payamvha/North_RAG huggingface dataset:
گردن، ناحیهٔ ریش، شانه‌ها و پشتِ باسن. موهای زائد اگرچه به طور کلی بخشی از فرآیند بلوغ در نظر گرفته می‌شوند، اما متمایز و مستقل از فرآیند بلوغ غده جنسی هستند. موهای ناحیهٔ تناسلی تنها از آندروژن‌های غده فوق کلیوی ایجاد می‌شوند و حتی زمانی که تخمدان‌ها یا بیضه‌ها معیوب هستند و عملکردی ندارند، می‌توانند رشد کنند. تفاوت اندکی در ظرفیت بدن زن و مرد برای رشد مو در پاسخ به آندروژن‌ها وجود دارد. رنگ موهای تناسلی و زیربغل می‌تواند به میزانِ قابل توجهی از موهای سر متفاوت باشد. در بیشتر افراد تیره‌تر است، اگرچه
سر متفاوت باشد. در بیشتر افراد تیره‌تر است، اگرچه می‌تواند روشن‌تر هم باشد. در بیشتر موارد از نظر رنگ شباهت بیشتری به ابروهای یک فرد دارد. بافت موهای تناسلی و زیربغل از فرهای محکم تا کاملاً صاف متفاوت است، که لزوماً با بافت موی سر مرتبط نیست. مردم شرق آسیا معمولاً موهای تناسلی سیاه و مواج دارند. الگوهای موی تناسلی می‌تواند بر اساس نژاد و قومیت متفاوت باشد. الگوهای موهای تناسلی که به نام «اسکچئون» شناخته می‌شوند، بین جنس‌ها و افراد مختلف متفاوت است. در بیشتر زنان، موهای شرمگاهی مثلثی شکل است و روی فرج و تپه
زنان، موهای شرمگاهی مثلثی شکل است و روی فرج و تپه ونوس قرار دارد. در بسیاری از مردان، موهای شرمگاهی به سمت بالا به سمت خطی از مو که به سمت ناف است، که تقریباً یک مثلث رو به بالا است. عملکرد. موی تناسلی با سایر موهای بدن متفاوت است و یک صفات ثانویه جنسی است. دزموند موریس، جانورشناس، نظریه‌هایی را که موهای تناسلی را برای نشان دادن بلوغ جنسی یا محافظت از پوست در برابر چروکیدگی در طول جفت‌گیری ایجاد کرده‌است، رد می‌کند و این توضیح را ترجیح می‌دهد که موهای تناسلی مانند یک تله عطر عمل می‌کنند. همچنین، هر دو جنس
مانند یک تله عطر عمل می‌کنند. همچنین، هر دو جنس که موهای ضخیم تناسلی دارند، در هنگام آمیزش جنسی این موها به عنوان یک بالشتک جزئی عمل می‌کنند. اهمیت بالینی. شپش تناسلی. موهای تناسلی ممکن است به شپش تناسلی (همچنین به‌عنوان شپش خرچنگ) آلوده شوند. طول شپش تناسلی بالغ ۱٫۱ تا ۱٫۸ میلی‌متر (۰٫۰۴۳–۰٫۰۷۱ اینچ) است. موهای تناسلی معمولاً می‌توانند به‌طور متوسط تا ۱۲ نفر را میزبانی کنند. شپش تناسلی معمولاً به موی تناسلی متصل است، اما گاهی روی موهای زبر در نقاط دیگر بدن (به‌عنوان مثال، ابرو، مژه، ریش، سبیل، سینه،
بدن (به‌عنوان مثال، ابرو، مژه، ریش، سبیل، سینه، زیربغل و…) دیده می‌شود. شپش خرچنگ به موهای تناسلی که ضخیم‌تر از سایر موهای بدن است می‌چسبند زیرا چنگال‌های آن‌ها با قطر خاصِ موهای ناحیهٔ تناسلی سازگار است. آلودگی به شپش تناسلی (پتریازیس) معمولاً از طریق تماس جنسی منتقل می‌شود. جامعه و فرهنگ. به‌گفتهٔ مری لوتینز، زندگینامه‌نویسِ جان راسکین، نویسنده، هنرمند و منتقد هنریِ برجسته، ظاهراً فقط به برهنه‌های بدون مو که به‌طور غیر واقعی در هنر به تصویر کشیده می‌شد، عادت داشت و هرگز قبل از شب عروسی‌اش زنی برهنه را
عادت داشت و هرگز قبل از شب عروسی‌اش زنی برهنه را ندیده بود. ظاهراً او از دیدن موهای تناسلی همسرش چنان شوکه شده‌بود که او را رد کرد و بعداً این ازدواج از نظر قانونی باطل شد. گمان می‌رود که او فکر می‌کرد که همسرش بدشکل است. نویسندگان در آینده نیز به این اتفاقی که برای لوتینز پیش آمده بود، پرداختند. به‌ عنوان مثال، جین واینگارتن، در کتاب خود به‌ نامِ «احمق هستم (۲۰۰۴)» می‌نویسد: «راسکین [ازدواج] را باطل کرد، زیرا از دیدن یک دسته موی خشن و وحشی، شبیه موهای یک مرد، بر عروسش وحشت داشت. او، او را یک هیولا
