payamvha/North_RAG huggingface dataset:
انجام گرفت. این پژوهش در سال ۱۹۳۲، زمانی که سیفلیس شیوع گسترده‌ای داشت و هیچ نوع درمان امن و مؤثری برای آن وجود نداشت آغاز شد. هدف این تحقیق اندازه‌گیری میزان پیشروی سیفلیسِ درمان‌نشده بود. تا سال ۱۹۴۷، پنی‌سیلین به عنوان درمان مؤثر سیفلیس اعتبار یافت و به‌طور گسترده‌ای برای درمان این بیماری به‌کار گرفته شد. با این حال، پژوهشگران به مطالعه خود ادامه دادند و به بیمارانی که داوطلبِ درمان بودند پنی‌سیلین ندادند. این مسئله به مجادله کشیده شد و برخی منابع دریافته‌اند که به بسیاری از بیماران پنی‌سیلین داده شده
که به بسیاری از بیماران پنی‌سیلین داده شده بود. این پژوهش تا سال ۱۹۷۲ پایان نیافت. همچنین آزمایش‌هایی مربوط به سیفلیس در گواتمالا از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ انجام گرفت. این آزمایش‌ها با پشتیبانی ایالات متحده با همکاری برخی از وزیران و مقامات بهداشت گواتمالا در دوره حکومت خوان خوزه آریوالو انجام شدند. پزشکان، سربازان و زندانیان و بیماران روانی را بدون رضایت آگاهانه آن‌ها به سیفلیس و سایر بیماری‌های آمیزشی آلوده می‌کردند و سپس آن‌ها را با آنتی‌بیوتیک درمان می‌کردند. در اکتبر ۲۰۱۰، آمریکا به‌طور رسمی از گواتمالا
در اکتبر ۲۰۱۰، آمریکا به‌طور رسمی از گواتمالا برای انجام این آزمایش‌ها پوزش خواست. تحقیقات. عوامل زیادی بیماری سیفلیس را به عنوان یک بیماری که بتوان برای آن واکسن ساخت تبدیل می‌کند. از آنجایی که ترپونما پالیدیوم پاتوژنی انسانی است و در گونه‌های جانوری دیگر دیده نمی‌شود، با داشتن یک واکسن به راحتی می‌توان این بیماری را از بین برد. لازمه ساختن یک واکسن عوامل پیچیده‌ای هستند، از جمله اینکه واکسن باید توانایی جلوگیری از انتقال ترپونما پالیدیوم و همین‌طور HIV را داشته باشد. پژوهش‌هایی در زمینه ساخت واکسن برای
داشته باشد. پژوهش‌هایی در زمینه ساخت واکسن برای این بیماری انجام شده است، اما هیچ‌یک از آن‌ها هنوز در صنعت داروسازی وارد نشده‌اند.
خیابان فبورگ-سن-اُنوره و با خوانش صحیح فرانسوی "فُبور سَن اُنوره"، خیابانی در منطقه ۸ شهر پاریس است. این خیابان به علت وجود فروشگاه‌های عرضه لباس شرکت‌های مشهور مد شهرت دارد. کاخ الیزه، وزارت کشور فرانسه، سفارت انگلستان و سفارت ایرلند شمالی در این خیابان واقع شده‌اند.
نبرد میدوِی بزرگ‌ترین نبرد دریایی در اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود. روز ۴ ژوئن ۱۹۴۲ نبرد دریایی میدوی در اقیانوس آرام میان امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آغاز شد. این نبرد یکی از تعیین‌کننده‌ترین نبردهای جنگ جهانی دوم در منطقه اقیانوس آرام محسوب می‌شود. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن قصد داشت با تسخیر جزایر میدوی حوزه دفاعی خود در اقیانوس آرام را گسترش داده و خطر هرگونه ضدحمله آمریکایی‌ها را از جزایر هاوایی یا استرالیا از بین ببرد. در جزایر میدوی پایگاه‌های هوایی پیشرفته‌ای برای حفاظت از هاوایی توسط
هوایی پیشرفته‌ای برای حفاظت از هاوایی توسط آمریکایی‌ها ایجاد شده بود. دریادار یاماموتو ایسوروکو، فرمانده ناوگان ترکیبی امپراتوری ژاپن، پیش از این فرماندهی حمله به پایگاه دریایی پرل هاربر ایالات متحده در هاوایی را بر عهده داشت که منجر به آغاز جنگ میان ایالات متحده و امپراتوری ژاپن شد. یاماموتو در پی موفقیت در نبرد دریای کورال تصمیم گرفت با حمله به جزایر میدوی و پایگاه دریایی آمریکایی‌ها در آن، بخش اصلی ناوهای هواپیمابر ایالات متحده را نابود کرده و تسلط ژاپن بر اقیانوس آرام را تضمین کند. ساعت ۴:۳۰ بامداد روز
