payamvha/North_RAG huggingface dataset:
به درستی کتسیاس را «یکی از پدران رمان تاریخی» نامید. اثر کتسیاس در واقع در درجه‌ی اول توصیفی تاریخی از دوره‌ای بود که خود در آن زندگی می‌کرد، همانطور که طول بخش‌های مختلف به تنهایی نشان می‌دهد: هفت کتاب (۷-۱۳) به ظهور امپراتوری تحت کوروش بزرگ (۵۵۹-۳۰ پیش از میلاد) و دوره‌ی بلوغ آن تا زمان مرگ خشایارشا (۴۸۶-۶۵ پیش از میلاد؛ فوتیوس) می‌پردازد، در حالی که ده کتاب باقی‌مانده به دوره‌ی از ۴۶۵ تا ۳۹۸-۹۷ پیش از میلاد می‌پردازند. عنوان جامع‌تر «پرسیکا» با این وجود در سنت تاریخ‌نگاری ایونیایی بود، زیرا هرودوت و
در سنت تاریخ‌نگاری ایونیایی بود، زیرا هرودوت و هلنیکوس قبلاً آشوریان، مادها و ایرانیان را به ترتیب به عنوان اقوام حاکم شرق تا زمان خودشان شناخته بودند. کتسیاس دو نوآوری را معرفی کرد، امپراتوری آشور را به عنوان یک امپراتوری جهانی و مادها را به عنوان پیروان و وارثان بلافصل آشوریان معرفی کرد. اختصاص سه کتاب به هر کدام تا حدودی نامتناسب است، با این حال، زیرا کتسیاس، مانند بیشتر معاصرانش، تقریباً چیزی در مورد مادها، حتی نام پادشاهان آنها نمی‌دانست. او فقط با گنجاندن ماهرانه رمانس‌های مفصل، مانند داستان دشمنی
ماهرانه رمانس‌های مفصل، مانند داستان دشمنی بین پارسوندا ایرانی و آناروس بابلی، یا نانیبروس (ذکر شده در آتنیوس، به طور کامل در نیکلاس، بازگو شده است)، که ظاهراً منجر به جنگ بین مادها و کادوسیان شد، یا داستان عاشقانه‌ی باشکوه استریانگائوس مادی و ملکه سکایی زارینائا در طول جنگ سکاها، می‌توانست به طول درمانی برابر با آشوریان دست یابد. خود کتاب‌های آشوری چیزی بیش از توصیفات دقیق، از یک سو، از حکومت نینوس (بنیان‌گذار همنام نینوا، که کتسیاس آن را در فرات قرار داده است)، که صرفاً نسخه‌ای از سسوستریس هرودوت است، و
است)، که صرفاً نسخه‌ای از سسوستریس هرودوت است، و از سوی دیگر، از فروپاشی امپراتوری آشور تحت پادشاه سارداناپالوس سی نسل بعد، عددی که نسبتاً با سوابق میخی مطابقت دارد. شخصیت برجسته در آشوری‌ها در واقع ملکه‌ی افسانه‌ای آشور، سمیرامیس است. کتسیاس به تفصیل (مقایسه کنید با ایلرز، ۱۹۷۱) داستان جوانی و عشق او، تأسیس بابل (شهری که کتسیاس باید آن را دیده باشد) و شهرهای دیگر، و سایر دستاوردهایی مانند ساخت پل‌ها، جاده‌ها و کانال‌ها و فتوحات مصر و اتیوپی را بازگو می‌کند (بنابراین پیروزی‌های کمبوجیه را به دوران اساطیری
(بنابراین پیروزی‌های کمبوجیه را به دوران اساطیری منتقل می‌کند). کتسیاس همچنین لشکرکشی علیه ماد را به سمیرامیس نسبت داد. دیودور گزارش داد که او به کوه باگیستانون (بیستون) آمد، در آنجا اردو زد، پارکی بزرگ (پارادیسوس) در اطراف چشمه‌ای بزرگ ایجاد کرد و بر روی صخره نقشی از خود به همراه «کتیبه‌ای به حروف آشوری» حک کرد، که به وضوح به نقش برجسته‌ی معروف و کتیبه‌های میخی سه زبانه داریوش بزرگ (۵۲۲-۴۸۶ پیش از میلاد) اشاره دارد. علاوه بر این، گفته می‌شود که او پارک دیگری با ساختمان‌های مجلل در چائون در ماد ایجاد کرده
با ساختمان‌های مجلل در چائون در ماد ایجاد کرده است، جاده‌ای آسان به اکباتان از طریق کوه‌های زاگرس بریده است و موارد دیگر. اگرچه جی. گوسنس تلاش کرده است نشان دهد که اثر کتسیاس در مورد تاریخ آشور تا حدودی مبتنی بر واقعیت است، اما به طور کلی با آنچه از منابع میخی و بقایای باستان‌شناسی شناخته شده مطابقت ندارد. به نظر می‌رسد نویسنده حتی بر این باور بوده است که امپراتوری آشور همان قلمروی امپراتوری هخامنشی تحت حمایت او، اردشیر دوم را در بر می‌گرفته است. با این حال، نباید فراموش کرد که او در درجه‌ی اول به
