payamvha/North_RAG huggingface dataset:
پرویز معین (زاده اول آبان ۱۳۳۱ ولندان از توابع شهرستان شهرضا) عضو هیئت علمی مهندسی مکانیک دانشگاه استنفورد آمریکا است. وی تا کنون برنده جایزه علمی ناسا و جایزه مؤسسه انستیتو آمریکایی هوانوردی و فضانوردی شده است. همچنین در سال ۱۹۹۶ موفق به دریافت جایزه دینامیک سیالات شد. زندگینامه. پرویز معین در سال ۱۳۳۱ در ولندان از توابع شهرستان شهرضا به دنیا آمد و در حال حاضر ساکن ایالت کالیفرنیا در آمریکا است. وی دوره کارشناسی مهندسی مکانیک خود را در سال ۱۹۷۴ میلادی در دانشگاه مینِسوتا پشت سر گذاشت و در سال ۱۹۷۵ مدرک
دانشگاه مینِسوتا پشت سر گذاشت و در سال ۱۹۷۵ مدرک کارشناسی ارشد مکانیک سیالات را از دانشگاه استنفورد اخذ نمود. سپس به طور هم‌زمان کارشناسی ارشد رشته ریاضی و دکترای مکانیک را در سال ۱۹۷۸ میلادی به پایان رساند. وی در سال ۱۹۸۱ به تابعیت آمریکا درآمد. معین یکی از پیشگامان استفاده از روش‌های عددی شبیه‌سازی عددی مستقیم و شبیه‌سازی گردابه‌های بزرگ در جریان‌های آشفته در امواج شوک است.
دوگانه‌گرایی ذهن و بدن یک دیدگاه فلسفی در مباحث فلسفه ذهن است. اشاعهٔ عمومی این دیدگاه اغلب به رنه دکارت نسبت داده می‌شود. با اینحال این گرایش ریشه و قدمتی فراوان دارد که از افلاطون آغاز می‌گردد. دوگانه‌انگاری در فلسفه اسلامی نیز توسط سه مکتب مشائی، اشراقی و صدرایی (حکمت متعالیه) مطرح شده است و اغلب فیلسوفان مسلمان به دوگانه‌انگاری جوهری معتقد هستند. در فلسفه جدید، دکارت با طرحی نو از دوگانه‌گرایی آن را احیا کرد. دوگانه‌گرایی دکارتی را جوهری می‌نامند؛ زیرا او قائل به وجودِ دو جوهر مستقل نفس و بدن است. نفس
او قائل به وجودِ دو جوهر مستقل نفس و بدن است. نفس جوهری مجرد و غیرمادی است. در عصر اخیر انشعابات دیگری از دل دوگانه‌گرایی پدید آمده‌اند مانند: دوگانه‌گرایی وصفی یا خاصه‌ای که به وجود یک جوهر با دو نوع ویژگی‌های متفاوت (ذهنی و فیزیکی) قائل است. دوگانه‌انگاری وصفی، یگانه‌گرایی غیر تحویلی به‌شمار می‌رود.
سپک تاکرا یا بوریاوالی (باهاسا اندونزی و مالایی: "Sepak takraw"، به تایلندی: ตะกร้อ، به لائو: :ກະຕໍ້) ورزشی شبیه والیبال است که به‌جای دست از پا برای گذراندن توپ از تور استفاده می‌شود. این بازی از ورزش‌های بومی جنوب شرق آسیا است و در تایلند، مالزی، لائوس و اندونزی بسیار محبوب است. سپک تاکرا یکی از ورزش‌های بسیار قدیمی‌ با بیش از ۵۰۰ سال قدمت است که در کشور مالزی ابداع و پایه‌گذاری شد. سپاک در زبان مالایی به معنای لگد زدن است و تاکرا در زبان تایلندی به معنی توپ است. این رشته در تایلند معمولاً فقط تاکرا
توپ است. این رشته در تایلند معمولاً فقط تاکرا نامیده می‌شود و در لائوس به تای تاکرا معروف است. در فیلیپین هم این ورزش به سیپا "(Sipa)" معروف است. والیبال با پا هم نامی است که به این ورزش در ایران داده‌اند. مسابقات بین‌المللی سپک تاکرا زیر نظر فدراسیون جهانی سپک تاکرا برگزار می‌شود و سپک تاکرا قهرمانی جهان (با عنوان جام پادشاهی) هرسال در بانکوک برگزار می‌شود. سپک تاکرا در برنامه مسابقات بازی‌های آسیایی و بازی‌های آسیایی داخل سالن هم قرار دارد. پیشینه. سپک تاکرا از ورزش چینی کوجو (به معنی "لگد پا") ریشه
تاکرا از ورزش چینی کوجو (به معنی "لگد پا") ریشه گرفته که از مسیر ارتباطات تجاری وارد جنوب شرق آسیا شد و از ۵۰۰ سال قبل در این منطقه محبوبیت یافت. این بازی در مالایا سپک راگا (به معنی لگد توپ خیزران) و در تایلند تاکرا نامیده می‌شد. شکل امروزین این رشته از دویست سال پیش پیدا شد. وزارت ورزش سیام در سال 1828 برای نخستین بار مجموعه قوانین سپک تاکرا را منتشر کرد. گروهی به شکل دایره می‌ایستادند و با چوب به توپ ضربه می‌زدند و ساعت‌ها به این بازی می‌پرداختند و تا زمانی که توپ به زمین‌می‌خورد جزو امتیازات آن گروه