اقیانوس آرام را تضمین کند. ساعت ۴:۳۰ بامداد روز ۴ ژوئن سال ۱۹۴۲ دریابد ناگومو چوایچی حمله به جزایر میدوی را با استفاده از تعداد زیادی هواگرد بمب‌افکن و اژدرانداز آغاز کرد. بمباران‌های هواگردهای ژاپنی برای نابود کردن مواضع دفاعی آمریکایی‌ها در جزایر میدوی و تصرف آن کافی نبود. نبردی سهمگین در دریا و آسمان میان نیروهای دو طرف درگرفت. از چهار ناو هواپیمابر ژاپنی که برای این حمله اعزام شده بود، دو فروند همان روز نخست و دو فروند دیگر روز ۵ ژوئن غرق شدند. ناوهواپیمابر یورک‌تاون آمریکایی‌ها نیز که به شدت آسیب دیده
یورک‌تاون آمریکایی‌ها نیز که به شدت آسیب دیده بود، روز ۷ ژوئن غرق شد. اطلاعات دقیق آمریکایی‌ها سبب شده بود که از نقشه دریادار ایسوروکو از پیش آگاه شده و در نتیجه ضربات قاطعی بر ناوگان ژاپن وارد کردند. پس از این نبرد به حضور نظامی ژاپن در اقیانوس آرام مرکزی پایان داده شد. پیش‌زمینه. نیروی دریایی امپراتوری ژاپن از اواخر ماه آوریل و ماه مه سال ۱۹۴۲ شروع به یورش به سمت گینه نو و استرالیا در جنوب و جزایر سلیمان و فیجی در شرق کرد. درگیری‌های دریایی متعاقب موجب وارد آمدن خسارات به طرفین از جمله غرق شدن
موجب وارد آمدن خسارات به طرفین از جمله غرق شدن "لکسینگتون"، ناوهواپیمابر آمریکایی شد. طرح‌ریزی ژاپنی‌ها. ژاپنی‌ها اوایل ماه ژوئن سال ۱۹۴۲ در حال آماده‌سازی برای تصرف جزایر میدوی، غربی‌ترین پایگاه باقیمانده آمریکایی‌ها در اقیانوس آرام، بودند تا حوزه تحت سلطه خود را تا ۲۰۰۰ کیلومتری هاوایی برساندند. پس از بمباران توکیو در میانه آوریل سال ۱۹۴۲، ژاپنی‌ها در تلاش بودند دیگر اجازه نزدیک شدن آمریکایی‌ها به خاک اصلی ژاپن را ندهند. هدف ژاپنی‌ها از حمله به میدوی و پایگاه دریایی حیاتی آن، کشاندن نیروی هواپیمابر
و پایگاه دریایی حیاتی آن، کشاندن نیروی هواپیمابر ایالات متحده به یک «نبرد تعیین‌کننده» و انهدام آن بود. ژاپنی‌ها میدوی را «نگهبانی برای هاوایی» می‌دانستند. طرح دریابد یاماموتو ایسوروکو، فرمانده ناوگان ترکیبی ژاپن بدین منظور پیچیدگی و مقیاس بی‌سابقه‌ای داشت و تقریباً تمامی کشتی‌های رزمی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را در بر می‌گرفت که مجموعاً شامل حدود ۱۴۰ کشتی جنگی و چندین کشتی پشتیبانی می‌شد. مهم‌ترین بخش این شناورها چهار ناو هواپیمابر نیروی متحرک دریابد ناگومو چوایچی شامل "آکاگی"، "کاگا"، "هیریو" و
ناگومو چوایچی شامل "آکاگی"، "کاگا"، "هیریو" و "سوریو"، بود. این ناوهای هواپیمابر در مجموع ۲۵۰ هواگرد ناوپایه داشتند که ۲۳۰ فروند از آن‌ها عملیاتی بودند. همچنین ۲۱ هواگرد خشکی‌پایه میتسوبیشی زیرو جهت استفاده در میدوی پس از تصرف آن حمل می‌شدند. آماده‌سازی ایالات متحده. رمزشکن‌های ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده در هاوایی، طرح کلی و زمان تقریبی عملیات ژاپنی‌ها در میدوی را کشف کردند. دریابد چستر نیمیتز، فرمانده ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده، طرحی برای به کمین انداختن دشمن آماده ساخت. طرح کمین نیمیتز وابسته
انداختن دشمن آماده ساخت. طرح کمین نیمیتز وابسته به عدم شناسایی ناوهای هواپیمابر او تا پیش از حمله آمریکایی‌ها به ناوهای هواپیمابر ژاپنی بود. بدین منظور او سه ناو هواپیمابر شامل "اینترپرایز" و "هورنت" در گروه ضربت ۱۶ و "یورک‌تاون در گروه ضربت ۱۷، در دسترس داشت. "یورک‌تاون" در نبرد دریای کورال آسیب دیده بود و ژاپنی‌ها تصور می‌کردند قادر به عملیات نیست اما به شکل خارق‌العاده‌ای در عرض کمتر از سه روز تعمیر شد. سه ناو هواپیمابر آمریکایی مجموعاً ۲۳۴ هواگرد حمل می‌کردند که ۲۲۱ فروند از آن‌ها عملیاتی بودند. علاوه