این حال، نباید فراموش کرد که او در درجه‌ی اول به امپراتوری آشور به عنوان پیشینی برای امپراتوری ایرانیان علاقه داشت و تاریخ او، احتمالاً بر اساس آنچه از مطلعان ایرانی شنیده است، در درجه‌ی اول به عنوان بازتابی از دیدگاه آنها نسبت به گذشته اهمیت دارد. همین عدم تعادلی که در کتاب‌های آشوری و ماد قابل تشخیص است، به نظر می‌رسد که بقیه‌ی پرسیکا را نیز مشخص کرده باشد، زیرا از هفده کتاب، پنج کتاب (کتاب‌های ۷-۱۱) به کوروش، بنیان‌گذار امپراتوری ایران، که از قبل شخصیتی افسانه‌ای بود که کتسیاس می‌توانست به دلخواه آن را
افسانه‌ای بود که کتسیاس می‌توانست به دلخواه آن را زینت دهد، می‌پرداخت. چهار یا پنج کتاب دیگر (کتاب‌های ۱۹-۲۲ یا ۲۳) به هشت سال اول سلطنت اردشیر دوم اختصاص داشت که کتسیاس خود شاهد آن بود. کتاب ۲۳ همچنین شامل توصیفی از جاده‌ی افسوس به باختر و هند و فهرستی ناقص از حاکمان از نینوس و سمیرامیس تا اردشیر دوم بود (یاکوبی، قطعات، صفحه ۴۸۴ شماره‌های ۳۳، ۳۳a). فقط هفت کتاب (کتاب‌های ۱۲-۱۸) به ۱۲۵ سال از مرگ کمبوجیه (۵۲۲ پیش از میلاد) تا پایان سلطنت داریوش دوم (۴۲۴-۰۵/۴ پیش از میلاد) اختصاص داشت. حتی در داخل این بخش،
پیش از میلاد) اختصاص داشت. حتی در داخل این بخش، عدم تعادل همچنان وجود داشت. کتاب ۱۳ با مرگ خشایارشا در سال ۴۶۵ پیش از میلاد به پایان رسید (به گفته فوتیوس، در یاکوبی، قطعات، صفحات ۴۱۷-۱۸، شماره ۸)، و مشخص است که کل دوره کمبوجیه، داریوش اول و خشایارشا (یعنی ۵۲۹-۴۶۵ پیش از میلاد)، که شامل جنگ‌های ایران و یونان می‌شد، تنها در دو کتاب بررسی شده است، در حالی که چهار کتاب به اردشیر اول و یک کتاب به داریوش دوم اختصاص داده شده است. رویکرد کلی کتسیاس گیج‌کننده است، به ویژه از آنجا که به نظر می‌رسد او هیچ علاقه‌ای به
ویژه از آنجا که به نظر می‌رسد او هیچ علاقه‌ای به روابط ایران و یونان نداشته است. فتح یونانیان ایونی توسط کوروش و ژنرال‌هایش، شورش ایونی تحت داریوش اول و جنگ پلوپونز، که در آن ایرانیان بارها در امور یونان مداخله کردند، ظاهراً حتی ذکر نشده‌اند. روایت او از حمله‌ی خشایارشا به یونان در سال ۴۸۰ پیش از میلاد «چیزی بیش از رشته‌ای از مهملات» نبود، که در آن کتسیاس از نبرد ترموپیل مستقیماً به نبرد پلاته در سال ۴۷۹ پیش از میلاد می‌پردازد و در یک اشتباه زمانی مشهور، عملیات دریایی و پیروزی یونان در سالامیس را به یک
عملیات دریایی و پیروزی یونان در سالامیس را به یک ضمیمه منتقل کرد. این اشتباهات به وضوح از خود کتسیاس است و نه از فوتیوس. علاوه بر این، پلوتارک کتسیاس را به عنوان فیلولاکون «دوست اسپارت‌ها» توصیف کرده است، و روایات در پرسیکا تعصب طرفدارانه به اسپارت را منعکس می‌کند. اف. یاکوبی شکایت کرد که اگرچه کتسیاس هرگونه دسیسه‌ی حرمسرا در دربار ایران را به تفصیل گزارش کرده است، مبارزات بزرگ تاریخی با یونانیان ناچیز تلقی شده و او را حتی به بی‌وجدانی و غیرقابل اعتماد بودن متهم کرد. با این حال، احتمالاً کتسیاس بررسی خود
متهم کرد. با این حال، احتمالاً کتسیاس بررسی خود از این رویدادهای مهم را کاهش داده است زیرا آنها به طور کامل توسط هرودوت بررسی شده بودند و او چیز کمی برای افزودن داشت. کتاب کتسیاس، که طبیعتاً برای خوانندگان یونانی در نظر گرفته شده بود، با روایات پرطمطراق نویسنده از فعالیت‌های خودش، به ویژه مواردی که شامل کلئارخوس و کونون می‌شد، و شایستگی‌های خودش مشخص می‌شد. او بارها و بارها به کالبدشکافی‌ای که انجام داده بود یا روایتی که مستقیماً از یک شاهد ایرانی، اغلب خود پاریساتیس، داشت، گاهی در مورد عجایبی از نوعی که
