payamvha/North_RAG huggingface dataset:
طرح می‌زد و روزی تا صد نقاشی می‌کشید. بسیاری از کارهایش را خودش به سبب ضعیف بودن نابود کرد، بسیاری آثار در پی جا به جایی‌های مدام از بین رفتند یا در آدرس قبلی جا ماندند یا به معشوقه‌هایی داده شد که آن‌ها را نگه نداشتند. مودیلیانی ابتدا تحت تأثیر آثار هانری تولوز لوترک بود، ولی در سال‌های ۱۹۰۷ او شیفته کارهای پل سزان شد. سرانجام او سبک مخصوص به خودش را به وجود آورد، سبکی که به سختی در کنار کارهای سایر هنرمندان طبقه‌بندی می‌شود. آمادئو در سال ۱۹۱۰ و در ۲۶ سالگی با اولین عشق جدی زندگی اش آشنا شد: آنا آخماتووا
با اولین عشق جدی زندگی اش آشنا شد: آنا آخماتووا شاعر برجسته روس. هر دوی آن‌ها در یک ساختمان کارگاه داشتند و با اینکه آنای ۲۱ ساله به تازگی ازدواج کرده بود، رابطه‌ای بین آن‌ها شکل گرفت. هرچند در نهایت آنا بعد از یکسال به شوهر خویش بازگشت. مجسمه‌سازی. در ۱۹۰۹ مودیلیانی مریض و خسته از شیوه زندگی اش به خانه، یعنی لیورنو رفت. بزودی او دوباره در پاریس بود و اینبار کارگاهی در مونپارناس کرایه کرد. او خودش را در اصل یک مجسمه‌ساز می‌دانست تا نقاش و حالا علاقه‌مند بود تا با نگاهی به کارهای (Paul Guillaume) مجسمه‌سازی
تا با نگاهی به کارهای (Paul Guillaume) مجسمه‌سازی کند. یک دلال مشتاق آثار هنری هم به کارهای او علاقه‌مند شد و او را به کنستانتین برانکوزی مجسمه‌ساز معرفی کرد. اگرچه یک سری از مجسمه‌های مودیلیانی در مسابقه سالن پاییز سال ۱۹۱۲ شرکت داده شدند، اما از ۱۹۱۴ او مجسمه‌سازی را کنار گذاشت و تنها روی نقاشی متمرکز شد. بر اثر جنگ تهیه مواد لازم برای مجسمه‌سازی مشکل شده بود و از سوی دیگر ضعف شدید بدنی اجازه مجسمه‌سازی را به او نمی‌داد. در جون ۲۰۱۰، تته (Tête) یکی از ۲۷ مجسمه شناخته شده‌ای که از مودلیانی به جا
از ۲۷ مجسمه شناخته شده‌ای که از مودلیانی به جا مانده‌است، در حراج کریستی پاریس به قیمت ۵۲٫۶ میلیون دلار فروخته شد. تته بین گرانترین مجسمه‌های خریداری شده در مکان چهارم قرار دارد. در کارهای مودیلیانی اثرپذیری او از هنر آفریقا و کامبوج قابل مشاهده است. ممکن است نمونه‌هایی از این هنرهای بومی خارجی را در موزه له اوم (de l'Homme) دیده باشد. اما سبکی که او خلق کرده بود تنها نتیجه محصور بودن او در مطالعات مجسمه‌سازی قرون وسطی در دوران تحصیلش در ایتالیا است. (هیچ سندی از مودیلیانی، مثل پیکاسو یا بقیه، مبنی بر
سندی از مودیلیانی، مثل پیکاسو یا بقیه، مبنی بر اینکه او تحت تأثیر هنرهای قومی یا مجسمه‌ساز خاصی بوده، در دست نیست). البته علاقه مودیلیانی به اقوام آفریقایی را در بعضی از نقاشی‌هایش قابل ملاحظه است. هم در نقاشی‌های و هم در مجسمه‌های مودیلیانی صورتها یادآور حجاری‌ها و نقاشی‌هایی است که از مصر باستان به جا مانده‌است: صورت‌های صاف و ماسک مانند، چشم‌های بادامی، لب‌های غنچه، بینی‌های کج و گردن‌های کشیده. این مشخصات در مجسمه‌های قرون وسطی نیز قابل مشاهده است. سال‌های جنگ. پاریسی‌ها او را مودی صدا می‌زدند (maudit
جنگ. پاریسی‌ها او را مودی صدا می‌زدند (maudit لغت فرانسوی به معنای نفرین شده) و دوستان و خانواده او را ددو (dedo) می‌نامیدند. مودیلیانی خوش قیافه بود و توجه زنان زیادی را به خود جلب می‌کرد. زن‌ها در زندگی او می‌رفتند و می‌آمدند تا زمانی که بئاتریس هستینگز وارد زندگیش شد. او برای دو سال کنار مودیلیانی ماند. بئاتریس که سوژه بسیاری از نقاشی‌های آمادئو بود، مثل مادام پمپادور - بعدتر باعث مشروبخواری‌های او از سر عجز و ناتوانی شد. هنگامی که نقاش انگلیسی (Nina Hamnett) در ۱۹۱۴ به مونپارناس وارد شد، در اولین روز