که ۲۲۱ فروند از آن‌ها عملیاتی بودند. علاوه بر این، حدود ۸۰ هواگرد رزمی خشکی‌پایه و ۳۲ قایق پرنده کاتالینا نیز در اختیار آمریکایی‌ها بود. بدین ترتیب، آمریکایی‌ها در ناحیه عملیاتی هواگرد بیشتری در اختیار داشتند اما هواگردهای ژاپنی، مخصوصاً هواگردهای اژدرانداز آن‌ها، از توان آتش بیشتری برای غرق کردن کشتی‌های دشمن برخوردار و خلبانان ژاپنی عموماً بسیار باتجربه‌تر بودند. آغاز تهاجم ژاپنی‌ها. ساعت ۴:۳۰ بامداد روز ۴ ژوئن سال ۱۹۴۲، نخستین موج از تهاجم ژاپنی‌ها شامل ۳۶ هواگرد اژدرانداز مسلح به بمب‌های خشکی، ۳۶
شامل ۳۶ هواگرد اژدرانداز مسلح به بمب‌های خشکی، ۳۶ بمب‌افکن شیرجه‌ای و ۳۶ جنگنده زیرو، از چهار ناو هواپیمابر برخاستند تا به میدوی حمله ببرند. همین زمان، ۷ هواگرد شناسایی ژاپنی نیز برای یافتن کشتی‌های آمریکایی در منطقه، به پرواز درآمدند. ساعت ۷:۱۵ صبح، حداقل ۳۶ هواگرد اژدرانداز مسلح به اژدر و ۳۶ بمب‌افکن شیرجه‌ای مسلح به بمب‌های ضد کشتی آماده بودند تا در قالب موج دوم در صورت شناسایی هر کشتی دشمن به آن حمله کنند. تعداد کافی جنگنده برای دفاع هوایی از ناوهای هواپیمابر و همراهی بمب‌افکن‌ها و هواگردهای اژدرانداز
و همراهی بمب‌افکن‌ها و هواگردهای اژدرانداز باقی بودند. اگر ژاپنی‌ها ناوگان آمریکایی را به موقع پیدا می‌کردند می‌توانستند پیش از اقدام دشمن، با یک یورش تمام عیار ضربه‌ای نابود کننده به آن وارد آورند و پیروز نبرد شوند. ساعت ۷:۲۸ صبح حضور نیروهای آمریکایی در منطقه مورد شناسایی هواگردهای ژاپنی قرار گرفت. گزارشی مبهم از سمت "تونه ۴"، یکی از هواگردهای شناسایی که ساعت ۷:۴۰ به دست ناگومو رسید، از مشاهده «۱۰ کشتی» خبر می‌داد. به هر صورت ناگومو نتوانست از این مزیت به موقع استفاده کند؛ چرا که هواگردهای اژدرانداز او
موقع استفاده کند؛ چرا که هواگردهای اژدرانداز او از ساعت ۷:۱۵ به دستور خودش، در حال باز تسلیح به بمب‌های خشکی جهت حمله دوم به میدوی بودند و موقتاً حالت عملیاتی نداشتند. ناگومو ساعت ۷:۴۵ فرمان به تعلیق عملیات باز تسلیح داد و در دقایق آتی دو بار از هواگرد شناسایی خواست نوع کشتی‌های مشاهده شده را مشخص نماید. "تونه ۴" ساعت ۸:۰۹ گزارش کرد کشتی‌های مورد نظر شامل پنج ناو و پنج ناوشکن می‌شود. ساعت ۸:۲۰ این هواگرد شناسایی یک ناو هواپیمابر آمریکایی را گزارش کرد. این گزارش ساعت ۸:۳۰ به اطلاع ناگومو رسید. به جای اعزام
ساعت ۸:۳۰ به اطلاع ناگومو رسید. به جای اعزام بلافاصله هواگردهای آماده، ناگومو تصمیم گرفت یورش را تا پس از اجرای تهاجم موج نخست به میدوی، به تعویق بیندازد. اجرای حمله هماهنگ با هواگردهای اژدرانداز باز تسلیح‌شده به همراه بمب‌افکن شیرجه‌ای و جنگنده‌ها برای ساعت ۱۰:۳۰ برنامه‌ریزی شد. حمله آمریکایی‌ها. حدود ساعت ۱۰:۲۵ ناوهای هواپیمابر ژاپنی در شرایطی که با توجه به اطلاع پیشین آن‌ها از حضور آمریکایی‌ها در حقیقت به کمین نیفتاده بودند، مورد حمله بمب‌افکن‌های شیرجه‌ای آمریکایی از دو ناو هواپیمابر "اینترپرایز" و
آمریکایی از دو ناو هواپیمابر "اینترپرایز" و "یورک‌تاون" قرار گرفتند. در این زمان ناوهای هواپیمابر ژاپنی در آسیب‌پذیرترین حالت ممکن با سطحی پر از بمب‌افکن‌های مسلح و سوخت‌گیری‌شده، بودند. در عرض دو دقیقه ۹ بمب با وزنی بالغ بر ۴۵۰ کیلوگرم به سه ناو هواپیمابر ژاپنی "آکاگی"، "کاگا" و "سوریو" اصابت کرد. این بمب‌ها بدون قابلیت نفوذ در زره، به خودی خود لزوماً برای ناوهای هواپیمابر ژاپنی مرگبار نبودند؛ بلکه انفجار مخازن سوخت و مهمات موجود در سطح آن‌ها خسارت زیادی به بار آورد. بدین شکل تا ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه صبح نبرد
بار آورد. بدین شکل تا ساعت ۱۰:۳۰ دقیقه صبح نبرد برای ژاپنی‌ها مغلوبه شد.