پاریساتیس، داشت، گاهی در مورد عجایبی از نوعی که بیشتر مختص «ایندیکا» بود، اگرچه به اندازه‌ی دومی مفصل نبود، اشاره می‌کند. در واقع، فوتیوس اظهار داشت که ارجاعات دست اول از ویژگی‌های کتسیاس بود. خود نویسنده ادعا کرد که «آنچه را که تحت حکومت هر پادشاه اتفاق افتاده است به دقت بررسی کرده و هنگام تألیف تاریخ خود آن را برای یونانیان منتشر کرده است». یکی از منابع اصلی اطلاعات او «طومارهای سلطنتی» یا «دفترهای ثبت چرمی سلطنتی» (basilikaì diphthérai) بود، «که در آن ایرانیان طبق قانون خاصی گزارشی مکتوب از تاریخ کهن
ایرانیان طبق قانون خاصی گزارشی مکتوب از تاریخ کهن خود نگه می‌داشتند». از بخش دیگری به نظر می‌رسد که کتسیاس خود این سوابق را بررسی نکرده است، زیرا حقایق مورد نظر به صورت «داده شده در سوابق سلطنتی» (basilikaì anagraphaí) «طبق آنچه بربرها می‌گویند» بیان شده است. اینکه کتسیاس کتاب خود را برای تکمیل و شرح اثر هرودوت نوشت، که او را «دروغگو در بسیاری از جاها و داستان‌پرداز» می‌دانست، از جدال او علیه دومی و دیگر نویسندگان قبلی مشخص است. او بدیهی است که معتقد بود اطلاعات معتبرتر و قابل اعتمادتری دارد. با این وجود،
معتبرتر و قابل اعتمادتری دارد. با این وجود، او هیچ بینش انتقادی جدیدی ارائه نکرد و نتوانست از اقامت طولانی خود در دربار سلطنتی برای جمع‌آوری داده‌های تاریخی ارزشمند در مورد رویدادهای بزرگ استفاده کند. به نظر می‌رسد او علاقه‌ی واقعی به تاریخ نداشته است، و حذفیات و اطلاعات نادرست در روایت او نشان‌دهنده‌ی ناتوانی در انتخاب داده‌های مرتبط تاریخی و عدم حساسیت به انگیزه‌ها و علل است. گزارش‌های شاهد عینی او از زندگی دربار در عوض بر مجموعه‌ای بی‌پایان از دسیسه‌ها توسط ملکه، مادر پادشاه و دیگر درباریان، و همچنین
توسط ملکه، مادر پادشاه و دیگر درباریان، و همچنین ماجراهای معشوقه‌های پادشاه و خواجه‌ها متمرکز بود. با این حال، این گزارش‌ها به خودی خود آموزنده و شایسته‌ی توجه هستند، «تنها چیز خوب» در کتاب، به گفته یاکوبی. داستان‌های جذاب کتسیاس از حرمسرا و عشق احساساتی در واقع به ادبیات هیجان‌انگیز دوره‌ی هلنیستی، با جذابیت آن برای مردم عادی، نزدیک‌تر از آثار تاریخی مانند آثار هرودوت و توسیدید بود. سبک او توسط افرادی مانند دیونیسیوس هالیکارناسوس (متوفی حدود ۷ پیش از میلاد)، که او را به عنوان یک داستان‌گوی مهم و یک شاعر
که او را به عنوان یک داستان‌گوی مهم و یک شاعر واقعی (poiētḗs) می‌دانست، مورد تحسین قرار گرفت. بنابراین اثر او نشان‌دهنده‌ی گامی مهم در توسعه به سوی نوعی تاریخ‌نگاری است که با رقت یا ملودرام، و نه حقیقت تاریخی، متمایز می‌شود. او به یکی از پدران، یا حداقل اجداد، رمان تاریخی یونانی تبدیل شد. اگرچه دستکاری حقایق و اختراع تاریخ توسط کتسیاس حتی در دوران باستان توسط بروسوس، استرابون و دیگران شناخته شده بود، نوشته‌های او با این وجود به عنوان منبعی مهم برای مورخان بعدی خدمت کرد. با شروع از گزنفون معاصر کتسیاس،
بعدی خدمت کرد. با شروع از گزنفون معاصر کتسیاس، اولین نویسنده‌ای که شناخته شده است از اثر او استفاده کرده است، چندین نویسنده‌ی قرن چهارم و چندین مورخ اسکندر کبیر (تئوپومپوس، افوروس و بسیاری دیگر) عمدتاً به پرسیکا برای تاریخ خاورمیانه تکیه کردند. پلوتارک، که نظر بدی در مورد کتسیاس داشت و او را به «افسانه‌های باورنکردنی و دیوانه‌وار» متهم کرد، از پرسیکا به عنوان مرجع اصلی خود برای زندگی اردشیر استفاده کرد. در واقع، تا قرن نوزدهم، تاریخ آشوری کتسیاس به ویژه اغلب ذکر می‌شد، زیرا او اولین نویسنده‌ای بود که در
