payamvha/North_RAG huggingface dataset:
فیلیپینو لیپی و ساندرو بوتیچلی برای او کار می‌کردند، اکنون به عنوان دکوراتور مهمانی‌های او استخدام می‌شوند، و اکنون به عنوان پخش‌کننده فرهنگ فیگورال فلورانس در خارج از مرزهای توسکانی. علاوه بر نقاشان، Magnifico همچنین از مجسمه‌ساز آندره آ دل وروکیو (که قنوتاف را "برای نیکولو فورتگوری" در کلیسای جامع پیستویا خلق کرد) و معمار جولیانو دا سانگالو محافظت کرد. مروج آن التقاط مورد استفاده برای کارهای عمومی است که اساس معماری ویلا دی پوجیو کایانو خواهد بود. در زمینه موسیقی، مدیچی محافظ و همراه آهنگساز فلاندری
زمینه موسیقی، مدیچی محافظ و همراه آهنگساز فلاندری هاینریش آیزاک بود که پسرانش را آموزش داد. دغدغه لورنزو همچنین ترویج تولد نسل‌های آینده هنرمندان فلورانسی بود، و در باغ سن مارکو اولین آکادمی هنر را که تاریخ به یاد می‌آورد تأسیس کرد، جایی که امیدوارترین هنرمندانی که از کارگاه‌های وروکیو بیرون آمدند مورد استقبال قرار گرفتند. گیرلاندایو. در میان این جوانان، که می‌توانستند از مجسمه‌های کلاسیک متعلق به لورنزو و توصیه‌های شاگرد دوناتلو، برتولدو دی جووانی الگو استفاده کنند، یک جوان بسیار جوان نیز وجود داشت. میکل
کنند، یک جوان بسیار جوان نیز وجود داشت. میکل آنژ بووناروتی، که از سال ۱۴۸۹ تا ۱۴۹۲ در این باغ رفت و آمد داشت و به خاطر هدایای ذاتی خود تحسین اعظم را برانگیخت، به طوری که از او به عنوان پسرش استقبال کرد و او را وادار کرد که در سفره خود غذا بخورد. ترویج فرهنگی. عشق به فرهنگ و هنر نشان داده شده توسط Magnifico و حمایت از هنرمندان جدید آینده دار فلورانسی تنها به ذائقه خود برای هنر تجسمی دیکته نمی‌شد. لورنزو، به عنوان یک سیاستمدار زیرک، قصد داشت از هنر برای اهداف "سیاسی" استفاده کند، و به شاهزادگان ایتالیایی
"سیاسی" استفاده کند، و به شاهزادگان ایتالیایی دیگر برخی از بهترین هنرمندان خود را پیشنهاد کرد که تصویر فلورانس را به عنوان یک "آتن جدید" به نمایش بگذارند: خود لئوناردو داوینچی ابتدا به عنوان یک موسیقیدان به لودویکو ایل مورو فرستاده شد تا نبوغ خود را به عنوان خالق مهمانی‌ها، بازی‌ها و مهم‌تر از همه به عنوان یک نقاش و مهندس نظامی نشان دهد. لورنزو لتراتو. شاعرانگی. تجربی گرایی. محیط ادبی فلورانس، نه تنها انسان گرایانه، بلکه مبتذل، در Magnifico روح هنری چند ظرفیتی ایجاد کرد که می‌توانست از آهنگ‌های رایج (مثلاً
ایجاد کرد که می‌توانست از آهنگ‌های رایج (مثلاً "ننسیا دا باربرینو" یا آهنگ‌های معروف "کارناشیال") به آن‌هایی که از بازنمایی مقدس برخوردار بودند، عبور کند. جنبشی برای تجدید اخلاقی که توسط ساوونارولا ترویج می‌شود، تا حد تجربه‌گرایی که لورنزو را می‌بیند «خود را با هر نوع شعر، فرم و ژانری امتحان می‌کند». تولید Magnifico، که به عنوان "یکی از شخصیت‌های ادبی بزرگ بین پترارک و آریوستو " در نظر گرفته می‌شود، به شدت با رگه ای واقع گرایانه آغشته است که از روشنفکری فرهنگی ناب نخبگان اومانیستی و فلسفی فاصله می‌گیرد تا
ناب نخبگان اومانیستی و فلسفی فاصله می‌گیرد تا ریشه‌های خود را در بعد روزمره فلورانس در اواخر قرن پانزدهم فرو ببرد. بین تعهد و آماتوریسم. به دلیل تعهدات سیاسی متعددش، لورنزو وقت آن را نداشت که پولیزیانو یا بویاردو کاملاً خود را وقف شعر و ادبیات به‌طور کلی کند، بنابراین سبک خود را اصلاح کرد و یک مجموعه غزلی بدیع تولید "کرد". در واقع، تمایلی برای طبقه‌بندی تجربه هنری لورنزو بین قطب‌های التقاط‌گرایی و «آماتوریسم جدی» وجود دارد که در آن هنر شاعرانه به عنوان بازگشت زبان عامی. یک انتخاب سیاسی. با حمایت لورنزو