محمد زمان کرمانی از خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان قرن دهم هجری است او در تبریز نشو و نما کرد و بدین سبب به "محمد زمان تبریزی" معروف شد. قاضی میر احمد منشی در کتاب گلستان هنر می‌گوید: "هم کاتب بود هم قطعه نویس خطش نازک و بامزه". در گذشت محمد زمان را سال ۹۹۴ هجری قمری ذکر کرده‌اند.
شاه‌محمود نیشابوری ملقب به زرین قلم از خوشنویسان سده دهم است. او در خط نستعلیق استادی بی‌همتا بوده و از این نظر مولانا عبدی عمو و استاد خود را که در درآغاز سلطنت شاه تهماسب بهترین خطاط سلطنتی محسوب می‌شده تحت‌الشعاع قرار داد و از او لقب زرین قلم را گرفت. شاه اسماعیل برای او احترام خاصی دارا بود. به طوری که در جنگ چالدران با عثمانی (۹۲۰ه‍. ق/۸۹۳ه‍. ش) چنان نگران سلامتی او بود که دستور داد این خوشنویس بزرگ و نیز نقاش معروف، کمال‌الدین بهزاد را همچون گنجی گران‌بها در غاری امن پنهان کردند. گفته می‌شود پس از
در غاری امن پنهان کردند. گفته می‌شود پس از جنگ، شاه پیش از هر چیز سلامتی این دو استاد را جویا شد. شاه محمود نیشابوری از جمله خوشنویسانی بود که همراه با خوشنویسان صاحب نامی چون مولانا مالک دیلمی و تنی چند از نستعلیق‌نویسان دیگر مانند محب‌علی (سرپرست کتابخانه)، ملا عیشی هروی و مولانا رستم علی که در ابتدا برای بهرام میرزا صفوی کار می‌کرد، مشغول نوشتن نسخه خطی هفت اورنگ جامی شد. این کتاب از مشهورترین نسخه‌های خطی است و اکنون در نگارخانه فری‌یر در واشینگتن است. اتمام این کتاب با بیست و هشت مینیاتوری که دارد نه
اتمام این کتاب با بیست و هشت مینیاتوری که دارد نه سال طول کشید. در جوانی از ملازمان شاه تهماسب صفوی شد و همراه خوشنویسان و نقاشان دیگر در کتابخانه سلطنتی در تبریز مشغول کتابت بود. سپس به مشهد رفت و بیست سال در آنجا زیست. شاه محمود تمام عمر مجرد زیست و ازدواج نکرد. گفته می‌شود در سال ۹۷۲ در مشهد درگذشته و در جوار مزار سلطان‌علی مشهدی به خاک سپرده شده، اما آثار تاریخ دار وی پس از این تاریخ هم موجود است.
خیابان اُپِرا ، یا اَوِنُو دو لُپِرا (Avenue de l'Opéra): خیابانی در مرکز شهر پاریس است. این خیابان از موزه لوور آغاز و به اپرا گارنیه ختم می‌شود. اپرا گارنیه تا قبل از ساخت اپرا باستیل تئاتر اصلی شهر پاریس بود. این محل جایگاه اصلی دفاتر و موسسات اعتباری و فروشگاه‌های زنجیره‌ای است. به عنوان مثال می‌توان از فروشگاه‌های زنجیره‌ای پرنتام(Printemp) و نگارخانه لافایت نام برد. همچنین دفاتر موسسات عظیم مالی چون کردیت لیونه (crédit Lyonnais) و امریکن اکسپرس (American Express) نیز در این محله قرار دارد.
آذربو یا آذربویه یا عرطنیثا گیاهی است خودرو از تیره اسفناج. این گیاه برگ‌های ریز به هم فشرده دارد. ریشه آن را گلیم شوی یا چوبک اشنان می‌نامند. چوبک زبر و چوهٔ صباغان را در طبقه‌بندی به زبان لاتین (Acanthophyllum squarrosum)می‌نامند، عربی آن سطرونیون، یونانی آن آذربویه است. بخور مریم نوعی از آن است ریشه گیاهی است سیاه رنگ شبیه به شلغم و بر روی آن چیزی مانند گره رسته و گیاه آن خاردار به اندازه شبری و شاخ و برگش شبیه به برگ کرنب و میوه اش شبیه به غلاف نخود با دو یا سه عدد دانه زرد رنگی. گفته‌اند گل آن زرد است.