ذکر می‌شد، زیرا او اولین نویسنده‌ای بود که در مورد این موضوع نوشته بود. اگرچه مبهم و غیرتاریخی بود، گزارش‌های او به عنوان واقعی پذیرفته می‌شد. از سوی دیگر، جغرافی‌دانان باستانی مانند اراتوستن تقریباً هرگز از اثر کتسیاس استفاده نکردند. اکنون مشخص شده است که گزارش‌های کتسیاس از گذشته‌ی آشوری و ماد تا حد زیادی افسانه‌ای است، اگرچه همچنان به عنوان منبعی ارزشمند برای افسانه‌ها و حکایات باستانی در نظر گرفته می‌شوند، که از آنها می‌توان نتیجه‌گیری‌های مهمی در مورد درک تاریخ خاورمیانه‌ی باستان که در دوران باستان
درک تاریخ خاورمیانه‌ی باستان که در دوران باستان کلاسیک رایج بود، به دست آورد. علاوه بر این، در دهه‌های اخیر ایران‌شناسان بحث را آغاز کرده‌اند که کتسیاس توسط محققان کلاسیک مانند یاکوبی بیش از حد و اغلب با عجله محکوم شده است. در واقع، نویسنده اطلاعات ارزشمندی در مورد امور ایران، به ویژه در مورد شرایط داخل امپراتوری و دربار، ارائه کرده است، اگرچه ممکن است بیشتر اطلاعات خود را از شنیده‌ها به دست آورده و رویدادها و شخصیت‌های معاصر را به گذشته‌ی افسانه‌ای منتقل کرده باشد. یک نمونه از چنین انتقالی، فهرست شش
کرده باشد. یک نمونه از چنین انتقالی، فهرست شش توطئه‌گر همراه داریوش علیه گئومات است (اونوفاس، ایدِرنِس، نورونداباتِس، ماردونیوس، باریسِس و آتافرنِس [احتمالاً برای آترا- یا آتارفرنِس])، که با فهرست معتبرتری که توسط هرودوت ارائه شده مطابقت ندارد (اینتافرنِس، اوتانِس، گبریِس، هیدارنِس، مگابیکسوس، آسپاتینِس، که در همه موارد به جز یک مورد با آنچه در کتیبه‌ی بیستون DB ۴.۸۳-۸۶ آمده است مطابقت دارد: ویندفرنا، اوتانا، گئوبرووا، ویدارنا، بگابوخشا و اردومانیس). یکی از معیارهای تصمیم فوتیوس برای خلاصه کردن یک روایت
از معیارهای تصمیم فوتیوس برای خلاصه کردن یک روایت خاص توسط کتسیاس این بود که با نسخه‌ی هرودوت متفاوت بود. خواننده‌ی مدرن همچنین باید به خاطر داشته باشد که به ویژه داستان‌های باورنکردنی بودند که با میل و رغبت بیشتر و به طور کامل از اثر کتسیاس توسط نویسندگان بعدی استخراج و نقل قول می‌شدند و متن اصلی کامل از بین رفته است. این درست است که «پرسیکا»ی کتسیاس گاهی مطالب ارزشمندی را ارائه می‌دهد، که از یک سو، مفاهیم جغرافیایی ایرانی در زمان او و از سوی دیگر، تصورات افسانه‌ای رایج از واقعیت‌های جغرافیایی و قوم‌نگاری
رایج از واقعیت‌های جغرافیایی و قوم‌نگاری را منعکس می‌کند. اگرچه اطلاعات کتسیاس عموماً مستقل از اطلاعات جمع‌آوری شده توسط هرودوت بود، که در آن توصیف رویدادهای تاریخی با حقایق جغرافیایی ترکیب شده بود، او با این وجود مورخ هالیکارناسی را به عنوان یک الگوی ادبی شناخت و خود را عضوی از مکتب مورخان ایونیایی می‌دانست و از جنبه‌های رسمی آثار آنها (از جمله عناوین کتاب) تقلید می‌کرد. اگرچه نتیجه‌گیری در مورد گویش از قطعات حفظ شده‌ی «پرسیکا» آسان نیست، فوتیوس گزارش داد که کتسیاس «از گویش ایونی استفاده می‌کرد، اگر نه