در ۱۹۱۴ به مونپارناس وارد شد، در اولین روز حضورش مرد خندان میز کناری در کافه خودش را «مودیلیانی؛ نقاش و یهودی» معرفی کرد. در ۱۹۱۶ او با شاعر و فروشنده آثار هنری لهستانی، لئوپولد زبروسکی (Léopold Zborowski) و همسرش آنکا دوست بود. ژان. در تابستان همان سال، مجسمه‌ساز روسی چنا اورلوف مودیلیانی را به هنرآموز زیبا و ۱۹ ساله‌ای به نام ژن ایبوترن معرفی کرد که مدل کارهای تسوگوهارو فوجیتا بود. ژان از یک خانواده کاتولیک سنتی و بورژوا بود. خانواده خیلی زود او را به خاطر رابطه نامشروع با نقاشی که یک یهودی هرزه
به خاطر رابطه نامشروع با نقاشی که یک یهودی هرزه می‌دانستند، طرد کردند اما ژان با وجود نارضایتی خانواده‌اش، خیلی زود به خانه مودیلیانی نقل مکان کرد. در سوم دسامبر ۱۹۱۷ اولین نمایشگاه تک نفره مودیلیانی در گالری برث ویل (Berthe Weill Gallery) افتتاح شد. رئیس پلیس پاریس نمایش پیکره‌های عریان مودیلیانی را بی آبرویی دانست و تنها چند ساعت پس از گشایش نمایشگاه دستور به تعطیلی آن داد. بعد از اینکه مودیلیانی و ژان به نیس نقل مکان کردند، ژان باردار شد و دختری به دنیا آورد که او را هم ژان (۱۹۸۴–۱۹۱۸) نام نهادند. شهر
آورد که او را هم ژان (۱۹۸۴–۱۹۱۸) نام نهادند. شهر نیس. لئوپولد زبروسکی سفری به نیس ترتیب داد، در این سفر مودیلیانی و چند نقاش دیگر سعی کردند آثار خود را به جهانگردان پولدار بفروشند. مودیلیانی توانست تعداد محدودی از کارهایش را در ازای هر کدام تنها چند فرانک بفروشد. با این حال، در همین دوران بود که او توانست بهترین آثار خود را خلق کند. آثاری که بعدها محبوب‌ترین و با ارزش‌ترین کارهای مودیلیانی شدند. او در طول زندگیش، شماری از کارهایش را فروخت اما قیمت هیچ‌کدام رقم قابل توجهی نبود. هر میزان سرمایه‌ای هم که از
رقم قابل توجهی نبود. هر میزان سرمایه‌ای هم که از راه فروش آثار به دست آمد به زودی بخاطر عادات زندگی مودیلیانی از دست رفت. در می ۱۹۱۹ مودیلیانی به همراه ژان و دخترشان به پاریس بازگشتند. مرگ. اگرچه مودیلیانی کماکان به نقاشی ادامه می‌داد اما وضع سلامتیش به سرعت رو به وخامت می‌رفت، حالا بیشتر پیش می‌آمد که او بر اثر نوشیدن بیش از حد الکل بیهوش شود. در ۱۹۲۰ همسایه طبقه پایین مودیلیانی متوجه سکوت چند روزه خانواده شد. او سری به خانه زد و آمادئو را در حالی یافت که در بستر و در آغوش ژان هذیان می‌گوید. در موقع ژان
در بستر و در آغوش ژان هذیان می‌گوید. در موقع ژان تقریباً ۹ ماهه باردار بود. کار زیادی از دست پزشکان برنمی‌آمد زیرا مودیلیانی آخرین مرحله از بیماریش را تجربه می‌کرد؛ او از سل مننژیتی در حال مرگ بود. مودیلیانی در ۲۴ ژانویه ۱۹۲۰ درحالی‌که ۳۵ سال داشت جان سپرد. مراسم تشییع عظیمی برگزار شد که بسیاری از افراد جوامع هنری مونمارتر و مونپارناس در آن حضور پیدا کردند. ژان را به خانه والدینش برگرداند، ژان که از مرگ آمادئو تسلی نمی‌یافت خود را از پنجره طبقه پنجم به پایین پرتاب کرد. به این ترتیب ژان و فرزند متولد
پایین پرتاب کرد. به این ترتیب ژان و فرزند متولد نشده‌اش هر دو کشته شدند. مودلیانی در گورستان پر-لاشز در پاریس به خاک سپرده شد و ژان را در گورستان بانیو در نزدیکی پاریس دفن کردند. در ۱۹۳۰ خانواده ژان به سختی رضایت دادند تا جسد ژان به قبری کنار قبر مودیلیانی منتقل شود. یک سنگ هر دو گور را می‌پوشاند. روی این سنگ قبر به یاد مودیلیانی نوشته شده‌است: «قربانی مرگ در اوج درخشش». در اشاره به ژان هم نوشته شده: «همدمی وفادار تا بالاترین حد فداکاری». مودیلیانی بی‌پول و مفلس از دنیا رفت. او در طول زندگیش تنها یک
و مفلس از دنیا رفت. او در طول زندگیش تنها یک نمایشگاه برگزار کرد، پیش می‌آمد که او آثارش را در رستوران با یک وعده غذا مبادله کند. اما بعد از مرگ، شهرت او به اوج رسید و ۹ رمان، یک نمایشنامه، یک فیلم مستند، یک فیلم سینمایی و سه برنامه تلویزیونی به یاد او تولید شد. در ۲۰۱۰ یکی از تابلوهای پیکره برهنه او که بخشی از برهنه نگاری‌های او در ۱۹۱۷ بود در یک حراجی در نیویورک، رکورد قیمت آثار مودیلیانی را شکست. این تابلو به قیمت ۶۸٫۹ میلیون دلار به فروش رفت. رکورد قبلی متعلق به تابلوی "زنی با کلاه" بود. این تابلو که