یک مرد، بر عروسش وحشت داشت. او، او را یک هیولا می‌پنداشت.» پیتر فولر در کتابِ «تئوری: هنر و غیبت فیض» می‌نویسد: «گفته شده‌است که او در شب عروسی از دیدن موهای تناسلی همسرش ترسیده‌است؛ اما احتمالاً او از خون قاعدگی او ناراحت شده‌است. تیم هیلتون و جان بتچلور، زندگی‌نامه‌نویسانِ راسکین نیز معتقدند که قاعدگی دلیل محتمل‌تری است. در دوران بلوغ، بسیاری از دختران جوانه زدن ناگهانی موهای تناسلی را آزاردهنده و گاهی ناپاک می‌دانند، زیرا در بسیاری از موارد دختران جوان توسط خانواده و جامعه از مشاهده موهای تناسلی پوشانده
خانواده و جامعه از مشاهده موهای تناسلی پوشانده شده‌اند. از سوی دیگر، پسران جوان معمولاً از رشد موهای تناسلی خود ناراحت نمی‌شوند، زیرا معمولاً موهای بدن پدران خود را دیده‌اند. شیوه‌های نظافت. در برخی از جوامع خاورمیانه، برداشتن موهای زائد بدن مردانه و زنانه برای قرن‌ها به‌ عنوان بهداشت مناسب در نظر گرفته می‌شده‌است. تعالیم مسلمانان (قابل استفاده برای زن و مرد) شامل فقهٔ مطهرات است که در آن موهای تناسلی و زیربغل باید تراشیده شود تا سنت پیامبر اسلام محسوب شود. زنانی که در زمینه پورنوگرافی کار می‌کنند معمولاً
زنانی که در زمینه پورنوگرافی کار می‌کنند معمولاً موهای تناسلی خود را با تراشیدن از بین می‌برند، روشی که در اواخر قرن بیستم مُد شد. تراشیدن به‌ جای اپیلاسیون استفاده می‌شود، زیرا می‌توان آن را روزانه انجام داد، در حالی که اپیلاسیون قبل از تکرار به چندین روز رشد نیاز دارد. به‌ گفتهٔ نویسندهٔ فمینیسم، کتلین مورن، دلیل حذف موهای تناسلی از زنان در فیلم‌های پورنوگرافی، «ملاحظات فنی فیلم‌برداری» بود. به‌دلیل محبوبیت پورنوگرافی، تراشیدن موهای تناسلی توسط زنان تقلید شد، و در میان زنان خارج از صنعت پورنوگرافی،
تقلید شد، و در میان زنان خارج از صنعت پورنوگرافی، اپیلاسیون در اواخر قرن ۲۰ و ۲۱ رایج شد. برخی تراشیدن را اروتیسم و زیبایی‌شناختی می‌دانند، در حالی که برخی دیگر آن را غیرطبیعی می‌دانند. برخی از افراد موهای تناسلی را به دلایل شهوانی و جنسی یا به این دلیل که آن‌ها یا شریک جنسی خود از بدون مو لذت می‌برند، می‌تراشند. طبق یک مطالعهٔ آکادمیک، در سال ۲۰۱۶، تقریباً ۵۰ درصد از مردان در ایالات متحده آمریکا اصلاح منظم موهای تناسلی را انجام می‌دهند که می‌تواند شامل کوتاه کردن، اصلاح و تراشیدن باشد. این مطالعه نشان داد
کردن، اصلاح و تراشیدن باشد. این مطالعه نشان داد که شیوع نظافت با افزایش سن کاهش می‌یابد. از مردانی که موهای تناسلی را اصلاح می‌کنند، ۸۷ درصد موهای بالای آلت تناسلی، ۶۶ درصد کیسهٔ بیضه و ۵۷ درصد ساقهٔ آلت تناسلی را مرتب می‌کنند. روش‌ها. تمام موها را می‌توان با موم فرموله شده برای این منظور از بین برد. برخی از افراد ممکن است بخشی یا تمام موهای تناسلی، زیربغل و صورت خود را بردارند. از بین بردن موهای زائد تناسلی با استفاده از موم، «اپیلاسیون بیکینی» نامیده می‌شود. سالن های زیبایی اغلب خدمات مختلف اپیلاسیون را
سالن های زیبایی اغلب خدمات مختلف اپیلاسیون را ارائه می‌دهند. شِکَرگذاری، جایگزینی برای اپیلاسیون است که از خمیری تشکیل شده از شکر و لیمو است و به جای موم استفاده می‌شود. شِکَرگذاری، سلول‌های پوستیِ کمتری را نسبت به اپیلاسیون از بین می‌برد. از روشِ دیگر حذف موهای زائد می‌توان به لیزر رفع موهای زائد اشاره کرد. برخی از زنان موهای تناسلی خود را تغییر می‌دهند تا با مُدها و روندهای اجتماعی سازگار شوند یا به‌ عنوان سبک زندگی خود آن‌ها را اصلاح می‌کنند. سبک‌های اصلاح موهای تناسلی عبارتند از: انواع مختلفی از