زمانی که توپ به زمین‌می‌خورد جزو امتیازات آن گروه محاسبه می‌شد و بسیار شبیه بازی ژاپنی کماری بود. در سال ۱۹۶۵ تور به این ورزش اضافه شد و به چیزی شبیه والیبال امروزی تبدیل شد. و بالاخره اینکه این ورزش در آذر سال ۸۱ توسط علی فولادی راد وارد ایران شد و زیر نظر فدراسیون همگانی آغاز به کار کرد. در همین سال طی حکمی از سوی محمد علیپور علی فولادی راد به عنوان اولین رئیس انجمن این رشته منصوب شد و تا سال ۱۳۸۸ عهده‌دار این پست بود تا اینکه در سال ۸۹ سهراب آزاد به عنوان دومین رئیس انجمن سپک تاکرا ایران کار خودش و آغاز
دومین رئیس انجمن سپک تاکرا ایران کار خودش و آغاز کرد و تا حالا هم ایشان سکان دار هدایت این رشته در ایران هستند مقررات. اندازه زمین و ارتفاع تور بازی شبیه بدمینتون است و هر تیم معمولاً ۳ بازیکن دارد. قوانین فعلی امتیازگیری در بازی تا حد زیادی شبیه والیبال است. اما سه تفاوت مهم دارد که به شرح زیر است: سرویس. بازیکن زننده سرویس پای خود را روی دایره سرویس که در زمین تعبیه شده قرار می‌دهد (پای تکیه گاه نباید از دایره خارج شود) و بازیکنانی که در نیم دایره کناری در چپ و راست زمین (نیم دایره‌ای به شعاع ۹۰
کناری در چپ و راست زمین (نیم دایره‌ای به شعاع ۹۰ سانتی‌متر که با خط وسط زمین و خطوط کناری مرتبط است) ایستاده‌اند، توپ را برای سرویسور پرتاب می‌کنند. پس از انداختن توپ برای بازیکنی که سرویس می‌زند ۲ بازیکن دیگر دوباره به موقعیت دفاعی بازمی‌گردند. هنگامی که بازی با ضربه سرویس آغاز می‌شود، مهاجم تیم می‌تواند از یک بار تا ۳ بار به توپ ضربه بزند. سرعت توپ در سپک تاکرا گاهی به ۱۴۰ کیلومتر در ساعت هم می‌رسد. کسب امتیاز. هر تیمی که بتواند ۲ ست از ۳ ست بازی را از آن خود کند برنده مسابقه خواهد بود. هر ست ۲۱ امتیاز
خود کند برنده مسابقه خواهد بود. هر ست ۲۱ امتیاز دارد که در ست سوم تنها کسب ۱۵ امتیاز برای پیروز شدن تیم مقابل کافی‌ست. توپ. دو نوع توپ در این ورزش مورد استفاده قرار می‌گیرد که یک نوع آن از پلاستیک و فایبر گلاس است و نوع دیگر که در گذشته به‌کار می‌رفت از خیزران و بامبو بوده‌است. توپ پلاستیکی از سوی انجمن آسیایی سپک تاکرا توپ رسمی مسابقات شناخته شده‌است. وزن توپ بین ۱۵۰ تا ۱۶۰ گرم برای بانوان و ۱۷۰ تا ۱۸۰ گرم برای آقایان و محیط آن ۴۰ سانتی‌متر است. این توپ کوچکتر از توپ هندبال و کمی بزرگ‌تر از توپ سافت‌بال
از توپ هندبال و کمی بزرگ‌تر از توپ سافت‌بال است. انواع سپک تاکرا. در حال حاضر در کل دنیا ۳ نوع سپک تاکرا انجام می‌شود: سازمان بین‌المللی سپک تاکرا. مقر فدراسیون آسیایی سپک تاکرا(ASTAF) در کشور سنگاپور و مقر فدراسیون جهانی سپک تاکرا (ISTAF) در بانکوک، تایلند قرار دارد. در حال حاضر ۵۴ کشور عضو رسمی فدراسیون جهانی رشته سپک تاکرا هستند. ----مسابقات کشوری سپک تاکرا ----مسابقات کشوری سپک تاکرا به صورت رسمی از سال ۱۳۸۲ در قم آغاز شد. در طی سال‌های ۸۲ الی ۸۹ چندین مسابقه قهرمانی کشور و لیگ در شهرهای رشت، آمل، کرج،