متعلق به تابلوی "زنی با کلاه" بود. این تابلو که یکی از نخستین پرتره‌هایی است که مودیلیانی از ژان کشیده بود، به قیمت ۱۹٫۱ میلیون دلار فروخته شده بود. اندی موشیاتی کارگردان آرژانتینی برای طراحی شخصیت خیالی فیلم خود معروف به «ماما» از روی یکی از نقاشی‌های مودیلیانی الهام گرفته‌است. میراث. مودیلیانی تحت تأثیر فرم‌های کشیده مجسمه‌سازی آفریقایی و انسانگرایی آشکار نقاشان دوران رنسانس بود. در دوران پررونق ایسم‌ها -کوبیسم، فوتوریسم، دادائیسم، سورئالیسم- مودیلیانی نپذیرفت که در هیچ‌یک از این عناوین سفت و سختِ
نپذیرفت که در هیچ‌یک از این عناوین سفت و سختِ تعریف‌کننده طبقه‌بندی شود. او غیرقابل طبقه‌بندی بود و سختگیرانه بر تفاوتش پای می‌فشرد. او نقاشی نبود که با نیت اعلام خشم یا تلاش برای غافلگیر کردن مخاطب قلم بر بوم بگذارد. تلاش او به سادگی، بیان چیزی بود که می‌دید. طی سالیان همواره علاقه به آثار مودیلیانی در میان کلکسیون‌داران بیشتر از منتقدان بوده‌است. شاید به این خاطر که برای مودیلیانی اهمیتی نداشت که در جهان هنر پیشرو آغاز سده بیستم، برای خود علمی برپا کند. شاید او به درستی اعتقاد ژان کوکتو باور داشت؛ «به
شاید او به درستی اعتقاد ژان کوکتو باور داشت؛ «به آوانگاردها توجه نکنید». ژان کوچک، مدتی پس از مرگ پدر و مادر نزد والدین مادرش ماند اما در نهایت این عمه‌اش بود که سرپرستی او را به عهده گرفت و ژان را با خود به فلورانس برد. وقتی ژان بزرگ شد زندگی‌نامه پدرش را با عنوان: "مودیلیانی، انسان و اسطوره" نوشت. پیوند به بیرون. Works art PubHist منابع. متن این صفحه به تمامی ترجمه صفحه Amedeo Modigliani در ویکی‌پدیای انگلیسی است. در تهیه متن انگلیسی از منابع زیر استفاده شده‌است.
دیگ یک وبگاه پیونددهی جمعی است که درابتدا بیشتر بر اخبار فناوری و دانش متمرکز بود ولی اخیراً قسمت‌های متنوع دیگری به خود اضافه کرده‌است از پزشکی گرفته تا خبرهای سرگرم‌کننده و سیاست. تاریخچه. دیگ در نوامبر ۲۰۰۴ به صورت آزمایشی به وسیله کوین رز٬اون بیرن٬رون گوردتزی و جی آدلسون راه‌اندازی شد در ابتدا قرار بود نام سایت dignation باشد که کوین رز تصمیم گرفت نام کوچک‌تری به آن اختصاص دهد که نامdig انتخاب شد ولی چون این دامنه قبلاً استفاده شده بود نام digg را انتخاب کردند به دنبال موفقیت نسبی سایت دیگ در اکتبر سال
کردند به دنبال موفقیت نسبی سایت دیگ در اکتبر سال ۲۰۰۵ این سایت توانست یک کمک ۲٫۸ میلیون دلاری را دریافت کند. در میان کسانی که این سرمایه‌گذاری پرمخاطره را انجام داده بودند نام پیر امیدیار مؤسس ebay و مارک اندرسون مؤسس نت اسکیپ جلب توجه می‌کرد. در ژوئیه سال ۲۰۰۵ نسخه دوم سایت راه‌اندازی شد در نسخه دوم دیگ امکانت جدیدی گذاشته شده بود امکان ایجاد لیست به وسیله وستان٬امکان دادن نمره مثبت در لینک‌ها در صفحه خبر و بدون هدایت به یک صفحه جدید از جمله پیشرفت‌های سایت بود در ۲۶ ژوین ۲۰۰۶ نسخه سوم سایت راه‌اندازی شد
بود در ۲۶ ژوین ۲۰۰۶ نسخه سوم سایت راه‌اندازی شد که موضوعاتی همچون اخبار فناوری٬دانش٬تجارت٬ویدئو٬سرگرمی و بازی قابل مشاهده بود. پدیده دیگ. ترافیک سایت دیگ بسیار بالاست به‌طوری‌که سایت‌هایی که لینک آن‌ها در صفحه اول سایت دیگ وارد می‌شود به صورت متقابل بازکننده بسیار زیادی پیدا می‌کند. گاهی تعداد بازدیدکنندگان یک سایت از طریق دیگ بالا می‌رود که به علت اتمام پهنای باند سایت از کار می‌افتد به این حادثه اصطلاحاً پدیده دیگ گفته می‌شود. تعداد کاربران. در مارس ۲۰۰۷ تعداد کاربران دیگ از یک میلیون نفر گذشت. عملکرد.