زبان عامی. یک انتخاب سیاسی. با حمایت لورنزو توسط پولچی و پولیزیانو، فصل طولانی اومانیسم «ناب» به پایان رسید: از دهه ۱۴۷۰ به بعد، در واقع، ادبیات ایتالیایی به زبان عامیانه دوباره قوت گرفت و مقدمات توسعه آنچه در قرن بعد به "کلاسیک گرایی مبتذل" تبدیل می‌شود و به آنچه کروچه "قرن بدون شعر" می‌نامید پایان می‌دهد. بازگشت به مبتذل اما با یک بازی ادبی ساده دیکته نشد. بازیابی سنت غنایی فلورانسی قرن چهاردهم (دانته، پترارکا و بوکاچیو)) بخشی از پروژه فرهنگی لورنزو در تحمیل قطعی زبان فلورانسی به عنوان یک زبان فرهنگی در
قطعی زبان فلورانسی به عنوان یک زبان فرهنگی در میان دیگر قدرتمندان ایتالیایی بود، همان‌طور که در گلچین ادبی مجموعه "آراگون" ظاهر خواهد شد. در واقع، شاعر وینچنزو کالمتا، در ستایش دربار دوشس بئاتریس دست، انگیزه مهمی را که لورنزو در این رابطه داده است، یادآوری می‌کند: الگوهای شعری و فرهنگی. سبک. بنابراین تعجب آور نیست که لورنزو به پطرارکیسم به خاطر مطالب واژگانی و بلاغی بسیار غنی "Canzoniere" و به تجربی گرایی بوکاچیو اشاره می‌کند. به‌طور دقیق، دل بوکاچیو، بعد مشترکی را که در "La Nencia da Barberino" ظاهر
بعد مشترکی را که در "La Nencia da Barberino" ظاهر می‌شود، بر اساس ژانر ادبی طنز شرور که ریشه در بعد فئودالی و مؤدبانه دارد، و همچنین همه آن محبوبیتی را در بر می‌گیرد. رگه معمولی "دکامرون"، مدل رئالیسم توسکانی که پولچی آن را دوست داشت. نفوذ فیچینو و پولیزیانو. با این حال، زمانی که پولچی به دلیل اختلافات مداوم با فیچینو بسیار منفور (حدود ۱۴۷۳) به رسوایی فرورفت، تولیدات لورنسی به‌طور قطع به محور فلسفی نوافلاطونی تغییر کرد، تأثیری که عشق لورنزو را به سبک شیرین نوو و دانته تقویت کرد. بسیار مورد تحسین فیچینو
نوو و دانته تقویت کرد. بسیار مورد تحسین فیچینو برای نزدیکی او به افلاطونیسم، به ویژه به ضرر پترارک. از این منظر، تولید ماگنیفیکو به سمت شعری عاشقانه با ارزش اخلاقی و والا (این هدف لورنزو د "کامنتو بالاتر از برخی از غزل‌هایش است") که بعداً توسط «کلاسیک» محصور شد، جهت‌گیری شد. طبیعت‌گرایی» توسط پولیزیانو. شعر «فلورانس». همان‌طور که جولیو فرونی اشاره می‌کند، از سال ۱۴۸۰، لورنزو بر تولید ادبی متمرکز شد که روحیات و احساسات فلورانس را منعکس می‌کرد، بنابراین با درایت روانشناختی قابل توجهی وارد روحیه مدنی شد.
درایت روانشناختی قابل توجهی وارد روحیه مدنی شد. به‌طور خاص، این ترکیب شعر و بیان مدنی، لورنزو را به تولید آثاری در ظاهر متضاد با یکدیگر سوق داده است که همزیستی آنها حتی در سطح زمانی بر اساس ادبیات ارائه شده قابل توضیح است. آثار. تولید این دوره بیشتر به سنت غنایی- درباری با میانجی گری ادبیات توسکانی اشاره دارد که همگی با محوریت تجلیل از زیبایی‌های طبیعت، جوانان و زنان است. ارتباط تاریخی. تاریخ‌نگاری تقریباً به نفع کار شاهزادهٔ باشکوه، شاهزاده ایده‌آل رنسانس و مروج صلح و رفاه بوده است. تاریخ نگاران قرن