اصلاح موهای تناسلی عبارتند از: انواع مختلفی از اپیلاسیون برزیلی وجود دارد که در آن طرحی از موهای تناسلی شکل می‌گیرد. یک تبلیغ جنجالی گوچی شامل موهای تناسلی زن تراشیده شده به صورت حرفِ «G» بود. رابطه جنسی. تصمیم زن یا مرد برای رشد یا تراشیدن موهای تناسلی می‌تواند در جذب شریک زندگی نقش داشته باشد. مجلهٔ کازموپالیتن در یک مطالعه نشان داد که تعداد زیادی از پاسخ‌دهندگان، اعم از زن و مرد، شریک زندگی خود را ترجیح می‌دهند که موهای تناسلی خود را بتراشند یا حداقل کوتاه کنند. درصد کمتری از ۶ درصد از مردان و ۱۰ درصد
کنند. درصد کمتری از ۶ درصد از مردان و ۱۰ درصد از زنان ترجیح می‌دهند که همسرشان طبیعی باشد و موهای تناسلی خود را اصلاح نکند. در هنر. در هنر مصر باستان، موهای تناسلی زنان به شکل مثلث‌های نقاشی شده، نشان داده شده‌است. در هنر اروپای قرون وسطی و کلاسیک، موهای تناسلی به ندرت به تصویر کشیده می‌شد و موهای تناسلی مردان اغلب، اما نه همیشه، حذف می‌شدند. در قرن شانزدهم اروپای جنوبی، میکل‌آنژ، تندیس داوود را با موهای مدل‌دار تناسلی نشان داد. با این وجود، نقاشی میکل‌آنژ روی سقف کلیسای سیستین هیچ موی تناسلی‌ای ندارد. در
روی سقف کلیسای سیستین هیچ موی تناسلی‌ای ندارد. در اواخر قرن هجدهم، موهای تناسلی زنان آشکارا در شونگای ژاپنی (اروتیسم) به ویژه در سُنتِ اوکی‌یو-ئه به تصویر کشیده شد. نقاشی رؤیای همسر مرد ماهی‌گیر (۱۸۱۴) از کاتسوشیکا هوکوسایی که زنی را در حال فانتزی وابسته به عشق شهوانی به تصویر می‌کشد، یک نمونه شناخته شده‌است. در نقاشی‌های ژاپنی، مانند هنتای، موهای تناسلی اغلب حذف می‌شوند، زیرا برای مدت طولانی نمایش موهای تناسلی قانونی نبود. سرمنشأ جهان (۱۸۶۶)، اثر هنرمند فرانسوی، گوستاو کوربه، به‌دلیل واقع‌گرایی آن، بحث
فرانسوی، گوستاو کوربه، به‌دلیل واقع‌گرایی آن، بحث برانگیز بود، که محدودیت‌های آنچه در آن زمان قابل ارائه تلقی می‌شد را جابجا کرد. برخلاف نقاشی‌ آکادمیک، که برهنه‌های صاف و ایده‌آل را ترجیح می‌داد، این نقاشی نمای نزدیک از فرج، با موهای پُر، زنی را نشان می‌داد که روی تخت دراز کشیده و پاهایش باز شده بود. در مُد. در سال ۱۹۸۵، رودی گرنریچ، چهار هفته قبل از مرگش، از لباس شنای گفتهٔ زنانه‌ای به‌ نام پوبیکینی (انگلیسی: Pubikini) رونمایی کرد. لباس شنای برهنه‌ای که تپه ونوس و موهای تناسلی فرد را نمایان می‌کرد. این
تپه ونوس و موهای تناسلی فرد را نمایان می‌کرد. این مایو یک پایین نازک، V شکل و به سبک بند بود که در قسمت جلوی آن نوار کوچکی از پارچه دیده می‌شد که موهای تناسلی فرد را نشان می‌داد. پوبیکینی به‌عنوان یک قطعه مقاومتی توصیف شد که بدن انسان را کاملاً آزاد می‌کند. در تاریخ. شواهد اصلاح موهای تناسلی در هند باستان به ۳۰۰۰ تا ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد برمی‌گردد. اف. فاوست، تاریخ‌شناس، در سال ۱۹۰۱ نوشت، برداشتن موهای بدن، از جمله موهای تناسلی در ناحیهٔ فرج، به‌ عنوان رسم در میان زنان هندو بود. در جوامع غربی، پس از گسترش