تعداد کاربران دیگ از یک میلیون نفر گذشت. عملکرد. بازدیدکنندگان سایت همهٔ لینک‌های تازه را می‌توانند در صفحه اخبار و لینک‌های تازه ببینند. هنگامی که یک لینک به اندازه کافی رای جمع کند به صفحه آغازین سایت منتقل می‌شود. بدون ثبت نام در سایت هم می‌توان از لینک‌های آن استفاده کرد ولی برای کامنت گذاشتن ٬اضافه کردن لینک و امتیازدهی به لینک‌های دیگر٬ثبت نام ضروری است. سایت دیگ همچنین این امکان را فراهم آورده‌است که وقتی یک کاربر به لینکی امتیاز می‌دهد آن خبر به صورت خودکار به وبلاگش ارسال شود. شبه دیگ. رویکرد جالب
خودکار به وبلاگش ارسال شود. شبه دیگ. رویکرد جالب سایت دیگ و نوع خاص لینک‌دهی در آن باعث شده‌است٬سایت‌های زیادی از این سایت تقلید کنند و کلون‌هایی از این سایت بسازند که معروفترین نوع فارسی اش بالاترین است. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی منابع. مجله رایانه خبر شماره ۳۵
دستیار یک شبح داستانی نوشته دارن شان از سری قصه‌های سرزمین اشباح (دومین جلد) که در رده بندی رمان‌های تخیلی نوجوانانه، و کمی ترسناک جای دارد. جی‌کی‌رولینگ خواندن این کتاب را برای هری پاتر دوستان توصیه کرده‌است. این کتاب توسط فرزانه کریمی به فارسی ترجمه شده و در ۲۲۸ صفحه توسط انتشارات قدیانی (کتاب‌های بنفشه) چاپ و منتشر شده‌است. داستان. حدود دو ماه از سری قبلی داستان میگذرد.دارن شان در این مدت به همراه آقای کرپسلی از این شهر به اون شهر سفر می‌کنند و دارن در این سفرها در حال یادگیری در مورد اشباح و توانایی‌های
سفرها در حال یادگیری در مورد اشباح و توانایی‌های خود و آن‌ها است. مدت کمی از رفتن دارن از پیش خانواده اش میگذره و به همین علت دارن هنوز ناراحت و عصبانی است و همیشه در حال داد و فریاد زدن و اذیت کردن لارتن کرپسلی است. دارن پیش خودش حتی قول داده یه روزی کرپسلی رو بکشه اما فعلاً نمیتونه چون اگه این کارو بکنه نمیدونه بعدش باید چی کار کنه. لارتن هم مدام از دارن عذر میخواد و میگه واقعاً نمیدونم چرا تو رو تبدیل به یک نیمه شبح کردم و اگه امکانش بود تو رو به وضع سابق برمیگردوندم ولی امکانش نیست. خلاصه روزی در یک
برمیگردوندم ولی امکانش نیست. خلاصه روزی در یک شهر بودند که لارتن در مورد خون خوردن اشباح برای دارن صحبت می‌کرد. می گفت اشباح پس از اینکه خون انسان‌ها رو میخورند بخشی از خاطرات اون انسان رو با خود حفظ می‌کنند و اینچنین یاد اون فرد همیشه پیش شبح حفظ میشه. اما این چیزها باعث نمیشد که دارن از انسان‌ها خون بخوره. دارن حاضر شده بود که از خون حیوانات تغذیه کنه اما خون انسان نمی‌خورد و کرپسلی هم به او میگفت که اگه خون انسان نخوری خواهی مرد. کرپسلی دارن رو با خود می‌برد تا نحوه خون خوردن رو یادش بده.شیوه کار
خود می‌برد تا نحوه خون خوردن رو یادش بده.شیوه کار اینطوری بود که اشباح ابتدا با گازی که در دهن خود دارند مردم عادی رو بیهوش می‌کردند(این گاز فقط مخصوص اشباح است و نیمه شبح‌ها این توانایی رو ندارند و مدت بیهوشی هم بین 15-30 دقیقه است)بعد با ناخن‌های خیلی تیزشون یک رگ رو میبریدند و بعد خون میخورند و در آخر به وسیله آب دهنشون زخم رو میبستند(باز هم توانایی بستن زخم با آب دهان مخصوص اشباح بالغ است). اما دارن هر روز عصبانی تر میشد چون دارن تنها امیدش این بود که میتونست دوست‌های جدیدی پیدا کنه اما دوستی یک نیمه
