تاریخچه. نوروزآباد با توجه به نزدیکی با رودخانه، چندین بار توسط سیلاب تخریب شده و مجدد بنیاد شده‌است. جمعیت این
سیلاب تخریب شده و مجدد بنیاد شده‌است. جمعیت این روستا را سیستانی‌ها و بلوچ‌ها تشکیل داده‌اند. شغل ساکنین این روستا دامداری و کشاورزی می‌باشد. بلوک ویل درباره نوروز آباد سال ۱۲۷۶ هجری قمری چنین می‌نویسد: «"از شوریجه از راه کوهستان به جانب نوروز آباد روان شدم. نوروز آباد قلعه‌ای بود با ساکنانی در حدود ۲۰۰ نفر که داخل مدخل دشت سرخس، در ساحل چپ رودخانه تجن واقع شده‌است".»
سنگر، از روستاهای شهرستان سرخس و مرکز دهستان تجن در بخش مرکزی شهرستان سرخس، استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۸۵ جمعیت آن ۳۹۷ خانوار و ۱۷۵۰ نفر همچنین در سرشماری 95 جمعیت این روستا به 2149 نفر اعلام شده است. موقعیت. این روستا در ۳۷ کیلومتری جنوب سرخس و در غرب حاشیه رودخانه تجن و درتپه ماهورهای مرز ایران و ترکمنستان قرار دارد. ارتفاع آن از سطح دریا ۳۷۰ متر و آب و هوای آن معتدل و خشک کوهستانی است. مردم‌شناسی. ساکنین این روستا سیستانی‌های مهاجر هستند که در زمان خشکسالی سیستان به این اینجا کوچ
هستند که در زمان خشکسالی سیستان به این اینجا کوچ کرده‌اند. از سنگر به علت اینکه تمام جمعیت آن سیستانی هستند به عنوان «جمع سیستانی‌ها» یاد می‌شود. مهاجرت سیستانی‌ها به این روستا تدریجی انجام گرفته‌است و تا چند سال اخیر نیز ادامه داشت. همچنین تعدادی از بلوچ‌های روستاهای صمدآباد و پدلی سرخس نیز به این روستا مهاجرت نموده‌اند. زمین‌های این روستا از اراضی خالصه بوده که بعدها به آستان قدس رضوی منتقل شده‌است. ساکنین روستای سنگراز طریق کشاورزی و دامداری به خصوص گاوداری‌های صنعتی امرار معاش می‌کنند. آرامگاه شیخ
گاوداری‌های صنعتی امرار معاش می‌کنند. آرامگاه شیخ ابوالفضل محمد بن حسن سرخسی، معروف به ابوالفضل در این روستا واقع شده‌است.
ماچو پیچو یا ماچو پیک‌چو شهری در پرو با دیوارهای سنگیِ جلا داده‌شده که مطابق با معماری کلاسیک اینکاها ساخته شده‌است. نخستین بنای این مجموعه این‌تی‌هوآتانا ، معبد خورشید که اتاقی با ۳ پنجره و در منطقه‌ای از ماچو پیچو که باستانشناسان آن را منطقهٔ مقدس می‌نامند، می‌باشد. در سال ۲۰۰۳ میلادی تعداد گردشگران این شهر باستانی ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. در سپتامبر ۲۰۰۷ میلادی، پرو و دانشگاه ییل به توافقی مبنی بر استرداد صنایع دستی برداشته‌شده از ماچو پیچو در اوایل سده بیستم میلادی توسط هیرام بینگهام سوم دست یافتند.