یا سه عدد دانه زرد رنگی. گفته‌اند گل آن زرد است. طبیعت آن گرم و خشک در سوم است. این دارو با خواص عطسه‌آور و پاک‌کنندگی و بازکنندگی در موارد سقط جنین و سنگ‌های کلیه و مثانه بکار فته و مدر (بول و حیض) و حل‌کنندگی می‌باشد مواد مترشحه اضافی را جذب نموده و موادی که در مفاصل در شرف رسوب هستند دفع می‌نماید. دردهای حاصل از گزیدگی حشرات را مسکن است. هشدار:مقدار مصرف آن به صورت شربت یک مثقال و بیش از آن کشنده است. درختچه ای کوچک با رنگ پوست کبود صاف یا کمی کرک دار یا برگهایی کشیده نوک تیز و گلهایش در مجموعه ای در
یا برگهایی کشیده نوک تیز و گلهایش در مجموعه ای در روی یک پایک بلند قرار دارد نام‌های دیگر آن: اسپرون، چوغان، فلار، غاسول، عرطنیثه، صابونیه، فول‌العرب و صابونی می‌باشد.
آذرگون گیاهی است از تیره مرکبیان که علفی و یکساله است. ارتفاعش ۲۰ تا ۴۰ سانتیمتر است و به طور خودرو در مزارع و اراضی مزروع غالب نواحی معتدل می‌روید.
مولانا عبدی نیشابوری از خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان و شاعران بزرگ قرن دهم هجری است. او در اوایل سلطنت شاه تهماسب اول صفوی بهترین خطاط سلطنتی محسوب می‌شده است. نام اصلی او عبدالله است و نام پدرش حسن است. او به ملا عبدی قلندر نیز شهرت دارد چرا که امیرعلی‌شیر نوایی او را چنین خوانده و خود نیز با این نسبت رقم دارد. عبدی نیشابوری از خوشنویسان ملازم دربار شاه تهماسب صفوی بود که ظاهراً در دربار شاه اسماعیل نیز به امر کتابت اشتغال داشته و به همین مناسبت «شاهی» رقم می‌کرده است. هرچند بسیاری از منابع قدیمی خط کتابت
می‌کرده است. هرچند بسیاری از منابع قدیمی خط کتابت عبدی را ستوده و او را کاتبی بی‌بدل خوانده‌اند، اما در خط مشق و جلی نیز آثار شیوائی دارد. مولانا عبدی از شاگردان سلطان‌علی مشهدی بود. همچنین او عمو و استاد شاه‌محمود نیشابوری ملقب به زرین قلم خوشنویس بزرگ دربار شاه طهماسب بود. آثار. برخی از آثار او عبارتند از:
ملکه به عربی ( المَلکَة ) دهستانی است در ناحیهٔ (قری بنی حشیش)، در عزلهٔ (الیمانیة العُلیا)، در شمال شرقی شهر صنعاء از توابع استان استان صَنعاء در کشور یمن در شبه جزیره عربستان. جمعیت. جمعیت این دهستان در حدود (۲۳ خانوار) و (۲۷۵۹) نفر می‌باشد. روستاهای توابع. روستاهای توابع این دهستان عبارتند از:
شاه‌محمود رهی نیشابوری از خوشنویسان و نستعلیقنویسان بزرگ قرن دهم هجری است. او اهل نیشابور بوده و در خطاطی، نقاشی و شعر دست داشته و «رهی» تخلص می‌کرده است. این هنرمند بیشتر زندگی خود را در مشهد بسر برده و در خوشنویسی شاگرد سلطانعلی مشهدی و عبدی نیشابوری بوده است. او را با خوشنویس نامی هم عصر خود شاه محمود نیشابوری و شاعر معاصر رهی معیری که او هم «رهی» تخلص می‌کرد، نباید اشتباه گرفت.