میتونست دوست‌های جدیدی پیدا کنه اما دوستی یک نیمه شبح با انسان‌ها خیلی خطرناک بود و حتی دارن یکبار به ناخواست پای یک بچه رو شکوند. کرپسلی که ناراحتی دارن رو دید گفت که تو میتونی دوست داشته باشی. دوست‌هایی که مثل تو خاص و قوی باشند و به دارن گفت میتونیم به سیرک عجایب بریم. دارن موضوع رو قبول کرد. آقای کرپسلی به وسیله ارتباط ذهنی که توانایی خاص اشباح است با آقای تال ارتباط ذهنی پیدا کرد و مکان سیرک رو پیدا کرد(البته این توانایی باید بین دو طرف از قبل تمرین بشه). دارن و لارتن به سیرک رفتند و در نزدیکی آنجا
بشه). دارن و لارتن به سیرک رفتند و در نزدیکی آنجا گروهی رو دیدند که عضو گروه‌های حمایت از محیط زیست بودند. آقای تال با رویی خوش از آن‌ها استقبال کرد و گفت که دارن میتونه پیش ایورا بخوابه و دارن را راهی چادر ایورا کرد. دارن وقتی وارد چادر شده فهمید که ایورا ون همون پسر نیمه انسان نیمه ماری که قبلاً تو سیرک دیده بود. دارن و ایورا حسابی با هم دوست شدند و داستان خودشونو برای هم تعریف کردند و دارن حسابی روحیش خوب شده بود. همه اعضای سیرک از دیدن دارن تعجب می‌کردند. اون‌ها میگفتند که ما قبلاً هم نیمه شبح دیدیدم
اون‌ها میگفتند که ما قبلاً هم نیمه شبح دیدیدم اما نیمه شبحی به سن و سال تو واقعاً نوبر و عجیبه و چطوریه که هنوز ژنرال‌های اشباح سراغت نیومدند؟البته دارن هیچی از ژنرال‌ها نمیدونست. اما دارن به مرور زمان همینطور ضعیف می‌شد ولی حاضر به خوردن خون انسان نمیشد. همان روز دارن و ایورا با یک پسر بچه که اهل همان شهر بود و اتفاقی از حضور سیرک باخبر شده بود دوست شدن. اسم اون پسر سام گرست بود که خیلی شجاع و بازیگوش بود و علاقه زیادی داشت که همراه سیرک بیاد. البته دارن نگفته بود که یک نیمه شبحه. این سه نفر حسابی اون روز
بود که یک نیمه شبحه. این سه نفر حسابی اون روز خوش گذروندند و شب که دارن و ایورا به سیرک برگشتند متوجه موضوعی شدند. از پشت درخت‌ها چند نفر بیرون اومدند. اون‌ها چند آدم کوچولو بودند که دارن شبی که با استیو به سیرک اومده بود اون‌ها رو دیده بود ولی اون‌ها رو کاملاً فراموش کرده بود. آدم کوچولوها هرگز با هیچکس حرف نمی‌زدند و قد کوتاهی داشتند. دور دهانشون پارچه‌ای پیچیده بودند و کلاهی روی سرشون بود که تمام سر و بخشی از صورتشونو میپیچوند و هیچوقت هم این کلاه از سرشون نمی‌افتاد. اما آدم کوچولوها تنها نبودند و همراه
نمی‌افتاد. اما آدم کوچولوها تنها نبودند و همراه آن‌ها یک آقای چاق و قد کوتاه(البته نه کوتوله) به نام دیسموند تینی می اومد. آقای تینی با لحنی خوب با دارن رفتار کرد و دارن هم حسابی ازش خوشش اومد اما بعد از رفتن تینی دارن متوجه شد که ایورا حسابی ترسیده و سر جاش خشکش زده. ایورا میگفت تینی رئیس آدم کوچولوهاست و من خیلی ازش میترسم. اون خیلی ترسناک و سنگدله و حتی فکر میکنم که حاضر باشه آدم هم بخوره و براش چند داستان رو تعریف میکنه و میگه اگه اول اسم اونو یعنی دیس رو به فامیلش اضافه کنی کلمه دستینی(به معنی سرنوشت)
به فامیلش اضافه کنی کلمه دستینی(به معنی سرنوشت) به دست میاد. بعد از چند دقیقه تینی اونارو صدا میکنه و دارن و ایورا به چادر آقای تال میرند و علاوه بر تینی و تال آقای کرپسلی رو هم میبینند. آقای تینی میگه که دارن و ایورا وظیفه دارند شکم آدم کوچولوها رو سیر کنند. دارن اصلاً از آقای تینی خوشش نیومد. ایورا میگفت آدم کوچولوها همه چی میخورند و مهم نیست گوشت چه حیوونی و حتی مردش رو بهشون بدی. یک روز که دارن و ایورا و سام رفته بودند بازی با مردی ریشو و تنومند آشنا میشند. اسم این مرد رژی وژی بود ولی چون همه مسخرش