که کتسیاس «از گویش ایونی استفاده می‌کرد، اگر نه کاملاً مانند هرودوت، در هر صورت در مورد کلمات خاص (léxeis)». فوتیوس اضافه کرد که در «ایندیکا» او حتی «بیشتر به شیوه‌ی ایونی» (mâllon iōnízei) می‌نوشت. احتمالاً منظور فوتیوس نه ویژگی‌های واجی یا صرفی، بلکه فقط به واژگان متن بود. تفاوت‌های قابل تشخیصی بین واژگان دقیق و بسیار ساده‌ی کتسیاس (که توسط فوتیوس مشخص شده است) و زبان هرودوت وجود دارد، و یاکوبی بنابراین نتیجه گرفت که اولی نشان‌دهنده‌ی گذار از ایونی ادبی به کوینه‌ی ادبی است. یک قطعه‌ی پاپیروس بسیار کوتاه
کوینه‌ی ادبی است. یک قطعه‌ی پاپیروس بسیار کوتاه از قرن دوم میلادی، شامل بیست و هشت سطر از نامه‌ی عاشقانه از استریانگائوس به زارینائا، قبلاً به عنوان مدرکی مبنی بر اینکه کتسیاس به جای گویش ایونی، به گویش آتیک می‌نوشته است، در نظر گرفته می‌شد. این تفسیر اکنون به طور قانع‌کننده‌ای توسط جی. جیانگرانده به چالش کشیده شده است، که استدلال کرده است که از آنجا که مشخص است کتسیاس به ایونی می‌نوشته است، قطعه‌ی پاپیروس اصلاً نمی‌تواند به او نسبت داده شود. بلکه، احتمالاً نشان‌دهنده‌ی ترجمه‌ای از اصل ایونی به گویش آتیک
نشان‌دهنده‌ی ترجمه‌ای از اصل ایونی به گویش آتیک توسط نویسنده‌ی بعدی است، قابل مقایسه با ترجمه‌ی زبان کتسیاس توسط نیکلاس دمشقی به زبان خودش. دیگر آثار. سه کتاب از یک اثر جغرافیایی با عناوین مختلف «پریودوس»، «پریپلوس»، «پریپلوس آسیاس» و «پریئگسیس» شناخته شده‌اند. یک کتاب از «ایندیکا» شناخته شده است. علی‌رغم گنجاندن داستان‌های خیالی درباره‌ی ببرهای آدم‌خوار و مردان سگ‌سر، سند ارزشمندی در مورد هند پیش از اسکندر است. سرانجام، اثری با عنوان «پری تون کاتا تن آسیان فورون» (درباره‌ی خراج‌ها در سراسر آسیا) دو بار
فورون» (درباره‌ی خراج‌ها در سراسر آسیا) دو بار توسط آتنیوس ذکر شده است. فرض بر این است که شامل فهرست‌هایی از تمام کالاهایی باشد که از بخش‌های مختلف امپراتوری هخامنشی به خانه‌ی سلطنتی تحویل داده می‌شد. اگرچه به نظر نمی‌رسد دلیلی برای زیر سؤال بردن اصالت اثر جغرافیایی وجود داشته باشد و اگرچه فوتیوس و همچنین نویسندگان دیگر آثار جانورشناسی یا خیالی، به طور گسترده و با جزئیات از «ایندیکا» نقل قول کرده‌اند، مشخص نیست که آیا کتاب مربوط به خراج‌ها اثری مستقل است یا فقط یک بحث طولانی در «پرسیکا» است. با این حال، در
فقط یک بحث طولانی در «پرسیکا» است. با این حال، در خلاصه‌ی اثر اخیر که توسط فوتیوس، پاتریارک بیزانسی قرن نهم، تهیه شده است، به نظر نمی‌رسد جایی وجود داشته باشد که چنین بحث توصیفی در آن رخ داده باشد. نقد. از مهمترین منابع تاریخ‌نگاری ماد و هخامنشی، هرودوت و کتسیاس هستند که نوشته‌های هرودوت تاحدودی قابل اعتماد است و پژوهش‌های نوین باستان‌شناسی هم در پاره‌ای از موارد، گفته‌های او را تأیید می‌کنند اما نوشته‌های کتسیاس جنبهٔ داستان‌سرایی و تفریح‌انگیز دارند و تقریباً در تمامی مواردی که هرودوت و کتسیاس دربارهٔ
در تمامی مواردی که هرودوت و کتسیاس دربارهٔ واقعهٔ یکسانی صحبت کرده‌اند، گفته‌های آنان بسیار با هم اختلاف دارند و در مواردی که بتوان این اختلاف‌ها را از روی منابع دیگر بررسی کرد، گفته‌های کتسیاس نادرست است. کتسیاس ادعا می‌کند که از سالنامه‌های رسمی ایرانی و مشاهدات شخصی‌اش به عنوان پزشک دربار در نوشتن کتابش استفاده کرده‌است ولی بررسی‌های بیشتر نشان داده که وی حتی به زبان‌های شرقی آشنا هم نبوده‌است. اگر کتسیاس از سالنامه‌های رسمی استفاده می‌کرد، ممکن نبود آنچه را که نمی‌داند نداند ولی در عوض چیزهایی را
آنچه را که نمی‌داند نداند ولی در عوض چیزهایی را «می‌داند» که وجود آن‌ها در سالنامه‌های رسمی، محال محض است. با این حال، نمی‌توانیم تماماً از نوشته‌های کتسیاس صرفنظر کنیم.