و مروج صلح و رفاه بوده است. تاریخ نگاران قرن شانزدهم، در مواجهه با بلایای جنگ‌های ایتالیا، شخصیت لورنزو دو مدیچی را به عنوان یک سیاستمدار عالی و دارای آن فروتنی و خردمندی که می‌تواند شاهزادگان آشوبگر ایتالیایی را متحد کند، برجسته کردند. ماکیاولی در پایان کتاب "تاریخ‌های فلورانسی" خود چنین می‌نویسد: به‌طور مشابه، فرانچسکو گوئیچیاردینی اهمیت سیاسی شخصیت بزرگوار را بیان می‌کند: با این حال، برخلاف ماکیاولی، گیکیاردینی با نگاه تحلیلی و تحقیقی خود مکث می‌کند تا بدی‌ها و کاستی‌های لورنزو را نیز بررسی کند و
تا بدی‌ها و کاستی‌های لورنزو را نیز بررسی کند و خلاصه‌ای از آن را با پدربزرگش کوزیمو انجام می‌دهد. نتیجه‌ای که گیچیاردینی از لورنزو می‌گیرد این است که لورنزو از پدربزرگش پست‌تر است، علی‌رغم تأیید اینکه «هر دوی آن‌ها از نظر فضیلت و ثروت آن‌قدر بزرگ بودند که شاید از زمان انحطاط رم در اینجا، او شهروند خصوصی مشابه ایتالیا نداشت. به آنها». کوزیمو، بین این دو، برتر است نه تنها به این دلیل که باید قدرت را تسخیر می‌کرد و آن را با میانه‌روی سی سال اعمال می‌کرد (در حالی که لورنزو با رفتن به ناپل خطر از دست دادن آن
حالی که لورنزو با رفتن به ناپل خطر از دست دادن آن را داشت)، بلکه برای تعادل و شکوه نسبت به کارهای عمومی، برخلاف برادرزاده اش که بر ساخت و ساز خصوصی نیز تمرکز داشت. علاوه بر این، کوزیمو یک بانکدار بسیار ماهر بود، جهیزیه ای که برادرزاده اش فاقد آن بود، که پس از مرگش بانک مدیچی را با بدهی‌های جدی ترک کرد. از سوی دیگر، در لورنزو «آنها از … مهارت فصیح از نبوغ جهانی در لذت بردن از همه چیزهای با فضیلت و حمایت از آنها سوء استفاده کردند. که در آن کوزیمو فاقد همه چیز بود…» ظاهر و شخصیت. ظاهر فیزیکی. نیکولو والوری او
بود…» ظاهر و شخصیت. ظاهر فیزیکی. نیکولو والوری او را از نظر جسمی خوش‌اخلاق، زشت چهره و رنگ زیتونی، اما دارای ویژگی‌های درونی عالی توصیف می‌کند: فرزندان. از همسرش کلاریس اورسینی، لورنزو در مجموع ده فرزند داشت که برخی از آنها برای تاریخ ایتالیا و فلورانس رنسانس اهمیت اولیه داشتند.
نورون‌های آینه‌ای (به انگلیسی: Mirror Neurons) نورونی است که هنگامی که جانور عملی را انجام می‌دهد و نیز هنگامی که مشاهده می‌کند که همان عمل را دیگری انجام می‌دهد تحریک می‌شود. بدین‌گونه نورون شبیه «آینه» رفتارهای دیگری را کپی می‌کند، مثل آنکه خودش انجام داده. این نورون‌ها در نخستی‌ها، انسان‌ها، و دیگر رده‌ها مانند پرندگان دیده‌شده‌اند. برخی دانشمندان معتقدند که نورون‌های آینه‌ای از مهم‌ترین اکتشافات اخیر در زمینه عصب‌شناسی بوده‌اند. از آن جمله راماچاندارن، استاد روان‌شناسی دانشگاه کالیفرنیا، سن دییگو، معتقد
روان‌شناسی دانشگاه کالیفرنیا، سن دییگو، معتقد است که آن‌ها در فراگیری زبان و تقلید اهمیت زیادی دارند. با وجود این یافته‌ها، تا کنون هیچ مدل عصبی یا محاسباتی که مورد پذیرش اکثریت باشد، ارائه نشده که توضیح دهد نورون‌های آینه‌ای چگونه به اعمال شناختی‌ای مانند تقلید کمک می‌کنند. اکتشاف. جیاکومو ریزولاتی و همکارانش در دانشگاه پارما، الکترودهایی روی قشر ونترال پریموتور (ventral premotor cortex) میمون ماکاک قرار دادند تا نورون‌هایی را که حرکات دست و دهان را کنترل می‌کنند مطالعه کنند. در هنگام آزمایش، آن‌ها از یک
می‌کنند مطالعه کنند. در هنگام آزمایش، آن‌ها از یک نورون در مغز میمون هنگامی که میمون می‌توانست تکه‌های غذا را بردارد ثبت می‌گرفتند، و ازاین‌رو می‌توانستند واکنش نورون را به حرکت‌هایی مشخص اندازه بگیرند. آن‌ها متوجه شدند که برخی نورون‌ها علاوه بر زمانی که میمون یک تکه غذا را برمی‌دارد، هنگامی که میمون شخصی را می‌بیند که یک تکه غذا را برمی‌دارد نیز فعالیت می‌کنند. آن‌ها چند سال بعد یک مقالهٔ تجربی منتشر کردند و در آن دربارهٔ نقش سیستم نورون آینه‌ای در شناخت رفتاری بحث کردند. مشاهدات بعدی نشان داد که ۱۰٪