میشند. اسم این مرد رژی وژی بود ولی چون همه مسخرش می‌کردند به خودش میگفت آروی که مخفف همون رژی وژیه. آروی جزو گروه حفاظت از محیط زیست بود و گیاه خوار هم بود. دارن اون شب آروی و سام رو به سیرک دعوت کرد و ازقضا کرپسلی از دارن خواست که امشب به عنوان دستیارش کنارش بیاد. اما وقتی که دارن دید عنکبوت آقای کرپسلی مانند نمایش‌های قبلی گوسفند رو کشت فهمید که آوردن آروی به اینجا کار عاقلانه‌ای نبوده. بعد از نمایش دارن از ایورا نظر آروی رو پرسید و فهیمید که آروی علاوه بر گوسفند نگران عنکبوت کرپسلی و مار ایورا و مرد
بر گوسفند نگران عنکبوت کرپسلی و مار ایورا و مرد گرگی هم شده بود. خلاصه یه روز که دارن برای شکار برای آدم کوچولوها سراغ یک گوسفند رفته بود با آروی رو به رو شد و حسابی با اون بحثش شد و سرآخر با ترسوندن آروی توسط زورش اونو از خودش دور کرد. همون روز سام گفت که تصمیم گرفته با سیرک بیاد اما از اونجاییکه کرپسلی و تال به دارن اجازه ندادند دارن به سام اجازه نداد. همان شب دارن دیگه واقعاً بخاطر بی خونی داشت از پا درمیومد و برای نمایش هم نرفت. دارن صدایی رو از قفس مرد گرگی شنید و به سمتش رفت و آروی رو دید که داشت
مرد گرگی شنید و به سمتش رفت و آروی رو دید که داشت زنجیرهای قفس رو باز می‌کرد. دارن سعی کرد جلوشو بگیره ولی آروی که حواسش به دارن بود از پشت حسابی به قفس نزدیک شد ومرد گرگی هم هر دو دست آروی رو از مچ خورد. آروی که حسابی شوکه شده بود در حالیکه همینطور فریاد میزد دست‌هایم کجاست از اونجا با سرعت زیادی رفت. دارن میخواست بره کمک آروی اما متوجه شد که مرد گرگی باقی زنجیرها رو باز کرده و حالا داره به سمت دارن میاد. دارن که داشت عقب عقبی میرفت پاش به یه چیزی گیر کرد و زمین خورد و مرد گرگی هم از بالای سرش رفت. دارن
و زمین خورد و مرد گرگی هم از بالای سرش رفت. دارن که خوشحال بود که مرد گرگی نخوردتش متوجه شد که پاش به یک کیف خوره و فهمید که این کیف سامه و فهیمد که مرد گرگی رفته سراغ سام. دارن رفت دنبال سام و اونو پیدا کرد. اونا امیدوار بودند که اعضای سیرک هرچه زودتر متوجه داستان بشند و کمکشون بیاند. بعد از چند دقیقه تعقیب و گریز دارن به چنگ مرد گرگی میوفته و ضربه سختی هم به سرش میخوره که باعث میشه بیخیال دفاع بشه. اما سام از پشت به کمک دارن میاد. دارن بعد ازچند ثانیه که متوجه همه چی میشه پا میشه و میفهمه که مرد گرگی
که متوجه همه چی میشه پا میشه و میفهمه که مرد گرگی داره دوست صمیمیش یعنی سام رو میخوره. دارن که به شدت ناراحت بود میره سراغ مرد گرگی. مرد گرگی سامو ول میکنه و حالا قصد خوردن دارن رو داشت که آقای کرپسلی و آقای تال و چند تا آدم کوچولو میرسند و مرد گرگی رو مهار می‌کنند. کرپسلی در حالیکه دارن حسابی گریه می‌کرد به دارن میگه الان وقت خوبیه که تو خون بخوری اما دارن هر دری وری که از دهنش در میا به کرپسلی میگه. ولی کرپسلی میگه همونطور که قبلاً گفتم تو با خوردن خون اشخاص خاطراتشونو پیش خودت حفظ میکنی. سام مرده ولی
اشخاص خاطراتشونو پیش خودت حفظ میکنی. سام مرده ولی یاد اون میتونه همواره در کنارت باشه و این حرفا باعث میشه که دارن بالاخره تصمیم به خوردن خون بگیره. دارن بالاخره خون خورد واون شب در کنار ایورا حسابی گریه کردند... منابع. کتاب دستیار یک شبح نوشته دارن شان