قهرمانی کشور و لیگ در شهرهای رشت، آمل، کرج، اصفهان و… برگزار شد. در سال ۱۳۸۹ دور جدیدی از مسابقات سپک تاکرا با نام سوپر لیگ در استان آذربایجان غربی - ارومیه برگزار گردید و این مسابقات آغازی بود برای پیشرفت حرفه‌ای تر این رشته در ایران سپک تاکرای بانوان سپک تاکرای بانوان نیز از سال بعد به صورت مسابقات کشوری برگزار شد که نتیجه این دیدارها با صورت ذیل می‌باشد. سال ۱۳۹۱ در لیگ بزرگسالان در بخش رگو - تیم‌های گنبد مقام نخست، تیم گیلان نایب قهرمان و تیم مرکزی رتبه سوم را کسب کرد در بخش دبل استان مرکزی عنوان نخست
سوم را کسب کرد در بخش دبل استان مرکزی عنوان نخست و تیم گنبد (گلستان) نایب قهرمان شدند. در بخش هوپ تاکرا مرکزی مقام اول و گنبد مقام دوم را کسب کردند سال ۱۳۹۲ در مسابقات کشوری رده جوانان بیست سال استان مرکزی مقام نخست و دو تیم قم و مرکزی ب عناوین دوم و سوم را کسب کردند. سال ۱۳۹۳ در مسابقات کشوری لیگ بزرگسالان گنبد (گلستان) مقام اول استان گیلان مقام دوم و استان مرکزی مقام سوم را به خود اختصاص دارند. سال ۱۳۹۴ در این سال در رده جوانان زیر ۱۸ سال استان مرکزی مقام اول استان خراسان شمالی مقام دوم را کسب کردند سال
اول استان خراسان شمالی مقام دوم را کسب کردند سال ۱۳۹۵ مسابقات لیگ بزرگسالان: مقام اول گنبد (گلستان) مقام دوم مرکزی و خراسان رضوی (مشهد) مقام سوم را کسب کردند. رده سنی زیر ۱۸ سال: مقام اول استان کرمان مقام دوم استان مرکزی و مقام سوم استان چهارمحال بختیاری (شهرکرد) در بخش دبل بزرگسالان مقام اول گنبد گلستان مقام دوم مرکزی و مقام سوم مشهد سال ۱۳۹۶ این رقابت‌های با حضور بیش از ۱۵۰ ورزشکار در دو رده سنی جوانان و بزرگسالان در شهر ایلام برگزار شد و در رده بزرگسالان دیویژن A گنبد گلستان مقام اول مرکزی دوم و لرستان
دیویژن A گنبد گلستان مقام اول مرکزی دوم و لرستان و گیلان مشترکاً سوم شدند. در رده بزرگسالان دیویژن B استان کرمان مقام اول و استان ایلام مقام دوم و استان‌های قم و چهارمحال بختیاری مشترکاً سوم شدند. در رده سنی زیر ۱۸ سال استان‌های کرمان، مرکزی عناوین اول و دوم و خراسان رضوی و چهارمحال بختیاری رتبه سوم مشترک را کسب کردند. سال ۱۳۹۷ در رده زیر ۱۸ سال استان مرکزی مقام اول مقام دوم استان کرمان و مقام سوم مشترک نصیب تیم‌های خراسان رضوی و تهران شد.
ایران با نام رسمی جمهوری اسلامی ایران، کشوری در غرب آسیا است. این کشور از غرب با ترکیه و عراق، از شمال غربی با ارمنستان و جمهوری آذربایجان، از شمال با دریای مازندران و ترکمنستان، از شرق با افغانستان و پاکستان، و از جنوب با دریای مکران و خلیج فارس هم‌مرز است. ایران با ۱٫۶۴ میلیون کیلومتر مربع گستره، هفدهمین کشور پهناور جهان، و با جمعیت ۹۲٬۱ میلیون نفر، هفدهمین کشور پرجمعیت جهان است. ایران در تقسیمات کشوری به ۳۱ استان تقسیم می‌شود. زبان رسمی ایران فارسی است. پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر این کشور تهران است. این
پایتخت و پرجمعیت‌ترین شهر این کشور تهران است. این گهواره تمدن پیش از ورود اقوام ایرانی، محل سکونت گروه‌های مختلفی بوده است. در سدهٔ هفتم پیش از میلاد، پادشاهی ماد بخش‌های زیادی از فلات ایران را یکپارچه کرد و این قلمرو در سدهٔ ششم پ. م، با شاهنشاهی هخامنشی تحت حکومت کوروش بزرگ به اوج خود رسید. در سدهٔ چهارم پ. م، اسکندر بزرگ این شاهنشاهی را فتح کرد. شورش ایرانیان در سدهٔ سوم پ. م، منجر به پایه‌گذاری شاهنشاهی اشکانی شد که در سدهٔ سوم میلادی، شاهنشاهی ساسانی جانشین آن گردید. در سدهٔ هفتم م، مسلمانان عرب این