بیستم میلادی توسط هیرام بینگهام سوم دست یافتند. تاریخچه. ماچو پیچو در حدود سال ۱۴۵۰ در ارتفاعات امپراتوری اینکاها ساخته شده‌است. این شهر در حدود ۱۰۰ سال بعد، در پی پیروزی امپراتوری اسپانیا، متروک شد. این دژ در ۵۰مایلی (۸۰کیلومتریِ) کوسکو، پایتخت اینکاها، قرار دارد و به همین دلیل هرگز مانند سایر شهرهای اینکاها پیدا و ویران نشده‌است. در طول سده‌ها، جنگل‌های اطراف این مجموعه رشد کرده و آن را پوشانده‌است و به همین دلیل از نظرها پنهان مانده‌است و تنها عدهٔ معدودی از وجود آن اطلاع داشته‌اند. در بیست‌وچهارم
معدودی از وجود آن اطلاع داشته‌اند. در بیست‌وچهارم ژوئیهٔ سال ۱۹۱۱ میلادی، ماچو پیچو به‌وسیلهٔ هیرام بینگهام سوم، تاریخ‌شناس آمریکایی، در یک سخنرانی در دانشگاه ییل به دنیای غرب معرفی شد. او به‌وسیلهٔ راهنمایی محلیانی که گه‌گاه به سایت مراجعه می‌کردند به آنجا هدایت شد. بینگهام مطالعات باستان‌شناسی را انجام داد و تحقیقاتش را دربارهٔ آن محل کامل کرد و آن را «شهر گمشدهٔ اینکاها» که نام نخستین کتابش نیز بود، نامید. او هرگز اعتباری برای کسانی که او را به آن محل راهنمایی کردند قائل نشد و آن را یک شایعهٔ محلی
راهنمایی کردند قائل نشد و آن را یک شایعهٔ محلی نامید. بینگهام در حال جستجو برای یافتن شهر ویکتوس، آخرین پناهگاه و موضع ایستادگی اینکاها در دوران تسلط اسپانیا بر پرو بود. در سال ۱۹۱۱ میلادی، پس از سال‌ها کاوش و سفر در حوالی منطقه، او توسط کواِن‌چوآنز که در ماچو پیچو و در زیرساخت‌های اصلی شهر زندگی می‌کرد به دژ هدایت شد. او چندین سفر دیگر انجام داد و حفاری‌هایی را نیز در سایت در حوالی سال ۱۹۱۵ میلادی هدایت کرد. او کتاب‌ها و مقالاتی دربارهٔ کشف ماچو پیچو نوشت. سیمون ویسبارد، کاوشگر قدیمی کوسکو، مدعی می‌باشد
سیمون ویسبارد، کاوشگر قدیمی کوسکو، مدعی می‌باشد که انریک پالما، گابینو سانچز و آگوستین لیزاراگا که نام‌هایشان بر روی یکی از صخره‌ها در آنجا در تاریخ ۱۴ ژوئیه سال ۱۹۰۱ میلادی حک شده‌است، پیش از بینگهام آنجا را کشف کرده‌بودند. همچنین، در سال ۱۹۰۴ میلادی یک مهندس به نام فرانکلین ظاهراً اشاره‌ای به خرابه‌ها از فاصلهٔ دور داشته‌است. بنا بر ادعای خانوادهٔ پِین، او به توماس پین، مبلغ مذهبی که در آن مکان زندگی می‌کرده‌است، دربارهٔ این محل گفته‌است. در سال ۱۹۰۶ میلادی، پین و مبلغی دیگر به نام استوارت ای مک نارین
پین و مبلغی دیگر به نام استوارت ای مک نارین (۱۸۶۷ تا ۱۹۶۵ میلادی) ظاهراً به محل خرابه‌ها صعود کرده‌اند. در سال ۱۹۱۳، این مکان پس از اینکه انجمن جغرافیای ملی بحث‌های ماه آوریل را به‌طور کامل به آن اختصاص داد، شهرت بسیاری پیدا کرد. در سال ۱۹۸۱ میلادی منطقه‌ای به وسعت ۳۲۵٫۹۲ کیلومتر مربع که ماچو پیچو را احاطه کرده‌بود، جزء میراث تاریخی پرو به ثبت رسید. این منطقه تنها به این خرابه‌ها محدود نمی‌شد؛ بلکه شامل مناظر طبیعی منطقه‌ای نیز می‌شود. ماچو پیچو به‌عنوان میراث جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۳ میلادی به ثبت رسید؛ و
جهانی یونسکو در سال ۱۹۸۳ میلادی به ثبت رسید؛ و این منطقه «یک شاهکار خالص معماری و نشانه‌ای منحصربه‌فرد از تمدن اینکاها» نامیده شد. این اثر هم‌اکنون به عنوان یکی از عجایب هفتگانه جدید شناخته می‌شود. منطقهٔ جغرافیایی. ماچو پیچو در ۷۰ کیلومتری شمال غربی کوسکو، در بالاترین نقطهٔ کوه ماچو پیچو، ۲٬۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده‌است. این اثر از مهم‌ترین آثار باستانشناسی در آمریکای جنوبی و پربیننده‌ترین جاذبهٔ گردشگری کشور پرو می‌باشد. از سمت بالا، در صخرهٔ ماچو پیچو، یک صفحهٔ سنگی عمودی ۶۰۰ متری قرار دارد که