رفتاری بحث کردند. مشاهدات بعدی نشان داد که ۱۰٪ نورون‌های قشر انفریور فرانتال (inferior frontal) و انفریور پرایتال (inferior parietal) ویژگی‌های «آینه» ای دارد و پاسخ یکسانی به اعمال دستی انجام شده و مشاهده شده نشان می‌دهد. اخیراً کریستین کیسر و همکارانش، نشان داده‌اند که سیستم آینه‌ای به صدای کارها نیز واکنش نشان می‌دهد. در مورد نورون‌های آینه‌ای مقاله‌های بسیاری منتشر شده‌است. محل آناتومیک. دانشمندان مشاهده کردند که وقتی میمون برای برداشتن چیزی با دهان یا دست حرکت می‌کند نورونهایی در ناحیه اف-۵ قشر
یا دست حرکت می‌کند نورونهایی در ناحیه اف-۵ قشر پرهموتور (premotor cortex) فعال می‌شوند. زیر مجموعه‌ای از این نورون‌ها که در پاسخ به مشاهده همان رفتار در میمون دیگر فعال می‌شوند را نورون‌های آینه‌ای نامیدند. مشخص است که سیستم نورون‌های آینه‌ای سیستمی فراگیر در مغز است به طوری که شواهدی مبنی بر وجود چنین واکنش بیولوژیکی در سلول‌های شیار تمپورال فوقانی (Superior temporal sulcus) یافت شده که وجود نورون‌های آینه‌ای در آن ناحیه را مشخص می‌کند. همچنین نقشی را برای قسمت‌های آمیگدال (Amygdal) و قشر اوربیتوفرونتال
قسمت‌های آمیگدال (Amygdal) و قشر اوربیتوفرونتال (Orbitofrontal cortex) مغز در سیستم نورون‌های آینه‌ای مطرح کرده‌اند. مشابه همین سیستم در انسان نیز یافت شده‌است. نقش نورونهای آینه‌ای. عملکرد این سیستم به خصوص در انسان مورد مطالعه قرار گرفته‌است. نورون‌های آینه‌ای در برخورد با فعالیتی که در انسان دیگری مشاهده شود فعال شده و باعث ایجاد نوعی درک احساسی و مفهومی از عملکرد فرد دیگر هستند. به نظر می‌رسد که این سیستم در انسان پیشرفته‌تر از میمون است. بر اساس مشاهدات علمی برخلاف میمون در انسان برای فعال شدن این
علمی برخلاف میمون در انسان برای فعال شدن این سیستم نیاز به یک جسم خارجی نیست و این سیستم در نبود جسم خارجی نیز فعال می‌شود. اگر چه مشاهده شده که در وجود یک جسم خارجی این سیستم فعالیت قوی‌تری از خود نشان می‌دهد. اهمیت نورونهای آینه‌ای. اهمیت این نورون‌ها در فعالیت‌های ارتباطی موجودات است. در انسان این سیستم نقش قابل توجهی یافته‌است. به طوری که دانشمندان ورود سیستم صوتی به این نورون‌ها در انسان هوموساپینس را آغاز گر به وجود آمدن توانایی سخن گفتن دانسته‌اند. به این ترتیب این نورون‌ها در تکامل زبان در انسان
به این ترتیب این نورون‌ها در تکامل زبان در انسان نقش قابل توجهی ایفا کرده‌اند. مطالعات انجام شده روی انسان با استفاده از ام.آر. آی عملکردی نشان داد که در انسان مشاهده حرکات دهانی انسان دیگر می‌تواند این سیستم را فعال کند در حالیکه چنین فعالیتی در برابر حرکات یک حیوان دیده نمی‌شود. اهمیت این سیستم در درک موسیقی و یادگیری موسیقی نیز مطرح شده‌است. نقش این نورون‌ها در مورد موسیقی به عنوان ابزاری ارتباطی مطرح است و این نقش یک نقش اساسی در دریافت مفهوم موسیقایی در شنونده می‌باشد. به این ترتیب که این نورون‌ها به
شنونده می‌باشد. به این ترتیب که این نورون‌ها به کار آمده و فعالیتی نوروفیزیولوژیک مشابه همان که در ذهن موسیقیدان می‌گذرد را در شنونده ایجاد می‌کنند. از طرفی در یادگیری حرفه‌ای موسیقی نیز از این سیستم استفاده می‌شود.