جانشین آن گردید. در سدهٔ هفتم م، مسلمانان عرب این شاهنشاهی را فتح کردند که منجر به اسلام آوردن ایرانیان شد. از آن به بعد، ایرانیان در علم و فرهنگ اسلامی نقش داشتند. از سدهٔ نهم، دودمان‌های ایرانی‌تبار پدیدار شدند که به حکومت اعراب پایان دادند و زبان فارسی را احیا کردند. پس از آن ترک‌های سلجوق و مغول‌های ایلخانی حکومت را در این سرزمین به‌دست گرفتند. در سدهٔ شانزدهم، صفویان حکومت ایران را بار دیگر یکپارچه کرد. نادرشاه در سدهٔ هجدهم فرماندهی نیرومندترین ارتش آن زمان را بر دوش داشت اما در سدهٔ نوزدهم، جنگ‌هایی
زمان را بر دوش داشت اما در سدهٔ نوزدهم، جنگ‌هایی با امپراتوری روسیه منجر به جدایی بخش‌های زیادی از سرزمین‌های ایران شد. دههٔ ۱۲۸۰ شمسی شاهد جنبش مشروطه بود. کوشش‌ها به‌منظور ملی‌سازی صنعت نفت ایران منجر به کودتایی انگلیسی-آمریکایی در ۱۳۳۲ شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، جمهوری اسلامی کنونی توسط سید روح‌الله خمینی، نخستین رهبر جمهوری اسلامی، بنا نهاده شد. حکومت ایران یک حاکمیت دینی با نظام ریاستی است، اما اختیارات بنیادی به رهبر نظام که یکه‌سالار است، واگذار شده است؛ این مقام از زمان مرگ خمینی در سال ۱۳۶۸ به‌دست سید
این مقام از زمان مرگ خمینی در سال ۱۳۶۸ به‌دست سید علی خامنه‌ای بوده است. حکومت ایران اقتدارگراست و انتقادات گسترده‌ای به‌دلیل محدودیت‌های قابل‌توجه، نقض حقوق بشر و آزادی‌های مدنی به آن وارد شده است. این نظام، قطب اسلام شیعه در خاورمیانه و دشمن اسرائیل شناخته می‌شود. ایران همچنین یکی از بزرگ‌ترین بازیگران امور خاورمیانه به‌شمار می‌رود و نظام جمهوری اسلامی به‌طور مستقیم و غیرمستقیم در اکثر درگیری‌های خاورمیانه دست دارد. سیاست خارجهٔ تنش‌زای جمهوری اسلامی در منطقه، که شناسه آن پشتیبانی از گروه‌های شبه‌نظامی
منطقه، که شناسه آن پشتیبانی از گروه‌های شبه‌نظامی اسلامی متعدد است، به‌شدت محکوم شده است. سرزمین پهناور ایران با گذشته‌ای کهن وارث فرهنگ و تمدنی فراگیر است که در طول هزاران سال گستره ای از گوناگونی زبانی، مذهبی، گویش‌ها، آداب، عادات مناسک و غیره را میان خود با نرمی و ساده‌گیری چشمگیر جای داده است به گونه‌ای که ایران از لحاظ گوناگونی قومیتی در میان ۱۰ کشور نخست جهان جا گرفته و پنجاه زبان و لهجه و هشت قوم رسمی را در خود جای داده است که هر یک از این اقوام در کنار تفاوت‌هایی که در نمادهای فرهنگی خود با دیگر
کنار تفاوت‌هایی که در نمادهای فرهنگی خود با دیگر اقوام ایرانی دارند، از همسانی بسیاری برخوردارند. بیشتر استان‌های کشور، در درجات گوناگون، درگیر تنوعات اتنیکی، زبانی یا مذهبی هستند. بزرگ‌ترین اقوام ایران عبارتند از فارس، آذربایجانی، آشوری، ارمنی، بلوچ، ترکمن، تالش، تات، عرب، قشقایی، کُرد، مردم لک، گرجی، گیلک، لارستانی، لُر و مردم بختیاری و مازندرانی. بسیاری از ایرانیان به زبان‌های فارسی، ترکی آذربایجانی، کُردی، زبان لکی، بلوچی، لُری، لُری بختیاری، مازندرانی، گیلکی، تالشی و عربی صحبت می‌کنند اما زبان مشترک و
گیلکی، تالشی و عربی صحبت می‌کنند اما زبان مشترک و میانجی در میان این اقوام زبان فارسی است. قانون اساسی جمهوری اسلامی، اسلام شیعه را دین رسمی این کشور اعلام کرده است. ایران جایگاه راهبردی در منطقهٔ خلیج فارس دارد و تنگهٔ هرمز در جنوب آن، راهی بسیار مهم برای انتقال نفت خام است. این کشور زیرساخت قابل‌توجهی در بخش‌های خدماتی، صنعتی و کشاورزی دارد که اقتصاد این کشور را توانمند می‌سازند اما این اقتصاد هنوز بر فروش نفت و گاز استوار است و از فساد مالی رنج می‌برد. منابع طبیعی ایران، قابل‌توجه هستند و در میان اعضای