پیچو، یک صفحهٔ سنگی عمودی ۶۰۰ متری قرار دارد که در انتها به رودخانهٔ اوروباما می‌رسد. مکان این شهر جزء اسرار نظامی بوده‌است. گردشگری. ماچو پیچو که جزء میراث ثبت شدهٔ یونسکو می‌باشد، به‌عنوان پر بازدیدترین مکان گردشگری کشور پرو و مهم‌ترین منبع درآمد، به‌طور پیوسته در معرض خطرهای اقتصادی و تجاری قراردارد. در اواخر ۱۹۹۰ میلادی، دولت پرو اجازهٔ ساخت ماشین کابلی و یک هتل لوکس همراه با رستوران و مجموعهٔ توریستی را در خرابه‌های سایت صادر کرد. این تصمیم با مخالفت دانشمندان و مردم پرو روبرو شد. آن‌ها معتقد بودند که
و مردم پرو روبرو شد. آن‌ها معتقد بودند که تعداد زیاد گردشگر در سایت امکان اعمال خطر را بر آن افزایش می‌دهد. توریست‌های ماچو پیچو همه ساله در حال افزایش می‌باشد و در سال ۲۰۰۳ میلادی برابر ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بوده‌است. به این منظور، اعتراض‌های شدیدی برای ساختن پل جدید در این سایت صورت گرفته‌است و یونسکو این سایت را در لیست آثار در معرض خطر قرار داده‌است. در هنگام استفاده از این سایت صدماتی به آن وارد شده‌است. در سپتامبر سال ۲۰۰۰ میلادی، ساعت آفتابی این‌تی‌هوآتانا به علت سقوط یک جرثقیل ۴۵۰ کیلوگرمی به شدت صدمه دید.
علت سقوط یک جرثقیل ۴۵۰ کیلوگرمی به شدت صدمه دید. این جرثقیل توسط یک شرکت تبلیغاتی که آگهی برای یک مدل آبجو می‌ساخت استفاده می‌شد.
سال ۱۹۷۱ (هزار و نهصد و هفتاد و یک) میلادی، یکی از سالهای دهه ۱۹۷۰ در سده ۲۰ میلادی بود. بر اساس تقویم گریگوری سال مذکور یک سال عادی با ۳۶۵ روز بود. در تقویم هجری شمسی سال ۱۹۷۱ از دی ۱۳۴۹ شروع شد و در دیماه ۱۳۵۰ خاتمه یافت. نامگذاری‌ها. در سالنامه چینی این سال سال خوک نام گرفته‌است.
دو فریدا یکی از مرموزترین کارهای نقاش مکزیکی، فریدا کالو (۱۹۰۷ - ۱۹۵۴ میلادی) یا به تعبیری دیگر، نقطه اوج کارهایش در بین تقریباً ۲۰۰ اثر دیگرش است. فریدا در سال ۱۹۳۹ میلادی و بعد از بازگشت از نمایشگاه آثارش در پاریس، از شوهرش دیه گو ریورا نقاش و کمونیست مشهور مکزیکی جدا شد. در همین سال بود که در اوج دوران آشفتگی و تعلیق خود، این اثر را ثبت کرد. ترکیب‌بندی این اثر یکی از شاهکارهای جنبش فراواقع‌گرایی در قرن بیستم است. در سمت راست تصویر، فریدای مکزیکی در لباس بومی مکزیکی تیوانا دیده می‌شود و در سمت چپ، فریدایی
مکزیکی تیوانا دیده می‌شود و در سمت چپ، فریدایی اروپایی شده با لباسی یکدست سفید (که احتمالاً لباس عروسی است). دو زن روی یک نیمکت سبزرنگ نشسته‌اند در حالی که دست در دست یکدیگر داده‌اند. تحقیقات جدید نشان داده‌است که آناتومی قلب‌ها بعد از ترسیم دو زن به اثر اضافه شده‌است که قلب فریدای اروپایی در سمت چپ، از سوراخی که در لباسش بر روی سینه قرار دارد، دیده می‌شود. فضای گرفتهٔ کار، ابرهایی سیاه با رگه‌های نور و نگاه‌های آرام دو چهره در کنار تصاویر گرافیکی کالبدشناختی، همه و همه نشان از کشمکش‌ها و تضادهای درونی
همه و همه نشان از کشمکش‌ها و تضادهای درونی نقاش دارد، تضادی که در تفاوت با گذشته توسط فریدای اروپایی به خوبی تکمیل شده‌است.