عبدالسلام عارف (زاده ۲۱ مارس ۱۹۲۱ – درگذشته ۱۳ آوریل ۱۹۶۶) رئیس‌جمهور سابق کشور عراق بین سال‌های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ بود. سرهنگ عبدالسلام عارف در ۸ فوریه ۱۹۶۳ با کودتا علیه عبدالکریم قاسم و قتل او، قدرت را در دست گرفت و اعضای حزب بعث عراق را وارد کابینه‌ی خود کرد. عارف در سال ۱۹۶۶ در یک حادثه مشکوک هوایی کشته شد و برادرش عبدالرحمن عارف به قدرت رسید.
وکسیل (وکسیل: انزوای ژاپن ۲۰۷۷) یک فیلم انیمه ژاپنی محصول سال ۲۰۰۷، به نویسندگی، کارگردانی و تدوین فومیهیکو سوری است. از صداپیشگان این فیلم می‌توان به میسا کوروکی، یاسوکو ماتسویوکی و شوسوکه تانی هارا اشاره کرد. داستان. ژاپن در دههٔ ۲۰۶۰ به پیشرفت‌های بسیاری در زمینهٔ روباتیک دست‌یافته و مشغول تحقیق در مورد اندرویدها است. سازمان ملل تحقیقات در این زمینه را ممنوع اعلام کرده و ژاپن در سال ۲۰۶۷ از سازمان ملل خارج می‌شود…
ادبیات خاکستری به نوشته‌هایی گفته می‌شود که به راحتی از طریق مجاری معمول و ناشران قابل دسترس نیستند اما غالباً بکر و جدید هستند. اطلاعات این نوع از منابع معمولاً در منابع کتابشناختی قابل دسترس نیست و نمی‌توان آن‌ها را از کتاب‌فروشان یا از طریق اشتراک دریافت کرد. مدارکی که تحت عنوان گزارش فنی دسته‌بندی می‌شوند، از این دسته از منابع به شمار می‌آیند. چهارمین کنفرانس ادبیات خاکستری در واشینگتن در اکتبر سال ۱۹۹۹، آن را به این صورت تعریف کرده‌است: «چیزی که در سطح دولتی، دانشگاهی، سازمان‌های تجاری و صنعتی به صورت
دولتی، دانشگاهی، سازمان‌های تجاری و صنعتی به صورت چاپی یا الکترونیکی تولید شده است اما تحت کنترل ناشران تجاری نیست.» باید توجه داشت که بین منابع زودگذر (ephemera) مثل یک تحقیق کلاسی دانشجو با ادبیات خاکستری تفاوت وجود دارد. منابع زودگذر ارزش حفظ و نگهداری ندارند در حالی‌که این گونه منابع ارزش این کار را دارند.
گزارش فنی یا گزارش علمی مدرکی است که به توصیف مراحل پیشرفت کار یا معرفی نتایج یک مطالعه فنی یا علمی می‌پردازد. بر خلاف سایر منابع علمی، مانند ژورنال‌های علمی و مجموعه مقالات کنفرانس‌های مربوط به برخی از نهادهای آموزش عالی، گزارش‌های فنی به ندرت مورد بررسی و ارزیابی دقیق و مستقل قرار می‌گیرند. اگر هم مورد ارزیابی و بررسی قرار گیرند، در حد نهاد مطبوعی است که آن گزارش را منتشر می‌کند یا از آن پشتیبانی می‌نماید. ضمناً هیچ گونه چارچوب و استاندارد رسمی برای انتشار این نوع از مدارک وجود ندارد. این نوع مدارک
انتشار این نوع از مدارک وجود ندارد. این نوع مدارک معمولاً از مقالات نشریات بلندتر هستند و در منابعی غیر از نشریات معمول چاپ و منتشر می‌شوند. انتشار گزارش‌های فنی. امروزه گزارش‌های فنی جزو منابع اطلاعاتی علمی و فنی مهم بر شمرده می‌شوند. این نوع گزارش‌ها ممکن است در سطح یک سازمان برای استفاده داخلی یا چند سازمان توزیع شوند. غالب این سازمان‌های منتشر کننده، فاقد امکانات ویراستاری و چاپی هستند که ناشران تجاری از آن بهره‌مندند. گزارش‌های فنی غالباً برای حامیان مالی پروژه‌های تحقیقاتی تهیه می‌شوند. علاوه بر آن
مالی پروژه‌های تحقیقاتی تهیه می‌شوند. علاوه بر آن وقتی که یک نوشتار علمی، مانند مقاله، به جزئیات خیلی دقیق و ریز از تحقیق پرداخته است یا نتایج جنبی بسیار زیادی را در بردارد و این مسئله باعث طولانی شدن بیش از حد آن مقاله شده‌است و دیگرمناسب چاپ در منابعی مثل ژورنال‌ها نیست، به صورت گزارش فنی یا علمی منتشر می‌شود. این نوع مدارک امروزه در سطح وسیعی به صورت الکترونیکی در اینترنت یا اینترانت‌های سازمانی منتشر می‌شوند. بسیاری از سازمان‌ها مجموعه‌ای از گزارش‌های فنی خود را به صورت رسمی و سریالی منتشر می‌کنند و