طبیعی ایران، قابل‌توجه هستند و در میان اعضای اوپک، ایران سومین دارندهٔ ذخایر بزرگ اثبات شدهٔ نفت است. میراث فرهنگی این کشور غنی است و میراث جهانی یونسکو در آن از ۲۷ مورد تشکیل می‌شود. ایران از اعضای بنیان‌گذار سازمان ملل متحد، سازمان همکاری اقتصادی، سازمان همکاری اسلامی و اوپک است و از قدرت‌های منطقه‌ای شمرده می‌شود. ریشه‌شناسی نام. ایران. واژهٔ "ایران" آشکارا از پارسی میانه سرچشمه می‌گیرد. نخستین بار در دنبالهٔ نام اردشیر بابکان، بنیان‌گذار شاهنشاهی ساسانی به نام "ایران" اشاره شده است. در نقش رستم و
به نام "ایران" اشاره شده است. در نقش رستم و سکه‌های اردشیر بابکان، به او با نام «اردشیر شاهنشاه آریان (ایران)» اشاره شده است. "ایران" (پهلوی ساسانی) و "آریان" (پهلوی اشکانی) هردو برای اشاره به مجموع مردم ایران نیز استفاده می‌شدند؛ این دو واژه برگرفته از "آریا" در زبان نیاایرانی هستند. بر پایه اسناد تاریخی موجود، "ایران‌شهر" را ساسانیان برای نخستین بار به شکل سیاسی به کار بردند و پیش از آنان، به این کشور با چنین عنوانی اشاره نشده است؛ پیش از ساسانیان تنها یک بار، از اصطلاح "سرزمین‌های ناآریایی" استفاده شده
بار، از اصطلاح "سرزمین‌های ناآریایی" استفاده شده است. بر پایه اساطیر ایران نیز، نام «"ایران"» از نام ایرج، یک شاهزادهٔ اساطیری (پیشدادی) که به‌دست برادرانش (تور و سلم) کشته شد، آمده است. در اوستا، بخشی که نخستین مهد زندگی آریایی‌ها بوده، "ایران وئجه" نامیده شده است که به معنای «سرزمین آریاها» است. همچنین در اوستا واژهٔ «"اَئیریَ"» (به اوستایی: 𐬀𐬌𐬭𐬌𐬌𐬀) برای اشاره به همین نژاد استفاده شده است. واژه‌های برگرفته از پارس. به جز واژهٔ "ایران"، این کشور بیشتر با "پارس" و واژه‌های برگرفته از آن، توسط جهان خارج
"پارس" و واژه‌های برگرفته از آن، توسط جهان خارج مورد اشاره قرار گرفته است. به شکل تاریخی، جهان غرب به این کشور با نام "Persia" اشاره کرده است که در زبان‌های گوناگون آنان، به شکل خاصی تلفظ می‌شود. از مهم‌ترین عوامل گسترش این نام در جهان غرب، نوشته‌های مورخان یونانی است که از ایران به عنوان "Persís" یاد می‌کردند. "پارسه"، یکی از این دسته واژه‌ها، دارای معنی «سرزمین پارسیان» است. این موارد، در حالی اند که "پارس" نام یکی از استان‌های ایران باستان نیز بود که امروزه به عنوان استان فارس تعریف شده است. این دسته از
به عنوان استان فارس تعریف شده است. این دسته از نام‌ها، در داخل ایران نیز مورد استفاده قرار می‌گرفتند. در ادبیات فارسی و عربی، با عنوان "مملکت فارس" به این کشور اشاره شده است. در ۶ دی ۱۳۱۳، در دوران رضاشاه، حکومت ایران به شکل رسمی از کشورهای دیگر خواست که در نوشته‌های رسمی، از واژهٔ "ایران" که نام درون‌نام و تاریخی بود به جای واژه‌های برون‌نام همچون "پرشیا"، "پرس" و "پرسه" استفاده کنند. در این دوران، در اروپا، "ایران" تنها یک اصطلاح جغرافیایی بود و برای اشاره به این کشور به کار نمی‌رفت. سعید نفیسی، در دفاع
به این کشور به کار نمی‌رفت. سعید نفیسی، در دفاع از استفاده از نام ایران در زبان‌های دیگر، ضمن انجام اشاراتی به تاریخ این کشور، اعلام داشت که "ایران" قدیمی‌ترین نام باستانی و تاریخی این کشور است. تاریخ. پیشاتاریخ. نشانه‌هایی از وجود انسان در غاری به نامه قلعه کرد پیدا شده که ۴۷۵۰۰۰سال پیشینه دارد، در این پیدایش نشانه‌هایی از استخوان جانوران و نئاندرتال نابود شده به چشم می‌خورد. آثار باستانی کشف‌شده در ایران، همانند نمونه‌های کاوش شده در کشف‌رود و گنج پر در شمال این کشور، گواهی‌دهندهٔ بودن انسان در ایران از