"" باریجه، کما یا قَسنی که به صمغ آن «بارزَد» و «قنه» هم گفته می شود واصطلاحا به آن مونه ای نیز می گویند. مازندرانی ها به آن جَرَنْ،کردها به آن قسنی،بختیاری ها به آن باریجه، اراکی ها و آشتیانی ها و در مناطقی از تفرش به آن بالانبو و ساکنین کوه دنا به آن انگدون میگویند گیاهی خودرو از خانواده چتریان می‌باشد. از شیره ریشه آن ماده‌ای معطر گرفته می‌شود که در زبان‌های اروپایی گالبانوم خوانده می‌شود و کاربرد دارویی دارد.در تهیه عطر از این ماده استفاده می‌شود.حالت چرب دارد و سبب ماندگاری عطر می‌شود. گیاهشناسی
چرب دارد و سبب ماندگاری عطر می‌شود. گیاهشناسی باریجه. در کتب قدیم با نام «انجدان» و در زبان سریانی «انگدان اوگاما» خوانده می‌شد. گیاهی جدا گلبرگ و شامل ۱۵۰ جنس و در حدود ۳۰۰۰۰ گونه می‌باشند. باریجه گیاهی پایا با ساقه ضخیم به ارتفاع ۱ تا ۲ متر و برگ‌هایی به رنگ سبز مایل به خاکستری و پوشیده از تار به طول ۳۰ سانتیمتر بوده، رشد گیاه به صورت روزت بوده و از سن پنج سالگی به بعد با ایجاد ساقه گل دهنده به مرحله زایشی وارد می‌گردد. گیاه باریجه در طول عمر تنها یک بار به گل نشسته و بذر می‌دهد و پس از آن از بین می‌رود.
گل نشسته و بذر می‌دهد و پس از آن از بین می‌رود. گل‌های آن زرد و مجتمع به صورت چترهای مرکب و عموماً به صورت دستجات فراهم در قسمت‌های فوقانی ساقه ظاهر می‌گردد. میوه بیضی شکل و دراز به طول ۲/۱۲ تا ۲/۱۵ میلی‌متر و عرض ۸/۵ تا ۸/۶ میلی‌متر می‌باشد که کناره آن باریک‌تر از نصف قسمت محتوای دانه می‌باشد. بهره‌برداری از باریجه. این گیاه در مناطق کوهستانی مرکزی و شمال شرق ایران می‌روید. ریشهٔ آن در زمین مانند چغندر قند و به رنگ قهوه‌ای مایل به سیاه است. با بریدن لایه‌ای نازک از این ریشه مایعی صمغ مانند به رنگ شیر
نازک از این ریشه مایعی صمغ مانند به رنگ شیر بیرون می‌زند که در اثر گذشت زمان که در اصطلاح «مدار» خوانده می‌شود به زرد و سپس قرمز تغییر رنگ می‌دهد. ابزارهایی که برای بهره‌برداری از این گیاه استفاده می‌شود عبارتست از: تتیشه برای کندن پای آن که در اصطلاح به این عمل «پاورداری» گفته می‌شود. تیغی دسته دار و به شکل داس با دسته‌ای چوبی و بلند به اندازهٔ ۴۰ سانتیمتر برای بریدن لایه‌ای نازک از روی ریشه که در اصطلاح اهل فن بِبُرّی (با تشدید را) خوانده می‌شود. پیش بند برای بستن جلوی سینه مثل پیش بند آشپزخانه برای
بند برای بستن جلوی سینه مثل پیش بند آشپزخانه برای جلوگیری از چسبیدن شیرهٔ گیاه به لباس در حین برداشت آن؛ و کالتیک قوطی حلبی برای انباشتن شیرهٔ قرمز شدهٔ گیاه و انتقال آن به حلب‌های ۲۰ کیلویی. شیرهٔ گیاه که پس از برداشتن لایهٔ نازک برون زده‌است و با گذشت چند روز رنگ آن به زرد و سرخ تغییر کرده با وسیله‌ای به نام «کارد» که ملاقه مانند و بادستهٔ چوبی کوتاه است از روی بدنه ریشه برداشته شده و باز با ببری لایه‌ای دیگر بریده می‌شود. پس از چند روز شیرهٔ بیرون آمده تغییر رنگ داده عمل گرفتن آن از سر گرفته می‌شود.