فنی خود را به صورت رسمی و سریالی منتشر می‌کنند و این مجموعه‌های سریالی شامل مشخصه‌هایی مانند شماره گزارش یا شماره جلد هستند و همین‌طور می‌توانند دارای شابن(ISSN) نیز باشند. در سال 1994، ایزو برای گزارش‌های فنی شماره استاندارد ویژه‌ای به نام ISRN تحت 10444ISO ارائه کرده‌است که هنوز در عمل هیچ مجموعه گزارش فنی که به صورت سریالی منتشر می‌شود، از آن استفاده نکرده‌است. انواع گزارش‌های فنی. انواع گزارش‌های فنی را می‌توان به صورت زیر تقسیم‌بندی کرد: گزارش فنی زمینه‌ای تعریف گزارش‌های زمینه‌ای دشوار است، اما این
تعریف گزارش‌های زمینه‌ای دشوار است، اما این نوع گزارش‌ها غالب‌ترین نوع هستند. آن‌ها مباحث زمینه‌ای دربارهٔ یک موضوع را به دست می‌دهد. انرژی خورشیدی، گرم‌شدن زمین، فناوری لوح‌های فشرده، مسئله‌ای از مسائل پزشکی نمونه‌ای از این موضوعات به‌شمار می‌آیند. البته اطلاعاتی که دربارهٔ یک موضوع داده می‌شود برای کسانی نیست که تنها به این موضوع علاقه‌مندند بلکه مخاطب آن‌ها افراد یا گروه‌هایی هستند که به‌طور خاص به آن اطلاعات نیازمندند و حتی حاضرند برای آن‌ها پول بپردازند. به عنوان مثال یک شرکت مهندسی را در نظر بگیرید
به عنوان مثال یک شرکت مهندسی را در نظر بگیرید که در زمینه پروتئین‌ها کار می‌کند و می‌خواهد دستگاهی را برای یک کلینیک همودیالیز بسازد. مهندسان به دانش عمومی دربارهٔ بیماری‌های کلیه و فناوری‌های مورد نیاز برای درمان آن‌ها نیاز دارند اما نمی‌خواهند یک کتابخانه را کند و کاش کنند تا به آن دانش دست یابند. آنچه که آن‌ها نیاز دارند یک گزارش فنی زمینه‌ای دربارهٔ آن موضوع است. دستورنامه‌ها دستورالعمل استفاده از دستگاه‌ها، تجهیزات و برنامه‌ها دستورنامه خوانده می‌شود. این نوع دستورالعمل‌ها معمولاً کوتاه‌تر از حد
این نوع دستورالعمل‌ها معمولاً کوتاه‌تر از حد معمولی هستند. گزارش‌های امکان سنجی، توصیه‌ای و ارزیابی نوعی دیگراز گزارش‌ها آن‌های هستند که مسائل و فرصت‌ها را مورد مطالعه قرار داده‌اند و توصیه‌هایی ارائه داده‌اند. یک گزارش امکان‌سنجی می‌گوید که آیا انجام یک پروژه ممکن است- یعنی در عمل و از نظر فنی امکان‌پذیر است. یک گزارش توصیه‌ای دو یا چند راه حل را مورد مقایسه قرار می‌دهد و یکی از آن‌ها را توصیه می‌کند(یا هیچ‌کدام را توصیه نمی‌کند). یک گزارش ارزیابی یا تخمینی چیزی را از لحاظ ارزش و سزاوار بودن مورد مطالعه
چیزی را از لحاظ ارزش و سزاوار بودن مورد مطالعه قرار می‌دهد. گزارش تحقیقات اولیه این نوع از گزارش‌ها به آن‌هایی گفته می‌شود که حاوی داده‌های تحقیقات بکر هستند و مستقیماً به صورت آزمایشگاهی و مشاهده به دست آمده‌اند. گزارش پیشنهاد طرح تحقیق این نوع گزارش‌ها حاوی مطالبی هست که از طریق آن یک طرح تحقیق یا پروژه برای تصویب معرفی می‌شود. طرح‌های تجاری یک طرح تجاری بسیار شبیه یک پیشنهاد طرح تحقیق است. اما حداقل یک تفاوت عمده با آن دارد. طرح‌نامه تجاری با هدف شروع یک کسب وکار یا توسعه یک کسب موجود تهیه می‌شود. در
یک کسب وکار یا توسعه یک کسب موجود تهیه می‌شود. در حالی‌که یک پیشنهاد تحقیق برای تصویب یک طرح خاص ارائه می‌شود.