در میان زنان هندو بود. در جوامع غربی، پس از گسترش مسیحیت و قرار گرفتن عموم پوست برهنه یک زن بین مچ پا و کمر در معرض دید، از نظر فرهنگی مورد تأیید قرار نگرفت. بسیاری از مردم قرار گرفتن موهای تناسلی در معرض عمومی را شرم‌آور می‌دانستند. در دههٔ ۱۴۵۰، روسپی‌های بریتانیایی موهای تناسلی خود را به منظور بهداشت شخصی و مبارزه با بیماری‌های تناسلی مانند شپش‌های تناسلی، می‌تراشیدند یا روی آن مرکین می‌گذاشتند. اشرف‌زادگان بریتانیا در دوره جرج، موهای تناسلی معشوق خود را به‌ عنوان یادگاری می‌گرفتند. به‌ عنوان مثال،
را به‌ عنوان یادگاری می‌گرفتند. به‌ عنوان مثال، فرهای موها مانند کاکل در کلاه مردانه به‌ عنوان طلسم قدرت پوشیده می‌شدند یا به‌ عنوان نشانه‌ای از محبت بین عاشقان رد و بدل می‌شدند. موزهٔ دانشگاه سنت اندروز در اسکاتلند در مجموعهٔ خود جعبه‌ای پر از موهای تناسلی یکی از معشوقه‌های جرج چهارم (احتمالاً الیزابت کانینگام) دارد. در ادبیات. در رمان شهوانی "زندگی خصوصی من"، راوی «والتر»، یکی از آگاهان آشکار موهای تناسلی زنان، با لذتی آشکار از یک دستهٔ ظریف از موهای پُرپشت قرمز تناسلی یک زن اسکاتلندی صحبت می‌کند: در
قرمز تناسلی یک زن اسکاتلندی صحبت می‌کند: در همین راستا، در «خاطرات دالی مورتون»، یک کلاسیک اروتیک آمریکایی، ویژگی‌های «میس دین» با تعجب مشخص شده‌است – کُسِ او با «جنگلی ضخیم از موهای قهوه‌ای تیره براق» پوشیده شده بود، با طولی نزدیک به دو اینچ – و مردی به او می‌گوید:
استخوان‌های لَگَن یا لگن خاصِره شامل کمربند لگنی در جلو و استخوان‌های خاجی و دنبالچه در پشت است. استخوان‌بندی لگن خاصره دارای یک استخوان موسوم به استخوان خاصره است که اندام پایین را به تنه وصل می‌کند. استخوان خاصره در جنین از قطعهٔ استخوانی به‌وجود می‌آید. قطعهٔ تهیگاهی در بالا، قطعهٔ شرمگاهی در جلو، قطعهٔ نشیمنگاهی در پایین. این سه قطعه در شخص بالغ در وسط حفره‌ای موسوم به حفرهٔ حقه‌ای با هم التیام پیدا کرده و استخوان یگانه‌ای را تشکیل می‌دهند. استخوان خاصره استخوانی است عرضاً مسطح و محیط غیر منظم چهار ضلعی
استخوانی است عرضاً مسطح و محیط غیر منظم چهار ضلعی دارد بنابراین دارای یک سطح خارجی و یک سطح داخلی و چهار کنار (قدامی، خلفی، فوقانی، تحتانی) و چهار زاویه (قدامی فوقانی - خلفی فوقانی - قدامی تحتانی - خلفی تحتانی) است. کمربند لگنی. کمربند لگنی از دو استخوان «بی‌نام» (هیپ ) ایجاد می‌شود که در جلو به هم مفصل شده‌اند و التصاق شرم‌گاهی (سیمفیزیس پوبیس) را به‌وجود می‌آورند. استخوان بی‌نام از یک سو با استخوان ران و از سوی دیگر با استخوان خاجی مفصل می‌شود و موجب پیوند استخوان‌بندی اندام تحتانی به استخوان‌بندی محوری
استخوان‌بندی اندام تحتانی به استخوان‌بندی محوری شده و بدین طریق وزن تنه را به اندام زیرین منتقل می‌کند. اندام تحتانی با کمربند لگنی به ستون مهره‌ها پیوند دارد. استخوان‌های لگن سمت چپ و راست در بخش قدامی کمربند لگنی به‌هم مفصل می‌شوند و ارتفاع عامه را که مفصلی نیمه‌متحرک است، تشکیل می‌دهند. استخوان خاجی در بخش خلفی کمربند لگنی بین دو استخوان لگن قرار گرفته، مفصل خاجی خاصره‌ای را تشکیل می‌دهد. "کمربند لگنی" شامل مفاصل زیر است: مفاصل لگن خاصره. لگن خاصره قاعدهٔ تنه را می‌سازد و شامل سه مفصل است که عبارت‌اند
تنه را می‌سازد و شامل سه مفصل است که عبارت‌اند از: استخوان بی‌نام. استخوان بی‌نام (هیپ) استخوان منفردی است که از چسبیدن سه استخوان جنینی به نام استخوان تهیگاهی، شرمگاهی و نشیمنگاهی به‌وجود آمده است. از مجموع دو نیم‌لگن، استخوان خاجی و دنبالچه فضایی به‌وجود می‌آید که به آن لگن خاصره می‌گویند. استخوان ران به سطح خارجی تحتانی این استخوان مفصل می‌شود. استخوان بی‌نام استخوانی است تخت و تقریباً چهارگوش که از قسمت میانی تاب خورده است. در قسمت میانی نمای بیرونی آن یک حفره بزرگ، گود و مدور به نام حفره حقه‌ای