قالب شعر به شکل و ساختمان شعر گفته می‌شود. قالب در شعر کلاسیک فارسی، شکل و ساختمان ظاهری است که قافیه به شعر می‌بخشد. طول هر مصرع، چیدمان هجاهای هر مصرع، تعداد بیت‌ها، آرایش مصرع‌ها، قافیه آرایی آن‌ها و حتی عاطفه انتقالی شاعر به خواننده، از دیگر عامل‌های تعیین‌کننده قالب ظاهری شعر هستند. در شعر سپید و شعر نوی فارسی، عنصری مهم‌تر و عمیق‌تر وجود دارد با عنوان شکل درونی (شکل ذهنی). شکل ذهنی عبارت است از: محیطی که شعر در آن حرکت می‌کند، و پیش می‌رود و اشیاء و احساس‌ها را با خود به پیش می‌برد. شکل ذهنی به یک شعر
را با خود به پیش می‌برد. شکل ذهنی به یک شعر یا یکپارچگی می‌دهد یا آن را از وحدت و استحکام درمی‌آورد. شکل ظاهری شامل وزن یا بی‌وزنی، تساوی مصرع‌ها یا کوتاهی و بلندی آنها، قافیه‌ها - در صورتی که قافیه‌ای وجود داشته باشد- و صداها و حرکات ظاهری کلمه می‌باشد. عوامل تعیین قالب شعری. قافیه آرایی. به محل قرارگیری قوافی در یک شعر، قافیه آرایی آن شعر گفته می‌شود. برای مثال قالب مثنوی دارای قوافی مشابه در انتهای هر مصرع است و قافیه هر بیت ممکن است با قافیه دیگر بیت‌ها تفاوت داشته باشد. لیکن در یک قصیده، قافیه در
تفاوت داشته باشد. لیکن در یک قصیده، قافیه در پایان تمام ابیات و همچنین انتهای مصرع اول به صورت مشابه تکرار می‌شود. وزن شعر. طول مصرع‌ها و چیدمان هجاهای هر مصرع را در یک شعر، وزن آن شعر می‌گویند. هجاها در زبان فارسی به سه دسته کوتاه، بلند و کشیده تقسیم می‌شوند. حال اگر در دو مصرع اولا تعداد هجاها با هم برابر بوده و ثانیاً هجاهای کوتاه و بلند آن‌ها در مقابل هم قرار داشته باشند، آن دو مصرع هم وزن نامیده می‌شوند. (هجای کشیده را می‌توان با یک هجای کوتاه + یک هجای بلند معادل گرفت. مثال:
با یک هجای کوتاه + یک هجای بلند معادل گرفت. مثال: در—د--مز—یا—رس—ت--در—مان—نیز—هم دل—ف--دا—ی--او—ش--دو—جان—نیز—هم قالب مستزاد، در میان قالبهای کلاسیک شعر فارسی تنها قالبی است که در آن بخش‌های غیر هم وزن وجود دارد. کلاسیک. با وجود آنکه با چنین تعریفی بی‌نهایت قالب شعری می‌توان ارائه داد، لیکن اکثر شعرای کلاسیک پارسی گوی، تلاش کرده‌اند تا از قالبهای معروف شعر فارسی خارج نشوند. قالبهای کلاسیک معروف شعر فارسی به شرح زیرند: قالب شعر نو. نیما یوشیج (علی اسفندیاری) در قالب شعر کلاسیک تغییراتی ایجاد کرد و آن را به
در قالب شعر کلاسیک تغییراتی ایجاد کرد و آن را به شکل شعر نو درآورد. در شعر نیمایی هجاها با هم یکسان نیست و مصرع‌ها کوتاه و بلند است. نیز در این نوع شعر قافیه‌ها می‌توانند متفاوت باشند و نیازی به نظم و هماهنگی در قافیه‌بندی نیست. قالب شعر سپید. احمد شاملو در شعر سپید از تقطیع استفاده کرد. وزن کلمات به این نوع شعر قالب درونی یا شکلی ذهنی می‌دهد و به این دلیل قالب شعر سپید از قالب شعر نیمایی متفاوت است. آنچه دربارهٔ قالب شعر مهم است وحدت ذهنی است که چه در قالب کلاسیک و چه در قالب شعر نوی نیمایی و شعر سپید
کلاسیک و چه در قالب شعر نوی نیمایی و شعر سپید باید رعایت شود. همان‌قدر که شعر موزون باید از وحدتی ذهنی برخوردار باشد شعر آزاد یا بی‌وزن نیز باید از یکپارچگی برخوردار گردد. قالب‌های ابتکاری. قالبهای ابتکاری از شعر کوتاه:
میرزا محمد حسین شیرازی معروف به «کاتب‌السلطان» فرزند حاج محمدحسن شیرازی و مادرش دختر حاجی میرزا محمد تاجر شیرازی است. آثار او تا تاریخ ۱۳۱۶ نیز دیده شده و پس از آن معلوم نشد تا چه زمانی می‌زیسته‌است.
میرزا فتحعلی شیرازی معروف به حجاب شیرازی فرزند آقا محمدجعفر شیرازی از خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان و حکاکان زبردست قرن سیزدهم هجری بود. او مردی باکمال، ادیب، هنرمند و شاعر بوده، در شعر «حجاب» تخلص می‌کرد و در خوشنویسی «فتحعلی» رقم می‌کرده است. میرزا فتحعلی حجاب شیرازی از نستعلیق‌نویسان طراز اول دوره قاجار بود. در شیراز متولد شد و نزد میرزا کوچک وصال شاگردی کرد و کمال و اخلاق و هنر و دانش آموخت . حجاب شعر هم می سرود و از او دیوانی در شش هزار بیت باقی است . وی شش قلم نستعلیق را کامل می‌نوشت و خطش چنان استادانه
قلم نستعلیق را کامل می‌نوشت و خطش چنان استادانه بود که گاه با میرعماد اشتباه می‌گرفتند. به همین دلیل بعدها خود در شیوه‌اش تغییراتی به‌وجود آورد. منظور از شش قلم نستعلیق یا شش دانگ، اندازهٔ سطح مقطع قلم است که از ریزترین تا درشت‌ترین اندازه تراشیده می‌شود. ریزترین اندازه را در سطح مقطع قلم خوشنویسی، غبار گویند و اندازه‌های بعدی تا درشت‌ترین قلم به ترتیب عبارتند از: کتابت خفی، کتابت، قلم (دانگ) سرفصلی، قلم (دانگ) مشقه، قلم (دانگ) جلی. عمر حجاب چندان طولانی نبود و گویا به پنجاه نرسید. او در سال ۱۲۶۹ ه.ق در
نبود و گویا به پنجاه نرسید. او در سال ۱۲۶۹ ه.ق در شیراز بدرود حیات گفت و در حرم شاهچراغ به خاک سپرده شد. از آثار میرزا فتحعلی حجاب شیرازی می‌توان این نمونه‌ها را برشمرد: یک نسخه شش دفتر مثنوی مولوی متعلق به کاخ موزهٔ گلستان؛ یک نسخه لوایح جامی و تاریخ معجم در همان کتابخانه؛ تعداد ده اثر در موزه اسناد وکتابخانه ملی شیراز؛ یک جلد کتاب در موزه هنرهای اسلامی تهران.