سید مرتضی جزایری (آذر ۱۳۰۹ نجف–۲۰ خرداد ۱۳۸۷ تهران) فقیه و روشنفکر دینیِ ایرانی بود. وی از مؤسسان نشریۀ مکتب اسلام و یکی از یاران نزدیک سید هادی میلانی بود. تولد و تحصیل در حوزه. سید مرتضی جزایری در آذر ۱۳۰۹ در نجف متولد شد. پدر وی سید صدرالدین جزایری از معتبرترین روحانیان تهران برای تحصیل در حوزه علمیه نجف در آن شهر ساکن بود. او در ۹ سالگی به همراه خانواده به تهران آمد و در آنجا در خانه نزد پدر به تحصیل مشغول شد. چهارده ساله بود که به پیشنهاد سیدمحمد حسین طباطبایی برای تحصیلات حوزوی به قم فرستاده شد. وی
طباطبایی برای تحصیلات حوزوی به قم فرستاده شد. وی پیش از رفتن به قم نزد طباطبایی به فراگیری مقدمات تحصیلاتِ حوزوی پرداخته.. در قم، بروجردی که از دوستان پدر وی بود او را در مدرسه فیضیه قم و در کنار فرزند خود اسکان داد. سید مرتضی جزایری در آن روزگار با نشان دادن استعداد زیاد به سرعت در حوزه تبدیل به یکی از طلابِ به‌نام شد. او در آن زمان علاوه بر درس بروجردی، در محضر سیدمحمد حسین طباطبایی نیز فلسفه می‌خواند. وی همچنان در دروس خارج فقه سید کاظم شریعتمداری نیز شرکت می‌کرد. در این دوران موسی صدر و جزایری که با
شرکت می‌کرد. در این دوران موسی صدر و جزایری که با یکدیگر خویشاوندی نیز داشتند رابطۀ دوستانۀ نزدیکی آغاز کردند. همچنین مرتضی مطهری و سید محمد بهشتی از همراهان صدر و جزایری در این دوره بودند. نظریّات فقهی و حدیثی. او اساساً دین را فاقد ماهیّت قانون‌گذارانه می‌دانست؛ زیرا قانون (به معنی متعارف آن) را از اعتبارات مابعدالاجتماع و مقوّم آن را پذیرش جمعی می‌شمرد و بر آن بود که تا اجتماعی تشکیل نگردد، مزاحمتی در راه دستیابی به مایحتاجِ محدود و متقاضیِ بسیار مفروض نیست و به قانونی در جهت رفع آن مزاحمت نیاز نیست و
نیست و به قانونی در جهت رفع آن مزاحمت نیاز نیست و پس از تشکیل اجتماع نیز ضرورتِ دستیابی به نیازِ خاصّ موردِ تزاحم قرار گرفته، خودبه‌خود تعیین‌کنندۀ شیوۀ بُرون‌رفت از تنگنای آن مزاحمت است؛ بنابراین، جامعه نمی‌تواند احکامی بیرون از حیطۀ مشکلات خویش به شکل قانون بر خود حاکم شناسد. از این رو، دین نه تنها قانون‌گذاری نمی‌کند، بلکه برخلاف انتظار، ماهیتاً نیز واضع قانون نیست؛ زیرا مقوّم قانون – همان‌طور که گفته شد – پذیرش اجتماعی است که مزاحمتی خاص نیاز او را تهدید می‌کند و ماهیت آن مزاحمت، طریقه و راه حلّ آن را
می‌کند و ماهیت آن مزاحمت، طریقه و راه حلّ آن را به شکل غیرقابل‌اجتنابی در برابر جامعه قرار می‌دهد. او تنها وظیفۀ دین را تربیتِ انسان در مسیر تکامل معنوی او یعنی فرونهادن خواست‌های خودخوهانه‌اش در جهت تخلّق به اخلاق انسانی و در نهایت، وصول واقعی به توحید مطلق، که تعبیر دیگری از قیامت است، می‌دانست. او بر پایۀ این دو مقدّمه، حدّ اکثر وظیفه و تأثیرگذاری دین در عرصۀ اجتماع را ترغیب به رعایت قانون می‌شناخت، نه وضع قانون؛ یعنی او اجتماع را به شکل قهری مولّد قانون و دین را مبلّغ رعایت آن در جهت صیانت از حقوقِ
و دین را مبلّغ رعایت آن در جهت صیانت از حقوقِ معتبر در آن می‌شمرد تا از مرزشکنی‌های ناشی از زیاده‌خواهی در انسانِ ذاتاً اجتماعی، پیشگیری کند؛ ولی نه در جهت اهدافی خیالی نظیر قوام اجتماع و صرفِ احقاق حقوقِ ذاتاً اعتباری! بلکه دین را متکفّل بیان واقعیاتی می‌دانست که همواره منش آدمی هنگام حضور در بستر تعیّن ناخودآگاه از طریق تمایلاتش تحت تأثیر آنها قرار می‌گیرد؛ از این رو، تعالیم دینی صرفاً با بیان لوازم عدم آلودگی و در صورت ابتلا، طرقِ رهایی از آن بندها را، در جهت تسهیل این روند، مشفقانه بیان می‌دارد. مجلۀ
در جهت تسهیل این روند، مشفقانه بیان می‌دارد. مجلۀ مکتب اسلام. در دهۀ ۱۳۳۰، گروهی از طلاب حوزه علمیه قم به پیشنهاد و زیر نظر سید کاظم شریعتمداری اقدام به تأسیس مجله مکتب اسلام کردند. سید مرتضی جزایری در کنار ناصر مکارم شیرازی، موسی صدر، محمد واعظ زاده خراسانی، علی دوانی، مجدالدین محلاتی، عبدالکریم موسوی اردبیلی و جعفر سبحانی مؤسسان این مجله بودند. مجلۀ «مکتب اسلام» به مدت یک سال با حضور هیئت مؤسس اولیه به انتشار خود ادامه داد. پس از یک سال انتشار، تیراژ این نشریه به حدود ۱۲۰ هزار نسخه رسید و از شهرت زیادی