آن یک حفره بزرگ، گود و مدور به نام حفره حقه‌ای (اَسِتابولوم) وجود دارد که سر استخوان ران در آن قرار می‌گیرد و مفصل ران را می‌سازد. در زیر حفره حقه‌ای یک سوراخ بزرگ به نام سوراخ سِدادی (سوراخ ابتوراتور) قرار دارد. دو استخوان بی‌نام در جلو با یکدیگر و در عقب با استخوان خاجی مفصل می‌شوند. سطح‌های لگن خاصره. سطح خارجی در وسط حفرهٔ عمیق مفصلی است موسوم به حقهٔ استخوان خاصره که با سر مدور و صاف استخوان ران مفصل خاصره و ران را تشکیل می‌دهد. در بالای حقهٔ سطح پهن و پیچ‌دار و نسبتاً عمیقی است موسوم به حفرهٔ خارجی
و پیچ‌دار و نسبتاً عمیقی است موسوم به حفرهٔ خارجی خاصره که محل پیوند ماهیچه‌ها می‌باشد مقابل با همین حفره در سطح داخلی استخوان حفرهٔ داخلی خاصره است. در پائین حقه سوراخ بیضی‌شکل بزرگی است بنام سوراخ سِدادی (بَستی) که به‌واسطهٔ پرده‌ای موسوم به غشا سدادی پوشیده و مسدود است. کناره‌ها: مهم‌تر از همه کنار فوقانی است که موسوم به ستیغ تهیگاهی می‌باشد. این کنار پیچدار و شبیه به حرف (S) لاتینی است. در جلو و عقب ضخیم و در وسط نازک می‌باشد. ستیغ به‌خوبی زیر پوست احساس می‌شود و به خط لگنی نیز موسوم است و قسمت‌های
می‌شود و به خط لگنی نیز موسوم است و قسمت‌های طرفی تنه را از اندام پائین جدا می‌سازد. در قسمت قدامی کنار تحتانی سطح بیضی شکل مفصلی است که با سطح شبیه به‌خود از استخوان خاصره طرف دیگر مفصل شده و موسوم به التصاق شرمگاهی (ارتفاق عانه) می‌گردد. زوایا: زاویه‌های مورد بحث عبارت است: از زاویهٔ قدامی فوقانی و زاویهٔ تحتانی خلفی و زاویهٔ خلفی فوقانی. الف - زاویهٔ قدامی فوقانی: برجستگی کوچک صافی است موسوم بخار خاصرهٔ قدامی فوقانی که در زیر پوست محسوس است این برآمدگی برای اندازه گرفتن پا بکار می‌رود و محل اتصال دو
برای اندازه گرفتن پا بکار می‌رود و محل اتصال دو ماهیچه به‌نام ماهیچه خیاطه و ماهیچه کشنده نیام پهن می‌باشد، همچنین رباطی موسوم به رباط فالب که قوس ران نیز نامیده می‌شود از خار قدامی فوقانی به پائین و داخل کشیده شده و نزدیک به التصاق شرمگاهی به برجستگی موسوم به خار شرمگاهی تمام می‌گردد. این رباط به‌واسطهٔ بافت‌های سلولی نازکی از پوست جداست و فرورفتگی قوسی‌شکلی ایجاد می‌کند که حد بین شکم و ران است و کشالهٔ ران نامیده می‌شود. ب - زاویهٔ خلفی تحتانی: تودهٔ درشتی است موسوم به برجستگی تهیگاهی که ضخیم‌ترین قسمت
است موسوم به برجستگی تهیگاهی که ضخیم‌ترین قسمت استخوان است و پیوندگاه ماهیچه‌های خلفی ران است. ج - زاویهٔ خلفی فوقانی یا خار خاصرهٔ خلفی فوقانی در انتهای خلفی ستیغ خاصره و در وسط فرورفتگی کوچک سدادی قرار دارد موسوم به فرورفتگی تحتانی کمر. منابع. گری"آناتومی گری". تهران
مُچ پا یا قوزَک میان کف پا و ساق قرار دارد. این مفصل به‌گونه‌ای در انسان توسعه یافته که دو وظیفه مهم را به خوبی انجام می‌دهد؛ یکی تحمل سنگینی وزن بدن و دیگری توان حرکت و پیشروی را ممکن می‌سازد. بیش از سی مفصل در بین بیست و شش استخوان موجود وجود دارد. مچ پا از استخوان‌های درشت‌نی و نازک‌نی و قاپ ساخته شده و از نوع قرقره‌ای یا لولایی می‌باشد. مفصل مچ پا همان مفصلی است که بین سر انتهایی استخوان‌های درشت‌نی، نازک‌نی و استخوان قاپ تشکیل می‌شود. استخوان قاپ با دو استخوان مجاور خود یعنی پاشنه و ناوی مفصل می‌شود.