شهرک غرب یکی از محله‌های مرفه‌نشین شمال‌غرب شهر تهران است که در منطقه ۲ شهرداری تهران قرار گرفته است. این منطقه به دلیل داشتن شهرسازی مدرن، خیابان‌کشی استاندارد، تراکم جمعیت پایین، آب‌وهوای پاکیزه، امکانات رفاهی و درمانی، خانه‌های ویلایی با معماری متفاوت و دسترسی آسان به شریان‌های بزرگراه‌های شهر، به یکی از گران‌قیمت‌ترین مناطق مسکونی تهران بدل شده است. در سال ۱۳۴۰، روستای خوش آب و هوای خوردین، توسط مهندس سیروس بزرگ گرایلی طراحی و با رؤیای ساخت تهرانی مدرن، تبدیل به شهرکی شد که به دلیل شباهت شهرسازی‌اش با
تبدیل به شهرکی شد که به دلیل شباهت شهرسازی‌اش با مدل‌های اروپایی و آمریکایی، "شهرک غرب" نام گرفت که بعد از انقلاب ۱۳۵۷ به خاطر خصومت حکومت جدید با آمریکا و غرب، "شهرک قدس" نامیده شد. شرکت های پیمانکار آمریکایی و فرانسوی و ترکیه‌ای به‌روزترین خانه‌های ویلایی را در این منطقه طراحی کردند که هنوز هم از نمونه‌های ارزنده معماری در تهران شناخته می‌شود. جغرافیا. جغرافیای شهری. شهرک غرب در منطقه ۲ شهرداری تهران واقع و دارای شش فاز مسکونی است. شهرک غرب از شمال به سعادت‌آباد، از جنوب به بزرگراه همت، از غرب به رود
سعادت‌آباد، از جنوب به بزرگراه همت، از غرب به رود فرحزاد و بوستان نهج البلاغه و از شرق به بزرگراه شهید چمران محدود می‌شود. جغرافیای طبیعی. شهرک غرب از نظر موقعیت جغرافیایی حدوداً در ۵۱ درجه و ۲۱ دقیقه طول شرقی و ۳۵ درجه و ۴۶ دقیقه عرض شمالی قرار گرفته است. میانگین ارتفاع زمین‌های شهرک غرب از سطح دریا حدود ۱۵۳۵ متر، میانگین مقدار باران سالیانه ۴۰۵ میلی‌متر و متوسط سالیانه رطوبت نسبی هوا ۴۵ درصد می‌باشد. پیشینه و نام گذاری. در سال ۱۳۴۰ «مجتمع مسکونی شهرک غرب» در شمال غرب تهران، با طراحی و معماری مهندسان
غرب» در شمال غرب تهران، با طراحی و معماری مهندسان آمریکایی و براساس مدل نمونه برج‌های مسکونی ایالات متحده آمریکا ساخته و به همین دلیل نام این منطقه شهرک غرب شد. در زمان حکومت محمدرضا شاه پهلوی، متخصصان و صنعتگرانی که برای گسترش فعالیت‌های علمی و صنعتی به ایران آمده بودند، در «مجتمع مسکونی شهرک غرب» و خانه‌های ویلایی این منطقه ساکن شدند و طرح‌های شهرسازی به سبک جدید و کاملاً متفاوت با تهران قدیم توسط شرکت‌های ساختمانی خارجی در زمین‌های تقسیم شده اطراف روستای تاریخی خوردین آغاز شدند. آمریکایی‌ها که در آن
تاریخی خوردین آغاز شدند. آمریکایی‌ها که در آن موقع اکثریت جامعه ساکن این محله را تشکیل می‌دادند، با استفاده از نفوذ خود، مدرسه، ورزشگاه و امکانات تفریحی وسیعی را با کمک‌های دولت پهلوی در شهرک غرب به وجود آوردند و آن را گسترش دادند. به عنوان مثال، فقط مدرسه بین‌المللی ایران زمین معروف به مدرسه آمریکایی‌ها تأسیس توسط آقای ریچارد ایرواین اهل آمریکا در این منطقه به قدری وسیع بود که پس از انقلاب اسلامی با اینکه به دو مدرسه جداگانه برای دختران و پسران در کلیه مقاطع تحصیلی، ورزشگاه، محل برگزاری سیرک و نمایش، سالن
تحصیلی، ورزشگاه، محل برگزاری سیرک و نمایش، سالن سینما و… تبدیل شد، باز هم فضاهای بدون استفاده زیادی درون ساختمان‌های آمریکایی وجود داشت که حتی نگهداری این ساختمان‌ها را برای مصادره کنندگان دشوار کرده بود. بخشی از این ساختمان‌ها را نیز به دانشگاه آزاد اسلامی واگذار کرده‌اند. اجرای برنامه‌هایی با عنوان مدرنیزاسیون پایتخت در دوران پهلوی، نقش مؤثری در شکل‌گیری این محله داشت (تعدادی از برج‌های ضلع شمال شرقی میدان صنعت ثمره این دوره هستند). شهرسازی متفاوت، برج‌های مدرن و خانه‌های ویلایی که به سرعت در این سال‌ها