نشریه به حدود ۱۲۰ هزار نسخه رسید و از شهرت زیادی نزد مراکز علمی و دینی ایران برخوردار شد. برای این نشریه مدیرمسئول تعیین نشده بود و کارهای اجرایی به صورت شورایی انجام می‌گرفت، اما با اعتراض حکومت قرار شد یکی از اعضای هیئت مؤسس به عنوان مدیرمسئول به حکومت معرفی شود. مهندس حسن شریعتمداری، فرزند شریعتمداری در گفتگو با بی‌بی‌سی در این باره می‌گوید: از آن جایی که "مکتب اسلام" به مدیر مسئول نیاز داشت دو نفر از آقایان یعنی آقای مکارم و آقای جزایری که علاوه بر تحصیلات قدیم، مدرک تحصیلی جدید معادل لیسانس هم گویا از
قدیم، مدرک تحصیلی جدید معادل لیسانس هم گویا از دانشکدۀ معقول و منقول داشتند، کاندیدا شدند و پدر من آقای مکارم شیرازی را برای این سِمت قبول کردند و ایشان به عنوان مدیر مسئول و صاحب امتیاز به دولت معرفی شد که فکر می‌کنیم تا اکنون هم ایشان در این سمت خودشان هستند. با وجود این، بلافاصله پس از معرفی مکارم شیرازی به عنوان مدیرمسئول "مکتب اسلام"، همۀ هیئت مؤسس از جمله مرتضی جزایری به نشانۀ اعتراض همکاری خود را با مکتب اسلام قطع کردند. دلیل جدایی هیئت مؤسس اولیه هیچ‌گاه معلوم نشد. پیشنهاد شورای مرجعیت. جزایری یکی
معلوم نشد. پیشنهاد شورای مرجعیت. جزایری یکی از طرفداران مرجعیت شیعه به صورت شورایی بود. وی در مقاله‌ای با عنوان «طرح شورای فتوایی»، در کنار نظریه اعلمیت که می‌گوید افراد برای تشخیص احکام و مسائل شرعی خود باید به مجتهدان رجوع کرده و در مسائل خلافی منحصراً از اَعلم تقلید نمایند، "شورای فتوایی" را مطرح می‌کند. طرح شورای فتوایی عبارت است از اینکه به جای آنکه افراد از شخص معینی تقلید کرده، در مسائل دینی از نظریات و افکار فرد بخصوصی پیروی کنند، مجمعی تشکیل شود که در آن فقهای مُسَلَّم عصر عضویت داشته باشند و
که در آن فقهای مُسَلَّم عصر عضویت داشته باشند و تک‌تک مسائل در آنجا مطرح شود و اعضا دربارۀ آن شور علمیِ تمام کنند و چون اتفاق نظر در تمام مسائل بین همۀ افراد ممکن نیست، شورا موظف باشد نظر اکثریت را اعلام کند و به جای آنکه فتوای اعلم (فرد داناتر) ملاک عمل باشد، نظر اکثریت ملاک گشته و باید به فتوای اکثریت عمل کرد. درگذشت. او پیشتر برای درمان شکستگی پا در بیمارستان بستری شده بود و در پی آن به بیماری ناشناخته‌ای دچار شد. چند سال بعد، در سحرگاه دوشنبه ۲۰ خردادماه ۱۳۸۷ خورشیدی (برابر با ۵ جمادی‌الثانی ۱۴۲۹ قمری)
۱۳۸۷ خورشیدی (برابر با ۵ جمادی‌الثانی ۱۴۲۹ قمری) پس از ۴۷ روز بستری شدن در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان شرکت نفت تهران در ۷۸ سالگی درگذشت و در رواق میان دو امامزادۀ مدفون در حرم حضرت عبدالعظیم به خاک سپرده شد
در اواخر آوریل سال ۲۰۰۸ فاش شد که مردی اتریشی به نام یوزف فریتزل (فریتسل) ۷۳ ساله، دخترش الیزابت فریتسل را به مدت ۲۴ سال در خانه حبس کرده‌است. یوزف در این مدت دخترش را صدها بار مورد سوءاستفاده جنسی قرار داد که حاصل آن تولد هفت بچه می‌باشد. پس‌زمینه. یوزف فریتزل. یوزف فریتزل در سال ۱۹۳۵ متولد شده‌است و در زمان حمله نازی‌ها به اتریش پیش از جنگ جهانی دوم یک کودک بوده‌است. الیزابت فریتسل. او در سال ۲۰۰۸، ۴۲ ساله بود و از ۱۹ سالگی در سلولی که در زیر ساختمان ساخته شده بود، زندانی شده‌بود. بر اساس این واقعه فیلمی
شده بود، زندانی شده‌بود. بر اساس این واقعه فیلمی به نام دختری در زیرزمین ساخته شد. آغاز پرونده. این پرونده زمانی فاش شد که در ۱۹ آوریل ۲۰۰۸ یک نوجوان بی‌هوش در ساختمانی که پدربزرگ و مادربزرگش در آن‌جا زندگی می‌کردند یافت شد و به بیمارستانی در شهر آمشتتن منتقل شد. پلیس با انتشار اطلاعیه‌هایی خواستار مراجعه مادر این نوجوان شد و سرانجام با دریافت اطلاعاتی محرمانه و ناشناس موفق شد مادر او را در نزدیکی بیمارستان پیدا کنند. مادر که مقامات او را «الیزابت» معرفی کرده‌اند به افسران پلیس گفته بود که به تازگی و بعد