مساوات‌خواهی یا برابری طلبانه اصلی ست که صرفاً می‌گوید: «سود و زیان را به‌طور مساوی تقسیم کن و به هر کسی به یک اندازه بده.» اصل مساوات‌خواهی را زمانی می‌توان انجام داد که بدانید چه مقدار را باید تقسیم کنید (با فرض این که بشود آن را به صورت عدد و رقم درآورد) و در میان چه کسانی باید تقسیم نمود. تنها کاری که باید انجام داد این است که آن مقدار را بر شمار افرادی که از آن سهم می‌برند بخش کرد. نیازی نیست چیزی دربارهٔ افراد، شخصیت آنها، نیازهایشان و خواسته‌های آن‌ها دانست. تنها کاری که باید انجام شود این است که با
دانست. تنها کاری که باید انجام شود این است که با همه به یکسان رفتار شود. در این دیدگاه، تقسیم سود و زیان به شکلی یکسان گویای آن است که رفتار شما با مردم یکسان است. مساوات‌خواهی با برابرخواهی تفاوت دارد. وقتی مردم از مساوات‌خواهی سخن می‌گویند غالباً اصلی دیگر، یعنی برابرخواهی، را در نظر دارند. در قرن بیستم، بعد تازه‌ای از رعایت مساوات در توزیع ثروت و تولید مطرح شده‌است. آنچنانکه تجربه تاریخی نشان داده‌است، محو نوعی از نابرابری، می‌تواند زمینه را برای نابرابری هایی دیگر فراهم کند. زیرا که ناهمسانی‌های سیاسی،
هایی دیگر فراهم کند. زیرا که ناهمسانی‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی، همراه هم و در یک مسیر افزایش و کاهش ندارند، بلکه در نظام‌های بسیاری، به اسم برابری اقتصادی، تمامی حقوق سیاسی فرد و حق مشارکت وی در تصمیمات سلب می‌گردد. برابرخواهی. برابرخواهی مفهومی نزدیک به مساوات‌خواهی است، اما با آن تفاوت دارد. برابرخواهی همانند اصل مساوات‌خواهی، به ما می‌گوید که با همگان به شکلی برابر رفتار کنیم؛ ولی در حالی که منظور مساوات‌خواهی از این قاعده آن است که باید بدون در نظر گرفتن نیازها، خواسته‌ها، استحقاق، قابلیت، ارزش یا
گرفتن نیازها، خواسته‌ها، استحقاق، قابلیت، ارزش یا هر چیز دیگر منافع و مضار را برای همگان توزیع کنیم، برابرخواهی مستلزم آن است که آثار توزیع (منافع و مضار) را بر روی مردم بسنجیم تا اطمینان حاصل کنیم که این توزیع رفتاری است برابرانه. به عنوان مثال: اگر بعضی‌ها بیش از آنچه می‌توانند بخورند داشته باشند و دیگران گرسنگی بکشند، دادن یک قرص نان به هر کدام از آن‌ها مقتضیات اصل مساوات‌خواهی را برآورده می‌سازد ولی مقتضیات اصل برابرخواهی را تأمین نمی‌کند. این کار به عده‌ای بسیار زیاد می‌دهد و به عده‌ای بسیار کم. درست
بسیار زیاد می‌دهد و به عده‌ای بسیار کم. درست همان‌طور که اگر عده‌ای تندرست باشند و عده‌ای دیگر علیل و ناتوان، مطالبه کار سخت از هر کدام آن‌ها منطقا منجر به آن می‌شود که عده‌ای نیروی بسیار زیادی صرف کنند و عده‌ای دیگر نیرویی اندک. رفتار یکسانی که مساوات‌خواهی اقتضا دارد، لزوماً رفتار برابرانه‌ای نیست که از برابرخواهی لازم می‌آید.
والت دیزنی پیکچرز یک استودیوی تولید فیلم آمریکایی و بخشی از استودیوهای والت دیزنی، متعلق به شرکت والت دیزنی است. این استودیو فیلم‌های لایو اکشن را در استودیوهای والت دیزنی در بربنک، کالیفرنیا تولید می‌کند. فیلم‌های پویانمایی تولیدشده توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی و استودیوهای انیمیشن پیکسار همچنین در زیر بنر این استودیو منتشر می‌شوند. توزیع و بازاریابی فیلم‌های تولید شده توسط این استودیو برعهده استودیو سینمایی والت دیزنی است. دیزنی در دههٔ ۱۹۵۰ شروع به تولید فیلم‌های لایو اکشن کرد و آنها را تحت نام همه
فیلم‌های لایو اکشن کرد و آنها را تحت نام همه جانبهٔ شرکت، والت دیزنی پروداکشنز توزیع کرد. بخش لایو اکشن، نام فعلی خود را در ۱۹۸۳، پس از دوباره-سازمان‌دهی کلی استودیوهای دیزنی، دریافت کرد؛ که شامل جدایی از بخش پویانمایی و ایجاد تاچ‌استون پیکچرز پس از آن شد؛ یک بخش خواهر که مسئول تولید فیلم‌های بالغ است که برای انتشار از طریق تصاویر والت دیزنی مناسب دیده نمی‌شود. در پایان آن دهه، همراه با فیلم‌های تاچ‌استون، والت دیزنی پیکچرز به یکی از استودیوهای بزرگ فیلم در هالیوود تبدیل شد. والت دیزنی پیکچرز در حال حاضر