این کشور، گواهی‌دهندهٔ بودن انسان در ایران از دوران پارینه‌سنگی زیرین هستند. نشانه‌هایی از نئاندرتال‌های ایران از پارینه‌سنگی میانی وجود دارد که بیشتر در منطقهٔ زاگرس، در مکان‌هایی مانند ورواسی و یافته (از فرهنگ موستری)، پیدا شده‌اند. در پارینه‌سنگی پسین، فرهنگ‌هایی چون برادوستی و زرزی در منطقه جان گرفتند. در این دوران، سکونتگاه‌های زاگرس در فضای باز بوده‌اند و ابعاد آن‌ها، نظامی رده‌بندی را نشان می‌دهد. دوران نوسنگی و مس‌سنگی در ایران با نگرش به سردی، نزدیک به هزار سال ادامه داشت تا دوران نوسنگی از هلال
به هزار سال ادامه داشت تا دوران نوسنگی از هلال حاصلخیز به فلات ایران برسد و کشاورزی ممکن شود. سکونتگاه‌های نوسنگی یافت شده در این کشور، در جاهایی با امکان دیم‌کاری قرار دارند. از هزارهٔ دهم تا هفتم پیش از میلاد، نخستین مردمان کشاورزی، در منطقهٔ زاگرس در باختر ایران، از جمله چغاگلان، چغابنوت و چغامیش به شکوفایی رسیدند.در عصر برنز، مناطق پیرامون دشت‌های فلات ایران از میانهٔ هزارهٔ چهارم پیش از میلاد تا آغاز هزارهٔ سوم پیش از میلاد، دستخوش پیدایش مراکز شهری شد که سرانجام گسترش بازرگانی به‌ویژه در زمینهٔ فلز
که سرانجام گسترش بازرگانی به‌ویژه در زمینهٔ فلز بود. این فرایند، بیشتر شاخه‌ای از پیدایش تمدن در دوران اوروک میانرودان دانسته می‌شود. در دوران برنز، جمعیت فلات ایران به گونه‌ای قابل توجه افزایش یافت. نشانه‌هایی با پیشینه ۸۰۰۰ سال در پیرانشهر در شمال غرب ایران کشف شده است. نشانه‌های گوناگون از دوران مفرغ، سازه‌های بزرگ از دوران آهن و محوطه‌های گوناگون مربوط به دوره‌های ساسانی، اشکانی و اسلامی نشان‌دهنده شرایط آب و هوایی مناسب برای تمدن بشر در ۸۰۰۰ سال گذشته در منطقه پیرانشهر است. پدیداری شوش به عنوان یک شهر
منطقه پیرانشهر است. پدیداری شوش به عنوان یک شهر کهن، که با تاریخ‌گذاری رادیوکربن تعیین شده است، به آغاز سال ۴۳۹۵ پیش از میلاد بازمی‌گردد. شمار زیادی سایت‌های پیش از تاریخ در سراسر فلات ایران هست که به وجود فرهنگ‌های باستانی و سکونت‌گاه‌های شهری در هزاره چهارم پیش از میلاد گواهی می‌دهند. در دوران برنز، قلمروی ایران کنونی، جایی برای بالندگی تمدن‌های گوناگون، از جمله ایلام، جیرفت و زاینده‌رود بود. ایلام، برجسته‌ترین این تمدن‌ها، در جنوب غربی کشور در کنار بین‌النهرین گسترش یافت و تا زمان پدیداری امپراتوری‌های
گسترش یافت و تا زمان پدیداری امپراتوری‌های ایرانی، وجود خود را ادامه داد. پیدایش نگارش در ایلام با سومر هم راستا بود و خط میخی ایلامی، از هزارهٔ سوم پیش از میلاد گسترش یافت. از حدود ۳۳۵۰ تا ۲۵۰۰ سال پیش از دوران مشترک نیز، شمال باختری ایران بخشی از تمدن کورا–آراکس بود. دوران باستان. تا هزاره دوم پیش از میلاد، مردم ایرانی باستان از استپ اوراسیا به آنچه هم‌اکنون ایران خوانده می‌شود، وارد شدند و به رقابت با ساکنان بومی این منطقه پرداختند. مهاجرت آریایی‌ها به ایران که به دلایلی همچون افزایش جمعیت و تغییرات
ایران که به دلایلی همچون افزایش جمعیت و تغییرات اقلیمی رخ داد، بسیار مورد بحث بوده است و هنوز زمان دقیقی برای شروع آن مشخص نشده است؛ اما در منابعی پایان این مهاجرت، حدوداً در قرن نهم و هشتم پیش از میلاد در نظر گرفته شده است. مهم‌ترین اقوام آریایی که ایران را برای زندگی برگزیدند، پارس‌ها و مادها بودند. این دو، دارای فرهنگی نزدیک به هم بودند و زبان آنان با یکدیگر چندان تفاوتی نداشته است. مادها در گروه‌هایی جدا از هم زندگی می‌کردند و در هنگام نیاز، با یکدیگر متحد می‌شدند. مادها در غرب و شمال غربی ایران اقامت