مدرن و خانه‌های ویلایی که به سرعت در این سال‌ها بنا شدند، شهرک غرب را به یکی از نمادهای شهری جدید ایران تبدیل کرد. با شدت گرفتن ناآرامی‌ها در سال‌های ۱۳۵۶ و ۱۳۵۷ و تغییر حکومت، انقلابیونی که با تمسک به استقرار عدالت اجتماعی و رفع هر گونه تبعیض، حکومت را در اختیار گرفته بودند، به مصادره و ملی کردن دارایی‌های بسیاری در این محله روی آورند. اموال مصادره شده از سوی دادگاه‌های انقلاب، به ستاد اجرایی فرمان امام و سپس به بنیاد مستضعفان و آستان قدس رضوی منتقل شد تا مطابق اهداف اولیه انقلاب برای بالا بردن سطح زندگی
مطابق اهداف اولیه انقلاب برای بالا بردن سطح زندگی مردم از آن‌ها استفاده شود. از آن زمان به بعد، بنیاد مستضعفان به قدرت تعیین‌کننده پروژه‌های عمرانی در این منطقه تبدیل شد و تا سال‌ها نقشی پررنگ تر از شهرداری تهران را بازی می‌کرد. ییلاق خوردین. شهرسازی مدرن و متفاوت شهرک غرب این تصور را ایجاد می‌کند که این محله تهران هیچ نماد تاریخی و قدیمی ندارد، در حالی که بلوار خوردین (یکی از بلوارهای اصلی شهرک غرب) که میدان صنعت را به خیابان‌های ایران زمین، هرمزان و بلوار دادمان (پونک باختری) متصل کرده، در روزگار قدیم
دادمان (پونک باختری) متصل کرده، در روزگار قدیم منطقه ای خوش آب و هوا به همین نام بود؛ منطقه ای که هنوز می‌توان آثارش را در درخت‌های تنومند حاشیه بلوار و شرشر جوی زلال بازمانده از قنات دید؛ ییلاقی که سال‌هاست فراموش شده و از آن جز نامش یعنی خوردین چیزی نمانده است. این منطقه ییلاقی در ۶ کیلومتری جنوب شرقی امامزاده صالح فرحزاد و ۲ کیلومتری ده ونک قرار داشت و طبق کتاب «جغرافیای تهران» ۸۵ نفر سکنه داشت که همه مزدیسنا بودند. خوردین در دوره ناصرالدین شاه ابتدا جزو املاک مستوفی الممالک بود که درختان کهنسالش خصوصاً
املاک مستوفی الممالک بود که درختان کهنسالش خصوصاً در باغ مشهورش (محل فعلی دفتر آستان قدس رضوی در خیابان ایران زمین) هنوز باقی‌مانده‌اند. در کتب تاریخی، از این محل با نام‌های «خوردین» یا «خُردین» به معنای تپه و برجستگی زمین و به تفسیری دیگر خور (خورشید) یاد شده است. زمین‌های این منطقه از دهه ۱۳۴۰ خورشیدی تفکیک شدند و شرکت‌های بزرگ ساختمان‌سازی خارجی و داخلی شروع به احداث بناهای گوناگون در آن کردند. باغ اربابی خوردین و قنات خوردین میراث تاریخی شهرک غرب هستند که امروز حصار کشی شده و ورود عموم در آن ممنوع است.
امروز حصار کشی شده و ورود عموم در آن ممنوع است. آب و هوا. به دلیل وزش دائمی باد از غرب به شرق در تهران و نیز پالایش هوا توسط انبوه درختان بوستان‌ها و کوه‌های مجاور، شهرک غرب از مناطق خوش آب و هوای تهران به حساب می‌آید و از هوای به مراتب بهتری نسبت به سایر مناطق شمالی شهر برخوردار است. جهت وزش باد غالب، غربی (۲۷۰ درجه) و متوسط سرعت وزش باد ۵/۵ متر بر ثانیه است. نسیمی از دره‌های خنک کوهستان شمال در شب (بادکوه) و نسیم خفیفی از بیابان‌های جنوب تهران در روز (باد دشت) به‌طور آهسته هر شبانه روز جریان دارد. جمعیت.
دشت) به‌طور آهسته هر شبانه روز جریان دارد. جمعیت. ساکنان اولیه شهرک غرب از چهره‌های فرهنگی، پزشکان متخصص و استادان دانشگاه بودند. از ساکنان معروف این محله می‌توان به علی‌اکبر سیاسی، مجید اندرز منصوره اتحادیه و خسرو سینایی اشاره کرد.شهرک غرب مخصوصا خانه های ویلایی ساخته شده در خیابان ایران زمین از قبل از انقلاب جزو مناطق مرفه نشین و مکان بسیاری از سفارتخانه های کشورهای خارجی بوده است.هم اکنون هم سفارت الجزایر،تونس،وامارت متحده عربی و...در این منطقه قرار دارد . از لوکس ترین برج های بلند تهران برج های سه قلوی