به افسران پلیس گفته بود که به تازگی و بعد از ۲ دهه حبس توسط پدرش آزاد شده‌است. وی اظهار کرد: در ۲۸ اوت ۱۹۸۴، پدرش او را با دادن داروی آرام‌بخش به وی دستانش را بسته‌است و در اتاقی در زیرزمین خانه آن‌ها زندانی کرده‌است. "فرانتز پولتزر" رئیس اداره تحقیقات جنایی اتریش در گفتگو با تلویزیون آسوشیتد پرس گفت: این زن رمزهایی را برای یافتن اتاق مخفی محل حبس وی داده و پلیس موفق به کشف این مکان شده‌است. اثرات روانی. مقامات اتریش اعلام کردند که الیزابت و بچه‌هایش در مکانی نامعلوم تحت مراقبت‌های روانی قرار دارند و پسر ۵
نامعلوم تحت مراقبت‌های روانی قرار دارند و پسر ۵ ساله وی بسیار خوشحال به نظر می‌رسد. روان‌شناسان به شدت در حال تلاش و مشاوره با مادر و فرزندان هستند که چگونه با شرایط این وضعیت کنار بیایند. اما کارشناسان معتقدند که بازگشت آن‌ها به شرایط عادی به سال‌ها کار نیاز دارد. دکتر «ماکس فردریش» روان‌پزشکی که از قربانی دیگر پرونده‌ای مشابه که دو سال پیش فاش شد مراقبت کرده‌بود می‌گوید که بازگشت آن‌ها به شرایط عادی به ۵ تا ۸ سال وقت نیاز دارد. اثرات جسمانی. حال کرستین بزرگ‌ترین فرزند الیزابت که بیماریش باعث کشف جنایت و
فرزند الیزابت که بیماریش باعث کشف جنایت و رهایی مادر و برادرانش شد وخیم اعلام شده‌است. وی که در کما به سر می‌برد به علت از کار افتادن کلیه‌ها تحت دیالیز قرار دارد. هویت جدید. هانس هینس لانس رئیس سازمان خدمات اجتماعی شهر آمشتتن اعلام کرده که نام‌ها و هویت جدیدی را قرار است به قربانیان این ماجرا بدهند.
نمره اگتستون نوعی کمیت برای سنجش بار کلسیوم (Calcium burden) در آترواسکلروسیس ویا بیماری شریان‌های کرونری است. این کمیت را توسط سی تی اسکن های چند ردیفه(بالای ۶۴ اسلایس) یا مقطع‌نگاری رایانه‌ای با پرتو الکترون می‌سنجند. بر طبق تعریف، نمره اگتستون برابر حاصلضرب مساحت ناحیه آسیب کلسیومی (Calcific lesion) در یک فاکتور وزنه‌ای (weighting factor) می‌باشد که وابسته به بیشینه سیگنال زخم (lesion) می‌باشد.
امل سلیمان عفیفی نخستین زن مسلمان است که توانسته‌است عاقد ازدواج باشد. کسب اجازهٔ عاقدی خالی از مخالفت و اتهام بدعت‌آوری شرعی و عرفی نبود. پس از چندی کشمکش با رأی دادگاه خانواده در زقایق استان شرقیه مصر و سپس با موافقت افرادی چون مفتی اعظم مصر و صدور جواز از سوی وی، عفیفی عنوان قاضی شرع یا عقدکنندهٔ نکاح را در سال ۲۰۰۸ کسب کرد. . زندگی. امل سلیمان عفیفی ۳۲ ساله که اهل روستایی در مصر است، در سال ۱۹۹۸ از دانشگاه الزقایق لیسانس "حقوق" گرفت. سپس در سال ۲۰۰۵ در رشته "قانون و جنایی" ادامه تحصیل داد. سالها بعد، با
"قانون و جنایی" ادامه تحصیل داد. سالها بعد، با تاثیر گرفتن از عموی همسرش که عاقد بود، به این کار علاقه‌مند شد. در ابتدا برخوردها چندان مساعد نبود و مأموران محکمه روی خوشی نشان ندادند و بعضاً از تحویل گرفتن مدارک تحصیلی وی ابا کردند. سرانجام با گرفتن رأی دادگاه و نظر مساعد مفتی اعظم مصر اجازه در سال ۲۰۰۸ صادر شد. مفتی اعظم مصر در باب این قضیه گفت «زن می‌تواند وکیل خودش و وکیل کس دیگری شود، در صورتی که زن وکیل خودش و کس دیگری شده می‌تواند، بعد از اجازه قاضی عقدکننده نکاح نیز باشد. به غیر از امامت، زن
قاضی عقدکننده نکاح نیز باشد. به غیر از امامت، زن می‌تواند تمام کارها را انجام دهد.» عفیفی استقبال اهالی را از خودش چون استقبال از یک قهرمان دانسته‌است و هم‌اکنون خیال تأسیس دفتر و نوشتن رسالهٔ دکترا در شریعت اسلامی دارد.. او دلیل علاقه به کار را هم‌صحبتی و گره‌گشایی از کار زنان (خصوصاً روستایی) چه هنگام نکاح و چه هنگام طلاق دانسته‌است. به اعتقاد وی زن بودن عاقد کار را آسان‌تر می‌کند؛ او می‌تواند از موافقت راستین زنان برای ازدواج اطمینان حاصل کند، و آنها از بیان مشکلات کمتر احساس شرم می‌کنند و این حتی به
بیان مشکلات کمتر احساس شرم می‌کنند و این حتی به کم‌کردن آمار طلاق تواند انجامید.