استخوان مجاور خود یعنی پاشنه و ناوی مفصل می‌شود. در مچ پا هفت استخوان وجود دارد که به نام‌های پاشنه، قاپ، ناوسان، تاسی و میخی‌های یک و دو و سه موسومند. استخوان‌های مچ پا را تارسال و استخوان‌های کف پا را متاتارسال می‌نامند. تعداد استخوان‌های قابل توجه و تعداد مفاصل زیاد موجود در ناحیه مچ پا دارای رباط‌های متعددی می‌باشد که در واقع نگه دارنده و استحاکم بخش این مفصل هستند. مفاصل و رباط‌ها. مچ پا از سه مفصل تشکیل شده‌است که موجب حرکت به سمت بالا و پایین و دو طرف می‌شوند. مفاصل از نوع زُلاله‌ای (سینوویال) هستند
می‌شوند. مفاصل از نوع زُلاله‌ای (سینوویال) هستند که در انتها غضروف دارند و در محیط مایع زلاله‌ای حرکت می‌کنند. رباط‌ها نوارهای محکمی هستند که موجب اتصال استخوان‌ها به یکدیگر می‌شوند. ماهیچه‌ها و زردپی‌ها نیز به مفاصل کمک می‌کنند و نیروی کافی برای حرکت آنها را تأمین می‌نمایند. رباط‌های ناحیه مچ پا بر اساس اتصالی که به استخوان‌های مچ دارند نام گذاری شده‌اند و عبارتند از: رباط قاپ پاشنه‌ای جانبی، پاشنه‌ای تاسی، پشتی پاشنه‌ای تاسی، قاپ پاشنه‌ای بین استخوانی، قاپ پاشنه‌ای قدامی، پاشنه‌ای ناوسان روی پایی، قاپ
قاپ پاشنه‌ای قدامی، پاشنه‌ای ناوسان روی پایی، قاپ ناوسان، داخلی پاشنه‌ای قاپی، خلفی پاشنه‌ای قاپی. قوزک. قوزک پا برآمدگی استخوان که در انتهای ساق پا و در قسمت مچ پا قرار دارد. در واقع دو بخش قوزک داخلی و قوزک خارجی وجود دارد.
خان‌نشین قراخِتایی یا قره‌خِتایی یا قراختائیان یا قراختاییان (در منابع چینی: 西遼، یا لیائوی باختری) پادشاهی‌ای وابسته به قوم خیتان بود که میان سال‌های ۵۱۸ ه‍.ق (۱۱۲۴ م) تا ۶۱۵ ه‍.ق (۱۲۱۸ م) در آسیای میانه برپا بود. این دودمان به دست یلو داشی که رهبر بازماندهٔ دودمان لیائو که از میهن خود در شمال و شمال شرقی چین به آسیای میانه گریخته بود، بنیاد نهاده‌شد. نایمان‌ها به رهبری کوچلک خان در ۶۰۸ ه‍.ق (۱۲۱۱ م) فرمانروایی این امپراتوری را به دست گرفتند و سرانجام این پادشاهی به دست امپراتوری مغول از میان رفت. زبان
پادشاهی به دست امپراتوری مغول از میان رفت. زبان متداول این کشور خیتانی و چینی بود. پایتختشان بلاساغون بود که امروزه در قرقیزستان جای دارد و دین‌های رواج‌دار در آن کنفسیوس‌گرایی، آیین بودایی و اسلام بود. علاءالدین تکش (۵۶۸–۵۹۸ ه‍.ق) با یاری قراختاییان بر خوارزم چیره‌شد. سلطان محمد خوارزمشاه پس از جنگ‌های بسیار در سدهٔ هفتم هجری فرارود را که در آن زمان زیر فرمان قراختاییان بود به زیر فرمان خود درآورد. اگرچه چینی و خیتان زبان‌های اصلی اداره بودند، اما امپراتوری به زبان‌های فارسی و اویغوری نیز اداره می‌شد.
به زبان‌های فارسی و اویغوری نیز اداره می‌شد. تاریخچه. یلو داشی بنیادگذار این خان‌نشین، ۱۰۰هزار ختایی را از منطقه منچوری و از راه مغولستان به آسیای میانه رساند. وی در ۵۲۹ ه‍.ق (۱۱۳۴ م) بلاساغون را که زیر فرمان قراخانی‌ها بود گرفت. به زودی قراختاییان بر کاشغر، ختن و بش‌بالغ چیره‌شدند. سپس خجند را گشودند و برسراسر دره فرغانه چیرگی خود را گستردند. در سال ۵۳۶ ه‍.ق (۱۱۴۱ م) بر فرارود دست‌یازیدند و سپس به خوارزم تاختند. امپراتوری ایشان با گذشت زمان و بر اثر شورش‌ها و نافرمانی‌ها رو به سراشیب نهاد. در ۶۰۵ ه‍.ق
و نافرمانی‌ها رو به سراشیب نهاد. در ۶۰۵ ه‍.ق (۱۲۰۸ م) نایمان‌ها که از دست مغولان از خاستگاه خویش گریخته‌بودند به مرزهای قراختایی رسیدند و به گورخان پادشاه قراختایی پناهنده‌شد. گورخان ایشان را پذیرفت و دختر وی را به خان ایشان کوچلک خان به زنی داد. در ۶۰۷ ه‍.ق سلطان محمد خوارزمشاه کوشید تا فرارود را از دست قراختاییان بیرون آورد ولی در جنگی که میان او سپاه گورخان درگرفت و با خیانت سران سپاه سلطان محمد شکست سختی خورد و با جامهٔ مبدل از میدان گریخت. در ۶۰۸ ه‍.ق (۱۲۱۱ م) کوچلک‌خان به گورخان خیانت کرد و این
ه‍.ق (۱۲۱۱ م) کوچلک‌خان به گورخان خیانت کرد و این واپسین فرمانروای دودمان را به بند کشید و خود به جای او نشست. چون سلطان محمد خوارزمشاه در به دست آوردن قلمرو قراخانی به کوچلک‌خان یاری رسانده بود بر این پایه بخشی از سرزمین‌های زیر فرمان ایشان را به دست آورد. سرانجام در ۶۱۵ ه‍.ق (۱۲۱۸ م) کوچلک‌خان به دست مغول‌ها کشته‌شد و کار قراختاییان به پایان رسید.