می‌شدند. مادها در غرب و شمال غربی ایران اقامت داشتند و تا پیش از بنیان‌گذاری دولت‌شان، مورد حملهٔ اقوام دیگر قرار می‌گرفتند. از قبایل پرشمار ایرانی که در فلات ایران ساکن شده بودند، نخست این مادها بودند که قدرتی یافتند و پیشرو شدند. دیاکو، بنیان‌گذار و نخستین شاه پادشاهی ماد بود که برای ۵۳ سال حکومت کرد و تاریخ حدودی حکومت وی، از ۷۰۸ تا ۶۵۵ پیش از میلاد در نظر گرفته شده است. دیاکو هگمتانه را به عنوان نخستین پایتخت حکومت خود برگزید؛ پس از دیاکو، پسرش، فرورتیش به عنوان شاه برگزیده شد که همان سیاست‌های پدرش را
به عنوان شاه برگزیده شد که همان سیاست‌های پدرش را دنبال کرد و پس از اتحاد با پارس‌ها، به آشوری‌ها اعلام جنگ کرد تا مردم خود را از پرداخت باج به آنان رها سازد؛ فرورتیش برای ۲۲ سال حکومت کرد (از ۶۵۵ تا ۶۳۳ پیش از میلاد) و در جنگی با آشوری‌ها شکست خورد و کشته شد. ریشهٔ این درگیری‌ها به مدت‌ها پیش، از اواخر قرن دهم تا قرن هفتم پیش از میلاد بر می‌گردد؛ مردم و تمدن‌های ایرانی در این دوران، تحت سلطهٔ آشوریان که در شمال میان‌رودان اقامت داشتند، بودند. اما در نهایت، هووخشتره، سومین شاه ماد (دوران: ۶۲۵ تا ۵۸۴ پیش از
هووخشتره، سومین شاه ماد (دوران: ۶۲۵ تا ۵۸۴ پیش از میلاد) یک ارتش ایرانی مسلح و منظم ایجاد کرد تا به سلطهٔ آشوریان بر مردم ایرانی پایان دهد. هووخشتره به همراه ارتش مسلح خود، به دژهای آشوری حمله برد و نینوا، پایتخت دشمن را محاصره کرد؛ در این دوران، بابل متحد هووخشتره بود و نینوا در نهایت به دست نبوپلسر، پادشاه بابل افتاد و ویران گشت. این پایانی بر سلطهٔ آشور بر مردم ایرانی بود.پایان سلطهٔ آشور بر مردم ایرانی، آغازی بر گسترش بیشتر تمدن‌های ایرانی بود و پس از پیروزی‌های هووخشتره، بخش اعظم آسیای صغیر در اختیار
هووخشتره، بخش اعظم آسیای صغیر در اختیار مادها قرار گرفت. هووخشتره برای مدت ۶ سال نیز با پادشاهی لیدیه جنگید که در سال هفتم به دلیل خورشیدگرفتگی جنگ متوقف شد. بابل میان دو طرف جنگ وساطت کرد و هالیس مرز میان دو کشور شد. هووخشتره یک سال پس از این، در ۵۸۴ پیش از میلاد درگذشت. آخرین پادشاه ماد نیز ایشتوویگو بود که شکست از کوروش، شاه انشان را پذیرفت. پدیداری پادشاهی ماد یکی از نقاط عطف تاریخ ایران بوده است. این، یک آگاهی‌رسانی از خیزش آریایی‌ها به سوی قدرت سلسله‌ای بود که از این پس ادامه یافت و زندگی فرهنگی و
بود که از این پس ادامه یافت و زندگی فرهنگی و سیاسی در فلات ایران و دیگر سرزمین‌های تصرف‌شده توسط ایرانیان را شکل داد. کوروش بزرگ و شاهنشاهی هخامنشی. در نزدیکی سال ۵۵۰ پیش از میلاد، حکومت مادها با پشتیبانی داخلی توسط کوروش بزرگ فتح شد. شکست ایشتوویگو توسط کوروش، در واقع، گذاری از یک قدرت به قدرتی دیگر بوده است نه نابودی کامل قدرت شکست‌خورده. به شکلی دقیق‌تر، کوروش به عنوان پیش‌درآمدی برای اتحاد همهٔ مردم ایران و دیگران زیر پرچم خود، مادها و پارس‌ها را در ارتش خود در هم آمیخت. پس از آن که کوروش لقب «شاه ماد»
خود در هم آمیخت. پس از آن که کوروش لقب «شاه ماد» را از آن خود کرد، کرزوس، پادشاه لیدیه، برای جنگ آماده شد و از یونانی‌ها و مصری‌ها برای جنگ با کوروش درخواست اتحاد کرد. کوروش در سال ۵۴۶/۵۴۵ پ. م، به همراه ارتش خود وارد سارد شد. سپس مناطق یونانی‌نشین آسیای صغیر نیز به‌دست ارتش کوروش فتح شد. او بر آسیای میانه نیز چیره گشت؛ از سال ۵۴۵ تا ۵۳۹ پیش از میلاد، کوروش با اقوامی که میان دریای خزر و هند بودند، مبارزه کرد و توانست شهرهای بسیاری همچون بلخ، مرو و سغد را ضمیمهٔ قلمروی شاهنشاهی هخامنشی کند. در سال ۵۳۹ پ. م،