پرویز تناولی (زادهٔ ۳ فروردین ۱۳۱۶) مجسمه‌ساز، نقاش، پژوهش‌گر و مجموعه‌دار ایرانی است. از وی به عنوان یکی از پیش‌گامان مکتب سقاخانه یاد می‌شود. وی از شناخته‌شده‌ترین هنرمندان ایرانی است. مجموعه مجسمه‌های «هیچ»، «دست‌ها» و «قفل و قفس» در زمره معروف‌ترین آثار پرویز تناولی قرار دارند. مجموعه مجسمه‌های «هیچ»، محبوبیت زیادی در حراج‌های بین‌المللی خرید و فروش آثار هنری دارد. از این روی، برخی از مجموعه‌داران هنری و مشهورترین موزه‌های جهان، اقدام به جمع‌آوری آثار پرویز تناولی برای مجموعه‌های‌شان کرده‌اند. مجسمه‌ای
تناولی برای مجموعه‌های‌شان کرده‌اند. مجسمه‌ای از وی به نام "پرسپولیس" در سال ۱۳۸۷ با رکورد بی‌سابقه دو میلیون و ۵۰۰ هزار دلار در حراج کریستی به فروش رفت. پرویز تناولی همچنین کارشناس فرش‌ها و بافته‌های عشایری است و به دلیل معرفی گبه در ایران و خارج از ایران به عنوان پدر گبه شناخته می‌شود. تناولی استاد مدعو در کالج هنر مینیاپولیس، از اعضاء بنیان‌گذار و استاد مجسمه سازی در هنرکده هنرهای تزئینی و نیز استاد تمام دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. زندگی. پرویز تناولی در سوم فروردین ماه سال ۱۳۱۶ در تهران و
تناولی در سوم فروردین ماه سال ۱۳۱۶ در تهران و در محله دروازه شمیران در یک خانواده متوسط به‌دنیا آمد. وی از سنین ده تا یازده سالگی فعالیت هنری خود را با نوازندگی ویولن زیر نظر استادانی چون نیک نواز و ابوالحسن صبا آغاز کرد. تناولی تحصیلاتش را در دبیرستان ادیب ادامه داد. هنگام تعطیلی دبیرستان به هنرستان کمال‌الملک می‌رفت. در سال ۱۳۳۲ هنرستان هنرهای زیبا در تهران تأسیس شد و او در رشتهٔ مجسمه‌سازی نام‌نویسی کرد. وی پس از گذراندن دوره سه ساله مجسمه‌سازی در هنرستان هنرهای زیبا در سال ۱۳۳۵ به ایتالیا رفت و در
هنرهای زیبا در سال ۱۳۳۵ به ایتالیا رفت و در آکادمی هنرهای زیبای شهر کارارا مشغول به تحصیل شد. بعد از دو سال مقدار پولی که وی از طریق تدریس موسیقی و کمک‌های مالی خانواده‌اش پس‌انداز کرده بود تمام شد و در سال ۱۳۳۶ مجبور شد به ایران بازگردد. او خود می‌گوید: «بازگشت به تهران گر چه ناشی از ضرورت فراهم کردن پول یا شاید گرفتن یک بورس بود، اما عملاً فرصت‌های خوبی برای من به‌وجود آورد. در مدت چند ماهی که در تهران ماندم کارهای زیادی ساختم و دو نمایشگاه تشکیل دادم. در نمایشگاه اول طرحِها و حکاکی‌هایی که عمدتاً در
در نمایشگاه اول طرحِها و حکاکی‌هایی که عمدتاً در ایتالیا اجرا کرده بودم نشان دادم. بیشتر این طرح‌ها را از روی مدل کشیده بودم، اما تعدادی طرح هم که در تهران از دسته‌های سینه‌زنی تهیه کرده بودم، کنار آنها به نمایش گذاشتم. موضوع حکاکی‌ها عمدتاً حمام‌های عمومی یا نوازندگان دوره‌گرد بود. علاوه بر آن کارهای منوچهر شیبانی شاعر و نقاش نیز در آنجا به نمایش درآمده بود.» تناولی در دی ماه ۱۳۳۶، آثاری کاملاً متفاوت شامل حکاکی‌ها، مجسمه‌های سفالی و مجسمه‌های ساخته شده از آهن‌قراضه‌ها را در تالار به نمایش گذاشت. این