هرتسل روزنبلوم همچنین مشهور به هرتسل وردی (۱۴ اوت ۱۹۰۳ - ۱ فوریه ۱۹۹۱)، روزنامه‌نگار، نویسنده و سیاست‌مدار اسرائیلی و از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود. زندگی‌نامه. وی در یک خانواده یهودی در شهر کاوناس، لیتوانی متولد شد. بخاطر یهودستیزی در لیتوانی، مجبور به مهاجرت به اتریش شد. تحصیلات خود را در دانشگاه وین در رشته اقتصاد و حقوق، تا درجه دکترا ادامه داد. در سال ۱۹۳۵ میلادی به قیمومیت بریتانیا بر فلسطین مهاجرت کرد. وی یکی از امضاکنندگان منشور استقلال اسرائیل بود و نقش مهمی در تشکیل کشور اسرائیل داشت.
بود و نقش مهمی در تشکیل کشور اسرائیل داشت. در هنگامی که نوبت وی برای امضای منشور استقلال بود، داوید بن گوریون از وی خواست تا به جای استفاده از نام «روزنبلوم»، از نام عبری «وردی» به عنوان نام فامیل استفاده کند و وی نیز با این نام، منشور استقلال اسرائیل را امضا کرد. هرتسل روزنبلوم، بعدها نام فامیل خود را، رسماً به «وردی» عوض کرد. وی به مدت ۳۵ سال، در روزنامه یدیعوت اخرونوت، به روزنامه‌نگاری اشتغال داشت. در زمان سردبیری وی، یدیعوت اخرونوت به پرتیراژترین روزنامه عبریزبان چاپ اسرائیل مبدل شد. هرتسل روزنبلوم در
عبریزبان چاپ اسرائیل مبدل شد. هرتسل روزنبلوم در تاریخ ۱ فوریه ۱۹۹۱ در شهر تل‌آویو درگذشت.
دی‌کلرو دی‌فنیل تری‌کلرواتان یا ددت ، به عنوان معروفترین عامل شیمیایی دفع آفات همیشه مطرح بوده‌است. این ماده برای اولین بار در سال ۱۸۷۴ توسط یک دانشجوی آلمانی رشته شیمی به نام اتمر زیدلر (انگلیسی: Othmer Zeidler)، که آن را جهت پروژهٔ پایان‌نامهٔ دکترای خود انتخاب کرده بود، کشف شد. امّا تا سال ۱۹۳۹ خواص حشره کشی آن کشف نشد، تا اینکه دانشمندی به نام پل هرمان مولر (انگلیسی: Paul Hermann Müller) در سوییس متوجه اثرات ددت روی بندپایان شد و آن خواص را کشف کرد. این شیمی‌دان برای همین کشف در سال ۱۹۴۸ جایزه نوبل در
شیمی‌دان برای همین کشف در سال ۱۹۴۸ جایزه نوبل در فیزیولوژی و پزشکی را برای خود تصاحب کرد. کشف ددت اتفاقاً با جنگ جهانی دوم همزمان شد. ارتش‌های مختلفی در جریان جنگ جهانی دوم (WWII) برای مبارزه با تیفوس که توسط شپش منتقل می‌شود، مجهز به این ماده شدند. ددت در پایان جنگ جهانی دوم، زمانی که خاصیت مؤثر آن در برابر پشه‌های ناقل انگل مالاریا به وسیله دانشمندان بریتانیایی، ایتالیایی و آمریکایی مشخص شد،به کار گرفته شد. در سال ۱۹۵۵ برنامه‌ای برای مبارزهٔ جهانی علیه مالاریا به اجرا گذاشته شد و میزان مرگ و میر از ۱۹۲
به اجرا گذاشته شد و میزان مرگ و میر از ۱۹۲ تن در یکصدهزار نفر به ۷ تن در همان شمار رسید. اما کم کم آثار مخرب این سم در طبیعت آشکار شد. یکی از اولین نشانه‌های آن تأثیرات منفی بود که روی پرندگان گذاشت. این ماده قبل از آشکار شدن ایرادات آن، به دلیل هزینهٔ تولید بسیار پایین و اثرات خوبی که روی آفات می‌گذاشت مورد توجه واقع شده‌بود. در ایران مصرف ددت رو به فزونی بود و کشاورزان و مراکز بهداشتی از آن استفادهٔ زیادی می‌کردند. سرانجام در سال ۱۹۶۲ «راشل کارسون» در قالب یک کتاب، مضرات مصرف بی‌رویهٔ سموم را گوشزد کرد.