دیوان امام کتابی است به قلم سیدروح‌الله خمینی (۱۳۶۸–۱۲۸۱) که در ۶ فصل (غزلیات، رباعیات، قصاید، مسمط، ترجیع بند و اشعار پراکنده تنظیم شده و اولین بار توسط مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی در ۴۳۸ صفحه انتشاریافته است) بسیاری از شعرای معاصر همچون حمید سبزواری، جواد محقق، عبدالجبار کاکایی، رحیم زریان، محمدعلی بهمنی، کامران شرفشاهی، سعید بیابانکی، صابر امامی، عباس چشامی و امیر مرزبان، از این دیوان تحلیل و تجلیل کرده‌اند. اشعار این دیوان که عمدتاً در سبک عراقی سروده شده‌اند، به زبان‌های دیگری نیز ترجمه و انتشار
شده‌اند، به زبان‌های دیگری نیز ترجمه و انتشار یافته‌اند. نشرهای مختلف. دیوان امام در چند قطع مختلف توسط مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی منتشر شده است. نمونه‌ای از غزلیّات. بنا بر روایتی، ترجمهٔ انگلیسی این شعر توسط راجر کوپر که در دههٔ ی شصت به اتهام جاسوسی برای انگلستان در زندان اوین زندانی بود، انجام گرفته است. تحلیلی بر اشعار سید روح‌الله خمینی. اشعار روح‌الله خمینی اولین بار ۱۸ روز پس از درگذشت وی در روزنامه کیهان منتشر شد و بلافاصله در رسانه‌های بین‌المللی بازتاب یافت. اولین شعر منتشر شده از وی غزلی
بازتاب یافت. اولین شعر منتشر شده از وی غزلی چهارده مصرعی بود با مطلع «من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم» که احمد خمینی فرزند وی در اختیار روزنامه کیهان قرار داد. و در قالب چند کتاب شعر و عمدتا دیوان امام منتشر شد. انتشار این اشعار که نشانگر وجه دیگر شخصیّت روح‌الله خمینی و دیدگاه‌های وی و منش عرفانی او بود برای رسانه‌های غربی تازگی داشت. روزنامه نیویورک تایمز نوشت که این غزل روح‌الله خمینی در آخرین شماره هفته نامه سیاسی هنری نیو ریپابلیک انتشار خواهد یافت. ترجمه غزل توسط ویلیام چیتیک شیعه‌شناس، مترجم و
ترجمه غزل توسط ویلیام چیتیک شیعه‌شناس، مترجم و متخصص برجسته متون کلاسیک عرفانی، فلسفی اسلامی برای هفته نامه نیو ریپابلیک انجام داده بود. شائول بخاش به این روزنامه گفت که غزل خمینی بسیار برجسته و قابل توجه است. پاتریک کلاسون شعر را به هفته نامه نیو ریپابلیک ارائه کرده بود. به گفته کلاسون خمینی در ایام جوانی و میانسالی به عرفان جذب گردید اما کسی نمی‌دانست که این علاقه وی ادامه داشته است. شایع بودکه وی بخاطر گرایش به عرفان دردهه ۱۹۶۰ میلادی از سوی برخی مراجع بلندپایه مورد انتقاد قرار گرفته است. عدم انتشار
بلندپایه مورد انتقاد قرار گرفته است. عدم انتشار اشعار در زمان حیات. به گفته احمد ده‌بزرگی، خمینی به دلایل فقهی و ملاحظاتی که در این زمینه داشت، نمی‌خواست اشعارش در زمان حیاتش پخش شود، به همین دلیل بعد از درگذشتش بسیاری گمان نمی‌کردند این اشعار از او باشد.
معروف به میرمُعّز از بهترین خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان قرن دهم هجری است. او از سادات حسینی کاشان بود و گاهی آثارش را با عبارت «معزالدین محمدالحسینی» رقم می‌زد. میرمُعّز از خوشنویسان زبردست دوران شاه طهماسب اول و شاه عباس بزرگ صفوی است که در زمان شاه عباس سفری به هند کرد و دوباره به ایران بازگشت. تاریخ درگذشت او در کاشان را مؤلف گلستان هنر سال ۹۹۵ ه‍.ق و مؤلف کتاب مناقب هنروران ۹۹۰ه‍.ق ذکر کرده‌اند. او علاوه بر خطاطی در شعر و موسیقی نیز دست داشت و اشعارش را با نام مستعار «معزی» می‌سرود.