تغییر رنگ داده عمل گرفتن آن از سر گرفته می‌شود. بریدن‌ها و گرفتن‌ها تا جایی که در ریشهٔ گیاه شیر باشد ادامه میابد. فصل انجام این کار از اواخر بهار تا پایان تابستان است. نام محلی آن در زبان مردم آباده، اقلید، بیدک و یعقوب آباد استان فارس، قاسنی (بر وزن کاسنی) است؛ و به کسانی که شغل باریجه‌گیری دارند قاسنی‌زن گفته می‌شود. صمغ آن بویی خوش دارد و آتش‌گیر است. برخی دیگر از نامهای قدیم و جدید آن: به فارسی بارْزَد (نیز به صورتهای بیرْزَد/ بیرْژَد / بیرْزَه / بیْرژَه / بیْرزَی؛ ولی مؤلف برهان قاطع بارْزَد را معرّب
/ بیْرزَی؛ ولی مؤلف برهان قاطع بارْزَد را معرّب بیرزد دانسته‌است)، وَشا / وِشا، و جز اینها (به زبان عامّة اندلس؛ ابن بیطار، ج ۴، ص) مشخصات. صمغی است با نام علمی Ferula golbaniflua و نام انگلیسی آن galbanum از خانواده Umbelliferae بر اثر شکافی که بر روی ساقه گیاه بوجود می‌آورند یا در اثر نیش حشرات شیره آن خارج شده و در مجاورت هوا سفت شده به رنگ زرد، قهوه‌ای یا سبز بدست می‌آید. شیره این گیاه شبیه انغوزه‌است. پانویس. امروزه بنا به شواهد فراوان توسط فرانسوی ها قاچاق می شود چرا که در اروپا این گیاه بسیار گران
قاچاق می شود چرا که در اروپا این گیاه بسیار گران خرید وفروش می شود.
مجموعۀ فرهنگی - تاریخی سعدآباد، بزرگ‌ترین باغ و مجموعۀ تاریخی شهر تهران، مجموعه‌ای ۱۱۰ هکتاری در شمال شهر تهران است که ابتدا محل کاخ احمدشاه (شروع ساخت ۱۲۹۷) بود و پس از به سلطنت رسیدن رضا شاه توسط او خریداری شده و سایر مجموعه کاخ‌ها توسط رضا شاه و محمدرضا شاه در دوره ایران پهلوی، افزوده و گسترش یافت. این مجموعهٔ تاریخی دارای چند هکتار جنگل طبیعی به همراه چندین کاخ، عمارت، موزه، ساختمان‌های متعدد، قنات، باغ، گلخانه و خیابان است. این مجموعه در ناحیه شمیران، در مجاورت دربند و در دامنۀ رشته‌کوه البرز ساخته
در مجاورت دربند و در دامنۀ رشته‌کوه البرز ساخته شده‌است. این مجموعه از شمال با کوه‌های البرز، از شرق با گلاب‌دره، از غرب با زعفرانیه و از جنوب با تجریش همسایگی دارد. رودخانۀ جعفرآباد از وسط محوطۀ کاخ می‌گذرد. میانگین دمای سالانۀ این منطقه، ۱۲٫۹ درجه سانتیگراد برآورد شده‌است و در ارتفاع ۱۶۵۰ تا ۱۸۰۰ متری از سطح دریا قرار دارد. در دوران رضاشاه، سراسر باغ سعدآباد از رودخانۀ دربند مشروب می‌شد ولی در دوران محمدرضا پهلوی برای دادن آب رودخانه در نیمی از شبانه‌روز به مردم و کافی نبودن این میزان آب رودخانه برای
به مردم و کافی نبودن این میزان آب رودخانه برای آبیاری سراسر مجموعه از دوازده رشته قنات قدیمی و نوبنیاد استفاده شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، این مجموعه در سال ۱۳۷۵ به شکل موزه درآمد و کاخ کنونی ریاست جمهوری در کنار این مجموعه قرار دارد. در حال حاضر چندین کاخ و ساختمان این مجموعه در اختیار نهاد ریاست‌جمهوری ایران است. تاریخچه. مجموعۀ سعدآباد چهار دورۀ تاریخی قاجاریه، پهلوی اول و پهلوی دوم و پس از انقلاب ایران را سپری کرده‌است. سعدآباد در دورۀ قاجار ساخته شد و سکونت‌گاه تابستانی (ییلاق) شاهان این سلسله بود. پس از