یک کتاب، مضرات مصرف بی‌رویهٔ سموم را گوشزد کرد. این کتاب را می‌توان نقطه عطفی در تاریخ مصرف سموم دانست و باعث شد که مصرف ددت به تدریج از سال ۱۹۷۰ در بسیاری از کشورها ممنوع شود. دلیل اثرات مخرب ددت این است که این ماده در آب انحلال پذیری ناچیزی دارد ولی در عوض در بافت چربی ذخیره می‌شود. کم حل شدن در آب باعث می‌شود میزان سمی که وارد بدن جاندار می‌شود، به وسیلهٔ آب دفع نگردد، به تدریج در بدن جمع شود و اثرات ناگوار خود را برجای گذارد. این سم در زنجیره غذایی منتقل می‌شود و بر حلقه‌های بعدی این زنجیره اثر
منتقل می‌شود و بر حلقه‌های بعدی این زنجیره اثر می‌گذارد. ددت روی سیستم عصبی جانداران تأثیر می‌گذارد و فعالیت‌های عادی عصبی را مختل می‌کند. این سم باعث تخلیهٔ پیاپی سیستم عصبی می‌شود. این اختلال در صورت ادامه پیدا کردن می‌تواند منجر به مرگ شود.
د فیرفیلد فور یک گروه موسیقی گاسپل آمریکایی است که از سال ۱۹۲۱ فعالیت‌اش را آغاز کرد. اعضای اولیهٔ گروه برادران کریترز-Rufus و هَری- بودند. پدر آن‌ها پیشوای روحانی کلیسای باپتیست فیرفیلد در نشویل تنسی بود که فرزندانش را به فراگیری آواز گاسپل تشویق می‌کرد. پس از مدتی و با پیوستن جان بَتِل به آن‌دو، آن‌ها یک گروه سه نفره را تشکیل دادند. هَری خوانندهٔ باریتون بود، Rufus خوانندهٔ باس و جان بَتِل که صدای تنور داشت خواننده اصلی بود. پس از چند سال یک عضو جدید به نام لاتیمر گرین و به‌عنوان خواننده اصلی دوم به جمع
لاتیمر گرین و به‌عنوان خواننده اصلی دوم به جمع آن‌ها اضافه شد که بعدها جای‌اش را به ساموئل مک‌کرری داد. ترکیب گروه در طول بیش از ۸ دهه فعالیت بارها دست‌خوش تغییر شده و در حال حاضر اعضای گروه از ترکیب اولیه متفاوت هستند. اساس موسیقی فیرفیلد فور بر پایهٔ هم‌آوایی چهار صدایی آلتو، تنور، باریتون و باس استوار است و سبک آن‌ها ریشه در موسیقی آفریقایی دارد که در دوران برده‌داری و از طریق مهاجران به ایالات متحده راه یافت. گروه در سال ۱۹۹۷ و با اجرای یک آهنگ در آلبوم "Blue Moon Swamp" جان فاگرتی (خوانندهٔ سی‌سی‌آر)
"Blue Moon Swamp" جان فاگرتی (خوانندهٔ سی‌سی‌آر) مورد توجه عموم واقع شدند و پس از آن در چند اجرای زنده نیز با فاگرتی همراهی کرده‌اند. آن‌ها در سال ۱۹۹۸ برندهٔ جایزهٔ گرمی «بهترین آلبوم سول گاسپل سنتی» شدند و در سال ۲۰۰۱ ساوندترک فیلم آه ای برادر، تو کجایی؟ که یکی از آهنگ‌های فیرفیلد فور به نام «درهٔ محزون» در آن استفاده شده بود، برندهٔ گرمی «بهترین آلبوم سال» شد. آهنگ «درهٔ محزون» در سکانس قبر کندن فیلم استفاده شده و اعضای گروه در نقش کوتاه گورکن‌ها ظاهر می‌شوند و ترانه را اجرا می‌کنند.
شهرستان جیمسار (به اویغوری: جىمىسار ناھىيىسى)(به چینی: 吉木萨尔县، به پین‌یین: Jímùsà'ěr Xiàn) یک شهرستان در چین است که در ولایت خودمختار سانجی هوئی واقع شده‌است. شهر جیمسار در مجاورت خرابه‌های شهر تاریخی بش‌بالیغ واقع شده است. این شهر که میان سده‌های دوم تا هفتم هجری در منابع شرقی از آن بسیار یاد شده‌است در سدهٔ دوازدهم میلادی بنیاد نهاده‌شد و یکی از پایتخت‌های خاقانات اویغور بوده . تاریخچه بش‌بالیغ. از سدهٔ ۱۲ میلادی در منابع چینی از این شهر در جایگاه یک شاهزاده‌نشین یادشده و یکی از چهار پادگان چینیان در این
یادشده و یکی از چهار پادگان چینیان در این شهر برپابوده‌است. چینیان در این زمان از این شهر به نام "کینمان" و "پی‌تینگ" یادکرده‌اند. در سنگ‌نبشته اورخون نیز از این شهر یادشده‌است. تبتی‌ها با جنگ‌های فراوان توانستند کنترل این شهر را به چنگ‌آرند. سپس اویغورها بر آن دست‌یازیدند. در ۳۷۲ هجری این شهر دارای پنجاه نیایشگاه بودایی و نیز نیایشگاه‌های مانوی بوده‌است. پیشهٔ مردمان این شهر در این زمان پرورش اسب، سبزیکاری و فلزکاری بوده‌است. در حدودالعالم نیز یادی از این شهر شده‌است. درآینده قراختاییان بر این شهر چیرگی