سید احمد مشهدی یا میر سید احمد (درگذشت ۹۸۶ ه‍. ق) از خوشنویسان زبردست خط نستعلیق در قرن دهم هجری است. او از سادات حسینی و اهل مشهد بود. پدرش در آستان حضرت رضا خدمت شمع‌ریزی داشت. سید احمد شاعر نیز بود که بعضی از اشعارش به خط خود او موجود است. سید احمد مشهدی از سادات حسینی مشهد بود که برای تحصیل خط از مشهد به هرات رفت و به خدمت میر علی هروی رسید و جندی نگذشت که سرآمد شاگردان او شد. پس از تصرف کوتاه مدت هرات به دست شیبانی‌ها چون میرعلی را به بخارا کوچ دادند وی هم به دنبال استاد عازم آن دیار شد. می‌گویند پیاده
هم به دنبال استاد عازم آن دیار شد. می‌گویند پیاده تا بخارا راه پیمود و در آنجا نیز مدتی شاگردی استاد کرد. وی پس از درگذشت استادش میر علی هروی چندی در کتابخانه عبدالعزیزخان ازبك به کتابت مشغول بود و پس از فوت وی به وطن برگشت. سید احمد چند سال نیز در دربار شاه طهماسب اول صفوی به کار کتابت و قطعه‌نویسی مشغول بود و همین‌طور پس از شاه طهماسب در دربار جانشین وی شاه اسماعیل دوم همین کار را ادامه داد که آوازه خوشنویسی او سبب شد او را به قزوین فرا خواند. سید احمد مشهدی پس از در گذشت شاه اسماعیل دوم به مازندران رفت
پس از در گذشت شاه اسماعیل دوم به مازندران رفت و درهمانجا به سال ۹۸۶ بدرود حیات گفت. شاگردان. از شاگردان وی می‌توان حسنعلی مشهدی، علیرضا مشهدی، محمدرحیم مشهدی، قانعی، محمد حسین تبریزی و قاضی احمد بن میرمنشی مؤلف کتاب «گلستان هنر» را می‌توان نام برد.
سیدعلی معروف به سید علیخان تبریزی ملقب به جواهر قلم فرزند محمد مقیم تبریزی از اولاد میر شاهمیر از اهالی اصفهان بود. او از خوشنویسان و نستعلیق‌نویسان زبردست قرن یازدهم هجری در ایران و هند بوده است. او خط نستعلیق را از پدرش که شاگرد میرعماد بوده تعلیم گرفت و با عبدالرشید دیلمی دیگر خوشنویس طراز اول همنشین و مصاحب بود. در زمان سلطنت شاه جهان به همراه پدر به هندوستان رفت و به دربار پسر او اورنگ‌زیب عالمگیر راه یافت و خطاب "خان" و عنوان "هزاری" و لقب "جواهر رقم" را دریافت کرد. از آثار او در ایران و هندوستان
را دریافت کرد. از آثار او در ایران و هندوستان بسیار است. سید علی خان در سال ۱۰۹۴ هجری قمری در هندوستان درگذشت و در همانجا به خاک سپرده شد.
شبکه پی‌بی‌اس (سرویس پخش عمومی) یکی از بزرگ‌ترین شبکه‌های رادیویی و تلویزیونی آمریکایی است. این شبکه در سال ۱۹۷۰ ایجاد شد.از برنامه‌های پرطرفدار آن ساعت خبری با جیم لهرر و آستین سیتی لیمیتز را می‌توان نام برد.
کیتی کوریک ؛ (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۵۷)، شخصیت‌های تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. زندگی‌نامه. وی مجری ارشد و سر ویراستار شبانگاهی برنامه تلویزیونی اخبار شامگاهی سی بی اس از شبکه سرتاسری سی بی اس می‌باشد. کوریک که در آرلینگتون، ویرجینیا متولد شد، دانش‌آموخته دانشگاه ویرجینیا است. نشریه فوربز کوریک را در سال ۲۰۰۸ در ردهٔ ۶۲ از «یکصد زن پرقدرت جهان» قرار داد.
میرزا اسدالله شیرازی از خوش‌نویسان و نستعلیق‌نویسان زبردست سده ۱۳ هجری در دوره فتحعلی شاه، محمد شاه و ناصرالدین شاه قاجار بوده‌است و به ویژه در دربار محمد شاه و ناصرالدین شاه بسیار محترم می‌زیسته و می‌گویند بسیار مهربان و ستوده اخلاق بوده‌است. محمدشاه به او توجه مخصوص داشت و لقب «کاتب‌السلطان» به او عطا کرده بود. اسدالله شیرازی از بزرگان خط نستعلیق در دورهٔ قاجار به شمار می‌رود. اما از زندگی، استادان و شاگردان وی اطلاع چندانی در دست نیست. وی همچون بسیاری از استادان عصر خویش، بیش از کتابت و نسخه‌نویسی به