قلمروی شاهنشاهی هخامنشی کند. در سال ۵۳۹ پ. م، کوروش تصمیم به فتح بابل، پایتخت سیاسی و فرهنگی خاور نزدیک باستان، گرفت؛ ترفندهای نظامی معمول برای حمله به بابل کاربردی نبودند و تصمیم گرفته شد که مجرای فرات تغییر یابد و ابزار ویژه‌ای همراه لشکریان فرستاده شد. ارتش کوروش توانست بلشاصر و نیروهایش را شکست دهد و از مجرای فرات وارد بابل شد. در اقدامی قابل توجه، کوروش دستور منع کشتار و غارت را صادر کرد. در این دوره با توجه به مشکلات داخلی بابل، آوازهٔ پارس‌ها زودتر از خودشان رسیده بود و مردم بابل کوروش را
زودتر از خودشان رسیده بود و مردم بابل کوروش را نجات‌دهندهٔ خود می‌دانستند. نبونعید آخرین پادشاه امپراتوری بابل نو نیز پس از پذیرش شکست از پارس‌ها، به کرمان فرستاده شد. اقدامات کوروش در فتح بابل، در تاریخ بشریت مهم دانسته می‌شوند؛ مهربانی وی بر ملل مغلوب متمایز بود. مِهر پادشاه ایرانی در حق یهودیان باعث شد که در تورات به وی اشاره شود. کوروش آداب و دین ایرانیان را به دیگر ملل تحمیل نکرد و در این مقطع، اموال یهودیان را به آنان بازگرداند و گذاشت معبد خود را دوباره بسازند. منشور کوروش که پس از شکست‌دادن نبونعید
بسازند. منشور کوروش که پس از شکست‌دادن نبونعید و تصرف بابل (حدود ۵۳۹ و ۵۳۸ پ. م) نوشته شده است، نشانی است از اینکه کوروش برای مردم این امکان را فراهم کرده است که در آرامش زندگی کنند. کمبوجیه دوم، فرزند ارشد کوروش پس از درگذشت پدرش، در نزدیکی سال ۵۳۰ پ. م تاج‌گذاری کرد. در سال ۵۲۵ پ. م، پس از عبور از صحرا و شکست ارتش‌های مصری، توانست منف، پایتخت مصر را تصرف کند. دیگر شاه هخامنشیان که اقدامات مهمی داشت، داریوش بزرگ است که چهارمین پادشاه هخامنشی شناخته می‌شود. کسب پیروزی در جنگ‌هایی جهت حفظ قلمرو، افزایش
کسب پیروزی در جنگ‌هایی جهت حفظ قلمرو، افزایش نظارت حکومت مرکزی به ساتراپی‌ها، افزایش عدالت اجتماعی، ایجاد شاه‌راه شوش و سارد، انجام اصلاحات مالی گسترده و کاهش مالیات و توجه بیشتر به معماری و هنر از اقدامات او بودند. در دوران وی، به قلمروی هخامنشیان افزوده نیز شد. برای مثال، در حدود سال ۵۱۲ پ. م، داریوش به ناحیهٔ پنجاب لشکرکشی کرد، بخش وسیعی از این ناحیه را تصرف کرد و یک ساتراپی جدید تشکیل داد. پیروزی‌های هخامنشیان باعث شد گستردگی قلمروی آنان به حدی برسد که به عنوان نخستین حکومت جهانی و بزرگ‌ترین امپراتوری
به عنوان نخستین حکومت جهانی و بزرگ‌ترین امپراتوری جهان تا به آن زمان، شناخته شوند. این امپراتوری در اوج خود، بیش از ۴۴ درصد از جمعیت جهان را اداره می‌کرد که بالاترین رقم در میان امپراتوری‌های تاریخ است. دانش و ساخته‌های آنان نیز برای تاریخ بشریت دارای اهمیت بالایی است. سازه‌های زیربنایی همانند راه شاهی و چاپارخانه و استفاده از یک زبان رسمی در سرتاسر سرزمین‌های امپراتوری به رفاه همگانی و ادارهٔ کشور بسیار کمک کرد. امپراتوری هخامنشیان دارای یک دولت متمرکز با بخش‌های اداری، یک ارتش پر جمعیت آموزش‌دیده، کارمند
اداری، یک ارتش پر جمعیت آموزش‌دیده، کارمند و خدمات حقوقی بود که الهام‌بخش تحولات مشابه در امپراتوری‌های بعدی شد. هنر هخامنشی ناب‌ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده است. همچنین دوران هخامنشی نمایندهٔ بالاترین درجهٔ قدرت سیاسی است که ایرانیان در طول تاریخ به آن رسیده‌اند. پس از آن، ایرانیان هرگز همان درجهٔ چیرگی را بر مردم آسیای غربی و مناطقی از شمال آفریقا اعمال نکردند. دوران هلنیستی و پایان هخامنشیان. در نتیجهٔ افزایش کشمکش‌ها در مرزهای غربی امپراتوری هخامنشیان به دلیل شورش ایونیان، جنگ‌های